Fëllt de folgende Saz aus: De John Halder ass e Frankfurter Literaturprofessor an e Beispill vun engem gudde Mann: hien ass anscheinend u seng Fra an d'Kanner gewidmet an hien mécht säi Bescht fir seng al Mamm ze këmmeren. Hien erzielt esouguer sengem beschte Frënd, deen e jüdesche Psychiater ass, datt den Antisemitismus vun de Nationalsozialisten "just e Ballon ass, deen se an d'Loft geworf hunn, fir d'Masse ze distraktioune". Mee dat ass Däitschland am Joer 1933, an d'Männer kënnen sech änneren. De Cecil P. Taylor, deen de Fortschrëtt vu sengem Held iwwer aacht Joer op déi iewescht Echelonen vun der SS verfollegt, erkläert plausibel déi privat Mängel, déi zu der Ënnerstëtzung vun der ëffentlecher Monstrositéit féieren. Ënnert dem Halder sengen "Guttheet" läit eng chillend moralesch Oflehnung: hie kann seng onbestänneg Fra fir e gewidmeten Student verloossen, hien huet e Pro-Euthanasie Roman geschriwwen, hien héiert an sengem Kapp eng kontinuéierlech musikalesch Partitur déi hëlleft alldeeglech Realitéit ze läschen. Dem Taylor säin Punkt ass, datt den Nazismus sech op individuell Charakterfehler an op eng fehlend moralesch Dimensioun bei anescht gebildeten an intelligenten Mënschen uschléisst. Fir d'éischt gleeft den Halder, datt hien hëllefe kann, "d'Naziste méi no bei der Mënschheet ze drécken". Langsam gëtt hien vun der Eitelkeet, dem Karrierismus an dem Wonsch no engem einfachen Liewen iwwerwältegt. Virun allem bleift hien aussergewéinlech vun der Realitéit getrennt. Um Enn gëtt den Halder net nëmme Member vun der Nazi-Partei, mee spillt och eng direkt Roll bei der SS-Buchverbrennung, bei den Euthanasie-Experimenter, bei
D'Nuecht vum gebrachene Glas, an, schliisslech, am Genozid vum Adolf Eichmann zu Auschwitz, wou de Maurice, déi eenzeg Quell vun enger jüdescher Perspektiv am Stéck an déi ursprénglech Kraaft vum "Gutt" bei Halder, deportéiert gëtt.