O Reino de Italia foi gobernado polo Partido Nacional Fascista de 1922 a 1943 con Benito Mussolini como primeiro ministro. Os fascistas italianos impuxeron un goberno autoritario e esmagaron a oposición política e intelectual, ao mesmo tempo que promoveu a modernización económica, os valores sociais tradicionais e unha aproximación coa Igrexa Católica Romana. Segundo Payne (1996), "o goberno fascista pasou por varias fases relativamente distintas". A primeira fase (1922-1925) foi nominalmente unha continuación do sistema parlamentario, aínda que cunha "ditadura executiva legalmente organizada". A segunda fase (1925<unk>1929) foi "a construción da ditadura fascista propiamente dita". A terceira fase (1929-1934) foi con menos activismo. A cuarta fase (1935-1940) caracterizouse por unha política exterior agresiva: a Segunda Guerra Italo-Etiopía, que foi lanzada desde Eritrea e Somalilandia; enfrontamentos coa Liga das Nacións, que levaron a sancións; autarquía económica crecente; invasión de Albania
A firma do Pacto do Acervo. A quinta fase (1940-1943) foi a propia Segunda Guerra Mundial que terminou nunha derrota militar, mentres que a sexta e última fase (1943-1945) foi o Goberno de Salò baixo control alemán.