Fëllt de folgende Saz aus:
De Krich huet am Mee 1945 ofgeschloss an de Weidt gouf aus der britescher Arméi am Fréijoer 1946 entlooss. Hien ass direkt op Paräis zeréckkomm, wou hie sech do etabléiere wollt, an huet d' "Ballets des Arts" gegrënnt. Den Theatermanager Charles Dullin huet arrangéiert datt hien e Studio am Sarah Bernhardt Theater benotzt. Zufälleg war et dee selwechte Studio, deen den Impresario Sergei Diaghilev dem Nijinsky schonn 1909 zur Verfügung gestallt hat. Zu dëser Zäit gouf hien a senge Danzaktivitéite vu Dominique (1930-) a Françoise Dupuy ënnerstëtzt. D'Dupuys, jeweils Dänzerin an Choreographin, a seng jéngste Schützlinge, déi sech 1946 bei enger Danzcourse vum Jean Weidt kennegeléiert hunn, wäerten de Wendt seng Choreographie och am 21. Joerhonnert weider presentéieren. Zu Paräis huet de Weidt seng Firma opgestallt an trotz Mangel u Suen an dacks schlëmme Liewensbedingungen, verschidde Reesen iwwer e zerstéierten Kontinent gemaach, dorënner eng an d'besat Däitschland an eng aner, am Joer 1947, op Kopenhagen. D'Copenhagen-Tournée vun 1947, déi den "International Choreographie Concours" involvéiert huet, wou Weidt ee éischte Präis mat engem revolutionäre Stéck mam Numm "La Cellule / Die Zelle" ("The Cell") gewonnen huet. Doheem zu Paräis waren d'Kritiker awer net vun sengem Triumph an Dänemark beandrockt, an d'Choreographie vum Jean Weidt schéngt zënter dem Enn vum Krich aus der Moud gefall ze sinn. Et gouf eng weider erfollegräich Tour duerch Holland a Belsch, a säi Ruff ass staark bliwwen an deem wat an Däitschland bliwwen ass, awer d'Finanzéierung war weiderhin eng Erausfuerderung. Am Joer 1948 ass hien endlech an den ëstlechen Deel vu Berlin geplënnert, zënter 1945 als Deel vun der sowjetescher Besatzungszone verwalt, wou d'Perspektiv vun enger relativ generéiser staatlecher finanzieller Ënnerstëtzung fir Ballet ugekënnegt huet.