De Nationalismus gouf d'Basis fir all d'Politiken vum Hoxha, wéi de Krich e "Staat vum Belagerungsnationalismus" erstallt huet, dee mam Mythos geprägt war, datt albanesch militäresch Fäegkeeten d'Axis Kräften besiegt hunn, déi e Mëttelpunkt vum Regime am Kontext vun der Ausbildung a Kultur ginn. Aner Themen vum Hoxha sengem Nationalismus gehéieren Skanderbeg, d'Liga vu Prizren (1878), den Alphabetkongress (1908), d'albanesch Onofhängegkeet (1912) an de Grënnerpapp Ismail Qemali, déi italienesch Néierlag während dem Vlora Krich
(1920) an de Hoxha als Schëpfer vun engem neien Albanien. Wärend dem Kommunismus hu vill Historiker aus Albanien mat nationalistesche Perspektiven (Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj an Arben Puto) bewosst "d'tierkesch Wilderheet" an "heroesche chrëschtleche Widderstand géint" den osmanesche Staat an Albanien betount. E puer Wëssenschaftler, déi sech géint déi anti-islamesch an anti-tierkesch Propaganda-Tendenzen stoungen, goufen verfollegt, wärend de kommunistesche Regime Mythen iwwer mëttelalterlech Albaner ënnersträicht huet, andeems se se als "heroescht illyrescht Proletariat" interpretéiert hunn. An deem Kontext huet de Hoxha national Monumenter an urbanen Zonen erhalen, mat e puer Siedlungen als "Museumstädte" designéiert ginn an hien huet och d'Noutwennegkeet betount fir kulturellt Patrimoine, Vollekssong, Danz a Kostümer ze erhalen. De Hoxha huet e kulturellt Ëmfeld erstallt an generéiert dat vun der doktrinärer Propaganda dominéiert gouf, déi de Nationalismus an de Beräicher vun der Literatur, der Geographie, der Geschicht, der Linguistik, der Ethnologie a Folklore betount huet, sou datt d'Leit an Albanien e Sënn vun hirer Vergaangenheet hätten. D'Effekter ënnert de Leit waren, datt et Isolatiounsfeindlechkeet, Xenophobie, Sklavophobie, sproochlech Uniformitéit an ethnesch Kompaktheet agefouert huet.