Tybet znalazł się pod panowaniem chińskiej dynastii Qing w 1720 roku, po tym jak Qing wypędził
siłami Dżungarowskiego Chanatu. Ale pod koniec XIX wieku chińska władza w Tybecie była tylko symboliczna. Po rewolucji Xinhai w 1911-1912 roku, tybetańska milicja rozpoczęła zaskakujący atak na garnizon Qing stacjonujący w Tybecie po zamieszkach w Xinhai Lhasie. Po upadku dynastii Qing w 1912 r. urzędnicy Qing w Lhasie zostali zmuszeni do podpisania "Umowy w trzech punktach" o kapitulacji i wydaleniu sił Qing w środkowym Tybecie. Na początku 1912 r. rząd Republiki Chińskiej zastąpił dynastię Qing jako rząd Chin, a nowa republika zadeklarowała swoją suwerenność nad wszystkimi terytoriami poprzedniej dynastii, w tym 22 chińskimi prowincjami, Tybetem i Mongolii Zewnętrznej. Twierdzenie to zostało przewidziane w cesarskim edykcie o abdykacji cesarza Qing, podpisanym przez cesarzową wdowę Longyu w imieniu sześcioletniego cesarza Xuantong: "...trwała integralność terytorialna ziem pięciu ras, Manchu, Han, Mongołów, Hui i Tybetańczyków w jedną wielką Republikę Chin" (...). Tymczasowa Konstytucja Republiki Chińskiej przyjęta w 1912 r. ustanowiła konkretnie regiony przygraniczne nowej republiki, w tym Tybet, jako integralną część państwa.