Carlos A. Waite wstąpił do armii amerykańskiej jako 3 porucznik piechoty, 28 stycznia 1820, został 1 porucznikiem, 1 maja 1828 i kapitanem, 3 lipca 1836. Od 7 lipca 1838 do 8 maja 1845 był kapitanem i asystentem kwatermistrza. Został mianowany majorem 8th U.S. Infantry, 16 lutego 1847 r., i służył w wojnie meksykańsko-amerykańskiej, otrzymując patenty podpułkownika, 20 sierpnia 1847 r., za dzielne i zasłużone zachowanie w Contreras i
Churubusco i pułkownik, 8 września 1847, za dzielny i zasłużony sposób postępowania w Molino del Rey, gdzie został ciężko ranny. 10 listopada 1851 r. został podpułkownikiem piątego regimentu piechoty, a 5 czerwca 1860 r. pułkownikiem pierwszego regimentu piechoty. 19 lutego 1861 roku Waite zastąpił generała David'a E. Twiggsa na stanowisku dowódcy Departamentu Teksasu, gdyż Twiggs poddał departament Konfederacji na początku tego, co stało się wojną domową w Ameryce (Twiggs ostatecznie został powołany do armii Stanów Konfederacyjnych). Waite dowodził wydziałem, aż do jego oficjalnego zniesienia w 1861 roku. Po powrocie na wschód dowodził stacją wojskową w Annapolis w stanie Maryland. W 1864 roku został umieszczony na liście emerytowanych, ze względu na pogarszające się zdrowie, i mieszkał w Plattsburgh aż do śmierci. Po wojnie otrzymał tytuł generała brygady, datowany na 13 marca 1865, za długą i wierną służbę w armii amerykańskiej; jednak potwierdzenie nie zostało wydane przed jego śmiercią.