Wypełnij następujące zdanie:
rewolucja komunistyczna w Afganistanie w 1978 roku, autorytarne działania narzucone ludności przez reżim komunistyczny doprowadziły do wojny domowej w Afganistanie, z mudżahedinami prowadzącymi popularny odruch przeciwko reżimowi. Związek Radziecki obawiał się, że traci wpływy w Azji Środkowej, więc po raporcie KGB, że Afganistan może zostać zajęty w ciągu kilku tygodni, Breżniew i kilku czołowych urzędników partii zgodzili się na pełną interwencję. Współcześni badacze uważają, że Breżniew był źle poinformowany o sytuacji w Afganistanie. Jego zdrowie się pogorszyło, a zwolennicy bezpośredniej interwencji wojskowej przejęli większościową grupę w Biurze Politycznym, oszukując i używając sfałszowanych dowodów. Opowiadali się za stosunkowo umiarkowanym scenariuszem, utrzymującym kadrę 1500-2500-osobowych radzieckich doradców wojskowych i techników w kraju (którzy już byli tam w dużej liczbie od lat pięćdziesiątych), ale nie zgodzili się na wysłanie regularnych jednostek armii w setkach tysięcy żołnierzy. Niektórzy sądzą, że Breżniew podpisał dekret, nie mówiąc mu całej historii, w przeciwnym razie nigdy nie zatwierdziłby takiej decyzji. Ambasador Związku Radzieckiego w Stanach Zjednoczonych, Anatolij Dobrynin, uważał, że prawdziwym mózgiem za inwazją, który dezinformował Breżniewa, był Michaił Suslov. Osobisty lekarz Breżniewa, Michaił Kosarew, przypomniał później, że kiedy był przy zdrowych zmysłach, w rzeczywistości sprzeciwiał się pełnowymiarowej interwencji. Wiceprzewodniczący Dumy Państwowej Władimir Żyrinowski oficjalnie oświadczył, że pomimo wsparcia wojskowego przez niektórych, twardogłowy minister obrony Dmitrij Ustinow był jedynym członkiem Politbiura, który nalegał na wysłanie regularnych jednostek armii. Części radzieckich władz wojskowych sprzeciwiały się jakiejkolwiek aktywnej obecności wojskowej Związku Radzieckiego w Afganistanie, wierząc, że Związek Radziecki powinien zostawić afgańską politykę w spokoju.