Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O descubrimento da estrutura terciaria dunha proteína, ou a estrutura cuaternaria dos seus complexos, pode proporcionar pistas importantes sobre como a proteína realiza a súa función e como pode ser afectada, é dicir, no deseño de fármacos. Dado que as proteínas son demasiado pequenas para verse baixo un microscopio de luz, hai que empregar outros métodos para determinar a súa estrutura. Os métodos experimentais comúns inclúen a cristalografía de raios X e a espectroscopia de RMN, que poden producir información estrutural a resolución atómica. Con todo, os experimentos de RMN son capaces de proporcionar información a partir da cal se pode estimar un subconxunto de distancias entre pares de átomos, e as posibles conformacións finais dunha proteína son determinadas resolvendo un problema de xeometría de distancia. A interferometría de dobre polarización é un método analítico cuantitativo para medir a conformación proteica global e os cambios conformacionais debidos a interaccións ou outros estímulos. O dicroísmo circular é outra técnica de laboratorio para determinar a composición interna de follas β / hélices α das proteínas. A microscopía cryoelectrónica úsase para producir información estrutural de menor resolución sobre complexos proteicos moi grandes, incluíndo virus ensamblados; unha variante coñecida como cristalografía electrónica tamén pode producir información de alta resolución nalgúns casos, especialmente para cristais bidimensionais de proteínas de membrana. As estruturas resoltas adoitan depositarse no Banco de Datos de Proteínas (PDB), un recurso dispoñible gratuitamente do que se poden obter datos estruturais sobre miles de proteínas en forma de coordenadas cartesianas para cada átomo da proteína. Moitas máis secuencias de xenes son coñecidas que estruturas de proteínas. Ademais, o conxunto de estruturas resoltas está sesgado cara ás proteínas que poden ser facilmente sometidas ás condicións requiridas na cristalografía de raios X, un dos principais métodos de determinación da estrutura. En particular, as proteínas globulares son relativamente fáciles de cristalizar en preparación para a cristalografía de raios X. As proteínas de membrana e os grandes complexos proteicos, en contraste, son difíciles de cristalizar...  Pregunta: Cal é a variante chamada tat que produce información de alta resolución na microscopía cryoelectrónica?
cristalografía electrónica