System jednostek praktycznych BA uzyskał znaczne poparcie międzynarodowe i został przyjęty <unk> z jedną ważną modyfikacją <unk> przez Pierwszą Międzynarodową Konferencję Elektryków
(Paryż, 1881). Brytyjskie Stowarzyszenie skonstruowało artefakt reprezentujący ohm (standardowa długość przewodu odpornościowego, który miał opór 109 jednostek CGS oporu elektrycznego, czyli jeden ohm), podczas gdy międzynarodowa konferencja preferowała metodę realizacji, która mogła być powtarzana w różnych laboratoriach w różnych krajach. Wybraną metodę opracowano w oparciu o rezystywność rtęci, mierząc opór kolumny rtęci o określonych wymiarach (106 cm × 1 mm2): jednak wybrana długość kolumny była prawie 3 milimetrami za krótka, co doprowadziło do różnicy 0,28% między nowymi praktycznymi jednostkami a jednostkami CGS, które rzekomo były ich podstawą.