W lutym 1941 roku eskadra została przeniesiona do Grecji w celu wsparcia greckiego oporu wobec
Włoska inwazja. Był używany do ataku na cele w Albanii i we Włoszech, a także do dostarczania zaopatrzenia greckim oddziałom. Po niemieckiej inwazji na Grecję w kwietniu 1941 roku Wellingtony szwadronu zostały wykorzystane do przeprowadzania ataków na Bułgarię, ale do 17 kwietnia niemiecki atak zmusił szwadron do ewakuacji z powrotem do Egiptu. 1 maja 1941 roku oddział ośmiu Wellingtonów z 37 eskadry został rozmieszczony w RAF Aqir w Palestynie w odpowiedzi na irackie zagrożenia dla brytyjskiej bazy lotniczej w Habbanii, a następnego dnia wziął udział w nalotach bombowych na pozycje irackie poza Habbanią w ruchach otwierających wojnę anglo-iracką. Później tego samego dnia oddział przeniósł się do Shaibah w Iraku i przez następne kilka dni kontynuował naloty na irackie pozycje i lotniska. Pozostała część eskadry kontynuowała naloty na niemieckie i włoskie lotniska w południowej Grecji i Dodekanesie. Oddział z siedzibą w Iraku powrócił do Egiptu 12 maja. Po niemieckiej inwazji na Kretę, eskadra wspierała obrońców wyspy aż do jej upadku. Od 18 czerwca w ramach kampanii Syria-Liban przeprowadziły ataki na Aleppo i Bejrut. Eskadra nadal atakowała cele w Grecji i Afryce Północnej (takich portów jak Benghazi i Derna) i od listopada 1941 r. działała coraz częściej przeciwko lotniskom w ramach przygotowań do operacji Crusader.