Rewolucja amerykańska podzieliła lojalność w społeczności, z kilkoma rodzinami wspierającymi torysów, podczas gdy inne popierały niepodległość. Wielu mężczyzn walczyło w bitwach w innych częściach stanu, choć niewiele wojen toczyło się w Beaufort i jego okolicach. Po zdobyciu w 1778 roku pobliskiej Savannah w Georgii, siły brytyjskie pod koniec stycznia 1779 roku zajęły wyspę Port Royal, ale zostały odparte przez milicję pod dowództwem Williama Moultrie w bitwie pod Beaufort. Obszar ten został z powodzeniem zajęty przez Brytyjczyków później w 1779 roku, ale wycofali się, gdy Savannah znalazła się pod oblężeniem
- Co? Większość wybrzeża Karoliny Południowej była zdominowana przez siły brytyjskie po oblężeniu Charleston w 1780 roku. Po amerykańskim zwycięstwie w oblężeniu Yorktown w 1781 roku, armia brytyjska zaczęła opuszczać Lowcountry latem 1782 roku. W przeciwieństwie do innych regionów, takich jak Massachusetts i St. Augustine na Florydzie, praktycznie wszyscy lojalistów w Beaufort postanowili zostać. Wiodący patrioci Południowej Karoliny, w tym "Swamp Fox" Francis Marion i "Game Cock" Thomas Sumter, odegrali kluczową rolę w przekonaniu społeczności lojalistów z Południowej Karoliny, aby nie opuszczać, i w zapewnieniu, że ich własność i oni sami będą szanowani w nowym kraju. Działania te zakończyły się sukcesem, a po wojnie w Beaufort praktycznie nie opuścił żaden lojalista. Traktat z Beaufort ustalający granicę między Karoliną Południową a Gruzją został podpisany w mieście w 1787 roku.