Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Xiao'erjing pode dividirse en dous grupos, o "Sistema de Mesquita" e o "Sistema Diario". O "sistema de mesquita" é o sistema usado por alumnos e imames en mesquitas e madrasas. Contén moito léxico relixioso árabe e persa, e ningún uso de caracteres chineses. Este sistema está relativamente estandarizado, e podería considerarse un verdadeiro sistema de escritura. O "sistema diario" é o sistema usado polos menos educados para cartas e correspondencias a nivel persoal. Moitas veces os caracteres chineses sinxelos son mesturados coa escritura árabe, principalmente discutindo asuntos non relixiosos, e con iso relativamente poucos préstamos árabes e persas. Esta práctica pode diferir drasticamente de persoa a persoa. O sistema sería ideado polo propio escritor, coa súa propia comprensión dos alfabetos árabe e persa, mapeado en consecuencia á súa propia pronunciación dialectal. Moitas veces, só o remitente da carta e o destinatario da carta poden entender completamente o que está escrito, mentres que é moi difícil para outros ler. A diferenza dos musulmáns Hui doutras áreas de China, os musulmáns das provincias noroccidentais de Shaanxi e Gansu non tiñan coñecemento do Kitab Han ou do chinés clásico, empregaban Xiao'erjing. Xiao'erjing foi usado para anotar en chinés, documentos islámicos de lingua estranxeira en linguas como o persa. Xiaojing foi usado principalmente por musulmáns que non podían ler caracteres chineses. Era imperfecto debido a varios factores. Os diferentes dialectos chineses requirirían múltiples representacións diferentes con Xiaojing. Xiaojing non pode mostrar os tons presentes en chinés, as terminacións de sílabas son indistinguibles, é dicir, xi'an e xian. Xiao'erjing era moito máis sinxelo que os caracteres chineses para representar os chineses.  Pregunta: Que alfabetos precisaba entender o escritor?
Árabe e persa