Fëllt de folgende Saz aus: D'ethnonymesch Bedeitung vu leičiai, z. "Litauen", ass aus verschiddene Quellen bekannt. Dëse Wuert gëtt vu Lettland benotzt fir Litauen ze nennen: leiši, sg. leitis. Am Samogitian Dialekt waren d'Wierder "leičiuoti" (fir an engem anere wéi Samogitian ze schwätzen, oder fir am Aukštaitian Dialekt ze schwätzen) an "leičiukas, leičiūkas" (Persoun déi an engem anere Dialekt wéi Samogitian schwätzt, huet en Akzent). Vergläicht zum Beispill mat der moderner litauescher "žemaičiuoti" (am Samogitian Dialekt ze schwätzen). An historesche schrëftleche Quellen ass e wichtegt Beispill vun engem Participant vun der Konferenz vu Lutsk am Joer 1429 bekannt. De John Steinkeller, dee Member vum Conseil vu Wrocław (Breslau) war, huet an engem Bréif un seng Heemechtsstad geschriwwen, datt de Sigismund, hellege réimesche Keeser, de Vytautas den Titel vum Kinnek vun de Litauer zouginn géif: "her wolde machen herczog Wytolten eynen konyng der Leytten". D'Wortformen, déi Bedeitunge vu Litauesch, Litauesch, Litauen hunn an héchstwahrscheinlech aus dem Wuert "leitis" ofgeleet sinn, ginn konstant an de historesche Quellen aus dem 14. a 15. Joerhonnert fonnt. Zum Beispill gëtt Litauen schrëftlech als "czwicshen Lythen und Prewssen" (1415) duergestallt; als "das land Litten" mat enger weiderer Klärung datt et Aukštaitija war an enger Erzielung vun engem Participant oder Zeien vun der
Schluecht vu Strėva. De Herrscher vun de Litauer gouf an der Chronik vum Wigand von Marburg als "die Litischen konige" bezeechent. Et schéngt, datt d'Präsenz vun esou Formen mat -ei- am letteschen (méi bekannt an engem westlechen Deel), Däitschen a Samogitian Dialekt selwer eng héich Méiglechkeet huet, datt d'Formen aus westleche Balten ofgeleet kënne ginn, awer et ass net kloer firwat se kee Suffix -uva / -ava hunn.