Prawe oddziały Einema również uczestniczyły w ofensywie generała Ericha Ludendorffa w Szampanii-Marnie.
15-17 lipca 1918 wspierał wschodnią flankę niemieckiej 1. Armii. Po poniesieniu poważnych strat w walce z Siłami Ekspedycyjnymi Gen. Johna J. Pershinga od 26 września do 11 listopada w ofensywie Meuse-Argonne, został zmuszony do wycofania się na północ krótko przed końcem wojny. 10 listopada 1918 roku, zaledwie dzień przed ogłoszeniem zawieszenia broni, dowództwo grupy armii księcia Wilhelma, niemieckiego księcia koronnego, spadło na Einema, który miał nadzorować demobilizację Niemiec. Po odejściu z wojska w 1919 roku Einem żył na emeryturze aż do śmierci w Mülheim 7 kwietnia 1934 roku.