Fëllt de folgende Saz aus: Halbertsma huet also erwaart, Professer vun der hollännescher Sprooch a Literatur ze ginn, an e puer Mol huet esou eng Ernennung bal am Grëff geduecht, awer all Kéier ass et him aus dem Wee gaangen. Säi scharfe Schreiwer huet wahrscheinlech eng Roll an dësem gespillt, awer et waren och aner Grënn. 1830 huet hien aus dem Iwwerschoss vun de Kandidaten, déi aus de Belgische Universitéiten, déi zu där Zäit just
Et gouf eng aner Aart vu Wëssenschaftler gefuerdert, mat méi spezialiséierten Wëssen, wéi den Halbertsma bestallt huet. Datt hien 1837 vun der Universitéit vu Leiden en Éierdoktorat an der Literatur krut, war fir hien e wéinege Consolation. Deelweis wéinst dësen Enttäuschungen huet den Halbertsma eng laang Zäit um Rand vun engem Burn-out balancéiert, a besonnesch am Joer 1839, wéi hien nach eng Kéier iwwerschratt gouf, ass hien duerch eng déif Kris gaangen. Eréischt an den 1860er Joren, wéi hien an de 70er Joren war, huet hien anscheinend e Zoustand vu mentale Gläichgewiicht erreecht.