W lecie 533 siły wandałów (5000 ludzi i 120 statków) pod dowództwem Tzazo przybyły na Sardynię, aby stłumić bunt Godasa i podbiły Caralis, zabijając Godasa i jego zwolenników. Na początku 534 r. wandałowie z Sardynii natychmiast poddali się Bizancjum, gdy usłyszeli wiadomość o upadku wandałów w Afryce.
; od tego czasu wyspa była częścią Cesarstwa Bizantyjskiego, włączona jako prowincja w prefekturze pretoriańskiej Afryki. Lokalny gubernator siedział w Caralis. Podczas wojen gotyckich większa część wyspy łatwo upadła w ręce Ostrogotów, ale ostateczny upadek oporu germańskiego na kontynencie we Włoszech zapewnił kontrolę bizantyjską. Sardynia została następnie włączona do Egzarchium Afryki aż do jego zakończenia przez Arabów w 698 roku n.e., kiedy wyspa prawdopodobnie została dodana do Egzarchium Rawenny. W 599 roku i w VII wieku flota Longobardów próbowała zaatakować Caralis i Turris Libissonis (Porto Torres), ale na próżno.