Dyskusje na temat integracji księstwa Limburg w nowym Niemczech napięły dobre stosunki z królem Wilhelmem II z Niderlandów. Król Wilhelm był również Wielkim Księciem Luksemburga, który był członkiem Konfederacji Niemieckiej. Po rewolucji belgijskiej
W 1839 roku Luksemburg oddał Belgii 60 procent swojego terytorium. W ramach rekompensaty holenderska prowincja Limburg stała się członkiem Konfederacji, choć tylko ta część, której populacja odpowiadała utraconemu Belgii. W ten sposób miasta Maastricht i Venlo zostały wyłączone. Członkostwo nie miało znaczenia, ponieważ administracja Limburgu pozostawała w całości holenderska, a ludność była holenderską w nastroju narodowym. Niemniej jednak Zgromadzenie Narodowe przeprowadziło kilka debat na temat losu Limburgu, co irytowało nie tylko króla Wilhelma, ale także Brytyjczyków i Francuzów. Kwestia Limburgu nigdy nie została rozwiązana w trakcie istnienia Zgromadzenia Narodowego.