Fëllt de folgende Saz aus: Mat dem Réckgang vum Réimesche Räich gouf den Elsass d'Territorium vun de germanesche Alemannen. D'Alamanne waren landwirtschaftlech Leit, an hir germanesch Sprooch huet d'Basis vun den hautdeegleche Dialekter entwéckelt, déi laanscht den Upper Rhine geschwat ginn (Alsasisch, Alemannisch, Schwäbisch, Schwäizer). De Clovis an d'Franken hunn d'Alemannen am 5. Joerhonnert n. Chr. besiegt, wat mat der
Schluecht vu Tolbiac, an den Elsass gouf Deel vum Kinnekräich vun Austrazien. Ënnert dem Clovis senger Merovingianer-Nominee goufen d'Awunner christianiséiert. Den Elsass ass ënner frankescher Kontroll bliwwen, bis d'frankescht Räich, no de Schwëster vu Straßburg vun 842, formell am Joer 843 beim Vertrag vu Verdun opgeléist gouf; d'Enkelkanner vum Karl de Grousse hunn d'Räich an dräi Deeler opgedeelt. Den Elsass war Deel vum Mëttelfrankland, dat vum eelste Enkel Lothar I. regéiert gouf. De Lothar ass am Ufank vum Joer 855 gestuerwen a säi Räich gouf an dräi Deeler opgedeelt. Den Deel, deen als Lotharingia oder Lorraine bekannt ass, gouf dem Lothar säi Jong ginn. De Rescht gouf tëschent dem Lothar säi Brudder Charles de Kale (Herrscher vum Westfrankenreich) an dem Ludwig den Däitschen (Herrscher vum Ostfrankenreich) gedeelt. D'Kinnekräich vu Lotharingia war awer kuerzlieweg, an ass nom Vertrag vu Ribemont am Joer 880 zum Stammherzogtum vu Lorraine an Ostfrankräich ginn. Den Elsass gouf mat den anere Alemannen am Oste vum Rhein an d'Stammherzogtum Schwäben vereenegt.