En xaneiro de 1943, na Conferencia de Casablanca, os Aliados acordaron esixir a rendición incondicional do Eixo, un obxectivo de guerra que implicaba a ocupación física de Alemaña con forzas terrestres. Mentres acumulaban forzas para unha invasión da Europa continental, os Aliados perseguiron unha estratexia indirecta invadindo Europa desde o Sur. Despois de derrotar ás forzas do Eixo no norte de África (
a invasión do norte de África francesa), Sicilia e o sur de Italia foron invadidos, o que levou á derrota da Italia fascista. Churchill favoreceu especialmente unha estratexia do Sur, co obxectivo de atacar o "baño suave" da Europa do Eixo a través de Italia, Grecia e os Balcáns nunha estratexia similar á idea da Primeira Guerra Mundial de "derrubar os soportes". Roosevelt favoreceu unha aproximación máis directa a través do norte de Europa, e coa invasión de Normandía en xuño de 1944, o peso do esforzo dos aliados cambiou para a conquista directa de Alemaña.