1 sierpnia 1919 roku pułk przeniósł się na linię frontu jako część 14. Wielkopolskiej Dywizji Piechoty (). Pułk prowadził kampanię przez Maladzyechną, Małe Gajany, Mińsk, Ihumen, Bochuczewicze i Babruysk, który został zdobyty 28 sierpnia. Babruysk stał się bazą pułku podczas walk w dolinie rzeki Berezyny i w Polesji do maja 1920 roku. W tym okresie sowieccy żołnierze nazywali pułk "" (), ze względu na czerwony kolor na ich rogatywkach. W maju 1920 roku pułk brał udział w powstrzymaniu ofensywy radzieckiej 16. Armii, biorąc wielu żołnierzy z sowieckiej brygady kawalerii jako jeńców. W czerwcu 1920 roku, z powodu kolejnej sowieckiej ofensywy, pułk został zmuszony do wycofania się. Podczas walk w pobliżu Ivachnoviche, 29 lipca dowódca pułku, LtCol. Władysław Anders został ranny. W ramach polskiej kontrofensywy pułk przełamał sowieckie linie 16 sierpnia w pobliżu Maciejowic. Później regiment wziął udział w bitwie nad rzeką Niemen.
- Co? W drugiej połowie września 1920 r. kawalerzysta brał udział w walkach pod Meżyryczem, Zelwą i Snowymi. Ostatnim miastem zajętym przez pułk był Mińsk, skąd jednostka została wycofana po zawieszeniu broni. 16 stycznia 1921 roku pułk powrócił do Poznania pod dowództwem Władysława Anderssa. Za odwagę podczas wojny, wszystkie pułki 14 Dywizji otrzymały Virtuti Militari. Kolory jednostki zostały ozdobione przez Marsh. Józef Piłsudski 22 kwietnia 1921 r.