W dniu 9 czerwca 1934 roku około 1400 członków Międzynarodowego Stowarzyszenia Dworca Stoczniowego (International Longshoremen's Association, ILA) wzięło udział w strajku na wybrzeżu zachodnim
, które zamknęły transport w każdym porcie na zachodnim wybrzeżu. ILA domagała się: uznania związków zawodowych, podwyżki płac z 85 centów do 1 dolara za godzinę pracy na bieżąco i z 1,25 do 1,50 dolara za godzinę nadgodziny, sześciogodzinnego dnia roboczego i 30-godzinnego tygodnia roboczego oraz zamknięcia zakładu, w którym związek zawodowy miałby kontrolę nad zatrudnianiem. Byli także sfrustrowani, że rządowe dotacje na transport morski, stosowane od czasu kryzysu przemysłowego w latach dwudziestych XX wieku, prowadziły do większych zysków dla firm żeglugowych, które nie zostały przekazane pracownikom. Było wiele incydentów przemocy między strajkującymi a policją, w tym strajkujący szturmem "Admiral Evans", który był używany jako hotel dla strajkujących; policja strzelała do czterech strajkujących w Terminalu 4 w St. Johns; i specjalna policja strzelała do senatora Roberta Wagnera z Nowego Jorku, gdy inspektował miejsce poprzedniej strzelaniny. 31 lipca 1934 roku, po głosowaniu na arbitraż, pracownicy przystani wznowili pracę. Decyzja arbitrażowa została wydana 12 października 1934 r., przyznając strajkującym uznanie ILA; wyższe wynagrodzenie w wysokości 95 centów za godzinę bez przerwy i 1,40 dolara za godzinę nadgodziny, z mocą wsteczną do powrotu do pracy 31 lipca; sześciogodzinowe dni robocze i 30-godzinny tydzień roboczy, a także unijna sala wynajmu zarządzana wspólnie przez związek i kierownictwo, chociaż związek wybrał dyspozytora w każdym porcie wzdłuż całego zachodniego wybrzeża.