W 1358 roku król Kazimierz III Wielki udzielił miejscowemu szlachcicowi Świętosławowi Gryfita pozwolenia na założenie miasta, a Dębica otrzymała prawa miejskie, wraz z przywilejem organizowania cotygodniowych rynków w środy. Jednakże miasto zostało założone dopiero 10 czerwca 1372 roku, kiedy to Mikołaj z Lipiny został mianowany pierwszym wójtem. Dębica znajdowała się wygodnie wzdłuż głównej drogi handlowej z Krakowa do Lwowa, ale nowo powstałe miasto nie było w stanie konkurować ze starszymi ośrodkami miejskimi tego obszaru, Pilzno i Ropczyce. W 1446 roku król polski Władysław III zezwolił na organizowanie corocznych targów w Środę Popielcową, co spowodowało szybki rozwój miasta. Jednak przez wiele lat Dębica była małym miasteczkiem, położonym w hrabstwie Pilzno, województwie Sandomierz, prowincji Małopolski. Brakowało mu muru obronnego, który mógłby go bronić, był podatny na inwazje Tatarów, Szwedów
, i Węgrów, którzy palili lub plądrowali miasto co kilka lat. W wyniku tych wydarzeń w Dębicy pozostało niewiele zabytków historycznych. Jednym z nich jest kościół św. Jadwigi, pierwotnie z XIV wieku, ale całkowicie odbudowany pod koniec XIX wieku.