Fëllt de folgende Saz aus: De Cavour huet als Marine-Minister eng méi aggressiv Aussepolitik agefouert; de Cavour huet och als Premierminister vu Sardinien gedéngt. Ënnert senger Leedung huet d'Land sech de Briten an de Fransousen während dem Krimkrich vun 1853 <unk> 1855 ugeschloss, obwuel de sardesche Bäitrag zum Krich bal ganz um Land war; eng kleng Eskadron besteet aus "Carlo Alberto" a verschidde Paddelstoumeren goufen geschéckt fir d'Expeditiounsarméi z'ënnerstëtzen. De Krich huet awer eng Geleeënheet fir méi enk Bezéiungen mat Frankräich ze sichen an d'Erfahrung vu Krichsschëffer ënner Krichszäiten ze kréien. Am Joer 1859 huet hien den Zweete Krich fir d'Onofhängegkeet vun Italien organiséiert, e grousse Schrëtt fir d'Italienesch Unifikatioun, a vertraut op eng geheime Allianz mat Frankräich fir de méi grousse Kinnekräich Éisträich ze besiegen. Wärend dem leschte Konflikt huet d'sardinesch Flott mat der franséischer Marine géint éisträichesch Schëffer an der Adria operéiert. Zu där Zäit huet d'Flotte vu Sardinien aus zwou Schraubfregatten, véier Segelfregatten, zwou Segelkorvetten, sechs Brigen an aacht Paddeldampere bestanen. Déi mächteg franséisch Squadron, dorënner sechs Schraubschiffe vun der Linn an dräi ironclad schwimmende Batterien, huet d'Österreicher gezwongen sech op Pola zréckzezéien. Déi zwou Flotten hunn d'Virbereedunge fir gemeinsame Amphibienattacke op der dalmatinescher Küst vun Éisträich ugefaang, awer Victoiren um Land bei der
D'Schluechte vu Magenta a Solferino hunn de Krich ofgeschloss, ier d'Landung konnt duerchgefouert ginn.