Aínda que o sectarismo desapareceu en comparación coa era colonial, metamorfoseouse en gran medida nun debate sobre en que medida unha nación independente debería manter manifestacións simbólicas dos seus vínculos históricos coa Gran Bretaña, aínda que o sectarismo australiano tamén levou ao reemerxemento dos sentimentos hibernófobos nos anos 70 e 80. O recoñecemento, con todo, de que o sectarismo "como unha influencia cotiá" era unha cousa do pasado foi visto máis claramente no referendo da República
En 1999, unha serie de comentaristas suxeriron que, en xeral, os monárquicos eran máis propensos a ser protestantes de ascendencia británica e os republicanos eran máis propensos a ser católicos de ascendencia irlandesa e que o propio debate republicano arriscaba resucitar a inimizade sectaria entre os dous grupos.