W 1991 roku Erekat był zastępcą szefa palestyńskiej delegacji na konferencji w Madrycie.
i kolejnych rozmów w Waszyngtonie w latach 1992-1993. W 1994 r. został mianowany ministrem samorządu terytorialnego Palestyńskiej Autonomii Narodowej, a także przewodniczącym palestyńskiej delegacji negocjacyjnej. W 1995 roku Erekat pełnił funkcję głównego negocjatora dla Palestyńczyków w okresie Oslo. W 1996 roku został wybrany do Palestyńskiej Rady Ustawodawczej, reprezentując Jericho. Jako polityk, Erekat był uważany za lojalistę Jasera Arafata, w tym podczas spotkań w Camp David w 2000 roku i negocjacji w Taba w 2001 roku. Erekat był również, wraz z Arafatem i Faisal Husseini, jednym z trzech wysokich rangą Palestyńczyków, którzy poprosili Ariel Szarona, aby nie odwiedzał meczetu Al-Aqsa we wrześniu 2000 roku, wydarzenie, po którym nastąpiła Druga Intifada. Pełnił również funkcję tłumacza Arafata. Kiedy Mahmoud Abbas został nominowany na premiera Palestyńskiej Rady Ustawodawczej na początku 2003 roku, Erekat miał zostać ministrem negocjacji w nowym gabinecie, ale wkrótce zrezygnował po tym, jak został wykluczony z delegacji na spotkanie z izraelskim premierem Arielem Szaronem. Było to interpretowane jako część wewnętrznej palestyńskiej walki o władzę pomiędzy Abbasem i Arafatem. Erekat został później ponownie mianowany na swoje stanowisko i uczestniczył w konferencji w Annapolis w 2007 r., gdzie zastąpił Ahmeda Qurei podczas impasu i pomógł wypracować wspólną deklarację.