Os espectrómetros de Raman empregaron holográficos e múltiples etapas de dispersión para lograr un alto grao de rexeitamento láser. No pasado, os fotomultiplicadores eran os detectores de elección para configuracións dispersivas de Raman, o que resultou en longos tempos de adquisición. Con todo, a instrumentación moderna emprega case universalmente filtros de muesca ou de beira para a detección láser e os espectrógrafos de rexeitamento transmisivos, xa sexa axial (AT), Czerny<unk> Turner (CT) monocromador, ou FT (transformadores de espectro Fourier), e CCD. Pregunta: Que foi o resultado negativo causado polo uso de fotomultiplicadores como detectores dispersivos en Raman?
longos tempos de adquisición