Andrzej Zbylitowski urodził się "około" 1565 roku, prawdopodobnie w Zagorzycach, województwie świętokrzyskim, jako syn Stanisława i Jadwigi Rożnówny, a także kuzyn pierworodny Piotra Zbylitowskiego. Po ukończeniu studiów za granicą wrócił do kraju, a w 1585 roku został dworzanem na dworze królewskim Stefana Batory'ego, a później Zygmunta III Wazy. W 1592 r. został Mistrzem Księstwa Korony (). W swoich poglądach politycznych był zwolennikiem Jana Zamojskiego. Jako poeta polityczny znany po nazwisku stał się popularny podczas sejmu w latach 1590-1591. Zbylitowski był bardzo produktywnym dworskim poetą, jego najbardziej znane prace polityczne obejmują 1587 powitanie dla Zygmunta III Wazy, który wrócił do Rzeczpospolitej, wiersz gratulacyjny do bitwy pod Byczyną
"O zwycięstwie osiągniętym w r. 1588", dziś nieznany wiersz Anny z Finlandii "Pisanie satyrów puszcz litewskich... o łowach w Białobieżach" (1589), "Epithalamium na wesele... Zygmuntowi III i arcyksiężnie JM rakuskiej Annie" (1592) i 1595 genethliacon z okazji chrztu księcia Władysława. W 1593 roku Zbylitowski udał się do Szwecji z towarzyszem Zygmunta III Wazy i opisał tę podróż w wierszu "Droga do Szwecyjej namożniejszego w północnych krainach Pana, Zygmunta III, polskiego i szwedzkiego króla, odprawiona w roku 1594", opublikowanym później w 1597 roku przez Jakuba Siebeneichera. W 1597 r. osiadł w Zbylitowskiej Górze, gdzie napisał dwa wiersze wiejskie: "Żywot szlachcica we wsi" (1597) i "Wieśniak" (1600).