Rubuta ci gaba ga wannan sakin layi - David V. Erdman ya dubi waƙar daga ra'ayi na siyasa, yana karanta shi a cikin hasken farkon juyin juya halin Faransa a Yuli 1789, tare da Storming na Bastille
Ka yi haƙuri. Ya yi imanin cewa waƙar tana magana ne game da Faransa kafin juyin juya hali da Ingila "marasa juyin juya hali", inda mutane suka fi damuwa da hauka da aka bayyana kwanan nan na George III fiye da gyara kuskuren al'umma, kamar yadda Blake ya gan su; "a Faransa mutanen da ke motsi suna tilasta wa Sarki ya sassauta ikonsa akan fatalwa. A Ingila, ikon sarauta ya kasa kwatsam amma da alama babu abin da mutane za su yi sai dai su jira su gani [...] lokacin da aka yi bikin murmurewar Sarki, da wuri, a watan Maris na 1789, "farin ciki" ya sake zama na hukuma. Ƙungiyoyin jama'a sun wanzu, amma ban da kusan yajin aikin ɓoye na maƙeran ƙarfe na London don rage ranar aiki, sun kasance mafi yawanci na jinƙai ko masu ibada a cikin daidaitawa kuma ba a cikin juyin juya hali ba". Har ila yau, yana jin cewa waƙar tana magana ne game da "rashin haɗin kai na cikin gida", kuma ya sami dalili na siyasa a cikin jawabin ƙarshe na Tiriel, wanda ya gani a matsayin wahayi daga Jean-Jacques Rousseau's "Emile, ko kan Ilimi".