Wszystkie oficjalne mistrzostwa kobiet, z wyjątkiem jednego przed II wojną światową, odbywały się jako turnieje rundrobinowe równocześnie z jedną z olimpiad szachowych, również kontrolowanych przez FIDE - i wszystkie zostały wygrane przez tę samą zawodniczkę: Verę Menchik, zdecydowanie dominującą postać w tej wczesnej erze zorganizowanych szachów kobiet. Menczyk, który zwykle wolał rywalizować w regularnych otwartych turniejach z mężczyznami (i pokonał kilku z nich), po raz pierwszy zdobył tytuł na pierwszej oficjalnej olimpiadzie
w Londynie w 1927 roku i od tego czasu skutecznie bronił go nie mniej niż osiem razy, sześć razy na kolejnych olimpiadach (odpowiednio w 1930, 31, 33, 35, 37 i 39) i dwa razy w meczach przeciwko Sonji Graf, prawdopodobnie drugiej najsilniejszej zawodniczce tamtej epoki. Mecze te były organizowane w dużej mierze przez samych graczy, podobnie jak tytuł otwarty w tamtym czasie. Pierwszy mecz (w 1934) był nieoficjalny, podczas gdy drugi (w 1937) został uznany przez FIDE za oficjalny.