Po przeprowadzce do hrabstwa Limerick, O'Brien zaczęła wspierać upadający przemysł koronkowy w Limerick. Nawiązała kontakt z miejscowymi rzemieślnikami koronkowymi i dostarczyła im wysokiej jakości materiały, a także własne wzory. Dzięki temu zorganizowała sprzedaż dzieła, korzystając z kręgu przyjaciół w Dublinie i Londynie. O'Brien był kluczową postacią w fundacji prywatnego komitetu ds. promowania irlandzkiej koronkowej, przy wsparciu Alana Cole z Departamentu Nauki i Sztuki, South Kensington i Jamesa Brenana RHA. Komitet ten doprowadził do założenia szkoły kształcenia koronkowego w Limerick w maju 1889 r., a w 1893 r. na wniosek komitetu przejęła prowadzenie szkoły. Kiedy jej rodzina przeniosła się do New Hall, w pobliżu Ennis, County Clare, w 1890 roku. W 1895 roku założyła Clare Embroidery, która była prowadzona z jej domu. Pomagała jej w tym pielęgniarka dziecięca O'Brienów, Szkotka o imieniu Mina Keppie, która miała możliwość szkolenia do 15 dziewcząt jednocześnie. Firma przeniosła się z rodziną do Ballyalli w 1898 roku, a do 1910 roku szkolono 27 dziewcząt naraz. Oba przedsięwzięcia wystawiały swoje prace na wystawach sztuki i rzemiosła w Irlandii, Wielkiej Brytanii i Ameryce od 1890 roku do 1920 roku. Wśród tych wystaw znalazły się wystawy Royal Dublin Society, Arts and Crafts Society of Ireland, targi światowe w Chicago i St Louis
W 1893 i 1904 roku zdobył kilka nagród. Na wyprzedaży lady Arran w Windsorze w 1900 roku zarówno królowa Wiktoria, jak i księżniczka Walii zakupiły przykłady ich prac.