W 1811 Soult przywrócił Ricarda do służby i walczył pod Tarragoną. Uczestniczył w francuskiej inwazji na Rosję w 1812 r., został awansowany na generała dywizji i walczył pod Krasnojem. W 1813 r. dowodził dywizją w III Korpusie w Lützen, Bautzen, Lipsku i Hanau, krótko dowodząc korpusem tej zimy. W 1814 r. dowodził oddziałem VI Korpusu w La Rothière, Champaubert, Montmirail, Vauchamps, Gué-à-Tresmes, Laon, Reims
Fère-Champenoise i Paryż. Podczas stu dni wyjechał na wygnanie z Ludwikem XVIII, po czym został mianowany hrabią przez przywróconego króla. W 1823 r. dowodził francuskimi wojskami podczas inwazji na Hiszpanię. Jego nazwisko jest jednym z nazwisk wpisanych pod Łukiem Triumfalnym, na kolumnie 26.