Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Am Joer 1038 huet den Harald sech bei de Byzantiner bei hirer Expeditioun op Sizilien, am George Maniakes'(d'Sagas "Gyrge") Versuch, d'Insel vun de muslimesche Sarazenen erëmzefannen, déi den Emirat vu Sizilien op der Insel etabléiert haten. Während dem Feldzug huet de Harald nieft normannesche Söldner wéi de William Iron Arm gekämpft. Geméiss dem Snorri Sturluson huet den Harald véier Stied op Sizilien ageholl. Am Joer 1041, wéi d'byzantinesch Expeditioun op Sizilien eriwwer war, ass eng Lombard-Normannesch Revolt a Süditalien ausgebrach, an den Harald huet d'Varangesch Garde a verschiddene Schluechte gefouert. Den Harald huet mat dem Catepan vun Italien, dem Michael Dokeianos, gekämpft mat éischter Erfolleg, awer d'Normanne, gefouert vun hirem fréiere Verbündeten William Iron Arm, hunn d'Byzantiner an der Schluecht vu Olivento am Mäerz an an der Schluecht vu Montemaggiore am Mee besiegt. No der Néierlag goufen den Harald an d'Varangesch Garde zréck op Konstantinopel geruff, no der Verhaftung vum Maniakes vum Keeser an dem Ufank vun anere méi dréngende Themen. Den Harald an d'Varanger goufen duerno an d'Südosteuropäesch Grenz zu Bulgarien geschéckt, wou si Enn 1041 ukomm sinn. Do huet hien an der Arméi vum Keeser Michael IV. an der Schluecht vu Ostrovo am Joer 1041 géint de bulgaresche Opstand gekämpft.
Den Harald huet de Spëtznumm "Bulgar-burner" ("Bolgara brennir") duerch säi Skald kritt.