A extensa proba do túnel de vento axudou a definir as modificacións da beira dianteira das tomas que resolveron o problema. Cada motor tiña a súa propia toma e as nacellas do motor estaban emparexadas cunha placa divisoria entre eles para minimizar o comportamento adverso dunha planta de potencia que influía na outra. Só por riba de 1,6 Mach era unha sobrecarga do motor que probablemente afectaría ao motor adxacente. O Concorde necesitaba voar longas distancias para ser economicamente viable; esta alta eficiencia era necesaria da planta de enerxía. Os motores turbofan foron rexeitados debido á súa turbo-seat que entraba na toma non afectou negativamente á eficiencia da toma, agás durante os pushovers cando a capa de límite engrosou diante da toma e causou ondas.
dous