Wypełnij następujące zdanie:
Wojna zakończyła się w maju 1945 roku, a Weidt został zwolniony z brytyjskiej armii wiosną 1946 roku. Natychmiast powrócił do Paryża, zamierzając się tam osiedlić i założył "Ballets des Arts". Zarządca teatru Charles Dullin zaaranżował dla niego studio w Teatrze Sary Bernhardt. Zdarzyło się, że to było to samo studio, które impresarz Siergiej Diagilev udostępnił Niżynskiemu w 1909 roku. W tym czasie wspierały go w jego działaniach tanecznych Dominique (1930-) i Françoise Dupuy. Dupuys, odpowiednio tancerz i choreograf, i jego najmłodsi protegowani, którzy pierwotnie poznali się w 1946 roku na zajęciach tanecznych prowadzonych przez Jeana Weidta, później kontynuowali prezentację choreografii Wendta aż do XXI wieku. Weidt zbudował w Paryżu swoją firmę i pomimo braku pieniędzy i często trudnych warunków życia, podjął różne wycieczki po rozbitych kontynentach, w tym do okupowanego Niemiec i drugiej, w 1947 roku, do Kopenhagi. Turneę w Kopenhadze w 1947 roku, która obejmowała "Międzynarodowy Konkurs Choreografii", gdzie Weidt zdobył pierwszą nagrodę z rewolucyjnym utworem zatytułowanym "La Cellule / Die Zelle" ("Komórka"). W domu, w Paryżu, krytycy nie byli pod wrażeniem jego triumfu w Danii, a choreografia Jeana Weidta wydawała się wyjść z mody po zakończeniu wojny. Nastąpiła kolejna udana trasa po Holandii i Belgii, a jego reputacja pozostała silna w pozostałej części Niemiec, ale finansowanie nadal stanowiło wyzwanie. W 1948 roku ostatecznie przeniósł się do wschodniej części Berlina, od 1945 r. administrowanej jako część sowieckiej strefy okupacyjnej, gdzie czekała go perspektywa stosunkowo hojnego rządowego wsparcia finansowego dla baletu.