Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Pénsase que Titania se formou a partir dun disco de acreción ou subnebula; un disco de gas e po que existiu ao redor de Urano durante algún tempo despois da súa formación ou foi creado polo impacto xigante que probablemente deu a Urano a súa gran oblicuidade. Non se coñece a composición exacta da subnebula; con todo, a densidade relativamente alta de Titania e outras lúas de Urano en comparación coas lúas de Saturno indica que pode ter sido relativamente pobre en auga. É posible que estivesen presentes cantidades significativas de nitróxeno e carbono en forma de monóxido de carbono e N2 en vez de amoníaco e metano. As lúas que se formaron nunha tal subnebula conténían menos xeo de auga (con CO e N2 atrapados como clatrato) e máis rocha, explicando a súa maior densidade. A acreción de Titania probablemente durou varios miles de anos. Os impactos que acompañaron a acreción causaron o quentamento da capa externa da Lúa. A temperatura máxima de arredor de 250 K (−23 °C) alcanzouse a unha profundidade de aproximadamente 60 km. Despois do final da formación, a capa subterránea arrefriou, mentres que o interior de Titania quentou debido ao decaimento de elementos radioactivos presentes nas súas rochas. A capa de refrixeración preto da superficie contraíuse, mentres que o interior expandiuse. Isto causou fortes tensións extensionais na crosta da lúa que levaron a rachaduras. Algúns dos canóns actuais poden ser o resultado disto. O proceso durou uns 200 millóns de anos, o que implica que calquera actividade endóxena cesou hai miles de millóns de anos. O calentamento acrecional inicial xunto coa desintegración continua de elementos radioactivos foi probablemente o suficientemente forte como para derreter o xeo se algún anticongelante como amoníaco (en forma de hidrato de amoníaco) ou sal estaba presente. O derretemento posterior puido levar á separación do xeo das rochas e á formación dun núcleo rocoso rodeado por un manto de xeo. Unha capa de auga líquida (oceano) rica en amoníaco disolto pode formarse no límite do manto do núcleo. A temperatura eutectica desta mestura é de 176 K (−97 °C). Se a temperatura caese por baixo deste valor, o océano...  Pregunta: En que estado estaría o océano se a temperatura baixase a menos de 176 K?
congelados