Odnieść się do poniższego fragmentu, a następnie odpowiedzieć na pytanie w tym samym języku, co ten fragment:  Przejście: Zdjęcia wykonane przez sondę Cassini podczas przelotu 14 lipca 2005 roku ujawniły charakterystyczny, zdeformowany tektonicznie obszar otaczający południowy biegun Enceladu. Obszar ten, rozciągający się na północ do 60° szerokości geograficznej południowej, pokryty jest pęknięciami tektonicznymi i grzbietami. Obszar ten ma niewiele dużych kraterów uderzeniowych, co sugeruje, że jest to najmłodsza powierzchnia Enceladusa i każdego z średnich lodowych satelitów; modelowanie wskaźnika kraterów sugeruje, że niektóre regiony południowego pola terenu są prawdopodobnie tak młode jak 500,000 lat lub mniej. W pobliżu środka tego terenu znajdują się cztery pęknięcia ograniczone grzbietami, nieoficjalnie zwane "pasami tygrysa". Wydaje się, że są to najmłodsze cechy w tym regionie i są otoczone kolorem miętowym (w fałszywym kolorze, na zdjęciach UV <unk> green <unk> near IR), gruboziarnistym lodem wodnym, widocznym gdzie indziej na powierzchni w wybrzeżach i ścianach pęknięć. Tutaj "niebieski" lód znajduje się na płaskiej powierzchni, co wskazuje, że region jest na tyle młody, że nie został pokryty drobnokrajowym lodem wodnym z pierścienia E. Wyniki badań spektrometru wizualnego i podczerwonego (VIMS) sugerują, że zielona materia wokół pasków tygrysa chemicznie różni się od reszty powierzchni Enceladu. VIMS wykrył krystaliczny lód wodny w paskach, co sugeruje, że są one dość młode (prawdopodobnie mniej niż 1000 lat) lub że lód powierzchniowy został zmieniony termicznie w niedawnej przeszłości. VIMS wykrył również proste związki organiczne (zawierające węgiel) w paskach tygrysa, substancje chemiczne, których nie znaleziono nigdzie indziej na Enceladusie. W dniu 27 czerwca 2018 r. naukowcy poinformowali o wykryciu złożonych organicznych substancji makromolekularnych na dżetowych piórkach Enceladu, jak pobrano próbki z orbitera Cassini. Jeden z tych obszarów "niebieskiego" lodu w południowym regionie polarnym został zaobserwowany w wysokiej rozdzielczości podczas przelotu 14 lipca 2005 r., ujawniając obszar skrajnego deformacji tektonicznej i blokowego terenu, z niektórymi obszarami pokrytymi głazami o średnicy 10<unk>100 m.  Pytanie: W którym roku zrobiono zdjęcia południowego bieguna Enceladu?
W 2005 r.