25 września 1954 r. ówczesny premier U Nu w swoim radiowym przemówieniu do narodu mówił o lojalności politycznej muzułmanów Rohingja wobec Birmy, która była głównie buddyjską. To użycie terminu "Rohingya" jest ważne w tym sensie, że obecnie Myanmar całkowicie zaprzecza akceptacji tej kategorii i nazywa ich "Bengali". W tym samym czasie utworzono odrębną strefę administracyjną May Yu, obejmującą większość obecnego stanu Rakhine Północne, w którym większość stanowili Rohingya. Jednym z celów tej strefy z większością muzułmańską było dążenie do pokoju z Pakistanem. Brygadier Aung Gyi, jeden z zastępców generała Ne Wina, w 1961 roku wyjaśnił, że Rohingja to: "Na zachodzie dzielnica May Yu graniczy z Pakistanem. Jak w przypadku wszystkich społeczności granicznych, są muzułmanie po obu stronach granicy. Ci, którzy są po stronie Pakistanu są znani jako Pakistańczycy, podczas gdy muzułmanie po naszej birmańskiej stronie granicy są nazywani Rohingya. Ale od czasu burmańskiej junty wojskowej
Od czasu, gdy w 1962 roku władze rosyjskie przejęły kontrolę nad krajem, Rohingjowie byli systematycznie pozbawiani praw politycznych. W 1962 r. dyktator wojskowy, generał Ne Win, przejął rząd i zaczął wdrażać program nacjonalistyczny, który miał swoje korzenie w dyskryminacji rasowej. W 1978 r. rząd wojskowy rozpoczął operację Nagamin, aby oddzielić obywateli od nieobywateli. To był pierwszy skoordynowany atak na dużą skalę na Rohingya. Krajowe karty rejestracyjne (NRC) zostały odebrane przez podmioty państwowe i nigdy nie zostaną zastąpione. Przemoc zmusiła 200 tysięcy Rohingjów do ucieczki do Bangladeszu. Bangladesz odmówił przyjęcia Rohingja na swoje terytorium i zablokował racje żywnościowe, co doprowadziło do śmierci 12 000 z nich. Po dwustronnych negocjacjach Rohingya zostali repatriowani.