په ۱۹ او ۲۰ پیړۍ کې، مخکې له دې چې د لوړ فشار درملنه موثره شي، د درملنې درې طریقې کارول شوې وې، چې ټولې یې ګڼ شمیر اړخیزې اغیزې درلودې: د سوډیم سخت محدودیت (د بیلګې په توګه د وریجو رژیم) ، سمپټیکټومی (د خواخوږۍ عصبي سیسټم د برخو جراحي لرې کول) ، او پیروجن درملنه (د هغه موادو انجیکشن چې د تبه لامل کیږي ، په غیر مستقیم ډول د وینې فشار راټیټوي). د لوړ فشار لپاره لومړی کیمیاوي توکي ، سوډیم تیوسیانات ، په 1900 کې کارول شوي و مګر ډیری اړخیزې اغیزې یې درلودې او ناپیژندل شوې وې. د دوهمې نړیوالې جګړې وروسته ډیری نور اجنټان رامینځته شوي ، چې ترټولو مشهور او معقول اغیزمن یې د tetramethylammonium hexamide ، کلورینیم کلورینیم ، هایډرایډین ، او رینیټین سولفایډین (د سرپینټین نبات څخه اخیستل شوی). د
د پټېدو ځای