O primeiro intento de explotar a relación simbiótica entre a fisión e a fusión foi un deseño dos anos 40 que mesturaba combustible de fisión e fusión en capas finas alternadas. Como un dispositivo de un só estadio, sería unha aplicación engorrosa da fisión impulsada. Tornou-se práctico cando se incorporou ao secundario dunha arma termonuclear de dous estadios. O nome estadounidense, Alarm Clock, provén de Teller: chamou así porque podería "despertar ao mundo" da posibilidade do potencial do Super. O nome ruso para o mesmo deseño era máis descriptivo: Sloika (Russian: Слойка), un pastel de capas. Un Sloika soviético de un só estadio foi probado o 12 de 1953.
6,9 megatoneladas