Istniało silne, choć źle zdefiniowane, oczekiwanie po obu stronach tzw. "wewnętrznej granicy niemieckiej", że cztery strefy okupacji wojskowej Niemiec zostaną w pewnym momencie zrehabilitowane i zjednoczone w jednolite postfaszystowskie państwo, ale wizje tego, w jaki sposób takie państwo będzie zarządzane, różniły się znacznie, zwłaszcza po zakończeniu II wojny światowej. Podczas dwunastomiesięcznej blokady Berlina
W październiku 1949 roku strefa radziecka została ponownie uruchomiona jako sponsorowana przez Związek Radziecki Niemiecka Republika Demokratyczna (Niemcy Wschodnie). To też w roku 1949 wróciła z Holandii i zamieszkała z Marią. Obie siostry, wciąż niezamężne, bez dziecka i nadal - na różne sposoby - głęboko zaangażowane w politykę edukacji, zamieszkały razem w Weimarze, która do 1952 r. była siedzibą parlamentu pro Thuringia. W 1950 roku Marie Torhorst straciła stanowisko Minister Edukacji Ludowej. Co ciekawe, jej następczynią, mianowaną dopiero w 1951 roku, była inna kobieta. Isolde Oschmann była nauczycielką przedszkola, która okazała się być znacznie mniej praktycznym ministrem edukacji niż Torhorst: jej ślad w historii Niemiec Wschodnich pozostał niewielki, mimo że zajmowała stanowisko ministerskie przez ponad rok. Nie jest jasne, dlaczego Marie Torhorst została zastąpiona w tej roli. Nie ma żadnych wyraźnych wskazań z jej późniejszej kariery publicznej, że była wśród tych, którzy stracili przychylność przywództwa partii w tym czasie.