Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Nodeems de President Jacques Chirac d'Verantwortung vum franséische Staat während der Zesummenaarbecht am Joer 1995 unerkannt huet, um Anniversaire vun der Vel' d'Hiv Razzia
, huet de Judt an engem "New York Times" Kommentar geschriwwen, "Mënschen wéi de Jean-Paul Sartre an de Michel Foucault ware virwëtzeg roueg. Ee Grond war hir bal besat vum Kommunismus. Während si d'Noutwennegkeet vun engem "Engagement" proklaméiert hunn, fir eng Positioun ze huelen, hunn zwou Generatiounen vun Intellektuellen all ethesch Froen ausgeschloss, déi d'marxistesch Saach net kënne fërderen oder an e puer Fäll verzögern. De Vichy gouf als d'Aarbecht vun e puer senile Faschisten ofgeleent. Keen huet genau gekuckt, wat während der Besatzung geschitt ass, vläicht well ganz wéineg Intellektueller vun all politeschen Streifen behaapten konnten, e "gutt" Krich ze hunn, wéi den Albert Camus. Et ass keen, deen sech opgestallt huet, fir "J'accuse!" bei héich Funktionäre ze ruffen, wéi et Émile Zola während der Dreyfus-Affär gemaach huet. Wann d'Simone de Beauvoir, de Roland Barthes an de Jacques Derrida an d' ëffentlech Arena gaange sinn, huet dat normalerweis eng Kris wäit ewech bedeit - op Madagaskar, a Vietnam oder a Kambodscha. Och haut fuerderen politesch engagéiert Schrëftsteller Handlung a Bosnien, awer intervenéieren nëmmen sporadesch an Debatten iwwer déi franséisch Vergaangenheet".