Como resultado da alta frecuencia de guerra experimentada no nordeste de Asia, e en particular a natureza destrutiva do gran número de invasións sufridas pola península coreana, a maioría de calquera documentación de técnicas marciais e estilos de combate indíxenas coreanos perdeuse. Gran parte da erudición moderna relacionada coas artes marciais coreanas clásicas ou premodernas, en particular as que son anteriores ás invasións mongolas de Corea
(durante o cal os palacios e bibliotecas coreanas que terían contido moitos documentos relevantes para o estudo das artes marciais e a autodefensa de combate foron destruídos), basease no estudo do "Samguk Sagi" compilado polo erudito Kim Bu-sik e o "Samguk Yusa" compilado polo monxe budista Iryeon. Ambas as obras suxiren que as actitudes militantes entre e entre as tres principais nacións do período dos Tres Reinos Coreanos (37 aC <unk> 660 dC) deron como resultado que cada nación desenvolvera unha institución para adestrar aos seus guerreiros en artes marciais e ciencias militares.