W czasie wyzwolenia Francji, Zyromski dołączył do ruchu oporu Front Narodowy. W następstwie kongresu SFIO w celu podpisania Karty Jedności zaproponowanej przez PCF dołączył do PCF. Pierwszy mandat wyborczy otrzymał w 1946 r. jako radny Republiki w departamencie Lot-et-Garrone, który utrzymał przez dwa lata, nie ubiegając się o reelekcję w 1948 r. Wewnątrz PCF, Zyromski wykazał zaskakująco tolerowaną niezależność, nawet gdy w 1959 roku podpisał tribune, w którym skrytykował brak demokracji wewnętrznej w partii. Po inwazji na Czechosłowację w 1968 roku
Jednakże, zatrzymał wszystkie działania w partii. Po śmierci żony w 1962 roku przeniósł się do Melun, gdzie zmarł w 1975 roku.