Począwszy od 1613 r. rosnąca nieefektywność rządu centralnego, a także wzrost zagrożeń zewnętrznych, doprowadziły do utworzenia lokalnych sił obronnych terytorialnych, znanych jako "żołnierz powiatowy" (żołnierze okręgowi wychowywani przez powiatowe regiony). Formacje artyleryjskie, początkowo obsługiwane przez cudzoziemców, zostały zreformowane w latach trzydziestych XVI wieku, z nowym podatkiem nakładanym na ich wsparcie. W tym czasie wprowadzono również rangę generała artylerii w armii Wspólnoty. W połowie XVII wieku liczba "wojsko zaciężne" i "kwarciane" okazała się niewystarczająca, co doprowadziło do powstania "wojsko komputowe" (nazwane na cześć "komput", dokumentu uchwalonego przez Sejm). "Wojsko komputowe" liczyło (w 1649 r.) 26 000. Jednocześnie "wojsko kwarciane" zostało rozwiązane, a "kwarta" skierowana przeciwko nowo utworzonym siłom artyleryjskim. Brzeziński zauważa, że "wojsko kwarciane" zostało rozwiązane w następstwie klęski w bitwie pod Batih w 1652 roku. W 1659, po licznych wojnach
, reformy armii liczyła około 54,000-60,000; będzie ona spadać od tego momentu, ponieważ kraj, zubożały przez te wojny, nie byłby w stanie obsłużyć taką liczbę.