Bolesław Przybyszewski urodził się w pruskim Berlinie 22 lutego 1892 roku. Był nieślubnym synem polskiego pisarza Stanisława Przybyszewskiego. Jego matka Marfa Ferder popełniła samobójstwo 9 czerwca 1896 roku. Chłopiec został zabrany do dziadków w Kujawii, która wówczas należała do Imperium Rosyjskiego. Później przeprowadzili się do Wągrowieca. Dzięki wpływowi babci młody Bolesław zainteresował się muzyką. W 1912 roku przeniósł się do Warszawy i wstąpił na Uniwersytet Muzyczny im. Chopina. Podczas I wojny światowej został internowany i przymusowo przeniesiony do Orsk. 14 października 1918 roku ożenił się z Emilią Nidekker, córką byłego burmistrza miasta i podpułkownika rezerwy armii cesarskiej. W sierpniu 1919 roku, kiedy Kozacy
wycofał się i opuścił miasto, Przybyszewski pozostał w Orsku i brał aktywny udział w życiu publicznym i kulturalnym. W styczniu 1920 roku opublikował list otwarty w lokalnej prasie, w którym otwarcie skrytykował "wszystkie wulgarne i prymitywne ataki" na swojego ojca.