Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: As complicacións do sarampión son relativamente comúns, que van desde as leves como a diarrea ata as graves como a pneumonía (pneumonía viral directa ou pneumonía bacteriana secundaria), laringotraqueobronquitis (grupo) (laringotraqueobronquitis viral directa ou bronquitis bacteriana secundaria), otitis media, inflamación cerebral aguda (e moi raramente panencefalitis esclerosante subaguda) e ulceración corneal (que leva a cicatrización corneal). Ademais, o sarampión pode suprimir o sistema inmunitario durante semanas ou meses, e isto pode contribuír a superinfeccións bacterianas como a otitis media e a pneumonía bacteriana. A taxa de mortalidade na década de 1920 era dun 30% para a pneumonía por sarampión. As persoas con alto risco de complicacións son os lactantes e os nenos menores de 5 anos; os adultos maiores de 20 anos; as mulleres embarazadas; as persoas con sistemas inmunitarios comprometidos, como por leucemia, infección por VIH ou inmunodeficiencia innata; e os que están desnutridos ou teñen deficiencia de vitamina A. As complicacións adoitan ser máis graves nos adultos que contraen o virus. Entre 1987 e 2000, a taxa de mortalidade nos Estados Unidos foi de tres mortes por cada 1.000 casos atribuíbeis ao sarampión, ou 0,3%. Nos países subdesenvolvidos con altas taxas de desnutrición e mala asistencia sanitaria, as taxas de mortalidade foron tan altas como o 28%. En persoas inmunocomprometidas (por exemplo, persoas con SIDA), a taxa de mortalidade é de aproximadamente 30%. Mesmo en nenos previamente sans, o sarampión pode causar enfermidades graves que requiren hospitalización. Un de cada 1.000 casos de sarampión progresa a unha encefalite aguda, que moitas veces resulta en danos cerebrais permanentes. Un ou dous de cada 1.000 nenos infectados con sarampión morren por complicacións respiratorias e neurolóxicas.  Pregunta: Que porcentaxe de mortes foron atribuídas ao sarampión?
0,3%