W dalszej części tego akapitu - cesarzowa rosyjska Katarzyna i król pruski Fryderyk II wywołały konflikt między członkami sejmu a królem w sprawie praw obywatelskich mniejszości religijnych, takich jak protestanci i grecko-prawosławni, których pozycje, gwarantowane równe większości katolickiej przez Konfederację Warszawską z 1573 roku, znacznie się pogorszyły. Katarzyna i Fryderyk zadeklarowali swoje poparcie dla "szlachty" i ich "wolności", a do października 1767 r. rosyjskie wojska zgromadziły się poza Warszawą na poparcie konserwatywnej Konfederacji Radom. Król i jego zwolennicy mieli niewiele innego wyjścia, jak tylko zgodzić się na roszczenia Rosjan. Podczas Sejmu Republiki
Król przyjął pięć "wiecznych i niezmiennych zasad", które Katarzyna przysiągła "chronić na zawsze w imię wolności Polski": wybór królów, prawo do "liberum veto", prawo do wyrzeczenia się lojalności i wywołania buntu przeciwko królowi ("rokosz"), wyłączne prawo "szlachta" do posiadania urzędu i ziemi oraz władza właścicieli ziemskich nad ich chłopami. W ten sposób wszystkie przywileje ("złote wolności") szlachty, które uczyniły Rzeczpospolitej niezdolną do rządzenia, zostały zagwarantowane jako niezmienne w kardynalnych prawach. Kartynalne prawa i prawa "odbiegających od praw religijnych", uchwalone przez Sejm Repnin, były osobiście gwarantowane przez cesarzową Katarzynę. Dzięki tym aktom ustawodawczym Rosja po raz pierwszy formalnie interweniowała w sprawy konstytucyjne Wspólnoty.