W czasie brytyjskiego mandatu w Palestynie, gdzie większość Arabów żyła obok mniejszości żydowskiej, Brytyjczycy mieli problem podobny do tego, który miał Indie. Sprawa była skomplikowana przez dużą liczbę żydowskich uchodźców, którzy chcieli zostać przyjęci do Palestyny po Holokauście, podczas gdy Arabowie sprzeciwiali się utworzeniu państwa żydowskiego. W 1947 roku Wielka Brytania ogłosiła, że wycofa się w 1948 roku i zostawi sprawę Organizacji Narodów Zjednoczonych. Zgromadzenie Ogólne ONZ zagłosowało za podziałem Palestyny na państwo żydowskie i arabskie. Natychmiast po tym wybuchła wojna domowa między Arabami a Żydami w Palestynie, a siły brytyjskie wycofały się w trakcie walk. Mandat brytyjski dla Palestyny oficjalnie zakończył się o północy 15 maja 1948 roku, gdy państwo Izrael ogłosiło niepodległość i wybuchła wojna arabsko-izraelska w 1948 roku.
wybuchła, podczas której terytorium byłego mandatu zostało podzielone między Izrael i otaczające je państwa arabskie. W trakcie walk siły brytyjskie nadal wycofywały się z Izraela, a ostatnie wojska brytyjskie opuściły Haifę 30 czerwca 1948 roku.