Od początku sojusz był o wiele bardziej cenny dla Wspólnoty niż dla Prus. Wkrótce po podpisaniu traktatu sytuacja międzynarodowa i zmiany w ramach Wspólnoty uczyniły traktat znacznie mniej wartościowym dla strony pruskiej. W międzyczasie Wspólnota rozpoczęła serię poważnych reform wewnętrznych, widząc sojusz jako gwarancję, że ma poparcie potężnego sąsiada w tym procesie, ale w rzeczywistości Prusy czuły, że te reformy nie były w ich najlepszym interesie i czuły się przez nie zagrożone. Kiedy Rosja zaatakowała Wspólnotę
W maju 1792 roku Prusy odmówiły nałożenia na sojusz i interwencji, argumentując, że nie skonsultowano się z nimi w sprawie konstytucji z 3 maja, która unieważniała sojusz. Kilka miesięcy później, w 1793 roku, Prusa pomogła Rosji w stłumieniu powstania Kościuszko.