W 1938 roku rozpoczęto prace nad nowym lekkim czołgiem dla japońskiej armii. Podczas gdy Typ 95 Ha-Go wykazał się dobrym wynikiem przeciwko Narodowej Armii Rewolucyjnej Chin w drugiej wojnie chińsko-japońskiej i z powodzeniem zaatakował amerykańskie lekkie czołgi M3 Stuart na Półwyspie Bataan w grudniu 1941 roku, szybko stawał się przestarzały. Chociaż jego 37-milimetrowy dział był odpowiedni dla większości lekkich pancerzy zaprojektowanych i zbudowanych w latach trzydziestych, Ha-Go, podobnie jak czołgi armii amerykańskiej przed 1941 rokiem, nie został zaprojektowany do walki z czołgami wroga, ale raczej do wsparcia piechoty. Lekki pancerz typu 95 sprawiał, że był podatny na ogień z karabinu maszynowego kalibru.50 i próby rozwiązania tych niedociągnięć za pośrednictwem typu 98 Ke-Ni i typu 2 Ke-To były krokiem we właściwym kierunku, ale nadal były niewystarczające. W związku z tym przeprowadzono pełny przegląd projektu, a prototyp nowego standardowego czołgu lekkiego został ukończony do 1942 roku. W tym momencie projekt został odłożony na półkę, ponieważ sztab generalny cesarskiej japońskiej armii musiał ustąpić potrzebom cesarskiej marynarki wojennej w zakresie surowców niezbędnych do produkcji okrętów wojennych i samolotów bojowych. Produkcja masowa została wreszcie dopuszczona w 1945 roku, ale było już za późno. Produkcja była niemożliwa ze względu na niedobór materiałów takich jak stal i bombardowanie Japonii. Tylko jeden prototyp został ukończony przez firmę Hino Jido Sha przez
zakończenie II wojny światowej.