Completa a seguinte frase: Reima Pietilä tamén estivo activa nas actividades do Museo de Arquitectura Finlandesa, así como publicou artigos teóricos en "Le Carré Bleu" e "Arkkitehti". Pietilä incluso asistiu a unha reunión do grupo de arquitectos do equipo X, celebrada en 1972 na Universidade de Cornell nos Estados Unidos, que estaban moi preocupados con cuestións de estruturalismo na arquitectura, é dicir, enfatizando os elementos da cultura, algo en reacción ás tendencias universalizadoras do modernismo, especialmente como promovidas orixinalmente polos instigadores do equipo X, a xeración máis vella do CIAM. Pietilä adoptou un punto de vista diametral ao da escola racionalista, e aínda que as obras (diseñadas en colaboración coa súa esposa Raili Pietilä) tiñan moitas das idiosincrasías orgánicas de Aalto, eran moito máis abstractas e nebulosas. Ao argumentar que a natureza é a apoteose da plasticidade, esixiu unha análise morfolóxica dos produtos arquitectónicos, considerando a xeometría euclidiana como un instrumento inadecuado de análise. O seu primeiro gran traballo, o Pavillón finés no Congreso de 1958
A exposición de Bruxelas adoptou de feito un enfoque modular similar ás teorías de Blomstedt; con todo, as unidades rectangulares de madeira en forma de caixa como un todo deron un anticipo das superficies posteriores de Pietilä baseadas integramente na forma libre; o máis notable destes traballos orgánicos son a igrexa Kaleva, Tampere (1959<unk>1966), o edificio de reunión de estudantes de Dipoli, Espoo (1961<unk>66), a biblioteca Metso, Tampere (1978<unk>1986) e culminando na súa obra final, a residencia oficial do presidente de Finlandia, Mäntyniemi, Helsinki (1983<unk>1993). Todos estes edificios foron o resultado de concursos arquitectónicos abertos.