Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O exército de Wallenstein marchou cara ao norte, ocupando Mecklemburgo, Pomerania e a propia Jutlandia, pero non puido tomar a capital danesa-noruega Copenhague na illa de Zelanda. Wallenstein carecía dunha frota, e nin os portos hanseáticos nin os polacos permitirían a construción dunha frota imperial na costa do Báltico. Entón asediou Stralsund, o único porto beligerante do Báltico con instalacións suficientes para construír unha gran frota; pronto quedou claro, con todo, que o custo de continuar a guerra sería moito maior que os beneficios de conquistar o resto de Dinamarca. Wallenstein temía perder as súas conquistas no norte de Alemaña ante unha alianza danesa-sueca, mentres que Christian IV sufrira outra derrota na Batalla de Wolgast (1628); ambos estaban listos para negociar. As negociacións concluíronse co Tratado de Lübeck en 1629, que establecía que Christian IV podería manter o control de Dinamarca-Noruega (incluíndo os ducados de Sleswick e Holstein) se abandonase o seu apoio aos estados protestantes alemáns. Así, nos dous anos seguintes, os poderes católicos subxugaron máis terras. A esta altura, a Liga Católica convenceu a Fernando II a recuperar as posesións luteranas que eran, segundo a Paz de Augsburgo, propiedade lexítima da Igrexa Católica. Enumerado no Edicto de Restitución (1629), estas posesións incluían dous arcebispados, 16 bispados e centos de mosteiros. No mesmo ano morreu Gabriel Bethlen, o príncipe calvinista de Transilvania. Só o porto de Stralsund continuou a resistir contra Wallenstein e o emperador, reforzado polos "voluntarios" escoceses que chegaron do exército sueco para apoiar aos seus compatriotas xa alí ao servizo de Dinamarca-Noruega. Estes homes foron liderados polo coronel Alexander Leslie, que se converteu en gobernador da cidade. Como o coronel Robert Monro rexistrou:  Pregunta: que lle faltaba a Wallenstein, mesmo cun exército?
unha frota