Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O primeiro desenvolvemento tecnolóxico importante, a reintrodución de Bugatti de coches de motor central (seguindo a Unión de Auto pioneira de Ferdinand Porsche na década de 1930), ocorreu co Tipo 251, que non tivo éxito. O australiano Jack Brabham, campión do mundo durante 1959, 1960 e 1966, axiña demostrou a superioridade do deseño do motor central. En 1961, todos os competidores regulares cambiaron a coches de motor central. O Ferguson P99, un deseño de tracción nas catro rodas, foi o último coche de F1 con motor dianteiro en participar nunha carreira de campionato do mundo. Foi introducido no Gran Premio de Gran Bretaña de 1961, o único coche con motor dianteiro que competiu ese ano. Durante 1962, Lotus introduciu un coche cun chasis monocasco de chapa de aluminio en vez do deseño tradicional de marco espacial. Isto resultou ser o maior avance tecnolóxico desde a introdución de coches de motor central. Durante 1968, Lotus pintou unha librea Imperial Tobacco nos seus coches, introducindo así o patrocinio ao deporte. A carga aerodinámica gañou lentamente importancia no deseño de coches coa aparición de aerofólios durante a década de 1960. A finais da década de 1970, Lotus introduciu a aerodinámica de efecto de chan (anteriormente utilizada no Chaparral 2J de Jim Hall durante 1970) que proporcionou unha enorme carga aerodinámica e aumentou enormemente as velocidades nas curvas. Tan grandes eran as forzas aerodinámicas que presionaban os coches á pista (ata cinco veces o peso do coche), eran necesarias resortes extremadamente ríxidas para manter unha altura de condución constante, deixando a suspensión virtualmente sólida, dependendo integramente dos pneumáticos para calquera pequena cantidade de amortiguación do coche e do condutor de irregularidades da superficie da estrada.  Pregunta: Cando introduciu Lotus a aerodinámica
finais da década de 1970