Escriba unha continuación para este parágrafo - Nas trinta e seis horas seguintes ás eleccións, morreron dezaseis persoas (na súa maioría por parte de policías que intentaban manter a orde ou intervir en enfrontamentos violentos) e trinta e nove resultaron gravemente feridas, mentres que cincuenta igrexas e setenta centros políticos conservadores foron atacados ou incendiados. A dereita cría firmemente, a todos os niveis, que gañarían. Case inmediatamente despois de que se souberan os resultados, un grupo de monárquicos pediulle a Robles que liderase un golpe, pero el rexeitou. Con todo, pediu ao primeiro ministro Manuel Portela Valladares que declarase o estado de guerra antes de que as masas revolucionarias saísen ás rúas. Franco tamén se achegou a Valladares para propor a declaración da lei marcial e a retirada do exército. Isto non foi un intento de golpe de estado senón máis ben unha "acción policial" semellante á de Asturias.
, xa que Franco cría que o ambiente post-electoral podería converterse en violento e estaba a tratar de sofocar a ameaza de esquerda percibida. Valladares dimitiu, mesmo antes de que se puidese formar un novo goberno. Con todo, a Fronte Popular, que demostrara ser unha ferramenta electoral eficaz, non se traduciu nun goberno da Fronte Popular. Largo Caballero e outros elementos da esquerda política non estaban preparados para traballar cos republicanos, aínda que concordaron en apoiar gran parte das reformas propostas. Manuel Azaña Díaz foi chamado a formar un goberno antes de que o proceso electoral chegara ao seu fin, e en breve substituiría a Zamora como presidente, aproveitando unha brecha constitucional: a Constitución permitía ás Cortes destituír ao presidente do cargo despois de dúas disolucións anticipadas, e mentres que a primeira disolución (1933) fora parcialmente xustificada debido ao cumprimento da misión constitucional da primeira lexislatura, a segunda fora un simple intento de desencadear eleccións anticipadas.