A adhesión de cinco Estados membros en 1958 permitiu que os Estatutos entraran en vigor, facendo do Centro unha entidade xurídica. Establecéronse colaboracións con outras institucións europeas de conservación, a saber, o Instituto Central de Restauración de Italia (ICR, agora ISCR) e o Instituto Real de Restauración de Obras de Arte (IRPA) en Bélxica. Creouse un consello provisional nomeado pola UNESCO para gobernar o Centro e en 1959 inaugurou en Roma co renombrado custodiador do Museo Británico Harold J. Plenderleith como seu director. O historiador de arte belga Paul Philippot foi nomeado director adxunto e o primeiro Consello Xeral en 1960, durante o cal se elixiron os primeiros membros regulares do Consello Europeo.
Instituto Central de Restauración de Italia (ICR, agora ISCR) e o Real Instituto de Restauración de Obras de Arte (IRPA)