Napisz kontynuację do tego akapitu - Rozwój wydarzeń w latach osiemdziesiątych XX wieku znacznie usprawiedliwił długotrwałą diagnozę Bernharda Steinbergera dotyczącą modelu gospodarczego wschodnich Niemiec. W latach 60. i 70. Niemcy Wschodnie cieszyły się prawie monopolem w ciężkiej inżynierii i innych "technicznych" sektorach produkcyjnych, ale w latach 80., gdy przemysł ciężki w Związku Radzieckim zaczął się modernizować, sprzedawcy z Niemiec Wschodnich na wspólnych rynkach eksportowych zaczęli spotykać się z sowieckimi towarzyszami nie jako partnerami, ale jako rywalami handlowymi. Coraz bardziej uzależniona od różnorodnie ukrytych dotacji zachodnioniemieckich, krajowi kończyły się środki pieniężne i kredyty. Po 1985 roku wiatry zmian, które wieją ze wszystkich miejsc, moskiewski Kreml pozostawił coraz bardziej geriatrycznych przywódców politycznych wschodnich Niemiec z poczuciem izolacji i niepewności co do przyszłości (choć ich zaangażowanie w "tradycyjny" socjalizm wydawało się solidne). Kiedy protestujący na ulicach przekroczyli Mur Berliński w listopadzie 1989 roku, szybko stało się jasne, że radzieccy żołnierze stojący w gotowości nie otrzymali żadnych rozkazów interwencji w imieniu status quo. Nie będzie powtórki z 1953 roku.
- Co? Wydarzenia przybrały swój własny rozmach. W tym kontekście, w dniu 15 stycznia 1990 r., Bernhard Steinberger dostrzegł okazję do odnowienia swojej kampanii na rzecz sprawiedliwości z wnioskiem do Sądu Najwyższego w Berlinie Wschodnim o "rewizję wyroków przeciwko Harichowi, Steinbergerowi i Hertwigowi". Podsumował ponownie swoje pomysły reformy z 1956 roku, które po prostu obracały się wokół coraz bardziej głównych celów dla de-stalnizowanej partii socjalistycznej i ustanowienia demokratycznego państwa wschodnioniemieckiego.