Fëllt de folgende Saz aus:
De Krich ass am Mee 1945 eriwwer gaangen an den zwielef Joer laange nationalsozialistesche Albtraum ass domat eriwwer gaangen. D'Ina Seidel huet direkt hir Memberschaft vun der Preußescher Akademie fir Konscht opginn, déi zu där Zäit duerch hir enk Verbindunge mat der Regierung virum 1945 diskreditéiert ginn ass. Si selwer gouf staark kritiséiert wéinst hirem Rekord vu staarker ëffentlecher Ënnerstëtzung fir d'Hitler Regierung. An den amerikaneschen, briteschen a franséische Besatzungszonen hunn hir Bicher awer ganz séier erëm bei de Lieser populär ginn, a si hunn nach ëmmer vill Keefer a Lieser fonnt bis an d'1960er. An den 1950er Joren huet si zwee weider grouss Romaner produzéiert, mat deenen si probéiert huet hire Ruff ze retten. An "Das unverwesliche Erbe" (1954) huet si d'chrëschtlech Aspekter vun hirer Aarbecht ausgedehnt. An hirem leschte Roman "Michaela" huet si ausdrécklech, am Numm vun hir a vun der ieweschter Mëttelklass méi breet, en Deel vun der Verantwortung fir de Nationalsozialismus ugeholl. Trotz der staarker Oflehnung vun de mainstream literaresche Kritiker an der Westdäitschland (wéi déi westlech Besatzungszonen am Joer 1949 ginn waren), war hire leschte Roman e weidere grousse Succès bei de Lieser. Duerch d'Divisioun vun Däitschland no dem Zweete Weltkrich gouf déi al Preußesch Akademie fir Konscht duerch zwou Institutiounen ersat. 1955 gouf d'Ina Seidel als Member vun der westlecher Akademie vun de Konscht an Westberlin opgeholl. Laang ier si 1974 gestuerwen ass, goufen hir wichtegst Wierker an eng Rei vun auslännesche Sproochen iwwersat. An engem net ganz schmeichelhaften Nekrolog vun der "Zeit" gëtt d'Geschicht vun hirem Doud awer als eng vun deenen beschriwwen, op déi een als éischt iwwerrascht ass, datt d'Duechter net vill Joer virdrun gestuerwen ass ("Ja, hat sie noch gelebt?").