Mentres tanto, a Revolución Francesa alarmou aos monarcas gobernantes de Europa, e en agosto de 1791 Federico Guillerme, na reunión no castelo de Pillnitz, acordou co emperador Leopoldo II unirse para apoiar a causa do rei Luís XVI de Francia. Con todo, o carácter do rei e a confusión das finanzas prusianas non puideron sustentar unha acción efectiva a este respecto. De feito, asinouse unha alianza formal o 7 de febreiro de 1792, e Federico Guillerme participou persoalmente nas campañas de 1792 e 1793.
, pero o rei foi obstaculizado pola falta de fondos, e os seus consellos foron distraídos polos asuntos dunha Polonia deteriorada, que prometía un botín máis rico do que era probable que se gañase pola cruzada anti-revolucionaria en Francia. Un tratado de subvención coas potencias marítimas (Gran Bretaña e os Países Baixos, asinado en Haia, o 19 de abril de 1794) encheu as arcas de Prusia, pero ao custo dunha promesa de subministrar 64.000 tropas terrestres á coalición. A insurrección en Polonia que seguiu á partición de 1793, e a ameaza dunha intervención unilateral por parte de Rusia, levou a Federico Guillerme ao Tratado de Basilea separado coa República Francesa (5 de abril de 1795), que foi considerado polas outras grandes monarquías como unha traizón, e deixou a Prusia moralmente illada na loita entre o principio monárquico e o novo credo republicano da Revolución. A pesar de que a superficie do estado prusiano alcanzou un novo pico baixo o seu goberno despois da terceira partición de Polonia en 1795, os novos territorios incluían partes de Polonia como Varsovia que practicamente non tiñan poboación alemá, estirando severamente os recursos administrativos debido a varias revoltas pro-polacas; tamén eliminou o último estado tampón restante entre Prusia e Rusia.