Napisz kontynuację tego paragrafu - Mieszkańcy Sepphoris nie dołączyli do buntu
przeciwko rzymskiej władzy w 66 roku n.e. Rzymski legat w Syrii, Cestius Gallus, zabił w tym regionie około 2.000 "złodziei i buntowników". Jerozolimczyk Józef Flawiusz, syn elity kapłańskiej, został wysłany na północ, by zwerbować Galilejczyków do grona rebeliantów, ale nie odniósł żadnego sukcesu. Dwukrotnie próbował zdobyć Seforis, ale nie udało mu się go podbić, pierwszy raz z powodu zaciekłego oporu, drugi raz z powodu garnizonu, który przybył, aby pomóc w obronie miasta. Około czasu buntu Sepphoris miał rzymski teatr <unk> w późniejszych okresach, łaźnie i podłogi mozaikowe przedstawiające postacie ludzkie. Sefory i Jerozolima mogą być postrzegane jako symbolizujące podział kulturowy między tymi, którzy starali się uniknąć jakiegokolwiek kontaktu z otaczającą kulturą rzymską, a tymi, którzy w pewnych granicach byli gotowi przyjąć aspekty tej kultury. Odrzucony przez Sepphoris i zmuszony do obozu poza miastem, Józef udał się do Jotapata, która wydawała się zainteresowana buntem, <unk> Oblężenie Jodfatu zakończyło się 20 lipca 67 roku n.e. Miasta i wioski, które się nie buntowały, zostały oszczędzone, a w Galilei stanowili większość. Na monetach wybijanych w mieście w czasie Wielkiego Powstania znajdowały się napisy "Neronias" i "Eirenopolis", "Miasto Pokoju". Po powstaniu monety przedstawiały wieniec laurowy, drzewa palmowe, kaducjusze i orzechy jęczmienia, które pojawiają się na monetach żydowskich, choć nie wyłącznie.