Lewis og Tolman (1909) lýstu gagnkvæmni tímaþenslunnar með því að nota tvær ljósklukku A og B, sem ferðast með ákveðnum hlutfallslegum hraða hvert við annað. Klukkurnar samanstanda af tveimur flatum speglum samhliða hvor öðrum og hreyfingarlínunni. Á milli speglanna er ljóssmerki bouncing, og fyrir áhorfandann sem hvílir í sömu tilvísun og A, er tímabilið á klukku A fjarlægðin á milli speglanna deilt af hraða ljóssins. En ef áhorfandinn á klukku B sér að það gerist innan klukkunnar, þá rekur hann út merki, B, B. Lewis og Tolman (1909) lýstu gagnkvæmni tímaþenslunnar með því að nota tvær ljósklukku A og B, sem ferðast með ákveðnum hlutfallslegum hraða hvert við annað. Klukkurnarnarnir samanstanda tveimur flatum speglum samhliða hvor öðrum og hreyfingarlínunni.
Á milli speglanna