Architektura składa się z siedmiu par ścian lub pryzmatów o kształcie trójkąta; zewnętrzna para jest najkrótsza pod względem wysokości, ale najszersza pod względem rozpiętości, wewnętrzne pary stopniowo zmieniają stosunek stron, a wewnętrzna para tworzy szczytowy punkt architektury. Każda z tych siedmiu par ścian reprezentuje znaczący rozdział w historii Bangladeszu, a mianowicie Ruch Językowy w 1952 roku, zwycięstwo w wyborach prowincjonalnych w 1954 roku, ruch konstytucyjny w 1956 roku, ruch przeciwko Komisji Edukacji w 1962 roku, ruch sześciopunktowy w 1966 roku, masowe powstanie w 1969 roku i ostatecznie kulminacyjne wydarzenie wojny o niepodległość w 1971 roku.
, dzięki któremu Bangladesz stał się odrębnym niezależnym suwerennym państwem.