W tym samym czasie, ostatni kryzys fiskalny spowodował przemianę francuskiej strategii morskiej. Mocarstwa morskie wyprzedziły teraz Francję w budowie okrętów i uzbrojeniu, i coraz bardziej cieszyły się przewagą liczbową. Proponując porzucenie wojny flotowej, "guerre d'escadre", na rzecz rajdów handlowych, "guerre de course", Vauban opowiadał się za wykorzystaniem floty wspieranej przez indywidualnych armatorów wyposażających własne statki jako korsarzy, mających na celu zniszczenie handlu mocarstw morskich. Vauban twierdził, że ta zmiana strategiczna pozbawi wroga jego bazy gospodarczej bez kosztu dla Ludwika XIV pieniędzy, które były znacznie bardziej pilnie potrzebne do utrzymania armii Francji na lądzie. Kapciarze żeglujący indywidualnie lub w całych eskadrach z Dunkierki, St Malo i mniejszych portów, osiągnęli znaczący sukces. Na przykład w 1695 roku markiz z Nesmond z siedmioma statkami linii zajął statki angielskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, które miały zarobić 10 milionów livres. W maju 1696 roku Jean Bart uniknął blokady Dunkierki i uderzył w holenderski konwój na Morzu Północnym, paląc 45 jego statków; 18 czerwca 1696 roku wygrał bitwę pod Dogger Bank; a w maju 1697 roku baron Pointis z inną eskadrą kaprysów zaatakował i zajął Cartagena
, zarabiając mu, i królowi, udział w wysokości 10 milionów livres.