13. ágúst 1915, hershöfðingi John Nixon, sem var yfirmaður indverska herdeildarinnar D í Mesópótamíu, bað um einn af indversku fótgöngudeildunum í Frakklandi sem styrkingu fyrir framfarir sínar á Bagdad. Það var tilviljun að á sama degi sagði utanríkisráðherra Indlands, Austen Chamberlain, við staðkonung Indlands að hann vildi að indverskir fótgangandi hermenn yrðu dregnir frá Frakklandi áður en þeir þyrftu að þola annan vetur. Kerfið fyrir framboð á drögum hafði bilað og indíánsku hersveitirnar voru að verða mjög veikar eftir þungt tap sem þær höfðu orðið fyrir. Þrátt fyrir að ríkisráðherra stríðsins, Lord Kitchener, mótmælti afturköllun þeirra frá vesturlínunni, voru skipunar gefnar út 31. október fyrir tvær deildir indverska herdeildarinnar (3. (Lahore) og 7. (Meerut) deild) til að leggja af stað í Marseilles til Mesópótamíu. Ūeir áttu ađ yfirgefa landhelgisliđsliđsliđiđ. Tveir deildunum var skipt út í framlínunni 6. nóvember og átti að vera í Basra 1. desember, en brottför þeirra frá Marseilles var frestað til eftir 25. desember vegna ótta við að kafbátaárás yrði gerð. 7. (Meerut) deild kom loksins til Mesópótamíu vorið 1917 og gekk til liðs við Tigris Corps, of seint til að leysa 6. (Poona) deildina í Kut-al-Amara
Ég veit ūađ ekki.