Lynch competiu en carreiras de estrada e contrarreloj, e off-road en cross country, en varios campionatos do mundo. Non foi seleccionada para o equipo de ciclismo de estrada de Nova Zelandia para os Xogos Olímpicos de 1992. Cría que omitila era un erro e pretendía probalo facendo ben no Tour de Francia Féminin dese ano. Ela quedou sexta nesa carreira e demostrou a súa boa forma. En 1992, participou nos Campionatos Mundiais de Mountain Bike da UCI na categoría de veteranos e gañou o bronce tanto no cross country como nos eventos de descenso. Cando se anunciou en 1994 que o ciclismo de montaña ía converterse nunha disciplina olímpica, o foco de Lynch volveuse a ser seleccionado para o equipo de Nova Zelandia. Por esa razón, cambiou da clase de veteranos á elite nos campionatos do mundo. Converteuse na primeira representante de Nova Zelandia nun evento olímpico de mountain bike
nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, Georgia. Aos 39 anos, foi a competidora máis vella do evento, pero logrou conseguir o oitavo lugar, deixando atrás a dous campións mundiais anteriores. Retirouse da competición despois dos Xogos Olímpicos, coa excepción da primeira Copa do Mundo UCI en abril de 1997 que se celebrou en Nova Zelandia. Ata os seus 40 anos, competiu no máis alto nivel nas carreiras de aventura. Durante a súa carreira doméstica, Lynch gañou moitos títulos nacionais, e foi unha gañadora en serie en eventos premium como o Karapoti Classic e Coast to Coast.