Larka został pierwszym ministrem wojny Republiki Estonii; w marcu uzyskał stopień generała-majorza. W 1918 roku, podczas okupacji niemieckiej, uczestniczył w organizacji Ligi Obrony. Po rozpoczęciu wojny wyzwoleńczej w 1918 roku, Larka wkrótce przeniósł się z stanowiska ministra wojny na szefa sztabu. W lutym 1919 roku został asystentem ministra wojny i zajmował to stanowisko do początku 1925 roku. Na tym stanowisku jego zadaniem było organizowanie mobilizacji i działań jednostek rezerwowych. Po wojnie zorganizował również demobilizację. Zmarł w 1925 roku z powodu problemów zdrowotnych. W 1930 roku zmarł w Prusach Wschodnich, Polsce i Rumunii.
I wojna światowa