Po bombardowaniu atomów Hiroszimy i Nagasaki oraz sowieckiej
Inwazja okupowanej przez Japończyków Mandżurii, Japonia poddała się. Podczas amerykańskiej okupacji, 1945-1952, amerykańscy urzędnicy pod dowództwem Douglasa MacArthura nadzorowali japoński rząd. Wszystkie stosunki zagraniczne były kontrolowane przez Stany Zjednoczone, a wszyscy japońscy dyplomaci za granicą zostali przywiezieni do domu. Partia komunistyczna wewnątrz Japonii była tolerowana i wspierała stronę Mao Zedonga w wojnie domowej w Chinach. Mao zwyciężył w 1949 roku, a japońska lewica otworzyła kontakty na małą skalę z Chinami, zwłaszcza za pomocą związków zawodowych i grup artystycznych. Kiedy Japonia poddała się w 1945 roku, sześć i pół miliona jej obywateli utknęło na wyspach Azji i Pacyfiku. Wliczając 3,5 miliona wojskowych i 3 miliony cywilów. 2,6 miliona Japończyków było w Chinach, w tym 1,1 miliona w Mandżurii. Wszyscy ci japońscy obywatele zostali przeniesieni z powrotem do Japonii w ciągu miesięcy, a nawet lat. Jednak tysiące japońskich techników pozostało w północno-wschodniej Chinach, aż do ich repatriacji w 1953 roku. Komunistyczna Partia Chińska opierała się na rolnikach i wykorzystywała tych wykwalifikowanych ludzi do modernizacji technologii, szkolenia miejscowych robotników i odbudowy fabryk, kopalni, kolei i innych obiektów przemysłowych.