A Armada foi vista por primeira vez polos ingleses en Lizard Point, en Cornualles, o 19 de xullo, e o primeiro enfrontamento tivo lugar en Plymouth o 21 de xullo. En catro horas, os españois dispararon 720 tiros e os ingleses 2.000, pero non causaron danos reais a ningún dos dous bandos. Na loita contra Portland Bill o 23 de xullo, as flotas rivais dispararon uns 5.000 tiros. As baixas españolas foron de 50 mortos e 70 feridos. Despois doutro combate na illa de Wight o 24 de xullo, no que a Armada perdeu outros 50 homes mortos, Medina Sedonia dirixiuse a Calais para reabastecer o seu pólvora baleiro e disparar as reservas dos depósitos de municións de Parma. Porén, Parma, bloqueado en Bruxas por 60 barcos holandeses, non puido acudir en auxilio da Armada. Despois dun indeciso enfrontamento cos ingleses en Gravelines, a Armada quedou sen munición. Os españois gastaron 125.000 balas de canón contra os ingleses. En consecuencia, o comandante español decidiu retirarse a España dirixíndose ao norte ao redor de Escocia e Irlanda. Os barcos españois foron dispersados por tormentas; as súas provisións acabaron, e moitos dos que desembarcaron en Irlanda foron mortos por tropas inglesas. Só a metade da frota chegou a casa. Unha armada inglesa
enviado para destruír o porto de A Coruña en 1589 foi derrotado con 40 barcos afundidos e 15.000 homes perdidos. En outubro de 1596, outra armada deixou Lisboa. A frota de invasión contaba con 126 barcos e levaba 9.000 españois e 3.000 portugueses. A Royal Navy non estaba preparada, pero Inglaterra foi salva por mares tempestuosos que destruíron 72 barcos e afogaron a 3.000 mariñeiros e soldados. O ano seguinte, en outubro de 1597, outra Armada foi enviada, pero esta tamén foi rexeitada.