Napisz kontynuację do tego paragrafu - Główną taktyką walki polsko-litewskich husarów była ataka. Przenosili ładunek do i przez wroga. Ładunek rozpoczął się w powolnym tempie i w stosunkowo luźnej formacji. Formacja stopniowo zbierała tempo i zamykała szeregi, zbliżając się do wroga, i osiągnęła najwyższe tempo i najbliższą formację bezpośrednio przed starciem. Często powtarzali ataki, aż do rozbicia się formacji wroga (mieli wagony z zapasami włóczni). Taktyka ataku ciężko uzbrojonych husarów i koni była skuteczna przez prawie dwa stulecia. Husarzy walczyli długimi lancami (lanca husara zwykle miała długość od 4,5 do 6,2 metra), "koncerzem" (miec), "szabłą" (sabrą), jednym lub dwoma pistoletami i często karabinem lub łukowcem, znanym w języku polskim jako "bandolet". Skrzydlate husary nosiły również inne rodzaje broni, jak na przykład młot wojenny typu "nadziak" i topór. Lżejsze siodło w stylu tureckim umożliwiało używanie większej ilości pancerza zarówno przez konie, jak i wojowników. Ponadto konie były wyhodowane tak, by bardzo szybko biegały z ciężkim ładunkiem i szybko odzyskiwały siły. Osiągnięto to przez rozmnażanie starych koni polskich z końmi wschodnimi, zwykle pochodzącymi z plemion tatarskich. W rezultacie, konie te mogły przejść setki kilometrów, załadowane ponad 100 kilogramami i nadal były w stanie ładować w mgnieniu oka. Ponadto konie husaryjskie były bardzo szybkie i łatwe w manewrowaniu. Umożliwiało to husarom walkę z dowolną kawalerią lub piechotą, od zachodnich ciężkich "kissaiersów" po szybkich Tatarów. Byli powszechnie uważani za najpotężniejszą kawalerię na świecie. W bitwie pod Lubiszewem w 1577 roku, Byczyna
(1588), Kokenhausen (1601), Kircholm (1605), Kłuszyn (1610), Chocim (1621), Martynów (1624),