Baixo o presidente John F. Kennedy, os niveis de tropas estadounidenses en Vietnam creceron baixo o programa Military Assistance Advisory Group de pouco menos de mil en 1959 a 16.000 en 1963. O presidente sur-vietnamita Ngo Dinh Diem reprime duramente aos monxes budistas
En 1963 levou aos EUA a apoiar un golpe militar mortal contra Diem. A guerra escalou aínda máis en 1964 despois do controvertido incidente do Golfo de Tonkin, no que un destructor estadounidense supuxo chocar con naves de ataque rápido do Vietnam do Norte. A Resolución do Golfo de Tonkin deu ao presidente Lyndon B. Johnson unha ampla autorización para aumentar a presenza militar estadounidense, desplegando unidades de combate terrestre por primeira vez e aumentando os niveis de tropas a 184,000. O líder soviético Leonid Brezhnev respondeu revertendo a política de desengano de Khrushchev e aumentando a axuda aos norvietnamitas, coa esperanza de atraer ao Norte da súa posición pro-chinesa. A URSS desalentou a escalada da guerra, proporcionando axuda militar suficiente para amarrar as forzas estadounidenses. A partir deste punto, o Exército Popular de Vietnam (PAVN), tamén coñecido como Exército do Vietname do Norte (NVA) participou nunha guerra máis convencional con forzas estadounidenses e survietnamitas.