Architekt, Mateus Vicente de Oliveira, przeszedł szkolenie pod kierunkiem Ludovicy Ratisbonskiego i podczas budowy pałacu królewskiego i klasztoru w Mafrze. Bardziej ponury i masywny klasyczny pałac w Mafrze nie wydaje się mieć wpływu na projekt Queluz, który jest w lżejszym, bardziej przestrzennym stylu. Prace rozpoczęto w 1747 roku i trwały szybko aż do 1755 roku, kiedy to zostały przerwane przez wielkie trzęsienie ziemi w 1755 roku.
, po którym pracownicy byli bardziej pilnie potrzebni do odbudowy miasta. Trzęsienie ziemi okazało się być katalizatorem, ponieważ proces odbudowy miast pobudził rozwój sztuki w Portugalii. Kolejna architektura Queluzu była pod wpływem nowych pomysłów i koncepcji. Kiedy w 1758 roku prace zostały wznowione, projekt został zmieniony z obawy przed kolejnym trzęsieniem ziemi. Tak więc późniejsze prace przybierają formę niskich, długich budynków, bardziej stabilnych strukturalnie niż pojedynczy wysoki blok: w rezultacie, patrząc z odległości, pałac przypomina długie enfilade połączone wyższymi pawilonami, a nie jedną budowę.