O fisiólogo inglés do século XIX Sydney Ringer desenvolveu solucións de sal que conteñen cloruros de sodio, potasio, calcio e magnesio axeitados para manter o latido dun corazón animal illado fóra do corpo. En 1885, Wilhelm Roux eliminou unha parte da placa medular dun pollo embrionario e mantivo-a nunha solución salina quente durante varios días, establecendo o principio do cultivo de tecidos. Ross Granville Harrison, que traballou na Escola de Medicina Johns Hopkins e despois na Universidade de Yale, publicou os resultados dos seus experimentos de 1907 a 1910, establecendo a metodoloxía do cultivo de tecidos. As técnicas de cultivo celular avanzaron significativamente nas décadas de 1940 e 1950 para apoiar a investigación en virusoloxía. O cultivo en cultivos celulares permitiu a preparación de cloruros purificados para a fabricación de vacinas. A vacina polio inxectable foi desenvolvida por Jonas Salkman usando un dos primeiros métodos de cultivo de células de monos.
As décadas de 1940 e 1950