W młodości Czartoryski walczył z Rosją w wojnie polsko-rosyjskiej w 1792 roku i zrobiłby to ponownie w
Powstanie Kościuszko w 1794 roku, gdyby nie został aresztowany w Brukseli w drodze powrotnej do Polski. Następnie w roku 1795 zarówno on, jak i jego młodszy brat zostali wezwani do armii rosyjskiej, a Katarzyna Wielka tak bardzo na nich zaimponowała, że zwróciła im część skonfiskowanych majątków. Adam Czartoryski służył następnie cesarzom Pawłowi i Aleksandrowi I jako dyplomata i minister spraw zagranicznych podczas wojen napoleońskich, tworząc koalicję anty-francuską. Czartoryski był jednym z przywódców powstania polskiego w listopadzie 1830 roku i po jego stłumieniu przez Rosję został skazany na śmierć, ale ostatecznie pozwolono mu wyjechać na wygnanie do Francji.