Po utworzeniu rządu parlamentarnego w 1948 roku, premier U Nu rozpoczął politykę nacjonalizacji. Próbował uczynić Birmę państwem opiekuńczym, przyjmując centralne środki planowania. W latach pięćdziesiątych XX wieku eksport ryżu spadł o dwie trzecie, a eksport minerałów o ponad 96%. Wdrożono plany w zakresie tworzenia lekkich przemysłów konsumpcyjnych przez sektor prywatny. Burmański zamach stanu w 1962 roku
, nastąpił plan gospodarczy zwany Birmańską Drogą do Socjalizmu, plan nacjonalizacji wszystkich gałęzi przemysłu, z wyjątkiem rolnictwa. Katastroficzny program zamienił Birmę w jeden z najbiedniejszych krajów świata. Przyznanie Birmie statusu najmniej rozwiniętego kraju przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 1987 r. podkreśliło jej bankructwo gospodarcze.