En xuño ou xullo de 1940 Gertrud Isolani e a súa filla estaban entre os que escaparon do campo de Gurs. Conseguiron conectar co seu marido e parece que foron como un trío que viviu "en clandestinidade" en Francia de Vichy. Vivir no subterráneo significaba non estar rexistrados no concello do distrito onde estaban. Durante os dous anos 1940 - 1942 a autonomía circunscrita permitida polas autoridades alemás ao goberno marioneta baixo o mariscal Pétain diminuíu progresivamente. En novembro de 1942, as forzas alemás ocuparon o sur de Francia en forza, en parte como resposta á chegada das forzas estadounidenses.
en África do Norte Francesa. A esta altura, os xendarmes franceses nas cidades e, especialmente, nas grandes cidades, estaban sendo cada vez máis acompañados ou substituídos por oficiais uniformados da Gestapo. 1942 foi tamén o ano no que comezou a deportación a gran escala de xudeus alemáns en Francia: informes de urxencia indican que os atopados e capturados estaban sendo enviados por tren a campos de exterminio alemáns no leste. O perigo para os xudeus alemáns (e outros exiliados "políticos" alemáns) que vivían escondidos no sur de Francia aumentou polo perigo crecente das autoridades para calquera cidadán francés que os axudara. O 11 de novembro de 1942, xunto coa súa filla (a esta altura moi traumatizada), e despois de dous intentos fallidos de cruzar a fronteira, Ursula Isolani conseguiu cruzar a fronteira cara a Suíza. As fontes están en gran parte en silencio sobre o paradeiro e as actividades de Isolani entre a súa fuga de Camp Gurs e a súa chegada a Suíza, e ese silencio esténdese ás modalidades da súa fuga da Francia ocupada. En 1969, Isolani dixo a un entrevistador que a súa supervivencia fora o resultado de "coincidencias afortunadas, astucia e, sobre todo, grazas á axuda de moitas persoas boas".