Completar a seguinte frase: Desde Benetton operou como o equipo Ford de fábrica, esencialmente asumindo o papel do agora desaparecido equipo Haas Lola. Co abandono do turbocompresor estaba claro que o venerado deseño DFV/Y/Z estaba lonxe de ser competitivo con ofertas moito máis novas de Honda e Renault que estaban construíndo motores V10 para 1989 e despois, e Ferrari que estaban construíndo o que sabían, un V12 (Lamborghini entrou en F1 en 1989 e como Ferrari, tamén baixou o camiño V12). Para contrarrestar isto, fixéronse cambios drásticos para o DFR de 1988. Aínda que superficialmente un deseño DFV, case a única característica que se trasladou das versións anteriores ao DFR foi a arquitectura básica do motor V8 de 90 °. O DFR estivo dispoñible para todos os clientes en 1989, e o equipo de Benetton tamén usou este motor ata que o DFR foi lanzado en 1989.
Gran Premio de Gran Bretaña de 1989. O DFR loitou ata que a tempada de 1991 finalmente foi eclipsada polas capacidades de maior aceleración dos novos motores pneumáticos de válvulas como o HB, e foi usado por última vez no Gran Premio de Australia dese ano polos equipos Footwork, Fondmetal, Larrousse e Coloni, case un cuarto de século despois da primeira carreira do DFV. No momento da súa desaparición, a mellora continuada puxo a potencia de saída do DFR a case, 60% máis alta que o DFV orixinal de 1967.