De J. J. Thomson (1881) huet während senger Entwécklung vun der Maxwell-Theorie erkannt, datt geladene Kierper méi schwéier an d'Bewegung gesat ginn wéi net geladene Kierper. Elektrostatesch Felder behuelen sech wéi wann se eng "elektromagnetesch Mass" zu der mechanescher Mass vun de Kierper bäifügen. Dat heescht, laut Thomson entsprécht elektromagnetesch Energie enger bestëmmter Mass. Dëst gouf als eng Form vun der Selbstinduktivitéit vum elektromagnetesche Feld interpretéiert. Hien huet och bemierkt, datt d'Mass vun engem Kierper a Bewegung duerch eng konstant Quantitéit erhéicht gëtt. D'Aarbecht vum Thomson gouf weidergefouert a perfektionéiert vu FitzGerald, Heaviside (1888), a George Charles Frederick Searle (1896, 1897). Fir d'elektromagnetesch Mass hunn se an der moderner Notatioun d'Formel <unk> ginn: Fro: Wat gëtt als elektromagnetesch Mass interpretéiert?
Selbstinduktivitéit vum elektromagnetesche Feld