Włoska kampania w Afryce Wschodniej była początkowo bardziej udana, ponieważ Włosi zdobyli brytyjski Somaliland i małe części Sudanu i Kenii, ale brak paliwa i zasobów zmusił ich do porzucenia dalszych działań i zajęcia pozycji obronnej przeciwko spodziewanemu kontratakowi. Ten kontratak pochodził z dwóch indyjskich dywizji z Sudanu, trzech dywizji z Kenii i ataku lądowego z Aden, we współpracy z etiopskimi rebeliantami "Arbegnoch". Siły aliantów zdobyły Somalię w lutym, Erytreę w marcu-kwiecień (po decydującej bitwie pod Kerenem) oraz Addis Abebę, stolicę Etiopii, w kwietniu. Książę Aosty, wicekról Wschodniej Afryki Włoskiej, poddał się w Amba Alagi
W maju. Siły włoskie w Afryce Wschodniej zostały nieco ograniczone przez przymusową obecność Regia Aeronautica w bitwie o Anglię w tym czasie, pozostawiając tylko 150 samolotów w Etiopii, a także przez niemożność otrzymania dostaw z Włoch. Niektóre włoskie garnizony, takie jak Gondar i Culqualber, wytrzymały do listopada 1941 roku, a niewielka liczba Włochów prowadziła wojnę partyzancką przez jakiś czas, niektóre trwały do 1943 roku.