Podsumuj artykuł:  Na boisku do koszykówki, Karl Turk zapomina, że chodzi z kulą i laską. Zostanie tak pochłonięty chwilą, że będzie robił gesty rękami, żeby coś powiedzieć, a jego laska będzie latać. Jest w strefie. Człowiek, któremu powiedziano, że może już nigdy nie chodzić, trenuje swoją drużynę w finałach. Turk jest głównym trenerem koszykówki w West Oso High School w Corpus Christi w Teksasie. Jego drużyna zdobyła mistrzostwo okręgu po niepokonanym sezonie i gra w playoffie. To imponujący wynik w jego pierwszym sezonie jako trenera i inspiracja dla młodych zawodników. "Trener pokazuje nam, by nigdy nie rezygnować z marzeń" - mówi 14-letni Creighton Avery, który zna Turka od dziewiątego roku życia. Turk ma obsesję na punkcie koszykówki, odkąd był chłopcem dorastającym w Indianie. Kiedy miał 5 lat, nauczył się czytać, studiując strony sportowe ze swoim dziadkiem. Kiedy miał 13 lat, marzył o grze w Indiana Pacers. Wszystko to zmieniło się 21 stycznia 1994 roku. Tej nocy, 14-latek oglądał jak Chicago Bulls pokonują jego Pacers w intensywnej grze. Poszedł spać. Obudził się sparaliżowany. Został zabrany karetką do szpitala. Przez dwa tygodnie był całkowicie sparaliżowany od pasa w dół i chwilowo stracił część wzroku. Po licznych badaniach zdiagnozowano u Turka transwersalny zapalenie szpiku, rzadką chorobę, która powoduje zapalenie rdzenia kręgowego. Turk i jego rodzina musieli zmierzyć się z ciężką prawdą o tym, jak będzie wyglądać jego życie. Musiał pogodzić się z faktem, że może już nigdy nie chodzić. "Większość pacjentów nie wyzdrowieje" - powiedział Turk. Spędził następne 66 dni w szpitalu. Zmiana nastąpiła, gdy Reggie Miller, gwiazdor zespołu Indiana Pacers i ulubiony koszykarz Turka, dowiedział się, przez co przechodzi Turk, i odwiedził go w szpitalu. Miller i Turk spędzili następne kilka godzin na omawianiu każdej ze swoich historii. Koszykarz opowiedział mu o dorastaniu z...
Karl Turk, któremu powiedziano, że może już nigdy nie chodzić, trenuje w rozgrywach. Indiana Pacer odwiedził Turka i zainspirował go do zaakceptowania swojej niepełnosprawności. Turk ubiegał się o 10 stanowisk głównych trenerów, ale miał tylko jedną rozmowę.