W marcu 1944 roku, gdy wojska sowieckie szybko zbliżały się w ramach ofensywy Uman<unk>Botoșani podczas II wojny światowej, szkoła została ewakuowana, a Nădejde, wraz z ciężko chorą matką, wycofała się do stolicy kraju, Bukaresztu. Jednakże, z powodu bombardowania Bukaresztu
, udały się do wiejskiego obszaru Fundeni, gdzie pozostały do października. W tym czasie wraz z matką przeprowadziła się do domu w Bukareszcie kuzyna Camelii, wdowy Nicolae N. Beldiceanu. Nie powrócili do Iași, ponieważ dom został prawie całkowicie zniszczony przez bombardowania. Do czasu przejścia na emeryturę w 1947 roku pracowała jako korektorka w dwóch wydawnictwach, co zapewne zapewniła sobie dzięki pomocy Sadoveanu. Jej ostatnie ćwierć wieku było monotonne: jej matka zmarła w 1950 roku, a ona odwiedzała Sadoveanus, zwłaszcza zimą, ponieważ jej dom był słabo ogrzewany. Szczególnie cieszyła się, gdy dawni studenci przejeżdżający przez stolicę odwiedzali jej dom. Nădejde zmarła w 1971 roku i została pochowana obok rodziców na cmentarzu Eternitatea.