Fëllt de folgende Saz aus: De gréissten Deel vu senge kompositoresche Wierker ass no senger Retour an Italien, an nëmmen eng Handvoll Kompositioune vun zweifelhafter Attributioun sinn aus senger Zäit an Däitschland. Säi Haaptgenre war Ballett, awer et ass schwéier e Bewäertung iwwer d'Qualitéit vu senger Produktioun ze formuléieren, well de gréissten Deel vu senger Musek net iwwerlieft huet a wéineg Kritikurteeler aus senger Ära bekannt sinn. Tëscht 1775 an 1777 huet hien sechs Balletten geschriwwen, an 1778 zwee Balletten fir den Teatro Comunale zu Florenz an eng Oper fir Stuttgart. Am Joer 1779 gouf hien Konzertmeeschter a Direkter am Teatro alla Scala, eng Positioun déi hien 23 Joer behalen huet. Vun 1783 bis 1788 huet hien siwe Balletten fir d'Scala geschriwwen, an an der selwechter Period war hien och Konzertmeeschter am Pio Istituto de' Professori di Musica. 1797, ënner dem
Wärend der franséischer Besatzung huet hien e Ballet vun republikanescher Inspiratioun geschriwwen. 1802 war hien Arbiter an enger Kontrovers tëscht der Theaterverwaltung an dem Orchester. 1803 huet hien seng Positioun an der La Scala verlooss, wou hie vum Alessandro Rolla ersat gouf. De Baillou ass 1804 zu Mailand gestuerwen a gouf am Cimitero di San Gregorio begruewen, deen um Enn vum XIX Joerhonnert ofgerappt gouf. Säi leschte Ballett, "La disfatta di Abderamo", gouf posthum 1809 virgestallt. E puer vu senge Kanner an Enkelkanner sinn Museker ginn an hunn an der La Scala geschafft.