W historiografii francuskiej wybuch drugiej wojny światowej jest ogólnie ustalany na wrzesień 1939 roku, kiedy to Niemcy i Związek Radziecki zaatakowały Polskę, odpowiednio z zachodu, a z południa i wschodu. Rząd francuski, częściowo w odpowiedzi na presję brytyjską, zareagował bardzo szybko, ogłaszając wojnę Niemcom; ale na ulicach Paryża - nawet w mniejszym stopniu dla zagranicznych uchodźców politycznych, którzy znaleźli schronienie w mieście - życie codzienne nie zmieniło się tak bardzo. Bardziej traumatycznym wydarzeniem w maju 1940 roku była niemiecka inwazja na Francję, która zakończyła się francuskim uznaniem wojskowej klęski
, sformalizowany w 26-letnim (ale "symbolicznie ważnym") wagonie kolejowym w pobliżu Compiègne w dniu 22 czerwca 1940 r. Rząd Mussoliniego, który do tej pory powstrzymywał się od angażowania się w wojnę europejską, wypowiedział wojnę 10 czerwca 1940 r., rozpoczynając własną krótkotrwałą inwazję na Francję z południowego wschodu: została ona przechwycona przez siły francuskie i zakończona przez zawieszenie broni sformalizowane 24 czerwca 1940 r. Niemniej jednak Włochy były obecnie stroną wojującą w II wojnie światowej obok Niemiec, a północna połowa Francji, w tym Paryż, gdzie Garòsci i "Giellisti" od dziewięciu lat znajdowali schronienie przed faszyzmem, znajdowała się pod niemiecką administracją wojskową. Garòsci, wraz z wieloma innymi, uciekł teraz do Stanów Zjednoczonych. W Nowym Jorku towarzyszyła mu oczywiście Madeleine Bride, choć nie wiadomo, czy w rzeczywistości razem przekroczyli Atlantyk. W Nowym Jorku Garòsci i Bride trzymali się z dala od lokalnej społeczności antyfaszystowskiej: Garòsci skoncentrował się na produkcji włoskojęzycznej propagandy antyfaszystowskiej do rozpowszechniania we Włoszech oraz na pracach mniej przejściowych.