W dalszej części tego artykułu - Po przywróceniu bezpośredniej władzy rzymskiej w Judei wzrosły napięcia. Wyższa klasa faworyzowała Rzymian, ponieważ gwarantowała im uprzywilejowaną pozycję, ale klasa wiejska nie, a ich tęsknota za niepodległością i rewolucją rosła. Żywe wspomnienia o królach hasmonejskich, podsycane eschatologicznymi i mesjańskimi oczekiwaniami, wywołały niebezpieczne złudzenia co do perspektyw buntu. Na wsi działali buntownicy i bandyci, którzy byli dla Rzymian wielkim kłopotem. Aby dodać oleju do ognia, gdy wnuk Heroda, Agrypa I, który został mianowany królem w 41 roku n.e. i był popularnym władcą, zmarł w 44 roku n.e., cesarz odmówił, aby jego syn zastąpił go, a Judea powróciła pod niepopularną bezpośrednią władzę rzymską. Niezadowolenie wybuchło w Wielkim Żydowskim Powstaniu
W 66 roku n.e. trwała cztery lata i zakończyła się oblężeniem Jerozolimy w 70 roku n.e. Miasto zostało zajęte, a świątynia zniszczona.