Cando comezou a Segunda Guerra Mundial, Italia xa era unha gran potencia mediterránea que controlaba as costas norte e sur da conca central. Despois da caída de Francia eliminou a principal ameaza desde o oeste, a Frota Británica do Mediterráneo, con bases en Gibraltar controlada polo Reino Unido, Malta, Chipre, Exipto, e Palestina Mandataria permaneceu a única ameaza para o poder naval italiano no Mediterráneo. As invasións de Albania
, Grecia e Exipto, e o asedio de Malta procuraron estender o control do Eixo sobre o mar. Esta política foi tan ampla e potencialmente intrusiva, que ameazou a nacións neutras como Turquía, unha ameaza que İsmet İnönü, o presidente de Turquía no momento da guerra, contrarrestou prometendo entrar na guerra só se a Unión Soviética se unise aos Aliados.