Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A monarquía británica ten as súas orixes nos pequenos reinos da Escocia medieval e da Inglaterra anglosaxona, que se consolidaron nos reinos de Inglaterra e Escocia no século X. Inglaterra foi conquistada polos normandos en 1066, despois de que Gales tamén pasou gradualmente baixo o control dos anglo-normandos. O proceso foi completado no século XIII cando o Principado de Gales converteuse nun estado cliente do reino inglés. Mentres tanto, a Carta Magna comezou un proceso de redución dos poderes políticos do monarca inglés. A partir de 1603, os reinos de Inglaterra e Escocia foron gobernados por un único soberano. De 1649 a 1660, a tradición da monarquía foi rompida pola república da Mancomunidade de Inglaterra, que seguiu ás Guerras dos Tres Reinos. O Acto de Asentamento de 1701 excluíu aos católicos romanos, ou aos que casaron con eles, da sucesión ao trono inglés. En 1707, os reinos de Inglaterra e Escocia fundíronse para crear o Reino de Gran Bretaña, e en 1801, o Reino de Irlanda uniuse para crear o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. O monarca británico era o xefe nominal do vasto Imperio Británico, que cubría un cuarto da superficie do mundo na súa maior extensión en 1921.  Pregunta: cal foi o primeiro país en romper a tradición da monarquía entre 1649 e 1660?
Commonwealth de Inglaterra