Historycy oceniają, że podatność dynastii Qing na zachodni imperializm w XIX wieku wynikała przede wszystkim z jej słabości morskiej; wieki celowej izolacji oznaczały, że siły morskie Qing były żałośnie przewyższone przez europejskie odpowiedniki. W przeciwieństwie do tego, dynastia Qing osiągnęła pewne sukcesy wojskowe przeciwko zachodnim wojownikom walczącym na lądzie. Historik Edward L. Dreyer stwierdził: "Poniżenia Chin w XIX wieku były silnie związane z ich słabością i porażką na morzu. Na początku wojny o opium, Chiny nie miały zjednoczonej marynarki i nie wiedziały, jak bardzo są podatne na ataki z morza; siły brytyjskie żeglowały i pływały tam, gdzie chciały... W wojnie strzałami
(1856-60), Chińczycy nie mieli możliwości zapobiegania angielsko-francuskiej ekspedycji z 1860 roku, która wypłynęła do Zatoki Zhili i wylądowała jak najbliżej Pekinu. Tymczasem nowe, jeśli nie zupełnie nowoczesne chińskie armie stłumiły powstania w połowie wieku, blefowały Rosję do pokojowego rozstrzygnięcia spornych granic w Azji Środkowej i pokonały siły francuskie na lądzie w wojnie chińsko-francuskiej (1884-85). Ale porażka floty i wynikające z tego zagrożenie dla ruchu parowców na Tajwan zmusiły Chiny do zawarcia pokoju na niekorzystnych warunkach".