Napisz kontynuację do tego akapitu - Georgescu był szczególnie płodny w ostatniej części swojej kariery, kiedy podobno utożsamiał się ze sloganem "anul şi romanul" ("co roku nowa powieść"). Według Iulii Arsintescu jakość tych książek pogarszała się, gdyż autorka "zmagała się z coraz trudniejszą do zniesienia chorobą". Zaczynając od "Mai mult ca perfectul", Georgescu tworzył nowy cykl, koncentrując się na Huzurei. Narrator Miron Perieţeanu, sam fikcyjna wersja Georgescu, opowiada kolejne historie o Ioan, Luca, Matei i Marcu (imiona oparte na rumuńskich wersjach Czterech Ewangelistów). Wydarzenia w tych powieściach również mają miejsce na początku XX wieku, obejmując powstanie chłopskie z 1907 roku
jak również okupacji kraju w czasie I wojny światowej. Według kronikarza literackich Ioana Holbana Huzurei to "odludne miejsce, ogłupiające od uśpienia, w którym ludzie, zawsze spoceni od gorąca, bezczynnie przemieszczają się z jednej tawerny do drugiej [...] i poświęcają się tej wszechmocnej bogini, jaką jest siesta [...]. Jest to tylko pierwsze wrażenie, ponieważ Huzurei jest "żywą twierdzą" swego czasu [...], gromadzącą, pomiędzy absurdalnymi domami i ulicami, zróżnicowany świat, uwięziony w środku walki o władzę i pieniądze: [tu] popełniane są zbrodnie, intrygi, tworzone są sieci handlu narkotykami i "groszowe" giełdy, polityka jest gorąco dyskutowana, dokonane są prognozy, prowadzone są dochodzenia, pościgi, konsumowane są dramaty, ludzie jedzą energicznie, a dziewczęta są sprzedawane (kupowane) [...]. " Narracje Huzurei jako całość są uważane przez Cosaşu za równe wartości niektórym ich uznanym poprzednikom: "Bietul Ioanide" George'a Călinescu i "Moromeţii" Marina Predy.