Completa a seguinte frase: Tras vivir en Múnic (Alemania) e en Basilea (Suíza), refuxiou en Liexa (Bélxica) coa súa muller e outros regicidas convencionais, entre os que se atopaban o ex presidente da Convención e deputado de Marne Thuriot de la Rozière, e os deputados de Ille-et-Vilaine, de Lot-et-Garonne, de Haute-Garonne Mailhe, de Indre-et-Loire Ysabeau e de Oise Matthieu-Miranpal. Foi axudado para o seu establecemento na cidade belga por un certo comisario de policía Wassin, que ao principio o tomou por seu irmán máis novo (o coronel do Grande Armée de Napoleón, Jean-Chrysostôme Calès) co que serviu. Alí, para sobrevivir, continuou practicando a medicina, así como outras actividades, como obras sobre a economía agrícola, como se mencionou nunha carta reveladora dirixida a un dos seus sobriños Godefroy Calès (e ao seu sobriño neto de cinco anos, Jean Jules Godefroy Calès, ambos futuros representantes republicanos en 1848 e 1885), o que dá unha información interesante sobre a súa nova vida na cidade belga. Tamén demostra nesta carta que, ata o crepúsculo da súa vida, mantivo unha execración constante da nobreza: "Estes nobles non teñen nobreza e, mentres exista esta casta, será a desgraza de Francia. Non quero que se aniquile, pero quero que se faga incapaz de facer dano". Pouco despois da súa chegada a Liexa, os borbones, respondendo ás solicitudes dun amigo a quen Calès salvara a vida durante o Terror, consentiron en deixalo volver a Francia, pero Calès rexeitou, alegando que sendo exiliado por unha lei, só podía volver por unha lei. Despois do
Revolución de xullo de 1830, non quixo aproveitar a abrogación da lei de amnistía promulgada pola monarquía de xullo, e así nunca volveu a Francia.