Completa a seguinte frase: Despois dunha brillante carreira no Collège de Juilly, ingresou no "Corps des Ponts et Chaussées" en 1792, e converteuse en "chef de brigade" da École Polytechnique na súa fundación en 1794. Aquí, baixo a instrución de Prony, Lagrange e Monge, estudou matemáticas superiores, pero sen descoidar a literatura, e coa axuda de Fontanes traduciu unha gran parte da "Eneida". Dos seus versos só sobreviviu a seguinte liña:Le temps n'épargne pas ce qu'on a fait sans lui.Aínda que esquecido como matemático e poeta, Fayolle adquiriu unha sólida reputación polos seus servizos á literatura musical. Estudou armonía con Perne e violoncelo con Barni, pero abstívose de imprimir as súas composicións; e contentábase coa publicación de "Les quatre Saisons du Parnasse" (París, 1805<unk>9), unha colección literaria en dezaseis volumes, 12mo, para a que escribiu moitos artigos sobre música e músicos. Tamén proporcionou a maior parte das notas biográficas no "Dictionnaire historique des Musiciens", publicado baixo os nomes de Choron e el mesmo (dous volumes. París, 1810<unk>11), obra á que Fétis ten moito que agradecer. En 1813 publicou "Sur les drames lyriques et leur execution". Coleccionou materiais para unha Historia do violín, da que, con todo, só apareceron fragmentos, baixo o título "Notices sur Corelli, Tartini, Gaviniés, Pugnani, et Viotti, extraites d'une histoire du violon" (París, 1810). Despois da caída de Napoleón, Fayolle chegou a Inglaterra, onde ensinou francés e escribiu para o "Harmonicon". Na véspera do
Revolución de 1830 volveu a París, e retomou a súa antiga ocupación como crítico musical. Entre as súas obras posteriores pódese mencionar un panfleto chamado "Paganini et Bériot" (París, 1830), e os artigos sobre músicos no suplemento da "Biographie Universelle" de Michaud. Morreu o 2 de decembro de 1852, en Ste. Perrine, unha casa de refuxio en París.