Fëllt de folgende Saz aus: Historiker hunn d'Vulnerabilitéit vun der Qing-Dynastie zum westleche Imperialismus am 19. Joerhonnert als haaptsächlech wéinst senger Marineschwächt beurteelt; Joerhonnerte vu bewosster Isolatioun bedeit datt d'Qing's Seestreitkräften traureg géint hir europäesch Kollegen ausgesat waren. Am Géigendeel, hunn d'Qing e puer militäresch Erfolleg géint d'Westerner erreecht, déi um Land gekämpft hunn. Den Historiker Edward L. Dreyer huet festgestallt: "China's neunzehnte-Joerhonnert Demütigungen waren staark mat hirer Schwächt a Versoen um Mier verbonnen. Am Ufank vum Opiumkrich hat China keng eenheetlech Marine a keng Ahnung, wéi verwundbar et war, vum Mier aus attackéiert ze ginn; d'britesch Kraaft huet gesegelt a gefuer, wou se wollt goen... An der
Am Krich vun Arrow (1856-60), haten d'Chinesen kee Wee fir d'anglo-franséisch Expeditioun vun 1860 ze verhënneren, an de Golf vu Zhili ze segelen an esou no wéi méiglech zu Peking ze landen. An der Tëschenzäit hunn nei, wann net genee modern chinesesch Arméien d'Rebellionen vun der Mëtt vum Joerhonnert ofgedréckt, Russland an eng friddlech Siidlung vu bestridde Grenzen an Zentralasien blufféiert an déi franséisch Kräften um Land am Sino-Fransouskrich (1884-85) besiegt. Awer d'Néierlag vun der Flott an déi domadder entstinn Bedrohung fir den Dampschëffstraffic op Taiwan hunn China gezwongen, Fridden op ongënschtege Konditiounen ze schléissen".