W czasie wojny polskie brygady i dywizje kawalerii brały udział w większości wybitnych bitew, w tym w kluczowej bitwie pod Warszawą, w której odegrały kluczową rolę w otoczeniu wycofującej się Armii Czerwonej, oraz w bitwie nad Niemenem.
, w którym kawaleria była niezbędna do przełamania linii wroga w pobliżu Grodna. Jednak najważniejsza walka kawalerska miała miejsce 31 sierpnia 1920 roku w pobliżu wsi Komarowo w pobliżu Zamość. Bitwa była całkowitą katastrofą dla sowieckiej 1. Armii Kawalerii, która poniosła duże straty i ledwo uniknęła całkowitego otoczenia. Po tej bitwie morale 1. Armii Kawalerii załamało się, a armia, która była jedną z najbardziej obawianych wojsk radzieckich, nie była już uważana za skuteczną siłę bojową. Ze względu na liczbę zaangażowanych sił bitwa pod Komarówem jest uważana za największą walkę kawalerii XX wieku. Wraz z bitwami toczącymi się wówczas na południu Rosji, była to jedna z ostatnich bitew prowadzonych głównie przez jednostki kawalerii, w których wykorzystano tradycyjną taktykę kawalerii, a szable i włócznie odegrały kluczową rolę. Z tego powodu czasami nazywana jest (przez Polaków) "największą bitwą kawalerii po 1813 roku" i ostatnią bitwą kawalerii.