E Lewis e Tolman (1909) describiron a reciprocidade da dilatación do tempo usando dous reloxos de luz A e B, que viaxan cunha certa velocidade relativa entre si. Os reloxos consisten en dous espellos planos paralelos entre si e á liña de movemento. Entre os espellos un sinal de luz está rebotando, e para o observador que descansa na mesma referencia que A, o período do reloxo A é a distancia entre os espellos dividida pola velocidade da luz. Pero se o observador ve no reloxo B, que ocorre dentro do reloxo que traza un sinal, B é máis lento que B, B é máis lento que B, B é máis lento que B. Porén, o paradoxo da reciprocidade foi analizado completamente no sistema de reloxos de Lorentz (19119) e, polo tanto, só se se toma en conta unha situación de dilatación do tempo ao longo do reloxo, como se non se tomase en conta unha situación de dilatación do tempo.
completamente ao revés