A partir de 1934, cada división do exército alemán tiña un tribunal marcial. Despois da ocupación de Polonia
, o "Oberkommando des Heeres" desexaba introducir un sistema que permitise realizar xuízos rápidos, xa que se cría que un proceso rápido sería un disuasorio máis eficaz. En novembro de 1939 foi aprobada unha lei que permitía os ensaios de cabezas de tambor se se considerase necesario durante a guerra. Cada comandante dun rexemento podía decidir informar ao tribunal marcial da súa división ou convocar un xuízo de cabezas de tambor cando alguén era acusado dun crime. A decisión dun xuízo de cabeza de tambor podería ser executada inmediatamente. A principios do ano 1944 o alto mando formou unha policía especial, o "Alto mando "Feldjäger"", que estaba ao mando de xuízos especiais de cabezas de tambor chamados "fliegende Standgerichte", compostos por xuíces motorizados.