Verweist op déi folgend Passage an äntwert duerno op d'Fro an der selwechter Sprooch wéi d'Passage:  Passage: Stäre bannent dem Deel vum Instabilitéitsstreifen, deen d'Haaptsequenz kreest, ginn Delta Scuti Variablen genannt. Dës sinn nom prototypesche Stär fir esou Variabelen benannt: Delta Scuti. Delta Scuti Variablen variéieren normalerweis vun der Spektralklass A2 bis F8, an enger stellarer Luminositéitsklass vun III (Subgiants) bis V (Haaptsequenzstären). Si sinn kuerzperiodesch Variablen déi eng regelméisseg Pulsatiounsrate tëscht 0.025 an 0.25 Deeg hunn. D'Delta Scuti Stären hunn eng Villzuel vun Elementer ähnlech wéi déi vun der Sonn (kuckt Populatioun I Stären) an tëscht 1,5 an 2,5 M<unk>. D'Pulsatiounsrate vum IK Pegasi A gouf mat 22,9 Zyklen pro Dag, oder eemol all 0,044 Deeg, gemooss. Astronomen definéieren d'Metallicitéit vun engem Stär als d'Ausbezuelung vu chemesche Elementer, déi eng méi héich Atomnummer wéi Helium hunn. Dëst gëtt duerch eng spektroskopesch Analyse vun der Atmosphär gemooss, gefollegt vun engem Verglach mat de Resultater, déi vun computéierten Stärmodeller erwaart ginn. Am Fall vum IK Pegasus A ass de geschätzte Metallverhältnes [M/H] = +0,07 ± 0,20. Dës Notatioun gëtt de Logarithmus vum Verhältnis vu Metallelementer (M) zu Waasserstoff (H), minus de Logarithmus vum Sonne-Metallverhältnis. (Wann also de Stär mat der Metallfülle vun der Sonn entsprécht, wäert dëse Wäert Null sinn.) E logarithmesche Wäert vun 0,07 ass gläichwäerteg mat engem tatsächleche Metallisitéit Verhältnis vun 1.17, sou datt de Stär ongeféier 17% méi räich u metallesche Elementer ass wéi d'Sonn. Allerdéngs ass d'Fehlermargin fir dëst Resultat relativ grouss.  Fro: A wéi engem Deel vum Weltraum existéieren d'Stären, déi als Delta Scuti Variablen bezeechent ginn?
Instabilitéitsstreifen