W roku 70 n.e., wraz z upadkiem Jerozolimy i zniszczeniem Drugiej Świątyni, żydowski bunt przeciwko rzymskiej okupacji został ogłoszony zakończonym, ale Eleazar ben Ya'ir i jego rodzina uciekają z miasta, obiecując, że
Żydowska wojna się nie skończyła. Eleazar i jego zwolennicy rozmieścili się na szczycie górskiej twierdzy Masada. Stamtąd przeprowadzają naloty na rzymskie wioski na południu Judei. Te ataki partyzanckie zagrażają wiarygodności ogłoszonego zwycięstwa rzymskiego. Dowódca 10. legionu, Cornelius Flavius Silva, organizuje spotkanie z Eleazarem, aby wynegocjować rozejm. Po powrocie do Rzymu nadzieje Silvy na wprowadzenie rozejmu w Judei zostają zniweczone przez cesarza Wespasiana z powodu nacisków politycznych w senacie rzymskim. Silva zostaje odesłany z powrotem do Judei po zabezpieczeniu usług weterana dowódcy oblężenia Rubriusa Gallusa. Silva jest również poinformowany, że jego zastępca, generał Marcus Quadratus, i główny Trybun Merovius, są szpiegami politycznego wroga cesarza. Podczas gdy Silva jest nadal w Rzymie, poprzez zdradę tych dwóch mężczyzn, rozejm jest gwałtownie złamany przez Rzymian.