Były one również operacyjne podczas bitwy o Wielką Brytanię jesienią tego roku, ale to były lądowe Supermarine Spitfires i Hawker Hurricanes i ich piloci, którzy zapewnili główną obronę powietrzną dla Wielkiej Brytanii. Gladiatory morskie pomagały również w obronie Malty, gdzie jeden z nich zestrzelił włoski bombowiec. Gladiatory zostały usunięte z linii frontu w Wielkiej Brytanii w 1941 roku. Bardziej nowoczesny, monoplan Blackburn Roc był w stanie zestrzelić myśliwiec-bombowiec Junkers Ju 88 atakujący konwój w 1940 roku. Jednakże Roc nie był równy niemieckim myśliwcom Messerschmitt Bf 109 lub Focke-Wulf Fw 190 i nie mógł nawet osiągnąć tak dobrych wyników jak brytyjski Blackburn Skua. Uznawany za jeden z najgorszych myśliwców wojny, Roc został pod koniec 1940 roku wycofany z linii frontu i przydzielony do szkolenia, holowania celów i zadań ratowniczych. W 1940 roku wprowadzono bardziej nowoczesny myśliwiec monoplanowy, Fairey Fulmar, który zastąpił przestarzały Sea Gladiator. Miał dwa miejsca, był duży i mniej zwinny niż myśliwce Osi, którym się przeciwstawiał. Mimo to, chroniąc konwoje do Malty, Gladiatorzy zestrzelili dziesięć włoskich bombowców i sześć myśliwców Osi. Podczas wojny, zapewniły ochronę powietrzną podczas nalotów na Taranto.
i Petsamo, chronił konwoje do Rosji, i wspierał inwazje na Afrykę Północną i Włochy. Fulmary śledziły niemiecki pancernik Bismarck, umożliwiając torpedowcom Fairey Swordfish dogonić go. Wielka Brytania zmodernizowała swoje eskadry myśliwców marynarskich w 1941 roku, dostosowując bardzo udany, lądowy Hawker Hurricane do użytku lotniskowców. Hawker Sea Hurricane dobrze się spisał, chroniąc konwoje maltańskie i, działając z lotniskowców eskorty, wiele konwojów Atlantyckiego.