Po osiągnięciu sukcesu na polu bitwy, armia zwróciła się przeciwko Holendrom. Spinola poczynił znaczne postępy od 1621 roku, ostatecznie odbił Breda po słynnym oblężeniu w 1624 roku. Koszt tego oblężenia jednak znacznie przekraczał zasoby Hiszpanii, a armia została postawiona na defensywę do końca wojny. Stale znajdując się pod zwiększoną presją, pozycja armii mogła być nie do utrzymania, ale w 1634 roku Hiszpania ponownie wykorzystała Szlaku Hiszpańskiego, sprowadzając nowe siły z Hiszpańskiego Włoch pod dowództwem kardynała-infanta Ferdynanda z Austrii; zniszczyli armię Szwecji w bitwie pod Nördlingen
przed cięciem na zachód, aby wzmocnić armię Flandrii. Jednakże wszelkie przewagi Hiszpanii zostałyby osłabione przez nowy sojusz francusko-holenderski, który groził pochłonięciem Hiszpańskich Niderlandów w konflikcie między dwoma wrogami. Francja i Oxenstierna zgodziły się na traktat w Hamburgu, przedłużając roczną francuską dotację w wysokości 400 000 riksdalerów na trzy lata, ale Szwecja nie będzie walczyć przeciwko Hiszpanii.