Dwa miesiące później, świadomy krytyki skierowanej przeciwko niemu za niewłaściwe wspieranie lądowań na Leyte, Halsey skupił swoją flotę agresywnie na wspieraniu inwazji gen. MacArthura na
Mindoro, jak obiecał, nawet w obliczu walki floty o przetrwanie przeciwko niszczącemu tajfunowi. Rozkazy Halseya, aby utrzymać formację i próbować tankować podczas tej burzy, spowodowały utratę większej liczby żołnierzy, statków i mniej więcej tyle samolotów, ile stracono w walce podczas bitwy pod Midway. Ponownie podważono osąd Halsey'a i przeprowadzono formalne śledztwo. Jednakże, podobnie jak w przypadku Spruance'a, wyżsi dowódcy i historycy marynarki wojennej doszli do wniosku, że "nieodłącznie odważne przywództwo Halseya i strategiczne i taktyczne instynkty ataku" były, w sumie, jego zasługą i ogólnym dobrodziejstwem Ameryki. Ameryka potrzebowała bohaterów wojennych, a Halsey, podobnie jak generał McArthur, zaspokajał tę potrzebę.