Sejm w Grodnie, odbywający się jesienią 1793 r., nominował go do członkostwa w komisji wojskowej; spowodowało to, że większość niezadowolonych wojskowych patrzyła na niego z podejrzliwością i nie został włączony do przygotowań do nadchodzącego powstania. W ten sposób został zaskoczony, kiedy powstanie Kościuszko
wybuchła, a jego brygada się zbuntowała. Oświadczył poparcie dla powstańców po wyzwoleniu Warszawy i od tego czasu brał aktywny udział w powstaniu, broniąc Warszawy i dowodząc korpusem armii wspierającym powstanie w Wielkopolsce. Jego odwagę pochwalił sam Tadeusz Kościuszko, Najwyższy Dowódca Narodowych Sił Zbrojnych, który awansował go na generała.