De Degenfeld huet sech 1833 dem 3. Infanterie-Regiment vun der Badener Arméi ugeschloss a gouf 1845 zum Kapitän a Kompagnie-Kommandant vum 1. Infanterie-Regiment gefördert. 1848/49 war hien an der Campagne géint déi fräi revolutionär Truppen involvéiert. Am Joer 1849 gouf hie temporär pensionéiert, awer dunn zréck an d'Regimenterbüro geruff. 1850 koum hien an d'2. Infanterie-Regiment, wéi de Baden-Armeekorps nei gegrënnt gouf, an 1855 an d'Leibgrenadier-Regiment. 1858 gouf hien zum Major ernannt an 1861 zum Lieutenant-Colonel vum 2. 1863 huet hien de Kommando iwwer de Baden-Kontingent an der Festung Rastatt geholl, gouf awer 1864 wéinst engem Changement vun der Garnison vun dësem Kommando entlooss. Am Joer 1865 gouf den Degenfeld zum Colonel gefördert a krut de Kommando vum Leibgrenadier Regiment. Am Krich tëscht Éisträich a Preussen huet de Degenfeld mat sengem Regiment als Deel vun der Badener Divisioun ënner dem Kommando vum Prënz Wilhelm als Deel vun der Campagne vum Main an der Schluecht vu Hundheim den 23. Juli 1866, der Schluecht vu Werbach den 24. Juli 1866 an der
Schluecht vu Gerchsheim. 1868 gouf hien zum Generalmajor a Kommandant vun der 2. Infanterie-Brigade gefördert.