Friedman był również znany ze swojej pracy nad funkcją konsumpcji, hipotezą stałego dochodu (1957), którą sam Friedman określił jako swoją najlepszą pracę naukową. Praca ta twierdziła, że racjonalni konsumenci wydają proporcjonalną ilość tego, co postrzegają jako swój stały dochód. Zyski nieoczekiwane byłyby w większości oszczędne. Podobnie obniżki podatków, ponieważ racjonalni konsumenci przewidywaliby, że podatki będą musiały później wzrosnąć, aby zrównoważyć finanse publiczne. Inne ważne wkłady obejmują jego krytykę krzywej Philipssa i koncepcję naturalnej stopy bezrobocia (1968).
Friedman