Napisz kontynuację dla tego paragrafu - Pierwsze "Olimpiady Kobiet" odbyły się w Paryżu w 1922 roku. Sportowcy rywalizowali w jedenastu zawodach: 60 metrów, 100 jardów, 300 metrów, 1000 metrów, 4 x 110 jardów, sztafeta, 100 jardów, skok w wysokość, skok w odległość, skok w odległość, włócznia i strzał. Uczestniczyło w nich 20 tysięcy osób i ustanowiono 18 rekordów świata. Pomimo udanych wyników IOC nadal odmówił włączenia lekkoatletyki kobiecej do letnich Igrzysk Olimpijskich w 1924 roku. Ponadto MKOl i IAAF sprzeciwiły się użyciu terminu "Olimpiada" w wydarzeniu, więc IWSF zmieniła nazwę wydarzenia na Women's World Games w wersji z 1926 roku. Mistrzostwa Świata Kobiet 1926 odbyły się w Göteborgu w Szwecji. Do programu dołączono rzucanie dyskiem. W tych Igrzyskach uczestniczyło również 20 000 widzów i ostatecznie przekonało IOC, aby pozwolić kobietom na rywalizację na olimpiadzie w niektórych zawodach lekkoatletycznych. Międzynarodowy Komitet Olimpijski zezwolił kobietom na rywalizację na 100 metrów, 800 metrów, 4 × 100 metrów, skok w wysokość i rzut dyskiem w 1928 roku. Kolejne dwie edycje Światowych Igrzysk Kobiet, 1930
w Pradze i 1934 w Londynie. IWSF został zmuszony do zamknięcia po tym, jak rząd Francji wycofał fundusze w 1936 roku. Pierre de Coubertin, założyciel Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, powiedział: "Nie popieram udziału kobiet w publicznych zawodach. W Igrzyskach Olimpijskich ich głównym zadaniem powinno być ukoronowanie zwycięzców".