Am Mäerz 1944, wéi d'sowjetesch Truppen sech séier als Deel vun der Uman<unk>Botoșani Offensiv vum Zweete Weltkrich un d'Schoul erunzekréien, gouf d'Schoul evakuéiert, an d'Nădejde, zesumme mat hirer schwéier kranker Mamm, huet sech an d'national Haaptstad Bucharest zréckgezunn. Wéi och ëmmer, wéinst dem Bombardement vu Bukarest
, si sinn an de ländleche Beräich vu Fundeni gaangen, wou si bis Oktober bliwwen sinn. Zu där Zäit si si mat hirer Mamm an d'Haus vu Bucharest geplënnert Camelia Cousin, der Witfra vum Nicolae N. Beldiceanu. Si koumen net méi zréck op Iași, well d'Haus do bal ganz duerch Bombardementer zerstéiert gouf. Bis zu hirer Pensioun am Joer 1947 huet si als Korrektrice bei zwee Verlag geschafft, eng Aarbecht déi si wahrscheinlech duerch d'Hëllef vum Sadoveanu geséchert huet. Hir lescht Véierel vum Joerhonnert war monoton: hir Mamm ass 1950 gestuerwen, an si huet de Sadoveanus heiansdo besicht, besonnesch am Wanter, well hiert Heem net gutt geheizt war. Si war besonnesch frou, wann fréier Studenten, déi duerch d'Haaptstad gaange sinn, bei hir doheem waren. D'Nădejde ass am Joer 1971 gestuerwen an ass nieft hiren Elteren am Eternitatea Kierfecht begruewen.