O primeiro ano da fórmula de 1,5 litros foi dominado por un equipo Ferrari ben preparado - a tempada de 1961 foi a primeira vez que fixeron un coche de motor central, o lendario 156 "Sharknose" - indo contra a aversión do xefe do equipo Enzo Ferrari aos coches de motor central e a súa vella crenza de que os coches de motor central foron construídos por persoas que non tiñan suficiente potencia. Só Stirling Moss, nun Lotus obsoleto, foi capaz de vencer aos Ferrari en dúas pistas onde as súas habilidades compensaron a vantaxe de potencia de Ferrari. Innes Irlanda tamén gañou unha carreira, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1961, despois de que Ferrari non entrou na carreira. Giancarlo Baghetti nun Ferrari privado gañou o Gran Premio de Francia
no seu debut no campionato, o único piloto que o fixo, ademais de Nino Farina, gañador da primeira carreira do campionato do mundo de Fórmula Un. Baghetti tamén gañara as súas dúas últimas carreiras de Fórmula Un, as de non campionato en Siracusa e Nápoles, pero a carreira francesa foi a súa única vitoria no Campionato do Mundo. A competición polo campionato entre os principais pilotos de Ferrari, Phil Hill e Wolfgang von Trips, rematou en traxedia cando von Trips chocou con Jim Clark en Monza, matando a von Trips e 14 espectadores. Hill gañou o campionato, o primeiro piloto estadounidense en facelo. As 500 Millas de Indianápolis, unha carreira que se realizou con regulamentos completamente diferentes a un Gran Premio e que case non tiña nada que ver coas carreiras de estrada de estilo europeo, foi eliminada do campionato.