D'Fënnef Joer, an deenen de Rechberg de Portefeuille vun den auslänneschen Affären hat, hunn de Krich mam Piemont a Frankräich, den Opstand a Polen, de Versuch vun der Reform vun der Däitscher Konfederatioun duerch de Frankfurter Fürstentag an den Austro-Prussiesche Krich mat Dänemark ëmfaasst. No der Néierlag vu Magenta
De Rechberg huet den Keeser an Italien begleet, an hien huet sech mat der Kris ausgesat, déi duerch e Krich verursaacht gouf, fir deen hien net responsabel war. Hien huet d'Konzessiounen un Ungarn an an der polnescher Fro ugefaang, an war verantwortlech fir d'Adhésioun vun Éisträich un d'Allianz vun de Westleche Mächte. An der däitscher Fro war d'Politik vum Rechberg ee Kompromëss. Hie war total géint de Projet vum Fürstentag. De Projet gouf dem Keeser Franz Joseph vu sengem Schwiegersoun, dem Herrscherprënz vun Thurn und Taxis, virgeschloen, an déi virleefeg Arrangementer goufen ouni Rechberg informéiert gemaach. Wéi hien endlech matgedeelt gouf, huet hien säi Récktrëtt ugebueden, wat net ugeholl gouf, an hien huet de Keeser op déi ofgeschloss Versammlung zu Frankfurt begleet (August 1863). De Versuch vum Rechberg op der nächster Ministerkonferenz zu Nürnberg, eng Däitsch Liga ouni Preussen opzebauen, war och net erfollegräich, an hien ass elo zeréck op d'Politik, déi hien am Géigesaz zu Schmerling iwwerall ugeholl hat, vun enger friddlecher Arrangementer tëscht Preussen an Éisträich als déi onverzichtbar Virbereedung fir eng Reform vun der Konfederatioun.