1620-te lata były dobrymi latami dla hiszpańskiej polityki zagranicznej: wojna z Holendrami poszła dobrze, choć kosztowała wiele, a jej kulminacją było odzyskanie kluczowego miasta Breda w 1624 roku. Do końca dekady rząd Filipa stanął jednak przed pytaniem, czy należy nadać pierwszeństwo wojnie we Flandrii, czy relacjom Hiszpanii z Francją podczas wojny o sukcesję mantwańską (1628-1631). Doradcy Filipa zalecali, aby wojna w Flandrii była priorytetem, podejmując działania w celu zabezpieczenia hiszpańskiej drogi do Holandii, ale kosztem antagonizowania Ludwika XIII. Strategicznie to miało być katastrofą. Pomimo świeżych hiszpańskich sukcesów w połowie lat trzydziestych XX wieku - w szczególności triumf rządu Filipa w podnoszeniu świeżej armii hiszpańskiej, maszerującej do Niemiec, aby pokonać siły protestanckie pod wodzą Szwecji w bitwie pod Nördlingen
W 1634 r. wzrost napięć z Francją sprawił, że wojna między tymi dwoma państwami katolickimi stała się coraz bardziej nieunikniona. Olivares doradził Filipowi, że nadchodząca wojna z Francją będzie wszystko lub nic; Hiszpania wygra lub upadnie w zależności od wyniku.