Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Dragomirov ass 1849 an d'Gardeinfanterie agaangen, gouf 1852 zweete Leutnant an 1854 Leutnant. Am leschte Joer gouf hien ausgewielt fir an der Nicholas Academy (e Staff College) ze studéieren, an hei huet hien sech sou vill ënnerscheet datt hien eng Goldmedail krut, eng Éier déi, wéi gesot, nëmmen zweemol am 19. Joerhonnert un e Student vun der Akademie ausgezeechent gouf. Am Joer 1856 gouf de Dragomirov zu Staff-Kaptein gefördert an am Joer 1858 zu engem vollen Kapitän, a gouf am leschte Joer geschéckt fir d'militäresch Methoden ze studéieren, déi an anere Länner am Trend waren. Hien huet Frankräich, England an d'Belsch besicht, a schreift voluminéis Berichter iwwer d'Instruktiouns- a Manöverlager vun dëse Länner zu Châlons, Aldershot a Beverloo. 1859 gouf hie beim Kinnek vu Sardinien, de Victor Emmanuel II., während dem Feldzug vu Magenta a Solferino am Quartier General agesat, an direkt no senger Retour a Russland gouf hien als Professer fir Taktik an d'Nicholas-Akademie geschéckt. Den Dragomirov huet eng féierend Roll an der Reorganisatioun vum Erzéiungssystem vun der Arméi gespillt, an huet och als Instruktor fir verschidde Prënzen vun der keeserlecher Famill gehandelt. Dës Positioun huet hien bis 1863 ofgehalen, wéi hien als Lieutenant Colonel un der Ënnerdréckung vum polnesche Opstand vun 1863-1864 deelgeholl huet.
, zréck zu St. Petersburg am leschte Joer als Colonel a Chef vum Staff zu enger vun de Guard Divisiounen. Wärend dem Éisträichesch-Prussianesche Krich vun 1866 gouf de Dragomirov un d'Haaptquartiere vun der Zweeter Preussescher Arméi ugeschloss. Hie war bei de Schluechte bei der ieweschter Elbe an zu Königgrätz präsent, a seng Kommentaren iwwer d'Operatiounen, déi hie gesinn huet, si vum gréisste Wäert fir de Student vun der Taktik an dem Krich vun 1866.