Wypełnij następujące zdanie: W 1988 roku, Lebed został dowódcą 106-tej dywizji powietrzno-desantowej. Wraz ze swoimi żołnierzami brał udział w stłumieniu powstania na całym sowieckim Kaukazie, w Gruzji (
1989) i Azerbejdżanu (1990), w których odmówił użycia brutalności w celu stłumienia protestujących. W 1991 roku Lebed otrzymał stopień generała-majora i został drugim dowódcą wojsk powietrzno-desantowych. Podczas próby zamachu stanu w 1991 r. przez radzieckich twardolinijnych przeciwko nowemu rządowi rosyjskiemu, zdobył sławę, odmawiając wykonania rozkazów, aby poprowadzić swoje siły przeciwko Borisowi Jelcynowi w rosyjskim Białym Domu, przyczyniając się do upadku zamachu stanu. W tym czasie Lebed stał się rywalem generała Pawła Graczewa, dowódcy wojsk powietrznych i przyszłego rosyjskiego ministra obrony, ze względu na to, co Lebed uważał za błędne reformy wojskowe. Graczew stał się jego głównym rywalem. Według doniesień, z powodu Graczewa Lebed znalazł się w Mołdawii w 1992 roku jako dowódca 14. Armii Gwardii. Tam, w konflikcie między rosyjskimi i rumuńskimi frakcjami, interweniował i wykorzystał swoją pozycję do zawarcia porozumienia pokojowego, zapewniając również ochronę etnicznym Rosjanom. Mimo to Lebed pozostał wrogi wobec przywódców separatystów, których postrzegał jako skorumpowanych i stwierdził, że jest "męczony i zmęczony strzegeniem snu i bezpieczeństwa oszustów". Niemniej jednak był przeciwny decyzji prezydenta Borisa Jelcyna o wycofaniu większości 14. Armii z Mołdawii, ponieważ obawiał się, że przywróci to chaos do regionu.