Ta taktyka otoczenia była szeroko stosowana przez siły fińskie w wojnie zimowej i wojnie kontynuacyjnej.
z dobrym skutkiem. Był szczególnie skuteczny przeciwko niektórym z zmechanizowanych jednostek armii radzieckiej, które były skutecznie ograniczone do długich i wąskich dróg leśnych, praktycznie nie mając innej drogi niż do przodu lub do tyłu. Kiedy już zajęli drogę, sowieccy żołnierze zostali uwięzieni. W przeciwieństwie do zmechanizowanych jednostek radzieckich, wojska fińskie mogły szybko poruszać się po lasach na nartach i rozbijać kolumny opancerzonych jednostek radzieckich na mniejsze kawałki (np. poprzez wycinanie drzew wzdłuż drogi). Gdy wielka kolumna została podzielona na mniejsze jednostki pancerne, finskie siły atakujące z lasu mogły uderzyć w osłabioną kolumnę. Mniejsze oddziały wroga mogły być następnie zwalczane indywidualnie poprzez skoncentrowanie sił na wszystkich stronach przeciwko uwięzionym oddziałowi.