D'Provënzen vun New Granada hunn zënter 1810 hir Onofhängegkeet vu Spuenien erhalen, am Géigesaz zum Nopeschland Venezuela, wou d'Kontroll iwwer d'Regioun e puer Mol tëscht Royalisten a Pro-Onofhängegkeet Kräften ausgetauscht gouf. Fir de Fridden a Venezuela ze bréngen an d'Nei-Granada erëmzehuelen, huet Spuenien 1815 déi gréissten Arméi organiséiert, déi et je an d'Nei-Welt geschéckt huet, aus 10.500 Zaldoten a bal 60 Schëffer. (Kuckt, Spuenesch Rekonquist vun New Granada
) Obwuel dës Kraaft entscheedend war fir eng solid Pro-Onofhängegkeetsregioun wéi New Granada erëmzefannen, goufen hir Zaldoten schlussendlech a ganz Venezuela, New Granada, Quito a Peru verbreet a goufen duerch tropesch Krankheeten verluer, wat hiren Impakt op de Krich verdënnt huet. Méi wichteg ass, datt d'Majoritéit vun de royalistesche Kräften net aus Zaldoten aus der Hallefinsel zesummegesat war, mee aus spuenesch-amerikanesche Leit. Aner spuenesch Amerikaner waren Moderateuren, déi decidéiert hunn ze waarden a kucken, wat aus der Restauratioun vun der Normalitéit géif kommen. Tatsächlech hunn d'Gouverneure vun de Regiounen vun Neespuenien, Zentralamerika a Quito et fir néideg fonnt, déi gewielte konstitutionelle "ayuntamientos" fir e puer Joer op der Plaz ze loossen, fir Konflikter mat der lokaler Gesellschaft ze vermeiden. D'Liberalen op béide Säite vum Atlantik hunn awer weider verschwat fir eng konstitutionell Monarchie zréckzebréngen, déi schlussendlech am Joer 1820 erfollegräich war. Dat dramateschst Beispill vun der transatlantescher Zesummenaarbecht ass vläicht d'Expeditioun vum Francisco Javier Mina op Texas an Nordmexiko am Joer 1816 an 1817.