De David V. Erdman kuckt d'Gedicht aus enger politescher Perspektiv, liest et am Liicht vum Ufank vun der Franséischer Revolutioun am Juli 1789, mat der
Sturm op d'Bastille. Hie gleeft datt d'Gedicht sech souwuel mam pre-revolutionäre Frankräich wéi och mam "onrevolutionäre" England beschäftegt, wou d'Leit sech méi mat der kuerzem opgedeckter Wahnsinn vum George III beschäftegt hunn wéi mat der Korrektioun vun de Feeler vun der Gesellschaft, wéi de Blake se gesinn huet; "a Frankräich hunn d'Leit an der Bewegung de Kinnek gezwongen säi Grëff op d'Spekter ze entspanen. An England war de kinnekleche Grëff op eemol gescheitert, awer et schéngt näischt ze sinn fir d'Leit ze maachen awer ze waarden an ze gesinn [...] wéi de Kinnek seng Erhuelung gefeiert gouf, e bësse virdrun, am Mäerz 1789, war "Gléck" erëm offiziell. Populär Beweegungen hunn existéiert, mee ausser dem bal ënnerierdesche Streik vun de Londoner Schmiede fir e méi kuerzen Aarbechtsdag, waren si gréisstendeels humanitär oder fromm an der Orientéierung an net direkt revolutionär". Hien huet och d'Gefill datt d'Gedicht sech mat "der interner Desintegratioun vum Despotismus" beschäftegt, an e politesche Motiv an der leschter Ried vum Tiriel fënnt, déi hien als inspiréiert vum Jean-Jacques Rousseau "Emile, oder On Education" gesäit.