Armie cesarzy manczuskich po raz pierwszy wkroczyły do Tybetu w odpowiedzi na prośbę o pomoc, kiedy Tybet został zaatakowany przez Mongołów dżungarskich w 1717 roku. Po klęsce pierwszej siły ekspedycyjnej w bitwie nad rzeką Salween w 1718 roku chińska ekspedycja w 1720 roku
Udało się przywrócić Dalajlamę do władzy w Lhasie. Wojska zostały wycofane w 1723 roku, pozostawiając cywilnego chińskiego doradcę w Lhasie. Kiedy wybuchła wojna domowa w 1728 roku, obie strony zwróciły się o pomoc do Chin i po raz kolejny wysłano armię do Lhasy. Postanowiono mianować dwóch "ambansów", cywilnych chińskich doradców dla tybetańskiego rządu, którzy będą strzeżeni przez niewielką siłę wojskową. Kiedy w 1750 roku doszło do zamieszek, ponownie wysłano armię, a ambani otrzymali większą władzę. Jednakże ambany, odizolowane od cesarskich ośrodków władzy, wkrótce znalazły się pod kontrolą lokalnego rządu. Nastąpił długi okres pokoju i zaniedbania przez Chińczyków spraw tybetańskich, ale w 1792 roku inwazja Gurków w Nepalu spowodowała wezwanie o pomoc i udaną chińską odpowiedź. W 1893 roku Chińczycy wprowadzili reformy w Tybecie, które doprowadziły do zamknięcia granic dla zagranicznych podróżnych, ale pomimo zamiarów wzmocnienia roli ambensów, nastąpił długi okres chińskiego zaniedbania, który trwał przez cały XIX wiek, podczas którego Tybet był "zamknięty", ale skutecznie samodzielny.