Sjúkdómurinn er sérstaklega algengur meðal barna í þróunarlöndum, þar sem þeir eru líklegri til að leika sér í mengnu vatni. Aðrir hópar með mikla áhættu, bændur, fiskimenn og fólk sem notar óhreint vatn daglega. Það getur verið sýkt í þvagrásinni eða í þörmum. Einkenni eru m.a. sársauka í maganum, hægðatregða, blóðug fæti eða blóð í þvagi. Þeir sem hafa verið sýktir í langan tíma geta orðið fyrir lifrarskemmdum, nýrnabilun, ófrjósemi eða blöðrur. Hjá börnum getur það valdið slæmum vexti og erfiðleikum við að læra. Sjúkdómurinn er breiðst út með snertingu við ferskvatn sem er mengaður með sníkjudýrunum. Þessar sníkjudýrunar eru sleppt frá sýktum ferskvatnssníkjudýrunum. Sjúkdómurinn er einnig algengur meðal fólks í Suður-Ameríku, þar sem sýkingin er sýkt af sníkjudý
minnka fjölda smitaðra