Fëllt de folgende Saz aus: D'franséisch Revolutioun vun 1789 war e kulturellen Wandel. Wat vun der aler Traditioun vu Lully a Rameau bliwwen ass, gouf schlussendlech ewechgefëllt, fir nëmmen am zwanzegsten Joerhonnert nei entdeckt ze ginn. D'Gluckesch Schoul an d'"opéra comique" hunn iwwerlieft, awer si hunn direkt ugefaang déi turbulent Evenementer ronderëm si ze reflektéieren. Déi etabléiert Komponisten Grétry an Dalayrac goufe gezwongen, patriotesch Propaganda-Stécker fir dat neit Regime ze schreiwen. E typescht Beispill ass de "Le triomphe de la République" (1793) vum Gossec, deen déi entscheedend
Schluecht vu Valmy d'Joer virdrun. Eng nei Generatioun vu Komponiste koum op, gefouert vum Étienne Méhul an dem Italiener Luigi Cherubini. Si hunn de Gluck seng Prinzipien op d'"opéra comique" applizéiert, an dem Genre eng nei dramatesch Gravitéit a musikalesch Raffinesse ginn. D'stürmisch Passioune vu Méhul sengen Opern vun den 1790er Joren, wéi "Stratonice" an "Ariodant", hunn hirem Komponist den Titel vum éischte musikalesche Romantiker verdéngt. D'Aarbechte vum Cherubini hunn och eng Spigel vun der Zäit gehalen. "Lodoiska" war eng "Rettungsoper" an Polen, an där déi agespaart Heldin befreit gëtt an hire Verdrängungsmann erofgeworf gëtt. Dem Cherubini säi Meeschterwierk, "Médée" (1797), huet de Blutt vu der Revolutioun nëmmen ze gutt reflektéiert: et war ëmmer méi populär am Ausland wéi a Frankräich. De méi liichte "Les deux journées" vun 1800 war Deel vun enger neier Stëmmung vun der Versöhnung am Land.