Zulfikar Ali Bhutto, członek założyciel instytucji, zaczął szukać nowej tożsamości dla Pakistanu, głównie takiej, która nie była wspólna z sąsiednim rywalem, Indią. W związku z tym Pakistan zaczął patrzeć na Bliski Wschód w poszukiwaniu "pomocy, ideologii i strategicznej współpracy"; jednocześnie odwracając się plecami od swojej wspólnej historii z Indiami w Azji Południowej. W dalszym ciągu opierając się na polityce ery Ajuba Khana, Kaszmir pozostał ważny dla establishmentu z różnych powodów; przede wszystkim ze względu na jego strategiczne znaczenie dla Pakistanu. Ponadto postrzegano to jako szansę dla Pakistanu na spełnienie wizji jego założenia, teorii dwóch narodów - bycia "krajem ojczystym dla uciskanych muzułmanów indyjskich". (Chociaż jest ich bardzo niewielu, liczba tych, którzy chcą, by Pakistan wycofał się z konfliktu z Indiami w Kaszmirze, rośnie.) Poza konfliktem w Kaszmirze, Indie jako naród były postrzegane jako egzystencjalne zagrożenie dla Pakistanu pod każdym względem, szczególnie po secesji z 1971 roku.
Większość muzułmanów w Bangladeszu (dawniej Pakistan Wschodni) i ich przekonanie, że Indie nie stanowią zagrożenia egzystencjalnego, skutecznie zagrażając teorii dwóch narodów.