Í framhaldi af þessari málsgrein - Stjórnartími Cavour sem hafnarmálaráðherra einkenndist af öflugri utanríkisstefnu; Cavour starfaði einnig sem forsætisráðherra Sardíníu. Undir hans stjórn gekk landið til liðs við Breta og Frakka í Krímstríðinu 1853-1855, þó að framlag Sardíníu í stríðinu hafi verið nánast eingöngu á landi; lítill skvadrónur sem samanstóð af "Carlo Alberto" og nokkrum paddle steamers voru sendir til að styðja við leiðangursher. Stríðið gaf honum þó tækifæri til að ná nánari tengslum við Frakkland og fá reynslu af því að stjórna herskipum í stríðsástandi. Árið 1859 skipulagði hann annað sjálfstæðisstríð Ítalíu, sem var stórt skref í átt að einingu Ítalíu, þar sem hann treysti á leynilegt band við Frakkland til að sigra stærra austurríska keisaradæmið. Í síðari átökunum starfaði flota Sardíníu með frönskum sjóhernum gegn austurrísku skipum í Adrídíahafinu. Þá voru í flota Sardíníu tveir skrautdrifar fregattar, fjórir seglfregatar, tveir seglkorvettar, sex briggar og átta gufubaðir. Hin öflugu franska eskadrillinn, þar á meðal sex skrautskip og þrjár járnbrúnar fljúgandi batteríur, neyddi Austurríkismenn til að draga sig til Pola. Flotarnir báðir hófu undirbúning fyrir sameiginlega báta- og landflótaárásir á Dalmatíu-strönd Austurríkis, en sigrar á landi í Slaginu við Magenta
Og Solferino lauk stríđinu áđur en landgangurinn gat fariđ fram.