Wat all dës Denker gemeinsam hunn, wat se ënnerscheet vun Materialisten wéi Epicurus an Thomas Hobbes an vun Empirikisten wéi David Hume, ass datt se d'Fräiheet oder d'Selbstbestëmmung vu Kant als real betruechten an als wichteg ontologesch Implikatioune fir d'Séil oder de Geescht oder d'Gottheet hunn. Dëse Fokus op d'Fräiheet ass dat wat d'Platonscht Iddi generéiert (an der Phaedo, der Republik an Timaeus) vun der Séil als eng méi héich oder méi voll Aart vun der Realitéit wéi d'Inhalt vun den inanimate Mënschen.
Wilhelm