1974 huet de Frank Sherwood Rowland, Professer fir Chemie an der Universitéit vu Kalifornien zu Irvine, a säi Postdoktorale Mataarbechter Mario J. Molina virgeschloen, datt laang Liewensdauer organesch Halogenverbindungen, wéi CFCs, sech op eng ähnlech Manéier wéi Crutzen fir Stickstoffoxid virgeschloen hunn. De James Lovelock hat viru kuerzem während enger Kreuzfahrt am Südatlantik am Joer 1971 entdeckt, datt bal all CFC-Verbindungen, déi zënter hirer Erfindung am Joer 1930 produzéiert goufen, nach ëmmer an der Atmosphär präsent waren. Molina a Rowland hunn ofgeschloss datt, wéi N2O, déi méi kleng CFCs d'Stratosphär erreechen, wou se duerch UV-Liicht dissoziéiert ginn, Chloratomë fräisetzen. E Joer virdrun haten de Richard Stolar an de Ralph Cicerone am Michigan gewisen, datt NO souguer méi effizient ass wéi NO bei der Zerstéierung vum Ozon.
Universitéit vu Kalifornien zu Irvine