Napisz kontynuację tego paragrafu - Japońska 31 Dywizja uderza w Kohimę
Była to kosztowna porażka, która ostatecznie zmusiła go do katastrofalnego wycofania się. Japońska 33 dywizja, japońska 15 dywizja i pierwsza dywizja INA doznały podobnego losu w Imphal. Japończycy i ich sojusznicy stracili co najmniej pięćdziesiąt tysięcy zabitych. W poprzednich latach w okresie monsunowym występowało spoczynek, ale nie w tym roku (1944/45). Dowództwo zdecydowało, że nadszedł czas, by zaatakować serce japońskiej armii w Birmie. Plan generała Williama "Billa" Slima w miesiącach monsunowych polegał na ściganiu pokonanych Japończyków w Kohimie i równinach Imphal z 5. dywizją piechoty indyjskiej w dół drogi Tiddim i 11. dywizją wschodnioafrykańską w dół doliny Kabaw, dopóki obaj nie połączyli się w Kalemyo. Następny plan ofensywny koncentrował się na okupacji środkowej Birmy, aż do Mandalay, aby wykorzystać dalsze południe i zniszczyć siły japońskie na równinach Shewbo, na północ od Irrawaddy, gdzie można było użyć pancerza. Siły aliantów przekroczyły rzekę Chindwin, a czoła obu korpusów czternastej armii (IV i XXXIII Korpus) poruszały się w wybranych obszarach bitwy, co zaskoczyło Japończyków, ponieważ nie spodziewali się żadnych dużych operacji w okresie monsunowym. Brytyjska XIV Armia stanęła teraz w obliczu wielkiej przeszkody (Irrawaddy) pokrytej przez zdecydowanych Japończyków. W środku rzeka Irrawaddy jest szeroka i pokryta zdradliwym i poruszającym się piaskiem. Przeciwstawny bezpośredni przejazd byłby bardzo kosztowny z niskim odsetkiem sukcesu.