O 23 de abril de 1775, o Congreso Provincial de Massachusetts autorizou a creación dun exército colonial formado por 26 reximentos de compañía. New Hampshire, Rhode Island e Connecticut pronto levantaron forzas similares pero máis pequenas. O 14 de xuño de 1775, o Segundo Congreso Continental
decidiu proceder co establecemento dun exército continental para fins de defensa común, adoptando as forzas xa existentes fóra de Boston (22.000 soldados) e Nova York (5.000). Tamén levantou as primeiras dez compañías de tropas continentais cun alistamento dun ano, riflemen de Pensilvania, Maryland, Delaware e Virxinia para ser usado como infantería lixeira, que se converteu no 1o Regimiento Continental en 1776. O 15 de xuño de 1775, o Congreso elixiu por voto unánime a George Washington como comandante en xefe, quen aceptou e serviu durante toda a guerra sen ningunha compensación agás o reembolso dos gastos. Apoiaban a Washington como comandante en xefe catro xenerais maiores (Artemas Ward, Charles Lee, Philip Schuyler e Israel Putnam) e oito xenerais de brigada (Seth Pomeroy, Richard Montgomery, David Wooster, William Heath, Joseph Spencer, John Thomas, John Sullivan e Nathanael Greene). Algúns americanos tiñan unha aversión xeral a manter un exército permanente; pero por outra banda, os requisitos da guerra contra os británicos requirían a disciplina e organización dun exército moderno. Como resultado, o exército pasou por varias fases distintas, caracterizadas por disolución oficial e reorganización de unidades.