Fëllt de folgende Saz aus: Honnerte vun Dausende vun Däitschen waren an der Sowjetunioun verankert, bis d'
De Krich ass am Mee 1945 ofgeschloss, meeschtens als politesch Flüchtlingen oder als Krichsgefaangener, a fir déi meescht vun hinnen huet et vill Méint oder e puer Joer gedauert, bis si zréckkomm sinn. Mee 1945 ass eng Grupp vun 30 Männer - déi sougenannte Ulbricht-Grupp - vu Moskau op Berlin komm, déi sech net Zäit verluer hunn hiren Projet fir d'Zon vun der sowjetescher Besatzung ëmzesetzen, e groussen Deel vum fréiere Zentrum vun Däitschland, deen tëscht den dräi "westlechen" Besatzungszonen an dem östlechen Drëttel vun deem wat Däitschland war, an dat elo zu Polen, der Sowjetunioun an der Tschechoslowakei agebonne war. De Partner vum Schmidt, den Anton Ackermann, war e féierende Member vun där Grupp vun drësseg Männer. D'Elli Schmidt selwer ass am Juni 1945 zur selwechter Zäit wéi de Wilhelm Pieck an Däitschland zeréckkomm. Si war nach ëmmer Member vum Zentralkomitee vun der (net méi verbuedener) Kommunistescher Partei vun Däitschland. Si an den Ackermann waren zwee vun de sechzéng Co-Signatairen vum "Appel vun der Kommunistescher Partei... zum däitsche Vollek" vum 11. Juni 1945 (nach ëmmer mat hirem Parteipseudonym "Irene Gärtner"). Wéi d'Parteistrukturen ugefaang hunn ze entstoen, gouf si am Juli Member vum Sekretariat vum Zentralkomitee vun der Kommunistescher Partei, a si huet am Joer 1945/46 als Chef vum Fraekomitee vum Zentralkomitee vun der Kommunistescher Partei gedéngt.