Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Dem Ferdinand seng absolutistesch Herrschaft huet déi traditionell Muechtbesëtzer belount - Prälaten, Adligen an déi, déi virum 1808 am Amt waren - awer net Liberalen, déi eng konstitutionell Monarchie a Spuenien wëlle gesinn, oder vill, déi de Krich géint d'Fransousen gefouert hunn, awer net Deel vun der Vorkrichsregierung waren. Dës Onfriddenheet huet zu verschiddene gescheiterte Versuche gefouert, d'Verfassung an de fënnef Joer no der Restauratioun vum Ferdinand erëmzefannen. Januar 1820 hunn den Rafael del Riego, den Antonio Quiroga an aner Offizéier eng Meuterei vun den Offizéier an Andalusien initiéiert, déi d'Ëmsetzung vun der Verfassung gefuerdert hunn. D'Bewegung huet Ënnerstëtzung an de nërdleche Stied a Provënzen vu Spuenien fonnt, an de Kinnek huet de 7. An den nächsten zwee Joer goufen déi aner europäesch Monarchien alarméiert vum Erfolleg vun de Liberalen an um Kongress vu Verona am Joer 1822 huet d'Interventioun vu royalistesche franséische Kräften approuvéiert
a Spuenien fir de Ferdinand VII. z'ënnerstëtzen. No der Schluecht vu Trocadero, déi de Ferdinand am August 1823 aus der Kontroll vun de Cortes befreit huet, huet hien sech mat Roserei géint d'Liberalen an d'Konstitutionalisten ëmgedréit. No dem Doud vum Ferdinand am Joer 1833 war d'Verfassung 1836 an 1837 nach eng kuerz Zäit a Kraaft, wärend d'Verfassung vun 1837 entworf gouf. Zënter 1812 huet Spuenien insgesamt siwe Verfassungen; déi aktuell ass zënter 1978 a Kraaft.