Katika kipindi chake cha maendeleo ya Nadharia ya Maxwell, J. J. Thomson (1881) alitambua kwamba miili yenye malipo ni ngumu kuweka katika mwendo kuliko miili isiyo na malipo. Mashamba ya umeme hutenda kama kwamba wanaongeza "misa ya umeme" kwa wingi wa mitambo ya miili. Hiyo ni, kulingana na Thomson, nishati ya umeme inalingana na wingi fulani. Hii ilielezewa kama aina fulani ya kujitegemea kwa uwanja wa umeme. Pia aliona kwamba wingi wa mwili katika mwendo huongezeka kwa kiasi cha mara kwa mara. Kazi ya Thomson iliendelea na kukamilika na FitzGerald, Heaviside (1888), na George Charles Frederick Searle (1896, 1897). Kwa wingi wa umeme wa umeme walitoa alama katika formula ya kisasa: Heaviside. Swali: Na George aliendelea na kazi na nani?
FitzGerald