O Plan Trachenberg foi unha estratexia de campaña creada polos Aliados na Campaña Alemá de 1813 durante a Guerra da Sexta Coalición, e nomeada para a conferencia celebrada no palacio de Trachenberg. O plan defendía evitar o enfrontamento directo co emperador francés, Napoleón I, que fora o resultado do medo á agora lendaria destreza do emperador na batalla. En consecuencia, os Aliados planearon atacar e derrotar aos mariscales e xerais de Napoleón por separado, e así debilitar o seu exército mentres construían unha forza esmagadora que nin mesmo el podía derrotar. Foi decidido despois dunha serie de derrotas e case desastres nas mans de Napoleón en
Lützen, Bautzen e Dresden. O plan tivo éxito, e na Batalla de Leipzig, onde os Aliados tiveron unha considerable vantaxe numérica, Napoleón foi derrotado e expulsado de Alemaña, de volta ao Rin. O plan foi unha amalgama de dous traballos anteriores: o Protocolo de Trachenberg e o Plan Reichenbach, escritos polo xefe de estado maior austríaco da Sexta Coalición, Joseph Radetzky von Radetz e o príncipe herdeiro de Suecia Charles John (anteriormente mariscal de Napoleón Jean-Baptiste Bernadotte) cuxa experiencia coas tácticas e métodos do "Grande Armée", así como a súa visión persoal de Napoleón, demostrou ser invaluable. A versión combinada e modificada dos dous plans anteriores fíxose coñecida como Plan Trachenberg.