En febreiro de 1980, as Nacións Unidas crearon o Grupo de Traballo sobre Desaparicións Forzadas ou Involuntarias, "o primeiro mecanismo temático de dereitos humanos das Nacións Unidas que se creou cun mandato universal". A súa principal tarefa "é axudar ás familias a determinar a sorte ou o paradero dos seus familiares que desapareceron". En agosto de 2014, o Grupo de Traballo informou de 43.250 casos non resoltos de desaparicións en 88 diferentes Estados. A Convención Internacional para a Protección de Todas as Persoas contra a Desaparición Forzada, adoptada pola Asemblea Xeral da ONU o 20 de decembro de 2006, tamén afirma que a práctica generalizada ou sistemática de desaparicións forzadas constitúe un crime contra a humanidade. Dá ás vítimas o dereito a buscar reparacións e a esixir a verdade sobre a desaparición dos seus seres queridos. A Convención prevé o dereito a non ser obxecto de desaparición forzada, como dereito humanitario, para axudar ás familias a determinar o destino ou o paradero dos seus familiares que desapareceron. A Convención tamén contén varias cláusulas innovadoras sobre a prevención e a
Dereito dos familiares da persoa desaparecida a coñecer a verdade