W czasie wojny na Pacyfiku, bombardowania dywanowe były szeroko stosowane przeciwko japońskim ośrodkom ludności cywilnej, takim jak Tokio. W nocy z 9 na 10 marca 1945 roku
334 ciężkich bombowców B-29 Superfortress zostało skierowanych do ataku na najbardziej zaludnione sektory cywilne w Tokio. W ciągu jednej nocy ponad 100.000 ludzi spłonęło na śmierć w wyniku intensywnego bombardowania bombami zapalającymi, co jest porównywalne z liczbą ofiar amerykańskich w czasie wojny na całym obszarze działań na Pacyfiku. Kolejne 100 tysięcy do miliona Japończyków zostało bezdomnych. Po tych atakach nastąpiły podobne ataki na Kobe, Osace i Nagoję, a także na inne dzielnice Tokio, gdzie na cywilne i wojskowe cele zrzucono ponad 9.373 tony bomb zapalających. Kiedy na Hiroszimę i Nagasaki zrzucono bomby atomowe, do bombardowania wygodnych celów skierowano już lekkie i średnie bombowce, gdyż większość obszarów miejskich została już zniszczona. Podczas dziewięciomiesięcznej kampanii bombardowań zginęło ponad 400 tysięcy cywilów.