Napisz kontynuację tego paragrafu - Po zamachu stanu w Sudanie w 1989 roku
, Rada Rewolucyjnego Dowództwa Zbawienia Narodowego (rząd wojskowy pod przewodnictwem Omara al-Bashira) kierowała się okupatorami. W 1990 r. dekretem nr 941 (zatwierdzającym niektóre procedury ograniczające osiedlanie się bezrobotnych mieszkańców) i zmianą ustawy o transakcjach cywilnych (Civil Transactions Act) wprowadzono wymogi dotyczące wysiedleń. Wysiedlenia czasami skutkowały gwałtownymi epizodami, takimi jak w październiku 1994 r., kiedy co najmniej jedenaście osób zginęło podczas protestów w Khoder w Omdurman. W tej sprawie nie było nakazu sądowego i nie wydano żadnego zawiadomienia. Minister ds. Inżynierii dr Bannaga skomentował: "Nie określamy daty, ponieważ jeśli [...] Będą zorganizowani i zorganizują opozycję". Plany przymusowego przesiedlenia zostały potępione przez Stany Zjednoczone i innych międzynarodowych darczyńców. W Kosti eksmitowano około 72 000 okupanów, a w Ad-Damazin 23 000. W roku 1992 Agencja Rozwoju Międzynarodowego Stanów Zjednoczonych oraz Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci oszacowały, że 400.000 osób zostało eksmitowanych i przeniesionych do obozów pozbawionych sanitarnych urządzeń i rynków. W nowo utworzonym obozie Al Salaam było ponad 80 tysięcy ludzi. Nieformalna osada w Angoli została zburzona, ale wielu z jej 50 000 mieszkańców po prostu powróciło i odbudowało swoje chaty.