Kaji został poproszony o dowodzenie grupą nowych rekrutów i awansowany do pierwszej klasy. Przyjmuje zadanie pod warunkiem, że jego ludzie zostaną oddzieleni od grupy weteranów artylerzystów, którzy praktykują intensywne okrucieństwo jako karę za najmniejsze wykroczenia. Często biorąc na siebie karę za swoich ludzi, Kaji jest osobiście wielokrotnie pobiany przez tych weteranów, pomimo jego osobistej relacji z porucznikiem Kageyamą. Zdemoralizowany przez upadek Okinawy i nieustannie walczący z weteranami, Kaji i większość jego ludzi zostają wysłani na miesięczne wykopanie okopów. Ich praca zostaje przerwana przez atak armii radzieckiej.
/które spowodowały /wielkie japońskie straty i śmierć Kageyamy. Zmuszeni do obrony płaskiego terenu z niewielką ilością fortyfikacji i lekkiego uzbrojenia, japońskie oddziały zostają zaatakowane przez radzieckie czołgi, a niezliczona liczba ludzi zostaje zabita. Kaji przeżywa bitwę, ale jest zmuszony zabić wściekłego japońskiego żołnierza gołymi rękami, aby uniemożliwić sowieckim żołnierzom odkrycie jego położenia. Film kończy się krzykiem Kaji: "Jestem potworem, ale wciąż żyję!" i biega w desperackim poszukiwaniu innych japońskich ocalałych.