Bardzo niewiele wiadomo o wczesnym życiu Roesji de Verdun przed jej ślubem. de Verdun była córką Mikołaja de Verdun z Alton, Staffordshire i Clementia, córki i spadkobiercy Filipa le Botelera, przez którego Clementia przyniósł majątki Stoke Farthing i Wilsford do de Verdunów. Była także wdową Williama Percevala de Somery. Umowa małżeńska została zawarta 4 września 1225 roku. Była drugą żoną Theobalda le Botiller. Jako jego druga żona jej pięcioro dzieci nie było spadkobiercami jego ziem, ale mogły być spadkobiercami jej, więc ona i oni zachowali jej nazwisko rodzinne. Kiedy jej mąż zmarł w Poitou w 1230 roku podczas angielskiej inwazji na Francję
De Verdun odzyskał jej dziedzictwo i zapłacił podatki, by pozostać niezamężną. Złożyła wniosek o bycie kobietą i zachowanie niezależności. Król upoważnił Maurice'a FitzGeralda do przyznania jej ziem w kwietniu 1233 roku. Zbudowała Castleroche, siedem mil na północny zachód od Dundalk, w 1236 roku, aby bronić swoich ziem. Zyskała silną i potężną reputację. Była jednak również bardzo pobożna. De Verdun założyła w 1239 roku augustyńskie klasztor Grace Dieu w Leicestershire. Z biegiem czasu jednak presja na ponowne małżeństwo wzrosła, aż de Verdun postanowiła zostać zakonnicą. Do 1242 roku była członkiem wspólnoty w Grace Dieu. Jej syn odziedziczył wszystko w 1247 roku, kiedy zmarła. Chociaż pierwotnie pochowano ją w klasztorze, w następstwie rozpadu klasztorów, wieśniacy z Belton pochowali ją ponownie w ich wiosce.