Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Daukantas huet d'Vergaangenheet idealiséiert an idolizéiert. De Virgil Krapauskas huet behaapt datt d'Briewe vum Daukantas un den Narbutt gewisen hunn datt den Daukantas e bessere Schoulmeeschter war wéi seng Wierker <unk> an de Bréiwer huet den Daukantas d'Noutwendegkeet vu bessere Methoden fir Primärquellen ze sammelen, ze publizéieren an ze analyséieren, och wann seng Wierker héich romantesch a didaktesch bliwwen sinn. De Daukantas huet sech vill Mühe gemaach fir verschidde historesch Dokumenter opzespären, mee hie war der Meenung, datt d'Historiker hir Fantasie solle benotzen, fir d'Lücken ze fëllen, wou historesch Dokumenter feelen. Wann eng Quell fir Litauen favorabel war, huet hien se net kritesch bewäert an huet séier eng Rei Legenden ugeholl. Zum Beispill huet hien d'Theorie ausgebaut, datt d'Litauer Nofolger vun den Herules waren, déi hien vum Albert Wijuk Kojałowicz geholl huet (obwuel hien d'Legend iwwer déi réimesch Palemoniden ofgeleent huet), d'antike Demokratie vum preußesche Kinnek Widewuto gelueft huet, an eng locker Iwwersetzung vun der Kuerzgeschicht "Żiwila" vum Adam Mickiewicz benotzt. Awer hien war kritesch géint Quellen, déi Litauen an engem negativen Liicht duergestallt hunn. Zum Beispill war hien ee vun den éischten, déi den teutonesche Bericht vun der Schluecht vu Strėva kritiséiert hunn
als eng vernichtend Néierlag vun de litaueschen Truppen oder argumentéieren datt d'Litauesch zréck an d'Schluecht vu Grunwald gaangen sinn an weider gekämpft hunn. Obwuel dem Daukantas seng Wëssenschaft schlecht war an net dem modernen Standard entsprécht, war si awer op der selwechter Stuf wéi déi vu senge Zeitgenossen.