Fëllt de folgende Saz aus: Am Joer 1740 ass de Kinnek Friedrich II. (Frederick de Grousse) op den Troun komm. Mat dem Vorwand vun engem 1537 Vertrag (gewäert vum Keeser Ferdinand I.), duerch deen Deeler vu Schlesien no der Aussterben vun der herrschender Piast Dynastie op Brandenburg passéiere sollten, huet de Friedrich Schlesien ageholl, an domat de Krich vun der éisträichescher Succession (1740-48) ugefaang. Am Joer 1744 ass de Frédéric nees an d'Land komm, fir Repressalien ze verhënneren an dës Kéier d'Provënz Böhmen ze behaapten. Hie war gescheitert, mee de franséische Drock op den Alliéierten Groussbritannien huet zu enger Serie vu Verträgen a Kompromësser gefouert, déi am 1748 Vertrag vun Aix-la-Chapelle kulminéiert hunn, deen de Fridden restauréiert huet an de Preussen am Besëtz vum gréissten Deel vu Schlesien hannerlooss huet. Wéi de Frédéric an e puer Méint am Joer 1756/57 präventiv a Sachsen a Böhmen agebrach ass, huet hien de Siwejärege Krich initiéiert. Dëse Krich war e verzweifelte Kampf fir d'preisesch Arméi, an d'Tatsaach, datt et et fäerdeg bruecht huet, e groussen Deel vun Europa mat engem Remis ze bekämpfen, beweist de Frédéric seng militäresch Fäegkeeten. D'Situatioun gouf ëmmer méi schlëmmer bis zum Doud vun der Keeserin Elizabeth vu Russland (d'Wonner vum Haus Brandenburg). D'Unerkennung vum prussofilen Péitrus III. huet den Drock op der Ostfront erliichtert. D'Ostresch Arméi bei der
D'Schluecht vu Burkersdorf an d'Fuerderung vum briteschen Erfolleg géint Frankräich an de koloniale Krichsgebieder, hunn de Preussen endlech e "Status quo ante bellum" op de Kontinent erzwongen. Dëst Resultat huet d'Haaptroll vu Preussen an den däitsche Staaten bestätegt an d'Land als eng europäesch Groussmuecht etabléiert. Dëst huet den Ufank vun der Rivalitéit tëscht Preussen an Éisträich fir d'Leedung vun Däitschland ginn, déi als däitsch Dualismus bezeechent gëtt.