A través de repetidas simulacións de probas computarizadas de traxectorias a través do sistema de Neptuno realizadas con antelación, os controladores de voo determinaron a mellor forma de orientar a Voyager 2 a través do sistema de Neptuno-Tritón. Como o plano da órbita de Tritón está inclinado significativamente con respecto ao plano da eclíptica, a través de correccións a medio curso, a Voyager 2 foi dirixida a un camiño a uns 4950 quilómetros (3000 millas) por riba do norte de Neptuno. Cinco horas despois de que a Voyager 2 fixese a súa maior aproximación a Neptuno, realizou un sobrevoo próximo de Tritón, a maior das dúas lúas coñecidas de Neptuno, pasando a uns 40.000 quilómetros (25.000 millas).
25 de agosto de 1989