Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O ateísmo occidental ten as súas raíces na filosofía grega presocrática, pero o ateísmo no sentido moderno era inexistente ou extremadamente raro na antiga Grecia. Os atomistas presocráticos como Demócrito intentaron explicar o mundo dun xeito puramente materialista e interpretaron a relixión como unha reacción humana aos fenómenos naturais, pero non negaron explícitamente a existencia dos deuses. A finais do século V a.C., o poeta lírico grego Diágoras de Melos foi condenado a morte en Atenas baixo a acusación de ser unha "persoa atea" (<unk>θεος) despois de burlarse dos Misterios Eleusinos, pero fuxiu da cidade para escapar do castigo. Os escritores posteriores citaron a Diágoras como o "primeiro ateo", pero probablemente non foi un ateo no sentido moderno da palabra. Un fragmento da obra perdida de sátiro Sísifo, que se atribuíu tanto a Critias como a Eurípides, afirma que un home intelixente inventou "o medo dos deuses" para asustar á xente para que se comportase moralmente. Esta declaración, con todo, orixinalmente non significaba que os deuses non existían, senón que os seus poderes eran un engano. As declaracións ateas tamén foron atribuídas ao filósofo Pródico. Filodemo relata que Pródico cría que "os deuses da crenza popular non existen nin os coñecen, pero o home primitivo, [por admiración, divinizou] os froitos da terra e virtualmente todo o que contribuíu á súa existencia". Protagoras ás veces foi considerado ateo, pero máis ben adoptou puntos de vista agnósticos, comentando que "Con respecto aos deuses non son capaz de descubrir se existen ou non, ou como son en forma; porque hai moitos obstáculos ao coñecemento, a escuridade do tema e a brevidade da vida humana". O público ateniense asociou Sócrates (c. 470<unk>399 aC) coas tendencias da filosofía presocrática cara á investigación naturalista e o rexeitamento das explicacións divinas para os fenómenos. A obra cómica de Aristófanes, As nubes (realizada en 423 a.C.), retrata a Sócrates como un profesor dos seus alumnos que as deidades gregas tradicionais non existen.  Pregunta: como exerceu Sextus Empiricus unha longa influencia nos filósofos posteriores?
O seu volume relativamente grande de obras que sobreviviron