W czasie wojny polsko-bolszewickiej Smorawiński wyróżniał się jako dowódca 4. Pułku Piechoty Legionowej w szeregach 2. Dywizji Piechoty Legionowej (10 listopada 1919 - 4 sierpnia 1920). Podczas polskiego odwrotu po udanej bolszewickiej ofensywie na Białorusi Smorawiński został awansowany do stopnia podpułkownika i przydzielony do 4. brygady piechoty legionowej jako jej dowódca. W szeregach swojej jednostki walczył w bitwie pod Warszawą. Po klęsce bolszewików jego jednostka kontynuowała pościg za uciekającymi Rosjanami, ostatecznie wyzwalając miasto Hrubieszów. Po tym jego jednostka wzięła udział w bitwie nad rzeką Niemen
i dotarł do Lidy pod koniec działań wojennych.