Napisz kontynuację do tego akapitu - Obrazy religijne podlegały ścisłej kontroli jako rzeczywiście lub potencjalnie bałwochwalcze od początku reformacji protestanckiej w latach dwudziestych XX wieku. Martin Luter akceptował pewne obrazy, ale niewiele obrazów wczesnych Holendrów spełniało jego kryteria. Andreas Karlstadt, Huldrych Zwingli i Jan Kalwin byli całkowicie przeciwni publicznym wizerunkom religijnym, zwłaszcza w kościołach, a kalwinizm wkrótce stał się dominującą siłą w holenderskim protestantyzmie. Od 1520 roku w większości krajów Europy Północnej wybuchły wybuchy reformistycznego ikonoklasyzmu. Mogły one być oficjalne i pokojowe, jak w Anglii pod rządami Tudorów i Angielskiej Wspólnoty Narodów, lub nieoficjalne i często gwałtowne, jak w "Beeldenstorm" lub "Iconoclastic Fury" w 1566 roku w Holandii. W dniu 19 sierpnia 1566 r. ta fala zniszczenia tłumu dotarła do Gandawy, gdzie Marcus van Vaernewijck opisał wydarzenia. Napisał, że "ołtarz w Gandawie" został "rozcięty na kawałki i podniesiony, płytka po płytce, do wieży, aby uchronić go przed buntownikami". W 1566 r. w Antwerpii doszło do bardzo poważnych zniszczeń kościołów, a następnie do dalszych strat podczas hiszpańskiego plądru Antwerpii
W 1576 r. i kolejny okres oficjalnego ikonoklasyzmu w 1581 r., który teraz obejmował budynki miejskie i cechowe, kiedy kalwiniści kontrolowali radę miejską.