Verweist op déi folgend Passage an äntwert duerno op d'Fro an der selwechter Sprooch wéi d'Passage:  Passage: Ier d'Dréckerei am 19. Joerhonnert allgemeng ugeholl gouf, gouf de Koran a Manuskripte vu Kalligraphen a Kopie gemaach. Déi fréierst Manuskripter goufen am Ḥijāzī-Typ Schrëft geschriwwen. D'Hijazi-Stil Manuskripte bestätegen awer datt d'Iwwerdroung vum Koran am Schrëft op engem fréien Stadium ugefaang huet. Wahrscheinlech am néngten Joerhonnert hunn d'Schrëften ugefaang méi déck Schrëtt ze hunn, déi traditionell als Kufic Schrëften bekannt sinn. Géint d'Enn vum néngten Joerhonnert hunn nei Schrëften ugefaang an de Kopien vum Koran ze erscheinen an déi fréier Schrëften ze ersetzen. De Grond fir d'Verwäertung vum fréiere Stil war, datt et ze laang gedauert huet fir ze produzéieren an d'Demande fir Exemplare war eropgaang. Doduerch hunn d'Kopisten einfachere Schreiwestil gewielt. Ufank vum 11. Joerhonnert waren d'Schreifstiler, déi gebraucht goufen, haaptsächlech d'Naskh, Muhaqqaq, Rayḥānī an, bei méi seltenen Geleeënheeten, d'Thuluth-Schrëft. Naskh gouf ganz wäit verbreet. An Nordafrika a Spuenien war de Maghribī-Stil populär. Méi ënnerschiddlech ass d'Bihari Schrëft, déi nëmmen am Norden vun Indien benotzt gouf. De Nastaʻlīq Stil gouf och selten an der persescher Welt benotzt. Am Ufank hat de Koran keng Vokalisatiounsmarkierchen. D'System vun der Vokaliséierung, wéi mir et haut kennen, schéngt géint Enn vum néngten Joerhonnert agefouert ginn. Well et fir déi meescht Moslems ze deier wier, e Manuskript ze kafen, goufen Exemplare vum Koran an de Moscheeë gehal, fir datt d'Leit se zougänglech maachen. Dës Exemplare haten dacks d'Form vun enger Serie vun 30 Deeler oder Juzu'. Wat d'Produktivitéit ubelaangt, bidden déi osmanesch Kopieuren dat bescht Beispill. Dëst war als Äntwert op eng breet Demande, Onpopularitéit vu Dréckmethoden an aus ästhetesche Grënn.  Fro: Wéi gouf de Koran iwwerdroen, ier d'Dréckerei allgemeng ugeholl gouf?
Handschrëften