W tym czasie sformułował wiejską i nacjonalistyczną perspektywę życia, odrzucając to, co uważał za "hybrydowy świat miejski" za "świat naszych realiów narodowych". Według analizy Călinescu oznacza to, że podobnie jak jego poprzednik, konserwatywny Eminescu, Sadoveanu uważał, że miasta były ofiarami "nakładanej kategorii" cudzoziemców, w szczególności tych, którzy zarządzają dzierżawą. Po powstaniu chłopskim z 1907 roku
, Sadoveanu wysłał sprawozdanie do swojego ministra edukacji Spiru Hareta, informując go o stanie edukacji wiejskiej i, poza tym, o problemach, z którymi borykają się wieśniacy w Mołdawii. W nim czytamy: "Mieszkańcy i właściciele ziemi, niezależnie od ich narodowości, wyśmiewają pracę Rumunów. Każdy "surtucar" [to znaczy urbanizacja] w wiosce, burmistrz, notariusz, sprzedawca papieru, bezwstydnie [i] bezlitośnie doje tę krowę mleczną. Dołącza do nich ksiądz, który [...] nie zgadza się z nauczycielem". W "Neamul Șoimăreștilor" brzemiona społeczeństwa feudalnego i merkantylizmu, a przede wszystkim ograniczenie praw ekonomicznych, stawały się tematem tła w jego fikcji, która później przedstawiała Stefana Wielkiego jako oryginalnego orędownika sprawiedliwości społecznej ("Frații Jderi"). Podczas większości swojej działalności w czasie I wojny światowej Sadoveanu podążał za rusofobią poporanizmów i niechęcią do strony Entente, opisując politykę narodową Imperium Rosyjskiego w Besarabii jako znacznie bardziej barbarzyńską niż panowanie Austro-Węgier nad Transylwanią. W 1916 roku nagle przeszedł do obozu Entente: jego entuzjazm jako oficera propagandy został poruszony przez kontrowersje, gdy Rumunia doświadczyła ogromnych porażek; Sam Sadoveanu porzucił sprawę Entente do 1918 roku, kiedy został wycofany z służby i wznowił flirt z germanofilskim lobby Konstantina Stere.