Napisz kontynuację tego paragrafu - Z incydentem na jeziorach Plitwicach
Pod koniec marca / początku kwietnia 1991 roku wybuchła wojna o niepodległość Chorwacji między rządem chorwackim a buntownikami etnicznymi Serbami z SAO Krajina (silnie wspieranymi przez obecnie kontrolowaną przez Serbów jugosłowiańską armię ludową). W dniu 1 kwietnia 1991 r. Krajina ogłosiła odłączenie się od Chorwacji. Bezpośrednio po ogłoszeniu niepodległości Chorwacji chorwaccy Serbowie utworzyli również SAO Zachodnia Slawonia i SAO Wschodniej Slawonii, Baranji i Zachodniego Srijem. Te trzy regiony połączyły się w Republice Serbskiej Krajiny (RSK) w dniu 19 grudnia 1991 r. Wpływ ksenofobii i nienawiści etnicznej na rozpad Jugosławii stał się wyraźny podczas wojny w Chorwacji. Propaganda ze strony chorwackiej i serbskiej rozprzestrzeniała strach, twierdząc, że druga strona zaangażuje się w opresję przeciwko nim i wyolbrzymia liczbę ofiar śmiertelnych, aby zwiększyć poparcie ze strony ich ludności. W pierwszych miesiącach wojny, zdominowana przez Serbów jugosłowiańska armia i marynarka celowo ostrzelała cywilne obszary Splitu i Dubrownika, które są wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a także pobliskie wioski chorwackie. Jugosłowiańskie media twierdziły, że akcje zostały przeprowadzone z powodu, jak twierdzili, obecności faszystowskich sił Ustaše i międzynarodowych terrorystów w mieście. Śledztwa ONZ wykazały, że żadne takie siły nie były w Dubrowniku w tym czasie. Później wzrosła obecność wojskowa Chorwacji. Czarnogórski premier Milo Đukanović, wówczas sojusznik Miloševića, zaapelował do czarnogórskiego nacjonalizmu, obiecując, że zdobycie Dubrownika pozwoli na ekspansję Czarnogóry na miasto, które według niego było historycznie częścią Czarnogóry, i potępił obecne granice Czarnogóry jako "narysowane przez starych i słabo wykształconych mapografów bolszewickiego".