Fëllt de folgende Saz aus: Wéi d'Kris am Ostpakistan fortgeschratt ass, no der Interventioun vun Indien, huet déi héchst Militärbesatzung déi voll Kontroll iwwer d'Militär- a Staatsfroen. Wéinst dem Fehlen vum Mechanismus vum gemeinsamen Staff goufen d'Verdeedegungspläng an d'Ausféierung vun den Operatiounen vun all Interservice iwwerwaacht, wat d'Gesamtleistung vun den Arméi beaflosst huet. D'Koordinatioun tëschent de verschiddene Servicer gouf ëmmer méi schwiereg. An enger Dissertatioun vum Pervez Cheema,
1971 gouf de Krich "ouni Zil a mat engem totale Mangel u Koordinatioun tëscht de zivilen Efforten an de bewaffneten Kräften, an tëscht véier kämpfende Servicer: der Arméi, der Marine an der Loftwaff" gekämpft. Ausserdeem hunn d'Federalstudien och festgestallt datt déi héchst militäresch Messing d'Arméi, d'Navy an d'Loftwaff verdrängt hunn. an där kee Vertrauen geholl gouf, an déi gemeinsame Efforte goufen entweder op enger Planung oder operativer Niveau net ënnerstëtzt, a goufen och duerch Ënnerscheeder während dem Indo-Pakistanesche Krich vun 1971 beschränkt. Wéinst dem Mangel u kompletter a ëmfaassender Kommunikatioun hunn all Servicer déi aner fir operationell Feeler beschëllegt.