Os ultras ampliaron o seu apoio e puxeron fin á crecente disidencia militar en 1823, cando a intervención en España, a favor do rei borbónico español Fernando VII e contra o goberno español liberal, fomentou o fervor patriótico popular. A pesar do apoio británico á acción militar, a intervención foi amplamente vista como un intento de recuperar a influencia en España, que se perdera ante os británicos baixo Napoleón. O exército expedicionario francés, chamado o
Centos de miles de fillos de San Luís, liderados polo duque de Angoulême, fillo do conde de Artois. As tropas francesas marcharon a Madrid e despois a Cádiz, expulsando aos liberais con pouca loita (abril a setembro de 1823), e permanecerían en España durante cinco anos. O apoio aos ultra entre os votantes ricos foi reforzado por favores de xeito similar á cámara de 1816, e os temores sobre a "charbonnerie", o equivalente francés do "carbonari". Nas eleccións de 1824, outra gran maioría foi asegurada.