Na początku 1989 roku Branković zdobył w Turynie osobisty rekord na 200 metrów w czasie 21,24 sekundy. Omal nie zdobył medalu w biegu na 400 m na Mistrzostwach Świata IAAF w pomieszczeniach zamkniętych w 1989 roku, zajmując czwarte miejsce za Hiszpanem Cayetano Cornetem. W tym samym roku zdobył tytuł jugosłowiański na 200 i 400 metrów. W następnym roku utrzymał tytuł mistrza świata na 200 metrów i wziął udział w Mistrzostwach Europy w lekkoatletyce w 1990 roku.
W Splicie. W biegu na 400 metrów zdobył najlepszy wynik w karierze wynoszący 45,30 sekundy, aby zakwalifikować się do finału (czas, który jest obecnym rekordem Serbii) i ukończył szósty w klasyfikacji ogólnej. Jako członek zespołu sztafetowego pomógł jugosłowiańskim mężczyznom osiągnąć piąte miejsce. Kolejny jugosłowiański rekord sztafetowy został ustanowiony na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce w 1991 roku: rywalizując w zespole, w którym występowali również Dejan Jovković, Nenad Đurović i Mačev, dotarł do finału konkursu z pierwszym w kraju wynikiem poniżej trzech minut w tym wydarzeniu (2:59,95 min). Jugosłowiańska drużyna zajęła czwarte miejsce w finale sztafety, zaledwie dwie dziesiąte sekundy za brązowymi medalistami z Jamajki.