Napisz kontynuację tego paragrafu - Vidkun Quisling ogłosił się premierem i powołał rząd z członkami Partii Jedności Narodowej. Szybko został odwołany i zastąpiony przez Józefa Terboven, ale przywrócony w 1942 roku. Kampania norweska trwała w północnej Norwegii, a rząd uciekł do Londynu 7 czerwca. W wyniku okupacji niemieckiej społeczeństwo zostało brutalne i 30 000 osób zostało uwięzionych. Do Partii Jedności Narodowej dołączyło 55 tysięcy ludzi, która stała się jedyną legalną partią. Proces nazizacji zawiódł po rezygnacji Sądu Najwyższego i bojkotowaniu nowego reżimu zarówno przez organizacje sportowe, jak i przez biskupów. Powstał ruch oporu, koordynowany z Londynu od 1943 roku. Stokker donosi, że wrogi humor wobec Niemców pomógł utrzymać morale i zbudować mur przeciwko współpracy. W rozmowach krążyły dowcipy pełne pogardy dla ciemiężców, wyśmiewania nazistowskiej ideologii, podkreślające okrucieństwo nazistów i wyśmiewające ich nadęte poczucie własnej wartości. Ludzie na ulicy pytali: "Czy wiesz, jaka jest różnica między nazistami a wiadrem obornika? Wiadro". W poście wyjaśniono: "Są pogłoski, że dostaniemy nowe znaczki z wizerunkiem Quislinga, ale dystrybucja została opóźniona, ponieważ nikt nie wie, po której stronie należy pluć". Żarty służyły do edukowania Norwegów na temat okupacji i zachęcania do poczucia solidarności. W chwili kapitulacji Niemiec
8 maja 1945 roku w kraju było 360 tysięcy niemieckich żołnierzy.