Napisz kontynuację do tego akapitu - II wojna światowa dostarcza pewnych wskaźników, że choroba jest endemiczna dla obszarów nieurodzajnych w całej Oceanii na teatrze Pacyfiku, chociaż w zapisach wojennych często brakuje ostatecznych diagnoz, a wiele zapisów o ewakuacjach z "wysoką gorączką" prawdopodobnie były również innymi chorobami tropikalnymi. W rozdziale zatytułowanym "Zielona wojna", biograf generała MacArthura William Manchester wskazuje, że choroba ta była jedną z wielu wyniszczających dolegliwości, które dotknęły obie strony na Nowej Gwinei podczas krwawych bitew Kokoda
w ciągu sześciu miesięcy na szlaku Kokoda w latach 1942-1943, i wspomina, że aby być ewakuowanym ze szpitala, żołnierze alianccy (którzy jeździli na rowerze) musieli przejść gorączkę, a liczba ofiar chorób przewyższała liczbę ofiar spowodowanych bronią 5:1. Podobnie, choroba była producentem ofiar we wszystkich walkach w dżungli podczas walk lądowych kampanii na Nowej Gwinei i kampanii na Guadalcanal. Tam, gdzie alianci mieli bazy, mogli usunąć i ograniczyć roślinność, lub użyć DDT jako profilaktycznego obszaru leczenia bariery, więc wskaźniki chorób powodowanych przez roztocza i kleszcze w siłach poza liniami frontu zostały zmniejszone.