Ljúktu eftirfarandi setningu: Í lok október 1914 var öll vígvörðin í Belgíu og Frakklandi orðin að röðum í skurðum sem hélst fram að síðustu vikum stríðsins. Fjöldi sóknarherja var óþarfur í andstöðu við skotfæri, svo og hraða skotvopna og vélbyssu. Báðar aðilar einbeittu sér að því að koma í veg fyrir árásir óvina og að vernda eigin hermenn með því að kafa djúpt í jörðina. Eftir uppbyggingu styrkja árið 1915 varð vesturfronturinn að föstu baráttu milli jafningja, sem ákvarđast átti með þrotum. Framherjaárásir og fórnarlamb þeirra urðu óhjákvæmilegar vegna þess að samfelldar skurðarlínur höfðu engar opnar hliðar. Tjón verjenda voru jafnmörg og þeirra sem réðust á, enda voru miklir vönduðir notaðir í kostnaðarsamar mótárásir eða voru þeir útsettir fyrir stórfelldu skotfæri árásarmannsins. Það voru tímabil þar sem stífur skurðarstríð brotnaði, eins og í Slaginu við Somme, en línurnar hreyfðust aldrei mjög langt. Stríđin yrđi unnin af þeirri hķpi sem gæti lagt síđustu varaliđin á vesturfrontinn. Grindastríđin réđust á vesturfrontinum ūar til Ūũskalands hóf
Voriðssetning 21. mars 1918. Skurðgrafur urðu einnig á öðrum vígvöllum, meðal annars á Ítalíu og í Gallipoli.