Fëllt de folgende Saz aus: D'Demokratie gouf am Land suspendéiert no enger
Am Joer 1962 gouf et e Putsch. Déi Onsécherheet an d'Chaos hunn de Wee fir eng nationalistesch Regierung an d'Muecht bruecht. Vun 1962 bis 1988 gouf d'Land vun der Burma Socialist Programme Party als een-Partei-Staat regéiert, dee vum Burmesesche Wee zum Sozialismus guidéiert gouf. Déi nei birmesesch Leader hunn Burma an eng sozialistesch Republik mat Isolatiounspolitik an enger birmesescher Superioritéit ëmgewandelt. Den nei entdeckte birmesesche Nationalismus huet d'Bamar Majoritéit an d'Spëtzt gesat, an d'Vereenegung zeréckgezunn, déi duerch de Pin-Lone Accord initiéiert gouf. Zousätzlech gouf déi wuessend Verachtung duerch d'Zwangs-Koexistenz tëscht Membere vu verschiddene Reliounen verstäerkt. Bamar Kinnekräicher waren an der Vergaangenheet bal exklusiv buddhistesch. Déi meescht ethnesch Gruppen am Shan, Kayin, Kayar a Chin Staat hunn hir eege Versioune vum Animismus praktizéiert, wärend d'Leit vum islamesche Glawen nieft de Buddhisten am Arakan (haut Rakhine) Staat gelieft hunn. D'Annektioun vun all de verschiddene Gruppen an de britesche Indien huet d'religiéis Polariséierung vertieft. D'Beweegung vu Leit iwwer d'Grenz, déi duerch d'Kolonisatioun verursaacht gouf, huet eng grouss Grupp vun Hindu-Unhänger zu der Mëschung bäigefüügt. Déi ustrengend Konversiounskampagnen vun de kathoulesche Chrëschten an hir Konkurrenz mat de Methodist Kolonialisten hunn zousätzlech Minoritéitsgruppen wéi d'Karen an d'Kachin bannent sech selwer gedeelt. De Kolonial-Ausgang huet d'Animositéit entlooss, déi sech géigesäiteg opgebaut huet. Den Doud vum Aung San, an déi folgend Leadershipen, hunn déi dauerhaft Konflikter tëscht all kulturellen a reliéise Grupp garantéiert. Awer den Opstand vun 1988 huet d'sozial, politesch a zivil Onrouen, déi d'Land zënterhier plage hunn, gefërdert.