دا جمله بشپړه کړئ: په ۱۸۳۰ کال کې، فرانسې د جولای انقلاب تر سره کړ چې د بوربون رجعتي پاچاهان یې وشړل، او د اورلیانیسټ لوئیز فیلیپ پاچا په توګه وټاکل شو. په مقابل کې ، د ملکې ویکتوریا واکمني په 1837 کې په سوله ایز ډول پیل شوه. د اروپا لوی قدرتونه - روسیه ، اتریش ، انګلستان ، او په لږه اندازه پروس - د فرانسې په کنټرول کې ساتلو لپاره هوډ درلود ، او له همدې امله فرانسې په عمومي ډول محتاط بهرني سیاست تعقیب کړ. لوئیز فیلیپ د انګلستان سره متحد شو ، هغه هیواد چې ورسره فرانسې د حکومت خورا ورته ب sharedه شریکه کړه ، او د دې جنګیالي بهرني وزیر لارډ پالمرسټن. په واک کې د لویس فیلیپ په لومړي کال کې ، هغه د بلجیم ضمیمه کولو څخه انکار وکړ
د دې پرځای چې د خپلواکۍ د ملاتړ لپاره د برتانیې کرښه تعقیب کړي. د فرانسې د مخکښ وزیر اډولف تییرز له خوا په 1839-1840 کې د دې ادعا سربیره چې فرانسه به د مصر د مخ په زیاتیدونکي ځواکمن محمد علي (د عثماني امپراتورۍ نائب) ساتنه وکړي ، هیڅ ډول پیاوړتیا نه وه ، او په 1840 کې ، د فرانسې د شرم سره ، علي د ځواکونو لخوا د لندن کنوانسیون لاسلیک کولو ته اړ ایستل شو. د فرانسوا ګیزو او رابرټ پیل په حکومتونو کې اړیکې یوځل بیا سړې شوې. دوی یوځل بیا په 1846 کې خړوب شول ، که څه هم کله چې ، د بهرنیو چارو وزیر په توګه د پالمرسټون سره ، د فرانسې حکومت په بیړه سره موافقه وکړه چې د هسپانیې ایزابلا II او د هغې خور د بوربون او اورلیانیسټ کورنۍ غړو سره واده وکړي. پالمرسټن هیله درلوده چې یو واده تنظیم کړي، او "د هسپانوي ودونو قضیه" په عمومي ډول د برتانیا تاریخ پوهانو لخوا په منفي ډول لیدل شوې ("د تاریخ د بې طرفه قضاوت له مخې دا په نړیواله کچه غندل شوې") ، که څه هم په وروستیو کلونو کې ډیر خواخوږي لیدل شوی.