Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Tras demostrar que as enzimas poden funcionar fóra dunha célula viva, o seguinte paso foi determinar a súa natureza bioquímica. Moitos dos primeiros traballadores observaron que a actividade enzimática estaba asociada coas proteínas, pero varios científicos (como o premio Nobel Richard Willstätter) argumentaron que as proteínas eran simplemente portadoras dos verdadeiros encimas e que as proteínas en si eran incapaces de catálisis. Con todo, en 1926, James B. Sumner demostrou que a enzima ureasa era unha proteína pura e cristalizouna; Sumner fixo o mesmo para a enzima catalase en 1937. A conclusión de que as proteínas puras poden ser encimas foi probada definitivamente por Northrop e Stanley, que traballaron nos encimas dixestivos pepsina (1930), tripsina e quimotripsina. Estes tres científicos foron galardoados co Premio Nobel de Química en 1946. Este descubrimento, de que os encimas podían cristalizarse, significaba que os científicos eventualmente podían resolver as súas estruturas por cristalografía de raios X. Isto foi feito por primeira vez para a lisozima, unha enzima que se atopa nas bágoas, a saliva e as claras de ovo que dixeren a capa de algunhas bacterias; a estrutura foi resolta por un grupo liderado por David Chilton Phillips e publicada en 1965. Esta estrutura de alta resolución da lisozima marcou o comezo do campo da bioloxía estrutural e o esforzo por comprender como funcionan as enzimas a nivel atómico de detalle.  Pregunta: cal foi o premio que os tres científicos recibiron?
Premio Nobel de Química