Inauri kontynuował służbę jako dowódca dywizji kawalerii do 1946 roku. W 1948 roku ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. Worośilowa i objął dowodzenie 18. Dywizją Mechanizowaną w ramach sowieckich sił okupacyjnych w Niemczech. W 1951 roku dowodził 9. Dywizją Strzelcową, a w lutym 1953 roku objął dowództwo 3. Korpusem Strzelców Górskich Okręgu Karpackiego. W 1954 roku został szefem gruzińskiego KGB, stanowisko utrzymał do 1986 roku. Później, w 1957 roku, został awansowany na generała-porucznika. Jego kadencja zbiegła się z serią przewrotów, w tym
Powstanie z 1956 roku i wzrost antysobowskich grup dysydentów w Gruzji, na które Inauri był w stanie energicznie odpowiedzieć, w dużej mierze ze względu na surową dyscyplinę nałożoną przez niego w KGB i dużą sieć szpiegostwa, przez którą agenci Inauri infiltrują grupy dysydentów, a nawet gruziński Kościół Prawosławny. Odgrywał kluczową rolę w pałacowym zamachu stanu przeciwko Nikita Chruszczowowi w październiku 1964 roku, eskortując przywódcę radziecki z jego daczy w Pitsunda na specjalne posiedzenie Prezydum Komitetu Centralnego w Moskwie, na którym Chruszczow miał zostać usunięty. Inauri został awansowany do rangi pułkownika generalnego w 1967 roku i otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego w 1985 roku, na krótko przed przejściem na emeryturę w 1986 roku. W latach 1984-1989 był członkiem Rady Najwyższej Związku Radzieckiego.