Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  En Europa, a adopción de puntos de vista ateos era rara durante a Idade Media e a Idade Media (ver Inquisición Medieval); a metafísica e a teoloxía eran os intereses dominantes relacionados coa relixión. Houbo, con todo, movementos dentro deste período que fomentaron concepcións heterodoxas do deus cristián, incluíndo diferentes puntos de vista sobre a natureza, a transcendencia e a coñecibilidade de Deus. Individuos e grupos como Johannes Scotus Eriugena, David de Dinant, Amalric de Bena e os Irmáns do Espírito Libre mantiveron puntos de vista cristiáns con tendencias panteístas. Nicolás de Cusa mantén unha forma de fideísmo que el chamou docta ignorantia ("ignorancia aprendida"), afirmando que Deus está máis aló da categorización humana, e así o noso coñecemento del está limitado á conxectura. William de Ockham inspirou tendencias anti-metafísicas coa súa limitación nominalista do coñecemento humano a obxectos singulares, e afirmou que a esencia divina non podía ser intuitivamente ou racionalmente aprehendida polo intelecto humano. Os seguidores de Ockham, como Xoán de Mirecourt e Nicolás de Autrecourt, fomentaron esta visión. A división resultante entre a fe e a razón influíu posteriormente en teólogos radicais e reformistas como John Wycliffe, Jan Hus e Martin Luther. O Renacemento fixo moito para expandir o alcance do pensamento libre e a investigación escéptica. Individuos como Leonardo da Vinci buscaron a experimentación como medio de explicación e opuxéronse aos argumentos da autoridade relixiosa. Outros críticos da relixión e da Igrexa durante este tempo incluíron a Niccolò Machiavelli, Bonaventure des Périers, Michel de Montaigne e François Rabelais.  Pregunta: Quen son os seguidores de Occam?
Xoán de Mirecourt e Nicolás de Autrecourt