W 1655 roku król Karol X Gustaw rozpoczął kampanię
przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej i Litewskiej, aby zmusić króla Jana II Kazimierza Wazę do wyrzeczenia się wszelkich roszczeń do korony szwedzkiej, a także podbić polskie prowincje Kurlandii i Prus. Imperium szwedzkie rozszerzyło się, a równocześnie wzmocniła się kontrola nad lukratywnym handlem na Morzu Bałtyckim. Jednak wojna z Polską była powolna. Pomimo kilku taktycznych zwycięstw na polu bitwy, w tym podboju Warszawy, Karol X Gustaw nie był w stanie zakończyć wojny. Polacy stawiali opór szwedzkim oddziałom, które były stale atakowane przez polskie oddziały partyzanckie. Sąsiedzi Polski grozili, że wejdą w wojnę. Zarówno Austria, jak i Holandia wysłały pomoc wojskową do Polski, a dawny sojusznik Szwecji, Brandenburg-Prussia, zmienił stronę podczas konfliktu. W 1656 roku wojska rosyjskie przekroczyły granicę ze szwedzką Livonią i obległy Rygę.