Completar a seguinte frase: Para 1969, McLaren, cunha liña de pilotos inalterada, deseñou un novo coche de tracción nas catro rodas, o M9A, pero mentres estaba sendo preparado, continuou co coche antigo. O M9A non tivo éxito e apareceu só unha vez, pilotado por Derek Bell no Gran Premio de Gran Bretaña. No Gran Premio de Sudáfrica Hulme logrou un podio co M7A; Bruce usou a versión M7B e a parella foi unida por Basil van Rooyen noutro M7A. En Sudáfrica, os coches de fábrica usaron ás traseiras montadas directamente na suspensión en apoios altos; na Race of Champions, o M7B de Bruce McLaren foi equipado cunha á dianteira similar na sesión de práctica, pero non se usou na carreira. Hulme foi terceiro na Race of Champions e despois no International Trophy Bruce McLaren cambiou á variante M7C. McLaren clasificouse 13o na grella no Gran Premio de España, pero aproveitou os choques e as averías dos que estaban diante del para terminar segundo. Nas sesións de práctica en
En Mónaco, engadíronse ás dianteiras altas aos coches pero antes da carreira o CSI prohibiu as ás por completo. Isto deixou ao equipo con un pequeno spoiler traseiro "ducktail", McLaren e Hulme correndo ao quinto e sexto lugar respectivamente. As ás foron entón permitidas de novo, aínda que non montadas na suspensión, e cos equipos que buscaban a mellor solución, McLaren inicialmente optou por unha asa traseira de "prato de té" e máis tarde un aerofólio máis convencional e baixo montado.