Na początku rewolucji francuskiej szwajcarscy żołnierze, jako przynajmniej nominalni obcokrajowcy, nadal uważani byli za bardziej wiarygodnych niż ich francuscy odpowiednicy w czasach niepokojów domowych. W związku z tym szwajcarskie pułki stanowiły znaczną część królewskich oddziałów wezwanych do Paryża przez Ludwika XVI na początku lipca 1789 r. Oddział szwajcarskich granaderów z pułku Salis-Samade został wysłany, aby wzmocnić garnizon więzienia Bastille, krótko przed oblężeniem przez tłum.
- Co? Szwajcarzy i inne królewskie oddziały zostały następnie wycofane do swoich garnizonów granicznych. W ciągu następnych lat Regiment Ernesta w szczególności stanął w obliczu serii starć z lokalnymi obywatelami, których kulminacją była dwudniowa bitwa z milicją marsylijską w 1791 roku. Ta oznaka rosnącej popularnej niechęci do Szwajcarów spowodowała, że kanton Berna odwołał rozbrojony pułk. Inny szwajcarski pułk, Chateauvieux, odegrał główną rolę w sprawie Nancy (bunt) w 1790 roku, a 23 jego żołnierzy zostało straconych po procesie przez ich własnych szwajcarskich oficerów. Gwardia Szwajcarska jednak pozostała lojalna i została zmasakrowana 10 sierpnia 1792 roku, kiedy tłum zaatakował Pałac Tuileriów, chociaż Ludwik XVI opuścił już budynek. Jedenaście szwajcarskich pułków piechoty liniowej zostało rozwiązanych na mocy dekretu uchwalonego przez francuskie Zgromadzenie w dniu 20 sierpnia 1792 r. Ponad trzy tysiące szwajcarskich żołnierzy przeniesiono indywidualnie do francuskich jednostek i kontynuowano służbę. Wielu z nich jednak powróciło do Szwajcarii, gdzie trzeba było podjąć środki, aby zapewnić im ulgę i reintegrację w społeczeństwo wiejskie, z którego większość wywodziła się.