Segðu greinina í stuttu máli:  Sarah horfir á myndavélina, stórir og svartir augnlundar hennar, og augnlit hennar er ótvíræð. Mjúk húđ hennar er full af freckles og hornin á munni hennar eru snúiđ, bara örlítið, í hornunum. Þótt hún sé ekki alveg brosandi er hún falleg í dimmu ljósi sjúkrahússins. Hún er með dauðasjúkdóm og hefur sætt sig við að hún muni bráðlega deyja. Hún er ein af 20 manneskjum sem bandaríski ljósmyndarinn Andrew George myndaði. Hann eyddi tveimur árum á sjúkrahúsum og tók myndir af fólki eins og Sarah, sem er að undirbúa sig fyrir endalok lífs síns. "Að minnsta kosti fékk ég að sjá svarta forsetann", segir Sarah í nýrri bók George, "Rétt áður en ég dey". George, sem býr í Los Angeles, vildi kanna sjónarhorn og það sem fólk metur mikils á síðustu augnablikum sínum og sagði að hann dáðist að "brutal honestness" sem sýnd var í vitnisburðum einstaklinga hans. Hann ákvað að sleppa fyrri atvinnugreinum þeirra, eða sjúkdómi eða ástandi sem var að drepa þá, kalla þessa hluti "the least relevant facts". Í staðinn safnaði hann sögum úr lífi þeirra, reynslufrásögnum og brotum af því hvernig þeir myndu ráðleggja öðrum. Hér er brot úr bók hans, hann deilir nokkrum ljósmyndum og fylgdar orðum... Sarah, í sjúkrahús rúminu. Hún sagði: "Tími er svo dýrmætur. Guð, það er dýrmætt. Lífið er ekki endalaust. Ūú veist aldrei hvađ kemur fram og ūú verđur ađ taka áhættu. Ég get ekki hugsađ um hvađ er sanngjarnt. Ūađ er ekkert sanngjarnt eđa ķsanngjarnt, ūađ er bara líf. Eitthvađ gerist eđa gerist ekki. Þú tekur tækifærin <unk> eða þú gerir það ekki <unk> Josefina, á myndinni á sjúkrahúsi, sagði að hún hafi aldrei verið hrædd við að deyja: <unk>Ef þú ert dauður, þá ert þú dauður. Það er það. Ūađ kemur ekki aftur og ég held ađ viđ endurfæđumst ekki. Ég veit ađ Biblían segir annað og ég vil ekki andmæla henni, en ég trúi ūví ekki. Ūegar viđ deyjum, deyjum viđ og verđum ekkert. Dũr til dũrs. Ég held ađ heimsendir nái ūér ūegar ūú deyrđ. René sagđi ađ hans stærsta eftirsjá væri ekki...
Bandaríski ljósmyndarinn Andrew George eyddi tveimur árum á sjúkrahúsum og tók myndir af dauðsjúkum. Hann bað þá að deila sögum af lífi sínu, eftirsjá sinni og hvaða lífsráð þeir myndu gefa öðrum. Hér deilir hann brotum úr nýrri bók sinni, Áđur en ég dey, ūar sem hann segir sögu hvers manns...