Í framhaldi af þessari málsgrein - virðingu Octavianus og, mikilvægara, trúfesti herliða hans hafði verið styrkt af arfleifð Júlíus Ceasar frá 44 f.Kr., þar sem hann var formlega samþykktur sem eini sonur Ceasar og eini lögmæti erfingi hans gríðarlega auðæfi. Antóníus hafði verið mikilvægasti og farsælasti æðsti yfirmaður hers Cæsars ("magister equitum") og þökk sé herferðum sínum, krafðist hann umtalsverðs hluta af pólitískum stuðningi hermanna og veterana Cæsars. Bæði Oktavíus og Antonius höfðu barist gegn sameiginlegum óvinum sínum í borgarastyrjöld Frelsara.
sem fylgdi morđinu á Caesar.