Í framhaldi af þessari málsgrein - Auk þess kom mikill fækkun íbúa vegna farsóttarinnar með ódýrari landverð, meiri mat fyrir meðalbændur og tiltölulega mikla aukningu á tekjum á mann meðal bænda, ef ekki strax, á næstu öld. Vegna þess að pestin lét víðtæka ræktunarsvæði eftir án umönnunar var þeim gert aðgengilegt til beitar og meira kjöt kom á markað; neysla á kjöti og mjólkurvörum jókst, sem og útflutningur á nautakjöti og smjöri frá láglöndunum, Skandinavíu og Norður-Þýskalandi. Yfirstéttin reyndi þó oft að stöðva þessar breytingar, fyrst í Vestur-Evrópu og þá með meiri kraft og árangri í Austur-Evrópu, með því að setja upp ríflega lög. Í þeim var regluð hvað fólk (sérstaklega bændaklasinn) mætti klæðast svo að höfðingjar gætu tryggt að bændur byrjuðu ekki að klæða sig og hegða sér eins og hærri stétt með auknum auðæfum sínum. Önnur aðferð var að festa verð og laun þannig að bændur gætu ekki krafist meira með vaxandi verðmæti. Í Englandi var kjarasamningur 1351 settur í gildi, sem þýðir að enginn bóndi gat beðið um hærri laun en árið 1346. Þetta var metið með mismunandi árangri eftir því hversu mikla uppreisn það innblásaði; slíkur lög var ein af orsökum uppreisnar bóndanna árið 1381
í Englandi.