Fëllt de folgende Saz aus: Den 5. Mai 1940, an Erwaardung vun der däitscher Invasioun a Frankräich an an de Niederlande, huet de Militärgouverneur vu Paräis eng Proklamatioun erausginn, déi all "Feindesfräi" tëscht 17 an 55 Joer, déi aus Däitschland komm sinn (haaptsächlech Judden), bestallt huet, sech separat fir d'Internerung ze melden. D'Fraen hu sech am Vélodrome d'Hiver den 15 Mee versammelt, sou datt d'Mamm vun der Hannah Arendt, déi iwwer 55 Joer al war, erlaabt gouf zu Paräis ze bleiwen. Arendt beschreift de Prozess fir Flüchtlingen ze maachen als "den neien Typ vu Mënsch, dee vun der zäitgenëssescher Geschicht erstallt gouf... an Konzentratiounslager vun hire Feinde gesat an an Internierungslager vun hire Frënn". D'Männer, och de Blücher, goufen an de Camp Vernet a Südfrankreich, no bei der spuenescher Grenz, geschéckt. D'Arendt an déi aner Fraen goufen eng Woch méi spéit an de Camp Gurs, westlech vu Gurs, geschéckt. De Camp war virdru fir Flüchtlingen aus Spuenien opgestallt ginn. Juni huet Frankräich kapituléiert an den Accord ënnerschriwwen,
Compiègne Waffestëllstand, d'Land opdeelen. De Gurs war am südlechen Vichy-Kontrollberäich. D'Arendt beschreift, wéi et "an deem Chaos, dee sech entwéckelt huet, gelongen ass, Befreiungspaperen ze kréien, mat deenen mir d'Lager verloosse konnten", wat si mat ongeféier 200 vun de 7.000 Fraen, déi do festgehalen goufen, ongeféier véier Wochen méi spéit gemaach huet. Et gouf keng Resistenz, mee si huet et fäerdeg bruecht, no Norden op Montauban ze goen, bei Toulouse, wou si wousst, datt si Hëllef géif fannen.