Fëllt de folgende Saz aus: Seixas' Klaviaturwierker goufen fir eng Rei Instrumenter geschriwwen, dorënner d'Orgel, den Cembalo an den Clavichord. Stylistesch gesinn weisen seng Sonaten awer eng Rei vu musikalesche Stiler: e puer sinn exemplaresch fir eng barocke Toccata; e puer sinn fest am galanten Stil; e puer si kloer vun der däitscher "Empfindsamer Stil" beaflosst (literal'sensibel Stil'). Trotz der Tatsaach, datt hie selten oder ni ausserhalb vu Lissabon reest, enthält seng Wierker och verschidde geographesch Stiler, wéi déi däitsch Mannheimschoul, dat franséisch Minuett an den italienesche Stil, wéi se vum Scarlatti, sengem Kolleg an Zäitalter, komponéiert goufen. De Santiago Kastner, Seixas säi Biograph a Redaktor vu senge Stécker, beschreift d'Aarbechten vum Seixas als "onbesat" mat enger bestëmmter Form, an huet sech der häufiger Improvisatioun iwwerginn. Vill vu senge Wierker goufen an der
D'Erdbiewen, dat 1755 zu Lissabon zerstéiert huet. Nëmmen dräi Orchesterstécker an ongeféier honnert Tastatursonaten aus iwwer siwe honnert iwwerliewen, plus eng Handvoll Choraarbechte fir liturgesch Gebrauch (sou vill méi konservativ wéi dat, wat ee vun senger instrumentaler Musek erwaart).