Napisz kontynuację tego paragrafu - W latach 1938 i 1939 narastało przekonanie, że kolejna wojna między Francją a Niemcami staje się nieunikniona. We wrześniu 1939 r. rząd francuski wypowiedział wojnę Niemcom i rozpoczęła się mobilizacja ogólna. Na swoim ostatnim posiedzeniu (przed zakazem) CGT-SR) dziesięć dni wcześniej sfinalizowała plany zwołania strajku generalnego w przypadku mobilizacji ogólnej, ale te plany nie przetrwały rzeczywistości niemieckiej i sowieckiej inwazji na Polskę. Paul Lapeyre należał do tych, którzy zostali powołani do wojska w sierpniu/wrześniu 1939 roku. Przez kilka dni wahał się, zanim zgłosił się do koszar w Auch. Został wysłany do Alzacji, która została ponownie włączona do Francji w 1919 roku, i spędził kilka miesięcy na brzegach Renu. Przypuszczalnie w kontekście niemieckiej inwazji na Francję, która miała miejsce w maju i czerwcu 1940 roku, pułk, w którym służył Lapeyre, znalazł się otoczony i zmuszony do kapitulacji. Lapeyre i jego towarzysze, będący teraz niemieckimi jeńcami wojennymi, przebywali w koszarach nieco ponad miesiąc, zanim zostali przeniesieni na dużą farmę i zmuszeni do pracy w Hoisdorfie, około 25 kilometrów na wschód od Hamburga. Nie udało się uciec. Lapeyre spędził następne pięć lat w czterech obozach pracy. W pewnym momencie ledwo uniknął wysłania do sławnego obozu zagłady w Rava-Ruska, ale ostatecznie został odesłany z powrotem do regionu Hamburga, gdzie pracował razem z innymi jeńcami wojennymi. W ciągu tygodnia w lipcu 1943 roku
"Sojusznicze" bombardowania całkowicie zniszczyły tartak, do którego został przydzielony. Ostatecznie jednak został uwolniony przez Anglików ("... par les Anglais") w czerwcu 1945 roku.