Po ustanowieniu dynastii Nguyễn w 1802 roku, Nguyễn Ánh tolerował katolicyzm i zatrudnił niektórych Europejczyków na swoim dworze jako doradców. Jego następcy byli bardziej konserwatywnymi konfucjanami i opierali się zachodnianiu. Kolejni cesarze Nguyễn, Minh Mạng, Thiệu Trị i Tự Đức brutalnie tłumili katolicyzm i prowadzili politykę "zamkniętych drzwi", postrzegając Zachodnich jako zagrożenie, po takich wydarzeniach jak rewolta Lê Văn Khôi
Kiedy francuski misjonarz, ks. Joseph Marchand, został oskarżony o zachęcanie miejscowych katolików do buntu w próbie ustanowienia katolickiego cesarza. Katolicy, zarówno Wietnamczycy, jak i obcokrajowcy, byli prześladowani w odwet. W tym okresie handel z Zachodem spowolnił. Często dochodziło do powstań przeciwko Nguyễnom, a setki takich wydarzeń zostały zarejestrowane w annałach. Wkrótce te akty zostały wykorzystane jako wymówki dla Francji do inwazji na Wietnam. Wczesna dynastia Nguyễn zaangażowała się w wiele konstruktywnych działań swoich poprzedników, budując drogi, kopając kanały, wydając kodeks prawny, przeprowadzając egzaminy, sponsorowanie placówek opieki nad chorymi, kompilowanie map i książek historycznych oraz wywieranie wpływu na Kambodżę i Laos.