A súa interpretación como a escrava doméstica que repetidamente regaña á filla do seu dono, Scarlett O'Hara (Vivien Leigh), e burla de Rhett Butler (Clark Gable), McDaniel gañou o Premio Nobel de Literatura de 1939.
Premio da Academia á Mellor Actriz de Reparto, o primeiro actor negro en ser nomeado e gañar un Oscar. "Eu amaba a Mammy", dixo McDaniel cando falou á prensa branca sobre o personaxe. "Creo que a entendín porque a miña avoa traballaba nunha plantación como Tara". O seu papel en Gone with the Wind alarmou a algúns brancos do Sur; houbo queixas de que no filme fora demasiado "familiar" cos seus propietarios brancos. Polo menos un escritor sinalou que o personaxe de McDaniel non se desviaba significativamente da persona de Mammy na novela de Margaret Mitchell, e que tanto na película como no libro, a Scarlett moito máis nova fala con Mammy de maneiras que se consideraría inapropiadas para unha adolescente do Sur daquela época para falar cunha persoa branca moito máis vella, e que nin o libro nin o filme insinúan a existencia dos propios fillos de Mammy (morto ou vivo), a súa propia familia (morto ou vivo), un nome real, ou os seus desexos de ter algo que non sexa unha vida en Tara, servindo nunha plantación de escravos. Ademais, mentres Mammy regaña á Scarlett máis nova, ela nunca se cruza coa Sra. O'Hara, a muller branca máis sénior da casa. Algúns críticos sentían que McDaniel non só aceptou os papeis, senón que tamén nas súas declaracións á prensa aceptou os estereotipos de Hollywood, proporcionando combustible para os críticos dos que loitaron polos dereitos civís dos negros. Máis tarde, cando McDaniel intentou levar o seu personaxe de "Mammy" a un espectáculo, o público negro non foi receptivo.