Na koniec II wieku p.n.e., wraz ze swoimi sąsiadami, sojusznikami i ewentualnymi krewnymi, Cimbri, Teutoni zaatakowali południe do doliny Dunaju, południową Galię i północne Włochy. Tutaj zaczęli wtargać na ziemie Rzymu (Juliusz Cezar, w swoim opowiadaniu o wojnach galskich "De Bello Gallico", informuje, że to Boii zaatakowali Noricum). Nastąpił nieunikniony konflikt zwany wojną kimbryjską. Cimbri (pod dowództwem króla Boiorixa) i Teutoni wygrali bitwy otwierające tę wojnę, pokonując plemiona sprzymierzone z Rzymianami i niszcząc ogromną armię rzymską w bitwie pod Arausio w 105 r. p.n.e. Ale Rzym się zgrupował i zreorganizował pod przewodnictwem konsula Gaius Marius. W 104 r. p.n.e. Cimbri opuścili dolinę Rhône, aby najechać Hiszpanię, podczas gdy Teutoni pozostali w Galii, wciąż silni, ale nie na tyle potężni, aby sami wkroczyć do Rzymu. Dało to Mariuszowi czas na zbudowanie nowej armii i w 102 r. p.n.e. ruszył przeciwko Teutonom. W bitwie pod Aquae Sextiae
Teutoni zostali praktycznie unicestwieni, a Teutobod wraz z 20 tysiącami ludzi został schwytany. Po tym, on i jego plemię znikną z historii. Najprawdopodobniej wysłano go do Rzymu na procesję triumfalną, by uczcić jego klęskę, a następnie dokonać rytualnej egzekucji. W następnym roku Cimbri doznali podobnego losu w bitwie pod Vercellae, gdzie dwóch z ich przywódców, Cezorix i Claodicus, zostało schwytanych, podczas gdy dwóch innych przywódców, Boiorix i Lugius, zostało zabitych.