Completar a seguinte frase: Michael Foot impulsou unha investigación especial ao longo das liñas da investigación parlamentaria sobre o ataque aos Dardanelos na Primeira Guerra Mundial, aínda que Harold Wilson (Primeiro Ministro do Traballo 1964-1970 e 1974-1976) considerou o asunto como unha lata de vermes que é mellor deixar sen abrir. Esta charla cesou despois da derrota dos exércitos árabes por Israel na Guerra dos Seis Días de 1967, despois da cal Eden recibiu unha chea de correos de fans que lle dicían que tiña razón, e a súa reputación, non menos importante en Israel e nos Estados Unidos, aumentou. En 1986, o biógrafo oficial de Eden, Robert Rhodes James, reevaluou con simpatía a postura de Eden sobre Suez e en 1990, tras a morte de
A invasión iraquí de Kuwait, James preguntou: "Quen pode agora afirmar que Eden estaba mal?". Tales argumentos céntranse principalmente en se, como cuestión de política, a operación de Suez foi fundamentalmente defectuosa ou se, como pensaban tales "revisionistas", a falta de apoio estadounidense transmitiu a impresión de que o Occidente estaba dividido e débil. Anthony Nutting, que renunciou como Ministro do Ministerio de Asuntos Exteriores por Suez, expresou o anterior punto de vista en 1967, o ano da guerra árabe-israelí dos Seis Días, cando escribiu que "semeamos o vento da amargura e recolleríamos o torbellino da vinganza e a rebelión". Pola contra, Jonathan Pearson argumenta en "Sir Anthony Eden and the Suez Crisis: Reluctant Gamble" (2002) que Eden era máis reticente e menos belicoso do que a maioría dos historiadores xulgaron. D. R. Thorpe, outro dos biógrafos de Eden, escribe que Suez foi "un final verdadeiramente trágico para o seu primeiro ministro, e un que chegou a asumir unha importancia desproporcionada en calquera avaliación das súas carreiras"; suxire que se a aventura de Suez tivese éxito, "casi seguramente non habería unha guerra de Oriente Medio en 1967, e probablemente tampouco unha guerra de Yom Kippur en 1973".