Demokratyczna Republika Wietnamu pod dowództwem Ho Chi Minha domagała się panowania nad całym Wietnamem, ale w tym czasie Południowy Wietnam był w głębokim chaosie politycznym. Kolejnym upadkom francuskiej, a następnie japońskiej władzy, a następnie niezgodnościom między frakcjami politycznymi w Sajgonie towarzyszyła powszechna przemoc na wsi. 16 sierpnia 1945 roku Hồ Chí Minh zorganizował Kongres Narodowy w Tân Trào. Kongres przyjął 10 głównych zasad Viet Minh, uchwalił Ogólny Porządek Powstania, zdecydował o Fladze Narodowej, w środku z pięcioramienną złotą gwiazdą, wybrał hymn narodowy i wybrał Komitet Narodowy Wyzwolenia Wietnamu, później stając się Tymczasowym Rządem Rewolucyjnym, kierowanym przez Hồ Chí Minh. 12 września 1945 roku pierwsze brytyjskie wojska przybyły do Sajgonu. 23 września, 28 dni po tym, jak mieszkańcy Sajgonu przejęli władzę polityczną, francuskie wojska zajęły posterunki policji, pocztę i inne budynki publiczne. Najważniejszym faktem politycznym życia w Północnym Wietnamie była chińska nacjonalistyczna armia okupacyjna, a obecność chińska zmusiła Ho Chi Minha i Viet Minha do przyjęcia wspieranych przez Chiny nacjonalistów wietnamskich. W czerwcu 1946 r. chińskie oddziały nacjonalistyczne ewakuowały Hanoi, a 15 czerwca ostatnie oddziały załadowały się w Haiphong. Po odejściu Brytyjczyków w 1946 roku, Francuzi kontrolowali część Cochinchina, południowe wybrzeże centralne, centralne wyżyny od końca wojny oporu południowego
- Co? W styczniu 1946 r. Viet Minh przeprowadził ogólnokrajowe wybory we wszystkich prowincjach w celu ustanowienia Zgromadzenia Narodowego. Publiczny entuzjazm dla tego wydarzenia sugeruje, że Viet Minh cieszył się w tym czasie dużą popularnością, chociaż było niewiele wyścigów konkurencyjnych, a skład partii Zgromadzenia został ustalony przed głosowaniem. Pomimo nieprzystąpienia do wyborów, Việt Cách i Việt Quốc zdobyły 70 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym za ustanowienie zjednoczonego rządu.