Napisz kontynuację tego paragrafu - W drugiej połowie lat trzydziestych udział Pieraccini w wystawach stał się mniej częsty, częściowo dlatego, że było mniej odpowiednich okazji. Jednak wzięła udział w Rzymskim Czterokroju w 1935 roku, przyczyniając się do dwóch monotypów i trzech obrazów ("Ballerina", "Giovannella", "Danzatrice in riposo"). W lutym 1938 r. zorganizowała wystawę osobistą w Galerii Gianferrari w Mediolanie, pokazując pięćdziesiąt swoich obrazów, szereg monotypów i wiele rysunków. W samym Rzymie odbyły się jeszcze trzy stosunkowo mało znane wystawy. W 1941 roku, gdy Włochy były w stanie wojny, Pieraccini połączył siły ze rzeźbiarzem Timo Borlotti na wspólną wystawę w Galerii w Rzymie. Po 1945 roku
w 1950 r. odbyła się wystawa w "Galleria La Finestra" oraz w salach wystawowych Libreria Macchia w 1956 r. Jednak w tym czasie, wraz z gwałtownym postwojennym postępem w zachodnioeuropejskiej sztuce abstrakcji, Leonetta Cecchi Pieraccini nie mogła już identyfikować się jako część nowoczesnej sztuki w Rzymie. Coraz częściej zwracała się do pisania.