Ta organizacja brygady z, między innymi, różnymi prędkościami ruchu między czołgami a batalionami piechoty opancerzonej (głównie na rowerach wojskowych) zmniejszyła siłę ataku brygady i została szybko wyprzedana przez rozwój międzynarodowy z jego wymaganiami wyższych standardów, mobilności i stałego podziału na polu bitwy. Już pod koniec wojny
, Szwecja nie przyczyniła się do rozwoju technicznego. W związku z tym w 1953 r. zakupiono dużą liczbę ciężkich czołgów (Centurion) i rozpoczęto reorganizację - Pbrig 58 - z batalionami mieszanymi, które obejmowały czołg i dwie kompanii piechoty transportowej rowerowej, z których jedna mogła być transportowana na KP-bil. Ataki były przeprowadzane na piechotę, a czołg otrzymał rolę pomocniczą. Prędkość ataku była ograniczona do 5 km/h. Wieże armatne starszych czołgów były wykorzystywane jako fortyfikacje wieży armatne w portach i na lotniskach, a Stridsvagn m/41 i Stridsvagn m/42 zostały przebudowane odpowiednio w Pansarbandvagn 301 i Stridsvagn 74.