Completar a seguinte frase: Na saída, Senna tomou a dianteira e con Piquet segundo e Rosberg e Prost rapidamente adelantándose a Mansell. O inglés comezou a cargar e gradualmente volveu ao segundo lugar e na volta 39 alcanzou a Senna para tomar a lideranza. Mansell entón sacou unha vantaxe de catro segundos de Senna e gradualmente volveu a atraelo, mentres Prost sentou na súa cola no seu McLaren-TAG/Porsche, Piquet saíu con problemas no motor. A dez voltas do final, Senna desafiaba a liderar, pero Mansell mantivo a distancia. Senna non ía ser golpeado e probado de novo na horquilla na parte de atrás da pista. Esta vez conseguiu e Mansell tivo que levantar, o que permitiu ao astuto Prost pasar ao segundo lugar. Mansell decidiu apostar desesperadamente. Entrou en boxes por pneumáticos novos, emerxendo 20 segundos por detrás de Senna con nove voltas para rematar. Foron grandes voltas, mentres Mansell cortaba a vantaxe de Senna a un ritmo de catro segundos por volta. Pero diante del na estrada estaba Prost e non ía rendirse sen loitar. Mansell foi capaz de pasar a Prost pero foi 0,7s máis lento que Senna nesa volta. Mansell retomou a persecución de novo e cando se lanzaron na última volta, a parella estaba separada por só un segundo e medio. Mansell tiña razón con Senna, pero non podía facer nada nas curvas seguintes. Todo dependía da aceleración na última curva. O Williams-Honda foi máis rápido pero Senna chegou á liña primeiro, os dous coches lado a lado, separados por 0,014 segundos. Foi o segundo final máis estreito na historia da F1 ata ese momento, só por detrás do
Gran Premio de Italia de 1971. Prost foi terceiro con Rosberg cuarto, Fabi quinto e Berger sexto.