PC23 zadebiutował w 1994 roku w Australii FAI Indycar Grand Prix, znany ze sensacyjnego debiutu wygrania Reynard podwozia, kwalifikacji 3 z Fittipaldi, 5 z Al Unser, Jr., i 6 z Tracy. W wyścigu, który został skrócony o 10 okrążeń z powodu ciemności, Fittipaldi zajął drugie miejsce, podczas gdy Unser i Tracy wycofali się z powodu problemów elektrycznych. W Phoenix, pierwszym owalnym wyścigu sezonu, PC23 zdobył swoje pierwsze zwycięstwo, z Fittipaldi przed Al Unser, Jr. Sezon kontynuował się z sześcioma zwycięstwami z rzędu, trzema dla Unser: Long Beach, Indianapolis
i Milwaukee, gdzie Penske Racing wygrał 1-2-3 z Fittipaldiem na drugim miejscu i Tracy'm na trzecim, wygrał Tracy w Detroit, i dwa zwycięstwa dla Unser w Portland, kolejne 1-2-3 dla Penske, i Cleveland. W Toronto jednak silnik Unser'a wybuchł, podczas gdy Fittipaldi ukończył trzeci, a Tracy piąty, kończąc niesamowitą serię siedmiu zwycięstw z rzędu. W Michigan, cała grupa Penske wycofała się, ale w następnych dwóch wyścigach, Mid-Ohio i New Hampshire, Penskes zdobyli dwa zwycięstwa 1-2-3 z rzędu, z Unserem jako zwycięzcą przy obu okazjach. Unser wygrał również w Vancouver, kończąc swój drugi rząd z 3 kolejnych zwycięstw w tym sezonie. Road America wygrał Jacques Villeneuve, jego pierwszy w wyścigach CART, podczas gdy Unser zdobył mistrzostwo przed Fittipaldiem. Dwa ostatnie wyścigi sezonu, Nazareth i Laguna Seca wygrał Paul Tracy. Unser, Fittipaldi i Tracy zakończyli sezon na pierwszych trzech miejscach w klasyfikacji sezonowej.