Despois do Armisticio do 22 de xuño de 1940, permaneceu no Exército de Vichy Francia e de xullo de 1940 a setembro de 1941, foi o adxunto do xeneral que comandaba a 13a División Militar en Clermont-Ferrand e comandante militar de Puy-de-Dôme. Durante estes tempos, de Lattre implementou as directrices do goberno relacionadas coa mellora da disciplina e a cohesión no exército, crendo que o réxime do marechal Philippe Pétain estaba actuando en defensa do interese nacional. Deseñado para animar aos mozos, abriu varias escolas de campo e centros de instrución militar construídos por soldados alsacianos co obxectivo de producir oficiais e xenerais capaces, adestrados no traballo en equipo e capaces de difundir a súa experiencia en todo o exército do armisticio. Promovido a général de division (equivalente ao xeneral de división nos países anglófonos), foi o comandante en xefe de tropas no protectorado de Túnez, onde abriu outro centro de instrución militar. Tras este despliegue de catro meses desde finais de setembro de 1941 ata o 2 de febreiro de 1942, foi chamado de volta a Francia tras unha disputa co seu superior Alphonse Juin e foi reasignado. Volvendo a Francia, de Lattre tomou o mando da 16a División Militar, con base en Montpellier. Tras os desembarcos aliados en África do Norte Francesa o 8 de novembro de 1942
, Alemaña ocupou o sur de Francia e disolveu o Exército de Vichy. De Lattre foi arrestado e encarcerado durante varios meses.