Bajo Pivljanin (ur. 7 maja 1685), urodzony jako Dragojlo Nikolić, był serbskim dowódcą "hajduków", działającym głównie na terytoriach osmańskich w Hercegowinie i południowej Dalmacji. Urodzony w Piwie, wówczas częścią Imperium Osmańskiego, był handlarzem wołami, który rzekomo opuścił swoją wioskę po doświadczeniu niesprawiedliwości osmańskiej. Wspomniany w 1654 roku jako bandyta podczas wojny wenecko-otomańskiej, wstąpił do służby Republiki Weneckiej w 1656 roku. Hadżuki służyły do ochrony weneckiej Dalmacji. Przez następną dekadę pozostawał niskim hajdukiem, uczestnicząc w kilku znanych operacjach, takich jak nalot na Trebinje. W latach 1665-1668 szybko awansował do rangi "harambaša" ("przywódcy bandytów"). Po wojnie, która zakończyła się niekorzystnie dla Wenecjan, hadżudowie zostali przeniesieni z ich przystani w Zatoce Kotorskiej pod presją osmańską. W latach 1671-1684 Pivljanin, wraz z innymi hadżukami i ich rodzinami, był uchodźcą w Dalmacji. Po ponownym konflikcie
W 1685 r. wraz ze swoją bandą zginął w bitwie przeciwko postępującemu osmańskiemu gubernatorowi Scutari. Uważany za jednego z najbardziej wybitnych hadżuków swego czasu, jest chwalony w serbskiej poezji epickiej.