Wypełnij następujące zdanie: Whitaker został wplątany w spór z administratorami szachowymi na początku lat trzydziestych. Uważał, że powinien zostać wybrany do amerykańskiej drużyny na
III Olimpiada Szachowa, Hamburg 1930 (zamiast Harolda Meyer Phillips (0,5/2 w Hamburgu) lub Jamesa Allana Andersona (6/17)), lub na IV Olimpiadę Szachową, Praga 1931. Na podstawie wcześniejszych wyników konkursowych i słabych występów Phillips'a i Anderson'a w amerykańskiej drużynie (6. miejsce) w Hamburgu, Whitaker mógł mieć uzasadnioną sprawę. Ale prawdopodobnie jego przestępcza przeszłość (patrz poniżej) również była czynnikiem decydującym. Poszedł nawet tak daleko, że skontaktował się bezpośrednio z prezydentem FIDE Aleksandrem Ruebem, sugerując, że dwie amerykańskie organizacje stowarzyszone mogą być członkami FIDE, pozwalając na dwie amerykańskie drużyny, podczas gdy inne narody miały tylko jedną, ale jego argument został odrzucony. Takie podejście do prezydenta FIDE w sprawie selekcji drużyny narodowej prawdopodobnie nie przyciągnęło Whitakera. Choć pozornie nieistotne, pytania, którzy zawodnicy byli najlepiej wykwalifikowani do gry w drużynie, doprowadziły amerykańskich administratorów szachowych do zorganizowania turnieju kwalifikacyjnego wśród mistrzów, aby wybrać drużynę narodową do olimpiady w 1933 roku. W tym czasie Whitaker stał przed poważnymi zarzutami karnymi (patrz poniżej); nigdy nie został wybrany do przyszłych drużyn. Amerykańskie drużyny bez Whitakera były w stanie zdobyć złote medale olimpijskie w 1931, 1933, 1935 i 1937 roku, a także wiele indywidualnych medali. W 1939 roku Zachodnia Stowarzyszenie Szachowe i Narodowa Federacja Szachowa połączyły się w Federację Szachową Stanów Zjednoczonych.