W 1945 roku Emhartowie nadal mieszkali w Bischofshofen, w pobliżu stacji kolejowej, do której Karl Emhart został przeniesiony w 1936 roku. Wraz z upadkiem rządu niemieckiego, zanim siły wyzwolenia z zachodu i wschodu przybyły do Austrii, Emhart obawiała się, że pro-nazistowskie populistyczne gangsterzy mogą wykorzystać chaos czasów jako przykrywkę do zabójstwa wybitnych socjalistów, w tym jej. To się nie wydarzyło. Podczas gdy wszyscy martwili się o to, co może się wydarzyć dalej, ona połączyła siły z garstką kolegów antynazistowskich towarzyszy, z którymi pracowała przed 1936 rokiem. Teraz przeprowadzili się do ratusza i rozpoczęli wielkie dzieło odbudowy. Na początku maja 1945
Wojna oficjalnie dobiegła końca i cały region Salzburga został przeniesiony pod okupację wojskową USA. Maria Emhart została odesłana do domu z ratusza przez amerykańskiego oficera, z pocieszającym wyjaśnieniem, że "polityka w społeczności jest sprawą mężczyzn". Działalność polityczna nie była już ograniczona przez prawo do członków partii narodowych socjalistów, a 11 maja 1945 roku dołączyła do tymczasowego zespołu kierowniczego SPÖ dla całej prowincji Salzburg. Była jedyną kobietą pracującą w grupie mężczyzn. Razem pracowali nad odbudową infrastruktury partii w całej prowincji, podczas gdy Emhart również zastosowała swoje oratorskie umiejętności do wygłaszania niezliczonych przemówień w imieniu nowo uruchomionej partii. W tym procesie odbudowała także swój profil polityczny. W listopadzie została wybrana na członka SPÖ. W tym czasie parlament liczył zaledwie 26 członków. 25 z tych, którzy zostali do niego wybrani w dniu 25 listopada 1945 r., to mężczyźni.