Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Moitas substitucións nucleofílicas ocorren máis facilmente non con piridina pura senón con piridina modificada con fragmentos de bromo, cloro, flúor ou ácido sulfónico que entón se convierten nun grupo de saída. Así que o flúor é o mellor grupo de saída para a substitución con compostos de organolitio. Os compostos nucleófilos de ataque poden ser alcóxidos, tiolados, aminas e amoníaco (a altas presións). En xeral, o ión hidruro é un grupo de saída pobre e ocorre só en algunhas reaccións heterocíclicas. Inclúen a reacción de Chichibabin, que produce derivados de piridina aminados na posición 2. Aquí, a amida de sodio úsase como o nucleófilo que produce 2-aminopiridina. O ión hidruro liberado nesta reacción combina cun protón dun grupo amino dispoñible, formando unha molécula de hidróxeno. Análogo ao benceno, as substitucións nucleofílicas da piridina poden resultar na formación de intermediarios de piridina como heteroarinas. Para este propósito, os derivados de piridina poden eliminarse con bos grupos de saída usando bases fortes como o tert-butoxido de sodio e potasio. A posterior adición dun nucleófilo ao enlace triple ten baixa selectividade, e o resultado é unha mestura dos dous posibles adutos.  Pregunta: Para que se usa o sodio?
nucleófilo que produce 2-aminopiridina