En 1971, o goberno israelí perseguiu un plan de reasentamento a gran escala para controlar a poboación de refuxiados e evitar o activismo militante. A idea era trasladar aos refuxiados a mellores vivendas para que as áreas dos campamentos puidesen ser reconstruídas e melloradas. O plan formaba parte de 9 esquemas de reubicación dentro da Franxa de Gaza, partes do campamento de al-Shati nas proximidades foron arrasadas e un proxecto de vivenda en Sheikh Radwan foi iniciado. Inicialmente, a migración de refuxiados a Sheikh Radwan foi involuntaria, xa que as autoridades israelís derrubaron máis de 2.000 refuxios nos campos para ampliar as estradas por "razóns de seguridade" e negaron permisos aos residentes para reconstruír as súas casas. Uns 8.000 refuxiados trasladáronse aos proxectos de vivenda de Sheikh Radwan. A Axencia de Obras e Socorro das Nacións Unidas e a Organización para a Liberación de Palestina foron vociferantes na súa oposición á acción israelí, dicindo que era un reasentamento forzado. Despois do comezo da Primeira Intifada
Sheikh Radwan foi a zona máis activa de Gaza.