Po zabójstwie Juliusza Cezara w 44 r. p.n.e. doszło do wojny domowej między cezarianami, zwolennikami Cezara, a pompejanami, zwolennikami Pompejusza, którzy poprowadzili siły rzymskiego senatu przeciwko Cezarowi podczas wojny domowej Cezara (49-45 p.n.e.). W tej wojnie domowej, wojna domowa wyzwalaczy
(43-42 p.n.e.), Pompejczycy byli prowadzeni przez Gaius Cassius Longinus i Marcus Junius Brutus Młodszego, przywódców spisku mającego na celu zamordowanie Cezara. Walczyli przeciwko Oktawianowi i Markowi Antoniuszowi, dwóm członkom Drugiego Triumwiratu, sojuszu pomiędzy trzema przywódcami cezarów. Kasjusz i Brutus zostali pokonani w bitwie pod Filipi w październiku 42 r. p.n.e. Labienus próbował wskrzesić pompejską sprawę z pomocą Partów.