Verweist op déi folgend Passage an äntwert duerno op d'Fro an der selwechter Sprooch wéi d'Passage:  Passage: De Cesàro säi Léiermeeschter, den Eugène Charles Catalan, huet och divergente Serien ënnerschätzt. Ënnert dem Afloss vum Katalan huet de Cesàro sech am Ufank op d'"konventionell Formeln" fir 1 − 2n + 3n − 4n +... als "absurde Gläichheet" bezeechent, an am Joer 1883 huet de Cesàro eng typesch Vue vun der Zäit ausgedréckt, datt d'Formeln falsch waren, awer nach ëmmer iergendwéi formell nëtzlech. Schliisslech huet de Cesàro an sengem 1890er Sur la multiplication des séries eng modern Approche ugeholl, déi aus Definitioune kënnt. D'Serien ginn och fir net-ganz Wäerter vun n studéiert; dës bilden d'Dirichlet eta Funktioun. En Deel vun der Motivatioun vum Euler fir d'Serien am Zesummenhang mat 1 − 2 + 3 − 4 +... ze studéieren, war d'funktionell Gleichung vun der Eta-Funktioun, déi direkt zu der funktioneller Gleichung vun der Riemann-Zeta-Funktioun féiert. Den Euler war scho berühmt ginn, well hien d'Wäerter vun dëse Funktiounen bei positiven evenen ganzen Zuelen fonnt huet (inklusiv dem Basel-Problem), an hien huet probéiert d'Wäerter bei de positiven ongewéinleche ganzen Zuelen ze fannen (inklusiv dem Apéry seng Konstante), e Problem dat bis haut net geléist gëtt. Déi Eta-Funktioun ass méi einfach mat den Euler-Methoden ze handelen, well hir Dirichlet-Serie iwwerall Abel-summéierbar ass; d'Dirichlet-Serie vun der Zeta-Funktioun ass vill méi schwéier ze summéieren, wou se divergéiert. Zum Beispill, d'Geleeënheet vun 1 − 2 + 3 − 4 +... an der Zeta-Funktioun ass déi net-alternerend Serie 1 + 2 + 3 + 4 +..., déi déif Uwendungen an der moderner Physik huet, awer vill méi staark Methoden erfuerdert fir ze summen.  Fro: Wéini huet de Cesàro déi Standardsiicht zu där Zäit gehalen?
1883