Na początku swojego pełnienia funkcji rektora wyższy urzędnik partii na uniwersytecie zawarł w swoim raporcie do Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego (którego obowiązki obejmowały śledzenie takich spraw) ocenę, że Stern, jako rektor uniwersytetu, nie miał dobrych relacji z pracownikami uniwersytetu, co odzwierciedlało się w atmosferze różnych poziomów ogólnego niepokoju wśród personelu uniwersyteckiego. Z innej perspektywy takie obawy nie były bezpodstawne, gdyż Stern uważał za swój obowiązek kierowanie uniwersytetem w duchu rządzącej partii politycznej. Podczas jego kadencji przeprowadzono kilka "czystek", zwłaszcza w 1958 roku, kiedy to wystąpił przeciwko tzw. "Spirituskreis" ("luźno, "Duchowe koło"), małej grupie niedopuszczalnie "burżuazyjnych" profesorów. Wcześniej, w latach 1952 i 1953, kilkakrotnie wykorzystywał swój wpływ w senacie uniwersyteckim, aby powstrzymać akcje protestacyjne dziekanów uniwersytetów na rzecz studentów aresztowanych w kontekście rosnącego niezadowolenia, które poprzedzało krótkie, ale brutalnie stłumione (z aktywnym udziałem wojsk radzieckich) powstanie czerwca 1953 r.
- Co? Wśród towarzyszy na uniwersytecie kontrowersyjnym był również sposób, w jaki Stern zadowalał się mianowaniem byłych nazistów na stanowiska profesorskie i, w stosownych przypadkach, ponownym mianowaniem ich, pod warunkiem, że okazali się oni posłusznymi i podporządkowanymi zwolennikami partii w ramach nowego rodzaju dyktatury jednopartyjnej, która została zainstalowana w państwie wschodnio-niemieckim, zbudowana zgodnie z leninowsko-socjalistycznymi zasadami w stylu sowieckim, na fundamentach, które przed 1949 rokiem były sowiecką strefą okupacyjną. Z punktu widzenia sympatycznych źródeł, Stern czuł się bezpieczny w przekonaniu, że natknął się na wielu zaangażowanych lewicowych aktywistów, którzy, po zdobyciu statusu i pozycji, zadowolili się zdradą i porzuceniem ruchu robotniczego. Prawica nie miała monopolu na zdradę polityczną.