Napisz kontynuację tego paragrafu - Niemcy ustanowiły administrację pod rządami gubernatora Wilhelma Solfa w 1900 roku, która wykorzystywała tradycyjnych przywódców do wdrażania polityki. Powołał Mataafa Iosefo na najwyższego wodza i stworzył dwustronną radę doradców składającą się z dowódców obu linii królewskich i szefów okręgów, aby udzielać wskazówek w zakresie polityki. Zgodnie z ustawą o kolonialnych Niemczech z 1888 roku, niemieckie kolonie nie były częścią unii federalnej, ale nie były również uważane za obce. W związku z tym prawa, które rozszerzały się na kolonie, traktowały mieszkańców czasem jak obywateli, a czasem jak cudzoziemców. Rdzenni obywatele w koloniach nie byli uważani za Niemców, ale pozwolono im na naturalizację. Naturalizacja wymagała dziesięciu lat zamieszkania na terytorium i dowodu samozatrudnienia. Automatycznie przyznano ją wszystkim członkom rodziny, co oznaczało, że dzieci i żony otrzymywały obywatelstwo męża. Ustawa o obywatelstwie z 1913 r. zmieniła podstawę nabywania obywatelstwa niemieckiego z miejsca zamieszkania na rodowód ojcowski, ale nie zmieniła pochodnej obywatelstwa. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku siły ekspedycyjne Samoa wylądowały na niemieckiej Samoa i zajęły ją
- Co? Niemiecki gubernator poddał się, a Nowa Zelandia ustanowiła administrację wojskową.