Początkowo podatek został nałożony przez cesarza rzymskiego Wespasiana jako jeden z środków przeciwko Żydom w wyniku pierwszej wojny rzymsko-żydowskiej w 66-73 roku n.e. Wespasian nałożył podatek po powstaniu żydowskim
(Josephus "BJ" 7. 218; Dio Kasjusz 65.7.2). Podatek ten nakładano na wszystkich Żydów w całym imperium, a nie tylko na tych, którzy brali udział w buncie przeciwko Rzymowi. Podatek został nałożony po zniszczeniu Drugiej Świątyni w 70 roku n.e. w miejsce opłaty (lub dziesięcin) płatnej przez Żydów na utrzymanie Świątyni. Kwota pobrana wynosiła dwa denary, co odpowiadało 9000% szekla, który żydzi dotąd płacili za utrzymanie świątyni w Jerozolimie (7). Podatek miał trafić raczej do świątyni Kapitoliny Jowisza, głównego centrum starożytnej religii rzymskiej. "Fiscus Judaicus" był upokorzeniem dla Żydów. W Rzymie za zbieranie podatku odpowiadał specjalny prokurator zwany "procurator ad capitularia Iudaeorum". Tylko ci, którzy porzucili judaizm, byli zwolnieni z opłaty.