Po serii potyczek, 5 listopada 1620 roku, Fryderyk wycofał swoje siły w kierunku Pragi, a wojska cesarskie podążały za nimi. 7 listopada siły czeskie zdecydowały się stawić czoła
Biała Góra, tuż za Pragą. Dzień wcześniej król Fryderyk zjeżdżał z linii i zachęcał żołnierzy. Następnie pobiegł do Pragi, by błagać czeskie dziedzictwo o zebranie pieniędzy na wojska i przyjęcie wysłanników króla angielskiego. Jednak było już za późno. Kiedy 8 listopada 1620 roku Fryderyk chciał wrócić do swoich oddziałów, spotkał go u bram Pragi uciekający żołnierze jego armii i jego kanclerz Anhalt, który poinformował go o katastrofie: armia czeska odniosła tamtego ranka zgubną klęskę w bitwie pod Białą Górą.