Como a situación xeral na Unión Soviética mellorara desde o final da guerra, esta deportación masiva non resultou en tantas baixas como as deportacións anteriores.
, cunha taxa de mortalidade de menos do 15 por cento. Debido á alta taxa de mortalidade dos deportados durante os primeiros anos do seu exilio en Siberia, causada polo fracaso das autoridades soviéticas para proporcionar condicións de vida adecuadas nos destinos, xa sexa por negligencia ou premeditación, algunhas fontes consideran estas deportacións un acto de xenocidio. Baseándose na cláusula Martens e nos principios da Carta de Nuremberg, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos declarou que a deportación de marzo constituía un crime contra a humanidade.