Napisz kontynuację tego paragrafu - władza Umajjadów prawie się zawaliła w ich syryjskiej twierdzy po śmierci Mu'awiyi II. Al-Dahhak w Damaszku, plemiona Qays w Qinnasrin (północna Syria) i Jazira, Judham w Palestynie oraz Ansar i Arabowie południowi Homs wszyscy zdecydowali się uznać Ibn al-Zubayr. Marwan ibn al-Hakam, przywódca Umajjadów wygnanych do Syrii z Medyny, był gotowy poddać się również Ibn al-Zubayr, ale został przekonany do przekazania swojej kandydatury na kalifat przez Ibn Ziyada. Ci ostatni zostali wypędzeni z Iraku i dążyli do utrzymania rządów Umajjadów. Podczas szczytu pro-umajjadyjskich plemion syryjskich, a mianowicie Quda'a i ich sprzymierzeńców Kindite, zorganizowanego przez Ibn Bahdala w starej stolicy Ghassanidów w Jabiya, Marwan został wybrany kalifem w zamian za przywileje ekonomiczne dla lojalnych plemion. W kolejnej bitwie pod Marj Rahit
W sierpniu 684 roku Marwan doprowadził swoich plemiennych sojuszników do decydującego zwycięstwa nad znacznie większą armią Qaysite pod dowództwem al-Dahhaka, który został zabity. Wkrótce po tym, południowi Arabowie z Homs i Judham dołączyli do Quda'a, tworząc konfederację plemienną Yaman. Marj Rahit doprowadził do długotrwałego konfliktu między koalicjami Qays i Yaman. Kaysi zgromadzili się ponownie w twierdzy Circesium nad rzeką Eufrat pod dowództwem Zufara ibn al-Haritha al-Kilabi i ruszyli, aby pomścić swoje straty. Chociaż Marwan odzyskał pełną kontrolę nad Syrią w miesiącach po bitwie, konflikty między plemionami podważyły fundament władzy Umajjadów: syryjską armię.