Að endurheimta Konstantínópel og skapa kristin ríki þar sem miðpunktur er virðist ekki vera mjög upplýst áætlun. Katrín leit hins vegar á landnám sem auðvelda leið til að staðfesta áform Rússlands. Með því að lýsa því yfir að Konstantinópel myndi einn daginn tilheyra kristnum mönnum sáti hún einnig kirkjuna, sem enn hafði mikil áhrif á 18. öld. Hún vildi sýna Vestur-Evrópu að landið hennar yrði öflugur í evrópskum pólitískum málum. Deiling Katrínar á Póllandi var enn skýrara dæmi um valdapólitík. Rússar réðust inn þrisvar á milli, 1772, 1793 og 1795, og skiptust á einu sinni mikilvægum evrópskum ríki milli sín, Austurríkis og Prússlands. Þriðja maí stjórnarskrá pólska-lítuanska samveldisins sem var samþykkt árið 1791 var talin af Katrínni sem áhættu frá Jakobínum og því ógn við rússneska konungsríkið og áhrif þess í Póllandi, sem í lokin leiddi til hernaðarferðar
sem leiddi til eyđileggingar Póllands-Lítavíunnar.