Nos primeiros días da Revolución Cultural, o Comité Permanente do Politburó cesou as súas operacións normais, xa que moitos dos seus membros clave, como Liu Shaoqi e Deng Xiaoping, caeron en desgraza con Mao. O poder real estaba concentrado no Grupo da Revolución Cultural, que era nominalmente subordinado ao Comité Permanente do Politburó, pero de feito era un "centro de autoridade" separado que actuaba principalmente por conta propia. No IX Congreso Nacional do Partido Comunista Chinés
, partidarios radicais de Mao, Chen Boda e Kang Sheng, gañaron asentos no Comité Permanente do Politburó, e retomou un funcionamento algo normal. Os últimos anos da Revolución Cultural foron dominados polo caos interno. Entre 1975 e 1976, os membros do PSC Kang Sheng, Zhou Enlai, Zhu De e Mao morreron. Deng Xiaoping foi purgado. Durante este tempo, o corpo perdeu calquera semellanza de órgano de formulación de políticas ou executivo funcional, e reuníuse só de forma ad hoc. A morte de Mao en setembro de 1976, os únicos membros que aínda asistían ás reunións eran Hua Guofeng, Zhang Chunqiao, Wang Hongwen e Ye Jianying, sendo Zhang e Wang membros da Banda dos Cuatro. O 6 de outubro, Hua Guofeng convocou unha reunión do PSC para discutir o legado de Mao e os arranxos conmemorativos, invitando aos membros activos do PSC a asistir. Wang e Zhang foron detidos na reunión e acusados de "crimes contrarrevolucionarios". Despois diso, só Ye e Hua continuaron cos seus deberes oficiais. Un PSC funcional non foi restablecido ata 1977.