W październiku 1964 roku Chruszczowa zastąpił Leonid Breżniew, który sprawował urząd aż do śmierci w listopadzie 1982 roku. Podczas jego rządów, kontrowersje Stalina zostały zredukowane. Andres Laiapea łączy to z "eksilą wielu dysydentów, zwłaszcza Aleksandra Sołżenicyna", podczas gdy Laiapea pisze, że "rehabilitacja Stalina szła w parze z ustanowieniem kultu osobowości wokół Breżniewa". Socjolog polityczny Viktor Zasławski określa okres Breżniewa jako jeden z "neo-stalinistycznych kompromisów", ponieważ istotne elementy atmosfery politycznej związanej ze Stalinem zostały zachowane bez kultu osobowości. Według Aleksandra Dubčeka, "pojawienie się reżimu Breżniewa zapowiedziało nadejście neostalinizmu, a środki
Wojny przeciwko Czechosłowacji w 1968 roku były ostateczną konsolidacją neo-stalinowskich sił w Związku Radzieckim, Polsce, Węgrzech i innych krajach". Breżniew określił chińską linię polityczną jako "neo-stalinowską". Amerykański politolog Seweryn Bialer opisał politykę radziecką jako zwrot w kierunku neostalinizmu po śmierci Breżniewa.