Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: A partir do século VIII d.C., os astrónomos desenvolveron métodos para aproximar e calcular a dirección cara a Meca (qibla) e a súa distancia desde calquera lugar da Terra. A partir do século IX, usaron a trigonometría esférica e os métodos de proxección de mapas para determinar estas cantidades con precisión. O cálculo é esencialmente a conversión das coordenadas polares ecuatoriais de Meca (é dicir, a súa lonxitude e latitude) ás súas coordenadas polares (é dicir, a súa qibla e distancia) en relación a un sistema cuxo meridiano de referencia é o gran círculo a través da localización dada e os polos da Terra, e cuxo eixe polar é a liña a través da localización e o seu punto antipódo. Hai varios relatos da introdución de coordenadas polares como parte dun sistema formal de coordenadas. A historia completa do tema está descrita no profesor de Harvard Julian Lowell Coolidge Orixe de coordenadas polares. Grégoire de Saint-Vincent e Bonaventura Cavalieri introduciron independentemente os conceptos a mediados do século XVII. Saint-Vincent escribiu sobre eles en privado en 1625 e publicou o seu traballo en 1647, mentres que Cavalieri publicou o seu en 1635 cunha versión corrixida que apareceu en 1653. Cavalieri utilizou por primeira vez as coordenadas polares para resolver un problema relacionado coa área dentro dunha espiral de Arquímedes. Blaise Pascal usou posteriormente as coordenadas polares para calcular a lonxitude dos arcos parabólicos.  Pregunta: Que libro se debe consultar para a descrición do tema?
Orixe das coordenadas polares