15 lipca 1942 roku Rayski wracał do pokoju, który wynajął w Paryżu pod pseudonimem wraz z fałszywymi dokumentami, które deklarowały go jako Aryjczyka, nie wiedząc, że jego żona próbowała uciec z Paryża tego dnia z ich synem. Jako "opór", Rayski uważał, że lepiej jest żyć oddzielnie od żony. Tego dnia przypomniał sobie, że jego głównym zmartwieniem był nieprzyjemny zapach w letnim upale spowodowany kapustą, którą niemieccy żołnierze zawsze jedli w paryskich restauracjach na świeżym powietrzu. Około 4: 30 rano 16 lipca około 4, 500 francuskich policjantów rozpoczęło operację znaną jako Vel' d'Hiv Roundup
żeby aresztować każdego Żyda mieszkającego w Paryżu. Tego ranka Rayski opisał scenę, którą zobaczył, gdy wchodził do paryskiego metra: "Zszedłem po schodach prowadzących do kwasis, kiedy zobaczyłem przede mną autobusy skręcające w kierunku mostu Grenelle, dziś mostu Bir-Hakeim. Ich niezwykły wygląd natychmiast mnie uderzył. Na tylnych peronach można było zobaczyć policjantów otoczonych paczkami, walizkami i wszelkiego rodzaju paczkami... Zanim przekroczyliśmy most, autobusy zwolniły i mogłem zobaczyć niektóre twarze. Nie było już żadnych wątpliwości, po prostu ze smutku ich wyrazów twarzy, wiedziałem, co się dzieje. Moje kolana zgięły się pod moim ciałem, musiałam się oprzeć o balustradę. Towarzysz, którego spotkałem w miejscu spotkania, to potwierdził. "Tak, to jest ogromna akcja". Rayski spędził cały ten dzień, znany w historii Francji jako Czarny Czwartek, próbując skontaktować się z żoną, by sprawdzić, czy ona i ich syn uciekli. Rayski był bardzo zadowolony, że zarówno jego żona, jak i syn uniknęli "grand rafle" (wielkiego raundu) 16-17 lipca 1942 r. Po ukryciu syna z nauczycielem przyjacielem żony, Rayski spędził noc z żoną w jego pokoju, gdzie zauważył, że została wstrząśnięta przez "grande rafle", że może mieć trudności ze snem i mocno go trzymał, mówiąc, że tak się bała, że został stracony tego dnia.