En 1918, como comandante do 2o Cuerpo Auxiliar Polaco co exército austríaco, Haller rompeu a liña de fronte austro-rusa cara a Ucraína, onde uniu as súas tropas con destacamentos polacos que deixaran o exército tsarista. Protestou contra o Tratado de Brest-Litovsk e continuou a loitar contra os rusos coa súa II Brigada das Lexións Polacas (posteriormente, as 4a e 5a Divisións de Fusil do II Corpo Polaco). Baixo a presión dos alemáns, que despois da Paz de Brest-Litovsk consideraron a presenza de tropas polacas en Ucraína como ilegal, e unha feroz
Na batalla entre polacos e alemáns en Kaniów (10 de maio de 1918, 2500 baixas) o seu corpo foi internado, mentres que o propio brigadier conseguiu escapar a Moscova. Posteriormente, por Murmansk, chegou a Francia en xullo de 1918, onde en nome do Comité Nacional Polaco creou o que se coñeceu como o Exército Azul (da cor dos seus uniformes franceses, tamén coñecido como "Exército de Haller"). Nos meses seguintes, o seu exército, aliado da Entente, loitaría contra Alemaña. En 1919, á cabeza do novo exército, chegou a Polonia e foi enviado ao fronte ucraniano. En 1920 Haller tomou Pomerania e entrou en Danzig (Gdańsk) en nome de Polonia, e durante a guerra polaco-soviética comandou un exército de voluntarios. Tamén foi inspector xeral do exército e membro do Consello de Guerra.