W różnych wyrokach Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii (ICTY) stwierdził, że prezydenci Krajiny Milan Babić i Milan Martić współpracowali z prezydentem Serbii Milošević, który wysyłał amunicję, pomoc finansową oraz JNA i serbskie siły paramilitarne jako wsparcie w 1991 i 1992 roku, aby przejąć duże części Chorwacji. Po nałożeniu przez ONZ sankcji na Serbię JNA formalnie wycofała się z Chorwacji w maju 1992 roku. Jednak w wyroku z 2011 r. dotyczącym Momčila Perišića Trybunał Międzynarodowy ds. Zagranicznych Sprawiedliwości Jugosławii stwierdził, że Belgrad, za pośrednictwem 30. i 40. Centrum Personelistycznego, nadal zaopatrywał armię Krajiny i Republiki Serbskiej do 1995 r., pomimo międzynarodowych sankcji. W orzeczeniu sędziowie orzekli, że członkowie armii jugosłowiańskiej służyli pod sztandarami wojskowych Serbskiej Krajiny (SVK) i VRS, ale otrzymywali emerytury, pensje, świadczenia i awansy bezpośrednio z Belgradu. Chociaż Perišić nie miał skutecznej kontroli nad VRS, miał kontrolę nad SVK, ale nie sankcjonował ich za ataki rakietowe na Zagrzeb
- Co?