De Walter Cannon an de Hans Selye hunn d'Tierstudien benotzt fir déi fréi wëssenschaftlech Basis fir d'Studie vum Stress opzebauen. Si hunn d'physiologesch Reaktiounen vun den Déieren op externen Drock, wéi Hëtzt a Keelt, verlängert Réckzuch, a chirurgesch Prozeduren, gemooss, an duerno aus dëse Studien op Mënschen extrapoléiert. Duerno Studien vum Stress bei Mënschen vum Richard Rahe an anerer hunn d'Meenung etabléiert datt Stress duerch ënnerschiddlech, messbar Liewensstressoren verursaacht gëtt, an weider, datt dës Liewensstressoren duerch de medianen Grad vum Stress klasséiert kënne ginn, deen se produzéieren (wat zu der Holmes a Rahe Stressskala féiert). Stress gouf also traditionell konzeptualiséiert als Resultat vun externen Beleidegungen ausserhalb vun der Kontroll vun deenen, déi de Stress erliewen.
datt extern Ëmstänn keng intrinsesch Kapazitéit hunn fir Stress ze produzéieren, awer hir Effekt gëtt duerch d'Perceptiounen, d'Kapazitéiten an d'Verständnis vum Individuum vermëttelt