Kiedy "Qieyun" stał się standardem narodowym w dynastii Tang, kilku kopistów było zaangażowanych w tworzenie manuskryptów, aby zaspokoić duży popyt na rewizje pracy. Szczególnie cenione były kopie wydania Wáng Rénxū, wykonane na początku IX wieku przez Wú Cǎiluán (), kobietę słynną ze swej kaligrafii. Jedną z tych kopii zdobył cesarz Huizong (1100<unk>1026), który sam był utalentowanym kaligrafem. Pozostał w bibliotece pałacowej aż do 1926 roku, kiedy to część biblioteki poszła za usuniętym od władzy cesarzem Puyi do Tianjin, a następnie do Changchun, stolicy marionetkowego państwa Mandżuko. Po kapitulacji Japonii w 1945 roku
W 1947 roku dwóch uczonych odkryło ją na targu książkowym w Liulichang w Pekinie. Badania nad tym prawie całkowitym egzemplarzem opublikowali chińscy lingwiści Dong Tonghe (1948 i 1952) oraz Li Rong (1956).