Máis de 2,8 millóns de soldados alemáns rendéronse na Fronte Occidental.
entre o día D (6 de xuño de 1944) e o final de abril de 1945; 1,3 millóns entre o día D e o 31 de marzo de 1945; e 1,5 millóns deles no mes de abril. A partir de principios de marzo, estas rendicións debilitaron seriamente á Wehrmacht no oeste, e fixeron máis probables novas rendicións, tendo así un efecto de bola de neve. O 27 de marzo, Dwight D. Eisenhower declarou nunha conferencia de prensa que o inimigo era un exército flagelado. En marzo, a taxa diaria de prisioneiros de guerra capturados na Fronte Occidental foi de 10.000; nos primeiros 14 días de abril subiu a 39.000, e nos últimos 16 días a media alcanzou o máximo de 59.000 soldados capturados cada día. O número de prisioneiros capturados en Occidente en marzo e abril foi de máis de 1.800.000, máis do dobre dos 800.000 soldados alemáns que se renderon aos rusos nos últimos tres ou catro meses da guerra. Unha das razóns para esta enorme diferenza, posiblemente a máis importante, foi que as forzas alemás que se enfrontaban ao Exército Vermello tendían a loitar ata o final por medo ao cautiverio soviético, mentres que as forzas alemás que se enfrontaban aos aliados occidentais tendían a renderse sen presentar moita resistencia. En consecuencia, o número de alemáns mortos e feridos foi moito maior no leste que no oeste.