Escribir unha continuación para este parágrafo - Notables composicións espaciais do século XX inclúen a Quarta Sinfonía de Charles Ives (1912-18), "Music of the Spheres" de Rued Langgaard (1916-18), "Poème électronique" de Edgard Varèse (Expo '58)
), "Scontri" de Henryk Górecki, op. 17 (1960), que desencadea un volume de son cunha "tremenda orquestra" para a que o compositor dicta con precisión a colocación de cada xogador no escenario, incluíndo cincuenta e dous instrumentos de percusión, o "Helicopter String Quartet" de Karlheinz Stockhausen (1992<unk>93/95), que é "posiblemente o experimento máis extremo que implica a motilidade espacial de intérpretes en directo", e o "Ice Field" de Henry Brant, unha "narrativa espacial" ou "concerto de órgano espacial", premiado co Premio Pulitzer de Música de 2002, así como a maioría da produción despois de 1960 de Luigi Nono, cuxas últimas obras, por exemplo, "... sofferte onde serene... " (1976), "Al sole granco d'amore" (1977), "Prometeo" (1984), e "Aurore: Pierre Dell'inquietuo silenzioum" (1985) non poden reflectir explícitamente a paisaxe espacial de Venecia sen os seus sonos nativos e o seu componente espacial.