Pięć lat, w których Rechberg zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych, obejmowało wojnę z Piemontem i Francją, powstanie w Polsce, próbę reformy Konfederacji Niemieckiej poprzez Frankfurt Fürstentag oraz wojnę austro-pruską z Danią. Po klęsce Magenty
Rechberg towarzyszył cesarzowi w podróży do Włoch i musiał stawić czoła kryzysom spowodowanym wojną, za którą nie ponosił odpowiedzialności. Rozpoczął ustępstwa wobec Węgier i w kwestii polskiej i był odpowiedzialny za przystąpienie Austrii do sojuszu mocarstw zachodnich. W kwestii niemieckiej polityka Rechberga była polityką kompromisu. Był całkowicie przeciwny projektowi Fürstentagu. Projekt został zaproponowany cesarzowi Franciszkowi Józefowi przez jego zięcia, dziedzicznego księcia Thurn und Taxis, a wstępne ustalenia zostały podjęte bez informowania Rechberga. Kiedy w końcu otrzymał wiadomość, złożył rezygnację, która nie została przyjęta, i towarzyszył cesarzowi na nieudane spotkanie we Frankfurcie (sierpień 1863). Próba Rechberga na następnej konferencji ministerialnej w Norymberdze, aby ustanowić niemiecką ligę bez Prus, była równie nieudana, a teraz powrócił do polityki, którą w opozycji do Schmerlinga opowiadał przez cały czas, pokojowego porozumienia między Prusami i Austrią jako niezbędnego wstępnego do reformy Konfederacji.