Napisz kontynuację do tego paragrafu - po obaleniu Richarda
, Henryk VII swobodnie zignorował to prawo, wykorzystując znaczne dobroczynności podczas swego panowania, pod pozorem "miłosnych wkładów". W 1491 roku, siedem lat po uchwaleniu tego prawa, zatrudnił komisarzy, by pozyskiwali takie dary od poddanych. Dodatkowo, na początku tego roku, Henryk zwołał Wielką Radę, aby upoważnić go do pobierania tej dobroczynności, dając "wkładce" przynajmniej pozór legalności i popularnej zgody. Kanclerz Henryka i arcybiskup Canterbury, John Morton, uznano za szeroko rozpowszechniony argument za tą formą opodatkowania: jeśli ktoś żył skromnie, musi oszczędzać, a więc mógłby sobie pozwolić na prezent dla króla; jeśli ktoś żył luksusowo, musi mieć dochód na zapas, który powinien być zamiast tego przedstawiony królowi. Argument ten otrzymał przydomek "Wydział Mortona", termin, który wszedł do języka ludowego jako wyrażenie dla każdego dylematu pomiędzy dwoma nieprzyjemnymi opcjami. Komisarze używali tego argumentu przeciwko wszystkim niechętnym podmiotom, aby zażądać nadmiernych kwot pieniędzy. Henryk posłużył się również usprawiedliwieniami podobnymi do tych, które Edward użył 20 lat wcześniej, w których podkreślono zagrożenie ze strony Francji - komisarze uzbrojeni w proklamację, że "Karol Francji nie tylko niesprawiedliwie okupuje królestwo króla Francji, ale grozi zniszczeniem Anglii" - a król zaproponował osobiście poprowadzić armię angielską. Dobrotliwość została zaproponowana jako alternatywa dla służby wojskowej.