Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A esclerose múltiple non se considera unha enfermidade hereditaria; con todo, unha serie de variacións xenéticas demostraron aumentar o risco. Algúns destes xenes parecen ter niveis máis altos de expresión en células microgliais do que se esperaba por casualidade. A probabilidade de desenvolver a enfermidade é maior nos familiares dunha persoa afectada, cun maior risco entre os máis estreitamente relacionados. Nos xemelgos idénticos, ambos son afectados ao redor do 30% do tempo, mentres que ao redor do 5% para os xemelgos non idénticos e o 2,5% dos irmáns son afectados cunha porcentaxe menor de medio irmáns. Se ambos os pais están afectados, o risco nos seus fillos é 10 veces maior que na poboación xeral. A esclerose múltiple é tamén máis común nalgúns grupos étnicos que noutros. Os xenes específicos que se vincularon á esclerose múltiple inclúen diferenzas no sistema do antíxeno leucocitario humano (HLA), un grupo de xenes no cromosoma 6 que serve como o complexo principal de histocompatibilidade (MHC). Que as diferenzas na rexión HLA están relacionadas coa susceptibilidade é coñecido desde a década de 1980, e esta mesma rexión tamén foi implicada no desenvolvemento doutras enfermidades autoinmunes como a diabetes tipo I e o lupus eritematoso sistémico. O achado máis consistente é a asociación entre a esclerose múltiple e os alelos do MHC definidos como DR15 e DQ6. Outros loci mostraron un efecto protector, como HLA-C554 e HLA-DRB1*11. En xeral, estimouse que as diferenzas HLA representan entre o 20% e o 60% da predisposición xenética. Os métodos xenéticos modernos (estudos de asociación de todo o xenoma) revelaron polo menos outros doce xenes fóra do locus HLA que aumentan modestamente a probabilidade de EM.  Pregunta: Como se chama o efecto de protección que remata co número catro?
HLA-C554