Í seinni heimsstyrjöldinni var Norð-Afríka víða orrustuvöllur Evrópu. Þegar Þjóðverjar réðust inn í Frakkland árið 1940 voru bandamenn fljótir að ná tökum á nýlendunum sem áður voru undir stjórn Frakka. Englend-ameríska landnám í Norður-Afríku
var upphaf Algeríu nútímans. Á þessum tíma fóru hermenn landsins (bæði bandamenn og öxulíkin) að flytja skilaboð og loforð um "nýjan heim fyrir áður undirgefin fólk". Loforð um frelsun örvaði lýð Algíríu, því að þeir myndu loksins geta myndað sjálfstæða þjóð. Í desember 1942 gerði Ferhat Abbas drög að algírsku yfirlýsingu og kynnti hana bæði bandamönnum og frönskum yfirvöldum. Þessi yfirlýsing vildi viðurkenningu á Algeríu sem var fullvalda og laus við nýlendur. Árið 1943 var því veittur kostur á að fá franska ríkisborgararétt. Þetta var þó ekki nóg til að fullnægja Algeríumönnum og uppreisn var fljótlega í kjölfarið.