Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - LeCour Grandmaison seet, datt d'Techniken, déi vun der franséischer Arméi während dem Algerienkrich 1954-1962 benotzt goufen,
waren an der Geschicht verankert. Hie gleeft datt d'Geschicht vun der Krichsféierung net op den techneschen Fortschrëtt vun de Waffen limitéiert sollt ginn, awer sollt de "juristesche, administrativen a konzeptuellen Arsenal" ëmfaassen, deen et begleet: "Mir kënnen nëmmen d'extrem Gewalt vum Biergerkrich vun 1848 verstoen - wat vill vun der Zäit als "bloody repression" qualifizéiert - wa mir se an eng méi laang Genealogie plazéieren, vun der Aart an Weis extern, a zréck bruecht ginn op dat wat virdru experimentéiert gouf, besonnesch wärend dem Algerier Krich [d'Invasioun vun Algerien 1830]". Am selwechte Interview, LeCour Grandmaison, ënnersche tëscht de Kritike vum koloniale Mëssbrauch an deenen vum Prinzip vun der Kolonisatioun selwer, baséiert seng Argumenter op Zola, Victor Hugo, Lamartine, Darwin, André Gide, Albert Londres, Jules Verne, Maassant, Foucault, Barthes an Joseph Conrad. Hie seet, datt de Marx, den Engels an hir Zäitegenerer net immun waren géint d'Rassideologie vum 19. Joerhonnert, well si och d'Kolonisatioun als onvermeidbar a gerechtfäerdegt ugesinn hunn, an net-europäesch Leit als "Primitiv" a "Barbaren". Et war net bis der Drëtter International, datt d'sozialistesch Bewegung géint de Kolonialismus war an national Befreiungsbewegungen ënnerstëtzt huet.