W marcu 1951 roku, irański parlament (Majlis) głosował za nacjonalizacją Anglo-Iranian Oil Company (AIOC) i jej udziałów poprzez przyjęcie ustawy silnie popartej przez Mohammada Mosaddegh, który został wybrany na premiera w następnym kwietniu przez dużą większość parlamentu. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości został wezwany do rozstrzygnięcia sporu, ale porozumienie o podziale zysków 50/50, z uznaniem nacjonalizacji, zostało odrzucone przez Mossadegh. Bezpośrednie negocjacje między brytyjskim a irańskim rządem ustały, a w ciągu 1951 roku Brytyjczycy zwiększyli presję na irański rząd i zbadali możliwość zamachu stanu przeciwko niemu. Prezydent Stanów Zjednoczonych Harry S. Truman niechętnie się zgodził, nadając znacznie większy priorytet wojnie koreańskiej. Powrót Churchilla do władzy i prezydentura Eisenhowera przyniosły ze sobą politykę podważania rządu Mossadegha. Obie strony przedstawiały propozycje nie do przyjęcia dla drugiej, każda ze stron wierzyła, że czas jest po jej stronie. Negocjacje się nie udały, a gdy koszty polityczne i ekonomiczne blokady wzrosły w Iranie,
powstały z armii i pro-brytyjskich frakcji w Majlis.