Escribir unha continuación para este parágrafo - Polo tanto, a principios de 1918 eran máis numerosos que os seus opositores no oeste e estaban determinados a atacar para a vitoria. A proposta de Kuhl de atacar os vitais ferrocarrís británicos en Flandes foi aceptada, pero mentres agardaban que o chan se secasen alí, en marzo de 1918 romperon a fronte británica do sur preto de Cambrai.
, usando tropas dos dous exércitos no flanco sur do Grupo de Exércitos Rupprecht. O seu éxito foi tan abrumador que prolongaron o ataque, pero non lograron separar os exércitos francés e británico e esgotaron os recursos destinados a Flandes. Cando atacaron alí, atravesaron as liñas británicas e portuguesas, pero non chegaron ao seu obxectivo estratéxico. Para drenar as reservas aliadas de Flandes, os alemáns cambiaron de dirección para atacar aos franceses no sur, unha vez máis destrozando as súas liñas de opositores, pero non conseguindo esmagar a súa vontade de resistir. Os alemáns estaban a piques de atacar de novo en Flandes, así que Kuhl, Rupprecht e os seus comandantes de artillería reuníanse con Ludendorff para finalizar os plans para o bombardeo inicial cando souberon por teléfono que un asalto conxunto francés e estadounidense destruíu o flanco alemán no sur. Como Rupprecht escribiu no seu diario "sen dúbida pasamos o punto máis alto dos logros deste ano". Todos se decataron de que carecían de recursos para continuar os seus ataques, así que entraron na defensiva.