Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O 24 de febreiro, Boris Kevorkov, o secretario do partido da rexión autónoma de Nagorno-Karabakh e un leal a Azerbaiyán, foi despedido. Os líderes armenios de Karabakh queixáronse de que a rexión non tiña libros de texto de lingua armenia nas escolas nin na transmisión televisiva, e que o secretario xeral do Partido Comunista de Azerbaiyán, Heydar Aliyev, intentara ampliamente "azerificar" a rexión e aumentar a influencia e o número de azerbaiyanos que viven en Nagorno-Karabakh, ao mesmo tempo que reducía a súa poboación armenia (en 1987, Aliyev renunciaría como secretario xeral do Politburó de Azerbaiyán). En 1988, a poboación armenia de Karabakh diminuíu a case tres cuartos da poboación total. O movemento foi encabezado por figuras populares armenias e atopou apoio entre os intelectuais de Rusia tamén. Segundo o xornalista Thomas de Waal, algúns membros da intelectualidade rusa, como o disidente Andrei Sakharov, expresaron o seu apoio aos armenios. O apoio máis destacado ao movemento entre a elite de Moscova foi interpretado por algúns no público: en novembro de 1987 L'Humanité publicou os comentarios persoais feitos por Abel Aganbegyan, un asesor económico de Gorbachov, aos armenios que viven en Francia, nos que suxeriu que Nagorno-Karabakh podería ser cedido a Armenia. Antes da declaración, os armenios comezaron a protestar e a organizar greves de traballadores en Ereván, esixindo unha unificación co enclave. Isto provocou contra-protestas azerbaiyanas en Bakú.  Pregunta: Que fixeron os armenios en Yerevan para protestar contra o apoio ruso ao control azerbaiyano de Nagorno-Karabakh?
As folgas dos obreiros da etapa