Africa Vetus ("Antiga África"), o territorio terrestre de Cartago fenicio (aproximadamente correspondente ao moderno nordeste de Túnez), caeu en mans romanas despois da derrota final e destrución de Cartago ao final da Terceira Guerra Púnica
(146 a.C.). A fertilidade do seu chan era proverbial entre os romanos, moito maior do que é hoxe. A provincia era poboada (c. 1,5 millóns de habitantes, aproximadamente o mesmo que a Gran Bretaña contemporánea) e foi, en 50 a.C., a fonte máis importante de subministración de cereais da cidade de Roma. Dicíase que África alimentaba á poboación romana durante oito meses do ano, mentres que Exipto proporcionaba o subministro dos catro meses restantes. A provincia era unha terra de vastas propiedades ("latifundia") propiedade de terratenientes ausentes. Plinio o Vello afirma que no tempo do emperador Nerón (gobernou 54-68), a metade de toda a terra cultivable da provincia pertencía a só seis senadores romanos. Ata o ano 45 a.C., o resto do noroeste de África estaba organizado en dous estados satélites berberes-romanos, Numidia (Tripolitania, oeste de Túnez / leste de Arxelia) e Mauretania (centro / oeste de Arxelia e Marrocos).