Clark dirixiu o Quinto Exército, agora moi reducido en efectivos, tendo renunciado tanto ao VI Corpo de Estados Unidos como ao Corpo Expedicionario Francés (CEF) para a Operación Dragoon.
, a invasión aliada do sur de Francia (a que Clark sempre se opuxo), ao longo das batallas ao redor da liña gótica. Para a ofensiva, o Quinto Exército de Clark (agora composto só polo II Cuerpo, coas 34a e 85a Divisións de Infantería, baixo o mando do maior xeral Geoffrey Keyes, e o IV Cuerpo, coas 88a e 91a Divisións de Infantería, baixo o mando do maior xeral Willis D. Crittenberger e a 1a División Blindada en reserva) foi reforzado polo XIII Cuerpo Británico, baixo o mando do tenente xeral Sidney Kirkman. As etapas iniciais foron ben ata que o tempo de outono comezou e, como o ano anterior, o avance atopou.