فریدمن د مصرف د تابع په اړه د هغه د کار لپاره هم پیژندل شوی و، د دایمي عاید فرضیه (1957), کوم چې فریډمن پخپله د خپل غوره ساینسي کار په توګه یادونه وکړه. دا کار ادعا وکړه چې عقلي مصرف کونکي به د هغه څه متناسب مقدار مصرف کړي چې دوی یې د دوی دایمي عاید ګ.ي. ناڅاپي ګټې به په لویه کچه خوندي شي. د مالیې کمول هم په ورته ډول ، ځکه چې عقلي مصرف کونکي به وړاندوینه وکړي چې مالیه به وروسته د عامه مالي توازن لپاره زیاته شي. نورې مهمې مرستې د فیلیپس منحنی او د بیکارۍ طبیعي نرخ مفهوم باندې د هغه انتقاد شامل دي (1968). دا انتقاد د هغه نوم ، د اډمونډ فیلپس سره یوځای ، د دې لید سره تړاو لري چې یو حکومت چې د لوړې انفلاسیون لامل کیږي نشي کولی په دوامداره توګه د بیکارۍ کمولو لپاره دا کار وکړي. بیکاري ممکن په لنډمه توګه ټیټه وي ، که چیرې انفلاسیون یو حیرانتیا وي ، مګر په اوږد مهال کې به د بیکارۍ
فرېډمن