Na década de 1930, H.O.R. desenvolveu un motor diésel de dobre acción de dous tempos, inicialmente baseado nos motores MAN do cruceiro alemán "Leipzig", pero con oito cilindros en vez de sete, expandido a nove cilindros na versión final do submarino. O deseño de dobre acción produciu máis potencia dun motor fisicamente máis pequeno que os deseños convencionais. Con todo, os motores de dobre acción de H.O.R., particularmente os do USS "Pompano", gañaron notoriedade pola súa falta de fiabilidade na forza submarina, onde foron apelidados de "putas". Debido ao limitado espazo dispoñible dentro dos submarinos, os motores de pistón oposto ou, neste caso, de dobre acción foron favorecidos por ser máis compactos. Un problema inherente aos cilindros de dobre acción, debido a que a barra do pistón reduce a área do pistón nun lado, é un desequilibrio na forza en cada lado do pistón. Os motores H.O.R. foron afectados por vibracións e outros problemas como resultado. Isto, á súa vez, sobrecargou o tren de transmisión e causou que as engrenaxes (que en si mesmas foran fabricadas incorrectamente) perdesen dentes, creasen vibracións de torsión e con frecuencia facían que o motor e o tren de engrenaxes non funcionasen. Como exemplo dos problemas causados pola falta de fiabilidade dos motores H.O.R., o capitán Charles Herbert Andrews do USS "Gurnard" recordou sobre unha patrulla de guerra en apoio da Operación Torch
"Eu só usei tres, gardando o cuarto para unha reserva. Cando dous deles se averiaron no Golfo de Biscaia, interrompín a patrulla e volvín coxo a Escocia".