Nas primeiras décadas do goberno abasí, Medina foi ocasionalmente o escenario de movementos rebeldes de Alid, pero estes eran xeralmente asuntos menores e foron facilmente suprimidos polo goberno. A revolta de curta duración de Muhammad al-Nafs al-Zakiyya en 762, que foi derrotada rapidamente a pesar de ter un forte apoio entre a elite de Medina, serviu particularmente como unha demostración de ata que punto a cidade declinara en termos de influencia política real, e a elección de Muhammad de basear a rebelión en Medina foi criticada específicamente por historiadores musulmáns por priorizar o significado relixioso da cidade sobre calquera consideración estratéxica sólida. Unha rebelión posterior do sobriño de Mahoma, al-Husayn ibn Ali al-Abid, tamén foi breve e terminou en fracaso na batalla de Fakhkh preto de Meca en 786, mentres que a captura de Medina por un tenente do rebelde pro-Alid Abu al-Saraya al-Sari ibn Mansur en 815 durante a Cuarta Fitna
O seu reinado foi igualmente temporal e a cidade foi logo restaurada ao control abasí.