Na arenie międzynarodowej de Zúñiga widział przyszłość Hiszpanii jako część silnego sojuszu ze Świętym Cesarstwem Rzymskim, rządzonym również przez rodzinę Habsburgów, przypominając współczesnego "arbitra" Giovanniego Botero, który promował koncepcję hegemonii prowadzonej przez rodzinę Habsburgów w całej Europie. De Zúñiga był również pod wpływem konsekwencji dla kontrolowanych przez Hiszpanię północnych Włoch, gdyby austriacka gałąź rodziny zawiodła w Niemczech. De Zúñiga przekonał Filipa III do wysłania pomocy cesarzowi w Czechach w 1619 roku, skutecznie wprowadzając Hiszpanię do wojny trzydziestoletniej (1618-48). W 1620 roku odegrał kluczową rolę w wysłaniu Armii Flandrii na pomoc Imperium, co doprowadziło do hiszpańskiego zwycięstwa w bitwie pod Białą Górą.
w tym samym roku. De Zúñiga był również odpowiedzialny za kluczowe hiszpańskie decyzje dotyczące przyszłości konfliktu w Holandii. Rozejm od 1609 r. stawał się coraz bardziej napięty; chociaż de Zúñiga był przekonany, że proste zwycięstwo wojskowe nad Holendrami było mało prawdopodobne, do 1619 r. doszedł do wniosku, że wznowienie działań wojennych mogłoby umożliwić negocjacje prowadzące do traktatu bardziej korzystnego dla Hiszpanów. Był w dużej mierze odpowiedzialny za odnowienie wojny w 1621 roku; w konsekwencji konflikt trwał kolejne 27 lat aż do traktatu pokojowego z 1648 roku.