Do czasu, gdy po ośmiu latach aktywistycznego wygnania politycznego dotarł do Londynu, nie można było wątpić w anty-nazistowskie kwalifikacje Heine'a, ale stosunki z brytyjskim establishmentem politycznym nie były jednak całkowicie bez tarć. Niemieccy antynaziści nie mogli zaakceptować założenia, że cały naród niemiecki jest winny zbrodni nazistowskich. Nie zgodzili się oni, podobnie jak wielu przemyślanych brytyjskich obserwatorów, z bombardowaniem niemieckich cywilów w Hamburgu.
, Drezna i liczne mniejsze miasta: sprzeciwiali się idei rozczłonkowania Niemiec przemysłowo i politycznie po klęsce nazistów. Po nagłej zmianie sojuszy wojskowych w 1941 r. w Londynie pojawił się wyraźny brak sympatii dla zastrzeżeń, które wielu niemieckich uchodźców politycznych, w tym Heine, nadal pielęgnowało wobec Stalina i wygnanych niemieckich komunistów, którzy również byli bardzo znacząco obecni w Londynie podczas wojny.