Í gegnum öldina urðu grímudansir vinsælir í nýlendum Ameríku. Mikil andstæðingarhreyfing varð til ásamt körfunum sjálfum. Þeir sem skrifuðu gegn grímusýningunni (m.a. slíkir frægir menn eins og Samuel Richardson) töldu að viðburðirnir hvetju til siðleysi og "framandi áhrifa". Þó að þeim hafi stundum tekist að sannfæra yfirvöld um skoðanir sínar, einkum eftir jarðskjálftann í Lissabon
Árið 1755 voru ráðstafanir sem ætluðu að binda enda á grímuhátíðir í besta falli ófullnægjandi og grímuhátíðirnar héldu áfram sem hálf-einka "áskrift". Á sjöunda áratugnum fóru tískubúar í London á grímuskeið sem Teresa Cornelys stóð fyrir í Carlisle House á Soho Square og síðar í Pantheon.