Doktryna Breżniewa była sowiecką polityką zagraniczną, która głosiła, że każde zagrożenie dla rządów socjalistycznych w każdym państwie bloku sowieckiego w Europie Środkowej i Wschodniej było zagrożeniem dla nich wszystkich, a zatem uzasadniało interwencję innych socjalistycznych państw. Został ogłoszony w celu usprawiedliwienia sowieckiej okupacji Czechosłowacji.
Wcześniej w 1968 roku, wraz z obaleniem tamtejszego rządu reformistycznego. Odniesienia do "socjalizmu" oznaczały kontrolę partii komunistycznych lojalnych wobec Kremla. Sowiecki przywódca Michaił Gorbaczow odrzucił tę doktrynę pod koniec lat 80., gdy Kreml zaakceptował pokojowe obalenie rządów komunistycznych we wszystkich swoich krajach satelitarnych w Europie Wschodniej.