John de Vere, urodzony 14 sierpnia 1499, był drugim, ale jedynym żyjącym synem Sir George'a Vere'a i jego drugiej żony, Margaret, córki Sir Williama Stafforda z Bishop's Frome w Herefordshire przez Elizabeth Wrottesley, córkę Hugh'a Wrottesley'a, esquire'a. Sir George Vere był przeznaczony do kapłaństwa, a w 1459 roku, kiedy miał zaledwie szesnaście lat, jego ojciec, John de Vere, dwunasty hrabia Oksfordu, mianował go na beneficjum w Lavenham w Suffolk. Jednak zarówno dwunasty hrabia, jak i jego najstarszy syn i spadkobierca, Aubrey de Vere, zostali straceni w lutym 1462 roku, a następnie George stał się drugim w kolejce do hrabictwa jako potencjalny spadkobierca swojego brata, Johna de Vere, trzynastego hrabiego Oksfordu. Zamiast George'a, jego młodszy brat, Richard, został księdzem, a w 1459 roku George poślubił swoją pierwszą żonę, Margaret Talbot (zm. grudnia 1472), siostra i współdziedziczka Thomasa Talbota, 2. wicehrabiego Lisle (zm. marca 1470). Walczył w bitwie pod Barnet.
14 kwietnia 1471 roku i był ze swoim starszym bratem, Johnem de Vere, 13. hrabią Oksfordu, kiedy 30 września 1473 roku zajął górę św. Michała w Kornwalii. Sir George Vere został wybrany do Parlamentu na początku 1475 roku, wraz z jego braćmi, Johnem i Tomaszem. Ross twierdzi, że Sir George Vere nigdy nie został oficjalnie ułaskawiony, chociaż Richardson twierdzi, że jego ułaskawienie zostało cofnięte, gdy król Henryk VII wstąpił na tron w 1485 roku.