Napisz kontynuację tego paragrafu - Wojna
zakończył się w maju 1945 roku i dwunastoletni koszmar Narodowych Socjalistów zakończył się wraz z nim. Ina Seidel natychmiast zrezygnowała z członkostwa w Pruskiej Akademii Sztuki, która w tym czasie została zdyskredytowana przez bliskie powiązania z rządem sprzed 1945 roku. Ona sama spotkała się z silną krytyką ze względu na jej historię silnego publicznego poparcia dla rządu Hitlera. Jednak w strefach okupacji amerykańskiej, brytyjskiej i francuskiej jej książki bardzo szybko wróciły do łask czytelników i nadal znajdowały mnóstwo nabywców i czytelników aż do lat sześćdziesiątych. W latach pięćdziesiątych wyprodukowała dwie kolejne główne powieści, którymi starała się uratować swoją reputację. W "Das unverwesliche Erbe" (1954) rozszerzył chrześcijańskie aspekty jej pracy. W swojej ostatniej powieści "Michaela" wyraźnie zaakceptowała, w imieniu siebie i wyższej klasy średniej, udział w odpowiedzialności za narodowy socjalizm. Pomimo zaciekłego odrzucenia przez głównego nurtu krytyków literackich w Niemczech Zachodnich (jak zachodnie strefy okupacyjne stały się w 1949 roku), jej ostatnia powieść była kolejnym dużym sukcesem wśród czytelników. W wyniku powojennego podziału Niemiec stara pruska Akademia Sztuk została zastąpiona przez dwie instytucje. W 1955 roku Ina Seidel została przyjęta do zachodniej Akademii Sztuki w Berlinie Zachodnim. Na długo przed jej śmiercią, w 1974 roku, jej główne dzieła zostały przetłumaczone na wiele języków obcych. Nie pochlebiający nekrolog w Die Zeit opisał jednak doniesienie o jej śmierci jako jedną z tych, na które pierwszą reakcją jest zdziwienie, że zmarła nie umarła już wiele lat wcześniej ("Ja, hat sie noch gelebt?").