A Fundación Hart adoptou o alcume, "O ataque rosa e negro", que Hart continuou a usar despois da disolución do equipo. Isto foi en referencia ao traxe de anel do equipo, así como ás lentes de sol espelladas de Hart, que habitualmente regalaba a un membro do público novo antes dos partidos, despois da súa transformación facial en 1988. A medida que a carreira de Hart na WWF progresou, describiuse cada vez máis como "O mellor que hai, o mellor que houbo e o mellor que haberá" (derivado da película de 1984 "The Natural"), que máis tarde xustificaría a través de tres afirmacións: nunca lesionou a un adversario por culpa súa; ao longo de toda a súa carreira, perdeu só un espectáculo (como resultado de dificultades de voo); e que só unha vez se negou a perder un partido <unk> o seu último partido da WWF co adversario de longa data Shawn Michaels na Survivor Series
evento en 1997, que culminou no Screwjob de Montreal.