Słysząc o jej czynach, naczelny dowódca wojska chilijskiego, generał Manuel Baquedano, wezwał Moralesa na spotkanie i oficjalnie upoważnił ją do noszenia munduru cantinière (jak wcześniej robiła to bez zezwolenia) i dał jej rangę i wynagrodzenie sierżanta ("sargento segundo", czyli "drugi sierżant"). Później przeniosła się do 4. Dywizji, w której służyła podczas kampanii w Tacnie i Arice. W bitwie pod Tacną
26 maja 1880 r. nadal dostarczała wody do wyczerpanych ludzi na linii frontu po tym, jak sama została lekko ranna. Była jednym z pierwszych żołnierzy, którzy tego wieczoru weszli do miasta Tacna, a żołnierze pułku kawalerii Carabineros de Yungay przypomnieli sobie, jak wjeżdżała do miasta na koniu, podnosząc strzelbę, gdy przechodzili obok i krzycząc "Viva Chile!". Po bitwie przez jakiś czas cierpiała na chorobę, którą zaraziła od więźniów wojennych, o których się opiekowała, i napisała list do przyjaciółki w Antofagasta, zakładając, że leży na łożu śmierci. Niemniej jednak, późniejsze pisarze twierdzili, że była obecna w bitwie pod Aricą dwa tygodnie później i rozkazała masowe zabijanie schwytanych Peruwiańczyków, co również zostało wpisane na peruwiańskim pomniku dla zmarłych. W styczniu 1881 walczyła w bitwie pod Chorillos i w bitwie pod Miraflores i była wśród Chilijczyków, którzy wkroczyli do Limy po zdobyciu miasta.