O Comité formou parte integrante da política de colaboración "moindre mal" ("menor mal") na que os funcionarios belgas estaban obrigados a buscar compromisos coas demandas militares alemás para manter un grao de autonomía administrativa. A súa composición era composta polos secretarios xerais de cada un dos principais departamentos do goberno. Con todo, a administración alemá comezou a introducir novos membros a partir de agosto de 1940, incluídos aqueles como Victor Leemans e que simpatizaban co autoritarismo. Axudaron a facilitar as reformas administrativas máis radicais esixidas polos alemáns, aínda que o Comité rexeitou involucrarse na deportación de xudeus belgas. Como a cara visible da administración alemá, o Comité volveuse cada vez máis impopular a medida que a guerra avanzaba. Varios dos seus membros foron procesados por colaboración despois da Liberación de Bélxica.
en setembro de 1944, pero varios, incluíndo Leemans, posteriormente seguiron carreiras políticas na Bélxica da posguerra.