Jako generał brygady piechoty pozostał wierny rządowi republikańskiemu od pierwszych dni hiszpańskiej wojny domowej. Został mianowany szefem Dywizji Organicznej I, zajmując wolne stanowisko, które istniało po nieudanym zamachu stanu z 18 lipca. Dowodził siłami, które zaatakowały Toledo, a później walczyły w bitwie pod Guadarrama. Jednak na początku września jego siły poniosły ciężkie klęski w Oropesa i Talavera de la Reina
które spowodowały przetwarzanie. Wydalony w 1938 roku, wrócił do służby jako dowódca wojskowy w Barcelonie.