Os primeiros "resistentes" ao novo réxime foron un grupo de alumnos de último curso do Liceo de Niza, agora, en setembro de 1940, máis tarde arrestados e executados en 1944 preto de Castellane. As primeiras manifestacións públicas tiveron lugar o 14 de xullo de 1942, cando varios centos de manifestantes saíron ás rúas ao longo da Avenida da Vitoria e na Praza Masséna. En novembro de 1942, as tropas alemás entraron na maior parte da Francia non ocupada, pero as tropas italianas entraron nunha zona máis pequena, incluíndo Niza. Unha certa ambivalencia permaneceu entre a poboación, moitos dos cales eran inmigrantes recentes de ascendencia italiana. Con todo, a resistencia gañou impulso despois da rendición italiana en 1943, cando o exército alemán ocupou a antiga zona italiana. As represalias intensificáronse entre decembro de 1943 e xullo de 1944, cando moitos partisanos foron torturados e executados pola Gestapo local e a milicia francesa. Niza tamén foi fortemente bombardeada por avións estadounidenses en preparación para o desembarco aliado en Provenza.
(1000 mortos ou feridos e máis de 5600 persoas sen fogar) e a fame que se produciu durante o verán de 1944.