O impulso inicial detrás da arma de dúas etapas foi a promesa do presidente Truman en 1950 de construír unha superbomba de hidróxeno de 10 megatones como resposta dos Estados Unidos á proba de 1949 da primeira bomba de fisión. Pero a invención resultante resultou ser a forma máis barata e compacta de construír bombas nucleares pequenas e grandes, posiblemente sen borrar ningunha distinción entre as bombas de chispa e as bombas H, detonando e acendendo a fusión no material ao seu redor, pero a chispa continúa a fisión no ambiente rico en neutróns ata que se consome completamente, engadindo significativamente ao rendemento. Segundo Theodore Taylor, o Reino Unido, a India e os Estados Unidos, a China e os Estados Unidos, probablemente terán que facer un deseño de armas nucleares de cinco etapas máis eficientes para construír unha bomba de fusión nuclear de 10 megatones como resposta á primeira proba da primeira bomba de fisión soviética en 1949.
Armas de un só estadio, posiblemente reforzadas