Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O modelo deferente-e-epicycle foi usado polos astrónomos gregos durante séculos xunto coa idea do excéntrico (un deferente que está lixeiramente fóra do centro da Terra), que era aínda máis antigo. Na ilustración, o centro do deferente non é a Terra senón o punto marcado con X, o que o fai excéntrico (do grego ἐκ ec- que significa "de", e κέντρον kentron que significa "centro"), do cal o punto toma o seu nome. Desafortunadamente, o sistema que estaba dispoñible no tempo de Ptolomeo non coincidía coas observacións, aínda que foi considerablemente mellorado sobre o sistema de Hiparco. O máis notable é que o tamaño do bucle retrógrado dun planeta (especialmente o de Marte) sería menor, e ás veces maior, do esperado, resultando en erros posicionais de ata 30 graos. Para aliviar o problema, Ptolomeo desenvolveu o equante. O equante era un punto preto do centro da órbita dun planeta que, se estivese alí e observara, o centro do epiciclo do planeta sempre parecería moverse a unha velocidade uniforme; todos os outros lugares verían unha velocidade non uniforme, como na Terra. Usando un equante, Ptolomeo afirmou manter o movemento que era uniforme e circular, aínda que se afastou do ideal platónico do movemento circular uniforme. O sistema resultante, que finalmente chegou a ser amplamente aceptado en Occidente, parece difícil de manexar para os astrónomos modernos; cada planeta requiría un epiciclo que giraba sobre un deferente, compensado por un equante que era diferente para cada planeta. Previu varios movementos celestes, incluíndo o comezo e o final do movemento retrógrado, cun erro máximo de 10 graos, considerablemente mellor que sen o equante.  Pregunta: Cal é a xente que usou o modelo deferente e epiciclo?
Astrónomos gregos