Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Ferrari's éischt 1966 Auto bestanen aus engem 3.3-Liter V12 Motor deen aus de Ferrari 275P2 Sportscar Prototypen geholl gouf, op 3000cc geännert, an am Réck vun engem F1 Chassis montéiert. D'Bezeechnung "312", déi fir eng Zuel vu spéidere Gefierer benotzt gouf, huet e "3"-Liter, "12"-Zylindermotor uginn. De Motor war zimlech schwéier, a wéinst der reduzéierter Kapazitéit, méi niddereg op Kraaft a besonnesch Drehmoment. De John Surtees huet dës Apparat ouni Erfolleg zu Monaco gefuer, während de Lorenzo Bandini e Ferrari Dino 2,4-Liter V6 gefuer ass. Surtees gewënnt den zweete Rennen, de Grousse Präis vun der Belsch 1966
, eng Streck déi d'Kraaft mat hiren laange Geraden favoriséiert huet, awer de Champion vu 1964 ass no enger Rei mam Manager Eugenio Dragoni fortgaang. D'Fro war iwwer Prioritéiten am Racing, well Ferrari war ënner Drock vu Ford am Sportsauto Racing, an d'F1 Effort war e bësse vernoléissegt. De Mike Parkes huet de Surtees ersat, deen op de Cooper gaangen ass, deen Maserati Motoren benotzt huet, fir als zweet an der Chauffeurmeeschterschaft mat enger weiderer Victoire ze fäerdeg ze sinn. Fir Ferrari huet de Ludovico Scarfiotti och e Rennen gewonnen, de Grand Prix vun Italien 1966 zu Monza, wat dem Ferrari gehollef huet den zweeten Plaz an der Konstrukteurenmeeschterschaft ze gewannen.