Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A primeira dinastía Ming (chinés: 明; pinyin: Míng, 1368<unk>1644) tamén intentou usar moeda de papel no período inicial da reunificación. Esta moeda tamén experimentou unha rápida inflación e as emisións foron suspendidas en 1450, aínda que as notas permaneceron en circulación ata 1573. Foi só nos últimos anos da dinastía Ming cando Li Zicheng ameazou a Pequín en 1643 e 1645 que a impresión tivo lugar de novo. Para a maior parte da China Ming tiña un sistema puramente privado de moeda para todas as transaccións importantes. A prata, que fluía desde o exterior, comezou a usarse como moeda na provincia de Guangdong, no extremo sur, onde se estendeu á rexión do Baixo Yangzi en 1423, cando se converteu en moeda legal para o pago de impostos. Os impostos provinciais tiveron que ser remitidos á capital en prata despois de 1465, os produtores de sal tiveron que pagar en prata a partir de 1475 e as exencións de corvée tiveron que ser pagadas en prata a partir de 1485. A demanda chinesa de prata foi satisfeita polas importacións españolas das Américas, en particular Potosí no Perú e México, despois de que os españois se establecesen en Manila en 1571. Circulou como dólares españois acuñados ás veces estampados con caracteres chineses coñecidos como "marcas de corte" que indicaban que foron verificados por un comerciante e determinados como auténticos. A prata española tamén circulou como lingotes (coñecidos como sycee ou yuanbao) que pesaban un liang nominal (uns 36 gramos), aínda que a pureza e o peso variaron de rexión a rexión. Os europeos refírense a miúdo ao liang co termo malaio tael. As primeiras moedas chinesas de yuan tiñan a mesma especificación que un dólar español, o que leva a unha equivalencia continua en algúns aspectos entre os nomes "yuan" e "dólar" na lingua chinesa.  Pregunta: Como se chamaban os lingotes de prata española?
Sycee ou Yuanbao