5 maja 1940 roku, w oczekiwaniu na niemiecką inwazję na Francję i Niderlandy, gubernator wojskowy Paryża wydał proklamację nakazującą wszystkim "wrogim obcokrajowcom" w wieku od 17 do 55 lat, którzy przybyli z Niemiec (głównie Żydom), aby zgłosili się oddzielnie do internowania. Kobiety zebrały się w Vélodrome d'Hiver 15 maja, więc matce Hannah Arendt, będącej powyżej 55 lat, pozwolono pozostać w Paryżu. Arendt opisała proces tworzenia uchodźców jako "nowy typ istoty ludzkiej stworzony przez współczesną historię... umieszczony w obozach koncentracyjnych przez ich wrogów i w obozach internowania przez ich przyjaciół". Mężczyźni, w tym Blücher, zostali wysłani do obozu Vernet w południowej Francji, niedaleko granicy hiszpańskiej. Arendt i inne kobiety zostały wysłane do obozu Gurs, na zachód od Gurs, tydzień później. Obóz został wcześniej założony, by przyjmować uchodźców z Hiszpanii. 22 czerwca Francja poddała się i podpisała zawieszenie broni w Compiègne.
, dzieląc kraj. Gurs był w południowej części Vichy. Arendt opisuje, jak "w wyniku chaosu udało nam się zdobyć dokumenty wyzwolenia, z którymi mogliśmy opuścić obóz", co zrobiła z około 200 z 7000 kobiet przetrzymywanych tam, około czterech tygodni później. Nie było wtedy ruchu oporu, ale udało jej się przejść i autostopować na północ do Montauban, niedaleko Tuluzy, gdzie wiedziała, że znajdzie pomoc.