Pomimo tego, że otrzymała rolę nie walczącą, walczyła razem z mężczyznami z jej jednostki w bitwach kampanii Tarapacá pod koniec 1879 roku, w Pisagua i San Francisco. Jej odwaga w tych bitwach i opieka nad rannymi przyciągnęły uwagę chilijskiego dowódcy Manuel Baquedano, który zapewnił jej oficjalne uznanie i stopień sierżanta. Przez całą wojnę służyła w armii i była znana z odwagi w bitwie pod Tacną.
W 1880 roku. Po wojnie powróciła do cywilnego życia i zmarła w ciemności, mając zaledwie 25 lat. Uznawana za jednego z największych bohaterów wojny w Chile, jej służba stała się powszechnie znana dopiero po jej śmierci.