Po II wojnie światowej Szwajcaria zaczęła budować domy z 40-centimetrowymi betonowymi sufitami, które mogłyby przetrwać bombardowanie typu, które zniszczyło Hamburg
i Drezna. W latach sześćdziesiątych XX wieku zaczęto budować schrony przed promieniowaniem i wybuchem, które mogłyby przetrwać od jednego do trzech barów (100<unk>300 kPa) ciśnienia wybuchu jądrowego. Kodeks budowlany wymaga schronów przeciwwybuchowych, które mogą pomieścić 114% populacji Szwajcarii. W małych miastach znajdują się duże podziemne garaże, które mogą służyć jako zamknięte schroniska dla mieszkańców. W takich schroniskach znajdują się również szpitale i centra dowodzenia, których celem jest utrzymanie funkcjonowania kraju w nagłych wypadkach. Każda rodzina lub agencja wynajmu musi zapłacić podatek zastępczy, aby wesprzeć te schroniska, lub alternatywnie posiadać osobisty schronisko w miejscu zamieszkania; wiele prywatnych schronisk służy jako piwnice i szafy do wina.