De Doud vum Yazid a vu sengem Jong a Nofolger Mu'awiya II. an enger relativ schneller Succession am Joer 683 <unk> 684 huet zu engem Führungsvakuum zu Damaskus gefouert an de Konsequenz vum Zesummebroch vun der Umayyad Autoritéit am ganze Kalifat. Déi meescht Provënzen hunn hir Loyalitéit zum rivaliséierte Kalif Abd Allah ibn al-Zubayr mat Sëtz zu Mekka deklaréiert. An Deeler vu Syrien hunn déi al etabléiert arabesch Stämm, déi eng privilegiéiert Positioun am Umayyad-Hoff an am Militär geséchert haten, besonnesch d'Banu Kalb, gekämpft fir d'Umayyad-Herrschaft ze erhalen. De Marwan a seng Famill, dorënner den Abd al-Malik, waren zënterhier a Syrien geplënnert, wou de Marwan de pro-Umayyad-Stär Ubayd Allah ibn Ziyad kennegeléiert huet, deen just aus senger Gouverneurschaft am Irak ausgeschloss gouf. Den Ibn Ziyad huet de Marwan iwwerzeegt seng Kandidatur fir de Kalifat ze weiderginn wärend engem Sommet vun pro-Umayyad Stämm zu Jabiya, gehost vum Kalbi Häuptling Ibn Bahdal. D'Stamm Adel huet de Marwan als Kalif gewielt an dee leschte gouf ofhängeg vum Kalb a senge Verbündeten, déi kollektiv als "Yaman" bekannt goufen an Referenz op hir anscheinend gedeelt südaarabesch (Yamani) Wuerzelen. Hir Kraaft koum op Käschte vun de Qaysi Stämm, relativ nei Komeroden, déi komm waren fir Nordsyrien an d'Jazira ënner Mu'awiya I ze dominéieren an op Ibn al-Zubayr iwwergaang sinn. D'Qays goufen vum Marwan a sengen Yamani Backer bei der
D'Schluecht vu Marj Rahit am Joer 684, wat zu enger laangjäreger Bluttfeedung a Rivalitéit tëscht den zwou Stammeskoalitiounen gefouert huet. Den Abd al-Malik huet net un der Schluecht aus reliéise Grënn deelgeholl, laut de zäitgenëssesche Gedichter, déi an der Anthologie vum Abu Tammam (d. 845).