Napisz kontynuację do tego akapitu - W 1990 roku, po porażce wyborczej rządu Socjalistycznej Republiki Chorwacji, pogorszyły się napięcia etniczne. Jugosłowiańska Armia Ludowa ("Jugoslovenska Narodna Armija" <unk> JNA) skonfiskowała wtedy broń Chorwackiej Obrony Terytorialnej ("Teritorijalna obrana") w celu zminimalizowania oporu. 17 sierpnia napięcia przerodziły się w otwarty bunt chorwackich Serbów, skoncentrowany na głównie serbskich obszarach dalmatyńskiego wschodu wokół Knina, części Liki, Kordu, Banoviny i wschodniej Chorwacji. Po dwóch nieudanych próbach Serbii, wspieranych przez Czarnogórę i serbskie prowincje Wojwodiny i Kosowa, aby uzyskać zgodę prezydencji jugosłowiańskiej na rozmieszczenie JNA w celu rozbrojenia chorwackich sił bezpieczeństwa w styczniu 1991 r. oraz bezkrwawej potyczce między serbskimi powstańcami i chorwacką policją specjalną w marcu, sama JNA, wspierana przez Serbię i jej sojuszników, poprosiła prezydencję federalną o przyznanie jej uprawnień wojennych i ogłoszenie stanu wyjątkowego. Wniosek został odrzucony 15 marca, a JNA znalazła się pod kontrolą prezydenta Serbii Slobodana Miloševića. Milošević, preferując kampanię na rzecz rozszerzenia Serbii niż zachowanie Jugosławii, publicznie zagroził, że zastąpi JNA serbską armią i oświadczył, że nie uznaje już władzy prezydencji federalnej. Zagrożenie spowodowało, że JNA stopniowo porzuciła plany zachowania Jugosławii na rzecz rozszerzenia Serbii. Do końca miesiąca, konflikt eskalał do pierwszych ofiar śmiertelnych.
- Co? JNA interweniowała po stronie rebeliantów i uniemożliwiła chorwackiej policji podjęcie działań. Na początku kwietnia przywódcy serbskiego powstania w Chorwacji ogłosili zamiar zintegrowania obszaru pod ich kontrolą, postrzeganego przez rząd Chorwacji jako oddzielny region, z Serbią.