Następnego roku wygrał 24-godzinny wyścig Daytona, dzieląc Ford GT Mk.II z Lloydem Rubim, a następnie wygrał 12-godzinny wyścig Sebring. Kilka miesięcy później, dzieląc kierownicę z Dennym Hulme'em, Miles prowadził 24-godzinne wyścigi Le Mans 1966
, ale dyrektor Ford Leo Beebe, pragnąc publicznego zdjęcia trzech ich samochodów przekraczających linię mety razem, polecił Carrolowi Shelby'emu, aby nakazał mu spowolnienie, na co Shelby się zgodził. W związku z tym, następny samochód od Forda prowadzony przez Bruce'a McLarena/Chris'a Amona i trzeci samochód od Forda wyciągnęli się i pojechali razem do linii. Francuscy urzędnicy wyścigowi, po początkowym zgodzeniu się na "foto-finał" Forda, zrezygnowali w ostatniej godzinie wyścigu. Samochód nr 2 McLarena przekroczył linię mety i został ogłoszony zwycięzcą. Miles został pozbawiony niepowtarzalnego osiągnięcia wygrania Sebring, Daytona i Le Mans w tym samym roku.