Fëllt de folgende Saz aus: De längsten Krich an der däitscher Geschicht gouf, duerch d'Interventioun vu grousse Mächte, zu engem weltwäite Krich. D'Ursaach war haaptsächlech de Konflikt tëscht de reliéise Konfessiounen als Resultat vun der Reformatioun. Am Südweste vum Keeserräich stoungen also kathoulesch a protestantesch Fürsten géigesäiteg als Feinde - d'Katholiken (Kaiser, Bayern) an der Liga, an d'Protestanten (Wahlrecht Palatin, Baden-Durlach, Württemberg) an der Unioun. Am Géigesaz zu sengem Virgänger, huet den nächste Herzog, de Johann Friedrich (1582<unk>1628), et net fäerdeg bruecht, en absolute Herrscher ze ginn, an huet d'Begrenzunge vu senger Muecht erkannt. Wärend senger Herrschaft, déi am Juli 1628 eriwwer war, huet Württemberg staark vum Drëssegjärege Krich gelidden, obwuel de Herzog selwer net un deem deelgeholl huet. Säi Jong an Nofolger Eberhard III. (1628-1674), huet sech awer, soubal hien 1633 erwuesse war, als Alliéierten vu Frankräich a Schweden an d'Konfederatioun agebonnen, awer no der
1634 hunn d'keeserlech Truppen d'Herzogtum besat an de Herzog selwer ass fir e puer Joer an d'Exil gaangen. De Fridden vu Westfalen huet hien erëm an e bevëlkerungslosen a verarmte Land bruecht, an hie verbruecht seng verbleiwen Joren an Efforte fir d'Katastrophen vum laange Krich ze reparéieren. Württemberg war e zentrale Schluechtfeld vum Krich. D'Bevëlkerung ass tëscht 1634 an 1655 ëm 57% erofgaang, haaptsächlech wéinst Doudesfäll a Krankheeten, erofgaange Gebuertsraten an der Massemigratioun vu terroriséierte Baueren.