Verweist op déi folgend Passage an äntwert duerno op d'Fro an der selwechter Sprooch wéi d'Passage:  Passage: Einstein (1907a) huet eng Method virgeschloen fir de transversale Doppler-Effekt als direkt Konsequenz vun der Zäitdilatatioun z'entdecken. An tatsächlech gouf dësen Effekt 1938 vum Herbert E. Ives an G. R. Stilwell (Ives <unk> Stilwell Experiment) gemooss. An de Lewis an de Tolman (1909) hunn d'Reziprozitéit vun der Zäitdilatatioun beschriwwen, andeems se zwou Liichtuhren A a B benotzt hunn, déi mat enger gewësser relativer Geschwindegkeet géigesäiteg reesen. D'Uhren besteet aus zwou flaach Spigelen parallel zueneen an zu der Bewegungslinn. Tëscht de Spigelen spréngt e Liichtsignal, a fir de Beobachter, deen am selwechte Referenzrahmen wéi A sëtzt, ass d'Period vun der Auer A d'Distanz tëscht de Spigelen gedeelt duerch d'Liichtgeschwindegkeet. Awer wann de Beobachter op d'Auer B kuckt, gesäit hien, datt d'Signal an där Auer e méi laange, eckege Wee verfollegt, sou datt d'Auer B méi lues ass wéi A. Allerdéngs ass d'Situatioun fir de Beobachter, deen sech nieft B beweegt, komplett ëmgedréit: D'Auer B ass méi séier an A ass méi lues. Och de Lorentz (1910<unk>1912) huet d'Reziprozitéit vun der Zäitdilatatioun diskutéiert an en Auer "Paradox" analyséiert, wat anscheinend als Konsequenz vun der Reziprozitéit vun der Zäitdilatatioun geschitt. De Lorentz huet gewisen, datt et kee Paradox gëtt, wann ee bedenkt, datt an engem System nëmmen eng Auer benotzt gëtt, während an deem anere System zwou Auer néideg sinn, an d'Relativitéit vun der Simultaneitéit voll berücksichtegt gëtt.  Fro: wou spréngt d'Liichtsignal?
Ënnert de Spigelen