En decembro de 1689, o Parlamento aprobou un dos documentos constitucionais máis importantes da historia inglesa, a Declaración de Dereitos. Esta medida, que reafirmou e confirmou moitas das disposicións da anterior Declaración de Dereitos, estableceu restricións á prerrogativa real; declarou, entre outras cousas, que o Soberano non podía suspender as leis aprobadas polo Parlamento, cobrar impostos sen consentimento parlamentario, infrinxir o dereito de petición, levantar un exército permanente durante o tempo de paz sen consentimento parlamentario, negar o dereito de levar armas a súbditos protestantes, interferir indebidamente nas eleccións parlamentarias, castigar a calquera membro da Cámara do Parlamento por calquera cousa dicida durante os debates, requirir fianza excesiva, ou inflixir castigos crueis ou inusuais.
O quinto mandamento