Po pokonaniu Kartaginy Rzymianie stali się dominującą potęgą Morza Śródziemnego, z powodzeniem walcząc w Grecji (Aemilius Paulus decydujące zwycięstwo nad Macedonią w bitwie pod Pydną), na Bliskim Wschodzie (Lucius Licinius Lucullus, Gnaeus Pompeius Magnus), w Galii (Gaius Julius Caesar) i pokonując kilka germańskich plemion (Gaius Marius, Germanicus). Podczas gdy armie rzymskie poniosły kilka poważnych strat, ich duża populacja i zdolność (i wola) do zastąpienia ofiar na polu bitwy, ich szkolenie, organizacja, taktyczna i techniczna wyższość umożliwiły Rzymowi pozostanie dominującą siłą wojskową przez kilka stuleci, wykorzystując dobrze wyszkolone i manewrowe armie do rutynowego pokonywania znacznie większych "plemiennych" armii swoich wrogów (patrz Bitwy pod Aquae Sextiae, Vercellae, Tigranocerta, Alesia
)