Sjá frásöguna hér að neðan og svara spurningunni á sama tungumáli og frásöguna:  Farvegur: Hugsanlegir blóðgjafar eru skoðaðir fyrir allt sem gæti gert blóð þeirra óhætt að nota. Í skimuninni er m.a. leitað að sjúkdómum sem geta smitast með blóðgjöf, þar á meðal HIV og veiruheilkenni. Gjafandinn þarf einnig að svara spurningum um sjúkrasögu og fara í stutta líkamlega skoðun til að ganga úr skugga um að gjöfin sé ekki hættuleg heilsu hans eða hennar. Hve oft framgjafi getur gefið fer frá dögum til mánaða eftir því hvaða hluti hann gefur og lögum landsins þar sem framgjöfin fer fram. Í Bandaríkjunum þurfa blóðgjafar til dæmis að bíða átta vikur (56 daga) milli blóðgjafa en aðeins sjö daga á milli blóðflokka og tvisvar á hverjum sjö daga tímabili í blóðflokka. Það er hægt að taka blóð úr blóðrásinni með höndum eða með sjálfvirkum búnaði sem tekur aðeins tilteknar blóðhluta. Flestir blóðþættirnir sem notaðir eru í blóðgjöf eru skammtímabundnir og það er stöðugur vandi að halda uppi stöðugum birgðum. Þetta hefur leitt til aukins áhuga á sjálfstrengingu, þar sem blóð sjúklings er bjargað á meðan á skurðaðgerð stendur til áframhaldandi endurinnblæðingar eða er "sjálfsgjafað" áður en það þarf. (Oftast vísar hugtakið "gjöf" ekki til þess að gefa sjálfum sér, þó að það hafi orðið nokkuð ásættanlegt orðræði í þessu samhengi.)  Spurning: Hvað er stærsta hlutfallið í skimuninni?
prófun á sjúkdómum sem geta borist með blóðgjafi