Został ponownie ranny w bitwie pod Lützen w 1632 roku, a po wyzdrowieniu został mianowany majorem w pułku swojego wuja. Wkrótce potem został podpułkownikiem kawalerii. Dobrze służył w pierwszej bitwie pod Nordlingen.
(1634), a podczas szturmu Kaiserslautern w następnym roku zdobył pułkownika przez wyczyn broni niezwykłej świetności, ładunek przez przełom na czele ciężkiej kawalerii.