Resume o artigo:  Queremos que os nosos asasinos sexan amables. Entrar no tribunal e mostrar remordementos, dicindo que son realmente boas persoas que só o fixeron porque temían polas súas vidas, ou que estaban temporalmente locas. Aínda que esas cousas poden non ser verdadeiras, con demasiada frecuencia son aceptadas como excusas lexítimas para o asasinato. Aaron Hernandez, o ex ala cerrada dos New England Patriots e agora condenado por asasinato, non fixo ningunha desas excusas. Entrou no tribunal cun aire de bravuconería, coa cabeza erguida coma a superestrela da NFL de 40 millóns de dólares que era hai só uns anos. Varias veces foi sorprendido guiñando un ollo á súa noiva, Shayanna Jenkins, durante o xuízo. E non nos gustou a súa fanfarronería. Hernandez non ofreceu unha coartada plausible. Non parecía avergoñado nin arrepentido. Nunca chorou. O seu propio avogado, James Sultan, admitiu que Hernández foi testemuña do asasinato de Odin Lloyd, cometido por alguén que coñecía, pero dixo que o seu cliente non cometeu o crime. Mesmo antes de que se pronunciase o veredicto de culpabilidade o mércores, para moitos, polo menos para os que cubrían o xuízo, a audacia parecía ser o maior delito do acusado. "A arrogancia de Aaron Hernandez", un titular do New Yorker acusado. Non o entendo. Que importa que Hernandez fose arrogante no tribunal, ou camiñase con demasiada fanfarronería, ou mesmo sorrideu á súa moza? Gústache ou non, é o que é. O que importa son as probas. E por unha vez, esta vez parece que o xurado considerou coidadosamente a montaña de probas circunstanciais contra este acusado e chegou á decisión correcta: culpable de asasinato en primeiro grao no asasinato de Odin Lloyd en 2013. Hernandez, de 25 anos, foi condenado a prisión perpetua sen a posibilidade de liberdade condicional. Tamén foi declarado culpable de posesión ilegal de arma de fogo e posesión ilegal de munición. Foi a decisión correcta. Aínda así, é difícil non sentir tristeza por un desperdicio tan insensato da vida tanto de Lloyd como de Hernández, que foron amigos. O fútbol foi o mellor que Hernández tivo, especialmente despois de que o seu pai morrera repentinamente despois dunha rutina...
Roxanne Jones: o xurado ten dereito a atopar a Hernández culpable, pero o desperdicio de vidas para o xogador e a súa vítima é trágico. Ela di que a NFL, os Patriots sabían do seu pasado problemático, pero non podían prever as súas accións, e ambos manexaron ben o caso.