W północy 14 lipca 1918 roku dywizja zdobyła trwałe wyróżnienie. Zaangażowany w ofensywę Aisne-Marne
jako członek Amerykańskiej Siły Ekspedycyjnej (AEF) do Europy, dywizja chroniła francuską stolicę Paryż z pozycją na brzegu rzeki Marne. Siódmy batalion karabinów maszynowych z 3. Dywizji rzucił się do Château-Thierry w trakcie wycofywania się francuskich żołnierzy i powstrzymał Niemców przy rzece Marne. Podczas gdy otaczające jednostki wycofały się, 3. dywizja, w tym 4., 30. i 38. pułk piechoty, pozostała niewzruszona przez całą II bitwę nad Marną, a uporna obrona pułkownika Ulysses G. McAlexandra przyniosła 3. dywizji przydomek "Skała Marny". Podczas masowego ataku dowódca 3. Dywizji Piechoty, generał major Joseph T. Dickman, wywołał słynny okrzyk "Nous Resterons La" (Zostaniemy tutaj). Ich niebieskie i białe odznaki przyniosły im przydomek "Niebieskie i Białe Diabły". Reszta dywizji została wchłonięta pod dowództwem francuskim, aż do czasu, gdy została zjednoczona pod dowództwem generała majora Josepha T. Dickmana, a do 15 lipca 1918 r. wzięła na siebie ciężar ostatniej niemieckiej ofensywy wojny. Generał John Joseph "Black Jack" Pershing, dowódca AEF na froncie zachodnim, nazwał to stanowisko "jedną z najbardziej błyskotliwych stron w annałach historii wojskowej". Podczas wojny dwóch członków dywizji zostało odznaczonych Medalem Honoru.