W przeciwieństwie do popularnej koncepcji niewolników galerowych, starożytne marynarki wolały polegać na wolnych mężczyznach, którzy wiosłowali ich galery. W IV i V wieku Ateny na ogół stosowały politykę marynarki wojennej w zakresie rekrutacji obywateli z niższych klas (tetów), metików i cudzoziemców najemnych. Jednakże, w pewnych warunkach, na przykład podczas powstania Mitylejczyków
, wyższe klasy zaliczały się również jako wioślarze. To sprawiło, że stały się one kluczowe dla atenańskiej marynarki wojennej, a zatem odegrały ważną rolę w sprawach Aten (patrz Konstytucja Ateńczyków).