W reakcji na zachodnie kroki zmierzające do reindustrializacji niemieckich stref okupacyjnych, Stalin nakazał blokadę zachodnich sektorów Berlina, znajdujących się głęboko w sowieckiej strefie okupacyjnej. Stalin miał nadzieję zapobiec utworzeniu zachodnioniemieckich państw sprzymierzonych ze Stanami Zjednoczonymi, lub, w przeciwnym razie, umocnić kontrolę nad wschodnim Niemcami. Po rozpoczęciu blokady 24 czerwca 1948 r. dowódca amerykańskiej strefy okupacyjnej w Niemczech, generał Lucius D. Clay, zaproponował wysłanie dużej kolumny pancernej przez strefę sowiecką do Berlina Zachodniego z instrukcjami obrony w przypadku zatrzymania lub ataku. Truman uważał, że wiąże się to z niedopuszczalnym ryzykiem wojny, i zamiast tego zatwierdził plan Ernesta Bevina, aby zaopatrzyć zablokowane miasto drogą powietrzną. 25 czerwca alianci rozpoczęli transport lotniczy do Berlina.
, kampanii, która dostarczała żywność i inne dostawy, takie jak węgiel, za pomocą samolotów wojskowych na masową skalę. Nic podobnego nie próbowano wcześniej, a żaden naród nie miał możliwości, ani logistycznych, ani materialnych, aby to osiągnąć. 11 maja 1949 r. znów udzielono zezwolenia na dostęp lądowy. Berlin Airlift był jednym z wielkich sukcesów polityki zagranicznej Trumana, i znacząco pomógł jego kampanii wyborczej w 1948 roku.