Został nagrodzony nagrodą Fleet Air Wing Atlantic Chief of Naval Operations Safety Award za rok 1972. W wyniku wysiłków taktycznych eskadry w latach 1973 i 1974 VP-26 otrzymał trofeum kapitana Arnolda Jay Isbella za doskonałość w walce przeciw okrętom podwodnym. W 1975 roku eskadra uczestniczyła w obchodzie dwustulecia Stanów Zjednoczonych. Ponadto ponad 100 mężczyzn i kobiet z VP-26 podjęło się zewnętrznej renowacji Muzeum Pejepscot w Brunswick w stanie Maine, dzięki czemu eskadra otrzymała tytuł Dowództwa Bicentennial Navy. Jako jedyna aktywna eskadra dwustuletnia floty, rozmieszczenie w 1976 roku na NS Rota i Lajes Field dało VP-26 możliwość wyświetlania swoich kolorów dwustuletnich w całym basenie Morza Śródziemnego, Europie i Północnym Atlantyku. Eskadra otrzymała nagrodę Golden Wrench za osiągnięcia w obsłudze i gotowości samolotów oraz trofeum kapitana Arnolda Jay Isbella za 1976 rok. We wrześniu 1977 roku VP-26 został rozmieszczony w kilku lokalizacjach na północnym Atlantyku. Z siedzibą w NAS Bermuda i Lajes Field, eskadra miała oddziały w strefie Kanału Panamskiego.
, RAF Ascension Island, NAS Guantanamo Bay, NAS Keflavik i NS San Juan. Zrównoważone operacje podkreślały to rozmieszczenie, ponieważ załogi lotnicze uczestniczyły w wielu ćwiczeniach ASW z siłami morskimi NATO i aliantów. Po powrocie do NAS Brunswick na początku 1978 roku VP-26 otrzymał odznaczenie Meritorious Unit Commendation, Silver i Golden Anchor Awards za doskonałość w utrzymaniu, a także nagrodę CNO Aviation Safety Award za operacje w 1976 i 1977 roku. W marcu 1979 roku VP-26 rozpoczął przejście z P-3B na P-3C Update II, który zawierał najnowsze systemy elektroniki lotniczej i uzbrojenia (w tym zamontowane na wieżyczce urządzenie wykrywające podczerwień, które opuszczało się z nosa, aby zidentyfikować cele w dzień lub w nocy, oraz zdolność rakietową AGM-84A Harpoon).