Fëllt de folgende Saz aus: E puer Wëssenschaftler hunn virgeschloen, datt zwee Stämm, déi vum gotesche Schrëftsteller Jordanes a senger "Getica" ënnert de Vëlker am Räich vum gotesche Kinnek Ermanaric am véierten Joerhonnert n. Chr. ernimmt goufen, mam Mari-Vollek ausgeglach kënne ginn. Allerdéngs ass d'Identifikatioun vun den "Imniscaris" (oder "Sremniscans") mat "Cheremis", an "Merens" mat "Mari" kontrovers. Déi éischt sécher bestätegt Ernimmung vum Mari Vollek kënnt aus Khazar Quellen aus dem 10. Joerhonnert, wou se mam Exonym "tsarmis" (= "Cheremis") optrieden. Zu där Zäit war de Mari-Siedlungsberäich laanscht d'Wolga. Am 13. Joerhonnert sinn d'Mari ënner dem Afloss vun der Golden Horde gefall, an am Joer 1443 goufen d'Subjekte vum Kazan Khanat. Wärend dëser Zäit hunn d'Maris e puer kulturell Konvergenz mat de regierende Tataren an de Wolga Bulgaren erlieft, wat och an der tierkescher lexikalischer a grammatescher Afloss op d'Mari Sprooch ze gesinn ass. Am Joer 1552 gouf d'Mari-Territorium mat der
Russesch Eroberung vu Kazan ënner Iwan de Schrecklechen. Wärend e puer Maris (meeschtens Hill Maris) d'russesch Eruewerung ënnerstëtzt hunn, huet d'Majoritéit vun de Maris an de sougenannten "Cheremis Krichs" gekämpft. Um Enn vum 16. Joerhonnert gouf de Widerstand schliisslech ofgedréckt, an d'Mari-Bevëlkerung huet e grousse Strof kascht. Als Resultat vun der folgendem Zustrom vu russesche Siedler, a fir der Zwangschristlichung ze entkommen (vu 1700 un), huet de Maris ugefaang méi am Osten am aktuellen Baschkortostan ze sëtzen. An de folgende Joerhonnerte ënner dem zaristesche Russland konnten d'Maris hir ethnesch a kulturell Identitéit behalen, verstäerkt duerch widderholl Wellen vun der Retour zu hirer traditioneller vorchristlicher Relioun.