En outubro de 1934, partes do norte de España foron envoltas por disturbios revolucionarios.
A Generalitat de Catalunya participou na revolución e declarou un "Estado catalán da República Federal Española". Os anarquistas non fixeron nada para apoiar a súa causa; no seu lugar, traballaron para introducir as súas propias comunas anarcosindicalistas. O goberno autónomo da Generalitat, controlado polo ERC, tomou medidas enérxicas contra as estruturas anarquistas; despois de estallidos de violencia, a aversión mutua entre os dous xa estaba na beira da hostilidade. Durante as eleccións xerais de febreiro de 1936, os anarquistas decidiron con vacilación apoiar a alianza da Fronte Popular, que incluía a ERC, pero pronto a tregua deu paso á tensión. En abril, o escuadrón de asasinos anarquistas asasinou a Miquel Badia, que en 1934 deseñou e executou a campaña represiva contra a CNT. Os propios catalanistas dividíronse cada vez máis sobre a política cara ao goberno central e á esquerda radical. Moitos criticaron á Generalitat por apaciguar e esixiron unha posición máis decisiva. En maio de 1936 Estat Català (CE), un grupo que ata entón formaba parte do ERC, deixou a federación.