Aínda que a India independente foi inicialmente vista como un campión do anticolonialismo, a súa cordial relación coa Commonwealth de Nacións e as súas opinións liberais sobre as políticas coloniais británicas en África Oriental prexudicaron a súa imaxe como un firme partidario dos movementos anticolonialistas. A condena india das loitas militantes en Kenia e Arxelia
estaba en forte contraste coa China, que apoiara a loita armada para gañar a independencia africana. Despois de alcanzar un alto punto diplomático despois do papel de Nehru na crise de Suez, o illamento da India de África foi completo cando só catro nacións; Etiopía, Kenia, Nixeria e Libia apoiaban durante a guerra sino-indiana en 1962. Despois de que Gandhi se converteu en primeiro ministro, as relacións diplomáticas e económicas cos estados que se aliaron coa India durante a guerra sino-indiana foron expandidas. Gandhi comezou negociacións co goberno de Kenia para establecer a Cooperación para o Desenvolvemento África-India. O goberno indio tamén comezou a considerar a posibilidade de traer indios establecidos en África no marco dos seus obxectivos políticos para axudar a recuperar a súa influencia xeoestratéxica en declive. Gandhi declarou a xente de orixe india establecida en África como "embaixadores da India". Os esforzos para convencer á comunidade asiática a unirse á diplomacia india, non foron efectivos, en parte debido á falta de vontade dos indios de permanecer en ambientes politicamente inseguros e en parte debido ao éxodo dos indios africanos a Gran Bretaña coa aprobación da Lei de Inmigrantes da Commonwealth en 1968. En Uganda, a comunidade indíxena africana sufriu incluso persecución e, finalmente, a expulsión baixo o goberno de Idi Amin.