A dinastía dos descendentes de Malaca durou ata a morte de Mahmud II, cando foi sucedida pola dinastía de Bendahara, unha dinastía de ministros que anteriormente serviron no Sultanato de Malaca. Os holandeses sentíronse cada vez máis ameazados no século XVIII, especialmente cando a Compañía Británica das Indias Orientais comezou a establecer unha presenza no norte da Península Malaia, o que levou aos holandeses a apoderarse das áreas bugis de Riau e expulsar os bugis de Riau e Selangor para que estas áreas non caesen baixo o dominio británico. Isto puxo fin ao dominio político dos bugis no imperio de Johor-Pahang-Riau, o que resultou na prohibición dos bugis de Riau en 1784. Durante a rivalidade entre os bugis e os holandeses, Mahmud Shah III celebrou un tratado de protección co VOC a bordo do HNLMS "Utrecht" e o sultán foi autorizado a residir en Riau con protección holandesa. Desde entón, a desconfianza entre os bugis e os malayos aumentou. De 1796 a 1801 e de 1807 a 1818, Malaca foi colocada baixo a Residencia Británica cando os Países Baixos foron conquistados por Francia nas guerras napoleónicas, pero foi devolto aos holandeses en 1818. Malaca serviu de base para a vitoria británica en 1811
- Non.