what important event is this text about: W 1992 roku również zaczął karierę w wyścigach samochodów turystycznych – jego pierwszą serią było Campionato Italiano Superturismo reprezentując barwy fabrycznego zespołu Alfa Corse. Od razu w debiutanckim sezonie wywalczył tytuł mistrzowski z liczbą 284 punktów – w dwudziestu wyścigach Larini dziewięciokrotnie stawał na najwyższym stopniu podium. Włoch także wziął udział w dwóch ostatnich wyścigach sezonu jako zastępca Ivana Capelliego, zwolnionego po Grand Prix Portugalii. Kierowca również nie zdobył ani jednego punktu a najlepszy swój występ wówczas zanotował w Australii zajmując jedenaste miejsce. W 1993 przeniósł się do DTM, w dalszym ciągu reprezentując ekipę Alfy. Tak jak i we Włoszech, tak i w Niemczech również w pierwszym roku startów zwyciężył w klasyfikacji z łączną sumą 261 punktów wygrywając aż 11 z 22 wyścigów. Rok później kontynuował starty w niemieckiej serii i wygrał cztery wyścigi – 150 punktów dało mu ostatecznie trzecie miejsce. Również i w 1994 zastąpił kontuzjowanego Jeana Alesiego podczas Grand Prix Pacyfiku i Grand Prix San Marino osiągając w tej ostatniej rundzie drugie miejsce, przegrywając tylko z Michaelem Schumacherem. W klasyfikacji zajął czternaste miejsce z sześcioma punktami na koncie. Sezon 1995 był trzecim sezonem dla DTM i jednocześnie pierwszym dla serii ITC – w pierwszej serii nie odniósł pojedynczego zwycięstwa, natomiast dwukrotnie zajął drugie miejsce i trzykrotnie był trzeci. Zajął w klasyfikacji generalnej szóste miejsce z liczbą 61 punktów, natomiast nieco lepiej spisał się w ITC, gdzie wygrał drugi wyścig w Helsinkach, ponadto raz stawał na drugim i trzecim stopniu co poskutkowało piątą pozycją mając na koncie 59 punktów. Na sezon 1997 trafił do zespołu Sauber.
Grand Prix San Marino