Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Konten iwwer d'Aktivitéite vu Švitrigaila am Joer 1394 <unk> 1397 si widderspréchlech. Eeler Historiker hunn dem Jan Długosz gefollegt a behaapt datt hien direkt no der Erfaassung vu Vitebsk bei d'Teutonesch Ritter a Preussen geflücht ass, awer de polnesche Historiker Aleksander Narcyz Przezdziecki huet et ofgeleent. Wahrscheinlech ronderëm 1396 oder 1397, Švitrigaila an de Fedor, de Jong vum Liubartas, deen aus Volhynia verdrängt gouf no der Schluss vun de Galician-Volhynesche Kricher
, ass vu Krakau an d'Herzogtum Cieszyn, e Feud vum Kinnekräich Böhmen, geflücht, an vun do op de Geriicht vum Sigismund vu Lëtzebuerg. De Švitrigaila huet d'Teutonesch Ritter kontaktéiert, e laangjärege Feind vu Litauen, an eng Allianz géint de Vytautas virgeschloen. Et war net eng Bewegung ouni Präzedenzfall: Vytautas hat datselwecht am Joer 1382 an 1390 gemaach wéi hien mam Jogaila gekämpft huet. Wéi och ëmmer, d'Ritter hunn den Traité vu Salynas mam Vytautas am Oktober 1398 ofgeschloss an de Švitrigaila huet all Hoffnung op eng bewaffnet Rebellioun verluer. Hien huet sech mam Vytautas versöhnt an huet Navahrudak an en Deel vu Podolia kritt, deen net vum Spytek vu Melsztyn regéiert gouf.