Na początku drugiej wojny światowej w 1939 roku, po wezwaniu Franklina D. Roosevelta, prezydenta neutralnych wówczas Stanów Zjednoczonych, główne mocarstwa europejskie, w tym Wielka Brytania i Niemcy, zgodziły się nie bombardować cywilnych celów poza strefami walki: Wielka Brytania zgodziła się pod warunkiem, że inne mocarstwa również powstrzymają się (patrz polityka w sprawie bombardowań strategicznych na początku drugiej wojny światowej). Jednakże nie spełniono jej, gdyż wojujące strony obu stron przyjęły politykę bezkrytycznego bombardowania miast wroga. W czasie II wojny światowej miasta takie jak Chongqing, Warszawa, Rotterdam, Londyn, Coventry, Stalingrad, Hamburg
, Drezno, Tokio, Hiroszima i Nagasaki zostały bombardowane z powietrza, powodując niezliczoną liczbę zniszczonych budynków i śmierć dziesiątek tysięcy cywilów.