Kłótnie między rywalizującymi kandydatami na regentów i konflikty handlowe między Wenecją i Genuią, doprowadziły do nowej wojny domowej w 1256 roku, znanej jako wojna św. Sabasa. Konflikt pro-weneckiego Bohemonda VI z jego genueńskimi wasalami, Embriacami, doprowadził do wojny w Trypolisie i Antiochii. W 1258 roku Hulagu, młodszy brat wielkiego chana Möngke, zlikwidował Bagdad i zakończył kalifat abbasydów. Dwa lata później, Hethum I z Cylicji i Bohemond VI połączyli siły z Mongołami w plądrowaniu Aleppo, kiedy to Bohemond podpalił meczet i podbił północną Syrię. Mongołowie wyzwolili chrześcijan z ich statusu, a miejscowa chrześcijańska ludność współpracowała z zdobywcami. Jerozolima pozostała neutralna, gdy mameluków z Egiptu przeniósł się do konfrontacji z Mongołami po Hulagu, a większość jego siły przeniosła się na wschód po śmierci Möngke, aby zająć się mongolską sukcesją. Mamlukowie pokonali znacznie zmniejszoną armię mongolską w bitwie pod Ain Jalut
- Co? Po powrocie zamordowano sułtana Qutuza i zastąpiono go generałem Baibarsem. Baibars ożywił imperium Saladyna, jednocząc Egipt i Syrię i utrzymując Hulagu w ryzach poprzez sojusz z Mongołami Złotej Hordy. Zreformował rządy w Egipcie, dając władzę elitom. Frankowie nie mieli zdolności wojskowych, by stawić opór temu nowemu zagrożeniu. W Antiochii stacjonował mongolski garnizon, a poszczególni frankowscy baronowie zawarli oddzielne rozejmy z Baibarami. Był zdeterminowany, by podbić państwa krzyżowców. W 1265 roku zajął Cezareię i Arsuf, w 1266 roku Safed, a w 1268 roku Antyochę. Jaffa poddała się, a Baibers osłabił rozkazy wojskowe, zdobywając zamki Krak des Chevaliers i Montfort, zanim zwrócił uwagę na Mongołów z Ilchanatu do końca swojego życia. Po zwycięstwie mameluków regularnie dochodziło do masakr Franków i miejscowych chrześcijan.