En 1978 Merzario asociou-se co piloto suízo de Fórmula Un Guglielmo Bellasi e creou o seu propio equipo. O primeiro autoconstruído de Merzario na Fórmula Un, o A1, apareceu en 1978 e era un coche basicamente convencional baseado en gran parte no seu March 761B, cun esquema de cores vermellas e unha carrocería rudimentaria que lembra vagamente a un Ferrari 312T2 no seu uso de conductos do lado da cabina para unha entrada de aire. Utilizaba a combinación común do motor Cosworth DFV e a caixa de cambios Hewland. A librea cambiou de vermello a negro antes do Gran Premio de Mónaco de 1978
, aínda que non foi ata o Gran Premio de Suecia que terminou unha carreira, aínda que non clasificada, sendo oito voltas á deriva do gañador despois dunha longa parada nos boxes. Para o Gran Premio de Austria, un segundo A1 foi presentado, aínda que se sospeitaba que este era realmente o antigo March 761B do equipo con nova carrocería. Con este coche á súa disposición, Merzario tivo un rendemento lixeiramente mellor na clasificación, pero aínda así non foi clasificado nunha carreira. Para o Gran Premio de Italia, ambos A1 foron inscritos, con Alberto Colombo pilotando o A1 orixinal e Merzario tomando o segundo A1 máis novo. Colombo rexistrou o tempo máis lento durante a clasificación e non chegou á grella, mentres que Merzario clasificouse cómodamente, só para que o motor fallase durante a carreira. O equipo clasificou o coche en oito ocasións durante 1978, pero retirouse sete veces con fallos mecánicos.