W maju 1945 roku wojna się skończyła.
a dyktatura Hitlera upadła: po lipcu 1945 roku Lipsko i okolice zostały administrowane jako część sowieckiej strefy okupacyjnej. W maju 1946 roku, po przystąpieniu do nowo utworzonej SED (partii), Schubart-Fikentscher otrzymała od Uniwersytetu w Lipsku habilitację (wyższy stopień naukowy), która nie była dostępna w ciągu poprzednich dwunastu lat. Habilitacja była zwykle przyznawana tylko w zamian za nowe badania akademickie, ale w tym przypadku uniwersytet przyznał jej stopień na podstawie monografii, którą napisała i opublikowała kilka lat wcześniej podczas dalszych badań nad Brünner Schöffenbuch. W tym czasie uniwersytety niemieckie zostały poważnie wyczerpane, podczas gdy rzeź wojny i masowa emigracja spowodowały, że cały region był zdesperowany brakiem ludności w wieku produkcyjnym. W 1948 roku Wilhelm Schubart został przekonany z emerytury do przyjęcia stanowiska profesora historii starożytnej na Uniwersytecie w Lipsku, którego stanowisko profesorskie (nieformalnie) zajmowała, zakończyła wojnę jako oficer armii i w 1946 roku przyjęła stanowisko profesora na Uniwersytecie w Getyndze (w 1943 roku), ale władze uniwersytetu w Lipsku nadal wahały się nad tym, jak zarządzać jego stanowiskiem profesorskim i mianować na jego miejsce kobietę, która wykonywała tę pracę od 1943 roku.