Í 1945 bjuggu Emhart-mennirnir enn í Bischofshofen nálægt lestarstöðinni sem Karl Emhart var fluttur til árið 1936. Þegar þýska ríkisstjórnin hrundi, og áður en frelsisstyrkir frá vestri og austri komu til Austurríkis, hafði Emhart áhyggjur af því að þjóðernissinnaðir glæpamenn gætu notað óreiðuna sem var á þeim tíma til að myrða áberandi sósíalista, þar á meðal hana. Ūađ gerđist ekki. Ūar sem allir voru áhyggjufullir yfir ūví hvađ gæti gerst næst, sameinađi hún sér liđ međ handfylli af samherjum sem voru á mķti nasista sem hún hafði unnið međ fyrir 1936. Þeir fluttu nú inn í borgarstjórnarsalinn og hófu það mikla endurbyggingarverkefni sem framundan var. Í byrjun maí 1945 lauk stríđinu formlega.
Og allt Salzburg svæđiđ var flutt undir bandarískan hernám. María Emhart var send heim frá bæjarstjórn af bandarískum yfirmanni með þeirri öruggu skýringu að "pólitík í samfélaginu sé málefni karla". Stjórnmálastarfsemi var ekki lengur takmörkuð með lögum fyrir þjóðernissósialista og 11. maí 1945 gekk hún í bráðabirgðastjórn SPÖ fyrir allt Salzburg héraðið. Hún var í raun eina konan sem starfaði í hópi karla. Saman unnu þau að endurreisn flokksinnviða í héraðinu, en Emhart beitti einnig ræðukunnáttu sinni til að flytja ótal ræður fyrir hönd nýlega endurreisna flokksins. Í því ferli byggði hún einnig upp sína eigin pólitísku mynd. Í nóvember var hún kjörin aðildarríkisfulltrúi SPÖ-flokksins. Þá voru aðeins 26 þingmenn í þinginu. 25 þeirra sem kosnir voru til þingsins 25. nóvember 1945 voru karlar.