Jose María Torrijos y Uriarte (20 de marzo de 1791 - 11 de decembro de 1831), conde de Torrijos, título outorgado póstumamente pola raíña gobernadora, tamén coñecido como o xeneral Torrijos, foi un soldado liberal español. Participou na Guerra de Independencia española e despois da restauración do absolutismo por Fernando VII en 1814 participou no pronunciamento de John Van Halen de 1817 que pretendía restaurar a Constitución de 1812, polo que pasou dous anos na prisión ata que foi liberado despois do triunfo do levantamento de Riego en 1820. Volveu para loitar contra os franceses cando os Cento mil fillos de San Luís
invadiu España para restaurar o poder absoluto de Fernando VII e cando os triunfantes remataron o trienio liberal exiliados en Inglaterra. Alí preparou unha declaración que el mesmo dirixiu, desembarcando na costa de Málaga desde Xibraltar o 2 de decembro de 1831, con sesenta homes acompañándoo, pero caeron na trampa que lle puxeran as autoridades absolutistas e foron arrestados. Nove días despois, o 11 de decembro, Torrijos e 48 dos seus compañeiros sobreviventes foron fusilados sen xuízo na praia de San Andrés de Málaga, un feito que foi inmortalizado por un soneto de José de Espronceda titulado "A morte de Torrijos e os seus Compañeros", "A la memoria del General Torrijos", e por unha famosa pintura que foi pintada en 1888 por Antonio Gisbert. "O resultado trágico da súa vida explica o que pasou coa historia, con toda xustiza, como un gran símbolo da loita contra o despotismo e a tiranía, cos trazos de nobreza épica e serenidade típicos do heroe romántico, eternizado na famosa pintura de Antonio Gisbert". A cidade de Málaga erigiu un monumento a Torrijos e os seus compañeiros na Plaza de la Merced, ao lado do lugar de nacemento do pintor Pablo Picasso. Baixo o monumento a Torrijos no medio da praza están as tumbas de 48 dos 49 homes fusilados; Un deles, británico, foi enterrado no cemiterio inglés (Málaga).