Napisz kontynuację tego paragrafu - Śmierć Jazyda i jego syna i następcy Mu'awiyi II w stosunkowo szybkiej kolejności w 683 <unk> 684 spowodowała próżnię przywództwa w Damaszku i konsekwentny upadek władzy Umajjadów w całym kalifacie. Większość prowincji ogłosiła wierność rywalizującemu z nim kalifowi Abd Allah ibn al-Zubayr. W niektórych częściach Syrii, starsze ustanowione plemiona arabskie, które zdobyły uprzywilejowaną pozycję na dworze i w wojsku Umajjadów, w szczególności Banu Kalb, starały się zachować rządy Umajjadów. Marwan i jego rodzina, w tym Abd al-Malik, przeprowadzili się do Syrii, gdzie Marwan spotkał stałego zwolennika Umajjadów Ubayda Allaha ibn Ziyada, który właśnie został usunięty ze stanowiska gubernatora w Iraku. Ibn Ziyad przekonał Marwana do przedstawienia swojej kandydatury na kalifat podczas szczytu plemion pro-Umayadów w Jabiji, zorganizowanego przez wodza Kalbi Ibn Bahdala. Szlachta plemienna wybrała Marwana jako kalifa, a ten ostatni stał się zależny od Kalbów i ich sojuszników, którzy wspólnie stali się znani jako "Yaman" w odniesieniu do ich pozornie wspólnych południowoarabskich korzeni (Yamani). Ich władza pochodziła kosztem plemion Qaysi, względnie nowych przybyszów, którzy zdominowali północną Syrię i Jazirę pod dowództwem Mu'awiyi I i uciekli do Ibn al-Zubayr. Qays zostali pokonani przez Marwana i jego popleczników z Yamani w bitwie pod Marj Rahit.
W 684 roku, co doprowadziło do długotrwałej krwawej waśni i rywalizacji między dwoma koalicjami plemiennymi. Abd al-Malik nie brał udziału w bitwie ze względów religijnych, zgodnie ze współczesnymi wierszami zebranymi w antologii Abu Tammam (zm. 845).