D'1620er Joren waren gutt Joren fir déi spuenesch Aussepolitik: de Krich mat den Hollänner ass gutt gaangen, och wann et e grousse Käschte kascht huet, a koum zu der Retour vun der Schlësselstad Breda am Joer 1624. Um Enn vum Joerzéngte war d'Regierung vum Philipp awer mat der Fro konfrontéiert, ob si de Krich a Flandern oder d'Bezéiung vu Spuenien mat Frankräich während dem Krich fir d'Mantua-Suerge prioritär sollt maachen.
(1628 <unk> 1631) Dem Philipp seng Beroder hunn recommandéiert, de Krich a Flandern als Prioritéit ze setzen an d'Spuenesch Strooss no Holland ze schützen, awer op Käschte vu Louis XIII. Strategesch war dat eng Katastroph. Trotz neier spuenescher Erfolleger an der Mëtt vun den 1630er Joren <unk> besonnesch de Triumph vun der Regierung vum Philipp bei der Erhéijung vun enger neier spuenescher Arméi, déi an Däitschland marschiert huet fir déi schwedesch-gefouert protestantesch Kräfte bei der Schluecht vu Nördlingen am Joer 1634 ze besiegen <unk> d'erhéije Spannungen mat Frankräich hunn de Krich tëscht den zwee kathoulesche Staaten ëmmer méi onvermeidbar gemaach. Den Olivares huet de Philipp geroden, datt de kommende Krich mat Frankräich alles oder näischt wier; Spuenien géif gewannen oder falen duerch d'Resultat.