W następnym roku wygrał 24 godziny Daytona, dzieląc Ford GT Mk.II z Lloydem Rubim, a następnie wygrał 12 godzin Sebring. Kilka miesięcy później, dzieląc kierownicę z Dennym Hulme'em, Miles prowadził
1966 24 godziny Le Mans, ale Leo Beebe, kierownik Forda, pragnąc publicznego zdjęcia trzech ich samochodów przekraczających linię mety razem, polecił Carrolowi Shelby'emu, aby nakazał mu zwolnienie, co Shelby zgodził się. W związku z tym, następny samochód od Forda prowadzony przez Bruce'a McLarena/Chris'a Amona i trzeci samochód od Forda wyciągnęli się i pojechali razem do linii. Francuscy urzędnicy wyścigowi, po początkowym zgodzeniu się na "foto-finał" Forda, zrezygnowali w ostatniej godzinie wyścigu. Samochód nr 2 McLarena przekroczył linię mety i został ogłoszony zwycięzcą. Miles został pozbawiony niepowtarzalnego osiągnięcia wygrania Sebring, Daytona i Le Mans w tym samym roku.