2 maja 1796 roku został mianowany generałem-majorem (generałem brygady). 10 maja walczył w bitwie pod Lodami. W Lodi dowodził tyłem składającym się z dwóch batalionów pułku piechoty "Carlstädter" Grenz. Po tym, jak Grenzerzy wycofali się na wschodni koniec mostu, zostali zatrudnieni w pierwszej linii obrony. Poddawani ciągłemu ogniowi armatniczemu i frontalnemu atakowi ze strony szarlatanów i kolumny elitarnych żołnierzy, Austriacy zostali pokonani. Był tak znany, że Francuzi fałszywie twierdzili, że zabił go podczas walk. Dowodził 2400-osobową brygadą w bitwie pod Borghetto 30 maja i podczas oblężenia Mantui. Kiedy oblężenie zostało zniesione 1 sierpnia, poprowadził 2000 mężczyzn z garnizonu, aby wzmocnić główną armię przed bitwą pod Castiglione. Podczas drugiej próby złagodzenia oblężenia Mantui dołączył do Korpusu Tyrolskiego Pawła Dawidowicza. Został ciężko ranny podczas upadku w noc przed bitwą pod Rovereto.
, która miała miejsce w dniu 4 września. Mimo to dowodził swoją brygadą podczas walki tego dnia. Jego oddziały odważnie próbowały powstrzymać Massenę, ale w końcu zostały pokonane przez przewagę liczebną.