O desexo de auto-identificación pode ser atribuído á historia diversa e independente do país arquipélago <unk> que comprende 7.107 illas no Océano Pacífico occidental <unk> que remóntanse a 30.000 anos antes de ser colonizado por España no século XVI e máis tarde ocupado polos Estados Unidos, o que levou ao estallido da Guerra Filipina-Americana
(1899-1902). A Mancomunidade das Filipinas foi establecida en 1935 e o país obtivo a súa independencia en 1946 despois de que terminaran as hostilidades no teatro do Pacífico da Segunda Guerra Mundial. As Filipinas teñen máis de 170 linguas indíxenas da zona, a maioría das cales pertencen á rama malaio-polinesia da familia de linguas austronesias. En 1939, o entón presidente Manuel L. Quezon renomeou a lingua tagalo como "Wikang Pambansa" ("lingua nacional"). A lingua foi renomeada en 1959 como "Filipino" polo Secretario de Educación José Romero. A constitución de 1973 declarou a lingua filipina co-oficial, xunto co inglés, e ordenou o desenvolvemento dunha lingua nacional para ser coñecido como filipino. Desde entón, as dúas linguas oficiais son o filipino e o inglés.