Completar a seguinte frase: No mes de novembro seguinte, dirixíndose á Cámara de Diputados, Mordini denunciou a prevaricación do goberno nun discurso eficaz que contribuíu á caída do goberno Rattazzi. Pero non houbo absolutamente ningún indicio de cambio na súa agora inquebrantable fe na monarquía constitucional de Italia, e non houbo desviación da súa contínua crenza na posibilidade dunha cooperación máis estreita entre Garibaldi e o rei. Foi precisamente isto o que o levou, durante 1863 e 1864, a tecer unha rede de conexións con un número de expatriados húngaros e polacos e a apoiar a
A insurrección que estalou en Polonia en xaneiro de 1863. No xuízo de Mordini, as condicións estaban maduras para unha intervención exitosa por outro exército de voluntarios liderado por Garibaldi. Viu a posibilidade de que unha insurrección exitosa en Polonia puidese levar a novas perdas territoriais do odiado imperio austríaco que involucraba a Hungría e, de particular importancia para os nacionalistas italianos, a rexión de Veneto, que, a pesar da súa historia e herdanza mediterránea, permaneceu baixo control austríaco ata 1866. Estas maquinacións e esperanzas resultaron en balde. Entretecéronse cos intentos de Mordini de persuadir a Garibaldi para que aceptase o liderado dun partido político cun "sello democrático constitucional": perseguiu as súas ideas con Garibaldi en abril de 1864, durante unha visita triunfal que os homes emprenderon a Londres (onde a unificación italiana foi vista como un asunto para moita celebración pola clase política, e Garibaldi gozou do status de heroe). Garibaldi rexeitou as propostas de Mordini e Mordini, xa abandonando a súa adhesión á esquerda democrática "extremista" da política, comprométese máis firmemente coa axenda do centro político dominante. En novembro de 1864 votou na Cámara dos Deputados a favor de trasladar a capital de Turín a Florencia: o movemento foi implementado prontamente, durante 1865.