26 lutego 1939 roku, po upadku Katalonii, CNT, FAI i FIJL założyły Hiszpański Ruch Libertariański we Francji, tak że od tego czasu trzy anarchistyczne organizacje działały wspólnie, zwłaszcza w odniesieniu do pomocy tysiącom anarchosyndykalistycznych uchodźców, którzy byli we Francji. Inicjatywa ta została podjęta na posiedzeniu plenarnym komitetów regionalnych trzech składników. Jednak anarchiści, którzy kontynuowali walkę w Centrum
Levant Area potępiła radę narodową ML, twierdząc, że reprezentowała tylko katalońskich i aragońskich anarchistów i przede wszystkim, że była zdominowana przez tych, którzy sprzeciwiali się "kolaboracjonistom" - tym, którzy popierali dalszą uczestnictwo w instytucjach republikańskich, kierowanych przez anarchistów, którzy do tego czasu zajmowali stanowiska w państwie, takich jak Federica Montseny - minister zdrowia w rządzie Largo Caballero, Francesc Isgleas i Piarnau - były minister obrony rządu katalońskiego i Valeri i Mas Casas - minister gospodarki Katalonii. Dominacja rady narodowej MLE została wzmocniona przez rezygnację Horacio Martíneza Prieto, obrońcy "kolaboracjonalizmu" lub "reformalizmu", oraz śmierć Mariana Rodrígueza Vázqueza, którego stanowisko sekretarza generalnego zajmował Germinal Esgleas. Pozostali członkowie rady narodowej to Germinal de Souza, Pedro Herrera Camarero, Roberto Alfonso, Juan Gallego Crespo, Rafael Iñigo, Serafín Alaga, José Xena, Juan Rueda Ortiz i Juan García Oliver. Niektórzy z nich wyemigrowali do Ameryki, inni pozostawali zamknięci we francuskich obozach koncentracyjnych lub zaciągnęli się do jednostek pomocniczych francuskiego ruchu oporu.