Odnieść się do poniższego fragmentu, a następnie odpowiedzieć na pytanie w tym samym języku, co ten fragment:  Przejście: Kilka efektów relatywistycznych jest bezpośrednio związanych z relatywnością kierunku. Jednym z nich jest precesja geodezyjna: kierunek osi żyroskopu w swobodnym upadku w zakrzywionej przestrzeni czasowej zmieni się w porównaniu, na przykład, z kierunkiem światła otrzymanego od odległych gwiazd, chociaż taki żyroskop stanowi sposób na utrzymanie kierunku tak stabilnego, jak to możliwe ("transport równoległy"). W przypadku układu Księżyc-Ziemia efekt ten został zmierzony za pomocą księżycowego laserowego pomiaru odległości. W ostatnich latach mierzono ją dla mas testowych na pokładzie satelity Gravity Probe B z dokładnością lepszą niż 0,3%. W pobliżu masy obracającej występują efekty grawitomagnetyczne lub ciągnięcia ramki. Odległy obserwator ustali, że obiekty bliskie masie są "wciągane". Jest to najbardziej ekstremalne w przypadku wirujących czarnych dziur, gdzie dla każdego obiektu wchodzącego w strefę znaną jako ergosfera, rotacja jest nieunikniona. Takie efekty można ponownie sprawdzić poprzez ich wpływ na orientację żyroskopów w swobodnym upadku. Wykonano dość kontrowersyjne testy za pomocą satelitów LAGEOS, potwierdzając relatywistyczne przewidywania. Wykorzystano również sondę Mars Global Surveyor wokół Marsa.  Pytanie: Co pomogło zmierzyć geodezyjną precesję układu Księżyc-Ziemia?
Lunarny laser