En 1657, volveu a unirse ás tropas imperiais que loitaron na Segunda Guerra do Norte, facendo campañas extensas en Polonia, Prusia, Schleswig, Jutlandia e Pomerania. En 1661, participou nunha expedición militar fallida contra os turcos en Transilvania. A invasión turca do Imperio húngaro en 1663 desencadeou a guerra austro-turca (1663-1664). A carga levada a cabo polos seus cabaleiros na batalla de San Gotardo (1664)
O 6 de agosto, gañou o elogio do emperador Leopoldo I, que lle asignou o mando da suma da cabalería imperial e fíxoo conde imperial. Seis anos despois foi ascendido a Generalfeldmarschall e enviado a Hungría, onde suprimiu unha sublevación organizada polos magnates húngaros. Volveu a Hungría en 1672, onde encabezou a pacificación sangrienta de áreas que foron previamente tomadas por bandidos. Mentres tanto, o imperio estaba envolto na guerra franco-holandesa. No verán de 1673, as tropas baixo o mando de Sporck e Raimondo Montecuccoli marcharon ao Rin onde sitiaron Bonn, repeliendo un intento de socorro do mariscal francés Turenne. Despois de pasar o inverno en Westfalia, participou na campaña de 1674 en Bélxica, tomando Dinant, Chimay e Huy. En abril de 1675, volveu ao Alto Rin e uniu o seu exército co de Montecuccoli. Retirouse en febreiro de 1676 debido á vellez. Sporck morreu no seu castelo boemio Hermanmester o 6 de agosto de 1679. Chavangac describiuno como un mestre das tácticas de cabalería lixeira, cuxa valentía persoal levou á creación de contos exagerados sobre as súas fazañas. Ao final da súa vida acumulou propiedades por valor de 3 millóns de táleros e tiña unha renda anual de 50.000 máis.