Resume o artigo:  O outro día estaba a pasar polo porto de Bristol e vin todos aqueles miles de coches en fila no peirao e... fixen unha toma dobre. Alí estaban: falange tras falange de brillantes vehículos novos brillando como xoguetes Dinky ao sol; e de súpeto decateime de que non estaban chegando a este país. Estes coches non acababan de desembarcar de Francia ou Alemaña ou Xapón. Estaban a piques de facer a súa propia viaxe ao estranxeiro... eran coches británicos, por amor de Deus. Eran exemplos de fabricación, deseño e enxeñaría británicos... e estaban a piques de ser cargados en barcos e levados a outros países europeos, e a África e Asia; e reflexionei sobre unha das historias de cambio máis sorprendentes na historia económica deste país. Despraza para o vídeo. Gran Bretaña produciu o ano pasado máis de 1,5 millóns de coches, o maior número desde 2007, e estamos preparados para superar a Francia e converternos na segunda maior potencia de fabricación de coches en Europa. A través de West Midlands - e de feito en todo o país - hai agora literalmente miles de empresas, grandes e pequenas, que se dedican á innovación e subministración de automóbiles; e houbo un tempo no que ninguén crería que iso era posible. Lembro a década de 1970. Ti tamén podes lembrar esa década de cabelos cor-de-rosa. A música era magnífica, a comida era mediocre, e a industria británica estaba de xeonllos. Lembro cando a nosa industria de fabricación de automóbiles estaba nas mans de "convencionistas" e "comandantes de oficina", e cando o home que dirixía a British Leyland, entón a nosa maior compañía de automóbiles, parecía ser un oficial sindical comunista declarado chamado Red Robbo. Cando era neno, temo dicir que os coches británicos eran obxecto de burla internacional. Tiñan fugas de petróleo, e xeralmente eran montados con tanta imprecisión que gañaron unha reputación de falta de fiabilidade que levou décadas para sacudilo. Limón tras limón saíu das nosas liñas de produción, culminando no ridículo cubo de ferruxe chamado Austin Allegro... e había unha razón para o...
Boris Johnson lanza un grito de protesta para derrotar a Ed Miliband na "Batalla por Gran Bretaña" O alcalde de Londres advertiu que a vitoria laborista do próximo mes sería "louca" Di que os conservadores precisan cinco anos para "acercar a recuperación económica"