Write a continuation for this paragraph - Królewszczyzny stanowiące uposażenie starostów bydgoskich zajmowały środkową część powiatu bydgoskiego, po obu stronach dolnej Brdy i pomiędzy Wisłą i Notecią. Tereny te z uwagi na słabe gleby, były wzięte pod osadnictwo dość późno (na szerszą skalę w XVI w.), lecz trwało ono potem niemal nieprzerwanie. Do najstarszych osad (XIII w.) na tym terenie należały m.in.: Wyszogród (1113), Bydgoszcz (1238), Otorowo (1280) i Bartodzieje (1298). W latach 1400-1523, lokowano cztery wsie: Bielice, Chrośnę, Czyżkówko z młynem i Łochowo. Później w latach 1523-1600 powstało 7 wsi: Brzoza, Glinki, Łęgnowo, Miedzyń (w pobliżu młyna o tej samej nazwie), Nowa Wieś, Przyłęki i Siernieczek. Do roku 1600 w uposażeniu starostwa było łącznie 14 osad wiejskich. Na przełomie XVI i XVII w. zaczęło się rozwijać osadnictwo olęderskie. W 1596 r. lokowano Łęgnowo, a w 1604 r. – Otorowo, Makowiska, Fletnowo i Soleckie Olędry. Jeszcze przed potopem szwedzkim
w 1646 r. doszło do wtórnej lokacji również na prawie olęderskim folwarku z młynem na Czyżkówku. Do połowy XVII w. powstały jeszcze trzy nowe osady: Fordonek (olęderska), Grodztwo i Prądki. Przed potopem szwedzkim folwarki znajdowały się w Bielicach, Grodztwie, Łochowie i Czyżkówku. Z reguły były one niewielkie (4-5 włók). Ponad 80% uprawianej ziemi przypadało na wsie olęderskie, położone na nadrzecznych nizinach. Jedna osada, tj. Miedzyń, jeszcze w XVII w. została włączona do dóbr miasta Bydgoszczy.