W Biblii hebrajskiej znajdują się wskazówki dotyczące wykupu (kupowania wolności) niewolników żydowskich należących do nie-Żydów (Kapł. 25:47-51). Po stłumieniu rebelii w 66 n.e. w Judei
przez rzymską armię, wielu Żydów zostało zabranych do Rzymu jako jeńcy wojenni. W odpowiedzi Talmud zawierał wskazówki dotyczące wyzwolenia żydowskich niewolników, ale ostrzegał odkupiciela przed płaceniem zbyt wysokich cen, ponieważ może to zachęcić rzymskich jeńców do zniewolenia większej liczby Żydów. Józef Flawiusz, który sam był niewolnikiem w I wieku n.e., zauważa, że wierność niewolników żydowskich była ceniona przez ich właścicieli; być może to był jeden z głównych powodów ich uwolnienia.