Skrifaðu áfram í þessa málsgrein - Strengur rómverskra sigra á sjó, svo sem Mylae og Ecnomus, hafði gefið þeim stjórn á sjó og sjálfstraustið til að gera beina árás á Carthage sjálft, sem endaði að lokum með ósigri Rómverja í Bagrades
og tađ flķtans í stormi viđ Camarina árið 255 f.Kr. Rómverjar forðuðust að ráðast í átök við kartagneska herinn á Sikiley til 253 f.Kr., þegar Kartagnesar voru sigraðir í slaginu við Panormus árið 250 f.Kr. Rómverjar réðust síðan á styrktarstað Kartágens, Lilybaeum, sem stjórnað var af Himilco. Adherbal, hershöfðingi Karthags í Drepana, sendi skip til að ráðast á strendur Sísílíu og Ítalíu, en hestamenn Karthags frá Drepana létu romverska birgðarstarfsemi í gildru. Vöruskilyrðin urðu örvæntingarfull, menn urðu veikir af því að borða rotinn kjöt og aðeins korn sem Hiero II frá Syrakús sendi um land varði Rómverja frá hörmungum.