O hospital estivo baixo moita presión durante o avance alemán no Aisne.
En maio de 1918. Courtauld traballaba nunha unidade en Villers-Cotterêts, continuando a realizar operacións sobre os feridos día e noite fronte ao bombardeo alemán e describiu a situación nunha carta ao seu pai: "chegou unha orde para que o hospital evacuase... Entón chegou unha orde que montóns de feridos terriblemente eran esperados, e podíamos permanecer. Fomos contentos. Parecía horrible que nos dixesen que íamos e deixásemos as cousas atrás. Toda a noite estivemos traballando duro e traballando baixo dificultades. Chegaron casos terribles. Entre as 1030 e as 330 ou as 4 da madrugada tivemos que amputar seis muslos e unha perna, a maioría á luz de anacos de vela, mantidos polos enfermeiros, e en canto a dar o anestésico, fixeno máis ou menos na escuridade ao meu lado do paciente... Os ataques aéreos foron sobre nós case toda a noite"