Staða ríkisstjórnarinnar var sífellt örvæntingarfull. Tilkynningar um frjálslyndri valdarán til ađ afstýra María Kristínu voru í miklum mæli í Madrid, sem eykti hættu Carlista hersins sem var nú í skotfjarlægđ frá höfuðborginni. Hjálparbeiðnirnar urðu ekki heyrnarlausar; Frakkland, sem hafði komið í stað
Viðbrögđisríki Karls X og frjálshyggju-ríki Lúís-Filips árið 1830 voru samúđug Kristínó-málefnum. Whig-stjórnir Melbourne-viskonts voru jafnvægi vingjarnlegar og skipulagðu sjálfboðaliða og efnislega aðstoð fyrir Spán. En enn var Don Carlos fullviss um árangur sinn og gekk til liðs við hermenn sína á vígvellinum. Á meðan Zumalacárregui hvetur til herferðar til að taka Madrid, skipaði Carlos herforingi sínum að taka höfn á ströndinni. Í næstu herferð dó Zumalacárregui eftir að hafa verið skotinn í kálfinn. Það var grunur um að Carlos, öfundsjúkur af velgengni og stjórnmálum hershöfðingja síns, hafi ráðist í að láta drepa hann.