Od czasu ataku na Pearl Harbor, kontynentalne Stany Zjednoczone były narażone na ataki powietrzne podczas wojny z Japonią, takie jak bombardowanie Dutch Harbor
, Lookout Air Raids, i bomby balonowe Fu-Go, ale te zostały uznane za niewielkie lub nieistotne i nie uczyniły nic, aby zaszkodzić amerykańskiemu morale i wysiłkom wojennym. Wzdłuż wybrzeża Atlantyku, brak ciemności przybrzeżnej służył do silhuetu alianckich statków, a tym samym narażał je na niemiecki atak podwodny. Społeczności przybrzeżne sprzeciwiły się wprowadzeniu odcięcia zasilania ze względów komfortowych, powołując się na potencjalne szkody dla turystyki. W rezultacie doszło do katastrofalnych strat w transporcie morskim, nazwanych przez niemieckich żeglarzy okrętów podwodnych "Drugim szczęśliwym czasem". Wyłączenia odbywały się w miastach i wzdłuż obszarów przybrzeżnych długo po wystąpieniu jakiegokolwiek zagrożenia ze strony wroga; głównym celem była motywacja psychologiczna ludności cywilnej, która postrzegała wyłączenia jako obowiązek patriotyczny.