Í 1971, meðan hún var í Harvard, Zulfikar bauð henni að ganga með honum í New York City, þar sem hann var þátt í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna fundi um Indó-Pakistan stríð þess árs
Ég veit ūađ ekki. Í desember 1971 tók Zulfikar við forsetaembætti Pakistans, fyrsta lýðræðislega kjörna leiðtoga eftir 13 ára herstjórn. Árið 1972 fylgdi Benazir föður sínum á Indlands-Pakistan-ráðstefnuna í Simla í stað móður sinnar, sem var veik. Þar kynntist hún Indira Gandhi, forsætisráðherra Indlands. Á meðan hún var í Simla vakti hún mikla athygli frá bæði staðbundnum og þjóðlegum indverskum fjölmiðlum, í fyrsta skipti sem hún fékk slíka tilkynningu. Hún taldi að það væri vegna þess að hún væri "tákn nýrrar kynslóðar. Ég hef aldrei veriđ indíán. Ég var fæddur í sjálfstæðu Pakistan. Ég var laus við flækjurnar og fordóma sem höfðu rifið Indverja og Pakistan í sundur í blóðugum áfalli deildarinnar". Árið 1974 var hún flogið til Lahore til að fylgja föður sínum á ráðstefnu Samvinnusamtaka íslams. Hér hitti hún fjölda samankominna æðstu leiðtoga múslima heimsins, þar á meðal Muammar Gaddafi í Líbíu, Anwar Sadat í Egyptalandi, Hafez al-Assad í Sýrlandi, Faisal í Sádi-Arabíu og Hussein í Jórdaníu.