Skrifaðu framhald þessarar málsgreinar - Af fátækt vegna borgarastríða milli sambands- og miðstjórnarflokkanna, sem og átaka og stríðs gegn konungshyggjuborgum, voru héraðunum hætt við þegar í lok árs 1814. Þetta bætti við þá staðreynd að margir í nýlega sjálfstæðum héraðum höfðu aldrei hafnað lögmæti Ferdinands VII sem fullvalda konungs og að þrátt fyrir sjálfstæðishreyfinguna var pólitískt og menningarlegt líf í héraðunum að mestu óbreytt og enn undir öflugri áhrifum Spánar. Auk þess hafði kaþólska kirkjan að mestu verið andvíg sjálfstæði. Um miđjan 1815 voru Spánverjar fararstórir.
Pablo Morillo var kominn til Nýja Granada sem styrkti fyrri framfarir konungshyggjunnar sem Santa Marta hafði gert. Morillo lagði Cartagena í umsátur í ágúst og hún féll loks fimm mánuðum síðar í desember þar sem borgin varð fyrir miklum fjölda borgaralegra fórna vegna hungurs og sjúkdóma. Þann 6. maí 1816 höfðu Morillo og konungshyggjumenn frá suðri sigrað Bogotá og því skilað öllu Nýju Granada undir stjórn konungshyggju, sem stóð til ágúst 1819, þegar styrkir undir stjórn Simón Bolívar tóku aftur miðhluta svæðisins.