Resume o artigo:  Se es famoso e interpretas o himno nacional americano, prepárate para ser un heroe nacional ou unha desgraza nacional. Os feitos son feitos. Pregúntalle a Vince, Whitney, Roseanne, Jimi e Michael. Vince Neil, de Mötley Crüe, lembrou de novo esta semana dos perigos de abordar "The Star-Spangled Banner". Claro, pode destruílo en "Girls, Girls, Girls" e "Dr. Feelgood", pero esta é outra historia, unha historia completamente diferente. Dicir que Neil masacrou a canción antes do partido dos Outlaws de Las Vegas sería cruel para os da profesión. Hai menos carnicería cando os carniceros rematan o seu traballo. O falecido Whitney Houston estableceu o estándar moderno para o himno nacional no Super Bowl XXV. Nas primeiras etapas da Guerra do Golfo en 1991, un patriótico Estados Unidos saudou a súa actuación. Só seis meses antes, a comediante Roseanne Barr puido establecer a marca de auga baixa. A multitude no partido dos San Diego Padres abucheou a súa interpretación e o presidente George H. W. Bush chamou-a "vergonzosa". Non hai nada como conseguir os pulgares presidenciais. Unha das versións máis controvertidas e queridas de "The Star-Spangled Banner" vén de 1969. O guitarrista Jimi Hendrix inflamaba a América convencional coa súa versión psicodélica do himno nacional para o deleite da xeración de Woodstock. E hai a versión de Michael Bolton. As cancións excesivamente elaboradas son a súa especialidade e non decepciona nese departamento cando canta na Serie de Campionato da Liga Americana en 2003. Bolton fai a súa parte, pero hai un pequeno problema: as palabras. Alguén pode dicir notas de cama?
Cantar o himno nacional é unha proposta arriscada. Whitney Houston o fixo, Roseanne Barr o destruíu.