En 2002 a visión de Seyfert dunha empresa cinematográfica libre de cárteles comezou a tomar forma mentres exploraba as desigualdades de América Latina a través dos ollos da súa xente desposeída: Viúvas do etnocidio guatemalteco coñecido como O Holocausto silencioso preto de Rabinal, sitio de algunhas das masacres máis sangrientas en
A guerra civil de Guatemala, os agricultores de coca e os mineiros de tungsteno abandonados nos Andes bolivianos, unha tribo amazónica expulsada da selva tropical por leñadores e compañías petrolíferas, os descendentes xamaicanos de escravos que venden sexo a mulleres de mediana idade e a mansión rastafari Bobo Ashanti de Bull Bay, un reclamo de repatriación a África, os "recicladores" que viven nun enorme vertedoiro de lixo de 150 hectáreas na Cidade de México e os cubanos resilientes na súa loita diaria por sobrevivir nas ruínas do centro de La Habana, nenos de rúa de 10 anos que viven entre os deportados membros da pandilla americana Mara Salvatrucha nunha devastada El Salvador e os mafiosos brasileiros fortemente armados na súa busca da humanidade. Os filmes de Seyfert son totalmente autofinanciados e producidos con ferramentas rudimentarias e permaneceron relevantes moito despois de que se fixeran. Son obxecto de citas en artigos académicos e disertacións.