Volveu loitar na Guerra Otomana-Veneta (1714-1718), baixo o mando do príncipe Eugenio de Saboya na Batalla de Petrovaradin o 5 de agosto de 1716 e nos asedios de Temesvár e Belgrado. O ano seguinte foi posto ao mando de tres rexementos e enviado a operacións en Nápoles. Na Guerra da Quádrupla Alianza (1718-20), loitou no exército austríaco en Sicilia, sendo ferido na loita por Mesina, pero máis tarde converteuse en gobernador da fortaleza daquela cidade ata 1727, cando volveu a Austria. Cando a guerra anglo-española (1727<unk>1729)
O emperador romano ordenou a Olivier volver a Sicilia para preparar as defensas da illa. Cando non se produciu ningún ataque a Sicilia, Olivier foi despedido en 1731 e desde entón ata 1734 comandou a fortaleza de Mainz. Na Guerra de Sucesión polaca (1733-1735/38) serviu contra Francia no norte de Italia (a partir de 1723 co rango de Feldzeugmeister); incluso tomou o mando xeral de toda a forza austríaca alí por un tempo e gañou algunhas vantaxes.