Napisz kontynuację tego paragrafu - Premierstwo Majora zbiegło się z rozpadem Jugosławii i wojną w Bośni i Hercegowinie (i części Chorwacji). Napięcia między republikami tworzącymi Jugosławię wzrastały od śmierci prezydenta Josepa Broza Tita w 1980 r., pogłębione przez niepewność polityczną spowodowaną upadkiem komunizmu w Europie Wschodniej w latach 1989-1991. W czerwcu 1991 roku zarówno Słowenia, jak i Chorwacja ogłosiły niepodległość; podczas gdy dominowany przez Serbów rząd centralny w Belgradzie pozwolił prawie jednorodnej Słowenii opuścić kraj po krótkiej wojnie
, sytuacja w Chorwacji, której części zamieszkiwane są przez dużą liczbę etnicznych Serbów, była znacznie bardziej kontrowersyjna. UE, na nacisk Niemiec, uznała niepodległość obu państw w grudniu 1991 r. Wojna wybuchła między Serbią (na czele z nacjonalistą Slobodanem Miloševićem) i Chorwacją (na czele z Franjo Tuđmanem) w regionie Slawonii zamieszkałym przez Serbów w północno-wschodniej Chorwacji, co skłoniło ONZ do wysłania sił pokojowych (UNPROFOR). Najbardziej zaciekłe walki nastąpiły jednak po ogłoszeniu niepodległości przez Bośnię i Hercegowinę pod przewodnictwem prezydenta Aliji Izetbegovića w dniu 6 kwietnia 1991 r. Populacja górskiej republiki została podzielona na serbów bośniackich, chorwackich i bosniackich muzułmanów (lub "Bosniaków"), a między nimi wybuchła wojna domowa na pełną skalę, z chorwackich Bośni i serbów bośniackich wspieranych odpowiednio przez Tuđmana i Miloševića. Wojna zaskoczyła Europę i cały świat. Na całym świecie zaczęto transmitować szokujące sceny obozów dla jeńców wojennych (niektórzy porównywali je do nazistowskich obozów koncentracyjnych), ogromne strumienie uchodźców i kampanie czystki etnicznej, co skłoniło do wezwania do interwencji.