Ljúktu eftirfarandi setningu: Í gegnum öldina urðu grímudansir vinsælir í nýlendum Ameríku. Mikil andstæðingarhreyfing varð til ásamt körfunum sjálfum. Þeir sem skrifuðu gegn grímusýningunni (m.a. slíkir frægir menn eins og Samuel Richardson) töldu að viðburðirnir hvetju til siðleysi og "framandi áhrifa". Þó að þeim hafi stundum tekist að sannfæra yfirvöld um skoðanir sínar, einkum eftir að
Eftir jarðskjálftann í Lissabon árið 1755 var aðgerðum til að binda enda á grímusýningar í besta falli ekki fylgt eftir og grímusýningarnar héldu áfram sem hálf-einka "áskrift". Á sjöunda áratugnum fóru tískubúar í London á grímuskeið sem Teresa Cornelys stóð fyrir í Carlisle House á Soho Square og síðar í Pantheon.