Po inwazji na Norwegię i niemieckim ataku na Narvik
9 kwietnia 1940 r. oddziały 3. Dywizji Górskiej pod dowództwem generała Eduarda Dietla, Løken odpowiadały za przeprowadzenie norweskiej mobilizacji w Troms. Pierwszym zadaniem, które Løken wykonał, oprócz mobilizacji, było wykorzystanie sił początkowo dostępnych dla niego, aby zablokować niemieckim siłom w Narvik przed atakiem na Troms. Utrzymanie kontroli nad centralną bazą wojskową w Setermoen było kluczowe dla norweskiej mobilizacji. Siły pod bezpośrednim dowództwem Løkena, kiedy Niemcy najechali, to batalion piechoty, batalion artylerii górskiej i różne oddziały wsparcia. Wieczorem 8 kwietnia pułkownik Løken otrzymał rozkaz wysłania batalionu piechoty i baterii artyleryjskiej do Narvik w celu obrony miasta, ale transfer sił został zablokowany przez niemieckie lądowanie. Utrzymując pozycję obronną z prawie całą swoją siłą podczas fazy mobilizacji, Løken nie zgodził się z najwyższym kierownictwem 6. Dywizji, które chciało jak najszybszego kontrataku przeciwko Niemcom. Mimo że nie przeprowadził natychmiastowego kontrataku, Løken przesunął wojska do zablokowania pozycji dalej na południe niż planowano, ponieważ uważał, że ważne jest zatrzymanie niemieckiego ataku w rejonie Gratangen. Bardziej ostrożne podejście pułkownika Løkena do wojny doprowadziło do pogorszenia jego relacji z bardziej ofensywnym dowódcą dywizji, Carlem Gustawem Fleischerem. 19 kwietnia Løken poinformował, że morale przeciwnych sił niemieckich wydawało się chwiejące i że większość Niemców wydawała się być "poniżej średniej" w narciarstwie.