Napisz kontynuację dla tego paragrafu - Wyrok uwzględniając czas spędzony w areszcie przygotowawczym, miał zostać zwolniony w 1940 roku, ale zamiast tego został umieszczony w areszcie ochronnym i spędził następne dwa lata jako więzień w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. W Sachsenhausen było już rdzeń aktywistów komunistycznych wśród więźniów, którzy byli w stanie (niepozornie) powitać kolejną polityczną bratnią duszę. W całym Niemczech, gdy śmierć wojenną wyniosła ofiarę z siły roboczej, zarządzanie codziennym życiem w obozach koncentracyjnych było coraz częściej delegowane przez strażników obozowych do zaufanych więźniów; decyzje "przyjaciół" oznaczały, że Selbmann został zatrudniony w warsztacie naprawczym pojazdów w obozie, gdzie, jak później przypomniał, praca "nie była trudna ani szczególnie niebezpieczna". W listopadzie 1942 roku przeniesiono go jednak do obozu koncentracyjnego Flossenbürg, który dostarczał siły robocze do miejscowych kamieniołomów, położonych w górach przylegających do granicy z tym, co wówczas było znane jako Sudety. Według własnych wspomnień Selbmanna transfer do Flossenbürg obejmował osiemnastu więźniów, którzy zostali umieszczeni w izolatce w poprzednim miesiącu w odpowiedzi na ich działalność polityczną. Wykonano to na rozkaz samego Reichsführera Heinricha Himmlera: była to kara za "budowanie komórek [komunistycznych] w obozie [w Sachsenhausen], organizowanie działalności rewolucyjnej i uprzywilejowanie więźniów politycznych". W trakcie ostatnich tygodni wojny
Obóz Flossenbürg został zamknięty, a Selbmann ponownie przeniesiony, tym razem do Dachau na przedmieściach na północ od Monachium. Pod koniec kwietnia 1945 roku, gdy władze spieszyły się o oczyszczenie obozów koncentracyjnych z więźniów przed przybyciem najeźdźców, wysłano go na jeden z niesławnych marszów śmierci. Udało mu się uciec i powrócił do Lipska.