Wypełnij następujące zdanie: Maflin wygrał trzy mecze, aby dotrzeć do finału w kwalifikacjach do dwóch z pierwszych pięciu turniejów rankingowych sezonu 2012/2013. W Wuxi Classic przegrał w decydującym kadrze z Michaelem Holtem, a w Międzynarodowym Mistrzostwie przegrał 2<unk>6 z Markiem Davisem. Wykorzystał nowy płaski system kwalifikacji stosowany w niemieckich mistrzostwach, dzięki któremu musiałby wygrać tylko dwa mecze, aby przejść na główny etap w Berlinie, pokonując Joela Walkera i Toma Forda, tracąc w tym procesie tylko jeden frame. Na miejscu Maflin pokonał Xiao Guodonga 5 do 4, zanim przegrał 3 do 5 z Holtem w szesnastce. Maflin miał bardzo dobry sezon w mniejszych turniejach PTC, z najlepszymi wynikami na Gdynia Open i FFB Open, gdzie został wylany w ćwierćfinale przez Jamie'ego Burnetta i Roda Lawlera. W tym ostatnim wydarzeniu Maflin uzyskał prawdopodobnie najlepsze zwycięstwo w swojej karierze, wracając z 0<unk>3 i pokonując Neil Robertson w telewizyjnym meczu. Dotarł także do 16 finałowych
Scottish Open (zagrał swój drugi maksymalny break w drodze) aby pomóc mu ukończyć 23. na Order of Merit, wśród 26 najlepszych, którzy zakwalifikowali się do finału. Tam Maflin zdobył najlepszy wynik w rankingu w swojej karierze, pokonując mistrza świata z 1997 roku Kena Doherty'ego 4x2, Lawlera i Bena Woollastona 4x3 i dotarł do półfinału. Zagrał z Ding Junhui i został wyprzedziony w porażce 0<unk>4, zdobywając tylko 52 punkty w całym meczu. Niemniej jednak czek w wysokości 20 000 funtów za dotarcie do finałowej czwórki był najwyższym w jego karierze. Maflin pokonał Craiga Steadmana i Steve'a Davisa i awansował do finału kwalifikacji do Mistrzostw Świata. Poprowadził byłego mistrza świata Petera Ebdona 8<unk>6, ale stracił cztery kadry z rzędu, by po raz pierwszy odmówić mu miejsca w Mistrzostwach Świata. Podniósł swój ranking o osiem miejsc w ciągu roku, aby zakończyć go na 64 miejscu na świecie.