Í 1973, Bhutto stjórnin vísaði ríkisstjórn í Balochistan sem leiddi til annarrar aðskilnaðarhreyfingar, sem náði hámarki í röð hergerða í stærsta héraði landsins sem lauk árið 1977. Með hernaðarstuðningi frá Íran, þar á meðal flutningi Bell AH-1 Cobra til flughersins, lauk átökin með því að pakistanska ríkisstjórnin bauð almennar friðþægingar til aðskilnaðarmanna á níunda áratugnum. Í málinu um Baloch átök, pakistanska herinn hélt áfram að taka þátt í Oman borgarastyrjöld í þágu Oman ríkisstjórn þar til uppreisnarmenn voru sigruð árið 1979. Rannsóknarnefndin tók eftir skorti á sameiginlegri heildarstefnu milli fjögurra greina hersins á fyrstu, annarri og þriðju
stríđum viđ Indland, sem mælti fyrir stofnun sameiginlegrar herforingja nefndar til ađ halda áfram strategískum herskiptum milli milliþjónustunnar og sambandsríkisins, sem er ađ vera undir forystu ūess sem er skipađur formađur sameiginlegra herforingja sem helstu herráðgjafi ríkisins. Árið 1976 var fyrsti formaður herforingja skipaður úr hernum með hershöfðingjanum Muhammad Shariff sem tók við formennsku en lét af störfum ári síðar. Árið 1975 var Zulfikar Ali Bhutto forsætisráðherra umdeildur yfir að minnsta kosti sjö æðstu hershöfðingjum til að kynna Lt-Gen. Zia-ul-Haq í fjögurra stjörnu röð, tilnefndu hann yfirmann herforingja (COAS) þrátt fyrir tilmæli hersins send til sambandsstjórnarinnar.