Escribe unha continuación para este parágrafo - Tras o fin da Gran Revolta Siria
, Francia acordou celebrar eleccións nos dous países. Aínda que a revolta ocorreu en Siria, afectou as constitucións tanto no Líbano como en Siria. Francia rexeitou cambiar as fronteiras do Líbano aínda que varios líderes musulmáns sunitas aínda esperaban a reunificación con Siria. Debido a que os musulmáns sunitas apoiaban o non sectarismo dentro da política libanesa, a súa negativa a participar significou que era máis fácil para os franceses establecer un sistema confesional de política. O uso da política confesional, que permitiu aos musulmáns participar no goberno libanés, reduciu os seus desexos de fusionarse con Siria. Con todo, os musulmáns seguían insistindo na identidade do Líbano como nación árabe, mentres que os cristiáns identificábanse co Mediterráneo. Aínda existían voces que criticaban as fronteiras francesas; Antun Sa'adah, fundador do Partido Nacionalista Social Sirio e un cristián libanés, criticou a Francia por dividir a Gran Siria. Con todo, aínda escribiu que Siria, coa súa distinta historia rexional, debería permanecer separada. Escritores como Sati' al-Husri crían que a única razón pola que as terras árabes permaneceron separadas foi debido á interferencia estranxeira. Outros escritores como Nabih Amin Fares, George Antonius e Michel <unk>Aflaq sosteron que as potencias coloniais dividiron a terra árabe porque a unidade representaría unha ameaza para o goberno colonialista. Os nacionalistas árabes sirios ao principio consideraron o goberno libanés inconstitucional e non representativo debido ao sistema confesional; con todo, suspenderon estes puntos de vista na esperanza de gañar a independencia a través da colaboración con movementos nacionalistas libaneses.