Para abordar a crise, os científicos empuxan os límites da ciencia normal no que Kuhn chama "investigación extraordinaria", que se caracteriza pola súa natureza exploratoria. Sen as estruturas do paradigma dominante para depender, os científicos que se dedican á investigación extraordinaria deben producir novas teorías, experimentos de pensamento e experimentos para explicar as anomalías. Kuhn ve a práctica desta etapa como a proliferación de articulacións competitivas, a vontade de probar calquera cousa, a expresión de descontento explícito, o recurso á filosofía e o debate sobre os fundamentos como aínda máis importante para a ciencia que os cambios de paradigma.
A disciplina científica é lanzada a un estado de crise