Został wybrany w 1789 roku przez duchownych bailliage Nancy do Stanów Generalnych, gdzie wkrótce zdobył nazwisko jako jeden z grupy duchownych i świeckich deputowanych sympatii jansenistycznych lub gallikanskich, którzy wspierali rewolucję. Był jednym z pierwszych duchownych, którzy dołączyli do trzeciego stanu, a tym samym przyczynił się do zjednoczenia trzech zakonów; przewodniczył sesji, która trwała sześćdziesiąt dwie godziny, podczas gdy Bastylia była atakowana
i gwałtownie wypowiadał się przeciwko wrogom narodu. Później odegrał wiodącą rolę w zniesieniu przywilejów szlachty i Kościoła.