Wypełnić następujące zdanie: Ze względu na ciągłe strajki we Włoszech, Ferrari mogło sobie pozwolić na wprowadzenie tylko dwóch samochodów (Ferrari P3) do wyścigu.
1966 24 Godziny Le Mans zamiast zwykłego wejścia trzech prototypów. Niepewność i zamieszanie otaczają kolejne wydarzenia i ich konsekwencje, a od tego czasu w ciągu kilkudziesięciu lat zaproponowano wiele różnych wyjaśnień. Wówczas Ferrari wyjaśniło, że zgodnie z zasadami Le Mans w 1966 roku każdy samochód mógł mieć tylko dwóch kierowców. Surtees został pominięty z zespołu kierowców, z jednym Ferrari kierowanym przez Mike'a Parkesa i Ludovico Scarfiotti, a drugim przez Jeana Guicheta i Lorenzo Bandiniego. Kiedy Surtees zapytał menedżera zespołu Ferrari Eugenio Dragoni, dlaczego jako lider zespołu Ferrari nie będzie mógł rywalizować, Dragoni powiedział Surtees, że nie czuje się w pełni zdolny do prowadzenia 24-godzinnych wyścigów wytrzymałościowych z powodu obrażeń, które doznał pod koniec 1965 roku. Jednakże sam Surtees opisał sytuację nieco inaczej. W jego pamięci, kiedy pary zostały ogłoszone miał jechać obok Scarfiotti. Jako najszybszy kierowca, Surtees twierdził, że powinien wziąć pierwszy przejazd i "próbować złamać" opozycję Forda, jeżdżąc "płasko od początku". Dragoni odrzucił prośbę Surtees'a i nalegał, aby Scarfiotti wziął początek, rzekomo, aby zadowolić prezesa Fiata Gianni Agnelli, wujka Scarfiottiego, który był obecny jako widz. Tak czy inaczej, decyzja i późniejszy brak wsparcia ze strony samego Enzo Ferrari były głęboko denerwujące dla Surtees i natychmiast opuścił zespół. Ta decyzja prawdopodobnie kosztowała zarówno Ferrari, jak i Surtees mistrzostwo Formuły 1 w 1966 roku. Ferrari zajęło drugie miejsce za Brabham-Repco w mistrzostwach konstruktorów, a Surtees zajęło drugie miejsce za Jackiem Brabhamem w mistrzostwach kierowców. Surtees zakończył sezon jako kierowca zespołu Cooper-Maserati, wygrywając ostatni wyścig sezonu.