Wczesne deportacje w Polsce zostały przeprowadzone przez polskie władze komunistyczne jeszcze przed konferencją w Potsdamie ("dzikie deportacje" od czerwca do połowy lipca 1945 r., kiedy polskie wojsko i milicja wydaliły prawie wszystkich ludzi z dzielnic bezpośrednio na wschód od linii Oder-Neisse), aby zapewnić ustanowienie etnicznie jednorodnej Polski. Około 1% (100 000) niemieckiej ludności cywilnej na wschód od linii Oder-Neisse zginęło w walkach przed kapitulacją w maju 1945 r.
, a następnie około 200 000 Niemców w Polsce było zatrudnionych jako pracownicy przymusowi przed wydaleniem. Wielu Niemców zginęło w obozach pracy, takich jak obóz Zgoda i obóz Potulice. Z tych Niemców, którzy pozostali w nowych granicach Polski, wielu później postanowiło wyemigrować do powojennego Niemiec.