Ljúka eftirfarandi setningu: David V. Erdman lítur á ljóðinu frá pólitískum sjónarhorni og les það í ljósi upphafs frönsku byltingarinnar í júlí 1789, með
Árás á Bastille. Hann telur að ljóðinu snúist bæði um forbyltingarfrakkland og "óbyltingarríkt" Englandi, þar sem fólk var meira umhugað um nýlega opinberað vitleysi Georgs III en að leiðrétta ranglæti samfélagsins, eins og Blake sá þá; "í Frakklandi voru fólkið í hreyfingu að neyða konunginn til að slaka á grípi sínu á draugnum. Í Englandi hafði konunglegt vald skyndilega mistekist en það virtist ekkert fyrir fólkið að gera nema að bíða og sjá [...] þegar bata konungsins var fagnað, svolítið of snemma, í mars 1789, var "gleði" aftur opinbert. Alþýðuhreyfingar voru til, en fyrir utan nánast undirgrundarverkfall smiðjanna í London vegna styttri vinnudags voru þær að mestu mannúðarsamar eða guðhræddar í stefnu og ekki byltingarkenndar í augnablikinu". Hann telur einnig að ljóðinu snúist um "innri sundurliðun einræðisins" og finnur pólitíska hvata í lokatöldu Tiriel, sem hann telur innblásna af "Emile, eða um menntun" Jean-Jacques Rousseau.