Polityka w 13 wieku wschodniej części Morza Śródziemnego była złożona, z wieloma potężnymi i zainteresowanymi stronami. Francuzi byli kierowani przez bardzo pobożnego Ludwika IX i jego ambitnie ekspansjonistycznego brata Karola I z Neapolu. Wielkie odległości utrudniały komunikację z Mongołami. Ludwik wysłał ambasadę do Mongołów w Iranie w 1249 roku, szukając sojuszu franko-mongolskiego. Kiedy w 1251 roku otrzymał odpowiedź w Palestynie, znów była to tylko żądanie oddania hołdu. Ludwik zorganizował nową krucjatę, zwaną Siódmą Krucjatą, by zaatakować Egipt, przybywając w 1249 roku. Został pokonany pod Mansurą i schwytany podczas wycofywania się do Damietty. Uzgodniono kolejny 10-letni rozejm. Ludwik i jego szlachta zostali wykupieni, podczas gdy inni więźniowie mieli wybór między nawróceniem się na islam lub ścięciem. Pozostał w Syrii aż do 1254 roku, aby skonsolidować państwa krzyżowców. W Egipcie rozwinęła się brutalna walka o władzę między różnymi przywódcami mameluków a pozostałymi słabymi władcami ajyubidami. Mamelukami byli niewolnicy, których przez wieki używali muzułmańscy władcy. Większość z nich to Turcy ze stepy euroazjatyckiej lub chrześcijanie z Anatolii; porwani jako chłopcy, nawróceni na islam i przeszkoleni w wojsku. Zagrożenie inwazją Mongołów doprowadziło do przejęcia sułtanatu przez Qutuza w 1259 roku i zjednoczenia się z inną frakcją pod wodzą Baibarsów, aby pokonać Mongołów pod Ain Jalut.
- Co? Mameluków następnie szybko uzyskał kontrolę nad Damaszku i Aleppo przed Qutuz został zamordowany, najprawdopodobniej przez Baibers.