O poder do Patriarca de Constantinopla aumentou coa Guerra Otomana-Mameluca (1516-1517)
e a consecuente anexión de Siria, Palestina e Exipto polo sultán Selim I, como os Patriarcados de Alexandría, Antioquía e Xerusalén foron incorporados ao Imperio otomán. Estes patriarcados mantiveron a súa autonomía relixiosa, pero foron "de facto" sometidos á influencia do Patriarca de Constantinopla, que estaba preto do Sultán e era o seu subdelegado como gobernante civil de todos os cristiáns ortodoxos orientais no Imperio de acordo co sistema de millo. Esta influencia de Constantinopla aumentou durante os séculos seguintes, especialmente no que se refire a nomeamentos. Coa conquista de Palestina e a caída de Xerusalén en 1517 a Selim, Teólepto obtivo do sultán o dereito de manter a Igrexa do Santo Sepulcro.