Fëllt de folgende Saz aus: De Douglas Mawson, de Leader an Organisateur vun der Australasian Antarctic Expedition, huet sech entscheet, fofzeg Grönlandshënn matzemaachen; hien huet gegleeft, datt dës Zuel méi wéi genuch wier fir d'Exploratiouns-Schlittenreesen, déi hien am Laf vum Joer, dat hie geplangt hat, an der Antarktis ze verbréngen, geplangt huet. De Mawson huet d'Hënn iwwer d'Ponyë favoriséiert, well, obwuel si nëmmen e bësse méi wéi hir eege Kierpergewiicht zéien konnten, hir Iessen konnt mat Fleesch aus der Fauna vun der Antarktis ergänzt ginn an <unk> wann néideg <unk> vun anere Hënn, sou datt se net déi grouss Importe vu Fudder brauch hunn, déi d'Ponyë gebraucht hunn, fir se duerch eng Expeditioun ze gesinn. Mawson war vun der Begeeschterung vun de Hënn op der
"Nimrod" Expeditioun, wéi hien den Ernest Shackleton an d'Antarktis begleet huet. Souwuel de Shackleton wéi och de Robert Falcon Scott haten Zweifel un de Virdeeler vun Hënn iwwer Ponyen. Amundsen an den arktesche Pionéier Fridtjof Nansen waren leidenschaftlech Verteideger a geduecht datt déi britesch Entdecker falsch verstanen hunn wéi d'Hënn an de polare Regiounen ze beschäftegen; Amundsen huet op hir Erfolleger an der nërdlecher Hemisphär an der relativer Liichtegkeet vun den Hënn am Verglach mat Ponyë bezeechent, besonnesch a schwéier gespaarte Gebidder wou e gefallene Hond dacks einfach erëmfonnt ka ginn, awer e gefallene Pony war normalerweis verluer. D'Norweger waren awer grëndlech utilitaristesch an hirer Approche zu Hënn; obwuel si mat den Déieren häerzlech kënne sinn, gouf wéineg Gedanken un hir Iwwerliewe gemaach wann se hir Nëtzlechkeet iwwerschratt hunn. De Scott hat Hënn op senger "Discovery" Expeditioun benotzt an huet sech schlecht gefillt, wéi hien gezwongen war, se all während senger südlecher Schlittenrees ëmzebréngen. Trotzdem war seng Haltung zu Hënn ähnlech wéi déi vum Amundsen an dem Mawson: