Pod kierunkiem W.O. Bentleya, Lagonda Ltd. przebudowała swój samochód drogowy V12 na 24 godziny Le Mans w 1939 roku. Silnik o pojemności 4 i pół litra był ustawiony na teoretyczną prędkość maksymalną. Samochód ważył zaledwie. Lagonda zbudowała dwa samochody do wyścigu; Mitchell-Thomson kupił jeden i wziął udział w nim z Lordem Williamem Waleranem jako współautorem. Zespół dał ścisłe instrukcje, aby nie przekroczyć wcześniej ustalonej średniej prędkości opartej na wydarzeniu z 1938 roku, aby upewnić się, że nieprzetestowany projekt pokona dystans. Samochody te nie rzuciły wyzwania takim jak Bugatti i Delage, pierwszy ustanawiając nowy rekord odległości, ale zaimponowały brytyjskiej prasie motoryzacyjnej, zabezpieczając trzecie i czwarte miejsca. Pomimo obiecujących osiągów, wybuch drugiej wojny światowej uniemożliwił dalszy rozwój modelu. Mitchell-Thomson zajął drugie miejsce w B.A.R.C. w Brooklands, ostatnim spotkaniu na tym torze. Był piątym najszybszym okrążeniem w spotkaniu, średnio. Pojechał do Belgii na Grand Prix w Liege, zaplanowane na 27 sierpnia 1939 r. i odbywające się na terenie Expo 1939 Liège.
- Co? Ustawił trzeci najszybszy czas treningu, ale wydarzenie zostało odwołane z powodu mobilizacji wojsk i wojna rozpoczęła się w ciągu kilku dni. W październiku 1939 roku zgłoszono, że jest w rezerwie policyjnej.