Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - D'Gedicht ass haaptsächlech d'Lamentatioun vun engem Exiléierten iwwer wéi no d'Land bei der Moderniséierung koum (den Titel ass also ze interpretéieren: déi meescht vun de Flëss, laanscht déi d'Aktioun gesat gëtt, si albanesch, awer d'Land selwer ass "laanscht" d'Elbe an d'Spree, dat heescht nieft Zentral- a Westeuropa, an et ass all méi schmerzhaft ze gesinn datt et net politesch, sozial a kulturell Reife gëtt well et en integralen Deel vun deem Kontinent a Kultur ass aus deem dës Idealer haalen), wat d'Erzéierungsstëmmung zu engem Punkt vun Verzweiflung féiert bis, wéi wann e natierlecht Phänomen, hie kann héieren (oder, éischter, viraussoen), d'Leit an d'Waffen opstoen, wéi se wa fir d'Onofhängegkeet gekämpft hunn, fir den Tyrann ze verstousselen (Zog selwer sou
, am Joer 1939, vun den Italiener); dës Erwaardung, obwuel wäit vun der Ofschloss, erlaabt dem Dichter mat de selwechte Wierder ze schléissen wéi am Ufank, am selwechte Zoustand, awer an enger hoffnungsvoller, verjéngter Stëmmung.