Fyrir öldum var svæðið í því sem nú er Banten stjórnað af Sundanese Tarumanagara konungsríki. Eftir fall Tarumanegara var Banten stjórnað af mörgum hindú-budda konungsríkjum, svo sem Srivijaya-ríkinu og Sunda-ríkinu. Útbreiðsla íslams á svæðinu hófst á 15. öld. Í lok 16. aldar hafði íslam komið í stað hindúisma og búddisma sem ríkjandi trúarbrögð í héraðinu með stofnun Banten-sultanátsins. Á þeim tíma fóru verslunarmenn frá Evrópu að koma til svæðisins. Fyrst voru það Portúgölum, svo Bretum og loks Hollendingum. Í lokin stjórnuðu Hollendingar efnahagslífinu á svæðinu í gegnum Hollenska Austur-Indíufélagið (VOC) og ollu því smám saman niðurfalli Banten-sultanátsins á svæðinu. Þann 22. nóvember 1808 lýsti Herman Willem Daendels, hollenski ríkisstjóri, því yfir að sultanát Banten hefði verið tekið upp í Eystra-Indíu. Þetta markaði upphaf beinrar hollenskrar stjórnsýslu á svæðinu næstu 150 árin. Í mars 1942 réđust Japanir inn í Indland og réđust í ūrjú ár á svæđinu, áđur en ūeir gefst upp.
Í ágúst 1945. Svæðið var komið aftur undir hollenska stjórn í 5 ár, áður en þeir afhentu svæðið nýrri indónesískri ríkisstjórn þegar Hollendingar fóru í 1950. Banten var tekið upp í héraði Vestur-Java. Hins vegar leiddi aðskilnaðarhugi að lokum til stofnunar héraðsins Banten árið 2000.