Completa a seguinte frase: "Historias" de Polibio comeza no ano 264 a.C. e remata no ano 146 a.C. (Polibio naceu ao redor do ano 200 a.C. e morreu ao redor do ano 117 a.C.). Preocúpase principalmente dos 53 anos nos que a antiga Roma se converteu na potencia mundial dominante. Este período, de 220 a 167 a.C., viu a Roma subxugar Cartago e gañar o control sobre a Grecia helenística. Os libros I a V cubren os asuntos de estados importantes na época (Egipto ptolemaico, Grecia helenística, Macedonia) e tratan extensivamente das Primeira e Segunda Guerras Púnicas. No Libro VI describe a Constitución romana e describe os poderes dos cónsules, o Senado e o Pobo. As diferenzas entre o primeiro conxunto de estados, a saber, Atenas e Tebas, e o segundo conxunto que consiste en Esparta, Creta, Mantinea e Cartago, afirmou, sobre o terreo de que os estados de Atenas e Tebas seguiron un crecemento "anormal". Por "anormal" Políbio quere dicir que estes estados deben tanto o ascenso ao pináculo do seu poder como a caída ao capricho da fortuna. É principalmente porque os atenienses tiñan líderes como Temístocles, e os tebanos Pelopidas e Epaminondas, que os dous estados teñen do seu lado os favores da fortuna por un tempo. Curiosamente, o punto de vista de Polibio sobre a era de Pericles podería, ata certo punto, considerarse contrario ao que a maioría dos historiadores modernos pensaban que era a Idade de Ouro de Grecia. A continuación, compara o sistema político do estado romano co dos cretenses, os espartanos, e mostra en que aspecto as leis de Roma son superiores ás dos cartagineses. Conclúe que o éxito do estado romano baséase na súa constitución mixta, que combinaba elementos dunha democracia, aristocracia e monarquía. O resto das "Historias" discute o período no que Roma chegou a dominar o Mediterráneo, desde a derrota de Aníbal en 201 a.C. ata a destrución de
Cartago e a cidade-estado grega de Corinto en 146 a.C.