Napisz kontynuację tego paragrafu - W 1523 roku Jerzy z Schellenberga musiał sprzedać Krnowa Hohenzollernowemu markgrafowi Jerzykowi z Brandenburgii-Ansbach, który mógł polegać na węgierskim dziedzictwie swojej małżonki Beatrice de Frangepan, wdowy po Mateuszu Korwinie. Od 1532 roku markgraf rządził całym Górnym Śląskim, kiedy to odziedziczył również księstwo Opole i Racibórz od piastowskiego księcia Jana II Dobrego. Odbudował zamek Krnowa i wprowadził reformację protestancką na Śląsku, wypędzając miejscowych rycerzy krzyżackich, franciszkanów i minorytów. Rosnąca władza protestanckiego rodu Hohenzollernów na ziemiach śląskiej korony była podejrzliwie postrzegana przez Ferdynanda I Habsburskiego, króla Czech od 1526 roku. Niemniej jednak Jerzy, jak również jego syn, markgraf Jerzy Fryderyk, który panował od 1543 roku, zdołali utrzymać księstwo. Konflikt pogłębił się, gdy Jerzy Fryderyk zmarł bez potomstwa w 1603 r. i przekazał Krnów swemu kuzynowi, kuratorze Joachimowi III Fryderykowi z Brandenburgii, który przekazał go swemu synowi Johannowi Georgowi w 1607 r. Władcy Habsburgów uważali księstwo za odwrócone ludność i po powstaniu czeskim i bitwie o Białą Górę w 1620 roku
Cesarz Ferdynand II skonfiskował posiadłości Hohenzollernów na swoich ziemiach czeskich. Krnowa otrzymał wierny zwolennik Ferdynanda książę Karol I z Liechtensteinu, książę Opawy od 1613 roku. Oba księstwa zostały połączone w 1623 roku i poddane kontrreformacji.