Juni oder Juli 1940 waren d'Gertrud Isolani an hir Duechter ënnert deenen, déi aus dem Camp Gurs geflücht sinn. Si hunn et fäerdeg bruecht, sech mat hirem Mann ze verbannen an et schéngt, datt si als Dräier an der "Underground" am Vichy Frankräich gelieft hunn. Ënnergrond ze liewen huet bedeit, datt si net bei der Stadhal fir de Bezierk, wou si waren, registréiert goufen. Während den zwee Joer 1940 - 1942 huet d'begrenzte Autonomie, déi d'däitsch Autoritéite der Marionettenregierung ënner dem Maréchal Pétain erlaabt hunn, progressiv erofgaang. Am November 1942 hunn déi däitsch Truppen de Süde vu Frankräich mat Kraaft besat, deelweis als Äntwert op d'Arrivée vun den amerikanesche Truppen
am franséische Nordafrika. Zu där Zäit goufen déi franséisch Gendarmen an de Stied a besonnesch an de grousse Stied ëmmer méi vun uniforméierte Gestapo-Offiziere begleet oder ersat. 1942 war och d'Joer an deem eng grouss Deportatioun vun däitsche Judden a Frankräich ugefaang huet: Dréngend Rapporten hunn uginn datt déi fonnt a gefaange geholl goufen mam Zuch an däitsch Vernichtungslager am Osten geschéckt goufen. D'Gefor fir däitsch Judden (an aner däitsch "politesch" Exiléierter), déi am Süde vu Frankräich verstoppt wunnen, gouf erhéicht duerch déi wuessend Gefor vun den Autoritéiten fir all franséisch Bierger, déi hinnen hëllefen. November 1942 huet d'Ursula Isolani zesumme mat hirer (deemools schwéier traumatiséierter) Duechter an no zwee gescheiterte Versuche d'Grenz ze iwwerschreiden, d'Grenz an d'Schwäiz iwwerschreiden. D'Quellen sinn haaptsächlech roueg iwwer den Openthalt an d'Aktivitéite vun Isolani tëscht hirer Flucht aus dem Camp Gurs an hirer Arrivée an der Schwäiz, an dat Schweegent geet och op d'Modalitéite vun hirer Flucht aus dem besetzten Frankräich. Am Joer 1969 huet d'Isolani engem Interviewer gesot, si wier duerch "glécklech Zufäll, Schlauegkeet, a virun allem dank der Hëllef vu ville gudde Leit" iwwerlieft ginn.