Completa a seguinte frase: John Halder é un profesor de literatura de Frankfurt e un exemplo de bo home: aparentemente é devoto á súa muller e aos seus fillos e fai o mellor para coidar da súa anciá nai. Incluso di ao seu mellor amigo, que é un psiquiatra xudeu, que o antisemitismo dos nacionalsocialistas é "só un globo que lanzan ao aire para distraer ás masas". Pero isto é Alemaña en 1933, e os homes poden cambiar. Cecil P. Taylor, ao rastrexar o progreso do seu heroe ao longo de oito anos cara aos escalóns superiores das SS, explica plausiblemente os defectos privados que levan ao endoso da monstruosidade pública. Debaixo da "bondade" superficial de Halder hai un arrefriado desapego moral: pode abandonar á súa esposa distraída por unha estudante dedicada, escribiu unha novela a favor da eutanasia, escoita na súa cabeza unha partitura musical continua que axuda a borrar a realidade diaria. O punto de Taylor é que o nazismo se aproveitou dos defectos de carácter individuais e da falta de dimensión moral en persoas doutro xeito educadas e intelixentes. Ao principio Halder cre que pode axudar a "empurrar aos nazis cara á humanidade". Pouco a pouco sucumbe á vaidade, ao caricaturismo e ao desexo dunha vida fácil. Sobre todo, permanece curiosamente desprendido da realidade. Ao final Halder non só se fai membro do partido nazi, senón que tamén xoga un papel directo nas queimadas de libros das SS, nos experimentos de eutanasia, en
A noite do vidro roto, e, finalmente, no xenocidio de Adolf Eichmann en Auschwitz, onde Maurice, a única fonte dunha perspectiva xudía na obra e forza orixinal do "bo" en Halder, acaba sendo deportado.