Chociaż nie odniósł sukcesu w Formule 2, Kauhsen zdecydował się wejść do Formuły 1 w 1977 roku, a po niepowodzeniu w uzyskaniu umowy na prowadzenie samochodów Kojima używanych w Grand Prix Japonii w 1977 roku
W 1978 roku Kauhsen zaprojektował własne podwozie. Przyprowadzając projektanta Klausa Kapitzę z Forda, Kauhsen planował zbudować kopię Lotusa 79, samochodu, który zdominował mistrzostwo w 1978 roku ze względu na zastosowanie efektów naziemnych. Oprócz podwozia, Kauhsen kupował resztę komponentów od dostawców, w tym silnik Cosworth DFV używany przez większość zespołów w tym czasie i przestarzałą pięciostopniową skrzynię biegów od Hewland. Po planowaniu naśladowania zaawansowanego wówczas wykorzystania efektów naziemnych przez Lotusa, wstępne testowanie prototypu ujawniło podstawowe problemy projektowe; projektanci nie wzięli pod uwagę zmiennej wysokości jazdy samochodów podczas hamowania i przyspieszenia, zatrzymując prawidłowe działanie efektów naziemnych. Problemy te zmusiły zespół do przeprojektowania całego samochodu, przyprowadzając kierowców Patricka Neve i Haralda Ertla do opracowania nowego samochodu z ograniczonymi środkami dostępnymi w miesiącach przed rozpoczęciem sezonu Formuły 1.