W 1826 roku Singapur został zgrupowany przez Brytyjską Kompanię Wschodnioindyjską wraz z Penangem i Malaką w celu utworzenia osadnictwa Cieśniny, zarządzanego przez Brytyjską Kompanię Wschodnioindyjską. W 1830 roku, osady Cieśniny stały się rezydencją lub poddziałem prezydencji Bengalu, działającego w brytyjskich krajach arabskich w Indiach. Jednak w ciągu kolejnych dziesięcioleci Singapur szybko stał się ważnym punktem handlowym, Wielka Brytania skonsolidowała swoje roszczenia na wyspie. Traktat anglo-holenderski z 1824 roku umocnił status Singapuru jako brytyjskiej posiadłości, dzieląc archipelag malajski pomiędzy dwoma mocarstwami kolonialnymi z obszarem na północ od Cieśniny Malaka, w tym Singapur, spadającym pod brytyjską sferę wpływów.
administracja rządząca wyspą była niedostatecznie załogowa, nieskuteczna i niezainteresowana dobrem ludu.