W 1920 roku ponad 100 000 uzbrojonych członków plemienia
Powstali przeciwko brytyjskiej kontroli w Iraku. Szacunki sugerowały, że 25 000 brytyjskich i 80 000 indyjskich żołnierzy będzie wymagane do utrzymania kontroli nad krajem, jednak Churchill twierdził, że jeśli Wielka Brytania polega na swojej potęgi powietrznej, liczba żołnierzy w Iraku może zostać zmniejszona do zaledwie 4 000 brytyjskich i 10 000 indyjskich żołnierzy. Argument ten przekonał rząd brytyjski, a niedawno utworzone Królewskie Siły Powietrzne zostały wysłane do Iraku. W ciągu następnych kilku miesięcy RAF zrzucił 97 ton bomb, w wyniku czego zginęło 9000 Irakijczyków, ale nawet to nie udało się stłumić oporu. Arabskie i kurdyjskie powstania w Iraku nadal zagrażały brytyjskiej władzy. Churchill zasugerował użycie gazu łzawiącego przez RAF przeciwko zbuntowanym plemionom (nazywając je "niecywilizowanymi plemionami") zamiast kontynuowania kampanii bombardowania, ponieważ gaz łzawiący mógłby przestraszyć i rozproszyć uzbrojonych zbuntowanych plemion bez utraty życia i bez poważnych lub trwałych skutków dla tych, którzy zostali złapani przez gaz.