James Kelly, były asystent sekretarza stanu USA ds. Azji Wschodniej i Pacyfiku, zauważył, że nacjonalistyczne nastroje i gniew na protesty pochodni były bardziej skoncentrowane wśród Chińczyków w wieku poniżej 30 lat. Suisheng Zhao i Kenneth B. Pyle twierdzą, że zmiany w chińskiej polityce edukacyjnej, których doświadczyła ta młodzież, są częściowo odpowiedzialne za wzrost ich nacjonalizmu. Zheng Wang twierdzi, że w latach 90. sytuacja międzynarodowa zmniejszyła atrakcyjność komunizmu jako ideologii legitymującej chińskich władców. W rezultacie przywództwo odwróciło wiele zmian Partii Komunistycznej w historiografii chińskiej z 1949 roku, które interpretowały historię Chin jako historię walki klasowej. Ogłoszona w 1991 roku i w pełni funkcjonująca w 1994 roku, ta "Kampajna Edukacji Patriotycznej" odtwarzała historię w kategoriach narodowych, rehabilitując postacie takie jak generał Tso, który stłumił powstanie chłopskie.
ale powstrzymała rosyjską inwazję na Xinjiang i uznała rolę chińskich nacjonalistów (a nie tylko komunistów) w II wojnie chińsko-japońskiej. Uczniowie znajdują większy osobisty rezonans w takich narracjach niż w poprzednich zajęciach na temat doktryny marksistowskiej, ponieważ słyszą o okrucieństwach wobec Chin nie tylko z podręczników historii, ale także od swoich rodziców i dziadków.