O primeiro RDF exitoso da Royal Navy foi o "Tipo 79Y Surface Warning", probado no mar a principios de 1938. John D. S. Rawlinson foi o director do proxecto. Este conxunto de 43 MHz (7 m), 70 kW usaba antenas fixas de transmisión e recepción e tiña un alcance de 30 a 50 millas, dependendo das alturas da antena. En 1940, este converteuse no "Tipo 281", aumentando a frecuencia a 85 MHz (3,5 m) e a potencia a entre 350 e 1.000 kW, dependendo do ancho do pulso. Con antenas direccionables, tamén se usaba para o control de armas. Foi usado por primeira vez en combate en marzo de 1941.
cun éxito considerable. O "tipo 281B" utiliza unha antena común de transmisión e recepción. O "Tipo 281", incluída a versión B, foi o sistema métrico máis probado na batalla da Royal Navy durante toda a guerra.