Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A estreptomicina foi illada por primeira vez o 19 de outubro de 1943 por Albert Schatz, un estudante de doutoramento no laboratorio de Selman Abraham Waksman na Universidade de Rutgers nun proxecto de investigación financiado por Merck and Co. Waksman e o seu persoal de laboratorio descubriron varios antibióticos, incluíndo actinomicina, clavacina, estreptomicina, estreptomicina, griseína, neomicina, fradicina, candicidina e candidina. Destes, a estreptomicina e a neomicina atoparon unha ampla aplicación no tratamento de numerosas enfermidades infecciosas. A estreptomicina foi a primeira cura antibiótica para a tuberculose (TB). En 1952 Waksman foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en recoñecemento "polo seu descubrimento da estreptomicina, o primeiro antibiótico activo contra a tuberculose". Waksman foi acusado máis tarde de minimizar o papel de Schatz que fixo o traballo baixo a súa supervisión. O equipo de Rutgers informou sobre a estreptomicina na literatura médica en xaneiro de 1944. En poucos meses comezaron a traballar con William Feldman e H. Corwin Hinshaw da Clínica Mayo coa esperanza de iniciar un ensaio clínico humano de estreptomicina na tuberculose. A dificultade ao principio era incluso producir suficiente estreptomicina para facer un ensaio, porque os métodos de laboratorio de investigación para crear pequenos lotes aínda non se traduciran á produción comercial de lotes grandes. Conseguiron facer un estudo en animais con unhas poucas cobaias con só 10 gramos da droga escasa, demostrando a supervivencia. Esta foi a evidencia suficiente para que Merck & Co. desviase algúns recursos do novo programa de produción de penicilina para comezar a traballar na produción de estreptomicina. Ao final da Segunda Guerra Mundial, o Exército dos Estados Unidos experimentou con estreptomicina para tratar infeccións que ameazaban a vida nun hospital militar en Battle Creek, Michigan. O primeiro paciente tratado non sobreviviu; o segundo paciente sobreviviu pero quedou cego como efecto secundario do tratamento. En marzo de 1946, o terceiro paciente, Robert J. Dole, máis tarde líder da maioría do Senado dos Estados Unidos e candidato presidencial, experimentou unha rápida e robusta...  Pregunta: En que ano se isolou por primeira vez a estreptomicina?
En 1943