Fëllt de folgende Saz aus:
Grouss syresche Opstand, Frankräich huet sech domat eens ginn, Wahlen an deenen zwee Länner ze organiséieren. Och wann d'Revolt a Syrien geschitt ass, huet et d'Verfassungen am Libanon an a Syrien beaflosst. Frankräich huet refuséiert d'Grenze vum Libanon z'änneren, obwuel verschidde sunnitesch muslimesch Leader nach ëmmer op eng Reunioun mat Syrien gehofft hunn. Well d'Sunni-Muslime Non-Sektierismus an der libanesesescher Politik ënnerstëtzt hunn, huet hir Oflehnung fir matzemaachen bedeit datt et méi einfach war fir d'Fransousen e konfessionelle System vun der Politik opzebauen. D'Benotzung vu konfessioneller Politik, déi et de Moslems erlaabt huet an der libanesescher Regierung deelzehuelen, huet hir Wënsch reduzéiert mat Syrien ze fusionéieren. Allerdéngs hunn d'Muslime nach ëmmer fir d'Identitéit vum Libanon als arabesch Natioun gedréckt, wärend d'Chrëschten sech mam Mëttelmierraum identifizéiert hunn. Stëmmen, déi déi franséisch Grenzen kritiséieren, existéieren nach ëmmer; Den Antun Sa'adah, Grënner vun der syrescher Sozial Nationalistescher Partei an e libanesesche Chrëscht, huet Frankräich kritiséiert fir Grousssyrien ze deelen. Allerdéngs huet hien nach ëmmer geschriwwen, datt Syrien, mat senger ënnerschiddlecher regionaler Geschicht, separat bleift. Schrëftsteller wéi de Sati' al-Husri hu gegleeft, datt den eenzege Grond firwat arabesch Länner getrennt bliwwen sinn, war wéinst auslännescher Amëschung. Aner Schrëftsteller wéi den Nabih Amin Fares, de George Antonius an de Michel <unk>Aflaq hunn behaapt, datt d'Kolonialmächte arabescht Land opgedeelt hunn, well d'Eenheet eng Bedrohung fir d'kolonialistesch Herrschaft wier. D'syrisch arabesch Nationalisten hunn d'libanesesch Regierung als onkonstitutionell an onrepresentativ gesinn wéinst dem konfessionellen System; awer si hunn dës Meenungen ausgesat an der Hoffnung fir Onofhängegkeet ze kréien duerch Zesummenaarbecht mat libanesesche nationalistesche Bewegungen.