A Liga das Nacións carecía dunha forza armada propia e dependía das Grandes Potencias para facer cumprir as súas resolucións, o que eran moi renuentes a facer. Os seus dous membros máis importantes, Gran Bretaña e Francia, eran reacios a usar sancións e aínda máis reacios a recorrer á acción militar en nome da Liga. Inmediatamente despois da Primeira Guerra Mundial, o pacifismo converteuse nunha forza forte entre os pobos e os gobernos dos dous países. Os conservadores británicos eran especialmente tibios coa Liga e preferían, cando estaban no goberno, negociar tratados sen a participación daquela organización.
unha forza armada propia