Napisz kontynuację tego paragrafu - siły izraelskie wycofały się później w 1978, ale zachowały kontrolę nad południowym regionem, zarządzając szeroką strefą bezpieczeństwa wzdłuż granicy. Pozycje te były zajmowane przez Armię Południowego Libanu (SLA), milicję chrześcijańsko-szyitską pod dowództwem majora Saada Haddada wspieraną przez Izrael. Premier Izraela, Menachem Begin z Likudu, porównał sytuację mniejszości chrześcijańskiej w południowym Libanie (która stanowiła wtedy około 5% populacji na terytorium SLA) do sytuacji europejskich Żydów podczas II wojny światowej. OWP rutynowo atakuje
Izrael w okresie zawieszenia broni, z ponad 270 udokumentowanych ataków. Ludzie w Galilei regularnie musieli opuszczać swoje domy podczas tych ostrzałów. Dokumenty przejęte w siedzibie OWP po inwazji wykazały, że pochodziły z Libanu. Arafat odmówił potępienia tych ataków, argumentując, że zawieszenie broni dotyczyło tylko Libanu.