Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  As causas subxacentes da batalla foron as rivalidades inherentes á Tetrarquía de Diocleciano. Despois de que Diocleciano renunciase o 1 de maio de 305, os seus sucesores comezaron a loitar polo control do Imperio Romano case inmediatamente. Aínda que Constantino era fillo do emperador de Occidente Constancio, a ideoloxía tetrarquica non necesariamente prevé a sucesión hereditaria. Cando Constancio morreu o 25 de xullo de 306, as tropas do seu pai proclamaron a Constantino como Augusto en Eboracum (York). En Roma, o favorito foi Maxentio, o fillo do colega imperial de Constancio, Maximiano, que tomou o título de emperador o 28 de outubro de 306. Pero mentres que a reivindicación de Constantino foi recoñecida por Galerio, gobernante das provincias orientais e o emperador superior no Imperio, Maxencio foi tratado como un usurpador. Galerio, con todo, recoñeceu a Constantino como tendo só o rango imperial inferior de César. Galerio ordenou ao seu co-Augusto, Severo, que derrubase a Maxencio a comezos de 307. Con todo, unha vez que Severus chegou a Italia, o seu exército desertou a Maxentius. Severus foi capturado, encarcerado e executado. O propio Galerio marchou contra Roma no outono, pero non puido tomar a cidade. Constantino evitou conflitos tanto con Maxencio como cos emperadores orientais durante a maior parte deste período. En 312, con todo, Constantino e Maxencio estaban comprometidos nunha hostilidade aberta entre si, aínda que eran cuñados a través do matrimonio de Constantino con Fausta, irmá de Maxencio. Na primavera de 312, Constantino reuniu un exército de 40.000 soldados e decidiu expulsar a Maxencio. Con facilidade invadiu o norte de Italia, gañando dúas grandes batallas: a primeira preto de Turín, a segunda en Verona, onde o prefecto pretoriano Ruricius Pompeianus, o xeneral máis veterano de Maxentius, foi asasinado.  Pregunta: cal foi a razón principal para loitar?
rivalidades inherentes