Napisz kontynuację dla tego akapitu - Pomimo radykalnego antyimperializmu będącego pierwotną podstawową wartością bolszewizmu, Związek Radziecki od 1940 roku był powszechnie postrzegany jako de facto imperialna potęga, której ideologia nie mogła pozwolić mu na przyznanie własnego imperializmu. Z punktu widzenia sowieckiej ideologii, frakcje proradzieckie w każdym kraju były jedynym legalnym głosem "ludu", niezależnie od tego, czy były to frakcje mniejszościowe. Wszystkie pozostałe frakcje były po prostu klasowymi wrogami "ludu", z natury nielegalnymi władcami, niezależnie od tego, czy były frakcjami większości. Tak więc, z tego punktu widzenia, każdy kraj, który stał się radzieckim lub sojusznikiem radzieckim, naturalnie zrobił to z uzasadnionego dobrowolnego pragnienia, nawet jeśli wnioskodawcy potrzebowali radzieckiej pomocy, aby to osiągnąć. Głównymi przykładami były sowieckie inwazje na Finlandię
w wyniku aneksji fińskich części Karelii, sowieckiej inwazji na Polskę, sowieckiej okupacji państw bałtyckich i powojennej de facto dominacji nad państwami satelitarnymi bloku wschodniego pod pretekstem całkowitej niezależności. W epoce postsowieckiej nawet wielu Ukraińców, Gruzinów i Ormian uważało, że ich kraje zostały siłą zaanektowane przez bolszewików, ale był to problematyczny pogląd, ponieważ pro-sowieckie frakcje w tych społeczeństwach były kiedyś również znaczne. Każda ze stron uważała, że druga nie reprezentuje prawdziwego interesu narodowego. Ten paradoks przypominający wojnę domową został zauważony w aneksji Krymu przez Federację Rosyjską, gdy krymscy prorosyjscy obywatele byli postrzegani przez krymskich proukraińskich obywateli jako nielegalni, i odwrotnie.