Lloyd George giskaði, að mestu leyti rétt, á að Robertson hershöfðingi hefði kveikt upp í þessu máli. Hann fann líka ađ Asquith var búinn ađ missa viljann til ađ stjórna. Hann hafði látið Hankey útbúa skýrslu með tölum frá hernaðarráðuneytinu þann 18. apríl en ekki tölum frá DMO þann 22. apríl, sem síðan hafði verið mikið breytt, eða endanlegum tölum frá DMO frá 7. til 8. maí. Hvort sem yfirlýsing hans 9. apríl var heiðarleg, fullyrðing sem sumir sagnfræðingar samþykktu, er enginn vafi á því að hann talaði óheiðarlega í umræðunni mánuð síðar. Lloyd George talaði í eina og fimmtán klukkustundir, tvöfalt lengur en Asquith. Hann var beinn og stríđslyndur. Hann taldi málið eins og það væri trúnaðaratkvæði í ríkisstjórninni og hafnaði ásökunum Maurice í öflugu, ef villandi ræðu, byggð á vafasömum efni. Hann benti á ađ Asquith hefđi ekki skipađ sérnefnd í House of Commons vegna hörmulegrar Kut herferđar.
Ég veit ūađ ekki.