Aínda que a India independente foi inicialmente vista como un campión de varios movementos de independencia africanos, a súa cordial relación coa Mancomunidade de Nacións e as súas opinións liberais sobre as políticas británicas en África Oriental prexudicaron a súa imaxe como un firme apoiante de varios movementos de independencia no terceiro mundo. A condena india das loitas militantes en Kenia e Arxelia
estaba en forte contraste coa China, que apoiara a loita armada para gañar a independencia africana. Despois de alcanzar un alto punto diplomático despois do papel de Nehru na crise de Suez, o illamento da India de África foi completo cando só catro nacións - Etiopía, Quenia, Nixeria e Libia - apoiaron durante a guerra sino-indiana en 1962. Despois de que Gandhi se converteu en primeiro ministro, ampliáronse as relacións diplomáticas e económicas cos estados que apoiaron a India durante a guerra sino-indiana. Gandhi comezou negociacións co goberno de Kenia para establecer a Cooperación para o Desenvolvemento África-India. O goberno indio tamén comezou a considerar a posibilidade de traer indios establecidos en África no marco dos seus obxectivos políticos para axudar a recuperar a súa influencia xeoestratéxica en declive. Gandhi declarou a xente de orixe india establecida en África como "embaixadores da India". Os esforzos para convencer á comunidade asiática a unirse á diplomacia india, non foron efectivos, en parte debido á falta de vontade dos indios de permanecer en ambientes politicamente inseguros, e debido ao éxodo dos indios africanos a Gran Bretaña coa aprobación da Commonwealth Immigrants Act en 1968. En Uganda, a comunidade indíxena africana sufriu persecución e, finalmente, a expulsión baixo o goberno de Idi Amin.