A análise discriminante lineal utilízase principalmente aquí para reducir o número de características a un número máis manexable antes da clasificación. Cada unha das novas dimensións é unha combinación lineal de valores de píxeles, que forman unha plantilla. As combinacións lineares obtidas usando o discriminante lineal de Fisher son chamadas caras de Fisher, mentres que as obtidas usando a análise do compoñente principal relacionado son chamadas caras propias. Pregunta: que forma unha plantilla?
unha combinación lineal de valores de píxeles