Napisz kontynuację tego paragrafu - Dragomirov wstąpił do piechoty Gwardii w 1849 roku, stając się porucznikiem w 1852 roku i porucznikiem w 1854 roku. W ostatnim roku został wybrany na studia w Akademii Mikołaja, gdzie wyróżnił się na tyle, że otrzymał złoty medal, zaszczyt, który, jak się twierdzi, został przyznany uczniowi akademii tylko dwa razy w XIX wieku. W 1856 roku Dragomirov został awansowany na kapitana sztabu, a w 1858 roku na pełnego kapitana, w tym ostatnim roku został wysłany do studiowania metod wojskowych w modzie w innych krajach. Odwiedził Francję, Anglię i Belgię i napisał obszerne sprawozdania na temat obozów szkoleniowych i manewrowych tych krajów w Châlons, Aldershot i Beverloo. W 1859 roku został przypisany do kwatery głównej króla Sardynii Wiktora Emmanuela II podczas kampanii Magenta
i Solferino, i natychmiast po powrocie do Rosji został wysłany do Akademii Mikołaja jako profesor taktyki. Dragomirov odegrał wiodącą rolę w reorganizacji systemu edukacyjnego armii, a także pełnił funkcję instruktora dla kilku książąt rodziny cesarskiej. Pełnił tę funkcję do 1863 roku, kiedy to jako podpułkownik wziął udział w stłumieniu powstania polskiego w latach 1863-1864, powracając do Sankt Petersburga w tym roku jako pułkownik i szef sztabu jednej z dywizji Gwardii. Podczas wojny austro-pruskiej w 1866 roku Dragomirov został przypisany do kwatery głównej drugiej armii pruskiej. Był obecny w bitwach na górnej Elbie i w Königgrätz, a jego komentarze na temat operacji, których był świadkiem, mają największą wartość dla studenta taktyki i wojny z 1866 roku.