Linię askańską Saksonia-Wittenberg wyginęła wraz ze śmiercią elektora Alberta III w 1422 roku, po czym cesarz Zygmunt przyznał kraj i przywilej wyborczy markgrafowi Fryderykowi IV z Meissen, który był lojalnym zwolennikiem w wojnach husyckich
- Co? Przemówił, ale bezskutecznie. Fryderyk, jeden z siedmiu książąt-elektorów, był członkiem rodu Wettinów, który od 1089 r. rządził nad sąsiednim markgrafostwem Meissen nad rzeką Łabą - ustanowionym pod panowaniem cesarza Ottona I w 965 r. - a także nad landgrafostwem Turyngii od 1242 r. W 1423 roku Saksonia-Wittenberg, markgrafstwo Meissen i Turyngia zostały zjednoczone pod jednym władcą i jako zjednoczone terytorium stopniowo stały się znane jako "Górna Saksonia".