O fillo maior de François de La Trémoïlle, Luís III (1521-1577), foi o primeiro da súa familia en obter o estatuto de duque cando Carlos IX lle outorgou ese honor en 1563. O seu fillo con Jeanne de Montmorency, Claude (1566-1604), fixo que o ducado fose elevado a unha nobreza en 1595, aínda que non foi rexistrado como hereditario no "Parlamento" ata 1599. Convertíase ao protestantismo e loitou polos hugonotes durante as guerras de relixión francesas nas batallas de Coutras en 1587.
en 1590 e Fontaine-Française en 1595, e nos asedios de París e Rouen. En 1598 casou con Charlotte Brabantine de Orange-Nassau (1580-1631), filla do líder protestante holandés Guillerme o Silencioso. A irmá de Claude, Charlotte Catherine de La Trémoille (d. 1619), casou con Henrique I de Borbón, príncipe de Condé (1552-1588) en 1586, pero cando morreu repentinamente seis meses antes do nacemento do seu único fillo en setembro de 1588, foi encarcerada por sospeita de ter envenenado ao seu marido para evitar o rexeitamento do neno como bastardo, aínda que o rei recoñeceu ao neno como "premier prince du sang" e herdeiro presunto da coroa ata o nacemento do seu propio fillo, o futuro Luís XIII, en 1601.