Un novo "Estatuto Naval" en 1906 provocou a construción dos seis "s" e os sete "dreadnoughts" dos "E" e "Es". Os "Danton" eran buques pre-dreadnought construídos despois de que o lanzamento do británico "all-big-gun" fixera obsoletos a tales buques, aínda que os franceses daquela preferían a maior taxa de disparo dos canóns secundarios máis lixeiros. Convencidos da necesidade de seguir o seu exemplo con dreadnoughts propios, os franceses ordenaron os catro "Courbet" en 1910 e os tres "Bretagne" seguidos en 1912. Estes serían os últimos acorazados completados durante dúas décadas, xa que a Primeira Guerra Mundial obrigou aos franceses a cancelar os andes (ordenados para os programas de 1913 e 1915) xa que os recursos industriais e financeiros foron desviados para o exército francés e as limitacións financeiras despois da guerra impediron unha maior construción. Durante a guerra, a maior parte da frota francesa estivo ocupada coa garda do extremo sur do mar Adriático para conter a Armada austrohúngara, mentres que os buques máis antigos foron utilizados noutros lugares, particularmente durante a campaña dos Dardanelos.
, onde o "Bouvet" foi afundido en 1915. Despois da guerra, os pre-dreadnoughts superviventes foron desguazados ou reducidos a funcións secundarias.