Kongres rozpadł się w trzecim tygodniu grudnia, a następnym krokiem byłoby
Kongres w Laibach, by omówić interwencję z Ferdinandem. Metternich był w stanie zdominować Laibach bardziej niż jakikolwiek inny kongres, nadzorując odrzucenie przez Ferdynanda liberalnej konstytucji, na którą zgodził się zaledwie kilka miesięcy wcześniej. Armia austriacka wyruszyła do Neapolu w lutym i weszła do miasta w marcu. Kongres został odroczony, ale, ostrzeżony lub przez szczęście, Metternich trzymał przedstawicieli mocarstw blisko, aż do stłumienia buntu. W rezultacie, kiedy podobne powstania wybuchły w Piemoncie w połowie marca, Metternich miał cara pod ręką, który zgodził się wysłać 90 000 ludzi na granicę w ramach solidarności. W Wiedniu narastały obawy, że polityka Metternicha jest zbyt kosztowna. Odpowiedział, że Neapol i Piemont zapłacą za stabilność; mimo to, on również wyraźnie martwił się o przyszłość Włoch. Z ulgą mógł 25 maja utworzyć kanclerza sądowego i kanclerza stanu, stanowisko, które pozostało wolne od śmierci Kaunitza w 1794 roku. Był również zadowolony z odnowionej (choć delikatnej) bliskości między Austrią, Prusami i Rosją; jednak stało się to kosztem porozumienia anglo-austriackiego.