Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A atmosfera de Xúpiter é a atmosfera planetaria máis grande do Sistema Solar. Está composto principalmente de hidróxeno molecular e helio en proporcións aproximadamente solares; outros compostos químicos están presentes só en pequenas cantidades e inclúen metano, amoníaco, sulfuro de hidróxeno e auga. Aínda que se pensa que a auga reside profundamente na atmosfera, a súa concentración medida directamente é moi baixa. A abundancia de nitróxeno, xofre e gases nobres na atmosfera de Xúpiter supera os valores solares por un factor de aproximadamente tres. A atmosfera de Xúpiter carece dun límite inferior claro e transiciona gradualmente ao interior líquido do planeta. Desde a máis baixa ata a máis alta, as capas atmosféricas son a troposfera, a estratosfera, a termosfera e a exosfera. Cada capa ten gradientes de temperatura característicos. A capa máis baixa, a troposfera, ten un complicado sistema de nubes e neblinas, que comprende capas de amoníaco, hidrosulfuro de amonio e auga. As nubes superiores de amoníaco visibles na superficie de Xúpiter están organizadas nunha ducia de bandas de zonas paralelas ao ecuador e están delimitadas por poderosos fluxos atmosféricos de zonas (vientos) coñecidos como chorros. As bandas alternan en cor: as bandas escuras chámase cintas, mentres que as claras chámase zonas. As zonas, que son máis frías que os cinturóns, corresponden a fontes ascendentes, mentres que os cinturóns marcan o gas descendente. Crese que a cor máis clara das zonas é o resultado do xeo de amoníaco; o que dá aos cinturóns as súas cores máis escuras é incerto. As orixes da estrutura de bandas e os chorros non se comprenden ben, aínda que existe un "modelo superficial" e un "modelo profundo". A atmosfera de Xúpiter mostra unha ampla gama de fenómenos activos, incluíndo inestabilidades de banda, vórtices (ciclóns e anticiclóns), tormentas e relámpagos. Os vórtices revelan grandes manchas vermellas, brancas ou marróns (ovais). As dúas manchas máis grandes son a Gran Mancha Vermella (GRS) e o Oval BA, que tamén é vermello. Estas dúas e a maioría das outras manchas grandes son anticíclónicas. Os anticiclóns máis pequenos adoitan ser brancos. Pensamos que os vórtices son estruturas relativamente superficiais con profundidades...  Pregunta: Que lle falta á atmosfera de Xúpiter?
limpar o límite inferior e gradualmente as transicións ao interior líquido do planeta.