A Wehrmacht tamén confiou en minas antitanque para defender o Muro do Atlántico, plantando seis millóns de minas de todos os tipos só no norte de Francia. As minas adoitaban ser colocadas en filas escalonadas a uns 500 metros de profundidade. Xunto cos tipos antipersonal, había varios modelos de minas Tellermines, Topfmines e Riegel. Na fronte occidental
, as minas antitanque foron responsables do 20-22% das perdas de tanques aliados. Dado que a maioría destas minas estaban equipadas con fusibles de presión (en vez de cañas de inclinación), os tanques foron máis frecuentemente paralizados que destruídos directamente.