Podsumuj artykuł:  /Jednoletnia Viktoria /żyje prawie całkowicie w ciemności. Urodziła się w Doniecku, kiedy kryzys na wschodniej Ukrainie zaczął się rozwijać w zeszłym roku. Teraz ona i jej rodzice mieszkają w zgniłej piwnicy, która służy również jako schron, na obrzeżach miasta. Zwykle są one zapakowane w ciasno z kilkudziesięciu innych ludzi. Potrzeba światła pochodni, by zobaczyć ich twarze: dzieci, kobiety, mężczyzn i starszych, siedzących w morzu brudu. Nie ma wody i toalety, tylko wiadra przepełnione w miejscu, gdzie ludzie muszą jeść i spać. To jest świat, który Viktoria doświadczyła do tej pory, miejsce, w którym musi nauczyć się mówić i chodzić. To niezwykły kontrast z kilkoma latami wcześniej, kiedy Doniecko było kwitnącym miastem, które pomogło w organizacji Mistrzostw Europy w piłce nożnej. Teraz ulice są puste i większość sklepów jest zamknięta. Bombardowania są tak nieustanne, że nasz kierowca mówi mi, że czuję się, jakby w tle ciągle grała muzyka techno. Dużo słyszę o polityce konfliktu na Ukrainie: który przywódca powiedział co komu, pochodzenie broni, ogólny obraz. W tej debacie brakuje ludzi - to zwykli obywatele cierpią najbardziej. Za nagłówkami gazet krążą dzieci w desperackich potrzebach, które cierpią teraz i będą nadal cierpieć w następstwach kryzysu w nadchodzących latach. Około 1,7 miliona dzieci jest dotkniętych konfliktem na Ukrainie - w tym ponad tysiąc, które szukają schronienia w schroniskach bombowych w Doniecku. To nie są nowoczesne bunkry. Są to mroźne dziury, zwykle w piwnicy domu, które są po prostu nieodpowiednie do zamieszkania przez ludzi. Jeśli budynek zawali się w bombardowaniu, wszyscy zostaną pochowani. Dlatego na przykład w Debaltseve organizacje humanitarne przynoszą ze sobą worki na zwłoki. Dzieci są niewiarygodnie zestresowane. Widzieli, jak umierają ich przyjaciele i krewni. Boją się nawet wyjść z piwnicy, bo boją się, że nigdy nie wrócą. W konwoju pomocy ONZ do...
Radosław Rzehak: Około 1,7 miliona dzieci zostało dotkniętych konfliktem na Ukrainie. Systemy społeczne upadają, a dzieci ponoszą największy ciężar.