, wymagający od państw członkowskich pomocy każdemu państwu członkowskiemu, które jest przedmiotem zbrojnego ataku, został powołany po raz pierwszy i tylko po atakach z 11 września, po których wojska zostały rozmieszczone w Afganistanie pod kierownictwem NATO ISAF. Od tego czasu organizacja pełniła szereg dodatkowych ról, w tym wysyłała trenerów do Iraku, pomagała w operacjach zwalczania piractwa, a w 2011 roku egzekwowała strefę zakazu lotów nad Libią.
zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1973. Artykuł 4, który po prostu powołuje się na konsultacje między członkami NATO, został powołany pięć razy w następstwie incydentów w wojnie w Iraku, wojnie domowej w Syrii i aneksji Krymu przez Rosję. Ta aneksja doprowadziła do ostrego potępienia przez kraje NATO i utworzenia nowej "przedsięwzięcia" siły 5000 żołnierzy w bazach w Estonii, Litwie, Łotwie, Polsce, Rumunii i Bułgarii. Na kolejnym szczycie w Walii w 2014 r. przywódcy państw członkowskich NATO po raz pierwszy formalnie zobowiązali się do wydatkowania na obronność do 2024 r. kwoty odpowiadającej co najmniej 2% ich PKB, co wcześniej było tylko nieformalnym wytycznym. W 2014 r. tylko 3 z 30 członków NATO osiągnęło ten cel (w tym USA); do 2020 r. liczba ta wzrosła do 11. Łącznie w 2020 r. 29 państw członkowskich spoza USA odnotowało sześć kolejnych lat wzrostu wydatków na obronność, co spowodowało, że ich średnie wydatki wyniosły 1,73% PKB. NATO nie potępiło obecnych czystek w Turcji. W wyniku tureckiej inwazji na kurdyjskie obszary w Syrii, tureckiej interwencji w Libii i sporu o strefy morskie Cypru i Turcji, pojawiają się oznaki rozłamu między Turcją a innymi członkami NATO. Członkowie NATO sprzeciwiali się traktatowi ONZ o zakazie broni jądrowej, wiążącemu porozumieniu w sprawie negocjacji w celu całkowitego wyeliminowania broni jądrowej, popieranemu przez ponad 120 krajów.