Napisz kontynuację tego paragrafu - Kiedy rozbitek koreański urzędnik Choe Bu miał szansę zobaczyć większą część wschodniej Chin od Zhejiang do Liaoning w drodze do domu w 1488 roku, opisał Suzhou w swoim raporcie podróży jako przewyższające każde inne miasto. Wiele prywatnych ogrodów w tym rejonie zostało zbudowanych przez szlachciców dynastii Ming i Qing. Taipingowie
Niemniej jednak w 1860 roku zajęto miasto, a wiele z jego dawnych budynków i ogrodów było "prawie... kupą ruin" do czasu ich odzyskania przez Zwycięską Armię Karola Gordona w listopadzie 1863 roku. Niemniej jednak do 1880 roku szacowano, że liczba mieszkańców wzrosła do około 500 tysięcy, co utrzymało się na stałym poziomie przez następne kilka dekad. Pod koniec XIX wieku miasto było szczególnie znane ze swojej szerokiej gamy jedwabiu i chińskiego przemysłu wydawniczego. Miasto zostało po raz pierwszy otwarte dla bezpośrednich handlu zagranicznego na mocy traktatu z Shimonoseki kończącego pierwszą wojnę chińsko-japońską oraz na mocy klauzul najbardziej uprzywilejowanych krajów wcześniejszych nierównych traktatów z wielkimi mocarstwami. Nowi emigrantzy otworzyli szkołę europejsko-chińską w 1900 roku, a dworzec kolejowy w Suzhou, łączący ją ze Szanghajem, został otwarty 16 lipca 1906 roku. Tuż przed I wojną światową działało 7000 stolarek jedwabiu, a także młyn bawełniany i duży handel ryżem.