Í leit að yfirráðum í Austur-Evrópu barðist Samfylkingin við Rússland á árunum 1605 og 1618 í kjölfar vandræðatímans í Rússlandi. Tilraunirnar leiddu til stækkunar á austurlöndum Póllands-Lítaveldisins, en markmiðið að taka yfir rússneska hásæti fyrir pólska stjórnarættin náðist ekki. Svíar sóttu um yfirráð á Eystrasalti í pólskum-svískum stríðum 1617-1629, og Ottómanska keisaradæmið þrýsti frá suðri í Cecora-stríðinu 1620 og Khotyn-stríðinu 1621. Landbúnaðarútbreiðslan og landþjónustustefna í pólsku Úkraínu leiddi til röð kósakka uppreisna. Samfylkingin tók ekki beinan þátt í þrjátíu ára stríðinu. Stjórn Władysławs IV var að mestu friðsæl, með rússneskri innrás í formi Smolenskstríðsins
1632 <unk> 1634 hefur tekist að afstýra. Þjóðkirkjuherarkirkjan, sem var bannað í Póllandi eftir Brestarsambandið, var endurreist árið 1635.