Weimann zdobył kolejny brązowy medal na Międzynarodowych Igrzyskach Uniwersyteckich w Turynie w 1933 roku, przegrywając Józsefa Várszegiego i Sule z Węgier. Później tego samego roku osiągnął swój ostateczny osobisty rekord, 73,40, w Gdańsku; w tym czasie ten dystans umieścił go na drugim miejscu na świecie, za Järvinenem. Zajął szóste miejsce na pierwszym Mistrzostwach Europy.
W lipcu 1936 r. rzucił 72,24, ale na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 r. udało mu się tylko 63,58 i zajął dziewiąte miejsce.