Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - d'PMM Variabilitéit ass net konstant. Déi duerchschnëttlech Klimasituatioun - besonnesch d'Kraaft vun de Variatioune vum Wärmeflux op der Ozeanoberfläche, verursaacht duerch Wandverännerungen an d'Längt vun der ITCZ - an d'Stormgewiicht an den extratropesche Regiounen beaflossen hir Variabilitéit. D'ITCZ limitéiert d'Ausdehnung vun der PMM op de Süden, an d'Schwankungen an der mëttlerer Positioun vun der ITCZ wéinst de Klimawandel kënnen d'Manifestatioun vun der PMM beaflossen. Simulatiounen vum Sanchez "et al. " (2019) hunn eng verstäerkte PMM Variabilitéit fonnt, souwuel als Äntwert op vulkanesch Eruptiounen, wéi d'Eruptioun vum Samalas 1257
an als Äntwert op Treibhausgase. Eng reduzéiert PMM-Aktivitéit während der Mëtt vum Holozän kann d'schwaacher ENSO-Variabilitéit während där Zäit erklären; esou eng Reduktioun kéint duerch orbital Zwang induzéiert ginn. De Bramante "et al". (2020) huet positiv PMM-Variatiounen während der mëttelalterlecher Klimaanomalie an negativ PMM während der klenger Äiszäit fonnt an huet se benotzt fir Verännerungen an der Taifunaktivitéit bei Jaluit op de Marshall Inselen an am Südchinesesche Mier z'erklären.