Arfa obwiniał swojego następcę, generała Ali Razmara, za jego przymusową emeryturę i następnie współpracował z jego rywalami politycznymi, zwłaszcza po tym, jak Razmara został mianowany premierem w 1950 roku. Niemniej jednak, Arfa był szczerze zaniepokojony, gdy Razmara został zamordowany w 1951 roku, ponieważ uważał, że rosnący poziom przemocy politycznej zagrażał krajowi. Pełnił funkcję ministra dróg i komunikacji w krótkim rządzie premiera Hosseina Ala w ciągu miesiąca po zabójstwie Razmary, zanim parlament głosował na Mohammada Mossadegha na premiera. Arfa nie ufał Mossadegowi i utworzył grupę polityczną, Ruch Narodowy, aby zakłócić zgromadzenia zwolenników Mossadega, których uważał za ekstremistów sprzeciwiających się kontynuacji monarchii i silnej armii. Gazeta Narodowego Ruchu opublikowała wiele artykułów napisanych przez Arfa, wspierających szacha i szacunek dla islamu. Arfa utrzymywał kontakty z różnymi działaczami politycznymi, w tym z Mozaffarem Baqai z partii robotników, zapalącym kaznodzieją ajatollahem Sayyedem Abu al-Qasem Kashani i Shabanem Jafarim, organizatorem tłumów ulicznych. Arfa stał się członkiem założycielem tajnego komitetu oficerów wojskowych, Komitetu Ocalenia Ojczyzny, utworzonego w 1952 r. w celu obalenia Mossadega. Po wojskowym zamachu stanu w 1953 roku
Był ambasadorem Iranu w Turcji (1958-1961) i Pakistanie (1961-1962). Następnie odszedł z aktywnej służby rządowej. Opuścił Iran w czasie rewolucji irańskiej w 1979 roku i zmarł w Monte Carlo w Monako w 1983 roku.