Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Arquímedes foi capaz de usar infinitesimais dun xeito similar ao cálculo integral moderno. A través da proba por contradición (reductio ad absurdum), podía dar respostas a problemas cun grao arbitrario de precisión, ao tempo que especificaba os límites dentro dos que se atopaba a resposta. Esta técnica é coñecida como o método de esgotamento, e empregouna para aproximar o valor de π. En Medida dun Círculo fixo isto debuxando un hexágono regular máis grande fóra dun círculo e un hexágono regular máis pequeno dentro do círculo, e duplicando progresivamente o número de lados de cada polígono regular, calculando a lonxitude dun lado de cada polígono en cada paso. A medida que aumenta o número de lados, convértese nunha aproximación máis precisa dun círculo. Despois de catro pasos, cando os polígonos tiñan 96 lados cada un, foi capaz de determinar que o valor de π estaba entre 31/7 (aproximadamente 3,1429) e 310/71 (aproximadamente 3,1408), consistente co seu valor real de aproximadamente 3,1416. Tamén demostrou que a área dun círculo era igual a π multiplicado polo cadrado do radio do círculo (πr2). En Sobre a esfera e o cilindro, Arquímedes postula que calquera magnitude cando se suma a si mesma o suficiente veces excederá calquera magnitude dada. Esta é a propiedade arquimedeana dos números reais.  Pregunta: Cal é outra forma de sinalar a proba por contradición?
reductio ad absurdum