Napisz kontynuację tego paragrafu - panowanie dynastii Qing w Tybecie rozpoczęło się od ich ekspedycji do tego kraju w 1720 roku
kiedy wypędzili najeźdźców Dżungarów. Amdo znalazło się pod kontrolą Qing w 1724 roku, a wschodni Kham został włączony do sąsiednich chińskich prowincji w 1728 roku. W międzyczasie rząd Qing wysłał do Lhasy przedstawicieli lokalnych władz, zwanych "Ambans". W 1750 r. Ambani i większość Chińczyków Han i Manczusów mieszkających w Lhasie zginęli w zamieszkach, a oddziały Qing szybko przybyły i stłumiły rebeliantów w następnym roku. Podobnie jak poprzednia dynastia Yuan, Mandżusze z dynastii Qing sprawowali kontrolę wojskową i administracyjną nad regionem, przyznając mu pewien stopień autonomii politycznej. Dowódca dynastii Qing publicznie stracił wielu zwolenników rebeliantów i, podobnie jak w 1723 i 1728 roku, dokonał zmian w strukturze politycznej i opracował formalny plan organizacyjny. Qing przywrócił teraz Dalajlamę jako władcę, prowadząc rządową radę zwaną "Kashag", ale podniósł rolę "Ambans", aby obejmować bardziej bezpośrednie zaangażowanie w sprawy wewnętrzne Tybetu. W tym samym czasie dynastia Qing podjęła kroki zmierzające do zrównoważenia władzy arystokracji poprzez umieszczenie na kluczowych stanowiskach urzędników wybranych spośród duchowieństwa.