A pesar dos lazos históricos, culturais e étnicos entre eles, as relacións entre India e Paquistán foron "afectadas" por anos de desconfianza e sospeita desde a partición da India en 1947. A principal fonte de contención entre a India e o seu veciño occidental foi o conflito de Cachemira. Despois dunha invasión por parte de tribos pastúns e forzas paramilitares paquistanís, o maharajá hindú do Reino Dogra de Jammu e Cachemira, Hari Singh, e o seu primeiro ministro musulmán, Sheikh Abdullah, asinaron un instrumento de adhesión con Nova Delhi. A Primeira Guerra de Cachemira comezou despois de que o exército indio entrara en Srinagar, a capital do estado, para asegurar a área das forzas invasoras. A guerra rematou en decembro de 1948 coa liña de control que dividiu o antigo estado principesco en territorios administrados por Paquistán (áreas do norte e oeste) e a India (áreas do sur, centro e nordeste). O Paquistán contestou a legalidade do instrumento de adhesión xa que o Reino de Dogra asinou un acordo de suspensión con el. A guerra indo-pakistaní de 1965 comezou despois do fracaso da operación de Paquistán Gibraltar, que foi deseñada para infiltrar forzas en Jammu e Cachemira para precipitar unha insurxencia contra o goberno da India. A guerra de cinco semanas causou miles de baixas en ambos os lados. Terminou cun alto o fogo ordenado polas Nacións Unidas (ONU) e a posterior emisión da Declaración de Tashkent. India e Paquistán entraron en guerra.
de novo en 1971, esta vez o conflito foi sobre o Paquistán Oriental. As atrocidades a gran escala cometidas alí polo exército paquistaní levaron a que millóns de refuxiados bengalís chegasen á India. A India, xunto cos Mukti Bahini, derrotou a Paquistán e as forzas paquistanís rendéronse na fronte oriental. A guerra resultou na creación de Bangladesh.