Fëllt de folgende Saz aus: Ee vun enger Grupp vun dräi, bekannt als "Thugut's Benjamins" (vertrauenswierdeg Assistenten vum Ausseminister Johann Amadeus Francis de Paula, Baron vun Thugut, wärend der Campagne vun 1799, huet de Weyrother als Chef vum Personal vum Feldzeugmeister Pál Kray gedéngt, wou hien sech bei Legnago (26.
Novi den 15 August. Duerno huet hien den epesche Marsch vun de russesche Truppen ënner dem Alexander Suvorov iwwer de Saint-Gothard-Pass geplangt. De Weyrother gouf den 5 Februar 1800 zum Oberst (Colonel) gefördert a krut de Kommando iwwer d'Infanterie-Regiment Nr. 7 "Schröder", dat Deel vun der Arméi an Däitschland ënner dem Pál Kray war, awer eng weider Verletzung an d'Spannunge vun der Campagne hunn dozou gefouert, datt hien d'Arméi verlooss huet fir sech ze recuperéieren. Am Hierscht vum Joer 1800 gouf hien vum Keeser Francis II. als Chef-d'Équipe vum 18-järege Erzherzog John vun Éisträich, dem neie Kommandant vun der Arméi zu Bayern, a sengem "Adlatus" (Haaptberoder) Franz von Lauer ernannt. De Weyrother huet gegleeft, datt d'franséisch Arméi vum Jean Moreau am Réckzuch wier, an huet eng aggressiv Verfollegung duerch schwéier bewaldet Terrain duerch véier net géigesäiteg ënnerstëtzend Kolonnen organiséiert. Amplaz huet de Moreau säi Stand gehalen, en Hinterhalt gestallt an d'lénks Flanke vun den Éisträicher ëmgefouert. D'Schluecht vu Hohenlinden war eng Katastroph fir d'Österreicher, déi effektiv de Krich vun der Zweeter Koalitioun ofgeschloss huet. Trotzdem gouf de Weyrother zum militäresche Beroder vum neie Ausseminister, Graf Ludwig Cobenzl, an de Verhandlungen nom Waffestëllstand vu Steyr ernannt, wat zum Fridden vu Luneville am Joer 1801 gefouert huet.