Completar a seguinte frase: En Francia, Diana editou durante seis anos a revista cultural fascista "The European", á que ás veces contribuía ela mesma. Ela proporcionou artigos, críticas de libros e entradas regulares no diario. Moitas das súas contribucións foron reeditadas en 2008 en "The Pursuit of Laughter". En 1965, foi encargada de escribir a columna regular "Cartas de París" para "Tatler". Especializou-se na revisión de relatos autobiográficos e biográficos, así como na novela ocasional. Caracteristicamente, ela daría comentarios sobre as súas propias experiencias e coñecementos sobre o tema do libro que estaba revisando. Escribiu regularmente para "Books and Bookmen" e a súa revisión de 1980 dunha biografía sobre Magda Goebbels chamou a atención de Christopher Hitchens. Hitchens opuxo unha pasaxe onde Diana escribiu: "Todo o mundo sabe o final trágico. Mentres os rusos rodeaban Berlín, os Goebbels mataron sen dor aos seus fillos e despois a si mesmos. Os nenos mortos foron descritos por persoas que os viron como "dormindo tranquilamente". Os que condenan este horroroso,
Masada debe considerar a alternativa que enfronta a Magda. Hitchens insistiu en que o "New Statesman" publicase un editorial condenando o tropo de Masada. Nos seus oitenta anos converteuse na crítica principal do "London Evening Standard" durante o mandato de sete anos de A. N. Wilson como editora literaria. En 1996, tras a saída de Wilson, o novo editor do xornal, Max Hastings, pediulle ao seu sucesor que deixase de publicar as críticas de Diana. Hastings dixo que non quería máis "sangrienta dama Hitler" no xornal. Diana e o xornal retomaron a súa relación despois da xubilación de Hastings en 2001.