W czasie wojen napoleońskich, Księstwo Warszawskie podniosło formacje uhlan. Wśród polskich żołnierzy służących w armii francuskiej znalazły się Legion Wisły i 1 Polski Pułk Kawalerii Lekkiej Gwardii Cesarskiej. Lancerze Gwardii Cesarskiej uzbrojeni byli w Lance, Sabre i Pistols. Wojskowcy z polskiego korpusu ekspedycyjnego, walczący obok Francuzów w Hiszpanii i Niemczech, rozpowszechniali popularność polskiego modelu lekkiej kawalerii. Po bitwie pod Somosierrą
Napoleon powiedział, że jeden polski kawalerzyst jest wart 10 francuskich żołnierzy. Chevaux-légers, francuskie oddziały lekkiej kawalerii od XVI wieku do 1815 roku, zostały przekształcone na wzór Uhlans. Po traktatach z Tilsit w 1807 roku pułki lancerskie znane jako Uhlans zostały ponownie wprowadzone do służby pruskiej. Początkowo było ich tylko troje. Po wojnie szóstej koalicji powstały regimenty Uhlan z Korpusu Wolnego Lützowa, Korpusu Wolnego Schilla, Wolontariuszy Bremeńskich i Streifkorpusu Hellwiga.