Fëllt de folgende Saz aus: Ufanks hunn d'Herrscher vun Europa déi Franséisch Revolutioun als en internen Sträit tëscht dem franséische Kinnek a senge Sujeten ugesinn. Wéi d'revolutionär Rhetorik méi strident gouf, hunn d'europäesch Monarchen deklaréiert datt hir Interessen déi selwecht waren wéi Louis XVI a seng Famill; d'Deklaratioun vu Pillnitz (27. August 1791) huet zweideiteg, awer zimlech eescht Konsequenzen ugedriwwen, wann eppes mat der kinneklecher Famill geschitt. D'Positioun vun de Revolutiounen gouf ëmmer méi schwiereg an d'Problemer an den internationale Bezéiungen hunn d'franséisch Emigranten weider agittéiert fir d'Ënnerstëtzung vun enger Konterrevolution. Den 20ten Abrëll 1792 huet de franséische Nationalkongress den Éisträich de Krich ausgeruff, mat deem d'
Krich vun der Éischte Koalitioun (1792 <unk> 98). Frankräich huet sech géint déi meescht europäesch Staaten opgestallt, déi Land- oder Waassergrenzen gedeelt hunn, plus Portugal an d'Osmanescht Räich. Trotz e puer Victoiren am Joer 1792 goufen am Ufank vum Joer 1793 franséisch Kräften aus dem Belsch erausgedréckt, et gouf eng intern Revolt an der Vendée iwwer d'Requisitioun, breet verbreet ëffentlech Roserei géint d'Zivilverfassung vum Klerus an de franséische Kinnek gouf just ausgefouert. D'Arméi vun der Franséischer Republik war an engem Zoustand vun Ënnerbriechung; d'Problemer goufen nach méi akut no der Aféierung vum Massenverzögerung, der "levée en masse", déi eng scho verzweiwelt Arméi mat Dausende vun analphabetesche, net trainéierte Männer gesättigt huet. Fir d'Fransousen war d'Rheinkampagne vun 1795 besonnesch katastrophal, obwuel si e puer Erfolleger an anere Krichsgebieder erreecht hunn (kuckt zum Beispill de Krich vun de Pyrenäen (1793 <unk> 95)).