En 2005, o director de redacción do MIT, Pavan Sreekireddy, trazou a lonxitude do ensaio en comparación coa puntuación do ensaio no novo SAT a partir de ensaios publicados e atopou unha alta correlación entre eles. Despois de estudar máis de 50 ensaios clasificados, descubriu que os ensaios máis longos producían puntuacións consistentemente máis altas. De feito, argumenta que simplemente medindo a lonxitude dun ensaio sen leelo, a puntuación dada dun ensaio podería ser determinada correctamente máis do 90% do tempo. Tamén descubriu que varios destes ensaios estaban cheos de erros factuais; o College Board non reclamaba a puntuación para a precisión factual. Pregunta: Que foi o que descubriu?
Estes ensaios estaban cheos de erros factuais