Aínda que os dous tipos principais son agonistas β2 e anticolinérgicos; ambos existen en formas de acción longa e curta. Eles reducen a falta de aire, a respiración e a limitación do exercicio, o que resulta nunha mellor calidade de vida. Non está claro se cambian a progresión da enfermidade subxacente. Nos pacientes con enfermidade leve, os axentes de acción curta recoméndanse segundo a necesidade. Nos pacientes con enfermidade máis grave, recoméndanse os axentes de acción longa. Os axentes de acción longa funcionan parcialmente reducindo a hiperinflamación. Se os broncodilatadores de acción longa son insuficientes, entón adoitan engadirse corticosteroides.
Agonistas β2 e anticolinérgicos