Napisz kontynuację tego paragrafu - 9 kwietnia 1940 roku nazistowskie Niemcy zaatakowały Norwegię, zdobywając porty wzdłuż wybrzeża norweskiego od Oslo do Narvik. Główną bronią artylerii norweskiej, która stanęła w obliczu sił inwazyjnych, był model Ehrhardt 1901. Podczas dwóch miesięcy walki w kampanii norweskiej, która nastąpiła, norweska artyleria polowa cierpiała bardzo z powodu trudności organizacyjnych. Trudności te wynikały częściowo z faktu, że w ciągu siedmiu miesięcy neutralności poprzedzających inwazję zmobilizowano bardzo mało sztuk artylerii. Jednostki, które zostały aktywowane do ochrony neutralności Norwegii, były wyposażone głównie w karabiny i lekkie i ciężkie karabiny maszynowe. W zamieszaniu i chaosie, który nastąpił po inwazji niemieckiej, większość norweskich jednostek była zmobilizowana tylko w sposób improwizowany, z ograniczonymi zapasami i małym czasem na odpowiednią organizację przed rozpoczęciem walki z Niemcami. Jedynie w północnej i zachodniej Norwegii jednostki (6. dywizja w północnej Norwegii i 4. brygada w zachodniej Norwegii) miały czas na zorganizowaną mobilizację. Ze względu na całkowity brak dedykowanych działa przeciwpancernych w norweskiej armii, modele 1901 zostały wprowadzone do służby w improwizowanej roli przeciwpancernej podczas walk we wschodniej Norwegii. Broń polowa była używana w trybie bezpośredniego ognia z bliska przeciwko niemieckim pancerom. Wszystkie 12 dział polowych Modelu 1901, które zostały przekształcone na transport silnikowy, zostały rozmieszczone w północnej Norwegii w chwili wybuchu wojny, z czterema w hrabstwie Troms i ośmioma w wschodnich częściach Finnmark. Siedem z nich działało na froncie Narvik.
, wspierając norweską kontrofensywę przeciwko Gebirgsjägerom Eduarda Dietla.