Doktryna Breżniewa była sowiecką polityką zagraniczną, która głosiła, że każde zagrożenie dla rządów socjalistycznych w każdym państwie bloku sowieckiego w Europie Środkowej i Wschodniej było zagrożeniem dla nich wszystkich, a zatem uzasadniało interwencję innych państw socjalistycznych. Został on ogłoszony w celu usprawiedliwienia
okupacji Czechosłowacji na początku 1968 roku, z obaleniem tamtejszego rządu reformistycznego. Odniesienia do "socjalizmu" oznaczały kontrolę partii komunistycznych lojalnych wobec Kremla. Sowiecki przywódca Michaił Gorbaczow odrzucił tę doktrynę pod koniec lat 80., gdy Kreml zaakceptował pokojowe obalenie rządów komunistycznych we wszystkich swoich krajach satelitarnych w Europie Wschodniej.