Fëllt de folgende Saz aus: D'Néierlag vun Indien am Sino-Indianesche Krich war e grousse Schock am Verglach zu senge weltwäiten Aspiratiounen a Unerkennung. Grouss Hostilitéiten a militäresch Réckschléi hunn hirem Selbstvertrauen an hirem Stolz e vernichtege Schlag gespillt. Indien war gezwongen, sech fir militäresch a politesch Ënnerstëtzung Richtung Westen ze wenden. No dem Konflikt mat China gouf Indien an zwee Kricher mat Pakistan involvéiert an ass an eng Period vu politescher Instabilitéit, wirtschaftlecher Stagnation, Liewensmëttelmangel a bal Hongersnout-Konditiounen erakomm. D'Roll vun Indien an der UNO ass erofgaang, wat als Resultat vu sengem Image an enger bewosster Entscheedung vun der post-Nehru politescher Leadership koum fir e nidderegen Profil bei der UNO unzehuelen an nëmmen iwwer vital indesch Interessen ze schwätzen. Dës Ännerung an der Politik gouf 1965 während der Debatt iwwer Kaschmir am Sécherheetsrot ëmgesat, wéi den indesche Ausseminister Swaran Singh dramatesch aus der Sessioun ausgaang ass, als Äntwert op déi ongemittlech Sprooch vum Zulfikar Ali Bhutto, dem Ausseminister vu Pakistan. A sengem Buch "India's Changing Role in the United Nations" weist de Stanley Kochanek, wéi 'den Bilateralismus zum Richtprinzip vun der indescher Aussepolitik gouf', an d'UN nëmmen zu enger 'Arena fir esou Kontakter z'erhalen' verwiesselt huet. D'Regierung vun der Sowjetunioun huet sech och fir d'Finanzéierung vun der UNO-Sécherheets-
déi gréissten strategesch Victoire, andeems se China am Krich vun 1967 besiegt hunn an de Pakistan an zwee opgedeelt hunn an en onofhängege Bangladesch am Joer 1971 ausgeschnidden hunn.