Khalil Tahmasebi (14 lutego 1924 <unk> 1955) był stolarzem i członkiem irańskiej grupy fundamentalistycznej Fadayan-e Islam ("Self-Sacrificers of Islam"), która została opisana jako "pierwsza szyicka organizacja islamska, która wykorzystuje terroryzm jako podstawową metodę aktywizmu politycznego". W imieniu tej grupy Tahmasebi zamordował premiera Iranu Ali Razmara 7 marca 1951 r. "The New York Times" opisał go jako "fanatyka religijnego". W 1952 roku został uwolniony przez irański parlament podczas premiera Mosaddega, jego wyrok śmierci został unieważniony i został ogłoszony "Żołnierzem Islamu". Według "Time", Tahmasebi "szybko pobiegł do sanktuarium Hazrat Abdolazim, płakał radośnie i powiedział: 'Kiedy zabiłem Razmara, byłem pewien, że jego ludzie zabiją mnie'". W następstwie
W 1953 roku, podczas irańskiego zamachu stanu, Tahmasebi został ponownie aresztowany i osądzony za zabójstwo Razmary; został stracony w 1955 roku.