Kontakt między Europejczykami i Mongołami rozpoczął się około 1220 roku, z okazjonalnymi wiadomościami z papiestwa i europejskich monarchii do przywódców mongolskich, takich jak Wielki Chan, a następnie do Ilchanów w podbitej przez Mongołów Persji. Komunikaty miały tendencję do powtarzania się: Europejczycy prosili Mongołów o nawrócenie na chrześcijaństwo zachodnie, a Mongołowie odpowiadali żądaniem podporządkowania się i składania hołdu. W czasie swego najazdu na Azję, Mongołowie podbili już wiele chrześcijańskich i muzułmańskich narodów. Po zniszczeniu Nizarów z Alamut i muzułmańskich dynastii Abasydów i Ayyubidów, przez następne kilka pokoleń walczyli z pozostałą władzą islamską w regionie, egipskimi Mamelukami. Hethum I, król chrześcijańskiego narodu Armii Cylicyjskiej, poddał się Mongołom w 1247 r. i zdecydowanie zachęcał innych monarchów do zaangażowania się w sojusz chrześcijańsko-mongolski, ale był w stanie przekonać tylko swojego zięcia, księcia Bohemonda VI z państwa krzyżowca Antiochii, który poddał się w 1260 r. Inni przywódcy chrześcijańscy, tacy jak krzyżowcy z Akry, byli bardziej nieufni wobec Mongołów, postrzegając ich jako największe zagrożenie w regionie. Baronowie z Akry zawarli więc niezwykły pasywny sojusz z muzułmańskimi Mamelukami, pozwalając siłom egipskim na bezsprzeczne przedostanie się przez terytorium krzyżowców, aby zaangażować i pokonać Mongołów w kluczowej bitwie pod Ain Jalut.
W 1260 roku.