Fëllt de folgende Saz aus: Vun 1754 bis 1762 huet de Hume "The History of England" publizéiert, eng sechsbänkeg Wierk, déi (no sengem Ënnertitel) "From the
Invasioun vum Julius Caesar bis zur Revolutioun am Joer 1688". Inspiréiert vum Voltaire säi Sënn vun der Breet vun der Geschicht, huet de Hume de Fokus vum Feld verbreet, net nëmmen Kinneke, Parlamenter an Arméien, awer och Literatur a Wëssenschaft. Hien huet argumentéiert, datt d'Sich no Fräiheet den héchste Standard war, fir d'Vergaangenheet ze beurteelen, an huet ofgeschloss, datt England zu der Zäit vu sengem Schreiwen no enger grousser Schwankung "déi komplettst System vu Fräiheet erreecht huet, déi jeemools bei der Mënschheet bekannt war". Et "muss als en Evenement vu kultureller Bedeitung ugesi ginn. An hirer eegener Zäit war et eng Innovatioun, déi hir ganz wéineg Virgänger iwwerholl huet". Dem Hume seng "Geschicht vun England" huet hien als Historiker berühmt gemaach, éier hien jeemools als seriöse Philosoph ugesi gouf. An dësem Wierk benotzt den Hume d'Geschicht fir d'Geschicht vum Opstig vun England ze erzielen an wat zu senger Gréisst gefouert huet an déi katastrofal Effekter déi d'Relioun op hire Fortschrëtt hat. Fir den Hume kann d'Geschicht vum Englands Opstig e Schabloun fir anerer ginn, déi och zu senger aktueller Gréisst wëlle kommen.