A súa esperanza repousaba en instar á poboación local a apoiar a insurxencia, a fin de forzar unha independencia negociada de Lisboa. Portugal loitou a súa propia versión de guerra prolongada, e unha gran forza militar foi enviada polo goberno portugués para sofocar os disturbios, con números de tropas aumentando de 8.000 a 24.000 entre 1964 e 1967. A ala militar de FRELIMO foi comandada por Filipe Samuel Magaia, cuxas forzas recibiron de Alxeria. As guerrillas FRELIMO estaban armadas cunha variedade de armas, moitas delas proporcionadas pola Unión Soviética e China.
o AR-10