Fëllt de folgende Saz aus: Wéi d'Kris am Ostpakistan fortgeschratt ass, no der Interventioun vun Indien, huet déi héchst Militärbesatzung déi voll Kontroll iwwer d'Militär- a Staatsfroen. Wéinst dem Fehlen vum Mechanismus vum gemeinsamen Staff goufen d'Verdeedegungspläng an d'Ausféierung vun den Operatiounen vun all Interservice iwwerwaacht, wat d'Gesamtleistung vun den Arméi beaflosst huet. D'Koordinatioun tëschent de verschiddene Servicer gouf ëmmer méi schwiereg. An enger Thèse vum Pervez Cheema gouf de Krich 1971 "ouni Zil a mat engem totale Mangel u Koordinatioun tëscht de zivilen Efforten an de bewaffnete Kräften, an tëscht de véier kämpfende Servicer: der Arméi, der Marine an der Loftwaff" ausgefouert. Ausserdeem hunn d'Federalstudien och festgestallt datt déi héchst militäresch Messing d'Arméi, d'Navy an d'Loftwaff alienéiert hunn. an där kee Vertrauen geholl gouf, an déi gemeinsame Efforte goufen entweder op enger Planung oder operationaler Niveau net ënnerstëtzt, a goufen och limitéiert iwwer Ënnerscheeder während der
Indesch-Pakistanesche Krich vun 1971. Wéinst dem Mangel u kompletter a ëmfaassender Kommunikatioun hunn all Servicer déi aner fir operationell Feeler beschëllegt.