Odnieść się do poniższego fragmentu, a następnie odpowiedzieć na pytanie w tym samym języku, co ten fragment:  Przejście: Jakkolwiek intrygująca może być geometryczna grawitacja newtonowska, jej podstawa, mechanika klasyczna, jest jedynie ograniczającym przypadkiem (specjalnej) mechaniki relatywistycznej. W języku symetrii: gdzie grawitacja może być zaniedbana, fizyka jest niezmienna Lorentza, jak w szczególnej teorii względności, a nie niezmienna Galileia, jak w mechaniki klasycznej. (Definiującą symetrię w szczególnej teorii względności jest grupa Poincaré, która obejmuje translacje, obroty i wzmocnienia.) Różnice między tymi dwoma stają się znaczące, gdy mamy do czynienia z prędkościami zbliżonymi do prędkości światła i zjawiskami o wysokiej energii. W przypadku symetrii Lorentza w grę wchodzą dodatkowe struktury. Są one określone przez zestaw stożków świetlnych (patrz zdjęcie). Świetlne stożki definiują strukturę przyczynową: dla każdego zdarzenia A istnieje zestaw zdarzeń, które mogą, co do zasady, wpływać lub być wpływane przez A za pośrednictwem sygnałów lub interakcji, które nie muszą poruszać się szybciej niż światło (takich jak zdarzenie B na obrazie), oraz zestaw zdarzeń, dla których taki wpływ jest niemożliwy (takich jak zdarzenie C na obrazie). Te zestawy są niezależne od obserwatora. W połączeniu z światowymi liniami cząstek spadających swobodnie, stożki światła mogą być używane do odtworzenia pół-Riemannian metryki przestrzeni-czasu, przynajmniej do dodatniego współczynnika skalarnego. W kategoriach matematycznych definiuje to konformalną strukturę lub konformalną geometrię.  Pytanie: W symetrii, czym jest szczególna względność ruchów?
Grupa Poincaré