W pierwszych latach udziału Ameryki w II wojnie światowej, wojsko Stanów Zjednoczonych zainstalowało wzdłuż wybrzeży urządzenia radarowe wczesnego ostrzegania z obawy o obronę kraju przed wrogimi bombowcami. Po niespodziewanym ataku na Pearl Harbor, urzędnicy obawiali się, że wróg może celować w Kanał Panamski
w szczególności ze względu na jego znaczenie w łączeniu szlaków wojskowych i żeglugowych Atlantyku i Pacyfiku. Ponieważ zachodnie wejście do Strefy Kanałowej nie miało w pobliżu żadnych obszarów lądowych, które mogłyby być wykorzystane jako miejsca radarowe, wejście było strzeżone przez okręty z radarem. W 1942 roku myśli przeniosły się z biernego obrony powietrznej na ofensywy aliantów, a przywódcy wojskowi w siłach powietrznych podkreślili potrzebę przenośnych detektorów samolotów dalekiego zasięgu podczas walk na Pacyfiku. Jednakże amerykańskie urządzenia radarowe w tamtym czasie miały maksymalną częstotliwość 200 megacykli, co czyniło je nie tylko podatnymi na zaskakujące naloty nisko latających samolotów, ale także niezwykle obszernymi i trudnymi do zmniejszenia.