Wypełnij następujące zdanie: W 1993 roku Blue Jays mieli siedem gwiazd: Devon White i Joe Carter, John Olerud i Roberto Alomar, Molitor, Pat Hentgen i Duane Ward. W sierpniu Jays nabyli Rickey'a Hendersona z Athletics. Blue Jays zdobyli rekord 95:67, siedem meczów przed New York Yankees, zdobywając trzeci z rzędu tytuł dywizji. Jays pokonali Chicago White Sox 4 do 2 w
ALCS, a następnie Philadelphia Phillies, cztery gry do dwóch, dla ich drugiego z rzędu zwycięstwa World Series. W World Series rozegrano kilka ekscytujących meczów, w tym mecz nr 4, rozegrany pod lekkim deszczem, w którym Blue Jays powrócili z deficytu 14 do 9, aby wygrać 15 do 14 i przejąć przewagę 3 do 1 w serii. To największy wynik w historii World Series. W szóstym meczu w Toronto Blue Jays prowadzili 5 do 1, ale stracili 5 punktów w siódmej inningie, by wyprzedzić ich 6 do 5. Na końcu dziewiątej rundy, Joe Carter uderzył jeden, trzy-run walk-off home run, aby zdobyć serię od Phillies closer Mitch Williams. Tylko drugi wygrywający World Series walk-off w historii Major League Baseball (po Billu Mazeroskim w meczu 7 w 1960 roku), uderzenie Cartera różniło się od pierwszego w tym, że Toronto, mimo że nie było zagrożone eliminacją, pozostawało na końcu 9 rundy. Home run jest również niezapomniany dla późnego rozgłosu Blue Jays Toma Cheeka: