W 1940 roku włoska Royal Navy ("Regia Marina") nie mogła dorównać ogólnej sile brytyjskiej Royal Navy na Morzu Śródziemnym. Po kilku początkowych porażkach włoska marynarka wojenna odmówiła zaangażowania się w konfrontację głównych statków. Ponieważ głównym zadaniem brytyjskiej marynarki wojennej było zaopatrzenie i ochrona konwojów zaopatrzających brytyjskie placówki na Morzu Śródziemnym, samo dalsze istnienie włoskiej floty (tak zwana koncepcja "floty w byciu") spowodowało problemy dla Wielkiej Brytanii, która musiała używać okrętów wojennych bardzo potrzebnych gdzie indziej do ochrony konwojów śródziemnomorskich. 11 listopada Wielka Brytania rozpoczęła pierwszy atak na lotniskowiec, używając eskadry bombowców torpedowych Fairey Swordfish do ataku na Taranto.
- Co? W wyniku nalotu trzy włoskie pancerniki zostały uszkodzone lub zniszczone za utratę dwóch zestrzelonych brytyjskich samolotów.