O 19 de xullo, o ollo de Daniel apareceu nas imaxes de satélite, que se organizaron en un ollo de buraco de alfiler, e foi sometido a un ciclo de substitución da parede do ollo mentres se volvía cara ao oeste-noroeste, detendo temporalmente a súa tendencia de intensificación, antes de fortalecerse rapidamente e alcanzar o status de gran furacán o 20 de xullo. Máis tarde ese día, o furacán Daniel organizou-se nun ciclón moi simétrico cun ollo distinto de aproximadamente 30 millas (45 km) de diámetro. Ao alcanzar a categoría 4 na Escala de furacáns Saffir-Simpson, o ciclón semellou a aparencia dun furacán anular; un furacán anular é un con un ollo grande e simétrico, rodeado por augas espesas de convección convectiva intensa, e normalmente é capaz de manter a súa intensidade e estrutura durante varios días. O 21 de xullo, a actividade do ollo de Daniel comezou a diminuír temporalmente, detendo temporalmente a súa actividade e alcanzando o status de furacán maior
25 de xullo