Debido a que varios países con altas emisións, incluídos os Estados Unidos e China, non foron signatarios do Protocolo de Kioto ou non foron obrigados por el a reducir as súas emisións, a maior parte do mercado de CDM provén de países europeos. Isto, xunto coas recesións provocadas pola crise financeira mundial e a crise da débeda europea, deu lugar a unha demanda moi baixa de compensacións de carbono, causando que o valor dos DEC caese drasticamente. En 2012, un informe autorizado pola ONU dixo que os gobernos necesitaban urgentemente abordar o futuro do MDL e suxeriu que o MDL estaba en perigo de colapso. Nese momento, o valor dun CER caeu a 5 USD por tonelada de CO2 (de 20 USD en 2008); o ano seguinte, o prezo caeu abruptamente a menos de 1 USD. Como resultado, miles de proxectos quedaron sen créditos reclamados. A loita sobre o que facer cos antigos créditos foi unha das principais causas do fallo da Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2019
- Non.