Jeden z najwcześniejszych traktatów dotyczących granic w sektorze zachodnim został wydany w 1842 roku po wojnie Dogra-Tybetańskiej. Imperium Sikhów z regionu Pendżab zaanektowało Ladakh do stanu Jammu w 1834 roku. W 1841 roku zaatakowali Tybet z armią. Chińskie siły pokonały armię Sikhów i z kolei weszły do Ladakhu i obległy Leh. Po tym, jak Siakijczycy przeszkodzili im, Chińczycy i Siakijczycy podpisali traktat we wrześniu 1842 roku, który przewidywał brak naruszeń lub ingerencji w granice drugiego kraju. Brytyjska porażka Sikhów w 1846 roku
W rezultacie przekazano suwerenność nad Ladakhem Brytyjczykom, a brytyjscy komisarze próbowali spotkać się z chińskimi urzędnikami, aby omówić granicę, którą teraz dzielą. Jednak obie strony były wystarczająco zadowolone, że tradycyjna granica została uznana i zdefiniowana przez elementy naturalne, a granica nie została wyznaczona. Granice na obu krańcach, jeziorze Pangong i przełęczy Karakoram, były dość dobrze zdefiniowane, ale obszar Aksai Chin pomiędzy nimi pozostawał w dużej mierze nieokreślony.