W sierpniu i wrześniu 1979 roku Clash nagrali "London Calling". Produkowany przez Guy'a Stevens'a, byłego dyrektora A&R, który pracował z Mott the Hoople i Traffic, podwójny album był mieszanką punkowego rocka, reggae, ska, rockabilly, tradycyjnego rocka i innych elementów posiadających energię, która prawie nie zanikła od wczesnych dni zespołu i bardziej wypolerowaną produkcję. Tytuł utworu był również pod silnym wpływem sygnału BBC World Service i paniki, która spowodowała
/Nuklearny strach na Three Mile Island. Uważany jest za jeden z najlepszych albumów rockowych, jakie kiedykolwiek nagrano. Ostatni utwór, stosunkowo prosty numer rockowy śpiewany przez Micka Jonesa o nazwie "Train in Vain", został włączony w ostatniej chwili i nie pojawił się w liście utworów na okładce. Stał się ich pierwszym amerykańskim hitem Top 40, osiągając 23. miejsce na liście "Billboard". W Wielkiej Brytanii, gdzie "Train in Vain" nie został wydany jako singiel, tytułowy utwór "London Calling", majestatyczny w rytmie, ale niewątpliwie punk w przesłaniu i tonie, awansował na numer 11 - najwyższą pozycję jaką osiągnął w Wielkiej Brytanii singiel Clash przed rozpadem zespołu.