Bitwa pod Epierre (15 września 1793) była częścią kampanii Wielkiej Wojny Pierwszej Koalicji, w której republikańska armia francuska pod dowództwem François Christophe de Kellermann walczyła z liczebnie silniejszą armią Królestwa Sardynii-Piedmont pod dowództwem księcia Maurizio, księcia Montferrat. Pod ogólnym przywództwem austriackiego naczelnego dowódcy Józefa Nikołaja De Vinsa Montferrat rozpoczął ofensywę w połowie sierpnia 1793 r. w celu odzyskania księstwa Savoii od Francuzów. Ponieważ Francuzi byli zajęci oblężeniem Lyonu.
, Piemonci odzyskali większość dolin Maurienne i Tarentaise, ale zostali zatrzymani tuż przed Albertville i odzyskaniem Savoii. We wrześniu Kellermann rozpoczął kontrofensywę, w której zręcznie przemieszczał swoje oddziały między dolinami, aby odepchnąć Piemontczyków. W Épierre Francuzi pod dowództwem Jean-Denis Le Doyen pokonali markiza Cordona w lokalnej akcji. Do 8 października Piemonci porzucili wszystkie zdobycze i wycofali się na szczyty Alp Graian. Pomimo jego zwycięstwa, podejrzliwi politycy w Paryżu aresztowali Kellermanna i został uwięziony do listopada 1794 roku.