Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: A densidade media de Calisto, 1,83 g/cm3, suxire unha composición de partes aproximadamente iguais de material rocoso e xeo de auga, con algúns xeos volátiles adicionais como o amoníaco. A fracción de masa de xeo é 49<unk>55%. Non se coñece a composición exacta do compoñente rocoso de Callisto, pero é probable que estea preto da composición das condritas ordinarias do tipo L / LL, que se caracterizan por menos ferro total, menos ferro metálico e máis óxido de ferro que as condritas H. A proporción de peso do ferro ao silicio é de 0,9<unk>1,3 en Callisto, mentres que a proporción solar é de aproximadamente 1:8. A superficie de Callisto ten un albedo duns 20%. A composición da súa superficie é similar á da súa composición no seu conxunto. A espectroscopia de infravermellos próximos revelou a presenza de bandas de absorción de xeo de auga en lonxitudes de onda de 1,04, 1,25, 1,5, 2,0 e 3,0 micrómetros. O xeo de auga parece ser omnipresente na superficie de Calisto, cunha fracción de masa de 25<unk>50%. A análise dos espectros de alta resolución, infravermellos próximos e UV obtidos pola nave espacial Galileo e do chan revelou varios materiais non xeados: silicatos hidratados con magnesio e ferro, dióxido de carbono, dióxido de xofre e posiblemente amoníaco e varios compostos orgánicos. Os datos espectrais indican que a superficie de Calisto é extremadamente heterogénea a pequena escala. Pequenas e brillantes manchas de xeo de auga pura están mesturadas con manchas dunha mestura de xeo de rocha e extensas áreas escuras feitas dun material que non é xeo. A superficie de Callistoan é asimétrica: o hemisferio principal é máis escuro que o final. Isto é diferente doutros satélites galileos, onde o contrario é certo. O hemisferio posterior de Calisto parece estar enriquecido en dióxido de carbono, mentres que o hemisferio anterior ten máis dióxido de xofre. Moitos cráteres de impacto frescos como Lofn tamén mostran enriquecemento en dióxido de carbono. En xeral, a composición química da superficie, especialmente nas áreas escuras, pode ser próxima á observada nos asteroides de tipo D, cuxas superficies están feitas de material carbonoso.  Pregunta: Cal é a lonxitude de onda máis longa da banda de absorción do xeo de auga?
3,0 micrómetros