A principios do século XX, a popularidade do socialismo e o anarquismo creceu en toda España. Houbo un descontento xeneralizado en Cataluña, que estaba fortemente industrializada e era un bastión dos sindicatos anarcosindicalistas. Unha serie de folgas por recortes salariais e en resposta ao recrutamento militar para a Segunda Guerra do Rif en Marrocos culminou na Semana Trágica (25 de xullo - 2 de agosto de 1909) na que os traballadores se levantaron en rebelión e foron reprimidos polo exército. A Confederación Nacional do Traballo (CNT), anarcosindicalista, foi formada en outubro de 1910 e inmediatamente convocou unha folga xeral, que foi reprimida polos militares. Seguíron outras folgas en 1917 e 1919 en medio da crecente violencia entre a policía e os sindicatos. Coa prohibición da CNT, a Federación Anarquista Ibérica (FAI) formouse en 1927 como unha alianza clandestina de grupos de afinidade durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera. Os seus membros radicais, que tamén formaban parte da CNT, exerceron unha influencia considerable sobre os outros membros do sindicato. Durante a Segunda República Española, os anarquistas continuaron liderando levantamentos como a revolta de Casas Viejas en 1933 e a folga dos mineiros asturianos de 1934
que foi reprimida brutalmente por Francisco Franco coa axuda de tropas moriscas.