De Roman "Pocho" vum Villarreal (1959) ass ee vun den éischte Chicano Romaner, an deen éischten, deen eng breet Unerkennung krut. "Pocho" gouf als "wichtegst Iwwergangsverbindung tëscht 'Mexikanesch-Amerikanesch' an 'Chicano' Literatur" bezeechent, souwuel wéinst senge Stäerkten als Roman wéi och wéinst sengem Gebrauch bei der Entdeckung an der Erhuelung vun der Latino Literatur an den 1970er Joren. De Roman beschreift d'Kandheet vum Richard Rubio, deem säi Papp Juan Manuel Mexiko an der Post-
Revolutiounsexodus vun 1910. Als Amerikaner vun der éischter Generatioun kämpft de Richard mat de widderspréchleche Wäerter vu sengen Elteren: dem mexikanesche Sënn vu sengem Papp fir Éier, Traditioun, Stolz a Männlechkeet an der méi amerikaniséierter Vue op d'Famill an d'Fraenrollen, déi seng Mamm a besonnesch seng Schwësteren adoptéieren. Dem Richard säi Papp huet en Dram, seng Famill zréck a Mexiko ze bréngen, awer seng Ëmstänn an d'Wieler halen hien an den USA. De Richard mécht och gutt an der Schoul a wëll op d'Universitéit goen fir e Schrëftsteller ze ginn, awer hie muss de Mann vum Haus ginn nodeems säi Papp d'Famill verlooss huet; awer de Richard selwer verlooss d'Famill fir an d'Navy ze goen no Pearl Harbor. Laut dem Schoulmeeschter Francisco A. Lomelí argumentéiert de Roman "dass d'Leit vu mexikanescher Hierkonft eng richteg Plaz hunn, déi se hir eege kënne behaapten, déi souwuel mexikanesch wéi och angloamerikanesch ass, déi d'Chicanos a verschiddene Grad synthetiséieren [a] accentuéiert, fir d'éischt an enger mainstream amerikanescher literarescher Szene, hispanesch Personnagen als komplex a multidimensional déi, trotz hiren individuellen Mängel, Déift a Glaubwürdegkeet besëtzen".