A Constitución do 3 de maio de 1791, titulada Lei de Goberno, foi unha constitución adoptada polo Gran Sejm ("Sejm de catro anos", reunido en 1788-92) para a Mancomunidade polaco-lituana, unha monarquía dual que comprendía a Coroa do Reino de Polonia e o Gran Ducado de Lituania. A Constitución foi deseñada para corrixir os defectos políticos da Mancomunidade. Foi precedida por un período de agitación para a introdución gradual de reformas, a partir do
Convocatoria do Sejm de 1764 e a posterior elección dese ano de Stanisław August Poniatowski, o último rei da Mancomunidade.