Lord Aberdeen (1784-1860) był bardzo udanym dyplomatą w wielu kontrowersjach od 1812 do 1856 roku, ale nie udało mu się radzić sobie z wojną krymską i przeszedł na emeryturę w 1856 roku. W latach 1813-1814 jako ambasador w Imperium Austriackim negocjował sojusze i finansowanie, które doprowadziły do klęski Napoleona. W Paryżu znormalizował stosunki z nowo przywróconym rządem burbonów i przekonał Londyn, że można im ufać. Dobrze współpracował z czołowymi europejskimi dyplomatami, takimi jak jego przyjaciele Klemens von Metternich w Wiedniu i François Guizot w Paryżu. Wprowadził Wielką Brytanię w centrum dyplomacji kontynentalnej w krytycznych kwestiach, takich jak lokalne wojny w Grecji, Portugalii i
Belgii. Kłóczące się problemy ze Stanami Zjednoczonymi zakończyły się kompromitowaniem sporu granicznego w Maine, który dał większość ziemi Amerykanom, ale dał Kanadzie krytycznie ważne połączenia z portem z ciepłą wodą. Odgrywał kluczową rolę w wygraniu pierwszej wojny opiumowej z Chinami, zdobywając w trakcie tego procesu kontrolę nad Hongkongu.