Przyjęcie konstytucji z 3 maja spotkało się z wrogimi politycznymi i wojskowymi reakcjami ze strony sąsiadów Wspólnoty. W wojnie polsko-rosyjskiej 1792
(czasami nazywana "wojną w obronie konstytucji"), Wspólnota została zaatakowana przez Cesarską Rosję Katarzyny Wielkiej sprzymierzoną z Konfederacją Targowica, koalicją polskich magnatów i bezziemskiej arystokracji, którzy sprzeciwiali się reformom, które mogłyby osłabić ich wpływy. Sprzymierzeńca Rzeczypospolitej, Prusy, pod wodzą Fryderyka Wilhelma II, zerwał sojusz, a Rzeczpospolita została pokonana. Ostatecznie Konstytucja z 3 maja obowiązywała niewiele ponad rok. Pomimo klęski Rzeczypospolitej w wojnie polsko-rosyjskiej i kolejnych podziałów, które wyeliminowały Rzeczpospolitej, Konstytucja z 3 maja pozostawała przez ponad 123 lata latarnią w walce o przywrócenie polskiej suwerenności. Według słów dwóch jej współautorów, Ignacego Potockiego i Hugo Kołłątaja, była to "ostatnia wola i testament umierającego kraju".