W 1989 roku, prowadził nowy V10 Renault napędzany Williams FW12C. Zaczął z Boutsenem na tylnej nodze z powodu ciężkiej wypadku przedsezonowej próby w Rio i dlatego, że weteran z zespołu Riccardo Patrese miał duże ożywienie w formie. Jednakże w Grand Prix Kanady Boutsen prowadził dobrze w mokrych warunkach i zdobył swoje pierwsze zwycięstwo po tym, jak Senna doznał awarii silnika. Chociaż było to mile widziane zwycięstwo (Boutsen stał się pierwszym nowym zwycięzcą w F1 od czasu, gdy były kolega z zespołu Arrows Gerhard Berger wygrał Grand Prix Meksyku w 1986 roku
dla Benetton. Do tego czasu wyścig wygrali tylko Senna, Prost, Nigel Mansell, Nelson Piquet i Berger), była to szczęśliwa wygrana dla Belgijczyka, ponieważ był ostatni na jednym etapie i miał pełny obrót 360 °, choć na szczęście udało mu się utrzymać samochód z dala od ścian. Udało mu się złapać i przejechać Patrese'a, który cierpiał z luźnym poduszkiem i przejął przewagę 3 okrążenia od końca, kiedy silnik Hondy V10 w Senna's &lt;a href="McLaren%20MP4/5"&gt; McLaren MP4/5&lt;/a&gt; zajął. Trzy kolejne miejsca na podium pojawiły się, zanim Boutsen zakończył rok drugim zwycięstwem w deszczowym Grand Prix Australii. Boutsen był jednym z kierowców protestujących przed wyścigiem.