Podobnie jak większe Królestwo Mauro-Rzymskie, Królestwo Aurès połączyło aspekty kultury rzymskiej i berberyjskiej, aby skutecznie rządzić ludnością składającą się zarówno z rzymskich prowincjonalistów, jak i plemion berberyjskich. Na przykład król Masties używał tytułu "Dux", a później "Imperator", by uzasadnić swe panowanie i otwarcie ogłaszał się chrześcijaninem. Pomimo tego, Aurès nie uznał suzerenności pozostałego Cesarstwa Rzymskiego na Wschodzie (często nazywanego przez współczesnych historyków Cesarstwem Bizantyjskim) i król Iabdas bezskutecznie najechał na pretoriańską prefekturę Afryki, ustanowioną po tym, jak Bizantyjczycy pokonali
Wandałowie. Jednym z możliwych powodów, dla których Berberowie nie mogli być tak skutecznie zintegrowani z Cesarstwem Bizantyjskim, jak to miało miejsce wcześniej, była bizantyjska zmiana języka z łaciny na grecki, Berberowie nie byli już dwujęzyczni z językiem swoich nominalnych władców.