W 1940 roku Pritt został wydalony z Partii Pracy za obronę
Sowiecka inwazja na Finlandię. Jego książka "Must the War Spread?" sympatyzowała z Sowietami i doprowadziła do tego, że w czasie i po wojnie był bardzo nie lubiany przez elitę Partii Pracy. Po 1940 roku zasiadał jako niezależny członek Partii Pracy, a w wyborach powszechnych w 1945 roku został ponownie wybrany w Hammersmith North pod tą etykietą, zdobywając 63% głosów przeciwko oficjalnym kandydatom Partii Pracy i Konserwatystów. W 1949 roku założył niezależną grupę robotniczą z czterema innymi towarzyszami podróży, w tym Johnem Platts-Millsem i Konniem Zilliacusem, którzy również zostali wydaleni z Partii Pracy za sympatie proradzieckie. W wyborach powszechnych w 1950 r. wszyscy członkowie niezależnej grupy laburzystów stracili swoje miejsca. W tym czasie sprzeciw Pritta wobec zimnej wojny i NATO uczynił go "niepopularną postacią" w Wielkiej Brytanii.