Genocyd w Bangladeszu rozpoczął się 26 marca 1971 r. wraz z rozpoczęciem operacji Searchlight, kiedy to Zachodni Pakistan (obecnie Pakistan) rozpoczął militarne represje przeciwko wschodniej części kraju (obecnie Bangladeszu). Działanie to było motywowane powodami religijnymi i politycznymi. Podczas dziewięciomiesięcznej wojny o wyzwolenie Bangladeszu
Według źródeł z Bangladeszu i Indii, członkowie pakistańskiej armii i wspierający pakistańskie islamskie milicje z partii Jamaat-e-Islami zabili od 200 000 do 3 000 000 ludzi i zgwałcili od 200 000 do 400 000 bengalijskich kobiet w systematycznej kampanii gwałtów ludobójczych. Działania przeciwko kobietom były wspierane przez pakistańskich przywódców religijnych, którzy oświadczyli, że bengalajskie kobiety są "gonimoter maal" (bengalajskie "własność publiczna"). W wyniku konfliktu kolejne osiem do dziesięciu milionów ludzi, głównie hindusów, uciekło z kraju, szukając schronienia w sąsiednim Indiach. Szacuje się, że 30 milionów cywilów zostało przesiedlonych wewnętrznie z 70 milionów. Podczas wojny doszło również do przemocy etnicznej między Bengalami i urdujęzycznymi Bihari. Biharzyści stanęli w obliczu represji ze strony bengalskich tłumów i milicji, a od 1000 do 150 000 zostało zabitych.