Escribe unha continuación para este parágrafo - A infiltración israelí no territorio xordano neste momento incluíu ataques de represalia por unidades militares en Qibya e Nahhalin. A frustración de Israel coa ONU e as outras partes levou á súa retirada do ISMAC en 1951 e do HKJIMAC en 1954. O funcionamento do MAC Israel-Líbano permaneceu sinxelo debido á actitude máis relaxada das patrullas israelís cara aos repatriados e infiltrados. As disputas con Exipto, que prohibiu o envío a Israel desde o Canal de Suez e bloqueou o Golfo de Aqaba, referíanse á DMZ de al-Auja. En 1955, o patrocinio de Exipto das incursións palestinas fedayeen (sacrificios) causou que Israel deixase de asistir ao MAC exipcio e intensificase as incursións na Franxa de Gaza e o Sinaí, o que resultou en que Exipto armara os fedayeen. A partir do 21 de setembro de 1955, a zona desmilitarizada entre Exipto e Israel foi ocupada polas forzas armadas israelís. En resposta, o Secretario Xeral Dag Hammarskjöld e o Xefe de Estado Maior da UNTSO intentaron asegurar a implementación dun plan para a retirada das forzas armadas israelís e a retirada das forzas exipcias das posicións prohibidas. Os artigos VII e VIII do GAA entre Exipto e Israel estableceron unha zona desmilitarizada (DMZ) centrada en El-Auja e prohibiron a presenza de forzas armadas. Tamén prohibiu a Exipto manter posicións nunha área adxacente ao oeste da zona desmilitarizada, e limitou as armas e tropas nas áreas defensivas a ambos os lados da liña. Tanto Exipto como Israel indicaron ao Secretario Xeral a súa disposición a cumprir plenamente estes dous artigos, no marco dun retorno ao pleno cumprimento do Acordo de Armisticio. O Goberno israelí asegurou a súa total aceptación en principio do plan. A retirada acordada, con todo, nunca tivo lugar. A invasión de Exipto en 1956
A decisión de Exipto de nacionalizar o Canal de Suez, o 26 de xullo de 1956, foi seguida por unha serie de ataques aéreos por forzas británicas, francesas e israelís.