Wypełnij poniższe zdanie: W wyborach parlamentarnych w 1970 r. kandydował na stanowisko konserwatystów w East Fife w imieniu Partii Pracy, przegrywając z obecnym posłem Sir Johnem Gilmourem. Został członkiem parlamentu dla Stirling i Falkirk w wyborach uzupełniających we wrześniu 1971 roku, po śmierci Malcolma MacPhersona. Jego siedziba została przemianowana na Stirling, Falkirk i Grangemouth na wybory powszechne w lutym 1974 roku; pomimo przejścia do Szkockich Nacjonalistów, zachował siedzibę w lutym i październiku 1974 roku, ale z znacznie zmniejszoną większością. Harold Wilson mianował go podsekretarzem stanu dla Szkocji odpowiedzialnym za devolucję i sprawy wewnętrzne, zachowując tę pozycję pod Jimem Callaghanem, gdy rząd laburzystów popchnął do przodu z propozycją devolucji Szkocji.
Ostateczne referendum w marcu 1979 r. nie uzyskało wystarczającej większości głosów. Rząd laburzystów upadł w następnych wyborach parlamentarnych w 1979 r., chociaż Ewing zachował swoje miejsce z znacznie zwiększoną większością. W 1981 roku został rzecznikiem przemysłu szkockiego. W listopadzie 1981 r. zajął trzecie miejsce w głosowaniu na przewodniczącego Partii Pracy w Parlamencie. Jego miejsce zostało ponownie wybrane w wyborach powszechnych w 1983 roku, a on został ponownie wybrany na miejsce następcy Falkirk East, a on stał się rzecznikiem w sprawach handlu i przemysłu pod Neil Kinnock. Został ponownie wybrany w 1987 roku i zrezygnował ze stanowiska na pierwszej ławce. Był współprzewodniczącym z Davidem Steelem Szkockiej Konwencji Konstytucyjnej utworzonej w 1989 r. w celu zaplanowania devolucji Szkocji, która została zaplanowana, jeśli Partia Pracy wygra wybory parlamentarne w 1992 r. Partia Pracy przegrała wybory, a plany zostały odłożone. Ewing wycofał się z Izby Gmin w wyborach parlamentarnych w 1992 roku.