Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Tanto a inmunidade innata como a adaptativa dependen da capacidade do sistema inmunitario para distinguir entre moléculas propias e non propias. En inmunoloxía, as moléculas propias son os compoñentes do corpo dun organismo que poden ser distinguidos de substancias estranxeiras polo sistema inmunitario. Pola contra, as moléculas non propias son aquelas recoñecidas como moléculas estranxeiras. Unha clase de moléculas non propias chámase antíxenos (abreviatura de xeradores de anticorpos) e defínese como substancias que se unen a receptores inmunes específicos e provocan unha resposta inmune. Os nenos recén nacidos non teñen exposición previa a microbios e son particularmente vulnerables á infección. A nai proporciona varias capas de protección pasiva. Durante o embarazo, un tipo particular de anticorpo, chamado IgG, é transportado da nai ao bebé directamente a través da placenta, polo que os bebés humanos teñen altos niveis de anticorpos mesmo ao nacer, coa mesma gama de especificidades antigénicas que a súa nai. O leite materno ou o colostro tamén contén anticorpos que se transfiren ao intestino do bebé e protexen contra infeccións bacterianas ata que o neonato poida sintetizar os seus propios anticorpos. Esta é a inmunidade pasiva porque o feto realmente non fai ningunha célula de memoria ou anticorpos - só os toma prestados. Esta inmunidade pasiva é xeralmente a curto prazo, que dura desde uns poucos días ata varios meses. Na medicina, a inmunidade pasiva protectora tamén se pode transferir artificialmente dun individuo a outro a través do soro rico en anticorpos.  Pregunta: Como adquire un feto células de memoria?
empréstalos.