Wzrost ruchów oporu w Grecji został przyspieszony przez inwazję i okupację Grecji przez nazistowskie Niemcy (i ich sojuszników Włoch i Bułgarii) w latach 1941-1944. Włochy zapoczątkowały inwazję
z Albanii w 1940, która została odparta przez grecką armię. Po inwazji niemieckiej, okupacji Aten i upadku Krety, król Jerzy II i jego rząd uciekli do Egiptu, gdzie ogłosili rząd na uchodźstwie, uznany przez aliantów. Brytyjczycy bardzo zachęcali króla do mianowania centrystów, umiarkowanych ministrów; tylko dwóch z jego ministrów było członkami dyktatorskich rządów, które rządziły Grecją przed inwazją niemiecką. Pomimo tego, niektórzy z lewicowego ruchu oporu twierdzili, że rząd jest nielegalny, ze względu na jego korzenie w dyktaturze Ioannisa Metaxasa od 1936 do 1941 roku.