Ljúka eftirfarandi setningu: Eftir þýsku innrásina í Belgíu (10-28. maí 1940) var belgísk stjórnvöld neydd til að draga sig frá Brussel til Frakklands og að lokum til Bordeaux. Þrátt fyrir að Leopold III konungur og belgískt herinn gefust upp þann 28. maí hélt hún áfram að styðja Frakka. En eftir
Frakkland leitađi eftir vopnahléi en ūađ var ķljķst hvađ ūađ myndi gera. Jaspar taldi fyrir því að flytja ríkisstjórnina til London, en Pierlot hafnaði því 18. júní. Jaspar yfirgaf ríkisstjórnina án leyfis og kom til London með fjölskyldu sinni 21. júní. Þann 23. júní sendi hann útvarp á BBC til Belgíu undir þýsku hersetningu þar sem hann lýsti sig sem stofnanda frjálsrar belgískrar ríkisstjórnar. Í reiði tók ríkisstjórnin í Bordeaux titil hans sem ráðherra daginn eftir. Jaspar var fljótlega sameinaður öðrum vinstri stjórnmálamönnum, mörgum þeirra róttækjum, svo sem Camille Huysmans, Max Buset og Isabelle Blume. Íblástur frá fordæmi franska hershöfðingjans Charles de Gaulle reyndi Jaspar að mynda aðra ríkisstjórn 5. júlí sem þekkt var sem "Belgíska þjóðarnefndin" ("Comité national belge") undir forsetaembætti Huysmans en honum tókst ekki að tryggja sér diplómatíska viðurkenningu frá breska utanríkisráðuneytinu. Við komu Albert De Vleeschauwer til London, sem var fylgt eftir af öðrum æðstu mönnum Pierlot-stjórnarinnar fljótlega eftir, lauk tilrauninni til að koma á fót valkostum fyrir belgíska ríkisstjórnina í útlegð.