De Gedicht ass haaptsächlech d'Lamentatioun vun engem Exiléierten iwwer wéi no d'Land un d'Moderniséierung komm ass (den Titel ass also ze interpretéieren: déi meescht vun de Flëss, laanscht déi d'Aktioun gesat gëtt, si albanesch, awer d'Land selwer ass "laanscht" d'Elbe an d'Spree, dat heescht nieft Zentral- a Westeuropa, an et ass ëmmer méi schmerzhaft ze gesinn datt et net politesch, sozial a kulturell Reifeg ass well et en integralen Deel vun deem Kontinent a Kultur ass aus deem dës Idealer kommen), wat d'Erzéierer Stëmm zu engem Punkt vun Verzweiflung féiert bis, wéi wann e natierlecht Phänomen, hie kann héieren (oder, éischter, viraussoen), d'Leit an d'Waffen opstoen, wéi se et gemaach hunn wann se fir d'Onofhängegkeet waren, fir den Exiléierten ze bekämpfen (Zog selwer souwëll wéi hien d'reformistes
schlussendlech 1939 vun den Italiener verdrängt); dës Erwaardung, obwuel wäit vun der Ofschlossung, erlaabt dem Dichter mat de selwechte Wierder ze schléissen wéi am Ufank, am selwechte Zoustand, awer an enger hoffnungsvoller, verjéngter Stëmmung.