Con Atenas como seu aliado, os platanos foron capaces de evitar a subyugación polos seus veciños e manter a súa liberdade. En honor a esta débeda, na batalla de Maratón
Plataea loitaría só ao lado dos atenienses. Heródoto describe como, na véspera da batalla e enfrontados á formidable forza expedicionaria persa, os atenienses desesperaban dos espartanos, ou de feito de calquera outro, que lles viñese en auxilio no que parecían probabilidades imposibles. Os centinelas avistaron nubes de po no norte e inicialmente temeron que outro exército persa, ou un aliado persa, estivese a camiño do campo de batalla. En vez diso, foron os platanos os que viñeron "panstratiá", "é dicir", enviando "todos os homes de combate dispoñibles" (pénsase que ascenderon a uns 1.000) na hora de maior necesidade de Atenas. Liderados polo seu xeneral, Arimnestos. En recoñecemento e gratitude pola fidelidade do seu aliado, os atenienses deron aos platos a honra do flanco esquerdo durante a batalla (o esquerdo era o máis seguro dos dous flancos). Despois da batalla, os platos foron autorizados a compartir memoriais atenienses e nos ritos relixiosos (normalmente exclusivamente atenienses), sacrificios e xogos pedindo a bendición dos deuses patróns de Atenas.