Na długo przed aneksją kolonii przylądkowej przez Brytyjczyków na Półwyspie Przylądkowym i poza nim istniały już duże osady europejskich mieszkańców mówiących po holendersku. Istniały jednak dwie odrębne podgrupy w populacji osiadłej w ramach VOC. Pierwsi byli wędrownymi rolnikami, którzy zaczęli stopniowo osiedlać się coraz dalej w głąb lądu, szukając lepszych pastwisk dla swojego bydła i wolności od przepisów VOC. Ta społeczność osadników wspólnie określała się jako Boerowie, aby opisać swój rolniczy sposób życia. Ich gospodarstwa były ogromne według standardów europejskich, ponieważ ziemia była wolna i stosunkowo mało zaludniona; musieli jedynie zarejestrować je w VOC, proces, który był niewiele więcej niż formalnością i stawał się bardziej nieistotny, im dalej Burowie przeniosli się w głąb lądu. Niektórzy Burowie przyjęli na stałe pół-nomadyczny styl życia i stali się znani jako Boerowie byli głęboko podejrzliwi wobec scentralizowanego rządu i rosnącej złożoności administracji na Przylądku; ciągle migrowali dalej od zasięgu kolonialnego urzędnictwa, gdy tylko próbowało ono regulować ich działalność. W połowie XVIII wieku Burowie przeniknęli prawie tysiąc kilometrów w głąb Afryki Południowej za Przylądek Dobrej Nadziei, gdzie natknęli się na lud Xhosa, który migrował na południe z przeciwległego kierunku. Rywalizacja między tymi dwoma społecznościami o zasoby na granicy wywołała wojny Xhosa.
- Co? Twardy stosunek Boerów do czarnych Afrykanów został na stałe ukształtowany przez kontakt z Xhosami, co wywołało niepewność i strach na granicy.