Po operacji Barbarossa, niemieckie wojsko i Orpo, wspomagane przez ukraińskie bataleony policji pomocniczej, rozpoczęły masowe deportacje polskich mieszkańców Zamojszczyzny na południe od Chełma w ramach przygotowań do przesiedlenia "Generalplan Ost" nakazanego przez "Reichsführer-SS" Heinricha Himmlera. Niektóre polskie wioski zostały po prostu zrównane z ziemią, a ich mieszkańcy zmasakrowani. Podczas "Heim ins Reich Ukraineraktion", pro-nazistowscy Ukraińcy i niemiecko-ukraińscy "Volksdeutsche" zostali tam przesiedleni wraz z etnicznymi Niemcami ze wschodu. Otrzymali nowe latifundia zbudowane przez żydowskich więźniów z rezerwatu lubelskiego, którzy później zostali wysłani do pobliskiego obozu zagłady Sobibór. Polskie podziemie odpowiedziało rozpoczynając powstanie w Zamościu
, uważana za jedną z największych akcji polskiego oporu podczas II wojny światowej. Niektóre źródła ukraińskie określają tę operację jako masakrę ukraińskich wieśniaków w pobliżu Chelmu i w rejonie Podlasia, a tysiące zabitych przypisuje się polskiemu podziemiu. Takie twierdzenia są odrzucane przez Instytut Pamięci Narodowej i demaskowane przez ukraińskich autorów "Historical Dictionary of Ukraine", którzy wskazują, że najnowsze badania potwierdzają znacznie niższą liczbę. Według źródeł żydowskich, żydowscy partyzanci sami zabijali ukraińskich wieśniaków, "którzy weszli do lasu, by zebrać uciekinierów" z getta. Zabójstwa w wioskach w pobliżu lasu Parczew były motywowane zemstą za "antyżydowską działalność" ukraińskich chłopów.