12 marca 1944 roku Japończycy rozpoczęli ofensywę U-Go i zaatakowali Indie. Tojo miał pewne wątpliwości co do operacji U-Go, ale była ona rozkazana przez samego cesarza, a Tojo nie był skłonny sprzeciwiać się jakiejkolwiek decyzji cesarza. Pomimo japońskiej panazjatyckiej retoryki i twierdzenia, że wyzwalają Indie, ludność indyjska nie zbuntowała się, a indyjscy żołnierze 14. Armii pozostali lojalni wobec swoich brytyjskich oficerów, a inwazja na Indie zakończyła się całkowitą katastrofą. Japończycy zostali pokonani przez angielsko-indyjską 14. armię w bitwach pod Imphal i
Kohima. 5 lipca 1944 roku cesarz przyjął radę Tojo, by zakończyć inwazję na Indie, ponieważ w bitwie zginęło 72 000 japońskich żołnierzy. Podobna liczba zginęła z głodu lub z powodu chorób, ponieważ brakowało logistyki, aby wesprzeć inwazję na Indie, gdy monsuny zamieniły drogi Birmy w nieprzejezdne błoto. Spośród 150 000 żołnierzy japońskich, którzy uczestniczyli w marszowej inwazji na Indie, większość z nich zginęła w lipcu 1944 roku.