W 1987 roku silniki zostały wyposażone w zatwierdzony przez FIA zawór wybuchowy, który był obowiązkowy dla wszystkich silników turbo w sezonie z turbo wzmocnieniem ograniczonym do 4,0 bar (wcześniej turbo wzmocnienie było ograniczone tylko przez to, co inżynierowie czuli, że silniki mogą obsługiwać, chociaż większość, w tym BMW M12, zwykle nie przekraczała 5,6 bar). Potencjał silnika, który zawsze był w stanie obsłużyć wysokie ustawienia boost, był nadal szacowany na kwalifikacje i wyścigi z samochodami również ograniczonymi do zaledwie 195 litrów paliwa na wyścig. W trakcie sezonu zespół nieustannie doświadczał problemów z zaworem wybuchowym, który w kwalifikacjach i wyścigach znajdował się znacznie poniżej limitu 4,0 bar, a Warwick zgłosił się na wyścig otwierający w Brazylii.
że zawór ograniczał napęd do 3,5 barów, a czasami ograniczał się do 2,6 barów (straty około ), sytuacja, która nie poprawiła się przez cały sezon. Bez zasobów i wsparcia finansowego dostępnego dla takich jak Ferrari czy Honda, Maderowi zajęłoby to aż trzy czwarte sezonu, by rozwiązać problem.