Napisz kontynuację do tego paragrafu - Kiedy król Gustaw zmarł w listopadzie 1632 roku, jego jedyne żyjące dziecko, Christina, miało prawie sześć lat. Do czasu ogłoszenia większości w wieku 18 lat, radą regencji rządziła Szwecja. Rada ta była kierowana przez Lorda Wysokiego Kanclerza Oxenstierna, który napisał Instrument Rządu (1634), nową konstytucję. W latach po śmierci króla stało się oczywiste, że w obrębie rady istnieją różnice zdań. Niektórzy z kolegów Oxenstierna zalecał, że Szwecja powinna szukać pokoju i wycofać się z wojny w Niemczech, zwłaszcza po porażce w Nördlingen
W 1634 roku. Jednak opinia Oxenstierna, że Szwecja powinna pozostać w wojnie, aby zapewnić rekompensatę za dokonane poświęcenia, przeważyła. Dla strony szwedzkiej katastrofalny wynik w Nördlingen doprowadził go na chwilę do krawędzi ruiny i zmusił go po raz pierwszy do odstąpienia od polityki niezależności, aby poprosić o bezpośrednią pomoc Francji. Ale dobrze wiedząc, że Richelieu potrzebuje armii szwedzkiej tak samo jak on sam potrzebuje pieniędzy, odmówił na konferencji w Compiègne w 1635 roku związania swoich rąk w przyszłości w imię niewielkiej ulgi obecnej. W 1636 r. jednakże zawarł nowy traktat o dotacjach z Francją w Wismar. Szwedzkie wojska pozostały w Niemczech aż do 1648 roku i do końca wojny trzydziestoletniej. Oxenstierna opuścił Niemcy i powrócił do Sztokholmu w 1636 roku, po dziesięciu latach służby jako główny przedstawiciel Szwecji w Prusach i Niemczech.