Completar a seguinte frase: Toulouse xa estaba a converterse nun foco para os exiliados comunistas alemáns que escaparan dos campos no sur de Francia, ou simplemente se dirixirían cara ao sur cando o exército alemán invadiu Francia desde o norte en maio de 1940. Establecéronse vínculos cos comunistas franceses que se estaban a converter nun elemento líder do movemento de resistencia contra a ocupación militar alemá no norte e o goberno marioneta de Pétain no sur. Desde o momento da súa fuga, Beling formou parte dunha rede de activistas clandestinos ben apoiados. O seu papel no partido neste momento é descrito de xeito variado: segundo polo menos unha fonte, era o líder do partido alemán para a rexión de Toulouse, identificado polos compañeiros baixo os seudónimos do partido de "Claude" ou "Clément". En setembro de 1940 Beling chegou a un acordo con Maurice Tréand (que representaba ao Comité Central da Resistencia Francesa nas súas discusións) que levou ao establecemento da chamada sub-sección dentro da organización da Resistencia Francesa. Isto proporcionou unha base importante para unha colaboración máis estreita entre os comunistas alemáns que operaban "clandestinamente" na Francia ocupada e os compañeiros da Resistencia, reducindo a sospeita mutua que era inherente á situación. A Résistance foi capaz de proporcionar un amplo "apoio de infraestrutura", incluíndo a provisión de documentos de identidade falsificados polo que os comunistas alemáns que adquiriron as habilidades lingüísticas necesarias podían mesturarse coa poboación francófona circundante. Os compañeiros da Resistencia tamén foron capaces de arranxar escondites a medida que a ocupación alemá se volvía máis opresiva e, especialmente despois de
1942, o persoal dos servizos de seguridade alemáns era frecuentemente atopado nas rúas francesas, mesmo na chamada "zona libre".