Prowincje Nowej Granady utrzymywały niepodległość od Hiszpanii od 1810 roku, w przeciwieństwie do sąsiedniej Wenezueli, gdzie rojalistów i siły pro-niepodległościowe wymieniały kontrolę nad regionem kilka razy. Aby uspokoić Wenezuelę i odzyskać Nową Granadę, Hiszpania zorganizowała w 1815 roku największą siłę zbrojną, jaką kiedykolwiek wysłała do Nowego Świata, składającą się z 10.500 żołnierzy i prawie sześćdziesięciu okrętów. (Zobacz hiszpańskie odzyskanie Nowej Granady
) Chociaż ta siła była kluczowa w odzyskaniu solidnie pro-niepodległościowego regionu jak Nowa Granada, jej żołnierze ostatecznie rozproszyli się po całej Wenezueli, Nowej Grenadzie, Quito i Peru i zginęli z powodu chorób tropikalnych, zmniejszając ich wpływ na wojnę. Co ważniejsze, większość sił rojalistycznych składała się nie z żołnierzy wysłanych z półwyspu, ale z Amerykanów hiszpańskich. Inni hiszpańscy Amerykanie byli umiarkowanymi, którzy postanowili poczekać i zobaczyć, co wyjdzie z przywrócenia normalności. W rzeczywistości na terenach Nowej Hiszpanii, Ameryki Środkowej i Quito gubernatorzy uznali za stosowne pozostawienie wybranych konstytucyjnych "ayuntamientos" na kilka lat, aby zapobiec konfliktowi z lokalnym społeczeństwem. Jednakże liberałowie po obu stronach Atlantyku nadal spiskowali, aby przywrócić monarchię konstytucyjną, co ostatecznie udało się w 1820 roku. Najbardziej dramatycznym przykładem transatlantyckiej współpracy jest być może wyprawa Francisco Javiera Miny do Teksasu i północnego Meksyku w 1816 i 1817 roku.