Abraham sýndi, að báðar forsendur voru ósamrýmanlegar, vegna þess að í kenningu Lorentz um samdráttar rafrænum, voru ó rafmagnskraftar nauðsynlegar til að tryggja stöðugleika efnis. Hins vegar, í kenningu Abrahams um stífan rafrænu, voru engir slíkir kraftar nauðsynlegar. Þannig vaknaði spurningin um hvort rafmagnsmyndun heimsins (samhæfð kenningu Abrahams) eða hlutfallsreglan (samhæfð kenningu Lorentz) væri rétt. Í fyrirlestri í september 1904 sem hét St. Louis The Principles of Mathematical Physics, dreif Abrahams nokkur skilgreiningu af rafrænum meginreglum og rafrænum meginreglum Correntians, og annars vegar rafmagnslegum uppruna allra krafta. Abraham sýndi, að báðar forsendur voru ósamræmdar, vegna þess að í kenningu Lorentz um samdráttar rafræna rafrænu rafrænu, voru óþarfaðar ó rafmagnsmyndun heimsins (samhæfð kenningu
Kenning Abrahams um stífa rafeindina