Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  En 1963, a Forza Aérea dos Estados Unidos comezou unha serie de proxectos de estudo sobre un avión de transporte estratéxico moi grande. Aínda que o C-141 Starlifter estaba a ser introducido, os funcionarios crían que se precisaba un avión moito máis grande e máis capaz, especialmente para transportar carga que non cabería en ningún avión existente. Estes estudos levaron a requisitos iniciais para o CX-Heavy Logistics System (CX-HLS) en marzo de 1964 para unha aeronave cunha capacidade de carga de 180,000 libras (81,600 kg) e unha velocidade de Mach 0.75 (500 mph ou 800 km/h), e un alcance sen reabastecemento de combustible de 5,000 millas náuticas (9,300 km) cunha carga útil de 115,000 libras (52,200 kg). O compartimento de carga útil tiña que ser de 17 pés (5.18 m) de ancho por 13,5 pés (4.11 m) de alto e 100 pés (30 m) de longo con acceso a través de portas na parte dianteira e traseira. O desexo de manter o número de motores a catro requiriu novos deseños de motores con moito máis potencia e mellor economía de combustible. En maio de 1964, chegaron propostas de fuselaxe de Boeing, Douglas, General Dynamics, Lockheed e Martin Marietta; propostas de motores foron presentadas por General Electric, Curtiss-Wright e Pratt & Whitney. Boeing, Douglas e Lockheed recibiron contratos adicionais de estudo para a fuselaxe, xunto con General Electric e Pratt & Whitney para os motores. As propostas de fuselaxe comparten unha serie de características. Como o CX-HLS necesitaba poder cargarse desde a parte dianteira, tiña que incluír unha porta onde normalmente estaba a cabina. Todas as compañías resolveron este problema movendo a cabina por riba da área de carga; Douglas tiña un pequeno "pod" xusto adiante e por riba da asa, Lockheed usou unha longa "columna vertebral" que percorría a lonxitude da aeronave co esparrillo da asa que pasaba a través del, mentres que Boeing mesturou os dous, cun pod máis longo que corría desde xusto detrás do nariz ata xusto detrás da asa. En 1965, o deseño do avión de Lockheed e o deseño do motor de General Electric foron seleccionados para o novo transporte C-5 Galaxy, que era o avión militar máis grande do mundo naquel momento. A porta do nariz e os conceptos de cabina elevada serían trasladados a...  Pregunta: Quen debía estudar as estruturas do avión?
Boeing, Douglas e Lockheed