Verweist op déi folgend Passage an äntwert duerno op d'Fro an der selwechter Sprooch wéi d'Passage:  Passage: De Shakespeare gouf a sengem Liewe laang net verehrt, awer hien huet vill Lob kritt. Am Joer 1598 huet de Kleriker a Schrëftsteller Francis Meres hien aus enger Grupp vun englesche Schrëftsteller als "den exzellentsten" an der Komedie an an der Tragödie ausgewielt. D'Autoren vun de Parnassus-Dramen am St. John's College, Cambridge, hunn hien zesumme mat Chaucer, Gower a Spenser nummeriert. Am First Folio nennt de Ben Jonson de Shakespeare "D'Séil vun der Zäit, den Applaus, d'Freed, d'Wonner vun eiser Bühn", obwuel hie soss gesot huet, datt "de Shakespeare Konscht wollt". Tëscht der Restauratioun vun der Monarchie am Joer 1660 an dem Enn vum 17. Als Resultat hunn d'Kritiker vun der Zäit Shakespeare meeschtens ënner dem John Fletcher a Ben Jonson bewäert. Den Thomas Rymer zum Beispill huet de Shakespeare veruerteelt, well hien d'Komik mat der Tragik vermëscht huet. Trotzdem huet de Dichter a Kritiker John Dryden de Shakespeare héich bewäert, a sot iwwer de Jonson: "Ech bewonnere hien, awer ech hunn de Shakespeare gär". Zënter e puer Joerzéngten huet dem Rymer seng Meenung gehalen; awer am 18. Joerhonnert hunn d'Kritiker ugefaang op Shakespeare op seng eege Konditiounen ze äntweren an dat, wat se säin natierleche Genie genannt hunn, ze luewen. Eng Serie vu wëssenschaftlechen Editioune vu sengem Wierk, besonnesch déi vum Samuel Johnson am Joer 1765 an dem Edmond Malone am Joer 1790, hunn zu sengem wuessende Ruff bäigedroen. Am Joer 1800 war hien als nationale Dichter fest verankert. Am 18. an 19. Joerhonnert huet sech säi Ruff och am Ausland verbreet. Ënnert deenen, déi sech fir hien asetzen, waren d'Schrëftsteller Voltaire, Goethe, Stendhal a Victor Hugo.  Fro: Obwuel hien a sengem Liewe vill Luef krut, war de Shakespeare net wat?
gefeiert