A próxima era importante son as chamadas "conferencias" en Notre-Dame de París, despois da Revolución de 1830
- Non. O nome máis destacado identificado con este novo estilo de predicación foi o do dominico Lacordaire, que, por un tempo, con Montalembert, foi editor asociado con de Lamennais de "L'Avenir". Este novo estilo de predicación descartou a forma, a división e a análise do método escolástico. O poder de Lacordaire como orador estaba fóra de toda dúbida; pero as "conferencias", como chegaron ata nós, aínda que posúen moito mérito, son unha proba adicional de que a oratoria é demasiado esquiva para estar comprometida coas páxinas dun libro. O jesuíta Père de Ravignan compartía con Lacordaire o púlpito de Notre-Dame. Menos elocuentes homes seguido, e o semi-religioso, semi-filosófico estilo estaba empezando a crecer cansativo, cando Jacques-Marie-Louis Monsabré, un discípulo de Lacordaire, deixalo de lado, e confinado a unha explicación do credo, sobre o que foi sentenciosamente observou que o timbre tiña sido tocando o tempo suficiente, era hora de que a misa para comezar (cf. Boyle, "Irish Eccl. Rec. ", maio de 1909).