Wypełnij następujące zdanie: Douglas Mawson, przewodniczący i organizator australijskiej ekspedycji na Antarktydę, postanowił zabrać ze sobą pięćdziesiąt psów groenlandzkich. Uważał, że liczba ta będzie wystarczająca do przebywania w Antarktydzie przez rok. Mawson faworyzował psy nad kucykami, ponieważ, chociaż mogły one ciągnąć tylko nieco więcej niż ich własna waga ciała, ich jedzenie mogło być uzupełnione mięsem z fauny Antarktydy i <unk> w razie potrzeby <unk> od innych psów, więc nie potrzebowały ogromnego importu paszy, której kucyki wymagały, aby przeprowadzić je przez wyprawę. Mawson był pod wrażeniem entuzjazmu psów na
Wyprawa "Nimrod" kiedy towarzyszył Ernest Shackleton na Antarktydę. Zarówno Shackleton, jak i Robert Falcon Scott wątpili w przewagę psów nad kucykami. Amundsen i pionier Arktyki Fridtjof Nansen byli zaangażowanymi zwolennikami i uważali, że brytyjscy odkrywcy źle zrozumieli, jak zatrudniać psy w regionach polarnych; Amundsen wskazał na ich sukcesy na półkuli północnej i względną łatwość obsługi psów w porównaniu z kucykami, zwłaszcza na obszarach o dużych szczelinach, gdzie upadły pies często można łatwo odzyskać, ale upadły kucyek zwykle był zagubiony. Norwegowie byli jednak w stosunku do psów całkowicie użytkowniczymi; chociaż mogli być czuli wobec zwierząt, niewiele myśleli o ich przetrwaniu, gdy przeżyli swoją użyteczność. Scott używał psów podczas wyprawy "Discovery" i źle się czuł, gdy został zmuszony do zabicia ich wszystkich podczas podróży na południu. Niemniej jednak jego stosunek do psów był podobny do Amundsena i Mawson'a: