Wiosną 1940 roku hitlerowskie Niemcy zaatakowały Norwegię, Danię, Holandię, Belgię i Francję. Tymczasem we wrześniu tego samego roku cesarska Japonia zaatakowała i podbiła Indochinę Francuską, jednocześnie walcząc z Chinami podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej. Na Alasce narastała niepokój z powodu braku obrony wojskowej, ponieważ była podatna na inwazję Osi. Gruening naciskał na obiekty obronne na Alasce od czasu jego mianowania na stanowisko gubernatora, a z powodu ostatnich działań Niemiec i Japonii, Kongres przeznaczył fundusze na budowę fortów wojskowych i lotnisk na terytorium. Do 1941 roku, było 3000 żołnierzy Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych stacjonujących wokół Alaski. Po ataku na Pearl Harbor Gruening przygotowywał się do następnej ataku na Alaskę. Zaplanowano odcięcie zasilania elektrycznego i oddziały obrony cywilnej, których pierwszym zadaniem było "dwa dni w tygodniu ochrona stacji radiowych, stacji telefonicznych, zbiorników ropy naftowej, obiektów użyteczności publicznej i doków oraz czujność wobec ewentualnych sabotażystów". Siły zbrojne rozszerzyły swoje operacje na Alasce, powoli przesuwając się w kierunku Aleutów, najbardziej dostępnej drogi z Azji. Japończycy dotarli na Alaskę w czerwcu 1942 roku, bombardując
Dutch Harbor i lądowanie na wyspach Attu i Kiska, jedynych kontynentalnych miejscach USA przejętych podczas II wojny światowej.