Escriba unha continuación para este parágrafo - Aparte destes éxitos, a carreira de carreiras de Amon parecía unha vez máis estar estancada. Aparentemente, un encontro casual con Mo Nunn de Ensign Racing levou á condución do Ensign, pero de feito Mo Nunn pensou que o seu novo N175 era un coche moi rápido e non viu aos dous pilotos holandeses favorecidos pola compañía holandesa HB Security que patrocinou o Ensign o suficientemente rápido. Gijs van Lennep, o campión europeo de F5000 de 1973 nun Surtees TS11 que gañara Le Mans en 1971 e 1976 foi un bo piloto pero tamén un dos últimos aristócratas de carreiras. Van Lennep, cualificou o coche na súa estrea no GP de Francia en Paul Ricard e terminou 6o no GP de Alemaña
en Nürburgring, e foi máis rápido nos dous circuítos que Patrick Nève ou Amon en 1976. Amon logrou o sétimo no GP de Suíza non campionato en Dijon perseguindo a James Hunt debutando o decepcionante Hesketh 308C e o 12o en dúas probas de GP no Ensign N175 nos GPs austríacos e italianos. En Monza, despois dunha longa parada nos boxes, finalmente correu a un ritmo competitivo, correndo 4 voltas atrás, pero mantendo o ritmo co Ferrari 312T de Niki Lauda durante varias voltas. A avaliación progresiva das posibilidades do que estaba desacelerando o N175 levou a Amon a cambiar a alineación da caixa de aire o día do GP de Italia e isto resultou nunha ganancia de 2 segundos (como o cambio na posición do aire máis frío que perdeu e gañou dous segundos no McLaren M23 de Hunt resolto polo GP de Francia de 1976). Ironicamente Amon nunca volveu correr co N175 e as altas caixas de aire foron prohibidas cando o N176 correu en Jarama o ano seguinte, pero o flash de probas e xenio de condución foi suficiente para dar a Amon outra oportunidade. Aínda que os resultados non foron notables, el e Nunn traballaron ben xuntos, polo que Amon uniuse a Ensign para a tempada de 1976 de F1.