W burzliwym okresie po śmierci Cezara, podczas panowania Drugiego Triumwiratu, Galia była kontrolowana przez różnych dowódców, aż do przybycia Vipsanius Agrippa jako prokonsul w 39 roku, aby stłumić niepokoje. Naukowcy poświęcili stosunkowo niewiele uwagi pytaniu, dlaczego Galii nie udało się wykorzystać chaosu Rzymu podczas wojen domowych w latach 40. i 30. do buntu "in toto"; czasami zakłada się, że populacja była zbyt zdziesiątkowana, aby zająć stanowisko, ale liczby, o ile są znane, czynią to mało prawdopodobnym. Na przykład w 57 roku Cezar poinformował, że Nerwii mieli 50 000 mężczyzn w wieku bojowym; przypuszczał, że tylko 500 przeżyło bitwę pod Sabis, ale pięć lat później byli w stanie zapewnić siłę 5000 mężczyzn. Chociaż liczby te mogą być niewiarygodne w ujęciu bezwzględnym, wskazują one na odporność populacji. W 52 roku, po kapitulacji pan-galskiej armii w Alezji
, Cezar udzielił amnestii armiom zarówno Arverni i Aedui, z których każdy oszacował na 30 000 ludzi, i odesłał ich do domu. Po niepowodzeniu strategii Vercingetorixa polegającej na zgromadzeniu sił sprzymierzonych, ocalali przywódcy Galów kontynuowali prowadzenie wojny partyzanckiej z pewnym sukcesem i nadzieją na wyczerpanie, dopóki Marek Antoniusz (Marek Antoniusz) nie doszedł do porozumienia z ostatnim znanym celtyckim królem, który zachował niezależność, Kommiusem z Atrebatów, który dowodził siłami ratunkowymi w Alezji. W ciągu następnych dwóch dekad, galskie straty w latach 50. zostałyby zastąpione dojrzewaniem populacji męskiej, podczas gdy dostępne siły rzymskie były w dużej mierze zajęte walką ze sobą. Gallowie mogli sobie wyobrażać, że w wojnie domowej Rzymianie osłabną do tego stopnia, że powstanie będzie kwestionowane lub nie będzie warte kłopotu; Cezar donosi, że Gallowie informowali się o wydarzeniach politycznych w Rzymie, które mogłyby na nich wpłynąć.