Í framhaldi af þessari málsgrein - Frá upphafi landnámsins voru gyðingar í París meðhöndlaðir með sérstakri harðni. Þann 18. október 1940 úrskurðuðu þýsku yfirvöldin í því sem þekkt er sem "Ordonnance d'Aryanisation" að Gyðingar yrðu með sérstaka stöðu og væru bannaðir frá frjálsum atvinnugreinum, svo sem viðskiptum, iðnaði, og snertu þannig lögfræðinga, lækna, prófessora, verslunarhafa, og einnig að vera bannaðir frá ákveðnum veitingastöðum og opinberum stöðum, og að eignir þeirra yrðu gerðar upptekin. Þann 23. maí 1942 gaf Adolf Eichmann, yfirmaður gyðingahatursdeildar Gestapó, leynilega fyrirmæli um að flytja franska gyðinga til Auschwitz-fangabúðarinnar. Þann 29. maí 1942 voru allir Gyðingar á hernámsvæðinu eldri en sex ára skyldu bera gul Davíðsstjörnu. Í júlí var gyðingum bannað að fara um allar helstu götur, bíóhús, bókasafn, garða, garða, veitingahúsa, kaffihús og aðra opinbera staði og þurfti að fara í síðasta vagninn í neðanjarðarlest. Þann 16. og 17. júlí 1942 voru 13.152 Gyðingar (4.115 börn, 5.919 konur og 3.118 karlar) handteknir af frönsku lögreglunni. Einstaklingar og hjón án barna voru flutt til Drancy, um 20 kílómetra norðan Parísar, á meðan 8.160 karlar, konur og börn sem samanstóð af fjölskyldum fóru á "Vélodrome d'Hiver".
("Vel' d'Hiv'") leikvangur, á "rue Nelaton" í 15. hverfi, þar sem þeir voru þéttaðir saman í sumarhitanum, með varla mat, vatn og engin hreinlætis aðstaða í fimm daga áður en þeir voru sendir til Drancy, Compiègne, Pithiviers og Beaune-la-Rolande fangabúðir, forleikur að útrýmingarbúðinni Auschwitz. Þjóðverjar töldu að umferðin hefði mistekist, enda höfðu þeir búið til lestir fyrir 32.000 manns. Handtökurnar héldu áfram 1943 og 1944. Þegar Frelsunin var komin var talið að 43.000 Gyðingar frá Parísarsvæðinu, eða um helmingur af heildarfjölda sveitarfélagsins, hefðu verið sendir í fangabúðir og 34.000 látnir þar.