Os sindicatos Zubatovistas lograron un éxito moderado en canalizar as axitacións políticas dos traballadores lonxe dos movementos revolucionarios e cara a melloras laborais, especialmente nas cidades de Minsk e Odessa, cun alto funcionario que observou que moitos revolucionarios e traballadores se unían aos sindicatos. Con todo, Zubatov, se non o socialismo policial, foi desacreditado no verán de 1903 despois de que o oficial de Okhrana a cargo do sindicato de Odessa permitiu que unha folga se escapase do control, causando un movemento de masas que paralizou a rexión. Aínda que os sindicatos dirixidos pola policía continuaron operando despois da expulsión de Zubatov, sen financiamento de Okhrana, demostraron ser máis un pasivo que un activo. A Asemblea dos Traballadores, un sindicato dirixido pola policía con uns 6.000 a 8.000 membros, formado polo presunto axente de Okhrana, o padre Georgy Gapon, provocou a masacre do Domingo Sangrento
de xaneiro de 1905, un marco na Revolución de 1905 cando os membros do sindicato marcharon pacíficamente ao Palacio de Inverno en San Petersburgo e foron disparados polos soldados imperiais. O Okhrana complementou o socialismo policial e outros proxectos para evitar as condicións nas que os movementos revolucionarios podían tomar posesión, perseguindo iniciativas para restrinxir as actividades das organizacións existentes. Yevno Azef, o notorio provocador de Okhrana que se converteu no xefe da Organización de Loita Socialista Revolucionaria (SRFO), personificou a práctica inescrutable de infiltración de grupos revolucionarios de Okhrana. Mentres que a Okhrana logrou introducir moitos dos seus axentes en organizacións revolucionarias, a policía preferiu recoller lentamente información e intentar interferir no traballo revolucionario de forma subrepticiosa en lugar de arrestar inmediatamente aos revolucionarios coñecidos. Esta política levou a numerosos actos dubidosos por parte dos espías da policía, que necesitaban participar en actividades revolucionarias para evitar sospeitas, como cando Yevno Azef, como xefe do SRFO, ordenou o asasinato de V. K. Plehve o 15 de xullo de 1904.