23 Dywizja Rezerwowa walczyła na froncie zachodnim, uczestnicząc w otwarciu niemieckiej ofensywy, która doprowadziła do Wielkiego Odwrotu aliantów i zakończyła się pierwszą bitwą nad Marną. Następnie dywizja pozostała na linii frontu w regionie Szampanii do końca 1914 r. i do lipca 1916 r.
jesienią 1915 roku. Pod koniec lipca 1916 roku dywizja uczestniczyła w bitwie nad Sommą. Pozostała ona w regionie Somme, Artois i Flandrii. Po krótkim odpoczynku w kwietniu 1917 roku dywizja weszła na linię frontu na rzece Yser. Jej siostrzana dywizja w XII Korpusie Rezerw Królewskich Sasów, 24. Dywizja Rezerw, została wysłana na front wschodni pod koniec kwietnia. 23. Dywizja Rezerwowa pozostała w Flandrii i stawiła czoła Brytyjczykom w bitwie pod Passchendaele. W październiku 1917 roku, po ciężkich walkach we Flandrii, dywizja została wysłana na front wschodni, gdzie dotarła w listopadzie. Było na linii zwrotnej do Rosjan, kiedy zawieszenie broni na froncie wschodnim weszło w życie. Potem dywizja udała się do Łotwy i po kilku miesiącach walk zajęła obszar między rzeką Daugawą a jeziorem Peipus. W marcu 1918 roku dywizja powróciła na front zachodni i została rozmieszczona w Flandrii i Artois. Następnie uczestniczył w niemieckiej ofensywie wiosennej w 1918 r. i pozostał na linii w okolicy Flandrii do końca wojny. Wywiad Sojuszników ocenił dywizję jako trzeciej klasy.