Verweist op déi folgend Passage an äntwert duerno op d'Fro an der selwechter Sprooch wéi d'Passage:  Passage: Den Numm "England" kënnt vum alen englesche Numm Englaland, dat "Land vun den Engelen" bedeit. D'Angelen waren ee vun de germanesche Stämme, déi sech a Groussbritannien am fréien Mëttelfeld agesat hunn. D'Angelen koumen aus der Hallefinsel Anglia am Gebitt vun der Bucht vu Kiel (deemools däitsche Staat Schleswig-Holstein) vun der Ostsee. Déi fréier opgeholl Benotzung vum Begrëff, als "Engla londe", ass an der spéider neunten-Joerhonnert Iwwersetzung an Old English vun Bede d'Ecclesiastical Geschicht vun der englescher Vollek. De Begrëff gouf dann an engem anere Sënn benotzt wéi de modernen, dat heescht "d'Land vun den Englänner bewunnt", an et huet Englesch Leit an deem wat elo südöstlech Schottland ass, awer war deemools Deel vum englesche Kinnekräich vu Northumbria. D'Anglo-Saxon Chronicle huet festgehalen, datt d'Domesday Book vun 1086 ganz England, dat heescht d'englescht Kinnekräich, ofgedeckt huet, awer e puer Joer méi spéit huet d'Chronik festgehalen, datt de Kinnek Malcolm III "aus Schottland an Lothian an Englaland" gaang ass, also et am méi ale Sënn benotzt. Geméiss dem Oxford English Dictionary gouf seng modern Schreifweis fir d'éischt am Joer 1538 benotzt. Déi fréieste bestätegt Referenz op d'Angles trëtt an der Aarbecht vum Tacitus aus dem 1. Joerhonnert op, Germania, an deem d'Latin Wuert Anglii benotzt gëtt. D'Etymologie vum Stammesnumm selwer gëtt vu Wëssenschaftler diskutéiert; et gouf virgeschloen datt et aus der Form vun der Hallefinsel Angeln ofgeleet gëtt, eng eckeg Form. Wéi a firwat e Begrëff, deen aus dem Numm vun engem Stamm ofgeleet gouf, deen manner bedeitend war wéi anerer, wéi d'Sächs, fir dat ganzt Land a seng Leit benotzt gouf, ass net bekannt, awer et schéngt datt dëst mat der Brauch verbonne ass, déi germanesch Leit a Groussbritannien Angli Saxones oder englesch Saxons ze nennen fir se vun de Kontinentalsaxonen (Eald-Seaxe) vum Alte Sachsen tëscht de Weser an Eider Flëss an Norddäitschland ze ënnerscheeden. An der schottescher Gälesch, enger anerer Sprooch, déi op der Insel Groussbritannien entwéckelt gouf, huet de Sächsische Stamm hiren Numm dem Wuert fir England (Sasunn) ginn; ähnlech ass de walisesche Numm fir d'englesch Sprooch "Saesneg".  Fro: A wéi engem Buch gouf England fir d'éischt als "England" geschriwwen?
Englesch