Po upadku władzy Umajjadów we wschodnich prowincjach kalifatu w następstwie śmierci kalifa Yazida, Abbad przeniósł się z 2000 swoich "mawālī" (nie-Arabów, muzułmańskich uwolnionych lub klientów) do Syrii, gdzie walczyli obok armii kalifa Umajjadów Marwana I w bitwie pod Marj Rahit
W 684. Zetterstéen twierdzi natomiast, że kontyngent Abbada w Marj Rahit składał się z jego własnych krewnych. Po decydującym zwycięstwie Umajjadów w bitwie, Abbad próbował przejść na emeryturę do północnoarabskiego miasta oaz Dumat al-Jandal, ale został wysłany przez kalifa Abd al-Malika do konfrontacji z dowódcą pro-alidowskiego przywódcy rebeliantów z Kufy al-Mukhtar al-Thaqafi w pewnym momencie przed 687 rokiem. Abbad doradzał później kalifowi al-Walidowi I, kiedy ten ostatni bezskutecznie próbował zastąpić brata kalifa Sulejmana w linii sukcesji synem al-Walida Abd al-Azizem. Chociaż Zetterstéen twierdzi, że data śmierci Abbada nie jest znana, historycy I. K. A. Howard i Khurshid Ahmad Fariq twierdzą, że Abbad zmarł w 718/19.