Uzupełnij następujące zdanie: Pomimo radykalnego antyimperalizmu, będącego pierwotną podstawową wartością bolszewizmu, Związek Radziecki od 1940 roku był powszechnie postrzegany jako de facto imperialna potęga, której ideologia nie pozwalała przyznać się do własnego imperializmu. Z punktu widzenia sowieckiej ideologii, frakcje proradzieckie w każdym kraju były jedynym legalnym głosem "ludu", niezależnie od tego, czy były to frakcje mniejszościowe. Wszystkie pozostałe frakcje były po prostu klasowymi wrogami "ludu", z natury nielegalnymi władcami, niezależnie od tego, czy były frakcjami większości. Tak więc, z tego punktu widzenia, każdy kraj, który stał się radzieckim lub sojusznikiem radzieckim, naturalnie zrobił to z uzasadnionego dobrowolnego pragnienia, nawet jeśli wnioskodawcy potrzebowali radzieckiej pomocy, aby to osiągnąć. Najważniejszymi przykładami były
Sowiecka inwazja na Finlandię, co zaowocowało aneksją fińskich części Karelii, sowiecką inwazją na Polskę, sowiecką okupacją państw bałtyckich i powojenną dominacją de facto nad państwami satelitarnymi bloku wschodniego pod pretekstem całkowitej niezależności. W epoce postsowieckiej nawet wielu Ukraińców, Gruzinów i Ormian uważało, że ich kraje zostały siłą zaanektowane przez bolszewików, ale był to problematyczny pogląd, ponieważ pro-sowieckie frakcje w tych społeczeństwach były kiedyś również znaczne. Każda ze stron uważała, że druga nie reprezentuje prawdziwego interesu narodowego. Ten paradoks przypominający wojnę domową został zauważony w aneksji Krymu przez Federację Rosyjską, gdy krymscy prorosyjscy obywatele byli postrzegani przez krymskich proukraińskich obywateli jako nielegalni, i odwrotnie.