Joseph Boyer de Rébeval (20 kwietnia 1768 - 5 marca 1822) był dowódcą dywizji francuskiej podczas późniejszych wojen napoleońskich. Wstąpił do francuskiej armii królewskiej w 1787 roku i uzyskał awans w szeregach podczas wojny Pierwszej Koalicji i kolejnych konfliktów. Został ranny w walce pod Valvasone w marcu 1797 roku. W 1806 roku został majorem w Vélites Gardy Cesarskiej i walczył pod Kolbergiem w 1807 roku. W 1808 r. został awansowany na pułkownika 2nd Foot Chasseurs of the Guard. Walczył pod Wagram w 1809 roku, zdobywając awans na generała brygady. Został ranny w Borodino w 1812 roku. Dowodził brygadą Młodej Gwardii w Dreźnie i Lipsku w 1813 roku i został awansowany na generała dywizji. Dowodził oddziałem młodej gardy w Craonne, gdzie został ranny, i w Laon,
Reims i Arcis-sur-Aube w 1814 roku. Podczas Sto Dni dowodził oddziałami Gwardii Cesarskiej w bitwie pod Waterloo w 1815 roku i wkrótce potem przeszedł na emeryturę.