En realidade, os chamamentos de Wilson a un maior desenvolvemento autónomo e soberanía dirixíronse unicamente aos países europeos baixo o dominio dos imperios alemán, austrohúngaro e otomán. Non o explicitou explícitamente, aínda que está claro que os seus pedidos de maior soberanía nestas rexións eran un esforzo para tentar desestabilizar os imperios dos inimigos. As ambicións do presidente Wilson para o terceiro mundo eran máis ben tentar influír no seu desenvolvemento para transformalo de "atraso" a "sofisticado", co obxectivo de incorporalo ao mundo comercial, para que os Estados Unidos puidesen beneficiarse aínda máis do comercio co sur global. Ademais, Wilson non cría que o terceiro mundo estivese preparado para o autogobierno, afirmando que era necesario un período de tutela e tutela das potencias coloniais para xestionar tal transición. Wilson consideraba este enfoque como esencial para o "bo desenvolvemento" dos países colonizados, reflectindo os seus puntos de vista sobre a inferioridade das razas non europeas. Ademais, Wilson non era polo seu carácter ou antecedentes un anticolonialista ou un defensor dos dereitos e liberdades de todas as persoas, senón que tamén era un racista, un fundamentalista da supremacía branca. Por exemplo, apoiou a anexión das Filipinas por Estados Unidos en 1898
mentres condenaba a rebelión do nacionalista filipino Emilio Aguinaldo, e creía firmemente que os Estados Unidos estaban moralmente obrigados a impor formas de vida e gobernanza occidentais a tales países, para que eventualmente puidesen gobernar de forma independente.