Durante a maior parte do século XX, o peso mexicano permaneceu como unha das moedas máis estables en América Latina, xa que a economía non experimentou períodos de hiperinflación comúns a outros países da rexión. Con todo, despois da crise do petróleo de finais dos anos 1970, México incumpriu a súa débeda externa en 1982, e como resultado o país sufriu un grave caso de fuga de capital, seguido por varios anos de inflación e devaluación, ata que unha estratexia económica do goberno chamada "Pacto de estabilidade e crecemento económico" (Pacto de estabilidad y crecimiento económico, PECE) foi adoptada baixo o presidente Carlos Salinas. O 1 de xaneiro de 1993, o Banco de México introduciu unha nova moeda, o peso nuevo ("novo", ou MXN), escrito "N$" pola cantidade numérica. Un novo peso, ou N1.00, era igual á obsoleta palabra MXP. O 1 de xaneiro de 1996, o país sufriu un grave caso de fuga de capital, seguido por varios anos de inflación e devaluación, ata que unha estratexia económica do goberno chamada "Pacto de estabilidade e crecemento económico" (
inalterado