W czerwcu 1944 roku alianci wylądowali w Normandii w północnej Francji, na zachód od granicy z Belgią. Po zaciekłych walkach w okolicach miejsc lądowania, alianci przełamali niemieckie linie i zaczęli zbliżać się do Paryża, a następnie
w kierunku granicy belgijskiej. Do sierpnia główna część armii niemieckiej w północnej Francji (z wyjątkiem garnizonów w miastach ufortyfikowanych, takich jak Dunkierka) otwarcie wycofała się na wschód. Gdy alianci zbliżyli się do granicy, szyfrowane wiadomości, które były transmitowane, zachęcały opór do powstania. Niemiecki administrator cywilny, Joseph Grohé, nakazał 28 sierpnia ogólne wycofanie się z kraju, a 1 września pierwsze jednostki aliantów (w tym Wolny belgijski SAS) przekroczyły granicę belgijską. Do 4 września Bruksela była w rękach aliantów. Rząd belgijski na uchodźstwie powrócił do kraju 8 września i rozpoczął odbudowę państwa belgijskiego i armii. Brat Leopolda III, Karol, został mianowany księciem regentem, podczas gdy podjęto decyzję, czy król może powrócić do swoich funkcji. Wraz z przegrupowaniem armii niemieckiej i rozciąganiem się linii zaopatrzeniowych aliantów, linia frontu ustabilizowała się wzdłuż wschodniej granicy Belgii. Obszary na południowym wschodzie kraju pozostały w rękach Niemców i zostały krótko odzyskane podczas niemieckiej ofensywy w Ardenach zimą 1944 roku. To tylko opóźniło całkowite wyzwolenie kraju, a 4 lutego 1945 r., po zdobyciu wsi Krewinkel, cały kraj był w rękach aliantów.