W roku 630, za życia proroka islamu Mahometa, wielu chrześcijan z Jordanii dołączyło do armii Mahometa pod dowództwem jego adoptowanego syna Zeida ibn Haritha i jego kuzyna Jafara bin Abi Taleb, i walczyło przeciwko bizantyjskiej armii swoich współwyznawców prawosławnych w bitwie pod Mutah w Karak (to właśnie z powodu tej bitwy zdobyli oni nazwę plemienia "Uzaizat", co oznacza "wzmocnienia", a sam arcybiskup Fouad Twal pochodzi z tych plemion). W 1099 roku, podczas pierwszej krucjaty, niektórzy zostali zabici przez krzyżowców podczas upadku Jerozolimy, obok muzułmanów. Później, od 1916 do 1918 roku, podczas Wielkiego Powstania Arabskiego walczyli z muzułmańskimi Arabami przeciwko siłom osmańskim; następnie przez kilka dziesięcioleci cierpieli wraz ze swoimi muzułmańskimi towarzyszami pod protestanckim kolonialnym mandatem, a w izraelskich wojnach arabskich w 1948 roku
W 1967 i 1968 walczyli z muzułmańskimi Arabami przeciwko Izraelowi. Chrześcijańscy Jordańczycy nie tylko bronili Jordanii, ale także pomogli budować Jordanię, odgrywając wiodącą rolę w dziedzinie polityki, edukacji, zdrowia, handlu, turystyki, rolnictwa, nauki, kultury i wielu innych dziedzinach.