Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Gezwonge sech selwer z'ënnerstëtzen no dem wirtschaftlechen Ënnergang vu sengem Papp, wärend enger nationaler wirtschaftlecher Kris, ass den Ibsen als Apdikt an de Grimstad gaang. Do huet hien sech fir d'Universitéit virbereet an och mat verschiddene Forme vu Poesie experimentéiert. Wärend sengem Studium huet hien sech leidenschaftlech an d'"Catiline Orations" gezunn, déi berühmte Rieden vum Cicero géint de gewielte Questor Catiline a seng Verschwörung fir d'Republik ze stürzen. Den Ibsen huet dëse Verschwörer als Sujet fir seng éischt Ustrengung gewielt, fir "Catiline" am Joer 1849 fäerdeg ze maachen. Den Ibsen seet am Prolog vun der zweeter Editioun (1875) datt hien staark vun der aktueller politescher Situatioun an Europa inspiréiert war, an datt hien de Magyar-Opstand favoriséiert huet
géint d'Habsburgerreich. Hien erkläert, datt de Fall vun der Katiline fir hien e besonnescht Interesse hat, well ""et gi wéineg Beispiller vun historesche Personnagen, deenen hir Erënnerung méi ganz am Besëtz vun hiren Eroberer war, wéi Catiline"". Dofir kann d'Catiline als ee vun den onrouege (an onroueg) Helden vum Ibsen gelies ginn, nieft dem Brand an dem Gregers Werle.