Í 1948, strax eftir að landið fékk sjálfstæði, var samþykkt umdeilt lög sem hét Ceylon Citizenship Act í þinginu á Sri Lanka sem mismunaði vísvitandi Tamils af suður-indískum uppruna, sem forfeður höfðu sett sig í landinu á 19. og 20. öld. Með þessum lögum var nánast ómögulegt fyrir þá að fá ríkisborgararétt og yfir 700.000 Tamils (sem voru allt að 11% af heildarfjölda landsins) voru gerðir ríkisborgaralausir. Árið 1964 var undirritaður samningur milli Bandaranaike og þáverandi forsætisráðherra Indlands, Lal Bahadur Shastri, um að endursýna stóran hluta af íbúum ríkisfangslausra Tamils. Næstu 30 árin voru ríkistjórnir á Sri Lanka að flytja yfir 300.000 Tamíla til Indlands. Það var ekki fyrr en 2003, eftir ríkisstyrkt pogrom
gegn Tamílum og fullum borgarastyrjöld, að indverskir Tamílar fengu ríkisborgararétt en á þessum tíma hafði íbúafjöldi þeirra minnkað í aðeins 5% af íbúafjölda landsins. Tamilsmenn sem voru sendir aftur til Indlands voru samræmdir við íbúana á staðnum eftir að hafa fengið indverskt ríkisborgararétt, nema fáeinir vasar í Tamil Nadu, þar sem þeir eru enn kallaðir Ceylon Tamils.