Napisz kontynuację do tego akapitu - Podczas gdy Ilirowie osiągnęli cel podniesienia chorwackiej świadomości narodowej do 1850 roku, nie udało im się w innym miejscu. W latach pięćdziesiątych XIX wieku ideę iliryjską bronili HPS i biskupi rzymskokatoliccy Josip Juraj Strossmayer i Franjo Rački. Obawiając się "Drang nach Osten", wierzyli, że germanizacji i magiaryzacji można się oprzeć tylko poprzez jedność z innymi Słowianami, zwłaszcza Serbami. Opowiadali się oni za zjednoczeniem Chorwacji, Slawonii i Dalmacji, gdy Trójca Królestwa rozszerzyła się na inne południowe Słowy w Austrii (lub Austro-Węgry po kompromisie z 1867 r.), zanim dołączyły do innych południowo-słowiańskich polityków w federacji lub konfederacji. Proponowana konsolidacja różnie zdefiniowanych chorwackich lub południowo-słowiańskich ziem doprowadziła do propozycji trializmu w Austro-Węgrzech, uwzględniającego południowo-słowiańską politykę o rangie równej Królestwu Węgier. Chorwacja i Slawonia zostały skonsolidowane wraz z granicą wojskową w Chorwacji-Slawonii w 1881 roku. Niemniej jednak podziały pozostały takie same jak wśród ziem Korony św. Szczepana <unk> węgierskiej części monarchii <unk> podczas gdy Dalmacja i Istria zostały włączone do austriackiej Cisleitanii. Istniała również znaczna populacja chorwacka w Bośni i Hercegowinie zaanektowanej przez Austro-Węgry.
W 1908 roku. Zjednoczenie tych ziem stało się centralną kwestią dla polityki chorwacko-słowiańskiej w kontekście trialistów.