Napisz kontynuację do tego paragrafu - Chowdhury zaangażował się w politykę podczas swojego studenckiego życia. Był w stanie zniesić zakaz uboju bydła w Faridpur przez Raj brytyjski. Przez 17 lat pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Okręgowego Faridpur. Był ważnym organizatorem ruchu pakistańskiego i Ligi Muzułmańskiej w Indiach. W 1937 roku został wybrany do Zgromadzenia Ustawodawczego Bengalu. W latach 1941-1953 pełnił funkcję prezesa okręgowej jednostki Faridpur Ligi Muzułmańskiej. W latach 1941-1947 był członkiem komitetu roboczego Bengalskiej Ligi Muzułmańskiej. W latach 1952-1947 pełnił funkcję sekretarza generalnego Ligi Muzułmańskiej w Bengalu Wschodnim. Został wydalony z ligi i dołączył do partii Krishak Sramik. W 1950 roku został wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego Pakistanu. W 1954 roku został wybrany do Zgromadzenia Prowincjalnego w Pakistanie Wschodnim. Był ministrem rolnictwa, ministrem juty i ministrem leśnictwa w rządzie AK Fazlul Haq. Został wybrany do Zgromadzenia Narodowego Pakistanu w 1955 roku. Pomógł uruchomić partię Krishak Praja pod przewodnictwem AK Fazlul Haqa w 1957 roku. Pomógł w utworzeniu Narodowego Frontu Demokratycznego i Ruchu Demokratycznego Pakistanu. Dołączył do Partii Demokratycznej Pakistanu i dołączył do niej. Prowadził ją Nurul Amin. Pełnił funkcję wiceprezesa Partii Demokratycznej Pakistanu. Pomógł w utworzeniu Komitetu Akcji Demokratycznej przez prezydenta Ajuba Khana. Przegrał wybory powszechne w Pakistanie w 1970 r. z kandydatem z Bangladeszu Awami League. Po rozpoczęciu wojny o wyzwolenie Bangladeszu
W 1971 roku ogłosił swoje poparcie dla rządu Pakistanu.