A construción do forte foi mellorada baixo o Imperio Alemán, que o renomeou Fort Goeben en honra a un xeneral prusiano que se distinguiu na Batalla de Spicheren.
o 6 de agosto de 1870. A construción alemá inmediata centrou-se na dispersión das baterías de canóns nas posicións de flanqueo e no reforzo da protección do persoal e as municións contra os disparos. En 1885, os novos explosivos levaron a un aumento masivo no poder explosivo dos proxectil de artillería, a chamada "crise de l'obus-torpille" ("crise de torpedos"). Este desenvolvemento fixo que a artillería desprotegida e a construción de mampostería quedasen totalmente obsoletas, xa que os novos obuses podían destruír facilmente as estruturas de mampostería. En resposta, empregáronse refuxios de cemento e terra en novos fortes, e os fortes máis antigos foron reforzados baixo os novos principios. En 1885 un programa de refuerzo cubriu algunhas áreas críticas de Queuleu con cemento e proporcionou mellores abrigos de infantería. Como unha fortaleza antiga, Queuleu ten relativamente poucas pasaxes subterráneas en comparación cos fortes "Moselstellung" da década de 1890, pero ten pasaxes de contra minas que se estenden desde a parte frontal da fortaleza.