A principios de 1968, a maioría dos demócratas esperaban que o presidente Lyndon B. Johnson fose reelecto. Estas expectativas foron destruídas polo senador Eugene McCarthy, quen centrou a súa campaña na oposición ás políticas de Johnson en Vietnam. McCarthy perdeu por pouco a Johnson nas primeiras primarias do Partido Demócrata o 12 de marzo en New Hampshire, e a proximidade dos resultados sorprendeu ao establishment do partido e estimulou ao senador Robert F. Kennedy de Nova York a entrar na carreira. Dúas semanas despois, Johnson dixo a unha nación sorprendida que non buscaría un segundo mandato. Nas semanas seguintes, gran parte do impulso que movera a campaña de McCarthy cara adiante desprazouse cara a Kennedy. O vicepresidente Hubert Humphrey declarou a súa propia candidatura, obtendo o apoio de moitos dos partidarios de Johnson. Kennedy foi asasinado por Sirhan Sirhan en xuño de 1968, deixando a Humphrey e McCarthy como os dous principais candidatos restantes na carreira. Humphrey gañou a nominación presidencial na Convención Nacional Democrática de agosto
Chicago, e o senador Edmund Muskie de Maine foi seleccionado como seu candidato. Fora do salón de convencións, miles de mozos activistas contra a guerra que se reuniran para protestar contra a guerra de Vietnam chocaron violentamente coa policía. O caos, que fora transmitido ao mundo na televisión, paralizou a campaña de Humphrey. As enquisas do Día do Traballo posteriores á convención mostraron a Humphrey por detrás de Nixon por máis de 20 puntos porcentuais.