O 25 de xullo de 1958, como resultado da guerra en curso e do obxectivo do goberno británico de ser "menos visible" no Oriente Medio no mundo posterior a Suez
, intercambiáronse cartas entre o sultán e os líderes británicos e posteriormente asináronse un acordo de asistencia no desenvolvemento económico, que consistía en fortalecer as forzas armadas do sultán de Omán (SAF) mediante a incorporación de oficiais británicos para liderar pequenas unidades e para liderar as SAF como un todo. A guerra durou 5 anos ata que as Forzas Armadas do Sultán de Omán, con moita dificultade e seguindo o apoio directo de soldados do Servizo Aéreo Especial Británico, o 1o Batallón dos Cameronions, unha tropa dos &lt;a href="15th/19th%20The%20King%27s%20Royal%20Hussars"&gt;15/19 Hussars&lt;/a&gt;, avións de combate da RAF e un escuadrón de coches blindados Ferret, derrubaron a Guerra de Jebel Akhdar en 1959, e o imán Ghalib Alhinai logrou escapar a Arabia Saudita. Continuou durante un curto período de tempo liderando un goberno temporal en exilio de Dammam (Arabia Saudita) e estableceu unha Oficina do Imamato no Cairo (Exipto) mentres os combates continuaron en Omán.