John W. Dawson wrócił do Joggins latem 1853 bez Charlesa Lyella, który został zatrudniony do pracy na Wystawie Światowej w 1853 roku
w Nowym Jorku. Dawson kontynuował badania formacji Jogginsa w pojedynkę i 2 listopada 1853 roku wysłał ukończony przegląd do Lyella. Dawson twierdził, że jego i Lyell'a odkrycia pasowały do wyników William'a Logana, a do 1855 roku Dawson przestał używać własnego badania i zaczął polegać tylko na Logan'a jako odniesienie. W 2005 roku przegląd ich odpowiednich badań, stwierdzono, że praca Dawson i Lyell był bardziej dokładny niż Logan. "Hylonomus lyelli" został odkryty w Joggins Cliffs przez Dawson i oficjalnie opisany w 1859 roku. Nazwany na cześć swojego kolegę, Charlesa Lyella, gatunek ten został później uznany za najstarszego znanego gady i został uznany za prowincjonalną skamielinę Nowej Szkocji. Odkryty w 1866 roku przez Dawson skamieniały szlak był w pewnym momencie uważany za stworzony przez największego znanego bezkręgowca "Arthropleura", ale Dawson ostatecznie odkrył, że szlak jest wystarczająco odrębny, aby przypisany do własnego gatunku: "Diplichnites aenigma". Dawson poświęcił większą część swojej kariery na badanie Formacji Jogginsa i ponownie powrócił w 1877 roku, podejmując wyprawę finansowaną przez Royal Society w celu poszukiwania kolejnych okazów osadzonych w drzewach kopalnych. Eksplozje wybuchły w kopalni w Coal Mine Point, odsłaniając dwadzieścia pięć drzew likopsydowych; z nich piętnaście zawierało skamieniałości kręgowców reprezentujące ponad sto okazów, największą pojedynczą kolekcję czworonożnych paleozjoicznych, jakie kiedykolwiek znaleziono. Dawson i Lyell wymyślili wiele teorii na przestrzeni lat, by wyjaśnić, dlaczego tak wiele zwierząt mogło się tam zbierać. Pierwszą sugestią było, że stworzenia były w gniazdach, ale sugerowano również, że umarły gdzieś indziej i zostały wprowadzone do pnia przez wodę. W końcu Dawson uwierzył, że zwierzęta wpadły do bagażnika i tam zginęły, nie mogąc uciec.