Napisz kontynuację tego paragrafu - Podżegając do wojny przez udawaną urazę dyplomatyczną, Suleiman Wielki (1520<unk>1566) zaatakował Królestwo Węgier i zdobył Belgrad w 1521 roku. Nie wahał się rozpocząć ataku na osłabione królestwo, którego mniejsza, źle prowadzona armia (około 26 000 węgierskich żołnierzy w porównaniu do 45 000 żołnierzy osmańskich) została pokonana 29 sierpnia 1526 r. w bitwie pod Mohács. W ten sposób zyskał wpływy w Królestwie Węgier, podczas gdy jego półwasal, Jan Zápolya, oraz jego wróg, Ferdinand I, obydwaj domagali się tronu Królestwa. Suleiman poszedł dalej i próbował zmiażdżyć austriackie siły, ale jego oblężenie Wiednia
W 1529 roku nie udało się, gdy nadejście zimy zmusiło go do wycofania się. Tytuł króla Węgier był przedmiotem sporu między Zápolya i Ferdynandem aż do 1540 roku. Po zajęciu Buda przez Turków w 1541 roku Zachód i Północ uznały Habsburgów za króla ("Węgry Królewskie"), podczas gdy środkowe i południowe hrabstwa zostały zaanektowane przez sułtana osmańskiego, a na wschodzie rządził syn Zápolyi pod nazwą Wschodnie Królestwo Węgierskie, które po 1570 roku stało się Księstwem Transylwanii. Podczas gdy znaczna część z 17 000 i 19 000 osmańskich żołnierzy służących w osmańskich fortecach na terytorium dzisiejszej Węgier byli prawosławni i muzułmańscy Słowianie bałkańscy, Słowianie południowi pełnili również funkcję akıncıs i innych lekkich oddziałów przeznaczonych do grabieży na terytorium dzisiejszej Węgier.