Napisz kontynuację tego akapitu - Po śmierci Jazyda w czasie wojny domowej, Zufar poparł próbę Abd Allah ibn al-Zubayr, aby wyrwać kalifat z rąk Umajjadów, wypędzając gubernatora Umajjadów z Jund Qinnasrin i wysyłając wojska Qaysi, aby wspierać pro-Zubayrid gubernatora Damaszku al-Dahhaka ibn Qays al-Fihri. Ten ostatni został zabity, a Qays zmiażdżeni przez Umajjadów i ich plemiennych sojuszników z Banu Kalb, rywali Qays, w bitwie pod Marj Rahit.
W 684. Następnie Zufar założył siedzibę w jaziranskim mieście Qarqisiya (Ciresium) i poprowadził plemiona Qays przeciwko Kalbom, rozpoczynając kilka nalotów na te ostatnie na pustynię syryjską. W latach 688-689 został wplątany w konflikt z plemieniem Taghlib w celu wsparcia swojego sojusznika z Qaysi, Umayr ibn al-Hubab z Banu Sulaym, pomimo wcześniejszych wysiłków na poprawę ich sporu. Po odparciu trzech oblężeniach od 685 do 691 roku, Zufar wynegocjował pokój z kalifem Umajjadów Abd al-Malikem (r. 691), porzucając sprawę Ibn al-Zubayr w zamian za przywileje na dworze i w armii Umajjadów, a także ułaskawienia i pieniądze dla jego partyzantów Qaysi, którzy zostali zintegrowani z wojskiem. Pokój został zapieczętowany przez małżeństwo córki Zufara, al-Rababa, z synem kalifa, Maslamą. Pod rządami następców Abd al-Malika, rodzina Zufara odziedziczyła jego wysokie stanowisko i prestiż w rządzie Umajjadów oraz jego przewagę wśród Qays. W 750 roku jego wnuk Abu al-Ward poprowadził nieudany powstanie Qaysi przeciwko następcom Umajjadów, Abasydom, w którym on i kilku członków rodziny zostało zabitych.