Waarabu wa Palestina, mataifa jirani ya Kiarabu, ahadi ya upanuzi wa eneo na lengo la kushinda Yerusalemu hatimaye walimsukuma Abdullah kujiunga nao katika "kuingilia kwa kijeshi kwa Kiarabu" mnamo Mei 15, 1948. Alitumia uingiliaji wa kijeshi kurudisha hadhi yake katika ulimwengu wa Kiarabu, ambao ulikuwa umeanza kutilia shaka uhusiano wake mzuri na viongozi wa Magharibi na Wayahudi. Abdullah alikuwa hasa na hamu ya kuchukua Yerusalemu kama fidia kwa ajili ya kupoteza ulinzi wa Mecca, ambayo alikuwa kwa kawaida uliofanyika na Hashemites mpaka Ibn Saud alitekwa Hejaz
mwaka wa 1925. Jukumu la Abdullah katika vita hii likawa kubwa. Aliwachukia viongozi wa mataifa mengine ya Kiarabu na kufikiri walikuwa na vikosi dhaifu vya kijeshi; Waarabu wengine walimchukia Abdullah. Alijiona kuwa "amiri mkuu wa majeshi ya Kiarabu" na "aliwashawishi Jumuiya ya Kiarabu wamteue" katika cheo hicho. Vikosi vyake chini ya kamanda wao wa Uingereza Glubb Pasha hawakukaribia eneo lililowekwa kando kwa serikali ya Kiyahudi, ingawa walipambana na vikosi vya Yishuv karibu na Yerusalemu, iliyokusudiwa kuwa eneo la kimataifa. Kulingana na Abdullah el-Tell ilikuwa ni uingiliaji wa kibinafsi wa Mfalme ambao ulisababisha Kikosi cha Kiarabu kuingia katika Jiji la Kale dhidi ya matakwa ya Glubb.