Fëllt de folgende Saz aus: Eng Koloniséierung vum Ulster gouf zënter dem Enn vum Neunjärege Krich virgeschloen. D'Originalpropositioune waren méi kleng, a betrëfft d'Planzung vu Siedler ronderëm Schlësselmilitärposten an op Kierchegrond, an hätt grouss Landzuelungen un natierlech iresch Hären abegraff, déi während dem Krich op der Säit vun den Englänner waren, wéi zum Beispill den Niall Garve O'Donnell. Wéi och ëmmer, am Joer 1608 huet de Sir Cahir O'Doherty vun Inishowen eng Rebellioun gestart, gefaange geholl an
d'Stad vun Derry ze verbrennen. Déi kuerz Rebellioun gouf vum Sir Richard Wingfield an der Schluecht vu Kilmacrennan ofgeschloss. D'Rebellion huet den Arthur Chichester, de Lord Deputy vun Irland, dozou bruecht, eng vill méi grouss Plantage ze plangen an déi legal Titelen vun alle natierleche Grondbesëtzer an der Provënz ze expropriéieren. De John Davies, den Attorney-General fir Irland, huet d'Gesetz als Instrument vun der Eroberung an der Kolonisatioun benotzt. Virun der Flucht vun den Earlen huet d'englesch Administratioun versicht d'perséinlech Besëtzer vun den Häuptlingen ze minimiséieren, awer elo hunn se d'Häuptlinge als eenzeg Besëtzer vun hire ganze Territoiren behandelt, sou datt all d'Land konfiskéiert ka ginn. Déi meescht vun dëse Länner goufen als verluer (oder verluer) fir d'Kroun ugesinn, well d'Cheffen als erreecht deklaréiert goufen. Englesch Riichter haten och erkläert, datt d'Landtitelen, déi ënnert dem "gavelkind" gehalen goufen, dem natierlechen iresche Brauch, Land ze ierwen, no dem englesche Gesetz keng Stëmmung haten. De Davies huet dat als Mëttel benotzt fir Land ze konfiskéieren, wann aner Mëttelen net funktionnéiert hunn.