Resume o artigo:  A medida que nos achegamos ao 27 de abril, cando Sudáfrica conmemora o aniversario das primeiras eleccións post-apartheid celebradas ese día en 1994, enfrontámonos a outra onda de ataques mortais contra os migrantes africanos. A indignación desencadeada por esta violencia está sendo escoitada en voz alta en todas as redes sociais con "#WeAreAfrica" mostrando a necesidade dunha fronte común contra esta afrenta. Estes ataques recorrentes contra os inmigrantes e as súas propiedades poden ser leídos como unha indicación máis de como o soño da nación do arcoíris faltou. Esa visión non só simbolizaba unha Sudáfrica multiétnica, senón unha na que vivir con dignidade é compartido a través das liñas raciais e de clase. Os ataques contra os recén chegados a Sudáfrica adoitan reducirse a actitudes de odio e resentimento cara a outros negros africanos. Os titulares nacionais e internacionais usan "xenofobia" como se calquera palabra puidese transmitir a crise multifacética dentro da cal ocorre este fenómeno. Etiquetar esta confusión como xenófoba non transmite as condicións nas que os migrantes africanos son chivos expiatorios polo persistente legado do apartheid na era posterior á liberación. Esta palabra tampouco nos di que a pobreza extrema agora supera a experimentada baixo o apartheid. E certamente non explica como a extrema desigualdade é agora totalmente aceptada e normalizada por unha nova elite negra que se une aos "brancos ricos" de outrora. A pregunta de por que os negros estranxeiros son os obxectivos e non os brancos estranxeiros tamén se repite ata a nausea, como se a maioría dos cidadáns negros e os migrantes africanos compartisen espazos e experiencias comúns cos sudafricanos brancos ou os estranxeiros brancos. O contacto entre a maioría dos grupos de migrantes africanos e os sudafricanos negros nativos ocorre principalmente en asentamentos informais subdesenvolvidos e municipios. Na interacción e competición entre estes grupos nestes espazos, temos que ter coidado co tratamento simplista da enfermidade de Sudáfrica como xenofobia. Tal etiquetaxe non explica e non pode explicar a totalidade do contacto, competencia e conflito entre nativos negros pobres...
A xenofobia non pode explicar o conflito entre os pobres negros sudafricanos nativos e os empresarios africanos estranxeiros, di Abdi. Os asasinatos de estranxeiros non se poden separar da brutal violencia que viven os pobres sudafricanos, engade.