Skatturinn var upphaflega lagður á af rómverska keisaranum Vespasianus sem ein af ráðstöfunum gegn Gyðingum í kjölfar fyrsta rómversk- gyðinga stríðsins 66-73 CE. Vespasianus lagði skattinn á eftir uppreisn Gyðinga
(Josephus "BJ" 7. 218; Dio Cassius 65.7.2). Öllum Gyðingum víðsvegar í keisaradæminu var gert að greiða skattinn, ekki aðeins þeim sem tóku þátt í uppreisn gegn Rómverjum. Skatturinn var innleiddur eftir eyðingu seinni musterisins árið 70 e.Kr. í stað gjalds (eða tíundar) sem gyðingar áttu að greiða til viðhalds musterisins. Fjárhæðin sem var innheimt var tveir denarar, sem jafngildir 9000% af sekli sem trúfastir Gyðingar höfðu áður greitt fyrir viðhald musterisins í Jerúsalem (). Skatturinn átti að fara í staðinn í musteri Capitoline Jupiter, helstu miðstöð fornra rómverskra trúarbragða. "Fiscus Judaicus" var niðurlæging fyrir Gyðinga. Í Róm var sérstakur yfirmaður, "procurator ad capitularia Iudaeorum", ábyrgur fyrir innheimtu skattsins. Aðeins þeir sem höfðu yfirgefið gyðingdóminn voru undanþegnir gjaldtöku.