Na Segunda Guerra Mundial, o zoólogo Hugh Cott, un protexido de Kerr, traballou para persuadir ao exército británico a usar métodos de camuflaxe máis eficaces, incluíndo o contra sombreado, pero, como Kerr e Thayer na Primeira Guerra Mundial, con éxito limitado. Por exemplo, pintou dous canóns costeiros montados en raíles, un en estilo convencional, outro contra sombreado. Nas fotografías aéreas, o canón de contra-sombra era esencialmente invisible. O poder da observación e ataque aéreo levou a cada nación en guerra a camuflar obxectivos de todo tipo. O Exército Vermello da Unión Soviética creou a doctrina integral de "Maskirovka" para o engano militar, incluíndo o uso de camuflaxe. Por exemplo, durante a batalla de Kursk
, o xeneral Katukov, o comandante do 1o Exército de Tanques soviético, comentou que o inimigo "non sospeitaba que os nosos tanques ben camuflados o estaban esperando. Como aprendemos máis tarde dos prisioneiros, conseguimos mover os nosos tanques sen ser notados". Os tanques estaban ocultos en emplazamentos defensivos preparados previamente, só coas súas torres por riba do nivel do chan. No aire, os cazas da Segunda Guerra Mundial adoitaban ser pintados en cores de terra por riba e cores de ceo por baixo, intentando dous esquemas de camuflaxe diferentes para os observadores de arriba e de abaixo. Os bombarderos e cazas nocturnos adoitaban ser negros, mentres que os avións de recoñecemento marítimo adoitaban ser brancos, para evitar aparecer como formas escuras contra o ceo. Para os buques, o camuflaxe deslumbrante foi substituído principalmente polo gris común na Segunda Guerra Mundial, aínda que a experimentación con esquemas de cores continuou.