Í vetur 1942/43 áætluðu varnarherar Finnlands að ekki væri augljóslega möguleiki á fljótum endalokum á áframhaldandi stríði.
En ūar var bráđskort á nýjum ökutækjum. Á lengri tímabili var búist við að herinn þyrfti að minnsta kosti 7.000 vörubíla og rútu. Hlutlaus lönd eins og Svíþjóð og Sviss voru tilbúin að selja Finnlandi bifreiðar en kröfðust greiðslu fyrirfram og í eigin gjaldmiðli. Þar sem Finnland hafði ekki nægar gjaldeyrisforðir var eina möguleikinn að þróa innlenda bílaframleiðslu.