Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Als Frontmann vun de Smiths, huet de Morrissey - beschriwwen als "Lanky, soft-spoken, bequiffed and bespectacled" - vill vun de Normen, déi mat Pop- a Rockmusek verbonne waren, ënnergruewen. Déi ästhetesch Einfachheet vun der Band war eng Reaktioun op den Exzess personifizéiert vun den New Romantics, a wärend de Morrissey eng androgyne Erscheinung adoptéiert huet wéi d'New Romantics oder fréier Glam Rockers, war seng vill méi subtil an niddereg. Laut engem Kommentator "war hien e Buchliebhaber; hien huet NHS Brëller an en Hörgeräter op der Bühn gedroen; hie war Zölibatär. Dat Schlëmmst vun allem war, datt hien éierlech war", an datt seng Musek "sou bedäiwend melancholesch, sou geféierlech geduecht, sou verführerisch witzeg war, datt et seng Nolauschterer... an eng Bezéiung mat him an senger Musek anstatt mat der Welt gezunn huet". An engem akademesche Pabeier iwwer d'Band huet de Julian Stringer d'Smiths als "eng vun de méi offen politesche Gruppen vu Groussbritannien" charakteriséiert, wärend an senger Studie vun hirer Aarbecht den Andrew Warns se als "de meescht antikapitalistesch Band" bezeechent huet. Morrissey war besonnesch staark a senger Kritik un der deemoleger Premierministerin Margaret Thatcher; no der Bombardement vum Brighton Hotel am Oktober 1984
, huet hie kommentéiert, datt "den eenzege Leed" dovun war, "dass d'Thatcher onbeschiedegt fortgaang ass". 1988 huet hien erkläert, datt den Artikel 28 "d'Natur vun der Thatcher an hire ganz natierleche Haass verkënnegt".