Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A pasaxe: Os antigos números exipcios eran de base 10. Usaron xeroglíficos para os díxitos e non eran posicionais. En 1770 a.C., os exipcios tiñan un símbolo para o cero nos textos contables. O símbolo nfr, que significa fermoso, tamén se usaba para indicar o nivel de base nos debuxos de tumbas e pirámides e as distancias medíanse en relación coa liña de base por encima ou por baixo desta liña. A mediados do segundo milenio a.C., as matemáticas babilonias tiñan un sofisticado sistema numérico posicional sexagesimal. A falta dun valor posicional (ou cero) indicouse por un espazo entre números sexagesimais. Por volta do 300 a.C., un símbolo de puntuación (duas cuñas inclinadas) foi cooptado como un marcador de posición no mesmo sistema babilónico. Nunha táboa desenterrada en Kish (datada ao redor do 700 a.C.), o escriba Bêl-bân-aplu escribiu os seus ceros con tres ganchos, en vez de dúas cunas inclinadas. O marcador de posición babilonio non era un verdadeiro cero porque non se usaba só. Tampouco se usaba ao final dun número. Así, números como 2 e 120 (2×60), 3 e 180 (3×60), 4 e 240 (4×60), parecían iguais porque os números máis grandes carecían dun marcador final sexagesimal. Só o contexto podía diferencialos.  Pregunta: Que lle falta a estes grandes números?
un marcador final sexagesimal