Os éxitos franceses en 1690 controlaban aos aliados na maioría das frentes continentais, pero as súas vitorias non romperon a Gran Alianza. Coa esperanza de desestabilizar a coalición, os comandantes franceses en 1691 preparáronse para un dobre golpe: a captura de Mons
Os Países Baixos españois e Niza, no norte de Italia. Boufflers invadiu Mons o 15 de marzo con uns 46.000 homes, mentres que Luxemburgo comandaba unha forza de observación similar. Tras algúns dos combates máis intensos de todas as guerras de Luís XIV, a cidade inevitablemente capitulou o 8 de abril. Luxemburgo procedeu a tomar Halle a finais de maio, mentres que Boufflers bombardeou Liège; pero estes actos demostraron non ter consecuencias políticas nin estratéxicas. A acción final dos Países Baixos ocorreu o 19 de setembro, cando a cabalería luxemburguesa sorprendeu e derrotou a retaguardia das forzas aliadas nunha acción menor preto de Leuze. Agora que a defensa dos Países Baixos españois dependía case por completo dos Aliados, Guillerme III insistiu en substituír o seu gobernador español, o marqués de Gastañaga, polo elector de Baviera, superando así os atrasos na obtención de decisións de Madrid.