Escribe unha continuación para este parágrafo - O Gran Premio de Gran Bretaña
Chegou a Kent en 1964 e foi para ser compartido con Silverstone en anos alternos ata 1986. Tamén a carreira recibiu o título de cortesía de "Gran Premio Europeo" e a dirección estivo á altura da ocasión. A data era o 11 de xullo, un día fresco e seco que viu a Jim Clark no seu mellor no Lotus 25 gañando por 2,8 segundos de Graham Hill no BRM P261, que foi seguido a casa por John Surtees no V8 Ferrari 158; cuarto e unha volta atrás foi Jack Brabham conducindo un coche que leva o seu propio nome. Unha volta máis abaixo no quinto lugar foi Lorenzo Bandini no V6 Ferrari con Phil Hill tomando o último punto do Campionato do Mundo nun Cooper. A media da carreira foi de 94.14 mph e Clark fixo a volta máis rápida en 1min 38.8secs (96.5 mph). As Seis Horas de Motor tiveron a súa terceira e última carreira o 6 de xuño (aínda unha rolda da ETCC), coa vitoria dos Lotus-Cortinas de Sir John Whitmore / Peter Proctor e Henry Taylor / Peter Harper, con Alan Mann.