Według autora Clintona Fernandesa rządy Malcolma Frasera, Boba Hawke'a i Paula Keatinga współpracowały z indonezyjskim wojskiem i prezydentem Suhartem, aby ukryć szczegóły dotyczące warunków w Timorze Wschodnim i zachować indonezyjską kontrolę nad regionem. Rządy australijskie postrzegały dobre stosunki i stabilność w Indonezji (największym sąsiadzie Australii) jako ważny bufor bezpieczeństwa na północy Australii. Niemniej jednak, Australia zapewniła ważne schronienie dla zwolenników niepodległości Timoru Wschodniego, takich jak José Ramos-Horta (który osiadł w Australii podczas wygnania). Jednak w trakcie okupacji Indonezji w Timorze Wschodnim australijska opinia publiczna była ogólnie niewygodna, jeśli nie aktywnie przeciw okupacji, początkowo podkreślona przez śmierć pięciu australijskich dziennikarzy, którzy stali się znani jako "Balibo 5". Również działania mieszkańców Timoru wspierające siły australijskie podczas bitwy o Timor
W II wojnie światowej były dobrze pamiętane, szczególnie przez weteranów. Te dwie kwestie utrzymywały okupację Wschodniego Timoru w negatywnym świetle, przez cały czas inwazji i okupacji. W Australii odbyły się protesty przeciwko okupacji, wybitni mieszkańcy Timoru Wschodniego mieszkali w Australii i utrzymywali ten problem, a niektórzy obywatele Australii uczestniczyli w ruchu oporu. Według profesora Jamesa Cottona, piszącego w swojej książce o inwazji, Suharto w rzeczywistości unikał przybycia do Australii, wiedząc, że pojawią się publiczne protesty.