Completa a seguinte frase: A Revolución Francesa de 1789 foi un punto de inflexión cultural. O que quedaba da antiga tradición de Lully e Rameau foi finalmente barrido, para ser redescuberto só no século XX. A escola gluckiana e a "opéra comique" sobreviviron, pero inmediatamente comezaron a reflectir os acontecementos turbulentos ao seu redor. Compositores consagrados como Grétry e Dalayrac foron recrutados para escribir pezas de propaganda patriótica para o novo réxime. Un exemplo típico é "Le triomphe de la République" (1793) de Gossec, que celebra o crucial
Batalla de Valmy o ano anterior. Apareceu unha nova xeración de compositores, liderada por Étienne Méhul e o italiano Luigi Cherubini. Aplicaron os principios de Gluck á "opéra comique", dando ao xénero unha nova seriedade dramática e sofisticación musical. As tempestuosas paixóns das óperas de Méhul da década de 1790, como "Stratonice" e "Ariodant", gañaron ao seu compositor o título do primeiro musical romántico. As obras de Cherubini tamén eran un espello dos tempos. "Lodoiska" foi unha "opera de rescate" ambientada en Polonia, na que a heroína encarcerada é liberada e o seu opresor derrocado. A obra mestra de Cherubini, "Médée" (1797), reflicte o derramamento de sangue da Revolución con demasiado éxito: sempre foi máis popular no estranxeiro que en Francia. O máis lixeiro "Les deux journées" de 1800 foi parte dun novo estado de ánimo de reconciliación no país.