No momento da división final (1054), gran parte do sur de Italia aínda estaba baixo o dominio bizantino e estaba organizado como o Catepanato de Italia. Durante séculos, a vida da igrexa nas rexións bizantinas de Italia desenvolveuse baixo a dobre influencia das tradicións latina e bizantina. Durante o século XI, as igrexas de rito latino na Italia bizantina aínda non utilizaban o Credo de Nicea interpolado (Filioque) e estaban en plena comuñón coa Ortodoxia Oriental. Durante as guerras bizantino-normandas, o Imperio Bizantino finalmente perdeu as súas últimas posicións en Occidente. A conquista normanda do sur de Italia foi completada coa conquista de Bari
en 1071.