Podsumuj artykuł:  Superbohaterowie zawsze mieli specjalne miejsce w moim sercu. Dorastałem w Zambii w latach 80., w czasach największego kryzysu gospodarczego. W dzieciństwie pamiętam długotrwały stan wyjątkowy, który charakteryzował się ostrym niedoborem żywności i upadkiem gospodarczym, w którym podstawowe potrzeby przeciętnej rodziny zambijskiej były ledwo zaspokojone. Moi rodzeństwo i ja - i nasza banda przyjaciół z okolic upraw - spędziliśmy niezliczone godziny siedząc na opuszczonej ścianie wieprzowni, udoskonalając nasz obcy język kodowy. Naszym celem było wysłanie SOS do superbohaterów w galaktykach, a gdyby nasz język kodowy był wystarczająco udoskonalony, by sięgnąć przez przepaść kosmosu, być może statek kosmiczny zstąpiłby na Ziemię, aby uratować nas od naszego ponurego życia i zabrać nas w kosmos. Szukam superbohaterów. Cofnijmy się do kilku lat wcześniej, w połowie i końcu lat 70. i przed upadkiem gospodarczym, kiedy superbohaterowie jak Superman, Spiderman, Batman i Niesamowity Hulk byli wielką atrakcją dla każdego dorastającego. W naszych dziecięcych oczach, były to potężne, wszechogarniające istoty, a ich marki były sprzedawane na koszulkach, czapkach, pudełkach na lunch, zabawkach i prawie na wszystkim. Wpłynęły one na wiele aspektów mojego dzieciństwa do tego stopnia, że spędziłem wiele moich lat formacyjnych dążąc do zostania superbohaterem, kiedy dorosnę. Ale potem pojawiła się rozczarowanie. Zrozumiałem, że nigdy nie będę superbohaterem, ponieważ większość z nich to mężczyźni, a wszyscy biali. Szaleńcze poszukiwania alternatywnego superbohatera doprowadziły tylko do dalszego rozczarowania. Tak wiele lat później, w roku 2015, jest nieco dziwne doświadczyć dzisiaj tego samego rozczarowania, kiedy widzę tak małą reprezentację mniejszości kulturowych w popularnych mediach. To dla mnie wielka sprawa. Jestem z tej szkoły myślenia, która wierzy, że radio, telewizja, film i inne media popularnej kultury dostarczają symboli, mitów i zasobów, dzięki którym tworzymy wspólny...
Cyfrowy ilustrator Milumbe Haimbe rzuca wyzwanie stereotypom i rozwiązuje problem różnorodności poprzez swoją pracę. W maju ubiegłego roku była jedną z zwycięzców Biennale w Dakarze.