Wraz z postępem wojny, bitwa o Anglię rozwinęła się z walki o przewagę powietrzną w strategiczne i lotnicze bombardowania Londynu, Coventry i innych brytyjskich miast. W odwet za to Brytyjczycy stworzyli RAF Bomber Command, które było w stanie zrzucić wiele tysięcy ton bomb na pojedynczy cel, pomimo ciężkich początkowych ofiar z bombowców w 1940 roku. Siłami bombowymi dowodził Arthur Travers Harris, próbując złamać niemiecki morale i uzyskać kapitulację, którą przewidział Douhet 15 lat wcześniej. Stany Zjednoczone dołączyły do wojny, a USAAF znacznie wzmocniła kampanię, wprowadzając ósmą siłę powietrzną na europejski teatr. Wiele miast, zarówno dużych, jak i małych, zostało praktycznie zniszczonych przez bombardowania aliantów. Kolonia, Berlin, Hamburg
i Drezno należą do najbardziej niesławnych, ostatnie dwie rozwijające się burze. W książce W. G. Sebalda "On the Natural History of Destruction" (O naturalnej historii zniszczenia) komentuje się bombardowanie niemieckich miast i pyta, dlaczego nie odgrywa ono większej roli w niemieckiej świadomości narodowej i dlaczego praktycznie żaden niemiecki autor nie napisał o tych wydarzeniach. Pomimo braku literatury, styl filmowy, film gruzowy, nakręcony wśród miejskich gruzów i przedstawiający mroczne życie tych, którzy musieli odbudować zniszczone miasta, rozwinął się w latach po zakończeniu II wojny światowej.