لاندې جمله بشپړه کړئ: د برابام موټرې د 1960 لسیزې له نیمایي څخه تر 1970 لسیزې پورې د انډیاناپولیس 500 کې سیالي کړې. په 1962 کې د ناکامې پروژې وروسته ، ایم آر ډي په 1964 کې د انډي کار چاسس جوړولو لپاره ګمارل شوی و چې د امریکایی اوفین هاوزر انجن لخوا پرمخ وړل شوی و. د پایلو BT12 چاسیس د جیک برابام لخوا د "زنک-اورشیل ټریکبرنر" په توګه په سیالۍ کې سیالي کوله.
د ۱۹۶۴ کال سیالۍ او د تیلو د ټانک د ستونزې له کبله تقاعد شو. موټر په 1966 کې بیا ګډون وکړ ، د جیم مکلیریټ لپاره دریم ځای واخیست. له 1968 څخه تر 1970 پورې ، برابام انډیاناپولیس ته راستون شو ، په لومړي سر کې د 4.2 لیټرو نسخه سره د ریپکو V8 ټیم په فارمولا ون کې کارول شوی <unk> کوم چې پیټر ریوسن په 1969 کې پنځم مقام ترلاسه کړ <unk> مخکې لدې چې د 1970 لپاره د اوفین هاوزر انجن ته راستون شي. د برابام - اوفین هاوزر ترکیب په 1971 کې بیا د J.C. اګاجانیان لخوا ننوتل شو ، چې د بل ووکوچ II په لاس کې پنځم شو. که څه هم هیڅ برابام موټر هیڅکله په انډیاناپولیس کې نه دی ګټلی ، مکلیریټ په BT1965 کې د متحده ایالاتو د موټرو کلب (USAC) څلور سیالۍ په 1965 او 1966 کې وګټلې. "ډین وین لینز ځانګړي" په کوم کې چې ماریو اندریټي د 1965 USAC ملي اتلولي وګټله د دې موټر مستقیم کاپي وه ، چې د برابام څخه د اندریټي د عملې مشر کلینټ براونر لخوا د اجازې سره جوړه شوې وه. ریوسن په 1969 کې په BT25 کې د برابام وروستۍ USAC ریس ګټه واخیسته ، د ریپکو انجن کارولو سره.