O 7 de abril de 1939, Italia, encabezada por Benito Mussolini, despois dun prolongado interese e unha esfera de influencia global durante o período de entreguerras, invadiu Albania.
- Non. Os membros do réxime fascista italiano como o conde Galeazzo Ciano perseguiron o irredentismo albanés coa visión de que gañaría apoio aos italianos entre os albaneses ao mesmo tempo que coincidía cos obxectivos de guerra italianos de conquista dos Balcáns. A forza de ocupación italiana en 1939 foi benvida pola maioría dos albaneses católicos que os consideraban como seus correligionarios. As autoridades italianas consideraron aos xefes tribais do norte como politicamente insignificantes e permitíronlles a liberdade para dirixir os seus asuntos, o que danou o nacionalismo albanés emerxente ao desfacer os intentos de Zog de suplantar as lealdades locais coas lealdades estatais. A anexión italiana de Kosovo a Albania foi considerada unha acción popular polos albaneses de ambas áreas. Nos territorios recentemente adquiridos, os non albaneses tiñan que asistir a escolas albanesas que ensinaban un currículo que contiña nacionalismo xunto co fascismo e foron obrigados a adoptar formas albanesas para os seus nomes e apellidos. Os membros da elite terrateniente, os nacionalistas liberais opostos ao comunismo con outros sectores da sociedade formaron a organización Balli Kombëtar e o goberno colaborador baixo os italianos, que como nacionalistas procuraron preservar a Gran Albania. Mentres que os italianos expresaron unha preocupación crecente sobre a concesión de autoridade a eles. Co tempo, a ocupación italiana non lle gustou a sectores da poboación albanesa como a intelectualidade, estudantes, outras clases profesionais e habitantes das cidades que xeraron un nacionalismo albanés emerxente fomentado durante os anos Zog.