Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Am fréien 1920er Joren huet de Washington Naval Treaty Grenzen op d'maximal Gréisst an d'Gesamttonnage vu Fligerdréier fir déi fënnef wichtegst Marinemächte gesat. Spéider Verträger hunn dës Bestëmmunge gréisstendeels behalen. Als Resultat war d'Konstruktioun tëscht de Weltkricher net genuch fir d'operativ Besoinen fir Fligerdréier ze erfëllen wéi den Zweete Weltkrich aus Europa ausgebaut gouf. Zu wéineg Flottentransporter ware verfügbar fir Simultan Fligeren op wäit ewech Basen ze transportéieren, amphibesch Invasiounen z'ënnerstëtzen, Carrier Landungstraining fir Ersatzpiloten ze bidden, Anti-U-Boot Patrouillen ze féieren, a defensiv Loftdeckel fir verdeelt Schluechtschëffer a Kreuzer ze bidden. Déi vireg Missiounsfuerderunge limitéiert d'Benotzung vun der eenzegaarteger Offensiv-Streikfäegkeet vun de Flottentransporter, déi an der Schluecht vu Taranto demonstréiert gouf
an den Attack op Pearl Harbor. D'Konversioun vun existéierende Schëffer (an d'Hulls, déi fir aner Zwecker gebaut goufen) hunn zousätzlech Fligerdréier zur Verfügung gestallt, bis nei Konstruktiounen verfügbar waren.