Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - De Leone seng Demissioun koum an engem ganz schwieregen Moment fir d'Italienesch Republik. Am Kapp vun den "Joren vum Blei" an der Strategie vun der Spannung huet d'Land während dem Joerzéngt grouss Terrorattacken erlieft, wéi d'Bombardementer vun der Piazza della Loggia an der Italicus Express vun 1974. Den Héichpunkt vun der Spannung koum am Mäerz 1978, wéi de fréiere Premierminister Aldo Moro entfouert an ëmbruecht gouf
D'Europäesch Kommissioun huet d'Fro gestallt, ob et méiglech wier, d'Fro ze beäntweren, ob et méiglech wier, d'Fro ze beäntweren, ob et méiglech wier, d'Fro ze beäntweren, ob et méiglech wier, d'Fro ze beäntweren, ob et méiglech wier, d'Fro ze beäntweren, ob et méiglech wier, d'Fro ze beäntweren. Politesch war d'Positioun vum Moro fir eng Akkommodatioun tëscht der Chrëschtdemokratie an der italienescher Kommunistescher Partei ze fannen e Wee fir d'Land aus de Spannungen ze féieren an d'Republik Institutiounen méi solid a stabil ze maachen als Äntwert op den internen Terrorismus. Den historesche Kompromëss gouf méiglech gemaach duerch den neien Kurs vum neie kommunistesche Leader Enrico Berlinguer, deen am Joer 1973 an der kommunistescher Zäitschrëft "Rinascita" e Propos fir eng "demokratesch Allianz" mat der Chrëschtdemokratie lancéiert huet fir e Staatsstreech ähnlech wéi de Chilenesche ze verhënneren. De plötzlechen Doud vum Moro war awer e schwéiere Schlag fir d'Politik vum historesche Kompromëss an eng grouss Néierlag fir d'Institutiounen vun der Republik virun der ëffentlecher Meenung.