Despois de gañar as eleccións ao Senado en 1938 sobre o demócrata Robert J. Bulkley, Taft buscou repetidamente a nominación presidencial republicana, a miúdo loitando polo control do partido coa facción moderada dos republicanos liderada por Thomas E. Dewey. Tamén emerxiu como un destacado non intervencionista e opuxo a participación dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial antes do ataque xaponés de 1941 a Pearl Harbor. As posturas non intervencionistas de Taft danaron a súa candidatura de 1940, e a Convención Nacional Republicana de 1940 nomeou a Wendell Willkie. Taft buscou a presidencia de novo en 1948, pero perdeu ante Dewey na Convención Nacional Republicana de 1948
- Non. Opuxouse á creación da OTAN e criticou o manexo do presidente Harry Truman na Guerra de Corea.