W Teatrze Pacyfiku, siła sześciu japońskich lotniskowców z ich połączoną siłą uderzeniową samolotów, "Kidō Butai", działała jako jednostka i wędrowała praktycznie do woli przez pierwsze sześć miesięcy wojny. Dokonywała niszczycielskich nalotów na pozycje wroga od Hawajów na wschodzie do Indii na zachodzie i skutecznie wspierała japońskie inwazje na amerykańskie Filipiny, brytyjską Malaję i Birmę oraz Holenderskie Indie Wschodnie. Jednakże w okresie od maja do października 1942 roku Japonia i Ameryka stoczyły cztery główne bitwy między flotami skupiającymi się wokół ich lotniskowców. Podczas tych bitew przeciwne okręty wojenne nigdy nie zbliżały się do siebie ani nie strzelały z broni do innych okrętów. Samolot zaatakował. Pierwsza z tych bitew udaremniła japońską próbę izolacji Australii w Morzu Koralowym. Druga zatrzymała ekspansję japońskiej kontroli na wschód w Pacyfiku w kierunku wyspy Midway
- Co? Dwa kolejne pomogły utrzymać amerykańską obecność na Guadalcanalu. Te cztery starcia kosztowały obie strony. W czasie ataku na Pearl Harbor, Japonia miała w sumie dziewięć flot i lekkich lotniskowców na terenie Pacyfiku. Ameryka miała cztery w Pacyfiku i dwie daleko w Atlantyku. Pod koniec października 1942 roku, po wyczerpaniu z powodu zatonięć i uszkodzeń, Japonia miała tylko trzy takie lotniskowce działające na terenie Pacyfiku, a Ameryka przez okres dwóch tygodni nie miała żadnego. Choć kosztowne, bitwy były strategicznie korzystne dla Amerykanów, przyczyniając się znacząco do przeniesienia inicjatywy strategicznej na terenie Pacyfiku z Japonii do Ameryki.