Odnieść się do poniższego fragmentu, a następnie odpowiedzieć na pytanie w tym samym języku, co ten fragment:  Odcinek: Sportowcy z niepełnosprawnością rywalizowali w Igrzyskach Olimpijskich przed nadejściem Igrzysk Paraolimpijskich. Pierwszym sportowcem, który to zrobił, był niemiecko-amerykański gimnastyk George Eyser w 1904 roku, który miał jedną sztuczną nogę. Węgier Karoly Takacs rywalizował w strzelaninie zarówno na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1948 i 1952 roku. Miał amputację prawej ręki i potrafił strzelać leworęcznie. Innym niepełnosprawnym sportowcem, który pojawił się na Igrzyskach Olimpijskich przed Igrzyskami Paraolimpijskimi była Lis Hartel, duńska zawodniczka jeździecka, która w 1943 roku złapała polio i zdobyła srebrny medal w zawodzie dresur. Pierwszy zorganizowany dzień sportowy dla niepełnosprawnych sportowców, który zbiegł się z Igrzyskami Olimpijskimi, odbył się w dniu otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1948 roku w Londynie w Wielkiej Brytanii. Dr Ludwig Guttmann z szpitala Stoke Mandeville, który w 1939 roku otrzymał pomoc w ucieczce z nazistowskich Niemiec od Rady ds. Pomocy Akademikom Uchodźcom (CARA), zorganizował zawody sportowe dla brytyjskich weteranów II wojny światowej z urazami rdzenia kręgowego. Pierwsze igrzyska nosiły nazwę Międzynarodowych Igrzysk na wózkach inwalidzkich 1948 roku i miały zbiegać się z Igrzyskami Olimpijskimi w 1948 roku. Celem dr Guttmana było stworzenie elitarnej konkurencji sportowej dla osób niepełnosprawnych, która byłaby równoważna igrzyskom olimpijskim. Igrzyska odbyły się ponownie w tym samym miejscu w 1952 roku, a holenderscy i izraelscy weterani wzięli udział obok Brytyjczyków, co uczyniło z nich pierwszy międzynarodowy konkurs tego rodzaju. Te wczesne zawody, znane również jako Igrzyska Stoke Mandeville, zostały opisane jako prekursory Igrzysk Paraolimpijskich.  Pytanie: Ile sztucznych nóg miał Esyer?
jeden