Napisz kontynuację tego paragrafu - Skopje zaczęło odzyskiwać siły po dziesięcioleciach upadku po 1850 roku. W tym czasie miasto doświadczało powolnego, ale stałego wzrostu demograficznego, głównie ze względu na wiejski exodus Słowian z Macedonii. Wzmocnił ją również exodus muzułmanów z Serbii i Bułgarii, które w tym czasie zyskiwały autonomię i niezależność od Imperium. Podczas reform tanzimatów narodził się nacjonalizm w Cesarstwie, a w 1870 r. powstał nowy bułgarski Kościół i utworzono jego oddzielną diecezję, opartą na tożsamości etnicznej, a nie na zasadach religijnych. Słowiańska ludność biskupstwa w Skopje głosowała w 1874 roku przytłaczająco, o 91% za przystąpieniem do Exarchatu i stała się częścią Bułgarskiej Młoty. Wzrost gospodarczy został umożliwiony przez budowę kolei Skopje-Szalonika w 1873 roku. Stacja kolejowa została zbudowana na południe od Vardaru, co przyczyniło się do przeniesienia działalności gospodarczej na tę stronę rzeki, która nigdy wcześniej nie była urbanizowana. W wyniku emigracji wiejskiej liczba chrześcijan wśród ludności miejskiej wzrosła. Niektórzy z nowo przybyłych stali się częścią lokalnej elity i pomogli rozprzestrzeniać idee nacjonalistyczne. Skopje było jednym z pięciu głównych ośrodków Wewnętrznej Macedonskiej Organizacji Rewolucyjnej, kiedy to zorganizowała powstanie Ilinden w 1903 roku.
- Co? Jego rewolucyjna sieć w regionie Skopje nie była dobrze rozwinięta, a brak broni stanowił poważny problem. Po wybuchu powstania siły rebeliantów wykoleiły pociąg wojskowy. W dniach 3 i 5 sierpnia zaatakowali oni osmańską jednostkę strzegącą mostu nad rzeką Vardar i stoczyli bitwę w klasztorze "Świętego Jovana". W ciągu następnych kilku dni zespół został ścigany przez licznych Bashibozuków i przeniósł się do Bułgarii.