Przyjmując niektóre aspekty teorii Dobrogeanu-Gherea dotyczące sposobów, w jaki poddaństwo było rzekomo przedłużone, w dyskretnej formie, nawet po XX wieku, Pătrășcanu zakwestionował jego odmowę zbadania skutków kapitalizmu na obszarach wiejskich. Według Pătrășcanu, ustanowienie dzierżawców nieruchomości, które uważał za przyczynę buntu z 1907 roku
i inne, mniej znaczące, powstania chłopskie, nie były oznaką długotrwałego feudalizmu, ale oznaką kapitalistycznej penetracji w rolnictwie. Przeciwstawiając się socjaldemokratycznym ideologom Lothar Rădăceanu i Șerban Voinea (których oskarżał o utratę kontaktu z klasą robotniczą), Pătrășcanu teoretyzował, że rumuńska drobna burżuazja kurczy się pod presją udanych kapitalistów, odrzucając jednocześnie pogląd, że urzędnicy państwowi należą do klasy średniej.