Przed podbojem Imperium Rzymskiego, Wielka Brytania i Irlandia były zaludnione przez celtyckich imigrantów z kontynentu europejskiego, ale ci, którzy nie zostawili żadnej zapisane historii prawa. Pod koniec Republiki Rzymskiej w latach 55 i 54 p.n.e., były konsul i dowódca legionów Juliusz Cezar najechał na Brytanię
podczas wojen galskich. Nie ustanowiło to stałej okupacji, gdyż Cezar powrócił do Rzymu, stał się dyktatorem i został zamordowany. Republika przekształciła się w Imperium, kiedy następca Cezara, August, przejął władzę w 27 roku p.n.e. Pod rządami wnuczka Augusta, Liwii, Klaudiusza, Brytania została podbita od 43 roku n.e. Zgodnie z niekodyfikowaną konstytucją rzymską, rzymską Brytanią zarządzał gubernator, zazwyczaj członek senatu, ale mianowany przez cesarza ze względu na swoje osiągnięcia wojskowe. Londinium było stolicą prowincji liczącą 60 000 mieszkańców, a Wielka Brytania kosmopolityczną społecznością liczącą około 3 milionów ludzi. Prawo rzymskie opierało się na gospodarce niewolniczej i było wysoce militarizowane. Hadrian zbudował mur od 122 roku jako część granic Imperium, ale wkrótce został przeniesiony na północ przez Antonina Piusa od 142 roku. Konstantyn Wielki stacjonował w Yorku w 306 roku, kiedy opuścił go, by odzyskać tytuł cesarza. Konstantyn wkroczył do Rzymu w 312 roku i wydał edykt milaneski w 313 roku. To wywołało serię wydarzeń, w których Kościół przejął coraz większą władzę nad prawem. Ale pod ciągłymi atakami Imperium zaczęło się rozpadać, a Brytania została opuszczona w 407 roku. Ani Kodeks Teodozjusza, wydany w roku 438, ani wielki "Corpus Juris Civilis" Justyniana I w roku 534 nie weszły w grę prawa brytyjskiego.