Napisz kontynuację do tego paragrafu - W 1934 roku na zachodnim wybrzeżu strajk nabrzeżny
, Bridges był przywódcą Międzynarodowego Stowarzyszenia Dworca (ILA). W 1937 r. został prezesem odłamiającego się od CIO International Longshore and Warehouse Union (ILWU). Sam proces zbliżania się Bridgesa do CIO i tworzenia ILWU wystarczył, aby wylądować na okładce 19 lipca 1937 roku magazynu "TIME". W artykule na okładce "CIO to Sea" "TIME" zauważył, że po niepowodzeniu Małego Strajku Stali, John L. Lewis, szef zarówno Zjednoczonych Pracowników Górniczych, jak i Kongresu Organizacji Przemysłowych, zwrócił się do związków marynarki, aby pomóc w budowaniu wciąż nowego CIO. Początkowe przywództwo CIO obejmowało: Philipa Murray'a z Komitetu Organizacyjnego Robotników Stali (SWOC); Sidney Hillman z Amalgamated Clothing Workers; Harvey Fremming z Oil Field, Gas Well & Refinery Workers; i Charles P. Howard z Typographical Union. Lewis zebrał już kilku przywódców związków marynarskich: Josepha Currana z powstańczych marynarzy Wschodniego Wybrzeża (National Maritime Union; kapitana E. T. Pinchina z Masters, Mates &amp; Pilots of America; Vincenta Malone z Marine Firemen, Oilers, Watertenders &amp; Wipers Association; i prezesa Mervyn Rathborne z American Radio Telegraphists. Według "TIME", Lewish chciał, by Bridges, który był wtedy prezesem Pacific Coast District ILA, kierował morskim ramieniem CIO. "TIME" opisał Bridges'a jako "człowieka z Pacyfiku". Jednakże "TIME" zauważył również "To jest fakt, że chociaż Harry Bridges nie jest rewolucjonistą, miliony ludzi myślą, że jest" i przytoczył ten fakt jako potencjalny problem dla Lewisa i jego skłonności do przyciągania związków komunistycznych. Wśród wrogów Bridgesa (a więc problemów Lewisa) "TIME" uznał główną postacią wydawcę Williama Randolpha Hearsta. W lipcu 1939 roku Bridges pełnił funkcję "dyrektora CIO na Zachodnim Wybrzeżu".