An tatsächlech gouf dësen Effekt am Joer 1938 vum Herbert E. Ives an G. R. Stilwell (Ives<unk>Stilwell Experiment) gemooss. A Lewis an Tolman (1909) beschriwwen d'Reziprozitéit vun der Zäitdilatatioun andeems se zwee Liichtuhren A a B benotzt hunn, déi mat enger gewësser relativer Geschwindegkeet géigesäiteg reesen. D'Uhren besteet aus zwee flaach Spigelen parallel zueneen an zu der Bewegungssäit. Tëscht de Spigelen ass e Liichtsignal sprangen, a fir de Beobachter, deen an der selwechter Referenz wéi A sëtzt, ass d'Period vun der Auer vun A d'Distanz tëscht de Spigelen gedeelt duerch d'Geschwindegkeet vum Liicht. Awer wann de Beobachter op der Auer B gesäit, datt d'Auer bannent der Auer e Signal verfollegt, B, B <unk>, B <unk>, B <unk>, B <unk>, B <unk>, B <unk>, B <unk> <unk>
komplett ëmgedréint