Jedyną włoską siłą, która dotyczyła aliantów, była włoska Royal Navy ("Regia Marina"), czwarta co do wielkości flota na świecie w tym czasie. W listopadzie 1940 roku brytyjska Royal Navy rozpoczęła niespodziewany atak powietrzny na włoską flotę w Taranto
/które zniszczyły główne okręty wojenne Włoch. Chociaż włoska flota nie wyrządziła poważnych szkód, jak się obawiano, utrzymała znaczne siły morskie Brytyjskiej Wspólnoty Narodów na Morzu Śródziemnym. Flota ta musiała walczyć z włoską flotą, aby utrzymać siły brytyjskiej Wspólnoty Narodów w Egipcie i na Bliskim Wschodzie przed odcięciem się od Wielkiej Brytanii. W 1941 r. na kontrolowanej przez Włochy wyspie Kastelorizo, u wybrzeży Turcji, włoskim siłom udało się odeprzeć siły brytyjskie i australijskie próbujące okupować wyspę podczas operacji Abstention. W grudniu 1941 roku włoskie siły dokonały tajnego ataku w Aleksandrii, w Egipcie, w którym włoscy nurkowie przymocowali materiały wybuchowe do brytyjskich okrętów wojennych, w wyniku czego dwa brytyjskie pancerniki zostały poważnie uszkodzone. To było znane jako Napad na Aleksandrię. W 1942 roku włoska marynarka wojenna zadała poważny cios brytyjskiej flocie konwojowej próbującej dotrzeć na Maltę podczas operacji Harpoon, tonąc wielu brytyjskich statków. Z biegiem czasu, aliancka flota spowodowała poważne szkody dla włoskiej floty, i zniszczyła jedyną przewagę Włoch wobec Niemiec.