Napisz kontynuację do tego akapitu - Jego wczesne dzieła mają wpływ silnego nacjonalizmu i gandiańskich ideałów pokoju i niestosowania przemocy. Chociaż Joshi miał nacjonalizm, jego prace miały również tematy "Jedności ze światem i każdym człowiekiem". W 1956 roku nastąpiła zmiana w jego filozofii z epoki gandhijskiej i jej zasad do nierówności współczesnego życia. Jego wiersz "Chinnabhinna cchu" (Jestem rozproszony) odzwierciedlał tę zmianę w jego filozofii. M. V. Desai uważał, że wiersze "Chinnabhinna cchu" i "Shodh" (Poszukiwanie) oznaczają "kamień milowy przedstawiający poczucie rozkładu osobowości ludzkiej i poszukiwania poetyckiego piękna w słowach". Indra Nath Choudhuri zaproponował, że ta "manifestacja nut rozpaczy wyłaniających się z poczucia bezradności" jest częścią szerszego zjawiska obserwowanego u indyjskich poetów z połowy lat pięćdziesiątych, takich jak Faiz Ahmad Faiz (Urdu), Jibanananda Das, Navakanta Barua, Agyeya itp. Chociaż jego literatura po latach pięćdziesiątych zaczęła wyrażać różnorodność, posiada również wartości jedności ludzkości i pokoju, które wyrażał na początku lat trzydziestych. Już w latach 1945 i 1947 wiersze Joshi'ego zaczęły wyrażać jego rozczarowanie i różnice wynikające z wydarzeń tej dekady. Po ataku na Hiroszimę i Nagasaki, Joshi kwestionował zwycięstwo
W jego wierszu: