Fëllt de folgende Saz aus: An der Realitéit waren dem Wilson seng Appellen no enger méi grousser autonomer Entwécklung a Souveränitéit nëmmen op europäesch Länner ënner der Herrschaft vun den Däitsche, österreichesch-ungaresche an osmanesche Räicher gezielt. Hien huet dat net ausdrécklech beschriwwen, obwuel et kloer ass, datt seng Appellen no méi grousser Souveränitéit an dëse Regiounen an engem Effort waren, fir d'Imperien vun dëse Feinde ze destabiliséieren. Dem President Wilson seng Ambitioune fir d'drëtt Welt waren éischter e Versuch, hir Entwécklung ze beaflossen, fir se vun enger "Rückgebliebenen" op eng "Sophistikéiert" ze transforméieren, mam Zil se an d'Handelswelt ze integréieren, sou datt d'USA weider vum Handel mam globalen Süden profitéiere kéinten. Ausserdeem huet de Wilson net gegleeft, datt déi Drëtt Welt prett wier fir d'Selbstverwaltung, an huet behaapt, datt eng Period vu Vertrauensbeamten a Tutelage vun de Kolonialmächte gebraucht gëtt fir esou en Iwwergang ze managen. Wilson huet dës Approche als essentiell fir d'"richteg Entwécklung" vun de koloniséierte Länner ugesinn, wat seng Meenungen iwwer d'Minderwertigkeit vun den net-europäesche Rassen reflektéiert. Ausserdeem war de Wilson weder duerch säi Charakter nach duerch säin Hannergrond en Anti-Kolonialist oder e Kämpfer fir Rechter a Fräiheeten fir all Mënschen, mä hien war och e grousse Rassist, e fundamentale Gleeweger vun der wäisser Suprematismus. Zum Beispill huet hien d'
1898 d'Annektioun vun de Philippinen vun den USA, wärend d'Rebellion vum philippinesche Nationalist Emilio Aguinaldo veruerteelt gouf, a staark gegleeft huet datt d'USA moralesch verpflicht waren déi westlech Liewensweis an d'Gouvernance op esou Länner opzesetzen, sou datt se schlussendlech onofhängeg kënne regéieren.