Wat war d'Aktioun vun der Nederlandse Administratie der Belastingen, déi am Fall Van Gend en Loos/Nederlandse Administratie der Belastingen bestëmmt gouf? No der viregter Fro, schreift e Kontext, deen d'Äntwert enthält. Et kann 1 - 20 Sätz sinn. Kontext:
Obwuel et allgemeng ugeholl gëtt, datt d'EU-Recht Prioritéit huet, ginn net all EU-Rechter de Bierger d'Recht fir Fuerderungen ze stellen: dat heescht, net all EU-Rechter hunn "direkt Wierkung". Am Fall Van Gend en Loos v. Nederlandse Administratie der Belastingen gouf festgestallt, datt d'Bestëmmunge vun de Verträgen (an EU-Verordnungen) direkt wierksam sinn, wa se (1) kloer an onduerchsiichtlech sinn, (2) onbedéngt sinn, an (3) net EU oder national Autoritéite verlaangen, weider Handlungen ze huelen fir se ëmzesetzen. De Van Gend en Loos, eng Postgesellschaft, huet behaapt, datt dat wat elo den Artikel 30 vum AEUV ass, d'hollännesch Douanebehörden verhënnert huet Tariffer ze bezuelen, wann se Harnstoff-Formaldehyd-Kunststoffer aus Däitschland an Holland importéiert hunn. Nodeems en hollännescht Geriicht eng Referenz gemaach hat, huet de Geriicht festgehalen, datt och wann d'Vertraue de Bierger oder de Firmen net "express" e Recht ginn, Fuerderungen ze stellen, si dat kënnen. Historesch hunn d'international Konventiounen d'Staaten nëmmen erlaabt, juristesch Fuerderunge fir hir Ëmsetzung ze hunn, mee de Geriichtshaff huet proklaméiert, datt "d'Gemeinschaft eng nei legal Uerdnung vum internationale Recht ass". Well den Artikel 30 kloer, bedingungslos an direkt gesot huet, datt keng quantitativen Restriktiounen op den Handel gesat kënne ginn, ouni eng gutt Justifikatioun, konnt de Van Gend en Loos d'Suen zréckkréien, déi hien fir den Tarif bezuelt huet. D'EU-Verordnungen sinn an dësem Sënn d'selwecht wéi d'Vertragsbestëmmungen, well se, wéi am Artikel 288 vum AEUV festgehalen ass, <unk>direkt an allen Memberstaaten <unk> applicabel sinn. Ausserdeem sinn d'Memberstaaten verpflicht, d'Verordnungen net an hirem eegene Gesetz ze kopéieren, fir Verwirrung ze vermeiden. Zum Beispill huet de Geriichtshaff am Fall "Kommissioun géint Italien" festgestallt, datt Italien géint eng Verpflichtung aus de Verträgen verstouss huet, souwuel duerch d'Verweigerung vun engem System, fir de Baueren eng Prämie fir d'Schluecht vu Kéi ze bezuelen (fir d'Iwwerproduktioun vu Mëllech ze reduzéieren), wéi och duerch d'Wiederhuelung vun de Regelen an engem Dekret mat verschiddene Ergänzungen. "Reglementer", esou de Geriichtshaff, "kënnen nëmme wéinst hirer Verëffentlechung a Kraaft kommen" an d'Ëmsetzung kéint d'Auswierkung hunn, "déi gläichzäiteg a...