Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O profesor de Cesàro, Eugène Charles Catalan, tamén desprezou as series diverxentes. Baixo a influencia de Catalan, Cesàro inicialmente referiuse ás "fórmulas convencionais" para 1 − 2n + 3n − 4n +... como "igualdades absurdas", e en 1883 Cesàro expresou unha visión típica da época de que as fórmulas eran falsas pero aínda así de algunha forma formalmente útiles. Finalmente, na súa obra Sur la multiplication des séries (1890), Cesàro adoptou un enfoque moderno a partir de definicións. As series tamén se estudan para valores non enteiros de n; estes conforman a función Dirichlet eta. Parte da motivación de Euler para estudar series relacionadas con 1 − 2 + 3 − 4 +... foi a ecuación funcional da función eta, que leva directamente á ecuación funcional da función zeta de Riemann. Euler xa se fixo famoso por atopar os valores destas funcións en números enteiros pares positivos (incluíndo o problema de Basilea), e estaba intentando atopar os valores nos números enteiros impares positivos (incluíndo a constante de Apéry) tamén, un problema que segue sendo esquivo hoxe en día. A función eta en particular é máis fácil de tratar cos métodos de Euler porque a súa serie Dirichlet é sumable por Abel en todas partes; a serie Dirichlet da función zeta é moito máis difícil de sumar onde diverxe. Por exemplo, a contraparte de 1 − 2 + 3 − 4 +... na función zeta é a serie non alternada 1 + 2 + 3 + 4 +..., que ten aplicacións profundas na física moderna pero require métodos moito máis fortes para sumar.  Pregunta: Cando foi que Cesàro mantivo a visión estándar na época?
1883