Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Os funerais xaponeses son asuntos altamente ritualizados que xeralmente, aínda que non sempre, se realizan de acordo cos ritos budistas. En preparación para o funeral, o corpo é lavado e os orificios son bloqueados con algodón ou gasa. O ritual de enterro (chamado nōkan), como se mostra en Departures, raramente se realiza, e mesmo así só en áreas rurais. Esta cerimonia non está estandarizada, pero xeralmente inclúe a profesionais funerarios (納棺師, nōkanshi) que preparan ritualmente o corpo, visten aos mortos de branco e ás veces aplican maquillaxe. A continuación, o corpo é colocado sobre xeo seco nun ataúd, xunto con pertenzas persoais e elementos necesarios para a viaxe á vida despois da morte. A pesar da importancia dos rituais da morte, na cultura tradicional xaponesa o suxeito é considerado impuro xa que todo o relacionado coa morte é considerado unha fonte de kegare (contaminación). Despois de entrar en contacto cos mortos, as persoas deben limparse a si mesmas a través de rituais de purificación. As persoas que traballan estreitamente cos mortos, como os funerarios, son consideradas impuras, e durante a época feudal aqueles cuxo traballo estaba relacionado coa morte convertéronse en burakumin (intocables), forzados a vivir nas súas propias aldeas e discriminados pola sociedade en xeral. A pesar dun cambio cultural desde a Restauración Meiji de 1868, o estigma da morte aínda ten unha forza considerable dentro da sociedade xaponesa, e a discriminación contra os intocables continuou. Ata 1972, a maioría das mortes foron tratadas por familias, funerarias ou nōkanshi. A partir de 2014, aproximadamente o 80% das mortes ocorren nos hospitais, e a preparación dos corpos é frecuentemente feita polo persoal do hospital; nestes casos, a familia a miúdo non ve o corpo ata o funeral. Unha enquisa de 1998 descubriu que o 29,5% da poboación xaponesa cre nunha vida despois da morte, e un 40% máis quería crer; a crenza era máis alta entre os mozos. A crenza na existencia dunha alma (54%) e unha conexión entre o mundo dos vivos e os mortos (64,9%) tamén era común.  Pregunta: Cantas persoas en Xapón crían na vida despois da morte en 1998?
29,5%