Napisz kontynuację tego akapitu - bardziej ogólnie, pojęcie to zostało określone jako "pax imperia", (czasami pisane jako "pax imperium") oznaczające "pokoj imperialny", lub mniej dosłownie "pokój hegemoniczny". Raymond Aron zauważa, że pokój imperialny - pokój osiągnięty przez hegemonię - czasami, ale nie zawsze - może stać się pokojem cywilnym. Przykładem może być pokój cesarski Cesarstwa Niemieckiego z 1871 roku (w jego wewnętrznych składnikach, takich jak Saksonia), który powoli ewoluował w późniejsze państwo niemieckie. W przeciwieństwie do tego, pokój cesarski imperium Aleksandra Wielkiego rozpadł się, ponieważ greckie miasta-państwa zachowały swoją tożsamość polityczną, a co ważniejsze, zarodki własnych sił zbrojnych. Aron zauważa, że podczas Pax Romana, żydowska wojna
było przypomnieniem, że nakładanie się cesarskich instytucji na lokalne nie wymazało ich i to nakładanie się było źródłem napięcia i rozbłysków. Aron podsumowuje to następująco: "Innymi słowy, "pokoj imperialny" staje się pokojem obywatelskim w takim stopniu, w jakim pamięć o wcześniej niezależnych jednostkach politycznych zostaje wymazana, w takim stopniu, w jakim jednostki w strefie pokojowej czują się mniej zjednoczone z tradycyjną lub lokalną społecznością, a bardziej z państwem podbijającym".