Seguindo a crise política de 1829, onde o príncipe herdeiro foi nomeado primeiro ministro, introduciuse unha reforma limitada que establecía dereitos constitucionais, similares á carta de dereitos da monarquía de restauración autocrática de Francia; os radicais belgas, como os seus homólogos franceses, consideraron unha carta de dereitos como insuficiente, potencialmente revocable por un capricho do monarca. Os radicais belgas seguían de preto a situación en Francia cando, do 26 de xullo ao 1 de agosto de 1830, estalou unha revolución conservadora-liberal
, derrubando a monarquía autocrática por unha monarquía constitucional liberal. Nun mes estalou unha revolta en Bruxelas antes de estenderse ao resto das provincias belgas. Despois da independencia belga, a Constitución de 1831 estableceu unha monarquía constitucional e un réxime parlamentario, e proporcionou unha lista de dereitos civís fundamentais inspirados na Declaración Francesa dos Dereitos do Home.