Resume o artigo:  A Gran Morte, que golpeou a Terra hai 252 millóns de anos, eliminou máis do 96 por cento das criaturas do mundo. E aínda que as erupcións volcánicas extremas son comúnmente culpadas de desencadear o evento, a investigación descubriu que a maioría das especies do planeta morreron cando os océanos se volvéronse máis ácidos. En particular, afirman que as erupcións volcánicas liberaron enormes cantidades de dióxido de carbono que foron absorbidas nos océanos e cambiaron as súas composicións químicas. A Gran Morte, que golpeou a Terra hai 252 millóns de anos, eliminou máis do 96% das criaturas do mundo. E aínda que as erupcións volcánicas extremas son comúnmente culpadas por desencadear o evento, a investigación descubriu que a maioría das especies do planeta foron finalmente mortas cando os océanos se volvéronse máis ácidos. O estudo, liderado pola Universidade de Edimburgo, é o primeiro en demostrar que os océanos altamente ácidos eran os culpables. E os investigadores dixeron que a cantidade de carbono engadido á atmosfera para desencadear a extinción masiva era 'probablemente maior que as reservas actuais de combustibles fósiles'. A Gran Morte, tamén coñecida como a extinción do límite Permiano-Triásico, tivo lugar durante un período de 60.000 anos, e a acidificación dos océanos durou uns 10.000 anos. Neste momento, un único supercontinente chamado Pangea cubría a Terra. Esta enorme masa de terra creou condicións extremadamente áridas e no Permiano tardío, as temperaturas estaban nun máximo histórico. Estas temperaturas extremas xa ameazaban a moitas especies terrestres e mariñas, pero isto empeorou cando comezaron a producirse grandes erupcións volcánicas. Enormes volumes de lava de basalto viscosa cubriron unha área aproximadamente sete veces o tamaño de Francia, explicou o Museo de Historia Natural, e o dióxido de xofre destas erupcións causou que a chuvia ácida coma vinagre cubrisese a Terra. Durante a Gran Morte, un supercontinente chamado Pangea cubriu a Terra. Esta masa de terra (ilustrada) creou condicións quentes e secas. A Gran Extinción, tamén coñecida como a extinción do límite Permiano-Triásico, tivo lugar 252 millóns...
Os xeólogos estudaron rochas nos Emiratos Árabes Unidos que estarían no fondo do océano durante a Gran Morte, hai 252 millóns de anos. A partir diso poderían crear un modelo climático para trazar a extinción masiva. Cren que as erupcións volcánicas liberaron dióxido de carbono nos océanos. E o aumento da acidez deu o golpe final a un ecosistema xa inestable.