W XIX i XX wieku, zanim stało się możliwe skuteczne farmakologiczne leczenie nadciśnienia tętniczego, stosowano trzy metody leczenia, z których wszystkie miały liczne skutki uboczne: surowe ograniczenie sodu (na przykład dieta ryżowa), sympatektomia (operacyjne usunięcie części układu nerwowego) i terapia pirogenowa (wstrzyknięcie substancji powodujących gorączkę, pośrednio obniżając ciśnienie krwi). Pierwszy lek na nadciśnienie tętnicze, tiocyanek sodu, został użyty w 1900 roku, ale miał wiele skutków ubocznych i był niepopularny. Kilka innych leków zostało opracowanych po II wojnie światowej, z których najbardziej popularnymi i racjonalnie skutecznymi były tetrametyloxammonium, chlorohexazammonium, hydralazynę i sulfinę (pochodzące z rośliny podwozowej).
rezerwy