Parkes po raz pierwszy wziął udział w Grand Prix Mistrzostw Świata w
Aintree w 1959 roku jeździł Formułą 2 (F2) Fry-Climax 1,5-litrowy Straight-4. Jednak nie zakwalifikował się i powrócił do samochodów sportowych, z wyjątkiem jednej wycieczki w Mallory Park w 1962 roku z Bowmakerem Cooperem. Po sukcesie z Ferrari, Parkes oficjalnie dołączył do Ferrari w 1963 roku jako kierowca rozwojowy i rezerwowy, a w kolejnych sezonach stał się uznawany za wiodącego kierowcę samochodów sportowych. Kiedy John Surtees niespodziewanie opuścił Ferrari w 1966 roku, Parkes został awansowany do zespołu Grand Prix i z rozszerzonym podwoziem, aby pomieścić jego wysokość sześciu stóp czterech cali, od razu odniósł sukces, kończąc na drugim miejscu w Grand Prix Francji w 1966 roku w Reims. Jack Brabham wygrał wyścig ze swoim kolegą z drużyny, Dennym Hulme, trzecim, w ich Brabham Repcos. Jednak po tym nastąpiły dwa wycofania przed kolejnym drugim miejscem w Monzie, gdzie również zdobył pole position. Parkes wygrał międzynarodowy wyścig Formuły 1 w Silverstone o jedną trzecią okrążenia nad Brabhamem w kwietniu 1967 roku. Ukończył 152,36 mili w czasie 1:19:39.25 ze średnią prędkością 114,65 km/h.