Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Fir de Rescht vun den 1990er Joren huet de Prokhanov sech verfollegt a marginaliséiert gefillt. "Selbst a sowjetescher Zäit hat ech de Ruff vun engem" Ode-Sänger fir de Staat ", si hunn mech" d'Nightingale vun der Arméi Headquarters "genannt. Elo sinn ech an all hiren [neie] Wierderbücher demoniséiert ginn. Wärend meng Frënn, wéi den Anatoly Kim, als Ästhetik opgetaucht sinn, sinn ech als Obskurantist presentéiert ginn. Si hunn déi westlech Verëffentlecher beroden mech net ze iwwersetzen, a mech ënner Blockade ze setzen", huet de Prokhanov sech beschwéiert, a mat dem Zakhar Prilepin geschwat. D'Saache sinn am Ufank vun den 2000er geännert, wéi de Prokhanov sech an der russescher literarescher Elite fonnt huet, och wann seng Prosa ëmmer méi morbid, surreal an apokalyptesch gouf. Wéi d'Terroristenattacken 1999 op Wunnhaiser
Russland schockéiert huet, huet de Prokhanov d'Staatsgeheimdéngschter beschëllegt, dës Attacke geplangt ze hunn an huet säin nächste Roman op dës Verdachtsméiglechkeeten baséiert. Am Joer 2002 huet "Mr. Hexogen" (2001) him de National Bestseller Award bruecht.