Brytyjskie zwycięstwa nad Birmą w 1826 roku przygotowały scenę na stulecie, w którym wojskowa historia Tajlandii miała być zdominowana przez zagrożenie europejskiego kolonializmu. Początkowo jednak zainteresowanie Syjamczyków koncentrowało się na tradycyjnych rywalach Birmie i Wietnamie. Siam interweniował w 1826 r. na poparcie Wielkiej Brytanii przeciwko Birmie, ale jej słaby występ zainspirował Chao Anouvonga do zaskakującego ataku na Korat. Opór lady Mo ustanowił ją jako kulturalną bohaterkę, a zwycięstwo generała Bodindechy dwa lata później ustanowiło go jako główną postać w historii wojskowej Tajlandii. Jego udana kampania w wojnie syjamsko-wietnamskiej (1841-1845)
potwierdziła władzę Syjamczyków nad Kambodżą. W 1849 roku osłabienie władzy birmańskiej zachęciło do buntu wśród kontrolowanych przez Birmę stanów Shan Kengtung i Chiang Hung. Chiang Hung wielokrotnie szukał wsparcia Syjamczyków, a ostatecznie Syjam odpowiedział pierwszym wysłaniem sił w 1852 roku. Obie armie napotkały trudności w prowadzeniu kampanii na północnych górzystych wyżynach, a do 1855 roku Syjami ostatecznie dotarli do Kengtung, choć z wielkim trudem i wyczerpaniem siamskich zasobów ostatecznie spowodowało ich wycofanie. Wojny te nadal toczyły się w tradycyjnym trybie, z słoniami wojennymi rozmieszczonymi na polu niosącymi lekką artylerię w tym okresie, często stanowiąc decydujący czynnik w bitwie. Tymczasem widoczne słabości wojskowe Chin w pierwszej i drugiej wojnie opiumowej z Wielką Brytanią, a później z Francją między latami 1830 a 1860, zachęciły Syjam do odrzucenia chińskiej suzerenności w latach pięćdziesiątych XIX wieku. Siam natomiast sam był pod presją wojskową i handlową ze strony europejskich mocarstw, a król Rama III rzekomo powiedział na łożu śmierci w 1851 roku: "Nie będziemy więcej prowadzić wojen z Birmą i Wietnamem. Będziemy ich mieć tylko z Zachodem".