Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Zu där Zäit war den onofhängege argentinesche Theater net nëmmen duerch de Boom vu kommerziellen Theaterproduktiounen limitéiert; awer och duerch e Klima vun der Repressioun
. D'Geforen fir d'artistesch Fräiheet wärend der leschter Diktatur vum Land goufen 1980 mat der Ënnerstëtzung vum relativ moderéierte Arméichef, General Roberto Viola, e bëssen erliichtert. Duerno huet den Dragún seng "Y por casa cómo andamos?" virgestallt. ("How're We Doing at Home?"), e Kommentar iwwer onglécklech, paternalistesch Haushalter an hir Effekter op d'Kultur. De lues verbesserte Klima vu Fräiheeten huet och Dragún dozou bruecht eng Partnerschaft mat anere Dramatiker Carlos Gorostiza a Roberto Cossa ze bilden, souwéi mat ville Schauspiller, fir en "Argentinescht Open Theater" ze bilden, mat deem se gehofft hunn eng Retour vun der Ausdrockfräiheet ze encouragéieren, deenen hir Absence sou vill aner kulturell Personnagen verursaacht huet Argentinien zënter 1975 ze verloossen. Si hunn eng zougemaachte Zündkerzefabréck am Balvanera Distrikt vu Buenos Aires an de "Picadero Theater" ëmgewandelt, a si hunn e Festival vun hire kollektive neie Wierker (inklusiv Dragún "Mi obelisco y yo" - ""My Obelisk and Me"") fir den 28 Juli 1981 premiéiert. Dëse Succès gouf eng Woch méi spéit duerch d'Feierbombardement vum Theater verdrängt, dat nach ëmmer en "onléisen Geheimnis" ass.