A política económica peruana variou amplamente nas últimas décadas. O goberno de Juan Velasco Alvarado de 1968-1975 introduciu reformas radicais, que incluíron a reforma agraria, a expropiación de empresas estranxeiras, a introdución dun sistema de planificación económica e a creación dun gran sector estatal. Estas medidas non lograron os seus obxectivos de redistribución de ingresos e o fin da dependencia económica das nacións desenvolvidas. A pesar destes resultados, a maioría das reformas non se reverteron ata a década de 1990, cando o goberno liberalizador de Alberto Fujimori rematou os controis de prezos, o proteccionismo, as restricións ao investimento estranxeiro directo e a maioría da propiedade estatal de empresas. As reformas permitiron un crecemento económico sostido desde 1993, agás unha recesión despois da crise financeira asiática de 1997.
Estabilidade macroeconómica, mellora dos termos de intercambio e aumento dos investimentos e do consumo