Segðu greinina í stuttu máli:  Tilraunir sumra í Repúblikanaflokknum til að grafa undan stefnu Barack Obama forseta í Íran virðast sannarlega óvenjulegar. Í fyrsta lagi bauð forystu Repúblikana Benjamin Netanyahu að tala við þingið án þess að ráðfæra sig við Hvíta húsið, og hann varaði við því að mýkja línu Vesturlanda í Íran. Nú hafa 47 þingmenn skrifað opinn bréf til íransku stjórnarinnar til að ráðleggja að allir samningar við Obama gætu snúist við eftir forsetakosningarnar árið 2016. Þetta er ótrúleg hreyfing. En þetta er í raun ekki einstakt. Fólk í báðum flokkum hefur gert miklu merkilegri hluti í fortíðinni. Árið 1983 reyndi þingmaðurinn Edward Kennedy að stofna persónulega diplķmatíska rás með Sovétríkjunum. Hann komst í veg fyrir Ronald Reagan forseta. Í gegnum fulltrúa lagði hann til að hann heimsótti Moskvu til að hitta kommúnistaleiðtoga og bauðst til að hjálpa þeim að gera mál sitt fyrir bandaríska þjóðinni um hvers vegna þeir vildu frekar samræður en árekstur. Eins og blaðamaðurinn Vincent Bzdek í Washington Post segir í bók sinni "The Kennedy Legacy", þá átti þetta sér stað í nánd við forsetakosningar í Bandaríkjunum og sumir íhaldsmenn hafa túlkað það sem svik -- kannski jafnvel brot á Logan-lögum, sem banna einkaborgurum að taka þátt í diplómatíu með það að markmiði að breyta utanríkisstefnu. Einhver gæti haldið því fram að þingmaðurinn hafi verið hvattur af háum hugsjónum: Hann hafði skýra skrá af herferð til að draga úr spennu kalda stríðsins og hélt að Reagan væri að misnota Sovétmenn. Í fleiri en einu skipti var Kennedy í utanríkisstefnu í öldungadeildinni. Í bókinni minni um forvali Demókrata í forsetakosningunum árið 1980 bendi ég á að Kennedy hafi verið á móti harðlínustig Jimmy Carter í innrás Sovétmanna í Afganistan -- staða sem var velviljað, spámannleg og nokkurn veginn hagstæð fyrir framboð Kennedy til framboðs Demókrata. En ūađ eru ekki bara demķkratar sem hafa gert ūađ. Komdu fram, Richard Nixon. Árið 1968 virtust forsetakosningarnar vera í nánd. Johnson-stjórnin er ađ stefna á...
Bréf repúblikana í öldungadeild til íranskra leiðtoga virđist undarlegt. En ađ grafa undan utanríkisstefnu forsetans er alls ekki einstakt, segir Stanley. Hann segir að bæði vinstri og hægri hafi farið í kringum stjórnir til að eiga við erlenda leiðtoga.