Red Sox byli jedną z najbardziej udanych drużyn w baseballu od 1901 do 1918. Wygrali pierwszą World Series w 1908 (jako Boston Americans; zespół zmienił nazwę na Red Sox w 1908) i cztery kolejne pomiędzy 1908 a 1909. W 1901 roku Yankees, znani wtedy jako Baltimore Orioles, grali w Maryland przez dwa sezony, zanim przenieśli się na północ. Pierwsze spotkanie obu drużyn odbyło się w Baltimore 26 kwietnia 1901 roku, w roku inauguracyjnym Ligi Amerykańskiej. 7 maja 1903 roku obie drużyny zagrały po raz pierwszy po tym, jak Orioles przeniósł się do Nowego Jorku i stał się New York Highlanders, nawiązując do gry w dzielnicy Washington Heights na Manhattanie. Mecz został naznaczony bójką, kiedy piłkarz Bostonu George Winter został zestrzelony. Boston ostatecznie wygrał sztandar i inauguracyjny
Mistrzostwa Świata 1903. W sezonie 1904 drużyny walczyły ze sobą w dniu otwarcia. Później w tym sezonie, Highlanders, prowadzeni przez rzucającego Jacka Chesbro w jego rekordowym sezonie z 41 zwycięskimi meczami, spotkali się z Boston Americans w ostatnim meczu sezonu, aby zdecydować o zwycięzcy bandery ligi amerykańskiej. Chesbro rzucił piłkę na początku dziewiątej rundy, umożliwiając zdobycie bramki z trzeciej bazy, a Boston wygrał mecz i sztandar. New York Giants, którzy już zdobyli sztandar Ligi Narodowej, odmówili udziału w World Series w 1904 roku z powodu postrzegania "Junior Circuit" jako gorszego (i z powodu rzekomej wrogości między założycielem i pierwszym prezydentem American League, Banem Johnsonem, a hierarchią Giants, właścicielem Johnem T. Brushem i trenerem Hall of Fame jego drużyny, managerem-graczem Johnem McGrawem); w ten sposób w tym roku nie było World Series. Dopiero w 2004 roku Red Sox ponownie pokonali Yankees w decydującym meczu o tytuł.