Esta nova onda comezou a rexeitar académicos como Judith Butler e outros teóricos queer, que durante a década de 1990 e principios de 2000 procuraron borrar as mulleres como suxeitos políticos reestruturando todo como xénero, ocultando o feito de que os agresores contra as mulleres eran homes e excusando aos homes pola súa violencia e opresión das mulleres, de ocultar a existencia de lesbianas, bisexuais, transexuais e asexuais como grupos específicos de persoas oprimidas. O feminismo da cuarta onda española, tomando empréstitos do feminismo socialista, rexeita o feminismo posmoderno de Butler que suprime as identidades femininas e confía na teoría académica sobre o activismo de rúa. Isto era algo que as españolas da cuarta onda que viñan fóra dun contexto institucional académico compartían coas súas irmás argentinas que tamén estaban a pasar por unha onda similar. Os comezos desta onda neste período xa estaban a ter lugar en América Latina, Polonia e Arxentina. Parte deste desexo global de actuar, particularmente nun contexto polaco, xurdiu da Conferencia Mundial sobre a Muller, 1995
En Pequín.