Larka został pierwszym ministrem wojny Republiki Estonii; w marcu osiągnął stopień generała-majorza. W 1918 roku, podczas okupacji niemieckiej, uczestniczył w organizacji Ligi Obrony. Po rozpoczęciu wojny wyzwoleńczej w 1918 roku, Larka wkrótce przeniósł się z stanowiska ministra wojny na szefa sztabu. W lutym 1919 roku został asystentem ministra wojny i pełnił tę funkcję do początku 1925 roku. Na tym stanowisku jego zadaniem było organizowanie mobilizacji i działań jednostek rezerwowych. Po wojnie zorganizował również demobilizację. Zmarł w 1925 roku z powodu problemów zdrowotnych. W latach 1930-1930 zmarł z powodu problemów zdrowotnych. W latach 1934-1934 został aresztowany przez władze radzieckie, ale prawdopodobnie został aresztowany jako jeden z kandydatów na przewodniczących Ligi Wyzwoleńczej.
Larka