Napisz kontynuację tego paragrafu - Stosunki między Wschodnim i Zachodnim Pakistanem były napięte od czasu podziału. Wschodni Pakistan pogrążył się w chaosie 12 listopada 1970 roku, kiedy Cylon Bhola uderzył w Bengal, powodując ogromne straty w ludziach i niszczący wpływ na społeczność i gospodarkę. Rząd pakistański, z siedzibą w zachodnim Pakistanie, został ostro potępiony za zwlekanie w odpowiedzi na kryzys. Kilka tygodni później, kiedy 7 grudnia odbyły się pierwsze wybory powszechne w kraju, powszechne oburzenie na wschodzie doprowadziło do zwycięstwa Ligi Awami, która była bengalską partią nacjonalistyczną pod przywództwem Szejka Mujibur Rahmana. Doprowadziło to do rozpoczęcia rozmów między przedstawicielami wschodniego i zachodniego skrzydła Pakistanu na temat przyszłości konstytucji kraju pod rządami krajowymi kierowanymi przez Ligę Awami oraz propozycji podziału władzy między rząd centralny i prowincje. Rozmowy nie przyniosły sukcesu w rozwiązaniu impasu, a 1 marca 1971 r. prezydent Pakistanu Yahya Khan odłożył na czas nieokreślony sesję Zgromadzenia Narodowego, wywołując masowe nieposłuszeństwo obywatelskie w Pakistanie Wschodnim. Trzy tygodnie później Bangladesz oficjalnie ogłosił niepodległość i kraj został pogrążony w wojnie wyzwoleńczej.
Który rozpętał się przez 1971 aż do interwencji Indii, w celu wsparcia Bangladeszu, w dniu 3 grudnia 1971. Wojna indo-pakistańska w 1971 roku była krótkotrwała i doprowadziła do kapitulacji Pakistanu 16 grudnia 1971 roku, obchodzonej jako Dzień Zwycięstwa w Bangladeszu, który został ustanowiony jako nowy naród.