Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Interferencia extrema no extremo máis longo da banda de 150-200 metros <unk> as lonxitudes de onda oficiais asignadas aos afeccionados pola Segunda Conferencia Nacional de Radio en 1923 <unk> forzaron aos afeccionados a cambiar a lonxitudes de onda cada vez máis curtas; con todo, os afeccionados estaban limitados pola regulación a lonxitudes de onda superiores a 150 metros (2 MHz). Algúns afortunados afeccionados que obtiveron permiso especial para comunicacións experimentais en lonxitudes de onda inferiores a 150 metros completaron centos de contactos bidireccionais de longa distancia en 100 metros (3 MHz) en 1923, incluíndo os primeiros contactos bidireccionais transatlánticos. En 1924 moitos afeccionados adicionais con licenza especial estaban facendo contactos transoceánicos de rutina a distancias de 6.000 millas (9.600 km) e máis. O 21 de setembro de 1924 varios aficionados en California completaron contactos bidireccionais cun aficionado en Nova Zelandia. O 19 de outubro, os afeccionados de Nova Zelandia e Inglaterra completaron un contacto bidireccional de 90 minutos a case a metade do mundo. O 10 de outubro, a Terceira Conferencia Nacional de Radio fixo tres bandas de ondas curtas dispoñibles para os aficionados estadounidenses a 80 metros (3,75 MHz), 40 metros (7 MHz) e 20 metros (14 MHz). Estes foron asignados en todo o mundo, mentres que a banda de 10 metros (28 MHz) foi creada pola Conferencia Internacional de Radiotelegrafía de Washington o 25 de novembro de 1927. A banda de 15 metros (21 MHz) foi aberta aos aficionados nos Estados Unidos o 1 de maio de 1952.  Pregunta: Cantas bandas de ondas curtas se fixeron?
tres