A escritura apareceu por primeira vez en asociación coa realeza en etiquetas e etiquetas para elementos atopados nas tumbas reais. Era principalmente unha ocupación dos escribas, que traballaban na institución Per Ankh ou na Casa da Vida. Esta última comprendía oficinas, bibliotecas (chamadas Casa dos Libros), laboratorios e observatorios. Algunhas das pezas máis coñecidas da literatura do antigo Exipto, como os textos da pirámide e do ataúd, foron escritas en exipcio clásico, que continuou a ser a lingua de escritura ata preto de 1300 a.C. O exipcio tardío foi falado desde o Imperio Novo en adiante e está representado en documentos administrativos de Ramsés, poesía de amor e contos, así como en textos demóticos e coptos. Durante este período, a tradición de escribir evolucionou cara á autobiografía, como os de Harkhuf e Wayteni. O xénero máis coñecido como lamento papal foi coñecido como Papyrus ("Lamentation") e foi un exemplo común de escritos que se desenvolveron despois do famoso período de preguntas: onde se desenvolveron os primeiros escritos
tumbas reais