2 batalion, pod dowództwem podpułkownika Donalda Butterwortha, został wysłany do Francji wkrótce po wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. jako część 2 Brygady Piechoty (obok 1st Loyal Regiment i 1st Gordon Highlanders), 1st Infantry Division i był częścią Brytyjskiego Sił Ekspedycyjnych (BEF), i brał udział w bitwach o Francję i Belgię, zanim ostatecznie został ewakuowany z Dunkierki 1 czerwca 1940 r. Następnie 2 Batalion spędził lata na obronie domu w Wielkiej Brytanii, przygotowując się do ewentualnej niemieckiej inwazji na Anglię, która nigdy nie przybyła. Batalion pozostał w Wielkiej Brytanii do 1943 roku, kiedy to jako część 1. Dywizji Piechoty popłynął do Afryki Północnej i wziął udział w kampanii w Tunezji. Batalion nie uczestniczył w inwazji na Sycylię ani w początkowej inwazji na Włochy, ale był jedną z głównych jednostek w lądowaniu w Anzio w styczniu 1944 r., pod dowództwem Piątej Armii USA, gdzie poniósł bardzo duże straty. 7 lutego batalion poniósł 323 ofiary podczas próby zdobycia grzbietu Buonriposo, który zdobyli, ale zostali zmuszeni do poddania grzbietu po zużyciu amunicji. Do maja, po operacji Diadem
, batalion wchłonął osiem projektów zastępczych. Teraz walcząc jako część brytyjskiej ósmej armii, 2. batalion kontynuował służbę we Włoszech, walcząc wokół linii gotyckiej, aż do stycznia 1945 roku, kiedy batalion i reszta 1. Dywizji Piechoty zostały przeniesione do Palestyny.