Write a continuation for this paragraph - W 1998 głównym rywalem Schumachera w walce o tytuł był kierowca McLarena Fin Mika Häkkinen. Häkkinen wygrał dwa pierwsze wyścigi sezonu i uzyskał przewagę 16 punktów nad Schumacherem. Schumacher wygrał Grand Prix Argentyny, po czym, dzięki znacznej poprawie Ferrari w drugiej połowie sezonu, wygrał jeszcze pięć wyścigów i zdobył w sumie 11 podiów. Podczas Grand Prix Francji Ferrari odniosło podwójne zwycięstwo, pierwsze od 1990 roku, podobnie jak w Grand Prix Włoch, po którym Schumacher zrównał się punktami z Häkkinenem. Fin zdobył jednak tytuł mistrzowski dzięki wygraniu dwóch ostatnich wyścigów. O przegranej zadecydował ostatni wyścig Grand Prix Japonii kiedy startując z pole position przed startem w jego samochodzie zgasł silnik, przez co musiał startować z ostatniej pozycji. W trakcie wyścigu Schumacher gonił kolejnych rywali, jednak na 31 okrążeniu wyścigu w samochodzie Niemca urwała opona przez co odpadł z wyścigu. W trakcie sezonu doszło do dwóch kontrowersji: podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii Schumacher prowadził na ostatnim okrążeniu, po czym zjechał do pit lane, przekroczył linię mety i odbył karę stop &amp; go. Po tym wydarzeniu pojawiły się wątpliwości, czy takie zachowanie liczy się jako odbycie kary, ale zwycięstwo Schumachera zostało utrzymane w mocy. Podczas Grand Prix Belgii
Schumacher prowadził w bardzo mokrych warunkach z przewagą 40 sekund, ale zderzył się z McLarenem Davida Coultharda podczas próby dublowania Brytyjczyka, kiedy to przy bardzo złej widoczności Coulthard znacznie zwolnił, by przepuścić Schumachera. Po tym, gdy oba samochody wróciły do boksów, Schumacher wysiadł ze swojego pojazdu i udał się do garażu McLarena, rozwścieczony oskarżając Coultharda o to, że ten chciał go zabić.