Fëllt de folgende Saz aus: Obwuel de Metternich midd war, hunn d'Memoranden aus sengem Kanzleramt weider ausgeschwat. Trotzdeem huet hien d'Baukris net virausgesinn. Den neie Poopst Pius IX. krut e Ruff als liberalen Nationalist, deen de Metternich an Éisträich ausbalancéiert huet; zur selwechter Zäit huet d'Räich wéinst schlechte Ernte Chômage a steigend Präisser erlieft. De Metternich war iwwerrascht vum Opruff vun den Italiener, dem Poopst an dem Palmerston, wéi hien am Summer 1847 d'Besatzung vum päpstleche Ferrara bestallt huet. Trotz der franséischer Ofkommes fir d'éischte Kéier zënter Joren vum François Guizot iwwer de Schwäizer Biergerkrich ze sécheren, goufen Frankräich an Éisträich gezwongen, separatistesch Kantone z'ënnerstëtzen. Déi zwee hunn eng Konferenz virgeschloen, mee d'Regierung huet d'Revolt zerquetscht. Et war e grousse Schlag fir de Prestige vum Metternich, a seng Géigner zu Wien hunn et als Beweis vu senger Inkompetenz bezeechent. Am Januar 1848 huet de Metternich Problemer an Italien am Laf vum nächste Joer virausgesot. Hien huet dorop reagéiert, andeems hien en Envoy, de Karl Ludwig von Ficquelmont, an Italien geschéckt huet; andeems hien seng 1817 Pläng fir eng italienesch Kanzleramt erëm opgestallt huet; an andeems hien verschidden Noutfallpläng mat de Fransousen arrangéiert huet. Enn Februar huet den österreichesche Feldmarschall Joseph Radetsky den italieneschen Deel vun Éisträich (Lombardei-Venetia) ënner dem Kriegsrecht gesat, wéi d'Stéierunge sech verbreet hunn. Trotz dësem an héieren vun erneiert
Mat der Revolutioun a Frankräich war de Metternich virsiichteg, an huet nach ëmmer geduecht, datt eng national Revolutioun onwahrscheinlech wier. E sächsesche Diplomat huet hie beschriwwen als, no de Wierder vum Biograph Musulin, "zu engem Schatten vu sengem fréiere Selbst geschrumpft".