Fëllt de folgende Saz aus:
duerch d'Interventioun vun Indien, haten déi héchste militäresch Beamten déi vollstänneg Kontroll iwwer d'Militär an d'Affären vum Staat. Wéinst dem Fehlen vum Mechanismus vum gemeinsamen Staff goufen d'Verdeedegungspläng an d'Ausféierung vun den Operatiounen vun all Interservice iwwerwaacht, wat d'Gesamtleistung vun den Arméi beaflosst huet. D'Koordinatioun tëschent de verschiddene Servicer gouf ëmmer méi schwiereg. An enger Thèse vum Pervez Cheema gouf de Krich 1971 "ouni Zil a mat engem totale Mangel u Koordinatioun tëscht de zivilen Efforten an de bewaffnete Kräften, an tëscht de véier kämpfende Servicer: der Arméi, der Marine an der Loftwaff" ausgefouert. Ausserdeem hunn d'Federalstudien och festgestallt datt déi héchst militäresch Messing d'Arméi, d'Navy an d'Loftwaff verdrängt hunn. an där kee Vertrauen geholl gouf, an déi gemeinsame Efforte goufen entweder op enger Planung oder operativer Niveau net ënnerstëtzt, a goufen och duerch Ënnerscheeder während dem Indo-Pakistanesche Krich vun 1971 beschränkt. Wéinst dem Mangel u kompletter a ëmfaassender Kommunikatioun hunn all Servicer déi aner fir operationell Feeler beschëllegt.