Napisz kontynuację tego paragrafu - Większość naukowców śledzi początki bizantyjskiego akrytycznego romansu rycerskiego do ustnej poezji epickiej z IX i X wieku. Grecki uczony Sokrátes Kuyás (Sokrates Kuyás) datował najwcześniejsze odniesienie do epik ustnych z X wieku na przemówienie biskupa Arethasa z Cezarei, który potępił lokalnych αγύρται ("ayirte", grecki odpowiednik trubadurów) z Paphlagonii za gloryfikowanie aktów przemocy zamiast świętych i Boga. Kougeas trafnie zauważył, że Arethas sugeruje tradycję rozwiniętą dokładnie w tym czasie w środkowej Anatolii, która była kolebką literatury akrytycznej. Zachowanie tak ważnych pieśni ustnych w Azji Mniejszej aż do 1922 roku, kiedy to cały region został sprowadzony z Greków
, dowodzi, że założenie Kougeasa jest poprawne.