Ismail odegrał również kluczową rolę w uzyskaniu większej autonomii dla samorządu lokalnego, gdy w 1954 r. rząd Sojuszu (koalicja UMNO i Malayan Chinese Association lub MCA) postanowił bojkotować wspierane przez Brytyjczyków wybory lokalne. Kiedy brytyjski wysoki komisarz Donald MacGillivray spotkał się z Tunku, Ismailem i przedstawicielem MCA H. S. Lee, oskarżył ich o robienie dobra partii komunistycznej Malezji, która prowadziła zbrojne powstanie
przeciwko Brytyjczykom. Źródłem sporu było to, że brytyjski wysoki komisarz otrzymał swobodę wyboru sześciu miejsc, oprócz tych, które były przedmiotem sporu w wyborach. Ismail zaproponował kompromis: Sojusz poparłby wybory, ale tylko pod warunkiem, że Wysoki Komisarz skonsultuje się z partią, która wygrała wybory, przed dokonaniem swoich mianowań. MacGillivray początkowo odmówił, ale po znalezieniu opinii publicznej przeciwko niemu, wycofał się.