Kiedy w październiku 1944 roku Ateny zostały wyzwolone, Harold Macmillan odwiedził księżniczkę Andrzeję i opisał ją jako "żyjącą w skromnych, nie mówiąc raczej nędznych warunkach". W liście do syna przyznała, że w ostatnim tygodniu przed wyzwoleniem nie jadła nic poza chlebem i masłem, a także od kilku miesięcy nie jadła mięsa. Na początku grudnia sytuacja w Atenach była daleka od poprawy; komunistyczne partyzanci (ELAS) walczyli z Brytyjczykami.
dla kontroli stolicy. Wraz z kontynuacją walk, księżniczka Andrzej została poinformowana, że jej mąż zmarł, a nadzieje na powojenne połączenie pary rosły. Nie widzieli się od 1939 roku. Podczas walk, ku zdziwieniu Brytyjczyków, nalegała na chodzenie po ulicach, rozdając racje policjantom i dzieciom, naruszając zakaz wylotu. Kiedy powiedziano jej, że mogła zostać trafiona przez zagubioną kulę, odpowiedziała: "Mówią mi, że nie słyszysz strzału, który cię zabija, a w każdym razie jestem głuchy. Więc po co się tym przejmować?"