W latach 70. p.n.e., po wojnie domowej między arystokratyczną frakcją Sulli i resztkami zwolenników Mariusza i Cinnny, rzymski populista Quintus Sertorius odmówił poddania Hiszpanii dyktaturze Sullan. Jego secesja wywołała wojnę Sertoriańską, w trakcie której celtyckie polityki w śródziemnomorskiej Galii były poddawane pobieraniu wojsk i przymusowym rekwizycjom w celu wsparcia wysiłków wojskowych Metella Piusa, Pompejusza Magnusa ("Pompejusza Wielkiego") i innych rzymskich dowódców przeciwko buntownikom. Niektórzy Celtowie, w tym prawdopodobnie Helvii i Volcae Arecomici, poparli Sertoriusa. Po zabójstwie rzymskiego renegata, Metellus i Pompejusz byli w stanie ogłosić zwycięstwo, a Helvii i Volcae byli zmuszeni do ustąpienia części swoich ziem greckiego miasta-państwa Massilia (dzisiejsza Marsylia), lojalnego niezależnego sojusznika Rzymu przez wieki, strategicznie położonego u ujścia rzeki Ródany i zaufanego zwolennika Pompejusza. Podczas wojen galskich Cezara żaden z galskich "cywizatów" w prowincji Narbones nie dołączył do pan-galskiego buntu z 52 roku pne.
, ani zaangażowany w jakiekolwiek akty wrogości wobec rzymskich sił. Helwijskie Valerii odgrywają kluczową rolę w zabezpieczeniu tyłu Cezara wojskowo przed Vercingetorixem, który wysłał siły do inwazji na terytorium Helwii. W swojej historii Vivarais z 1861 roku, Abbé Rouchier przypuszczał, że Cezar, widząc strategiczną użyteczność terytorium Helwii na granicy prowincji rzymskiej wzdłuż głównej drogi do centralnej Galii, kultywował Valerii, korygując karne środki podjęte przeciwko nim przez Pompejusza. Cezar wspomina konfiskatę ziemi w swoim "Bellum Civile", dyskretnie pominąc wszelkie działania podjęte przez jego lojalnych przyjaciół Helvian przeciwko Rzymowi w latach 70.