A batalla do Atlántico foi librada ao redor de barcos mercantes que levaban provisións de e para as Illas Británicas. Mentres que os convois HX, ON, SC e CU navegaban cara ou desde América do Norte, os convois de Xibraltar transportaban subministracións na ruta comercial tradicional co resto do Imperio Británico a través do Mar Mediterráneo, o Canal de Suez, o Mar Vermello e o Océano Índico. A proximidade coa España franquista e a Italia fascista fixo que esta ruta comercial tradicional fose vulnerable á observación e interceptación hostil. A protección desta ruta marítima era igualmente importante para Francia para o comercio con África do Norte colonial, Siria, Líbano, Madagascar e Indochina. Os convois de Gibraltar foron escoltados por buques de guerra franceses ata a rendición de Francia. A maior parte dos envíos desde e cara o Océano Índico e o Mediterráneo oriental desviáronse ao redor de África ata a rendición de Italia. Os convois OG e KM consistían en gran parte en subministracións para as guarnicións militares e as poboacións civís de Xibraltar e Malta, e para as operacións Torch
e Husky. A proximidade desta ruta de convois ás bases de submarinos na Francia ocupada causou frecuentes coincidencias de batallas de convois con patrullas ofensivas aliadas no Golfo de Vizcaya. A cobertura aérea voou desde Cornualles e Xibraltar cando as condicións o permitían; pero quedou unha "brecha aérea" onde os U-boats e os raiders de superficie podían patrullar as rutas dos convois sen ser observados ata que as patrullas aéreas comezaron a voar desde as Azores en outubro de 1943.