Á árunum 1983 til 1993 var Arafat í Túnis og fór að breyta viðhorfi sínu frá opnum átökum við Ísraelsmenn til samningaviðræðna. Árið 1988 viðurkenndi hann rétt Ísraels til að vera til og leitaði að tveggja ríkja lausn á ísraelsk-palestínskri átök. Árið 1994 sneri hann aftur til Palestínu, settist að í Gaza-borg og stuðlaði að sjálfstjórn Palestínulands. Hann tók þátt í röð samningaviðræðna við ríkisstjórn Ísraels til að ljúka átökunum milli þess og PLO. Þar á meðal var ráðstefnan í Madrid árið 1991.
, Oslo-samningunum frá 1993 og ráðstefnunni í Camp David árið 2000. Árið 1994 hlaut Arafat friðarverðlaun Nóbels ásamt Yitzhak Rabin og Shimon Peres fyrir viðræðurnar í Osló. Á þeim tíma minnkaði stuðningur Fatah meðal Palestínumanna með vexti Hamas og annarra hernaðarmanna. Í lok árs 2004 féll Arafat í dái og dó eftir að hafa verið inni í húsinu sínu í Ramallah í meira en tvö ár eftir að Ísraelsherinn hafði lokað á hann. Ūķtt ástæđa dauđa Arafat sé enn í vafa er rannsķkn rússneskra og franska liđanna komst ađ ūví ađ ekkert glæpsamlegt hafi veriđ í hlut.