Europejscy kupcy po raz pierwszy dotarli do wybrzeży Indii wraz z przybyciem portugalskiego odkrywcy Vasco da Gamy w 1498 roku do portu w Calicut w poszukiwaniu lukratywnego handlu przyprawami. Nieco ponad sto lat później Holendrzy i Anglicy założyli na subkontynencie indyjskim placówki handlowe. Pierwszy angielski placówka handlowa została założona w Surcie w 1613 roku. W ciągu XVII i początku XVIII wieku Brytyjczycy pokonali militarnie Portugalczyków i Holendrów, ale pozostali w konflikcie z Francuzami, którzy do tego czasu starali się osiedlić na subkontynencie. Upadek Imperium Mughalskiego w pierwszej połowie XVIII wieku dał Brytyjczykom możliwość zajęcia stanowiska w polityce indyjskiej. Po bitwie pod Plassey w 1757 roku, podczas której armia indyjska East India Company pod dowództwem Roberta Clive'a pokonała Siraj ud-Daulah'a, nawab Bengali, firma stała się głównym graczem w sprawach indyjskich, a wkrótce potem uzyskała prawa administracyjne nad regionami Bengali, Biharu i Midnapur, częścią Odyssy, po bitwie pod Buxarem w 1764 roku. Po klęsce Tipu Sultana większość południowych Indii znalazła się pod bezpośrednim rządami Kompanii lub pod pośrednią kontrolą polityczną jako część księstwa w sojuszu pomocniczym. Spółka następnie przejęła kontrolę nad regionami rządzonymi przez Imperium Maratha, po pokonaniu ich w serii wojen. Pendżab został zaanektowany w 1849 roku, po klęsce armii Sikhów w pierwszej (1845-1846) i drugiej (1845-1846) wojnach.
(1848-49) Wojny anglo-sykijskie.