Odnieść się do poniższego fragmentu, a następnie odpowiedzieć na pytanie w tym samym języku, co ten fragment:  Przechodzenie: Parlament może określić liczbę członków Izby Reprezentantów, ale Konstytucja stanowi, że ta liczba musi być "tak blisko, jak to możliwe, dwukrotnie większa niż liczba senatorów"; wymóg ten jest powszechnie nazywany "postanowieniem o powiązaniu". W związku z tym obecnie Izba składa się z 150 członków. Każdy stan otrzymuje miejsca w zależności od liczby ludności; jednak każdemu pierwotnemu państwu, niezależnie od wielkości, gwarantuje się co najmniej pięć miejsc. Konstytucja nie gwarantuje reprezentacji dla terytoriów. Parlament przyznał miejsce dla Terytorium Północnego w 1922 roku i dla Terytorium Stolicy Australii w 1948 roku; ci przedstawiciele terytorialni mieli jednak tylko ograniczone prawa głosu do 1968 roku. Wyborcy federalni mają swoje granice przerobione lub ponownie rozdzielone, gdy stan lub terytorium ma dostosowaną liczbę miejsc, jeśli wyborcy nie są ogólnie dopasowani do wielkości populacji lub jeśli minęło siedem lat od ostatniej redystrybucji. W latach 1901-1949 Izba składała się z 74 lub 75 członków (senat miał 36). W latach 1949-1984 liczyła ona od 121 do 127 członków (senat liczył 60 członków do 1975 r., kiedy liczba ta wzrosła do 64). W 1977 r. Sąd Najwyższy nakazał zmniejszenie liczby członków Izby z 127 do 124, aby zapewnić zgodność z postanowieniem o powiązaniu. W 1984 r. rozszerzono zarówno Senat, jak i Izbę Reprezentantów; od tego czasu Izba Reprezentantów liczyła od 148 do 150 członków (senat ma 76).  Pytanie: Jaki dokument nie gwarantuje, że terytoria będą reprezentowane?
Konstytucja