W styczniu 1978 r. ogólna siła Gwardii Narodowej osiągnęła szczyt na poziomie około 25 000 oficerów i żołnierzy pod bezpośrednim dowództwem ich dyrektora naczelnego i prezydenta Nikaragui generała majora Anastasio Somozy Debayle (znanego również jako Anastasio Somoza Debayle) "Tachito"). Często opisywana jako coś bliższego korpusowi feudalnych retainerów (lub sił okupacyjnych) niż nowoczesnej armii narodowej, GN była przede wszystkim zorganizowana dla bezpieczeństwa wewnętrznego i operacji przeciwbuntowniczych (COIN), a nie obrony narodowej, przy czym większości jednostek piechoty przydzielono obowiązki statycznych garnizonów, a w konsekwencji jej konwencjonalna wartość wojskowa była bardzo niska. Spośród tego całkowitego liczby około 10 000 - 12 500 służyło w siłach lądowych (w tym kobiet w wojsku i PNGN), ale tylko około 7 500 było żołnierzami bojowymi, zorganizowanymi w jeden batalion Gwardii Prezydenckiej, jeden batalion pancerny, jeden zmechanizowany batalion piechoty, jedną zmechanizowaną kompanię, jeden batalion inżynierów, jeden batalion Policji Wojskowej, jedną baterię artylerii polowej i jedną baterię przeciwlotniczą, a także szesnaście firm bezpieczeństwa. Wszystkie wyżej wymienione jednostki zostały rozmieszczone w tradycyjnym hiszpańskim kolonialnym stylu w forteczowych "cuarteles" (Kwarter; koszary-garnizony) w głównych miastach, w tym w stolicy kraju Managui. Siedziba Sztabu Generalnego GN została umieszczona w sercu dzielnicy rządowej wzgórza Tiscapa w pobliżu centrum Managuy, w podziemnym kompleksie w stylu bunkrów zbudowanym po wojnie.
1972 trzęsienie ziemi w Nikaragui; sąsiednie obiekty dzielnicy mieściły również główne biura własnej administracji Gwardii, sygnalizacji, inżynierii, medycyny, logistyki i służb wsparcia wymiaru sprawiedliwości wojskowej oraz głównych szkół wojskowych.