Fëllt de folgende Saz aus: No der däitscher Invasioun op Belgien (10 bis 28 Mee 1940) gouf d'belgesch Regierung gezwongen, sech vu Bréissel a Frankräich zréckzezéien, schliisslech op Bordeaux. Trotz der Kapitulatioun vum Kinnek Leopold III. an der belscher Arméi den 28. Mee huet si weiderhin d'Fransousen ënnerstëtzt. Wéi och ëmmer, no
Frankräich huet e Waffestëllstand gesicht, et war net kloer wat et géif maachen. De Jaspar huet sech dofir ausgeschwat, d'Regierung op London ze bréngen, mee dat gouf vum Pierlot den 18. Juni refuséiert. De Jaspar huet d'Regierung ouni Erlaabnis verlooss an ass mat senger Famill den 21 Juni zu London ukomm. Juni huet hien eng Sendung op der BBC an Däitschland-besat Belsch gemaach, wou hien sech als Grënner vun enger fräier belscher Regierung ausgesat huet. Wütend huet d'Regierung zu Bordeaux hien den Dag duerno vu sengem Ministertitel entzunn. De Jaspar gouf séier vun anere lénke Politiker begleet, vill vun hinnen Radikaler, wéi Camille Huysmans, Max Buset an Isabelle Blume. Inspiréiert vum Beispill vum franséische General Charles de Gaulle, huet de Jaspar versicht, den 5. Juli eng alternativ Regierung ze bilden, bekannt als "Belgian National Committee" ("Comité national belge") ënner dem Huysmans senger Présidence, awer hien huet net déi diplomatesch Unerkennung vum britesche Ausseministère erreecht. D'Arrivée vum Albert De Vleeschauwer zu London, gefollegt vun anere Seniormemberen vun der Pierlot-Regierung kuerz duerno, huet de Versuch ofgeschloss eng Alternativ zu der belscher Regierung am Exil ze grënnen.