Os xogos de guerra realizados polo "Generalmajor" Kurt von Tippelskirch, o xefe de intelixencia do exército e o Oberst Ulrich Liss de "Fremde Heere West" (FHW, Exércitos Estrangeiros Oeste), probaron o concepto dunha ofensiva a través das Ardenas. Liss pensou que non se podían esperar reaccións rápidas dos "franceses sistemáticos ou dos ingleses pesados" e usou métodos franceses e británicos, que non previron ningunha sorpresa e reaccionaron lentamente cando se desencadeou. Os resultados dos exercicios de guerra convenceron a Halder de que o esquema das Ardenas podería funcionar, aínda que el e moitos outros comandantes aínda esperaban que fracasase. May escribiu que sen a tranquilidade da análise de intelixencia e os resultados dos xogos de guerra, a posibilidade de que Alemaña adoptara a última versión de "Fall Gelb" sería remota. A variante francesa Dyle-Breda do plan de despliegue dos Aliados, baseábase nunha predición precisa das intencións alemás, ata que os atrasos causados polo clima de inverno e o choque do incidente de Mechelen levaron á revisión radical de "Fall Gelb". Os franceses procuraron asegurar aos británicos que actuarían para evitar que a "Luftwaffe" usase bases nos Países Baixos e no val do Mosa e para animar aos gobernos belga e holandés. Os aspectos político-estratéxicos do plan ossificaron o pensamento francés e a guerra falsa levou a demandas de ofensivas aliadas en Escandinavia ou os Balcáns e o plan para iniciar unha guerra coa URSS. Os cambios na variante Dyle-Breda poderían levar á retirada de forzas da Fronte Occidental.