د سرکې کارول په کیمیا کې په دریمه پیړۍ کې پراختیا لري ، کله چې یوناني فیلسوف تیوفراسټوس تشریح کوي چې څنګه سرکې په فلزاتو عمل کوي ترڅو په هنر کې ګټور رنګونه تولید کړي ، پشمول سپینه سرب (د سرب کاربونیټ) او ورډیګریس ، د مسو مالګو شنه مخلوط پشمول د مسو (((II)) اسټیټ. لرغوني رومیانو ترخه شراب جوش کړی ترڅو د سپا په نوم خورا خوږ شربت تولید کړي. هغه سپا چې په لیډ برتنونو کې تولید شوی و په لیډ اسټیټ کې بډار و ، یو خوږ ماده چې د لیډ شکر یا د زحل شکر هم ویل کیږي ، کوم چې د فرانسوي رومي اشرافیانو ترمنځ د مسموم کیدو کې مرسته کړې. په 16 پیړۍ کې الماني کیمیاګر اندریاس البیویوس باور درلود چې د سرکې اکسیټون د فلزي اسید تولید څخه په فلزياتو باندې عمل کوي. د کیمیا پوه پییر اډیګریس په دې
سرکه