Kiedy jego najlepsze dni gry dobiegały końca, Fairhurst nadal szczodrze poświęcał swój czas i pieniądze na rozwój szkockich szachów. W 1956 r. został prezydentem Szkockiego Stowarzyszenia Szachowego (SCA) i nawiązał nowe powiązania z Brytyjską Federacją Szachową. Po zakończeniu wyznaczonej mu kadencji przejął kontrolę nad SCA, mianował się prezydentem i zachował prawo do wyboru osób, które dołączyły do niego w zarządzie. Przez pewien czas było to poprawą w porównaniu z niewyraźnym stanem, w jakim wcześniej znajdowała się SCA. Później jednak, jego wpływ stał się dominujący i po kontrowersji dotyczącej selekcji drużyny na Olimpiadę w Lugano w 1968 roku
, gdzie próbował zablokować włączenie gracza, został usunięty i poproszony o mianowanie następcy.