De Friedman war och bekannt fir seng Aarbecht iwwer d'Konsumfunktioun, d'permanent Akommeshypothese (1957), déi de Friedman selwer als seng bescht wëssenschaftlech Aarbecht bezeechent huet. Dës Aarbecht huet behaapt datt rational Konsumenten e proportionale Betrag vun deem ausginn, wat se als hir permanent Akommes ugesinn hunn. Windfall Gewënn wäerten meeschtens gespuert ginn. Steierreduktiounen och, well rational Konsumenten viraussoen datt Steieren spéider mussen eropgoen fir d'Balance vun den ëffentlechen Finanzen. Aner wichteg Bäiträg enthalen seng Kritik vun der Phillips Kurve an d'Konzept vun der natierlecher Rate vun der Aarbechtslosegkeet (1968). Dës Kritik huet säin Numm, zesumme mat deem vum Edmund Phelps, mat der Erkenntnis verbonne datt eng Regierung, déi méi grouss Inflatioun bréngt, d'Aarbechtslosegkeet net dauerhaft reduzéiere kann.
Friedman