Po inwazji 1940 roku, Isolani i jej córka, podobnie jak kilka tysięcy innych uchodźców z hitlerowskiego Niemiec, otrzymały rozkaz zgłoszenia się do władz miejskich. Uznano je za obce, wrogie, a kobiety zebrano i zatrzymano na Vélodrome d'Hiver (stadionie sportowym) w centrum Paryża. (Mężczyźni zostali oddzielnie zabrani na stadion Buffalo.) Zostali przetrzymywani przez około dwa tygodnie na velodromie, w coraz bardziej niehigienicznych warunkach, a następnie przetransportowani do południowej połowy Francji, która przez następne kilka lat miała być rządzona przez marionetkowy rząd z Vichy, korzystając z większego (choć stopniowo zmniejszającego się) poziomu autonomii niż północna połowa Francji, która została poddana bezpośredniej niemieckiej administracji wojskowej od czerwca 1940 r.
- Co? Niemal wszyscy uchodźcy byli Żydami lub komunistami (lub oboma). Na początku czerwca 1940 roku przewieziono ich pociągiem do różnych obozów internowanych we Francji Vichy, daleko na południe. Isolani i jej córka zostały zabrane do obozu w Gurs, który został pośpiesznie założony kilka lat wcześniej, aby pomieścić pokonanych anty-Franco "Brigadistów" wracających na północ po hiszpańskiej wojnie domowej. Teraz został przekształcony w obóz dla niemieckich kobiet, uchodźców przed Hitlerem. W 1940 roku nie było jeszcze zapewnione bezpieczeństwo powszechnie kojarzone z obozami internowanymi w czasie wojny, ale jego wyjątkowo odległe położenie otoczone wysokimi górami nadal sprawiało, że ucieczka poza bardzo małą wioskę Gurs była wyzwaniem. Niemniej jednak warunki w obozie były okropne pod względem higieny i zakwaterowania. Podczas tego pierwszego lata wiele kobiet, które przebywały w obozie, uciekło po prostu wychodząc z obozu i schodząc w góry za wioską.