Antes do inicio da Operación Reinhard, que marcou a fase máis letal do Holocausto en Polonia, moitos xudeus foron transportados por estrada a lugares de exterminio como o campo de exterminio de Chełmno, equipados con furgonetas de gas. En 1942, construíronse cámaras de gas estacionarias en Treblinka, Belzec, Sobibor, Majdanek e Auschwitz. Despois da toma nazi do PKP, os movementos de trens, orixinais dentro e fóra da Polonia ocupada
e terminando en campos de exterminio, foron rastrexados por Dehomag usando máquinas de lectura de tarxetas fornecidas por IBM e billetes de transporte tradicionais producidos polo "Reichsbahn". Os trens do Holocausto sempre foron xestionados e dirixidos por homes nativos alemáns da SS que desempeñaban ese papel expreso en todo o sistema.