Escriba unha continuación para este parágrafo - Heredando un difícil legado dos seus predecesores militares, o mandato do presidente Raúl Alfonsín foi prácticamente definido pola débeda externa que deixou a última ditadura argentina. Os sinais de desmoronamento do Plan Austral de 1985 de Alfonsín para a estabilización económica custaron á súa Unión Cívica Radical de centro (UCR) as súas maiorias na Cámara de Diputados (cámara baixa do Congreso) e entre os 22 gobernadores da nación nas eleccións de medio prazo de setembro de 1987. Enfrentando a forzas armadas resistentes que se opuxeron a xuízos contra abusos dos dereitos humanos no pasado
e a crecente inflación, o presidente adiou as eleccións cinco meses, agora programadas para o 14 de maio de 1989. Ambos os principais partidos celebraron convencións nacionais en maio de 1988. O UCR nomeou ao gobernador de Córdoba Eduardo Angeloz, unha opción segura, centrista e a figura máis destacada do UCR que non está estreitamente vinculada ao impopular presidente Alfonsín. Con todo, Carlos Menem, gobernador da remota e escasamente poboada provincia de La Rioja, arrebatou a nominación do Partido Xusticialista ao candidato máis probable, o gobernador da provincia de Buenos Aires, Antonio Cafiero, un formulador de políticas próximo ao fundador dos Xusticialistas, o falecido Juan Perón. A derrota de Cafiero resultou en gran parte da oposición sindical da CGT á súa facción de Renovación Peronista; o principal asesor político de Alfonsín, o ministro do Interior Enrique Nosiglia, á súa vez viu a extravagancia de Menem como unha oportunidade para a UCR en dificultades.