Fëllt de folgende Saz aus: Am Joer 1900 huet de Preußesche Minister fir ëffentlech Aarbechten am Preußesche Repräsentantenhaus sech fir de Bau vun enger Bréck iwwer de Rhin zu Bingen ausgeschwat. D'Studien vun de Preußischen Staatsbahnen hunn d'Locatioun zu Bingerbrück favoriséiert, well de Stroum ronderëm de Binger Loch (<unk>Bingen-Loch<unk>, eng schmuel Passage, déi duerch e Riff am Rhin am 17. Joerhonnert geschaf gouf an duerno verbreet gouf) eng Bréck zu Bingen net méiglech gemaach huet. Dofir gouf e Site fir d'Bréck uewe vun der Rhin-Insel Rüdesheim Aue op der Rhine-Kilometerzeeche 525,26 gewielt, wou de Floss ongeféier 900 Meter breet ass. D'Debatten iwwer d'Konstruktioun vun enger Eisebunnsbréck, enger Stroossbréck oder enger kombinéierter Bréck hu méi wéi 10 Joer am Reichstag gedauert, bis d'Fongen fir de Bau vun enger Eisebunnsbréck am Mäerz 1913 genehmegt goufen. An dësem Fall waren militäresch Bedenken entscheedend. Déi nei Rhinbréck war eng strategesch Eisebunn, déi d'Recht Rhin Eisebunn mat der Nahe Valley Eisebunn an der Glan Valley Eisebunn verbënnt, sou datt eng aner däitsch militäresch Eisebunn op déi franséisch Grenz geschaf gouf. D'Deutscht Räich huet méi wéi 75% vun de Käschten fir d'Bréck an d'Accesslinnen zur Verfügung gestallt, de Rescht gouf vun de participéierende Staaten vu Preussen an dem Groussherzogtum Hessen finanzéiert. D'Verbindungskurve war vun der Bréck Richtung Geisenheim a weider bis Wiesbaden war net berechtegt fir kaiserlech Finanzéierung, well de militäresche Transport anscheinend de Rhein vu Oberlahnstein nofollegt, mat der Lahn Valley Railway. Zwee ähnlech Eisebunnsbrécke goufe virun allem aus militäresche Grënn iwwer de Rhin gebaut: d'Crown Prince William Bridge zu Urmitz an d'
D'Ludendorff Bréck bei Remagen.