Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A partir de 2019, doce medicamentos modificadores da enfermidade están aprobados polas axencias reguladoras para a esclerose múltiple recidivante-remitente (EMR). Son o interferón beta-1a, o interferón beta-1b, o acetato de glatiramer, a mitoxantrona, o natalizumab, o fingolimod, a teriflunomida, o fumarato de dimetilo, o alemtuzumab, o ocrelizumab, o siponimod e a cladribina. A súa rendibilidade a partir de 2012 non está clara. En marzo de 2017, a FDA aprobou o ocrelizumab, un anticorpo monoclonal humanizado anti-CD20, como tratamento para a EMRR, con requisitos para varios ensaios clínicos de fase IV. Na EMR son modestamente eficaces para diminuír o número de ataques. Os interferóns e o acetato de glatiramer son tratamentos de primeira liña e son aproximadamente equivalentes, reducindo as recaídas en aproximadamente un 30%. A terapia a longo prazo iniciada cedo é segura e mellora os resultados. Natalizumab reduce a taxa de recaída máis que os fármacos de primeira liña; con todo, debido a problemas de efectos adversos, é un fármaco de segunda liña reservado para aqueles que non responden a outros tratamentos ou con enfermidade grave. A mitoxantrona, cuxo uso está limitado por efectos adversos graves, é unha opción de terceira liña para aqueles que non responden a outros medicamentos. O tratamento da síndrome clínicamente illada (CIS) con interferóns diminúe a probabilidade de progresión á EM clínica. O papel de algúns axentes máis novos, como fingolimod, teriflunomida e fumarato de dimetilo, a partir de 2011, aínda non está completamente claro. A partir de 2017, o rituximab foi amplamente utilizado para tratar a EMRR.  Pregunta: Que interferón aparece primeiro?
interferón beta-1a