Wypełnij następujące zdanie: Osmański sułtan Sulejman Wspaniały osobiście zorganizował wyprawę w 1537 roku, która zniszczyła lub zdobyła wiele okolicznych wiosek, ale nie udało mu się podporządkować tego obszaru. Osmanowie uznali za konieczne ustosunkowanie się do mieszkańców, dając im szereg przywilejów: samorząd lokalny, prawo do noszenia broni, zwolnienie z podatków, prawo żeglowania pod własną banderą do dowolnego portu osmańskiego i pełnienia służby wojskowej w czasie wojny. Jednakże, pomimo przywilejów, Himarjoci zbuntowali się podczas następujących konfliktów: wojna osmańsko-wenecka (1537-40), wojna osmańsko-wenecka (1570-73),
Wojna Morejska (1684<unk>99), wojna osmańsko-wenecka (1714<unk>18) i wojny rosyjsko-tureckie w XVIII wieku. Z drugiej strony, represje osmańskie wypełniły ten obszar i doprowadziły do przymusowej islamizacji, która ostatecznie ograniczyła chrześcijańską populację tego obszaru do XVIII wieku do miasta Himarë i sześciu wiosek. Ponadto Himarjoci często byli atakowani przez Labów, pobliskie plemię albańskie, na podstawie rasy i religii. Pewnego razu, w 1577 roku, wodzowie Himarë zwrócili się do papieża z prośbą o broń i zapasy, obiecując walkę z Turkami. Obiecali też, że przeniosą swą wierność religijną na Rzym, pod warunkiem że zachowają swe zwyczaje liturgiczne wschodniej prawosławy, "ponieważ większość ludności była Grekami i nie rozumiała języka Franków". W różnych listach do europejskich władców Himarjoci twierdzili, że kiedyś rządzili nimi tacy przywódcy jak Aleksander Wielki, Pir Epirski i Skanderbeg, osobowości, z którymi Himarjoci tworzyli tożsamościową pamięć historyczną. Najczęściej cytowaną postacią, z której Himarotczycy są dumni w swojej przeszłości, jest Skanderbeg.