Protokół z Sankt Petersburga jest często cytowany jako koniec systemu kongresowego, ponieważ reprezentował niepowodzenie Kongresu w Sankt Petersburgu (1825) w rozwiązaniu kwestii greckiej wojny o niepodległość przeciwko Turkom. Rosja, poszukująca terytorium i wpływów na Morzu Czarnym i na Bałkanach oraz chroniąc prawosławnych chrześcijan pod rządami muzułmańskich Ottomanów, poparła niepodległość Grecji i była niezadowolona z pragnienia innych mocarstw traktowania powstania jako sprawy wewnętrznej i wspierania status quo. Rosja i Wielka Brytania zawarły dwustronne porozumienie w celu wyegzekwowania ich planu, jeśli to konieczne, przez wojnę, w celu zakończenia konfliktu z grecką autonomią w Imperium Osmańskim. Pozostałe wielkie mocarstwa nie były konsultowane w tym protokole i chociaż Francja później dołączyła, Austria i Prusy sprzeciwiły się protokołowi i zagrożeniu, jakie stanowił dla konserwatywnej, antynacjonalistycznej stabilności, którą starały się narzucić Europie. Osmanowie również odrzucili Protokół aż do ich klęski w bitwie pod Navarino.
W rękach Brytyjczyków, Francuzów, Rosjan i Greków, zmusili ich do negocjacji.