Skrifaðu framhald fyrir þessa málsgrein - 7. apríl 1939, Ítalía undir forystu Benito Mussolini eftir langvarandi áhuga og yfirgripsmikla áhrifasvið á milli stríðs tímabilsins réðst inn í Albaníu
Ég veit ūađ ekki. Ítalska fasista stjórnarmeðlimir eins og Galeazzo Ciano grefur sóttu albanska endurlausnarstefnu með þeirri skoðun að það myndi vinna Ítalir stuðning meðal Albaníumanna á meðan einnig samræmist ítalskum stríðsmarkmiðum um Balkanar. Flestir kaþólskir Albaníumenn tóku vel á móti ítölskum hersveitum árið 1939 og töldu þá trúfélaga sína. Ítalska yfirvöld töldu norður ættbálkahöfðingja vera almennt pólitískt ómerkileg og leyfðu þeim frelsi til að reka málefni sín sem skaðaðu uppkomandi albanska þjóðernishyggju með því að afnema tilraunir Zog til að skipta út staðbundnum hollustu með ríkis hollustu. Ítalska aðlögun Kósóvó til Albaníu var talin almenn aðgerð Albaníumanna á báðum svæðum. Í nýlega eignum svæðum þurftu ekki-Albönumenn að fara í albanska skóla sem kenndu námskrá sem innihélt þjóðernishyggju ásamt fasisma og voru látnir taka á sig albönsk form fyrir nöfn sín og eftirnöfn. Meðlimir jarðeigendaelítunnar, frjálslyndir þjóðernissinnar sem voru andvígir kommúnisma ásamt öðrum sviðum samfélagsins mynduðu samtökin Balli Kombëtar og samstarfsstjórn undir stjórn Ítala sem allir sem þjóðernissinnar leitast við að varðveita Stóra Albaníu. En Ítalir lýstu yfir auknum áhyggjum af því að gefa þeim vald. Með tímanum varð ítalska nýtingin ósátt við hluta albanska þjóðarinnar eins og greindarfólk, nemendur, aðra fagstétt og bæjarbúar sem skapaði enn frekari albanska þjóðernishyggju sem var efld á árunum Zog.