W przeciwieństwie do innych byłych kolonii, takich jak te w obu Amerykach i Australii, Europejczycy i ich potomkowie na kontynencie afrykańskim nigdy nie przewyższali liczbą rdzennych mieszkańców; Niemniej jednak znaleźli sposoby na konsolidację władzy i wywarcie nieproporcjonalnego wpływu na politykę administracyjną ich odpowiednich krajów metropolitalnych. Niektórzy stracili poczucie utożsamiania się z Europą i stworzyli własne ruchy nacjonalistyczne, mianowicie w RPA i Rodezji (obecnie znanej jako Zimbabwe). Stałe białe mieszkańcy byli postrzegani jako rosnąca odpowiedzialność przez administracje kolonialne, ponieważ starał się dominować ich przyjętych afrykańskich ojczyzn. Mogły one również wciągnąć rząd w konflikt z Afrykanami, co wymagało kosztownych kampanii wojskowych i nieodłącznie uszkodzonych stosunków między tymi ostatnimi a mocarstwami metropolitalnymi. Było to powszechne w koloniach afrykańskich od końca XVIII do początku XX wieku. Na przykład w holenderskiej kolonii przylądkowej gubernator Joachim van Plettenberg wyznaczył granice terytorium około 1778 roku za zgodą naczelników Xhosa; w następnym roku holenderscy kolonistów naruszyli granicę i zaatakowali Xhosa, wywołując krwawe wojny Xhosa
- Co? Spory między niemieckimi kolonistami a ludźmi Matumbi i Ngoni znacząco przyczyniły się do powstania Maji Maji w 1905-1907. W tym samym okresie europejscy mieszkańcy kolonialnej Kenii byli w dużej mierze odpowiedzialni za wywołanie buntu Masajów.