Sjá frásöguna hér að neðan og svara spurningunni á sama tungumáli og frásöguna:  Við siglingu: Þegar skipið fórst var hætt við áætlanir um að sigla yfir heimsálfurnar og áherslan breyttist í að lifa af. Shackleton ætlaði nú að fara með áhöfnina vestur, á einn eða annan af ýmsum mögulegum áfangastöðum. Fyrsta hugsun hans var að fara til Paulet-eyjar, þar sem hann vissi að þar væri búð með mikilli matvælageymslu, því hann hafði pantað hana 12 árum áður þegar hann skipulagði hjálparstarf fyrir strandlagða sænska leiðangursferð Otto Nordenskjölds. Aðrir möguleikar voru Snow Hill-eyja, sem hafði verið vetrarheimili Nordenskiölds og talið var að innihaldi birgðir af neyðarvörum, eða Robertson-eyja. Shackleton hélt að frá einni af þessum eyjum myndu þeir geta náð og farið yfir Grahamland og komist til hvalveiðiforstöðva í Wilhelmina Bay. Hann reiknaði út að á þeim degi sem Endurance var yfirgefin væru þau 557 kílómetra frá Paulet-eyjunni. Worsley reiknaði út að fjarlægðin til Snow Hill-eyjunnar væri 500 kílómetrar og enn 190 kílómetrar til Wilhelmina-flóa. Hann taldi að leiðangurinn væri of áhættusamur; þeir ættu að bíða þar til ísinn færði þá til opins vatns og flýja síðan í bátunum. Shackleton hafnaði honum. Áður en göngin hófst skipaði Shackleton að skjóta veikustu dýrunum, þar á meðal köttinum hjá smiðjanum Harry McNish, frú Chippy, og hvolpi sem var orðið gæludýr læknisins Macklin. Fyrirtækið lagði af stað 30. október 1915 með tvo björgunarbáta skipsins sem voru borin á sleða. Vandamál urðu fljótlega til, þar sem ástandið á sjávarísinu í kringum þau versnaði. Hurley segir að yfirborðið hafi orðið "labyrint af hömkum og hálendi", þar sem varla var einn fermetri sléttur. Á þremur dögum tókst flokknum að ferðast tæpar 3 km og þann 1. nóvember yfirgaf Shackleton gönguna. Þeir kölluðu flötuna, sem var slétt og þétt útlit, "Ocean Camp" og settust niður til að bíða. Fķlkiđ hélt áfram ađ heimsækja Endurance-hrakkiđ sem var enn á leiđinni međ...  Spurning: Hvenær sökk skipið undir ísnum?
21. nóvember