Od samego początku okupacji, Żydzi w Paryżu byli traktowani szczególnie surowo. W dniu 18 października 1940 roku niemieckie władze okupacyjne wydały dekret, znany jako "Ordonnance d'Aryanization", że Żydzi będą mieli specjalny status i będą zabronieni wykonywania wolnych zawodów, takich jak handel, przemysł, a tym samym wpływają na prawników, lekarzy, profesorów, właścicieli sklepów, a także będą zabronieni wstępu do niektórych restauracji i miejsc publicznych, a ich mienie zostanie skonfiskowane. W dniu 23 maja 1942 roku szef antyżydowskiej sekcji Gestapo, Adolf Eichmann, wydał tajne rozkazy o deportacji francuskich Żydów do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. 29 maja 1942 roku wszyscy Żydzi w strefie okupowanej powyżej szóstego roku życia musieli nosić żółtą gwiazdę Dawida. W lipcu Żydom zakazano wszelkich głównych ulic, kin, bibliotek, parków, ogrodów, restauracji, kawiarni i innych miejsc publicznych, i musieli jeździć ostatnim wagonem pociągów metra. W dniach 16-17 lipca 1942 r. na polecenie Niemców 13 152 Żydów (4 115 dzieci, 5 919 kobiet i 3 118 mężczyzn) zostało zatrzymanych przez francuską policję. Niezamężne osoby i pary bez dzieci zostały zabrane do Drancy, około 20 kilometrów na północ od Paryża, podczas gdy 8 160 mężczyzn, kobiet i dzieci wraz z rodzinami udało się na "Vélodrome d'Hiver"
("Vel' d'Hiv'") stadion, na "rue Nelaton" w 15. dzielnicy, gdzie byli tłoczeni razem w upałach lata, prawie bez jedzenia, wody i żadnych urządzeń higienicznych przez pięć dni, zanim zostali wysłani do obozów internowania Drancy, Compiègne, Pithiviers i Beaune-la-Rolande, preludy do obozu zagłady w Auschwitz. Niemcy uznali to za porażkę, ponieważ przygotowali pociągi na 32 000 osób. Aresztowania trwały w latach 1943 i 1944. Do czasu wyzwolenia szacowano, że 43 000 Żydów z regionu paryskiego, czyli około połowa całkowitej populacji społeczności, zostało wysłanych do obozów koncentracyjnych, a 34 000 tam zginęło.