En 1744, conseguiu asegurar a destitución de Carteret e a nomeación de Henry Pelham, a quen consideraba como un protexido político. Aconsellou a Pelham que utilizase o seu asento nos Comunes para servir de ponte entre a dinastía do rei e o Parlamento, tal como o fixera Walpole. Durante este tempo, Walpole tamén fixo dúas intervencións na súa administración. O primeiro foi en xaneiro de 1744, cando o seu fillo máis vello, Robert Walpole, morreu en Hanoveriano, pero non se descubriu ningunha evidencia substancial de irregularidades ou corrupción. Cando o seu fillo Martin morreu en 1745, Orford continuou a manter a influencia persoal con George II e a miúdo foi apelidado de "Ministro detrás da cortina" por este consello e influencia.
1744