Po wojnie indyjsko-pakistańskiej w 1971 roku, armia indyjska od dawna opowiadała się za praktykowaniem nowoczesnych metod walki lądowej i profesjonalizmu. Szef sztabu armii indyjskiej, generał Krishnaswamy Sundarji, oficer, który wcześniej dowodził dywizją piechoty w wojnie wyzwoleńczej w Bangladeszu
, rzucił się w modernizację armii indyjskiej. Otrzymał pozwolenie i rozkazał przeprowadzenie dużych ćwiczeń wojskowych w celu przetestowania nowych koncepcji mechanizacji, mobilności i wsparcia lotniczego. Wydał rozkaz zmobilizowania dywizji mechanizowanych i opancerzonych, a uzbrojone czołgi zostały wysłane na pozycje na pustyni Thar. W grudniu 1986 roku, z ponad dziesięcioma tysiącami pojazdów opancerzonych rozrzuconych po zachodniej pustyni, Indie rozpoczęły ostatni etap ogromnych ćwiczeń wojskowych, które wzbudziły nowe napięcia z Pakistanem.