Królestwo Ayutthaya wyłoniło się z mandali miast-państw na Dolinie Dolnej Chao Phraya pod koniec XIV wieku podczas upadku Imperium Khmerów. Po stuleciu ekspansji terytorialnej, Ayutthaya stała się scentralizowana i stała się potęgą w Azji Południowo-Wschodniej. Ayutthaya stanęła w obliczu inwazji dynastii Toungoo z Birmy, rozpoczynając wielowiekową rywalizację między dwoma regionalnymi mocarstwami, w wyniku czego doszło do Pierwszego upadku Ayutthayi
W 1569 roku. Jednak Naresuan (1590-1605) uwolnił Ayutthaya od krótkiego rządzenia Birmy i rozszerzył Ayutthaya militarnie. Do 1600 roku wasale królestwa obejmowały niektóre miasta-państwa na Półwyspie Malajskim, Sukhothai, Lan Na i części Birmy i Kambodży, chociaż zakres kontroli Ayutthayi nad jej sąsiadami zmieniał się w czasie. W XVI i XVII wieku Ayutthaya stała się centrum handlu międzynarodowego, a jej kultura rozkwitła. Rządy Naraya (1657-1688) zostały opisane jako "złoty wiek" kultury syjamskiej i były znane z historycznych kontaktów między dworem syjamskim a Europejczykami, zwłaszcza z syjamskiej misji dyplomatycznej na dworze króla Ludwika XIV Francji w 1686 roku.