Schreift eng Fortsetzung fir dëse Paragraph - Bei senger Retour huet hien net un der Schluecht vu Marengo deelgeholl, wou säi Frënd Desaix ëmbruecht gouf wärend hien e entscheedende Bäitrag zum Victoire gemaach huet. De Napoleon, deen e grousst Vertrauen a seng Fäegkeeten hat, huet hien endlech zum General vun der Divisioun gefördert an huet säi Bestietnes mat senger Schwëster Pauline seng Schwëster Aimée Leclerc arrangéiert, sou datt hien Deel vun der erweiderter Famill vum Napoleon gouf, an huet him e Kommando an der konsularescher Garde ginn. Bei der Kräizung vum Napoleon als Keeser am Joer 1804 gouf den Davout als ee vun den ursprénglechen 18 Marschällen vum Räich genannt. Den Davout war de jéngste an am mannsten erfuerene vun de Generälen, déi zu Marshal gefördert goufen, wat him d'Feindschaft vun anere Generälen a senger ganzer Karriär verdéngt huet. Als Kommandant vum III Korps vun der "Grande Armée" huet de Davout seng gréisste Servicer geleescht. An der Schluecht vu Austerlitz, no engem Zwangsmarsch vun 48 Stonnen, huet den III Korps d'Häerz vun der Attack vun den Alliéierten gedroen. Am Krich vun der véierter Koalitioun
, huet den Davout mat engem eenzege Korps d'Schluecht vu Auerstädt géint d'Haaptpreußesch Arméi gekämpft an gewonnen, déi méi wéi duebel sou vill Zaldoten zur Verfügung hat (méi wéi 63.000, géint den Davout 28.000). Den Historiker François-Guy Hourtoulle schreift: "Zu Jena huet de Napoleon eng Schluecht gewonnen, déi hien net konnt verléieren. Zu Auerstädt huet de Davout eng Schluecht gewonnen, déi hien net konnt gewannen". Als Belounung huet de Napoleon den Davout a seng Männer als éischt zu Berlin am 25 Oktober 1806 erlaabt.