O presidente demócrata Woodrow Wilson esperaba en privado un terceiro mandato, pero os líderes do partido non estaban dispostos a volver nomear ao enfermo e impopular presidente. O ex presidente Theodore Roosevelt fora o favorito para a nominación republicana, pero morreu en 1919 sen deixar un herdeiro óbvio ao seu legado progresista. Coa saída de Wilson e Roosevelt, os principais partidos recorreron a candidatos pouco coñecidos do estado de Ohio, un estado indefinido cun gran número de votos electorais. Cox gañou a Convención Nacional Democrática de 1920
na votación número 44, derrotando a William Gibbs McAdoo (zinho de Wilson), A. Mitchell Palmer, e varios outros candidatos. Harding xurdiu como un candidato de compromiso entre as alas conservadoras e progresistas do partido, e asegurou a súa nominación na décima votación da Convención Nacional Republicana de 1920.