Odnieść się do poniższego fragmentu, a następnie odpowiedzieć na pytanie w tym samym języku, co ten fragment:  Przejście: W poprzedni dzień oddział 7. Pułku Kawalerii pod dowództwem majora Samuela M. Whitside przechwycił grupę Miniconjou Lakota i 38 Hunkpapa Lakota Spotted Elka w pobliżu Porcupine Butte i eskortował ich 5 mil (8,0 km) na zachód do Wounded Knee Creek, gdzie rozbili obóz. Pozostała część 7. pułku kawalerii, dowodzona przez pułkownika Jamesa W. Forsyth, przybyła i otoczyła obóz. Pułk był wspierany przez baterię czterech dział górskich Hotchkiss. W poranek 29 grudnia wojska kawalerii amerykańskiej weszły do obozu, aby rozbroić Lakota. Według jednej z wersji wydarzeń, podczas procesu rozbrojenia Lakota, głuchy członek plemienia o imieniu Czarny Kojot niechętnie oddał swój karabin, twierdząc, że zapłacił za niego dużo. W tym samym czasie, starszy mężczyzna wykonywał rytuał zwany Tańcem Duchów. W tym momencie wystrzelił karabin Czarnego Kojota, a armia USA zaczęła strzelać do Indian. Rozbrojeni wojownicy Lakota zrobili wszystko, co w ich mocy, by się bronić. Do czasu zakończenia masakry zginęło od 250 do 300 mężczyzn, kobiet i dzieci Lakota, a 51 zostało rannych (4 mężczyzn i 47 kobiet i dzieci, z których niektórzy zmarli później); według niektórych szacunków liczba zabitych wyniosła 300 osób. Zginęło również 25 żołnierzy, a 39 zostało rannych (6 rannych zmarło później). Co najmniej dwudziestu żołnierzy zostało odznaczonych Medalem Honoru. W 2001 roku Narodowy Kongres Indian Amerykańskich uchwalił dwie rezolucje potępiające nagrody wojskowe i wezwał rząd Stanów Zjednoczonych do ich uchylenia. Pole bitwy Wounded Knee, miejsce masakry, zostało uznane za Narodowy Historyczny Miejsce Pamięci przez Departament Spraw Wewnętrznych Stanów Zjednoczonych. W roku 1990 obie izby Kongresu Stanów Zjednoczonych uchwaliły rezolucję z okazji historycznej stulecia, w której oficjalnie wyrażały "głębokie ubolewanie" z powodu tej masakry.  Pytanie: Gdzie doszło do masakry?
Bojowe pole Wounded Knee