Działania Waszyngtonu od końca 1778 do 1780 roku były bardziej dyplomatyczne i organizacyjne, ponieważ jego armia pozostała poza Nowym Jorkiem, obserwując armię Sir Henry'ego Clintona, która okupowała miasto. Waszyngton rozmawiał z Francuzami, jak najlepiej współpracować w działaniach przeciwko Brytyjczykom, co doprowadziło do ostatecznie nieudanych prób wydalenia Brytyjczyków z Newport, Rhode Island i
Savannah, Georgia. Jego uwagę przyciągnęła również wojna graniczna, która spowodowała ekspedycję armii kontynentalnej Johna Sullivana do północnej części stanu Nowy Jork w 1779 roku. Kiedy generał Clinton wysłał odwróconego generała Benedicta Arnolda na nalot w Wirginii, Waszyngton zaczął oddzielać elementy swojej armii, by stawić czoła rosnącemu zagrożeniu. Przybycie lorda Cornwallisa do Wirginii po kampanii na południu dało Waszyngtonu szansę na decydujący cios. Armia Waszyngtonu i armia francuska przeniosła się na południe, aby stawić czoła Cornwallisowi, a współpracująca francuska flota pod dowództwem admirała de Grasse'a skutecznie zakłóciła brytyjskie próby przejęcia kontroli nad zatoką Chesapeake, kończąc uwięzienie Cornwallisa, który poddał się po oblężeniu Yorktown w październiku 1781 roku. Chociaż Yorktown oznaczał koniec znaczących działań wojennych w Ameryce Północnej, Brytyjczycy nadal okupowali Nowy Jork i inne miasta, więc Waszyngton musiał utrzymywać armię w obliczu bankructwa Kongresu i żołnierzy, którzy czasami buntowali się z powodu warunków i płac. Armia została formalnie rozwiązana po pokoju w 1783 roku, a 23 grudnia 1783 roku Waszyngton zrezygnował ze stanowiska naczelnego dowódcy.