De Buergermeeschter vu Paräis, de Jean Sylvain Bailly, ass gezwongen, de Krichsrecht auszeschléissen, nodeems de Danton a seng Ënnerstëtzer sech um Champ de Mars versammelt hunn. Am Ufank si si zerstreet ginn, awer si sinn den 17 Juli 1791 zréckkomm, a si hunn Souvenirs, Banneren a Fändelen gesammelt. D'Nationalgarde kënnt awer och zeréck, an no engem Warnschoss werfen d'Leit Steng op d'Zaldoten. De Bailly hëlt dat als Zeechen vun der Feindschaft un a bestellt senge Truppen d'Feier opzemaachen, trotz de Beméiunge vum Lafayette fir de Fridden tëscht béide Säiten z'erhalen. De Massaker ass e Bluttbad mat Dutzende Doudeger a blesséierter. D'Iwwerliewenden zerstreiden sech séier. E puer Woche méi spéit hunn de Louis XVI. an d'Nationalversammlung
de Krich géint d'Gréisstmächte vun Europa auszeriichten, mee de Robespierre weess, datt de Feldzug eng Katastroph wäert sinn. Franséisch Truppen marschieren op der belscher Grenz, mee ginn séier vun den Truppen vu Preussen an Éisträich zerstéiert. De Jean-Paul Marat fuerdert, datt "zehndausend Kapp hei a Frankräich musse falen". De Herzog vu Braunschweig publizéiert eng Proklamatioun, an där hie verlaangt, datt Frankräich sech ofgëtt, oder hie "Paris bis op d'Äerd verbrennt". An der Nationalversammlung gëtt nach eng Kéier op Aktioun opgeruff, woubäi de Robespierre nees sécher ass, datt de nächste Feldzug eng Katastroph wäert sinn. Wärend déi franséisch Zaldoten op d'Front fueren, ginn hinnen an de Stied, an déi si erakommen, Versuergungen.