En 1946, Freire foi nomeado director do Departamento de Educación e Cultura de Pernambuco. Traballando principalmente entre os pobres analfabetos, Freire comezou a desenvolver unha praxis educativa que tería unha influencia no movemento de teoloxía da liberación da década de 1970. Na década de 1940 en Brasil, a alfabetización era un requisito para votar nas eleccións presidenciais. En 1961, foi nomeado director do Departamento de Extensión Cultural da Universidade de Recife. En 1962, tivo a primeira oportunidade para a aplicación a gran escala das súas teorías, cando, nun experimento, 300 recolectores de cana de azucre foron ensinados a ler e escribir en só 45 días. En resposta a este experimento, o goberno brasileiro aprobou a creación de miles de círculos culturais en todo o país.
encarcerado