Napisz kontynuację tego paragrafu - Komandorzy i Kwestie Komandowe. Decyzja aliantów o inwazji na Guadalcanal rozwinęła się w czasie starć na najwyższym szczeblu dowodzenia. Już w lutym 1942 roku dowódca floty amerykańskiej, admirał Ernest King, zaczął promować bardziej ofensywną postawę na Pacyfiku. Było to w opozycji zarówno do amerykańskiego połączonego szefa sztabu, w tym generała George'a Marshalla, jak i brytyjskiego przywództwa wojennego, z których wszyscy byli bardziej zgodni z priorytetami "Germanii przede wszystkim" dla zasobów wojennych. /Kingowi udało się zapewnić /większe zasoby na Pacyfiku, /nawet gdy amerykańskie wysiłki w Afryce Północnej słabły. W marcu wybuchła ostry spór między admirałem Kingem i generałem Douglasem MacArthurem o to, jak rozmieszczać te zasoby. Ostatecznie rozwiązano to kompromisem pozostawiając generała MacArthura na czele południowo-zachodniego obszaru Pacyfiku i obarczonego zajęciem Wysp Salomona.
na zachód od Guadalcanal, północno-zachodnie wybrzeże Nowej Gwinei i archipelag Bismarck włącznie z japońską fortecą morską w Rabaul. Admirał Chester Nimitz dowodził obszarami Oceanu Spokojnego i przepłynął centralny Pacyfik. Admirał Robert Ghormley, pod dowództwem Nimitza, dowodził południowym Pacyfikiem i zajął Tulagi, gdzie Japończycy utworzyli bazę hydroplanów. Ghormley miał również, niemal jako refleksja, zająć Guadalcanal, gdzie budowano japoński pas startowy. Pod dowództwem Ghormleya admirał Frank Fletcher został dowódcą Sojuszniczej Siły Specjalnej 61.