En 1906, a entrada en servizo do HMS Dreadnought provocou a obsolescencia de todos os navíos de guerra existentes. O Dreadnought, ao desmantelar a batería secundaria, foi capaz de transportar dez canóns de 12 pulgadas (305 mm) en vez de catro. Podía disparar oito canóns pesados de banda ancha, en oposición a catro dun pre-dreadnought; e seis canóns de fronte, en oposición a dous. O cambio a un deseño de 'todo-gran-canón' foi unha conclusión lóxica dos rangos de combate cada vez máis longos e as baterías secundarias máis pesadas dos últimos pre-dreadnoughts; Xapón e os Estados Unidos deseñaron navíos cun armamento similar antes do Dreadnought, pero non foron capaces de completalos antes do navío británico.
descarga da batería secundaria