O gobernador de Buenos Aires, Juan Manuel de Rosas, exerceu unha crecente hegemonía sobre o resto do país durante o seu goberno de 1835-1852 e resistiu a varias revoltas unitarias, pero finalmente foi derrotado en 1852.
por un exército de coalición reunido polo gobernador federalista de Entre Ríos, Justo José de Urquiza, que acusou a Rosas de non cumprir as disposicións do Pacto Federal para unha Constitución Nacional. En 1853, promulgouse unha Constitución Federal (a actual Constitución de Arxentina, a través de emendas) e Urquiza foi elixido Presidente da Confederación Arxentina. Con todo, tras a batalla de Caseros de 1852, a provincia de Buenos Aires separouse da Confederación. En 1859, despois da Batalla de Cepeda, o Estado de Buenos Aires volveu a formar parte da Confederación, aínda que se lle concedeu o dereito de facer algunhas emendas á súa Constitución. Finalmente, despois da batalla de Pavón de 1861, Buenos Aires asumiu a Confederación.