Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: A dispersión espontánea de Raman é tipicamente moi débil, e como resultado a principal dificultade da espectroscopia de Raman é separar a luz dispersa inelásticamente débil da intensa luz láser dispersa de Rayleigh. Historicamente, os espectrómetros de Raman usaron rejillas holográficas e múltiples etapas de dispersión para lograr un alto grao de rexeitamento láser. No pasado, os fotomultiplicadores eran os detectores de elección para configuracións dispersivas de Raman, o que resultou en longos tempos de adquisición. Non obstante, a instrumentación moderna emprega case universalmente filtros de muesca ou de bordo para o rexeitamento láser e espectrógrafos de transmisión axial (AT), monocromador Czerny<unk>Turner (CT) ou FT (espectroscopia de transformada de Fourier baseada) e detectores CCD.  Pregunta: Cal foi o resultado negativo causado polo uso de fotomultiplicadores como detectores en configuracións dispersivas de Raman?
longos tempos de adquisición