Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  A pesar de que o F-4C era esencialmente idéntico ao F-4B da Armada/Cuerpo de Marines en rendemento de voo e levaba os mísiles AIM-9 Sidewinder, os F-4D adaptados á USAF chegaron inicialmente en xuño de 1967 equipados con AIM-4 Falcons. Con todo, o Falcon, como os seus predecesores, foi deseñado para derrubar bombardeiros pesados que voaban en liña recta. A súa fiabilidade non era mellor que a doutros, e a súa complexa secuencia de disparo e o tempo limitado de arrefriamento da cabeza do buscador facían que fose practicamente inútil no combate contra cazas áxiles. Os F-4D volveron a usar Sidewinders baixo o programa "Rivet Haste" a principios de 1968, e en 1972 o AIM-7E-2 "Dogfight Sparrow" converteuse no mísil preferido para os pilotos da USAF. Do mesmo xeito que outros Phantoms da Guerra de Vietnam, os F-4D foron equipados con receptores de alerta de radar para detectar os SAMs S-75 Dvina de fabricación soviética. Desde o despliegue inicial do F-4C no sueste asiático, os Phantoms da USAF desempeñaron funcións de superioridade aérea e de ataque terrestre, apoiando non só as tropas terrestres no sur de Vietnam, senón tamén realizando incursións de bombardeo en Laos e Vietnam do Norte. Como a forza do F-105 sufriu un grave desgaste entre 1965 e 1968, o papel de bombardeo do F-4 aumentou proporcionalmente ata despois de novembro de 1970 (cando o último F-105D foi retirado do combate) converteuse no principal sistema de entrega de artillería táctica da USAF. En outubro de 1972 o primeiro escuadrón de avións EF-4C Wild Weasel desprazouse a Tailandia en servizo temporal. O prefixo "E" foi posteriormente eliminado e a aeronave foi simplemente coñecida como F-4C Wild Weasel.  Que tipo de armamento había a bordo do F-4C?
Mísseis AIM-9 Sidewinder