Pierwsze powieści Mihelicza "Obraz v zrcalu" (1941) i "Tiha Voda" (1942) są opisem życia w wygodnym świecie i arystokratycznej atmosferze rodzinnych tradycji, gdzie panuje kultura sprawiedliwie zarobionego bogactwa, szacunku i dumy. Wkrótce odkryła swój osobisty pogląd na opisujący świat literatury, w którym zestawia szacunek z ironią, entuzjazm z odrazą, lojalność klasową z próbami ucieczki od niej itp. Jej postacie są rozdarte między tradycjami, szacunkiem, kontrolowaniem swoich uczuć z jednej strony, a pożądaniem i ambicją z drugiej, z miłością, intrygą, władzą polityczną i bogactwem odgrywającymi kluczową rolę. Szczególne miejsce przyznano wyemancypowanej i niezależnej współczesnej kobiecie, która buntuje się przeciwko tradycyjnej oddania roli kobiet z pokolenia matki i babci na rzecz spełnienia emocjonalnego, choć niekoniecznie oznacza to idealizację kobiet. Przykładem tego jest bohaterka jej powieści z 1959 roku "Apriel", rozgrywająca się w pierwszych miesiącach II wojny światowej. W "Stolpnica osamelih žensk" (1969) i "Vrnite se, sinovi" (1972) rozwija ironię w swoich opisach postaci i gestów. "Tujec v Emoni" (1978) i "Cesta dveh cesarsjev" (1981) to powieści historyczne o intrygach w starożytnej Emonie i historii miłosnej z czasów Kongresu Laibach
odpowiednio. Jej ostatnia powieść "Ure mojih dni" (1985) jest pamiętnikiem. Napisała również powieści dla młodszych czytelników, takie jak "Pridi, moj mili Ariel" (1965) i "Puhkova kresna noc" (1972).