Fëllt de folgende Saz aus: Am Joer 1978 huet de Merzario sech mam Schwäizer Formel One Entrant Guglielmo Bellasi zesummegesat an d'Fundament fir säin eegene Team geluecht. Dem Merzario säin éischte selbstgebaute Formel One Effort, den A1, koum 1978 eraus an war e grondsätzlech konventionelle Auto baséiert gréisstendeels op sengem March 761B, mat engem roude Faarfplang a grousser Karosserie, déi vage vun engem Ferrari 312T2 erënnert an hirem Gebrauch vu Cockpit-Side Ducting fir eng Loftinlag. Et huet déi zu där Zäit allgemeng Kombinatioun vum Cosworth DFV Motor an dem Hewland Getriebe benotzt. D' Livery geännert vun rout op schwaarz virun der
1978 Grand Prix vu Monaco, obwuel et net bis de Grand Prix vu Schweden war, datt et e Rennen ofgeschloss huet, obwuel et net klasséiert war, aacht Ronn vum Gewënner no engem laange Pitstop. Fir den Grousse Präis vun Éisträich gouf eng zweet A1 presentéiert, obwuel et verdächtegt gouf, datt dëst eigentlech den alen March 761B vum Team mat neier Karosserie war. Mat dësem Auto zu senger Dispositioun huet de Merzario e bësse besser an der Qualifikatioun gemaach awer nach ëmmer net an engem Rennen klasséiert. Fir den italienesche Grand Prix goufen déi zwee A1s ageschriwwen, mat Alberto Colombo deen den originelle A1 gefuer ass an de Merzario deen neieren zweeten A1. De Colombo huet déi luesst Zäit während der Qualifikatioun gepost an huet d'Grid net gemaach, wärend de Merzario sech bequem qualifizéiert huet, nëmmen fir de Motor während dem Rennen auszeschalten. D'Team huet den Auto op aacht Geleeënheeten am Joer 1978 qualifizéiert, awer siwe Mol mat mechanesche Feeler zréckgezunn.