W połowie maja król zaczął rozważać wyjście z wojny po przekonaniu przez księcia Pietro d'Acquarone, ministra Domu Królewskiego, który martwił się o przyszłość monarchii. Włoska opinia publiczna zaczęła obracać się przeciwko monarchii po bezczynności króla. Pod koniec maja dwóch wysokich rangą polityków przedfaszystowskiego wieku, Ivanoe Bonomi i Marcello Soleri, zostali przyjęci przez d'Acquarone i królewskiego "aide-de-camp", generała Puntoni. 2 i 8 czerwca zostali przyjęci na audiencji przez króla, gdzie naciskali na aresztowanie Mussoliniego i nominację rządu wojskowego, ale zostali sfrustrowani monarchijną bezczynnością. 30 czerwca Bonomi spotkał się z księciem Umberto i zaproponował trzech generałów (Ambrosio, marszałek Pietro Badoglio i Enrico Caviglia) jako potencjalnych następców Mussoliniego. 4 lipca Badoglio został przyjęty przez Umberta, który zasugerował, że Korona nie sprzeciwia się już zmianie rządu. Następnego dnia Ambrosio zaproponował, by król mianował Badoglio lub Caviglię na głowę rządu zastępującego Mussoliniego. Caviglia, wysokiej rangi mason, był uważany za zbyt starego na takie trudne zadanie pomimo jego antyfaszystowskiego stanowiska. Badoglio, który zrezygnował z funkcji szefa sztabu po debacle Grecji
w 1941 roku stał się zaciekłym wrogiem Mussoliniego i chciał zemsty. Był osobistym przyjacielem księcia d'Acquarone, który był jego "aide-de-camp", a obaj - podobnie jak Caviglia - byli masonami. Współpraca między dwoma marszałkami była nie do pomyślenia, ponieważ Caviglia nienawidził Badoglio.