Fëllt de folgende Saz aus: Toulouse war schonn e Fokus fir däitsch kommunistesch Exiléier ginn, déi aus de Camps am Süde vu Frankräich geflücht waren, oder einfach de Wee no Süden gemaach hunn, wéi d'däitsch Arméi Frankräich am Mee 1940 aus dem Norden iwwerfall huet. D'Verbindunge goufe mat de franséische Kommunisten etabléiert, déi zu engem féierende Element an der Resistenzbewegung géint déi däitsch militäresch Besatzung am Norden an d'Pétain-Marionettregierung am Süde ginn. Vun der Zäit vu senger Flucht war de Beling dofir Deel vun engem gutt ënnerstëtzten ënnerierdesche Aktivistennetz. Seng Partei-Roll zu dëser Zäit ass verschidden beschriwwen: no op d'mannst eng Quell war hien den däitsche Partei Leader fir d'Toulouse Regioun, identifizéiert vu Komeroden ënner de Partei Pseudonyme vun "Claude" oder "Clément". Am September 1940 koum de Beling zu engem Accord mam Maurice Tréand (deen de Zentralkomitee vun der Résistance an hiren Diskussiounen zesumme representéiert huet), wat zu der Grënnung vun der sougenannter Ënner-Sektioun bannent der franséischer Résistance-Organisatioun gefouert huet. Dëst huet eng wichteg Ënnerstëtzung fir eng méi enk Zesummenaarbecht tëscht däitsche Kommunisten, déi "underground" an der besatter Frankräich operéiert hunn, an de Résistance-Kameraden, déi de géigesäitege Verdacht reduzéiert hunn, deen an der Situatioun inherent war. D'Résistance konnt extensiv "Infrastruktur ënnerstëtzen", dorënner d'Versuergung vu gefälschten Identitéitsdokumenter, duerch déi däitsch Kommunisten déi néideg Sproochkenntnisser erreecht hunn, sech an déi ronderëm franséischsproocheg Bevëlkerung vermëschen konnten. D'Resistenzkomeroden konnten och dacks Versteesdemech arrangéieren, wéi d'däitsch Besatzung méi dressiv gouf an, besonnesch nodeems
1942, Däitsch Sécherheetspersonal gouf dacks op de franséische Stroossen begéint, och an der sougenannter "Fräizone".