Á 6. öld f.Kr. lagði Anaksímander fram heimsfræði með jörðina í formi eins og hluta af stöng (hylki), sem var haldið hátt í miðju alls. Sólin, tunglið og reikistjörnurnar voru holur í ósýnilegum hjólum sem umkringdu jörðina; í gegnum holurnar gætu menn séð falinn eld. Um svipað leyti hélt Pítagóras að jörðin væri kúlulaga (í samræmi við athuganir á sólarmyrslum), en ekki í miðju; þeir trúðu að hún væri í hreyfingu í kringum ósýnilegt eld. Síðar voru þessar skoðanir sameinaðar, svo flestir menntaðir Grikkir frá 4. öld f.Kr. á jörðinni voru kúlulaga í miðju heimsins.
Annaxímander