Władze były oczywiście zadowolone, że nauczanie Crügera w następstwie powstania z 1953 roku
powinien pozostać "pod radarem", ale jego odpowiedź na bardzo długą "tajemną mowę" pierwszego sekretarza Chruszczowa, wygłoszoną na XX Kongresie Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego w ostatnim tygodniu lutego 1956 r., która podała szczegóły "zbrodni Stain'a" i została nieformalnie rozpowszechniona w Niemczech Wschodnich w latach 1956 i 1957, ostatecznie wywołała polityczną nemesis. Podczas gdy rząd Niemiec Wschodnich początkowo próbował bagatelizować całą sprawę, Crüger był jednym z tych, którzy próbowali angażować się w czasami gorące dyskusje na temat kwestii poruszanych na spotkaniach politycznych organizowanych przez partię i w jej imieniu na uniwersytecie i w instytucjach kultury, z którymi był zaangażowany. Zwrócił uwagę, że dyskusje polityczne na uniwersytecie nie powinny być tłumione, ze szczególnym uwzględnieniem Heinricha Saara, nowo mianowanego dyrektora instytutu uniwersyteckiego, w którym pracował, który był znany jako działacz antynazistowski i ofiara prześladowań politycznych w latach hitlerowskiej rewolucji. Wezwał do przezwyciężenia dogmatycznego oporu partii wobec prób poszerzenia praktyk demokratycznych w jej obrębie. Dyskusje nigdy nie osiągnęły etapu konkretnych, nieodwołalnych propozycji, jednakże. był również otwarty w krytyce ponownego aresztowania swojego kolegi akademickiego Bernharda Steinbergera w listopadzie 1956 r. i oficjalnej strategii dzikiej zniesławiania prasy, której Steinberger był wtedy poddawany przez rząd. 5 grudnia 1956 roku Crüger skierował nawet list do Komitetu Centralnego Partii, w którym argumentował sprawę Steinbergera i nalegał na jego niewinność. Ten ostatni został oznaczony dla osobistej uwagi przywódcy narodowego (i pierwszego sekretarza partii), Waltera Ulbrichta.