Wykorzystanie kwasu octowego w alchemii rozpoczęło się w III wieku p.n.e., kiedy grecki filozof Teofrast opisał, jak ocet działał na metale, aby wytworzyć pigmenty użyteczne w sztuce, w tym ołów biały (węglan ołowiu) i verdigris, zieloną mieszaninę soli miedzi, w tym octan miedziany. Starożytni Rzymianie gotowali zakwaszone wino, aby uzyskać bardzo słodki syrop zwany sapa. Sapa, która była produkowana w doniczkach ołowiu, była bogata w octan ołowiu, słodką substancję zwaną również cukrem ołowiu lub cukrem z Saturna, która przyczyniła się do zatrucia ołowiu wśród francuskiej arystokracji rzymskiej.
Ocet