O primeiro intento de establecer un conxunto de criterios de diagnóstico tamén foi debido a Charcot en 1868. Publicou o que agora se coñece como a "Triada de Charcot", consistente en nistagmo, tremor de intención e fala telegráfica (fala de escaneo). Charcot tamén observou cambios cognitivos, describiendo aos seus pacientes como tendo un "marcado debilitamento da memoria" e "concepcións que se formaron lentamente".O diagnóstico basábase na tricotad de Charcot e na observación clínica ata que Schumacher fixo o primeiro intento de estandarizar criterios en 1965 introducindo algúns requisitos fundamentais: diseminación das lesións no tempo (DIT) e no espazo (DIS), e que "os signos e síntomas non poden ser mellor explicados por outro proceso de enfermidade".
Criterios Poser e McDonald