Tydzień później, powstanie wschodnich Niemiec w 1953 roku
wycofał te debaty z porządku obrad. Eisler popadł w depresję i nie napisał muzyki do opery. W swojej ostatniej pracy, "Ernste Gesänge" (Poważne piosenki), napisanej między wiosną 1961 r. a sierpniem 1962 r., Eisler próbował pracować nad swoją depresją, podejmując XX Kongres Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego z upadkiem kultu Stalina, jako znak nadziei na przyszłość umożliwiającą "życie bez strachu". Chociaż kontynuował pracę jako kompozytor i nauczał w konserwatorium w Berlinie Wschodnim, przepaść między Eislerem a funkcjonariuszami kultury Niemiec Wschodnich pogłębiła się w ostatniej dekadzie jego życia. W tym okresie zaprzyjaźnił się z muzykiem Wolfem Biermannem i próbował go promować (ale w 1976 roku Biermann został pozbawiony obywatelstwa NRD podczas koncertowej trasy w Niemczech Zachodnich).