Un punto de inflexión na forma en que ambos lados se viñan a ver é probablemente a masacre de latinos en Constantinopla
en 1182. A masacre seguiu á deposición de María de Antioquía, unha princesa normanda-franca (e, polo tanto, "latina") que gobernaba como rexente do seu fillo infante, o emperador Aleixo II Comneno. María era profundamente impopular debido ao favoritismo de man pesada que se mostrara aos comerciantes italianos durante a rexencia e as celebracións populares da súa caída polos cidadáns de Constantinopla rapidamente se converteron en disturbios e masacres. O suceso e os terribles informes dos superviventes inflamaron as tensións relixiosas en Occidente, o que levou a que Guillerme II de Sicilia saquease en represalia Tesalónica, a segunda cidade máis grande do imperio. Un exemplo da opinión occidental daquela época son os escritos de Guillerme de Tiro, que describiu á "nación grega" como "unha cría de víboras, como unha serpe no peito ou un rato no armario que esixen mal aos seus hóspedes".