Fëllt de folgende Saz aus: De Mr. Pirzada ass e Botanikprofessor aus Dhaka an huet e Joer an New England gelieft nodeems hien e Fuerschungsstipendium vun der pakistanescher Regierung kritt huet; hien huet seng Fra a siwe Meedercher hannerlooss, déi hien zënter Méint net kontaktéiert huet. Well säi Stipendium him net vill fir den deegleche Liewensmëttel gëtt, besicht hien déi zéng Joer al Lilia an hir Famill regelméisseg beim Iessen, a bréngt dem jonke Meedchen dacks Séissegkeete mat. Wann d'Lilia de Mr. Pirzada als "Indianer" bei hiren Elteren an enger Privatsphär bezeechent, seet hire Papp hir datt hien Pakistani ass, wat fir d'Lilia verwirrend ass well hien ausgesäit wéi hir Elteren, déi selwecht Saachen ësst, a Bengalesch schwätzt wéi si. D'konstante Fernseh-Noriichten vun der
Den Ost-West-Pakistan-Krich informéiert hir iwwer d'Differenzen vum Mr. Pirzada souwéi seng aktuell Schwieregkeeten. Aus dësem Grond decidéiert si eng Nuecht d'Süßigkeiten ze iessen, déi hien hir gëtt, ze bieden, a verzicht op hir Zänn ze putzen, sou datt d'Magie vun de Süßigkeiten duerch d'Bidden bleift. Si probéiert och hir Bescht ze léieren sou vill wéi méiglech iwwer Pakistan aus hirer Schoulbibliothéik. Hir Virwëtz gëtt vun hirem Léiermeeschter verdrängt, deen hir seet, datt et "keng Ursaach gëtt, fir d'Buch iwwer Pakistan ze consultéieren".