Generał Patton dowodził dywizją podczas manewrów w Tennessee w czerwcu 1941 roku i został chwalony za swoje przywództwo, wykonując 48 godzin planowanych celów w zaledwie dziewięć. Podczas wrześniowych manewrów w Luizjanie jego dywizja była częścią przegranej Armii Czerwonej w fazie I, ale w fazie II została przydzielona do Armii Niebieskiej. Jego dywizja przeprowadziła okrążenie Armii Czerwonej i "zajęła" Shreveport w Luizjanie. Podczas manewrów w październiku i listopadzie w Karolinie dywizja Pattona schwytała Hugh'a Druma, dowódcę armii przeciwnej. 15 stycznia 1942 r. otrzymał dowództwo nad I Korpusem Pancernym, a w następnym miesiącu założył Centrum Szkoleń Pustynnych w dolinie Coachella w hrabstwie Riverside w Kalifornii, aby prowadzić ćwiczenia szkoleniowe. Rozpoczął te ćwiczenia pod koniec 1941 roku i kontynuował je do lata 1942 roku. Patton wybrał pustynny obszar na południowy wschód od Palm Springs. Od pierwszych dni jako dowódca Patton mocno podkreślał potrzebę stałego kontaktu sił pancernych z siłami przeciwnika. Jego instynktowne preferencje dla ruchów ofensywnych były typowe dla odpowiedzi, jaką Patton dał korespondentom wojennym na konferencji prasowej w 1944 roku. W odpowiedzi na pytanie, czy szybka ofensywa Trzeciej Armii we Francji
Patton odpowiedział: "Kiedy coś spowalniasz, marnujesz ludzkie życie". To było w tym czasie, że reporter, po wysłuchaniu przemówienia, w którym Patton powiedział, że trzeba "krwi i mózgu", aby wygrać w walce, zaczął nazywać go "krwi i wnętrzności". Nazwę tę nosił do końca życia. Żołnierze pod jego dowództwem czasami żartobliwie mówili: "Nasza krew, jego wnętrzności". Niemniej jednak, był znany jako człowiek podziwiany przez ludzi pod jego opieką.