W rosyjskiej armii była szkoła oszustwa, aktywna w 1904 roku, rozwiązana w 1929 roku. Tymczasem, wojskowe oszustwo zostało opracowane jako doktryna wojskowa w latach 20. W 1924 r. radziecka dyrektywa dla wyższego dowództwa stwierdzała, że operacyjne oszustwa muszą być "oparte na zasadach aktywności, naturalności, różnorodności i ciągłości i obejmują tajemnicę, naśladowanie, demonstracje i dezinformację". W 1929 "Przepisy pola Armii Czerwonej" stwierdził, że "niespodzianka ma oszałamiający wpływ na wroga. Z tego powodu wszystkie operacje wojskowe muszą być wykonywane z największą ukryciem i szybkością". Ukrywanie miało być osiągnięte poprzez mylenie wroga z ruchami, kamuflażem i wykorzystaniem terenu, prędkością, wykorzystaniem nocy i mgły oraz tajemnicą. "Tak więc w sowieckiej sztuce wojskowej w latach dwudziestych XX wieku opracowano teorię operacyjnej "maskirovki" jako jeden z najważniejszych środków osiągania zaskoczenia w operacjach". W 1935 "Instructions on Deep Battle" a następnie w 1936 "Field Regulations" kładzie coraz większy nacisk na oszustwo na polu bitwy. "Instrukcje" określają metody osiągania zaskoczenia jako przewagi powietrznej; sprawiają, że siły są mobilne i manewrowe; ukrywają koncentrację sił; utrzymują w tajemnicy przygotowania do ognia; wprowadzają w błąd wroga; ekranowanie dymem i oszustwem technicznym; i używanie osłony ciemności. W 1939 roku
W czasie rosyjskiej inwazji na Finlandię, sowieccy żołnierze nosili białe zimowe kamuflaże.