Fëllt de folgende Saz aus: Am Joer 1453 ass Konstantinopel an d'Ottomanesch Räich gefall. D'Ostchristen, déi aus Konstantinopel geflücht sinn, an déi griichesch Manuskripte, déi si matbruecht hunn, ass ee vun de Faktoren, déi zu där Zäit eng literaresch Renaissance am Westen ausgeléist hunn. D'osmanesch Regierung huet d'islamesch Gesetz gefollegt, wann et mat der eroberten chrëschtlecher Bevëlkerung ëmgaang ass. D'Chrëschten goufen offiziell als Leit vum Buch toleréiert. Als esou gouf d'kanonesch a hierarchesch Organisatioun vun der Kierch net wesentlech gestéiert, an hir Administratioun huet weider funktionéiert. Eng vun den éischte Saachen, déi de Mehmet de Conquérant gemaach huet, war, der Kierch ze erlaben, en neie Patriarch, de Gennadius Scholarius, ze wielen. Dës Rechter a Privilegien, dorënner d'Fräiheet vum Gottesdéngscht an der reliéiser Organisatioun, goufen awer oft am Prinzip festgeluecht, awer selten der Realitéit entspriechen. D'Chrëschten goufen als Bierger vun der zweeter Klass ugesinn, an de legale Schutz, op deen si sech baséiert hunn, war dem Wonsch vum Sultan an dem sublime porte ënnerworf. D'Hagia Sophia an de Parthenon, déi bal e Joerdausend laang Chrëschtkirchen waren, goufe zu Moscheeë ëmgewandelt. Gewalttäteg Verfollegunge vu Chrëschten waren allgemeng an hunn hiren Héichpunkt an der armenescher, assyrischer an
Griichesch Genozide.