Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Déi nächst wichteg Ära sinn déi sougenannte "Conferenzen" zu Notre-Dame zu Paräis, no der Revolutioun vun 1830
. De prominentsten Numm, deen mat dësem neie Predigtstil identifizéiert gouf, war dee vum dominikanesche Lacordaire, dee fir eng Zäit, zesumme mam Montalembert, Associé Redakteur mam de Lamennais vun "L'Avenir" war. Dësen neie Stil vum Predigten huet d'Form, d'Divisioun an d'Analyse vun der scholastescher Method verworf. D'Kraaft vum Lacordaire als Redner war net ze bezweifelen; awer d '"Konferenzen", wéi se bis bei eis komm sinn, wärend se vill Verméigen hunn, sinn en zousätzleche Beweis datt d'Rhetorik ze onglécklech ass fir op d'Säiten vun engem Buch ze engagéieren. De Jesuit Père de Ravignan huet sech mam Lacordaire d'Pulpit vun der Notre-Dame gedeelt. Manner eloquent Männer gefollegt, an der semi-religiéis, semi-philosophesch Stil war ufänken ze wuessen langweileg, wann Jacques-Marie-Louis Monsabré, e Schüler vun Lacordaire, et op der Säit gesat, an beschränkt sech op eng Erklärung vun der Creed; woubäi et war sententiously bemierkt, datt d'Kloun laang genuch war, war et Zäit fir Mass ze fänken (cf. Boyle, "Irish Eccl. Rec. ", Mee, 1909).