Sjá frásöguna hér að neðan og svara spurningunni á sama tungumáli og frásöguna:  Passage: James D.G. Dunn, fræðimaður um Nýja testamentið, telur að "fyrstu kaupmenn innan kristinna kirkna [héldu] meira á varðveislu en nýsköpun...leittu að miðla, endursegja, útskýra, túlka, útbúa en ekki skapa de novo...Með meginhluta synoptískrar hefðar höfum við í flestum tilfellum beinan aðgang að kennslu og þjónustu Jesú eins og hún var minnst frá upphafi miðlunarferlisins (sem oft er fyrir páska) og þannig nokkuð beinan aðgang að þjónustu og kennslu Jesú í gegnum augu og eyru þeirra sem fóru um með honum". David Jenkins, fyrrverandi biskup í Durham og háskólakennari, hefur þó sagt: "Sjálfsagt ekki! Það er alls engin vissu í Nýja testamentinu um neitt sem skiptir máli. "Kritískir fræðimenn hafa þróað fjölda viðmiða til að meta líkur eða sögulega sannleiksgildi staðfestra atburða eða orða sem fram koma í guðspjöllunum. Þessar viðmiðunarreglur eru beittar á guðspjöllin til að hjálpa fræðimönnum við að endurskapa sögulega Jesú. Viðmið ólíkindisins segir að ef orð eða athöfn er ólíkt eða í andstöðu við skoðanir gyðingdómsins í samhengi Jesú eða skoðanir fyrstu kirkjunnar, þá er hægt að líta á hana með meira trausti sem sönn orð eða athöfn Jesú. Eitt oft nefnt dæmi um þetta er umdeild endurútsögn Jesú á lögmáli Móse í fjallræðunni eða ákvörðun Péturs um að leyfa óumskornum heiðingjum að ganga í það sem var þá trúarbrögð í gyðingdómnum. Viðhorfið um vandræðaleika er að höfundar guðspjöllanna hefðu enga ástæðu til að finna upp vandræðalega atvik eins og neitun Péturs á Jesú eða flótta fylgjenda Jesú eftir handtöku hans og því hefðu slíkar upplýsingar líklega ekki verið taldar nema þær væru sannar. Bart Ehrman notar ólíkt til að dæma um sögulega áreiðanleika fullyrðingarinnar um að Jóhannes skírari hafi skírð Jesú og segir að "er erfitt að ímynda sér kristinn mann...  Spurning: Hve mörg guðspjöll eru sammála um ýmsa atburði?
Fjórir