Po pewnym sukcesie w wyścigach samochodów sportowych w 1958 roku, Campbell-Jones wszedł do Formuły Dwa, jednocześnie uczestnicząc w mniejszych wyścigach Formuły Jeden. W 1962 roku dołączył do zespołu Emerysona, ale niewiele osiągnął; jego jedyny udział w mistrzostwach świata był w Grand Prix Belgii.
, gdzie skrzynia biegów Emerysona zawiodła w praktyce. Wyścigał się pożyczonym Lotusem, który wycofał z powodu awarii skrzyni biegów, chociaż zajął 11. miejsce. Jednak w tym roku zdobył kilka niewielkich miejsc w mniejszych wyścigach Formuły 1. W 1962 roku w Solitude Grand Prix (nie mistrzostwa) miał wypadek podczas treningu i został poważnie poparzony.