W sumie pięć dywizji powstało w ramach całkowicie dobrowolnych Drugich Sił Cesarskich Australii (2nd AIF), a to stanowiło większość rozmieszczonych sił lądowych Australii podczas wojny. Spośród nich cztery dywizje piechoty - szósta, siódma, ósma i dziewiąta - były jedynymi dywizjami II AIF, które zostały w pełni utworzone i odbyły czynną służbę. Pierwsza bitwa odbyła się pod Bardia.
W styczniu 1941 roku dołączyły do niego na Bliskim Wschodzie 7. i 9. Dywizje, które walczyły w kilku kampaniach w Afryce Północnej, Grecji, Syrii i Libanie. Podczas gdy 8. dywizja została w dużej mierze zdziesiątkowana na początku 1942 r. podczas walki z Japończykami w Malezji, a następnie wzięta do niewoli w Singapurze i na wyspach na północ od Australii, pozostałe trzy dywizje piechoty walczyły przez całą wojnę, ostatecznie wracając z Bliskiego Wschodu i walcząc z Japończykami na Pacyfiku podczas kampanii w Nowej Gwinei i Borneo. Początkowo planowano rozmieszczenie wyposażonej w czołgi 1 Dywizji Pancernej na Bliskim Wschodzie, ale obawy o japońską inwazję sprawiły, że zostały one zatrzymane w Australii w celu obrony kontynentu. Elementy dywizji ostatecznie brały udział w akcjach na Pacyfiku przeciwko Japończykom, ale dopiero po przeniesieniu z dywizji do innych formacji, takich jak 4. Brygada Pancerna. Pod koniec wojny planowano utworzenie kolejnej dywizji piechoty w ramach II AIF jako wkład Australii w planowaną inwazję na Japonię. Ta formacja miała być określona jako 10. Dywizja, która wcześniej istniała krótko jako formacja milicji w 1942 roku i miała być utworzona z wykorzystaniem ochotników z trzech pozostałych 2. dywizji piechoty AIF, które zostałyby rozbite, ale wojna zakończyła się przed ponownym ustanowieniem dywizji.