Fëllt de folgende Saz aus: Dat ass esou, well d'Energie, déi bei engem Äerdbiewen entsteet, an domat och seng Stäerkt, proportional ass zu der Fläch vun der Feeler, déi sech zerbriecht, an dem Stressverloscht. Dofir, wat méi laang d'Längt an wat méi breet d'Breet vum gebrachene Beräich ass, wat méi grouss d'resultéierend Magnitude ass. Den héchsten, brüchegen Deel vun der Äerdkrust, an déi kal Placken vun den tektonesche Placken, déi erof an den hëtzen Mantel erofgoen, sinn déi eenzeg Deeler vun eisem Planéit, déi elastesch Energie späichere kënnen an se bei Feelerbrieche fräiginn. Fielsen, déi méi waarm si wéi ongeféier, fléissen als Reaktioun op Stress; si briechen net bei Äerdbiewen. Déi maximal observéiert Längen vun de Rupturen a kartéiert Feeler (déi an enger eenzeger Ruptur gebrach kënne ginn) sinn ongeféier. Beispiller sinn d'Äerdbiewen an Alaska (1957), Chile (1960), a Sumatra (2004), all an Subduktiounszonen. Déi längsten Äerdbiewen op Strike-Slip-Verletzungen, wéi d'San Andreas Verletzung (1857,
1906), d'Nord-Anatolesch Versoen an der Tierkei (1939), an d'Denali Versoen an Alaska (2002), sinn ongeféier d'Halschent bis en Drëttel sou laang wéi d'Längte laanscht subduzéierend Plackemargen, an déi laanscht normal Versoen sinn nach méi kuerz.