Os francos pagáns, que emigraron á Galia a partir do século III, coa súa dinastía merovíngia gobernante, converteronse á Igrexa Católica o día de Nadal de 498, despois da batalla de Tolbiac
, cando Clovis convertiuse e foi bautizado en Reims. Os detalles deste evento foron transmitidos por Gregorio de Tours, que os rexistrou moitos anos máis tarde no século VI. Despois da súa conversión, retratou aos francos como loitando contra herexes e bárbaros arianos. Con todo, as evidencias indican que Clovis non puido causar desacordo relixioso entre os visigodos arianos e os galo-romanos e non hai indicios de que a relixión fose a motivación das guerras. Moitos da aristocracia franca seguiron a Clovis na conversión ao cristianismo, pero a conversión de todos os seus súbditos ocorreu despois dun esforzo considerable e nalgunhas rexións durante os dous séculos seguintes. A "Crónica de San Denis" relata que, despois da conversión de Clodoveo, un número de pagáns que estaban descontentos reuníronse ao redor de Ragnacar, que xogara un papel importante na ascensión inicial de Clodoveo ao poder. Aínda que o texto non deixa claro o pretexto exacto, Clóvis mandou executar a Ragnacar. Os bolsillos restantes de resistencia foron superados rexión por rexión, principalmente debido ao traballo dunha rede de mosteiros en expansión.