Napisz kontynuację tego paragrafu - 18 listopada 1944 roku, 11 Dywizja Powietrznodesantowa dołączyła do bitwy pod Leyte
Wylądowali bez oporu na plaży Bito, nad jeziorem Bito, Leyte. Załoga dowództwa dywizji przyleciała z Nowej Gwinei, by wybrać obszar dla obozu dywizji. Ponieważ bardziej pożądane obszary wzdłuż wschodniego wybrzeża zostały już zajęte, Bito Beach stał się położeniem biwaku dla dywizji. 187 GIR założyło swój pierwszy biwak w pobliżu filipińskiej wioski Abuyog. W ciągu pierwszych kilku dni na Leyte pułk oczyszczał i pilnował plaży, przenosząc wyładowane zapasy do zbiorników w tylnym rejonie, budując obóz bazowy i przygotowując się do pierwszego doświadczenia walki. Nie musiał długo czekać. 22 listopada generał Walter Krueger, dowódca szóstej armii USA, formalnie przyłączył 11. dywizję powietrzno-desantową do XXIV Korpusu generała majora Johna R. Hodge'a, składającego się z 96. i 7. dywizji piechoty. Generał Hodge polecił generałowi Swingowi uwolnienie 7. Dywizji Piechoty wzdłuż linii Burauen-La Paz-Bugho i zniszczenie wszystkich sił japońskich w tym obszarze, ochrona i zabezpieczenie wszystkich instalacji korpusu i korpusu powietrznego w jego obszarze operacyjnym (AO), ochrona baz zaopatrzeniowych i żeglugi w Zatoce Leyte oraz koordynacja operacji z 96 Dywizją Piechoty na jego północnej flance, biegnącą ogólnie na linii wschód-zachód przez Dagami. Swing wiedział, że siła walki jego dywizji składała się z siedmiu małych batalionów piechoty wspieranych przez trzy bataliony artylerii polowej z dwudziestoma czterema 75 mm haubicami i dwunastoma odciętymi 105 mm haubicami. Ale wprowadzał swoją dywizję w ruch po kolei, gdy wymagała tego sytuacja. W ciągu jednej nocy, dywizja przeszła z roli rezerwy do bezpośredniej walki.