W nocy z 7 na 8 grudnia 1940 roku brytyjskie siły na Zachodniej Pustyni pod dowództwem generała-majora Richarda O'Connora, składające się z brytyjskiej 7. Dywizji Pancernej i indyjskiej 4. Dywizji Piechoty wzmocnionej brytyjską 16. Brygadą Piechoty, przeszły do pozycji wyjściowych do ataku. W tym momencie dywizja "Catanzaro" strzegła sektora Buqbuq, na północ od 63 Dywizji Piechoty Cirene w Ābār Abū Safāfī (Sofafi), na południe od 1 Dywizji Libijskiej Sibelle w Al Maktīlah (Maktila) i 2 Dywizji Libijskiej Pescatori w <unk>Alam aţ Ţummār (Tummar). Ciężkie bombardowania i brytyjski atak pancerny na Alam Rimth 9 grudnia 1940 roku przeniknęły obrony dywizji "Catanzaro". Zniszczenie grupy Maletti w <unk>Alam Nibeiwa tego samego dnia również pogorszyło sytuację. Nie mogąc się oprzeć ani powstrzymać ataków, "Catanzaro" połączyło się z innymi włoskimi jednostkami w Buqbuq i wzdłuż nadbrzeżnej kolei 10 grudnia 1940 r., Kryjąc odwrót 4. dywizji czarnoskórych "3 stycznia" i sztabu dla "Korpusu Libijskiego" z Sidi Barrani. Do 11 grudnia Buqbuq został oczyszczony z wszelkiej opozycji, a wielu włoskich mężczyzn i broni zostało schwytanych. Pozostałości dywizji były w stanie stanąć w Bir Tishdida, na wschodnim przedmieściu Sallum, i powstrzymały brytyjskie ataki kosztem większości pozostałych włoskich czołgów. 13-14 grudnia 1940 roku dywizja "Catanzaro" pod nieustającym naciskiem wycofała się do właściwego Sallum, a 15 grudnia 1940 roku wycofała się do obronnego obwodu Bardia. Co zostało z dywizji zostało całkowicie zniszczone w bitwie pod Bardia.
5 stycznia 1941.