Dale Earnhardt był liderem na okrążeniu 130, kiedy Wally Dallenbach Jr. pokonał ścianę skrętu 4. Sterling Marlin i Michael Waltrip ustawili się za nim, a kiedy Marlin się wycofał, Waltrip go zaatakował i wysłał do obrotu. Marlin złapał powietrze, gdy skręcał obok Joe Ruttmana, który przychodził do boczków, by przejść na emeryturę z awarią silnika. 5 okrążeń po ponownym starcie, Rick Wilson i Bobby Hamilton zderzyli się na odwrót. Zbliżając się do końca 50 okrążeń, Ernie Irvan, zwycięzca Daytona 500 w 1991 roku, został przekształcony w ścianę wychodzącą z zakrętu nr 2, eliminując możliwego zwycięzcę. Pierwszy poważny wypadek miał miejsce, gdy Dale Earnhardt dotknął wyścigu Indianapolis w 1992 roku.
Zwycięzca Al Unser Jr. (w jedynym wyścigu Winston Cup Series). Jego Chevrolet nr 46 wjechał w 90 Bobby'ego Hillina Jr., który skręcił na ścieżkę Kyle'a Petty'ego. Obaj mieli gorącą wymianę słów, Hillin podobno mówił Petty, że nie ma hamulców, ale obaj byli ofiarami okoliczności. 31 okrążeń do końca, Derrike Cope i Waltrip trafiły w drugim zakręcie. Waltrip zmienił się w mistrza Pucharu Winstona z 1989 roku Rusty'ego Wallacea i wysłał go na straszną serię przewrotów na trawie. Kilka minut później, Ken Squier poinformował, że Wallace przyszedł przez radio do szefa załogi Buddy'ego Parrota i powiedział: "Jestem w porządku".