Po uzyskaniu niepodległości w 1956 roku Sudan cierpiał z powodu licznych wewnętrznych konfliktów politycznych, etnicznych i religijnych. W 1983 roku rewolucjoniści i separatyści z głównie chrześcijańskiego animizmu na południu kraju połączyli siły i rozpoczęli powstanie przeciwko rządowi, który był tradycyjnie zdominowany przez muzułmańskie elity z północy. Powstańcy zorganizowali się jako "Ludowa Armia Wyzwolenia Sudanu" (SPLA) pod przywództwem Johna Garanga, a powstanie ostatecznie przerodziło się w pełną wojnę domową, która dotknęła również wschód i zachód Sudanu. Negocjacje między rządem a SPLA prawie doprowadziły do pokojowego rozwiązania konfliktu, ale zakończyły się po zamachu stanu w 1989 r.
który przyniósł do władzy Narodowy Front Islamski (NIF) pod wodzą Omara al-Bashira. Nowy reżim był bojowo przeciwny wszelkim kompromisom i był zdeterminowany, aby całkowicie zmiażdżyć SPLA i wszystkie inne grupy opozycyjne. Nastąpiła eskalacja przemocy.