Resuméiert den Artikel:  Wat och ëmmer d'Ursaach war, firwat kleng Weltraumgesteiner viru Milliarde vu Joer zesummekomm sinn, et ass onwahrscheinlech datt Magnetismus de Grond ass. Wëssenschaftler hunn haut ugekënnegt, datt d'Messunge vun der europäescher Raumsonde Philae, déi am November op de Koméit 67P gelant ass, weisen, datt de Kär vum Koméit net magnetiséiert ass. E puer Astrophysiker hu virgeschloen, datt de Magnetismus fir d'Alineéierung an d'Verbindung vu Fielsen zu méi grousse Felsbrocken am fréie Stadium vun der Planéiteformatioun verantwortlech wier. Eng Kompositioun vun 18 Biller, déi d'Aktivitéit vum Koméit 67P/Churyumov-Gerasimenko aus verschiddene Wénkele weisen, wéi et tëscht dem 31 Januar (op links) an dem 25 Mäerz (ënner riets) gesi gouf, wéi d'Raumsond op Distanzen vun ongeféier 30 bis 100 km vum Koméit war. Awer an engem Pabeier publizéiert online vun der Zäitschrëft Science, huet d'Team vum Hans-Ulrich Auster vun der Technescher Universitéit Braunschweig, Däitschland, gesot datt hir Daten <unk> déi vun dräi onerwaart Bounces profitéiert hunn, déi Philae erlaabt hunn méi Resultater ze sammelen wéi geplangt <unk> dës Theorie net ënnerstëtzen. "Wann d'Uewerfläch magnetiséiert wier, hätten mir erwaart eng kloer Erhéijung vun de magnetesche Feldmessungen ze gesinn, wéi mir méi no bei der Uewerfläch komm sinn", sot den Auster. "Wann de Koméit 67P/Churyumov-Gerasimenko representativ ass fir all kometesch Kär, da proposéiere mir, datt d'Magnéitkräfte wahrscheinlech keng Roll bei der Akkumulatioun vu planetaresche Bausteine gespillt hunn, déi méi grouss wéi ee Meter (3 Féiss) sinn". Den Allan H. Treiman, e Senior Wëssenschaftler am Lunar and Planetary Institute zu Houston, Texas, deen net an der Studie involvéiert war, huet gesot datt d'Resultater glafwierdeg weisen datt aner Kräfte verantwortlech waren. Magnéitesch Donnéeë virun (ënner) an no (ënner) der Klippekollisioun tëscht dem éischten an dem zweete Touchdown. D'Héicht iwwer der Uewerfläch gëtt op der X-Achse geplot an d'Magnéitfeldstärke op der Y-Achse. D'Messungen (Kräizer) ginn mat engem hypotheteschen Modell (solid line) verglach, deen eng liicht magnetiséiert Uewerfläch ugeholl huet.
Et gouf geduecht datt Magnetismus verantwortlech war fir d' Gesteiner auszeleeën an ze bindelen. Dat hätt zu fréiem Stadium vun der Planéiteformatioun gefouert, esou d'Wëssenschaftler. D'Resultater vun der Rosetta ënnerstëtzen d'Theorie net, well de Kär vum 67P net magnetiséiert ass.