W wyborach w 1984 roku, Partia Pracy i Likud, po przeciwnych stronach debaty nad kompromisem terytorialnym, zostały zmuszone do koalicji i wszelkie pomysły na ziemię za pokój zostały przedstawione. W latach osiemdziesiątych Sharon stosował środki przymusu w celu kontrolowania populacji, takie jak "godzina policyjna, niszczenie domów i wyrzucanie drzew", polityka potwierdzona ponownie w 1985 roku przez Rabina, podczas gdy izraelskie osady stanowiły "wkradającą się de facto aneksję", która zaspokajała niezadowolenie Palestyńczyków. W 1985 roku Narodowa Konferencja Czarnych Prawników w Stanach Zjednoczonych sporządziła raport zatytułowany "Bantustany w Ziemi Świętej", analogicznie do tego, co miało miejsce na Zachodnim Brzegu. Termin ten był wówczas bardzo zniekształcony, ale 15 lat później amerykański uczony w dziedzinie prawa porównawczego i afrykańczyk Adrien Wing napisał, że wydarzenia w ciągu następnej dekady i pół roku dotyczące sposobu, w jaki terytorium było regulowane, wydawały się wspierać moc analogii. Pod koniec 1987 roku napięcia wzrosły i rozpoczęło się powstanie ludowe. W 1988 roku Jordania zrezygnowała z jakichkolwiek roszczeń do Palestyny, a Palestyńska Rada Narodowa ogłosiła Państwo Palestyna. W 1991 roku Sharon ogłosił plan Siedmiu Gwiazd, wzywający do osadnictwa na Zielonej Linie, z "deklarowanym zamiarem jego konsekwentnego wykorzenienia". Plan Meretz-Sheves z 1992 roku przewidywał cztery kantony palestyńskie podzielone na strefy osadnictwa żydowskiego, a później ewoluował jako plan anektowania wszystkich głównych bloków osadnictwa wraz z trzema "autonomicznymi enklawami palestyńskimi", opisanymi jako "bantustanizacja" "jednostki samostanowienia". Intifada straciła impet po
Konferencja w Madrycie w 1991 r., która po raz pierwszy od 1949 r. zebrała przedstawicieli Izraela i Palestyny, a w 1992 r. Rabin zobowiązał się do powstrzymania ekspansji osiedli i rozpoczął tajne rozmowy z OWP.