En 2002 a visión de Seyfert dunha empresa cinematográfica libre de cárteles comezou a tomar forma mentres exploraba as desigualdades de América Latina a través dos ollos dos seus desposuídos: Viúvas do etnocidio guatemalteco coñecido como O Holocausto Silencioso preto de Rabinal, lugar de algunhas das masacres máis sangrientas da Guerra Civil de Guatemala.
, agricultores de coca e traballadores abandonados das minas de tungsteno nos Andes bolivianos, unha tribo amazónica expulsada da selva por leñadores e compañías petrolíferas, descendentes xamaicanos de escravos que venden sexo a mulleres de mediana idade e a mansión rastafari Bobo Ashanti de Bull Bay, reclusa, piden a repatriación a África, "recicladores" que viven nun enorme vertedoiro de 150 hectáreas da Cidade de México e cubanos resilientes na súa loita diaria por sobrevivir nas ruínas do centro de La Habana, nenos de rúa de 10 anos que viven entre os deportados membros da pandilla americana Mara Salvatrucha nun El Salvador devastado e bandidos de favelas brasileiras fortemente armados na súa busca pola humanidade. Os filmes de Seyfert son totalmente autofinanciados e producidos con ferramentas rudimentarias e permaneceron relevantes moito despois de que se fixeran. Son obxecto de citas en artigos académicos e disertacións.