Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O desenvolvemento do 747SP xurdiu dunha solicitude conxunta entre Pan American World Airways e Iran Air, que buscaban un avión de pasaxeiros de alta capacidade con alcance suficiente para cubrir as rutas de Pan Am entre Nova York e Oriente Medio e a ruta planeada de Iran Air entre Teherán e Nova York. A ruta Teherán-Nova York, cando se lanzou, foi o voo comercial sen escalas máis longo do mundo. O 747SP é 14,73 m máis curto que o 747-100. As seccións da fuselaxe foron eliminadas na parte dianteira e traseira da asa, e a sección central da fuselaxe foi rediseñada para encaixar nas seccións de fuselaxe de apareamento. As aletas do SP usaron unha configuración simplificada de ranura única. O 747SP, en comparación coas variantes anteriores, tiña un afunillamento da parte superior da fuselaxe traseira no empenado, un timón de dobre bisagra e estabilizadores verticais e horizontais máis longos. O 747SP recibiu un certificado suplementario o 4 de febreiro de 1976 e entrou en servizo cos clientes de lanzamento Pan Am e Iran Air ese mesmo ano. O avión foi escollido por compañías aéreas que desexan servir aeroportos importantes con pistas curtas. Construíronse un total de 45 747SP, sendo o 44o 747SP entregado o 30 de agosto de 1982. En 1987, Boeing reabriu a liña de produción do 747SP despois de cinco anos para construír un último 747SP por orde do goberno dos Emiratos Árabes Unidos. Ademais do uso aéreo, un 747SP foi modificado para o experimento SOFIA da NASA/Centro Aeroespacial Alemán. Iran Air é o último operador civil do tipo; o seu último 747-SP (EP-IAC) debía ser retirado en xuño de 2016.  Pregunta: Que dúas compañías aéreas solicitaron o 747SP?
Pan American World Airways e Iran Air