Fëllt de folgende Saz aus: Als ee vun de jéngere Jongen vum Harun, war den Abu Ishaq am Ufank vu wéineg Konsequenz, an huet net an der Linie vun der Succession figuréiert. Kuerz nodeems den Harun am Joer 809 gestuerwen ass,
E grausame Biergerkrich huet tëscht senge eelere Hallefbrüder al-Amin () an al-Ma'mun () ausgebrach. Den Al-Amin hat d'Ënnerstëtzung vun den traditionellen Abbasiden-Elite zu Bagdad (den "abnāʾ al-dawla"), während den al-Ma'mun vun anere Sektioune vun der "abnāʾ" ënnerstëtzt gouf. Den Al-Ma'mun ass 813 mat der Kapitulatioun vu Bagdad no enger laanger Belagerung an dem Doud vum al-Amin als Gewënner erauskomm. Duerch d'Entscheedung, a senger Festung zu Khurasan, an der nordëstlecher Peripherie vun der islamescher Welt, ze bleiwen, huet den al-Ma'mun seng Haaptleitnanten erlaabt, am Irak a senger Plaz ze regéieren. Dëst huet zu enger Welle vun Antipathie vis-à-vis vun al-Ma'mun a senge "persesche" Leutnanten gefouert, souwuel ënnert den Abbasiden an der Bagdad an allgemeng an de westleche Regioune vum Kalifat, wat zu der Nominatioun vum Harun al-Rashid sengem jéngere Brudder Ibrahim als Anti-Kalif zu Bagdad am Joer 817 geklommen ass. Dëst Evenement huet al-Ma'mun seng Onméiglechkeet bewosst gemaach vu wäit ewech ze regéieren; sech der populärer Reaktioun ze beuechten, huet hien seng nootste Lieutenanten entlooss oder exekutéiert, an ass perséinlech zréck op Bagdad am Joer 819 gaang fir déi schwéier Aufgab ze fänken, de Staat nei opzebauen.