W czasie trwania kampanii na południowo-zachodnim Pacyfiku, siły amerykańskie rozpoczęły ofensywę na środkowym Pacyfiku, rozpoczynając ją w listopadzie 1943 roku bitwą pod Tarawą. Stany Zjednoczone następnie zdobyły japońskie pozycje na Wyspach Marshalla i Wyspach Karoliny. W czerwcu 1944 roku Stany Zjednoczone rozpoczęły atak na Saipan, na Wyspach Marianach, zdobywając kontrolę nad wyspą na początku lipca kosztem czternastu tysięcy ofiar. W trakcie bitwy pod Saipan, USA wygrały wielkie zwycięstwo w bitwie nad Morzem Filipin, zatopiwszy trzy japońskie lotniskowce. W lipcu 1944 roku Roosevelt spotkał się z Nimitzem i MacArthurem, gdzie upoważnił do kontynuacji kampanii na południowo-zachodnim Pacyfiku i na środkowym Pacyfiku. Siły MacArthura kontynuowałyby swoje ataki na Filipiny, podczas gdy kampania na środkowym Pacyfiku przebiegała w kierunku Japonii. Amerykanie wylądowali
na filipińskiej wyspie Leyte w październiku 1944 roku, wywołując japońską reakcję morską, ponieważ Filipiny utrzymywały krytyczną pozycję na japońskiej trasie dostaw ropy z Holenderskich Indii Wschodnich. Japońska marynarka wojenna została zdziesiątkowana w wyniku bitwy w Zatoce Leyte, która czasami jest uważana za "największą bitwę morską w historii". W grudniu siły MacArthura przejęły kontrolę nad Leyte i w marcu 1945 roku odzyskały kontrolę nad Filipinami.