O Congreso Continental foi inicialmente unha convención de delegados de varias colonias británicas americanas no ápice da era da Revolución Americana, que falou e actuou colectivamente para o pobo das Trece colonias que finalmente se converteron nos Estados Unidos de América. O termo refírese principalmente ao Primeiro Congreso Continental de 1774 e ao Segundo Congreso Continental
de 1775 a 1781. En termos máis amplos, tamén se refire ao Congreso da Confederación de 1781-1789, cubrindo así todo o período no que o Congreso Continental serviu como o principal órgano lexislativo e executivo do goberno dos Estados Unidos.