Para a viúva de Müller, despois de 1935 as condicións en Berlín empeoraron progresivamente. Cando os seus fillos emigraron en 1935 e 1937, as relacións entre os dous homes romperon completamente: xa non falaron entre si. Ambos cortaron todos os vínculos coa comunidade xudía, respectivamente en 1929 (Max) e 1930 (Ludwig), o que pode ter feito menos problemático para eles fuxir do país cando o fixeron. Para Thekla parecía que non había cuestión de deixar Alemaña. As infinitas complexidades legais e humanas que implicaban os seus vínculos cos negocios do seu falecido marido e, de feito, os accionistas estranxeiros farían que a emigración fose impensable. Despois do pogromo de novembro de 1938 (identificado en moitas fontes de lingua inglesa como "Kristallnacht")
O impensable tiña que facerse pensable, con todo. Os ataques destrutivos contra a propiedade xudía en Berlín duraron dous días e deixaron aproximadamente 400 xudeus berlineses mortos. Os arrestos e deportacións de 26.000 seguiron inmediatamente despois. Os xudeus alemáns cuxos negocios foran destruídos foron obrigados a pagar para restaurar os danos, mentres que as súas pólizas de seguro foron confiscadas. A presión para emigrar aumentou ao mesmo tempo que a opción de emigración fíxose cada vez máis custosa e para moitos individuos imposible, grazas a unha sucesión de "impuestos de saída" arbitrarios e obstáculos burocráticos. A arianización forzada do imperio empresarial de Müller comezou en 1938. A principios de 1939 Thekla Müller foi forzada a deixar a cómoda casa en Berlín-Charlottenburg na que vivira coa súa familia desde 1916. En agosto de 1939 o novo propietario, un Gauleiter do goberno, mudouse. Entre abril de 1939 e xuño de 1941 Thekla viviu nun cuarto no Hotel Esplanade no centro da cidade.