Nie nawet moje imię to opowieść o tym, jak Sano (Themia) Halo przeżyła marsz śmierci, w wieku dziesięciu lat, podczas
Grecki ludobójstwo, które zabiło jej rodzinę. Tytuł nawiązuje do Themii, która została przemianowana na Sano przez asyryjską rodzinę, która nie mogła wymówić jej greckiego imienia, po tym, jak przyjęli ją jako służącą podczas greckiego ludobójstwa. Opowieść opowiada jej córka Thea i obejmuje ich pielgrzymkę matki i córki do Pontus w Turcji w poszukiwaniu domu Sano siedemdziesiąt lat po jej wygnaniu.