Na początku wojny na Pacyfiku japońscy żołnierze wylądowali na północno-zachodnim Borneo i szybko przejęli kluczowe pola naftowe tego obszaru, które do 1943 roku zaczęły przyczyniać się do ich wysiłków wojennych. Wysiłki aliantów mające na celu powstrzymanie przepływu ropy naftowej ograniczały się w dużej mierze do bombardowań lotniczych w tym okresie, ponieważ wysiłki lądowe aliantów koncentrowały się na ataku na Filipiny. Niemniej jednak pod koniec 1944 - początek 1945 roku alianci zaczęli planować operacje odzyskania obszaru. Operacje alianckie w celu odzyskania Labuan
i Brunei Bay zaplanowano na połowę czerwca 1945. Aby to wspierać, w marcu 1945 roku australijskie służby rozpoznawcze (SRD) rozpoczęły operację Agas, wykorzystując personel jednostki specjalnej Z. Operacja miała dwa główne cele: zebranie informacji wywiadowczych i szkolenie rdzennych mieszkańców do prowadzenia kampanii partyzanckiej przeciwko Japończykom. Następnie w ostatnich etapach wojny w okupowanych przez Japończyków obszarach Północnego Borneo przeprowadzono serię pięciu operacji pod auspicjami operacji Agas, które zostały przeprowadzone w połączeniu z operacją Semut w Sarawakiu. Japońskie oddziały okupujące północne Borneo w tym czasie pochodziły z 37 Armii.