Þrátt fyrir að nýlendur væru almennt óþrengdar af breskum sköttum, taldi ríkisstjórnin rétt að þær borguðu til varnar nýlendunum gegn uppreisnum innfæddra og átakum franska ráðuneytisins. Ákvörðun ríkisstjórnarinnar var ekki spurningin um sköttum heldur um hvort hægt væri að innheimta skött án samþykkis bandaríska þingsins, því að það voru engir þingmenn sem mótmæltu því að breskir forsætisráðherrar hefðu ekki öll réttindi til að fulltrúa sköttum í Norður-Ameríku, en hún var óvinsæl hjá minnihluta og stuðlaði að átökum milli nýlendanna og breskra stjórnvalda.
Til ađ borga fyrir vörn landsins gegn uppreisn innfæddra og möguleika á frönskum innrásum.