Po inwazji Niemców wielu Żydów uciekło przed nadchodzącymi siłami, ale szybki upadek Francji, zarówno wojskowy, jak i polityczny,
/i szybkość, z jaką to wszystko się wydarzyło /zablokowało wielu z nich w południowej Francji. Philippe Pétain, który został premierem Francji po tym, jak Paryż został zdobyty przez armię niemiecką, zorganizował kapitulację wobec Niemiec. Następnie został szefem rządu Vichy, który współpracował z nazistami, twierdząc, że złagodzi to trudności okupacji. Opozycja wobec niemieckiej okupacji północnej Francji i kolaboracjonistycznego rządu Vichy została pozostawiona francuskiemu ruchowi oporu we Francji i wolnym francuskim siłom dowodzonym przez Karola de Gaulle'a poza Francją. Okupacji niemieckiej szybko towarzyszyło okrutne traktowanie; Żydzi zostali wydaleni z Alzacji-Lotaryny, a ich majątek został skonfiskowany, podczas gdy około 32 000 zagranicznych Żydów zostało internowanych na mocy dekretu Vichy z 4 października 1940 r. Dodatkowe środki dyskryminacyjne wkrótce nastąpiły i zintensyfikowały się po wydaniu przez nazistów rozporządzenia w dniu 27 września 1940 r.; zostały one przeprowadzone przez francuską administrację i obejmowały: wymogi identyfikacyjne dla Żydów, spis powszechny dla wszystkich Żydów i przedsiębiorstw, wywłaszczenie i "aryjanizację" własności, a także ograniczenia zawodowe i zakazy. 7 października 1940 r. rząd Pétain'a uchylił dekret Crémieux, co pozbawiło 117 000 francuskich Żydów urodzonych w Algierii praw obywatelskich przyznanych im w 1870 r.