Como parte da oposición árabe á crecente presenza xudía na Palestina Mandataria, algúns líderes árabes procuraron orquestar boicots anti-xudios a partir de 1922. O boicot orixinal renunciou a calquera trato con calquera negocio de propiedade xudía que operase na Palestina Mandataria. Os árabes palestinos "que romperon o boicot... foron atacados fisicamente polos seus irmáns e a súa mercadoría danada" cando os árabes palestinos revoltaron en Xerusalén
en 1929. Outro boicot máis estricto foi imposto aos negocios xudeus despois dos disturbios que chamaron a todos os árabes da rexión a cumprir os seus termos. O Comité Executivo Árabe do Congreso Sirio-Palestino pediu un boicot aos negocios xudeus en 1933, e en 1934 a Federación Árabe do Traballo realizou un boicot, así como un piquete organizado de negocios xudeus. En 1936, os líderes árabes palestinos convocaron outro boicot e ameazaron con violencia a quen non respectase o boicot. Con todo, este boicot non tivo éxito xa que os avogados, médicos e hospitais xudeus estaban demasiado integrados na sociedade palestina.