Odnieść się do poniższego fragmentu, a następnie odpowiedzieć na pytanie w tym samym języku, co ten fragment:  Przejście: TB-3 był samolotem w całości metalowym o konstrukcji stalowej, jako jeden z projektów biura projektowego Andreja Tupoleva, który miał być oparty na praktykach projektowania samolotów w całości metalowych i technologii zapoczątkowanej przez Hugo Junkersa. Ramię składało się z belek w kształcie litery V pokrytych niewspólnioną falą o grubości od 0,3 mm (1⁄64 cala) do 0,8 mm (1⁄32 cala). Wyrywki były głębokie 13 mm i oddalone o 50 mm. Skrzydło w kształcie balustrady było podtrzymywane przez cztery szpary o przekroju rurowym. W 1934 roku, dzięki rozwojowi silniejszych stopów stalowych, rozpiętość skrzydeł została zwiększona z 39,5 do 41,85 metrów (129,6 do 137,3 stóp) przy równoczesnym zwiększeniu powierzchni skrzydła z 230 do 234,5 m2 (2,476 do 2,524 stóp kwadratowych). Na każdej części samolotu można było chodzić w miękkich butach, nie uszkadzając skóry, a przednie krawędzie skrzydeł zwisały w dół, tworząc chodniki do konserwacji silnika. Urządzenia sterujące były uruchamiane kablowym układem sterowniczym o zmiennej prędkości i systemem kompensacji przyczep w przypadku awarii silnika z jednej strony. Stały główny podwozie nie był wyposażony w hamulce. Zbiorniki paliwa nie były zabezpieczone przeciwpożarowo, chociaż silniki miały wewnętrzny system gaśniczy. Silniki M-17 zostały dostrojone tak, aby zapewnić maksymalny teoretyczny zasięg 3 250 kilometrów (1 750 mil morskich; 2 020 mil) bez zapalniczki lub zanieczyszczenia gaźnika. Uzbrojenie obronne składało się z lekkich karabinów maszynowych w pięciu wieżach - jednej w nosie, dwóch na górze środkowej części kadłuba i jednej wyciągalnej "pojemnicy na śmieci" pod każdym skrzydłem między nacellami silnika. Późniejsze warianty przeniosły jedną z górnych wieżyczek kadłuba na tył skrzydła.  Pytanie: Ile stron silnika jest uszkodzonych, żeby zbudować system kompensacyjny?
jeden