Napisz kontynuację tego akapitu - Znaczenie etnonimiczne leičiai, np. "Litwańczycy" znani są z kilku źródeł. Słowo to jest używane przez Łotwy do nazywania Litwinów: leiši, czyli leitis. W dialekcie samogickim były słowa "leičiuoti" (mówić w innym niż samogicki, lub mówić w dialekcie aukstaickim) i "leičiukas, leičiūkas" (osoba mówiąca w innym dialekcie niż samogicki, ma akcent). Porównajmy na przykład ze współczesnym litewskim "žemaičiuoti" (mówić w dialekcie samogicki). W pisemnych źródłach historycznych znany jest ważny przykład jednego z uczestników Konferencji w Łucku w 1429 roku. John Steinkeller, który był członkiem rady Wrocławia (Breslau), napisał w liście skierowanym do swojego rodzinnego miasta, że cesarz Świętej Rzymskiej Cesarstwa, Zygmunt, zamierzał przyznać Witutowi tytuł króla Litwinów: "her wolde machen herczog Wytolten eynen konyng der Leytten". Formy słowne, które mają znaczenia litewski, litewscy, Litwa i najprawdopodobniej pochodzą od słowa "leitis", są stale spotykane w źródłach historycznych z XIV i XV wieku. Na przykład, Litwa jest przetłumaczona na piśmie jako "czwicshen Lythen und Prewssen" (1415); jako "das land Litten" z dalszym wyjaśnieniem, że była to Aukštaitija w opowieści uczestnika lub świadka bitwy pod Strėwą
- Co? W kronice Wiganda von Marburga władca litewskich nazywał się "die Litischen konige". Wydaje się, że obecność takich form z -ei- w języku łotewskim (bardziej znanym w zachodniej części), niemieckim i samogicki dialekt sam ma duże prawdopodobieństwo, że formy te mogłyby pochodzić z zachodnich bałtyckich, ale nie jest jasne, dlaczego nie mają one przyrostka -uva / -ava.