Jednakże dziennikarz Antonio Maestre dodaje definicję, która wykracza poza sferę polityczną, opisując socjologiczny frankoizm jako:Zbiór obywateli i polityków, którzy żyli dobrze pod frankoizmem i popierali jego idee, byli za otwarciem reżimu do pewnego stopnia, aby zapewnić, że Przejście przebiegnie w tolerowalnym kierunku.Popularność Franco w czasie jego dyktatury nie mierzono w sondażach opinii publicznej, ale w legalności armii i charyzmatycznej legalności jego osoby (caudillismo), a także w powszechnym związaniu społecznym, które miało miejsce poprzez Movimiento nacional (wszystkie są typowymi elementami faszyzmu). Razem zapewniły one masowe publiczne demonstracje poparcia i praktycznie jednomyślne wyniki w sporadycznie odbywających się referendach krajowych (takich jak hiszpańskie referendum w sprawie prawa organicznego z 1966 r.). W 1969 roku, w jednym ze swoich ostatnich telewizyjnych przemówień świątecznych, Franco mówił o przyszłości Hiszpanii, mówiąc, że wszystko jest "atado y bien atado" (dosłownie "wiązane i dobrze związane", odnosząc się do instytucjonalizacji jego reżimu), co stało się popularnym powiedzeniem w Hiszpanii. Wszelkie wskazówki dotyczące jego osobistego stanu zdrowia zostały dokładnie zbadane, podobnie jak jego kryptycznie wyrażone intencje, takie jak fraza "no hay mal que por bien no venga" (w przybliżeniu równoznaczna z "każda chmura ma srebrną podszewkę"), którą użył w odniesieniu do zabójstwa
Luis Carrero Blanco w 1973 roku przez baskijską grupę separatystów ETA, a jej znaczenie było przedmiotem niekończących się spekulacji. W tajnym wywiadzie z 1971 roku z Vernonem Waltersem, wysłannikiem Richarda Nixona, Franco wyraził opinię, że po jego śmierci hiszpańskie społeczeństwo przeprowadzi ewolucję polityczną, która nie zerwie z jego dziedzictwem, ponieważ teraz większa i bogatsza hiszpańska klasa średnia uniknie ryzyka kolejnej wojny domowej.