Formalne procedury konstytucyjne były wykonywane przez niewiele ponad rok, zanim zostały zatrzymane przez rosyjskie armie sprzymierzone z konserwatywną polską arystokracją w wojnie polsko-rosyjskiej w 1792 roku.
, znany również jako wojna w obronie konstytucji. Po zakończeniu wojen między Turcją a Rosją oraz Szwecją a Rosją, cesarzowa Katarzyna była wściekła na przyjęcie dokumentu, który, jak uważała, zagrażał wpływom Rosji w Polsce. Rosja postrzegała Polskę jako "de facto" protektorat. "Z Warszawy dotarły najgorsze wieści: król polski stał się prawie suwerenny" - tak zareagował jeden z głównych autorów rosyjskiej polityki zagranicznej, Aleksander Bezborodko, gdy dowiedział się o nowej konstytucji. Kontakty polskich reformatorów z rewolucyjnym francuskim Zgromadzeniem Narodowym były postrzegane przez sąsiadów Polski jako dowód rewolucyjnego spisku i zagrożenie dla monarchii absolutnych. Pruski polityk Ewald von Hertzberg wyraził obawy europejskich konserwatystów: "Polacy dali "coup de grâce" monarchii pruskiej, głosując na konstytucję", wyjaśniając, że silna Wspólnota prawdopodobnie zażąda zwrotu ziem, które Prusy zdobyły w pierwszym podziale.