O despliegue convencional para os exércitos da época era a colocación da infantería no centro, coa caballería en dúas ás de flanco. Os romanos seguiron esta convención de xeito bastante estreito, pero optaron por unha profundidade adicional en lugar de ancho para a infantería coa esperanza de romper rapidamente o centro da liña de Aníbal. Varrón sabía como a infantería romana lograra penetrar no centro de Aníbal en Trebia.
, e planeaba recrealo a unha escala aínda maior. Os "principes" estacionáronse inmediatamente detrás dos "hastati", listos para avanzar ao primeiro contacto para garantir que os romanos presentasen unha fronte unificada. Como escribiu Polibio, "as manipulacións estaban máis próximas entre si, ou os intervalos diminuíron... e as manipulacións mostraron máis profundidade que a frontal". Aínda que eran máis numerosos que os cartagineses, este despliegue orientado á profundidade significaba que as liñas romanas tiñan un fronte de aproximadamente igual tamaño aos seus opositores numéricamente inferiores. O estilo típico da guerra antiga era inundar continuamente a infantería no centro e intentar dominar ao inimigo. Aníbal entendeu que os romanos loitaron as súas batallas así, e el tomou o seu exército inferior en número e colocounos estratéxicamente ao redor do inimigo para gañar unha vitoria táctica.