Aínda que os dous tipos principais son agonistas β2 e anticolinérgicos; ambos aparecen en formas de acción longa e curta. Reducen a falta de aire, a respiración e a limitación do exercicio, o que resulta nunha mellor calidade de vida. Non está claro se cambian a progresión da enfermidade subxacente. Nos pacientes con enfermidade leve, recoméndanse axentes de acción curta segundo a necesidade. Nos pacientes con enfermidade máis grave, recoméndanse axentes de acción longa. Os axentes de acción longa funcionan parcialmente reducindo a hiperinflamación. Se os broncodilatadores de acción longa son insuficientes, entón adoitan engadirse corticosteroides.
de catro a seis horas