Jak Ormianie, Asyryjczycy i inni poddani Osmańskiej Władzy
, Grecy z Trebizond i krótkotrwała rosyjska prowincja Kaukazu Kars (która w 1918 r. wróciła pod kontrolę osmańską) doświadczyły powszechnych masakr i tego, co obecnie zwykle nazywa się oczyszczaniem etnicznym na początku XX wieku, najpierw przez Młodych Turków, a później przez siły kemalistyczne. W obu przypadkach pretekstem było ponownie to, że grecy i Ormianie z Pontu współpracowali lub walczyli z siłami swoich rosyjskich współwyznawców i "protektorów" przed zakończeniem działań wojennych między dwoma imperiami, które nastąpiły po rewolucji październikowej. Marsze śmierci przez górski teren Turcji, przymusowa praca w niesławnym "Amele Taburu" w Anatolii i rzeź przez nieregularne gangi Topal Osmana spowodowały śmierć dziesiątek tysięcy Greków z Pontu w okresie od 1915 do 1922 roku. W 1923 roku, po setkach lat, pozostali zostali wygnani z Turcji do Grecji w ramach wymiany ludności między Grecją a Turcją określonej w Traktacie z Lozanną. W książce "Czarne Morze" autor Neal Ascherson pisze: