Indian National Army (INA; "Azad Hind Fauj" ; "lit.": Free Indian Army) była siłą zbrojną utworzoną przez indyjskich kolaborantów i cesarską Japonię 1 września 1942 r. w Azji Południowo-Wschodniej podczas II wojny światowej. Jej celem było zapewnienie niepodległości Indii od panowania brytyjskiego. Walczył wraz z japońskimi żołnierzami w kampanii japońskiej na terenie Azji Południowo-Wschodniej podczas II wojny światowej. Armia została po raz pierwszy utworzona w 1942 roku pod dowództwem Rash Behari Bose, przez indyjskich jeńców wojennych brytyjsko-indyjskiej armii, schwytanych przez Japonię w kampanii malajskiej i w Singapurze. Ta pierwsza INA upadła i została rozwiązana w grudniu tego samego roku po rozbieżnościach między przywództwem INA i japońską armią w związku z jej rolą w wojnie Japonii w Azji. Rash Behari Bose przekazał INA Subhas Chandra Bose. Została ona przywrócona pod przywództwem Subhas Chandra Bose po jego przybyciu do Azji Południowo-Wschodniej w 1943 roku. Armia została ogłoszona armią "Arzi Hukumat-e-Azad Hind" Bose'a (Rządu Tymczasowego Wolnego Indii). Netaji Subhas Chandra Bose nazwał brygady / pułki INA na cześć Gandhi, Nehru, Maulana Azad i siebie. Istniał również całkowicie kobiecy pułk nazwany na cześć Rani z Jhanshi, Lakshmibai. Pod przywództwem Bose'a INA przyciągnęła byłych więźniów i tysiące wolontariuszy cywilnych z populacji indyjskich emigrantów w Malaji (dzisiejsza Malezja) i Birmie. Ta druga INA walczyła wraz z Cesarską Armią Japońską przeciwko siłom brytyjskim i Wspólnoty Narodów w kampaniach w Birmie: w Imphal i
Kohima, a później przeciwko sprzymierzonemu odzyskaniu Birmy.