/Po zaciekłej wojnie z Indiami i
Utrata wschodniego Pakistanu była postrzegana przez ruchy konserwatywne jako ostatni cios w ich wizję. Lewicowy PPP zainicjował proces nacjonalizacji, aby utrudnić prywatną własność przemysłu w kraju. W 1973 roku, gwałtowne zamieszki zainspirowane przez JeI zmusiły PPP do uchwalenia ustawy o drugiej poprawce, aby ogłosić dominację Ahmadiyya jako nie-muzułmańską. Większość Konstytucji filozoficznie skłaniała się ku konserwatywnym korzeniom i fundamentom. JeI straciło w tym czasie wsparcie, a nowa konserwatywna partia, Pakistan Muslim League, znalazła wsparcie ze strony wpływowych kapitalistycznych myślicieli, inwestorów i bogatych darczyńców, którzy sprzeciwiali się programowi nacjonalizacji. Chociaż JI była głównym sponsorem prawicowego Pakistańskiego Sojuszu Narodowego (PNA), to Liga Muzułmańska Pakistanu była najbardziej zasobną partią ze wszystkich. Pomimo populizmu i masowych wydatków finansowych na rzecz Pakistańskiego Sojuszu Narodowego (PNA), sojusz osiągnął słabe wyniki podczas wyborów powszechnych w 1977 roku. Masywne akty nieposłuszeństwa obywatelskiego, prawicowa przemoc i wezwania do wprowadzenia stanu wojennego doprowadziły do odwołania rządu PPP w 1977 roku po wprowadzeniu stanu wojennego.