Fënnef Joer méi spéit, nom Ausbroch vum Krich vun der Drëtter Koalitioun, gouf den Arrighi zum "Aide-de-camp" vum Maréchal vum Kinnekräich Louis Alexandre Berthier ernannt a krut eng Wonn bei der Schluecht vu Wertingen, war awer trotzdem bei der Schluecht vun Austerlitz zwee Méint méi spéit präsent. 1806 gouf hien zum "Major-Colonel" vun de Gardedragonen ernannt a kämpft am Krich vun der Véierter Koalitioun.
1806 an 1807 a gouf zu engem Brigadegeneral am Feld bei der Schluecht vu Friedland gefördert. D'nächst Joer, am Joer 1808, gouf den Arrighi zum "duc de Padoue" (Herzog vu Padua) ernannt a gouf mat der Kavallerie vun der Garde a Spuenien geschéckt. Nodeems hien a Frankräich zeréckkomm ass, huet hien an der nei zesummegesammelter Grousser Arméi vun Däitschland gedéngt an an de bluddege Schluechte vun Aspern-Essling a Wagram géint d'Österreicher gekämpft. 1810 gouf hie Generalinspektor vun der Kavallerie an zwee Joer méi spéit krut hien de Kommando iwwer all franséisch Truppen op der Nordsee Küst, vun der Somme bis zur Elbe. Am Kommando vum III. Kavallerie-Korps huet hien an enger Rei vu Schluechte tëscht der Elbe an dem Rhein gekämpft an war Gouverneur vu Leipzig während der epescher Schluecht vun de Natiounen. Wärend der 1814 Kampagne a Frankräich gouf dem Arrighi de Kommando iwwer eng Infanteriedivisioun ginn an huet de Réckzuch vum Maréchal Auguste de Marmont an der Schluecht vu La Fère Champenoise ofgedeckt an duerno un der Schluecht vu Paräis deelgeholl.