Jego okres w Ministerstwie Spraw Zagranicznych zbiegł się z bardzo krytycznym okresem w stosunkach międzynarodowych. Gdyby nie sympatia Wielkiej Brytanii pod Palmerstonem, Monarchia Lipcowa byłaby całkowicie odizolowana w Europie, a ta sympatia zagroziła agresywnej polityce Francji w Belgii i na śródziemnomorskim wybrzeżu Afryki. Kryzys belgijski
De Broglie, ale pod jego auspicjami przeprowadzono skoordynowane działania wojskowe i morskie w celu przymusu Holendrów, które doprowadziły do francuskiej okupacji Antwerpii. Dobre porozumienie, którego był to symbol, charakteryzowało również stosunki De Broglie i Palmerstona podczas kryzysu pierwszej wojny Muhammada Ali z Porte, a w sprawach półwyspu hiszpańskiego ich wspólna sympatia dla wolności konstytucyjnej doprowadziła do porozumienia o wspólnym działaniu, które uformowało się w czterokrotnym sojuszu między Wielką Brytanią, Francją, Hiszpanią i Portugalią, podpisanym w Londynie 22 kwietnia 1834 r. De Broglie wycofał się z urzędu w marcu poprzedniego roku i nie powrócił do władzy do marca następnego roku, kiedy to został szefem gabinetu.