A principios de 1918, a división, como moitas outras da BEF na época, estaba por debaixo da forza debido ás perdas en 1917 e os cansos superviventes recibiron unha parte tranquila da liña de fronte para manter. Por desgraza, os alemáns escolleron por casualidade esa localización como un dos puntos focais para a súa Kaiserschlacht, o último gran asalto alemán ao oeste
En marzo de 1918, a intención era gañar a guerra antes de que a Forza Expedicionaria Americana chegara en grandes cantidades. O veciño Corpo Expedicionario Portugués soportou o peso do asalto alemán inicial. Cando as tropas portuguesas comezaron a retirarse das súas posicións e atravesaron as posicións da 51a, confundíronse con alemáns nas malas condicións visuais e a 51a abriu fogo contra eles, causando baixas. A 51a, que tiña menos efectivos, tamén foi empurrada para atrás, pero finalmente se mantivo mentres a ofensiva alemá se desvanecía. Os restos da división sobreviviron ás batallas de primavera e recibiron substitucións a tempo para as ofensivas aliadas de Haig de agosto de 1918 en diante, que viron a guerra chegando ao seu fin o 11 de novembro de 1918.