D'Populärbewegungen, déi "Enosis" (d'Inkorporatioun vun ënnerschiddleche griichesch bevëlkerte Territoiren an engem gréissere griichesche Staat) gefuerdert hunn, hunn zu der Accession vu Kreta (1912), Jonesche Inselen (1864) an Dodekanes (1947) gefouert. D'Aufroe fir "Enosis" waren och e Charakteristik vun der Zyperner Politik wärend der britescher Herrschaft op Zypern. Wärend de trauregen Zënterkrichsjoeren hunn e puer griichesch Nationalisten d'orthodoxe Chrëscht Albaner, Aromane a Bulgaren als Gemeinschaften ugesinn, déi an d'griichesch Natioun assimiléiert kënne ginn. De griicheschen Irredentismus, d'"Megali-Iddi" huet e Réckschlag am griichesch-tierkesche Krich (1919<unk>1922) erlieft, an de griichesche Genozid
. Zënterhier sinn d'griichesch-tierkesch Bezéiungen duerch Spannungen tëscht dem griicheschen an dem tierkesche Nationalismus geprägt, déi mat der tierkescher Invasioun op Zypern (1974) geklommen hunn.