D'Dynastie ass 1510 un d'Muecht komm, wéi de Muhammad al-Qa'im als Leader vun de Stämm vum Sous-Dall erkläert gouf an hirem Widderstand géint d'Portugiesen, déi Agadir an aner Küstestadten besat hunn. De Jong vum Al-Qai'm, den Ahmad al-Araj, huet d'Kontroll vu Marrakesch bis 1525 erreecht an, no enger Period vu Rivalitéit, huet säi Brudder Muhammad al-Shaykh Agadir vun de Portugiesen ageholl an schlussendlech de Fez vun de Wattasiden ageholl, a kontrolléiert bal ganz Marokko. No der Ermuerdung vum Muhammad al-Shaykh vun den Osmanen am Joer 1557 huet säi Jong Abdallah al-Ghalib eng relativ friddlech Herrschaft genoss. Seng Nofolger hunn awer mateneen gekämpft, wat am 1578 Schluecht vu Ksar el-Kebir geklommen ass
(oder "Schluecht vun den Dräi Kinneke"), wou eng portugisesch militäresch Interventioun am Numm vum Muhammad II al-Mutawakkil grëndlech vun de Saadian Kräften besiegt gouf. Am Zesummenhang mat dëser Victoire gouf den Ahmad al-Mansur Sultan an huet den Apogee vun der Saadian Muecht presidéiert. An der spéider Halschent vu senger Herrschaft huet hien eng erfollegräich Invasioun vum Songhai Räich lancéiert, wat zu der Grënnung vun engem Pashalik mat Zentrum zu Timbuktu gefouert huet. No dem Doud vum Al-Mansur am Joer 1603 hunn seng Jongen awer e laange Konflikt fir d'Konsequenz gekämpft, deen d'Land opgedeelt huet an d'Kraaft an de Prestige vun der Dynastie ënnergrawwen huet. Wärend de Saadian Räich um Enn vum Konflikt am Joer 1627 erëm vereenegt gouf, sinn nei Fraktiounen an der Regioun opgestan fir d'Saadian Autoritéit erauszefuerderen. De leschte saadesche Sultan, den Ahmad al-Abbas, gouf 1659 ëmbruecht, wat d'Dynastie zum Enn bruecht huet. De Moulay al-Rashid huet spéider Marrakesch am Joer 1668 eruewert an d'Alaouite-Dynastie iwwer Marokko un d'Muecht bruecht.