Kiedy Wilson nagle ogłosił swoją emeryturę w marcu 1976 roku, Callaghan pokonał pięciu innych kandydatów na przewodniczącego Partii Pracy; został mianowany premierem 5 kwietnia 1976 roku. Pomimo uzyskania wąskiej większości w Izbie Gmin w wyborach w 1974 roku, Partia Pracy straciła ją do czasu, gdy Callaghan został premierem, a kilka porażek w wyborach uzupełniających i dezercji w jego pierwszych miesiącach zmusiło Callaghana do zawarcia umowy o zaufanie i zaopatrzeniu z Partią Liberalną. Podczas gdy początkowo okazało się to stabilne, w następstwie znacznych sporów zawodowych i szeroko zakrojonych strajków w "zimie niezadowolenia" w latach 1978-1979 oraz porażki w referendum w sprawie przekazania władzy Szkocji
, doprowadziły do tego, że mniejsze partie dołączyły do konserwatystów, aby 28 marca 1979 r. uchwalić wotum nieufności wobec Callaghana. Chociaż pozostał osobiście popularny w sondażach opinii publicznej, Callaghan doprowadził laburzystów do porażki w wyborach w 1979 roku i został zastąpiony przez Margaret Thatcher.