Completa a seguinte frase: A institución foi establecida por primeira vez o 13 de maio de 1924 polo arcebispo Jean-Arthur Chollet (21 de novembro de 1913 <unk> 2 de decembro de 1952) como unha ramificación da propia arquidiocese católica romana de Cambrai erixida a finais do século VI e colocada baixo a súa protección. Anteriormente era coñecido como o Pequeno Seminario Relixioso. A principios da Idade Media, a diocese de Cambrai (Lotaringia) foi gobernada por primeira vez polo soberano franco occidental Carlos o Calvo de acordo coa implementación do Tratado de Meerssen (870). Ao longo da historia, foi gobernada e regimentada por figuras como o rei alemán Henrique o Voador (925) ou o duque Gilbert de Lorena (939). Todas as inmunidades concedidas ata entón aos bispos de Cambrai foron ratificadas polo rei Otón o Grande (23 de novembro de 912 <unk> 7 de maio de 973). A principios do século XI, este Obispado foi elevado a Estado Imperial polo emperador Henrique II, a protectorado por Maximiliano I de Habsburgo a finais do século XV, foi unido ao Círculo Baixo Renano-Westfaliano en 1512 e integrado na Sé de Mechelen en 1559 por Filipe II de España. Finalmente foi declarado francés baixo o Rei Soleil no Tratado de Nijmegen (1678) despois da
Sitio de Cambrai o ano anterior. Foi afiliada ao Nord a través do Concordato Napoleónico de 1801. Entre a plétora de individuos máis destacados da Diocese de Cambrai atopamos a Carlos o Bo (1084-1127); o poeta e autor François de la Mothe-Fénelon (1651-1715); o filósofo da Academia Francesa Gratry (1805-1872) e o compositor Guillaume Dufay (1397-1474). A institución permaneceu chamada o Pequeno Seminario Relixioso ata 1965, cando o internado abriu as súas portas aos nenos externos e posteriormente ás nenas en 1968. O patrón da institución é San Miguel, coñecido no Antigo Testamento como o principal oponente de Satán e comandante do Exército de Deus, que é o único mencionado na Letanía dos Santos que omitiu a San Gabriel e San Rafael.