Í júní 1944 var Eichelberger kallaður til höfuðstöðva 6. hersins af Krueger. Það
Barátta við Biak, þar sem 41. fótgöngudeildin hafði lent í maí, gekk illa og flugvöllarnir sem MacArthur hafði lofað að væru í boði til að styðja við Slag um Saipan voru ekki í höndum Bandaríkjamanna. Eichelberger komst ađ ūví ađ Japönar, sem voru í meiri tölu en upphaflega var sagt, voru í hellum yfir flugvöllunum. Þó að Bandaríkjamenn væru betur þjálfaðir og búnir en í Buna voru Japönar það sama, en þeir notuðu nýjar aðferðir sínar til að forðast kostnaðarsama mótárás og krefjast hámarks gjalda fyrir landvinnuna. Eftir að hafa séð stöðuna sjálfur kom Eichelberger að þeirri niðurstöðu að 41. fótgöngudeild Fuller hefði ekki staðið sig alltof illa. Eins og við Buna lét Eichelberger þó fjölda yfirmanna sem hann taldi ekki vera að skila sér eins og á bardagasvæðinu. Hann fékk fyrirmæli um að rjúfa Fuller sem yfirmanns starfshópsins í stað þess að leysa hann af sem deildarforingja, en Fuller óskaði eftir eigin leysi og Krueger skyldi honum það. Að tillögu Eichelberger var Fuller skipt út fyrir Jens A. Doe. Krueger var ekki hrifinn af frammistöðu Eichelberger á Biak og komst að þeirri niðurstöðu að aðferðir Eichelberger væru hugmyndarlausar og ekki betri en Fuller og gætu hafa seinkað heldur en flýtt innrás eyjunnar. Á hinn bóginn var MacArthur svo hrifinn af frammistöðu Eichelberger að hann fékk Silfurstjörnuna.