Na początku 1942 r. rządy mniejszych mocarstw zaczęły naciskać na międzyrządową asijsko-pacyficzną radę wojenną, z siedzibą w Waszyngtonie. Założona została rada w Londynie, z organem pomocniczym w Waszyngtonie. Jednak mniejsze mocarstwa nadal naciskały na utworzenie amerykańskiego organu. Rada Wojenna Pacyfiku została utworzona w Waszyngtonie 1 kwietnia 1942 roku z udziałem prezydenta Franklina D. Roosevelta, jego kluczowego doradcy Harry'ego Hopkinsa oraz przedstawicieli Wielkiej Brytanii, Chin, Australii, Holandii, Nowej Zelandii i Kanady. Później dołączyli przedstawiciele Indii i Filipin. Rada nigdy nie miała żadnej bezpośredniej kontroli operacyjnej, a wszelkie podejmowane przez nią decyzje były przekazywane do połączonych szefów sztabów USA i Wielkiej Brytanii, które również znajdowały się w Waszyngtonie. Sprzeciw aliantów, początkowo symboliczny, stopniowo zaczął się pogłębiać. Australijskie i holenderskie siły prowadziły cywilów w długotrwałym
kampanii partyzanckiej na Timorze Portugalskim.