Elgin po raz pierwszy wziął udział w sportach dla osób niepełnosprawnych w 1990 roku na Mistrzostwach Amputacji w Nowej Południowej Walii. Jego pierwszym międzynarodowym zawodem były Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce IPC w 1994 roku w Berlinie, gdzie zdobył złoty medal w sztafecie 4x100 m i brązowy medal w skoku w wysokość. Uczestniczył bez zdobycia żadnych medali w Paraolimpiadzie w Atlancie w 1996 roku i zajął czwarte miejsce w pentatlonie na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce IPC w Birmingham w 1998 roku. Na Paraolimpiadzie w Sydney w 2000 roku zdobył brązowy medal w męskim pentathlonie P44. Na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce IPC 2002 w Lille zdobył dwa srebrne medale w pentathlonie i sztafecie 4x400 m oraz brązowy medal w sztafecie 4x100 m. Na Paraolimpiadzie w Atenach w 2004 roku zdobył srebrny medal w wyścigu 4x400 m T42<unk>46 i dwa brązowe medale w wyścigach 4x100 m T42<unk>46 i P44 w pentathlonie. Zajął szóste miejsce w pięciomierzu na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce IPC w 2006 roku, gdzie był australijskim sztandarowcem podczas ceremonii otwarcia, i komentował tegoroczne Igrzyska Wspólnoty Narodów.
W Melbourne. W 2008 roku zrezygnował z para-atletyki, ale powrócił w 2013 roku po tym, jak dowiedział się, że sport ten zostanie włączony do Igrzysk Wspólnoty Narodów w Glasgow w 2014 roku. Na igrzyskach zajął ósme miejsce w męskim rzucie dyskiem F42/44.