Rubuta ci gaba don wannan sakin layi - litattafan Mihelič na farko "Obraz v zrcalu" (Fuska a cikin madubi) (1941) da "Tiha Voda" (Ruwa Mai Ruwa) (1942) sune kwatancin rayuwa a cikin duniyar jin daɗi da yanayin aristocratic na al'adun dangi inda al'adun wadataccen arziki, girmamawa da alfahari suka mamaye. Ba da daɗewa ba ta gano ra'ayinta na duniya na wallafe-wallafen da ta kwatanta inda ta haɗu da girmamawa tare da ba'a, himma tare da ƙyamar, biyayya ga aji tare da ƙoƙarin tserewa daga gare ta da dai sauransu. Abubuwan halayenta suna rarrabu tsakanin al'adu, girmamawa, sarrafa motsin zuciyar su a gefe ɗaya da sha'awa da buri a gefe guda tare da ƙauna, makirci, ikon siyasa da wadataccen wasa. An ba da wuri na musamman ga 'yanci da' yancin kai na mata na zamani da ke tawaye da matsayin sadaukar da al'adun gargajiya na mata na mahaifiyarta da kuma kakanta na kakanta don biyan bukatun motsin rai, ko da yake wannan ba lallai ba ne yana nufin ƙwarewar mata. Misali na wannan shine jarumar littafinta na 1959 "Afrilu", wanda ya faru a farkon watanni na yakin duniya na biyu. A cikin "Stolpnica osamelih žensk" (1969) da "Vrnite se, sinovi" (1972) ta ci gaba da haɓaka abin ban dariya a cikin kwatancen ta na haruffa da ishara. "Tujec v Emoni" (1978) da "Cesta dveh cesarsjev" (1981) litattafan tarihi ne game da makirci a tsohuwar Emona da labarin soyayya a lokacin taron Laibach
daidai da haka. Littafinta na karshe "Ure mojih dni" (1985) wani labari ne. Ta kuma rubuta litattafai don matasa masu karatu kamar "Pridi, moj mili Ariel" (1965) da "Puhkova kresna noč" (1972).