Napisz kontynuację tego paragrafu - W 1920 roku, Wielka Debata
między Harlowem Shapleyem i Curtisem odbyły się dotyczące natury Drogi Mlecznej, mgławic spiralnych i wymiarów wszechświata. Aby potwierdzić swoje twierdzenie, że Wielka Mgławica Andromedy jest w rzeczywistości galaktyką zewnętrzną, Curtis zauważył również pojawienie się ciemnych pasów wewnątrz Andromedy, które przypominały chmury pyłu w naszej własnej galaktyce, a także historyczne obserwacje znaczącego przesunięcia Dopplera Galaktyki Andromedy. W 1922 roku Ernst Öpik przedstawił metodę szacowania odległości Andromedy przy użyciu zmierzonych prędkości jej gwiazd. Jego wynik umieszcza mgławicę Andromedy daleko poza naszą galaktyką w odległości około 100 km. Edwin Hubble rozstrzygnął tę debatę w 1925 roku, kiedy po raz pierwszy zidentyfikował pozagalaktyczne cefeidy na astronomicznych zdjęciach Andromedy. Zostały one wykonane za pomocą teleskopu Hookera i umożliwiły określenie odległości Wielkiej Mgławicy Andromedy. Jego pomiary wykazały jednoznacznie, że to nie jest gromada gwiazd i gazu w naszej własnej galaktyce, ale zupełnie odrębna galaktyka, położona na znacznej odległości od Drogi Mlecznej.