Z jej bezkompromisowym zaangażowaniem w katolicyzm i jej równie otwartym "antypruskiego", walczyła o utrzymanie oddzielnych szkół dla dzieci katolickich i protestanckich. Była to szczególna kwestia bezpośrednio po wojnie ze względu na dwanaście milionów lub więcej uchodźców - wielu z nich z rodzin pierwotnie protestanckich, zmuszonych do opuszczenia swoich domów przez czystkę etniczną, która towarzyszyła nowej wschodniej granicy, co oznaczało, że wschodnia trzecia Niemiec stała się częścią Polski, Czechosłowacji lub Związku Radzieckiego.
- Co? Przed wojną na terytorium Nadrenii-Palatyn był przeważająco katolicki, ale teraz było w nim prawie tyle samo protestantów, co katolików. Rothländer sprzeciwiał się również programowi denazifikacji narzuconemu przez francuską administrację wojskową bezpośrednio po wojnie z powodów, które mogły być bardziej praktyczne niż ideologiczne. Programy denazifikacji zostały wdrożone w amerykańskich, brytyjskich i sowieckich strefach okupacyjnych, podobnie jak w strefie francuskiej, ale po czterech latach okupacji nazistowskiej Francji władze francuskie początkowo podjęły ogólne podejście, zgodnie z co najmniej jednym źródłem, zakładając, że "wszyscy Niemcy byli winni" okrucieństw nazistów. Zdając sobie sprawę, że zawód nauczyciela został mocno infiltrujący się przez zaangażowanych nazistów, lokalni wojskowi administratorzy zaczęli od zwolnienia trzech czwartych nauczycieli, co stworzyło ogromne praktyczne trudności dla tych, którzy próbowali prowadzić szkoły. Po odejściu z parlamentu regionalnego w 1951 roku Helene Rothländer, teraz w wieku 60 lat, przyjęła powołanie na stanowisko dyrektora ("jako "Regierungsdirektorin"") w, w którym do czasu przejścia na emeryturę w 1955 r. przejęła ogólną odpowiedzialność za szkoły publiczne ("państwowe") ("Volksschule").