Encoraxado polos desertores hamdanidas, o califa fatimí al-Aziz lanzou un primeiro ataque en 992, baixo o gobernador de Damasco, o xeneral turco Manjutakin. O xeneral fatimí invadiu o emirato, derrotou unha forza bizantina baixo o "dux" de Antioquía, Michael Bourtzes, en xuño de 992, e sitiou Alepo. Con todo, non conseguiu perseguir o asedio con vigor, e a cidade foi capaz de resistir facilmente ata que, na primavera de 993, despois de trece meses de campaña, Manjutakin foi forzado a volver a Damasco debido á falta de subministracións. Na primavera de 994, Manjutakin lanzou outra invasión, de novo derrotou a Bourtzes na Batalla do Orontes, tomou Homs, Apamea e Shayzar e sitiou Alepo durante once meses. O bloqueo foi moito máis efectivo esta vez e pronto causou unha grave falta de alimentos. Sa'id al-Dawla suxeriu rendirse a Manjutakin, pero a postura determinada de Lu'lu' permitiu aos defensores da cidade resistir ata a súbita chegada do emperador bizantino, Basilio II, a Siria en abril de 995. Basil, que estivo a facer campaña en Bulgaria
, respondeu ao pedido de axuda dos hamdanidas e cruzou Asia Menor en só dezaseis días á cabeza dun exército de 13.000 homes; a súa súbita chegada causou pánico no exército fatimí: Manjutakin queimou o seu campamento e retirouse a Damasco sen batalla.