A Segunda República Española, proclamada en 1931, intentou establecer un réxime con separación entre Estado e Igrexa como ocorrera en Francia (1905). Cando se estableceu, a República aprobou unha lexislación que impediu que a Igrexa realizase actividades educativas. Un proceso de polarización política caracterizara a Segunda República Española, as divisións partidistas volvéronse cada vez máis amargadas e as cuestións de identidade relixiosa chegaron a asumir un importante significado político. A existencia de diferentes institucións da Igrexa foi unha ilustración da situación que resultou da proclamación que denunciou a 2a República como unha conspiración internacionalista anticatólica, masónica, xudía e comunista que anunciaba un choque entre Deus e o ateísmo, o caos e a harmonía, o Ben e o Mal. Altos funcionarios da Igrexa, como Isidro Goma, bispo de Tudela, lembraron aos seus súbditos cristiáns da súa obrigación de votar "para os xustos", e aos seus sacerdotes da súa obrigación de "educar as conciencias". Na folga dos mineiros asturianos de 1934
, parte da Revolución de 1934, 34 sacerdotes católicos foron masacrados e as igrexas foron sistematicamente queimadas. A opinión anticlerical acusou o sacerdocio católico e as ordes relixiosas de hipocresía: os clérigos eran culpables de tomar armas contra o pobo, de explotar a outros por mor da riqueza e da inmoralidade sexual, todo isto mentres reclamaban a autoridade moral da paz, a pobreza e a castidade.