Pierwsza milicja w Delaware powstała, kiedy szwedzcy osadnicy wzięli broń, by bronić Fort Christina (który w tym czasie był szwedzką osadą) przed holenderskimi najeźdźcami. Podczas amerykańskiej wojny o niepodległość, Delaware zebrało kilka jednostek milicji na poparcie Patriotów. W wojnie 1812 roku wszystkie jednostki ochotników z Delaware walczyły w Lewes, gdzie stanowiły większość sił, które wypędziły brytyjską eskadrę morską dążącą do kontroli rzeki Delaware. Pomimo tego, że rząd federalny początkowo zakazał jednostek wolontariuszy w wojnie meksykańsko-amerykańskiej, jednostka wolontariuszy wychowana w Delaware służyła w bitwach pod Contreras, Cherubusco
, Molino del Rey, i Chapultepec, tracąc tak wielu ludzi, że jednostka została nazwana "Krwawy 11". Podczas amerykańskiej wojny secesyjnej Delaware zbierało wiele jednostek wspierających sprawę Unii. Jednostki te zasłużyły na wyróżnienie w bitwach pod Fredericksburg, Chancellorsville i Gettysburg. Podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej, 1st Delaware Volunteer Infantry został zwołany do służby federalnej, ale nie został rozmieszczony za granicą. Wraz z uchwaleniem ustawy o milicji z 1903 r. wszystkie jednostki milicji stanowej zostały złożone w Gwardię Narodową Stanów Zjednoczonych, co w dużej mierze zmieniło milicje stanowe z siły finansowanej i kontrolowanej przez państwo w rezerwowy składnik armii federalnej.