Resume o artigo:  Hillary Clinton respondeu finalmente á pregunta que todos nos fixemos durante anos: ¿Candidatarase á presidencia en 2016? Coa noticia oficial da súa candidatura hai poucas horas, unha cousa xa está clara: durante o próximo ano e medio, Clinton será o barómetro polo cal avaliaremos a igualdade de xénero nos Estados Unidos. Gañar ou perder, isto crea unha carga para ela que ningún candidato masculino terá que levar. Considere os dous posibles resultados. Unha vitoria significaría unha muller na Casa Branca, que é un paso vital na marcha cara á plena inclusión política das mulleres. Pero é posible que a marcha acabe aí. Quebrarémonos os brazos acariciándonos nas costas polo camiño percorrido. Levantaremos a bandeira "Misión cumprida" sobre o movemento feminista. E imos chamarlle un día. É certo que o 80% dos funcionarios electos en todo o país seguirán sendo homes. As mulleres seguirán sendo menos propensas que os homes a considerar candidatarse a un cargo. E as desigualdades salariais, as agresións sexuais e o tráfico de persoas persistirán como desafíos que ninguén pode resolver, por moito que Clinton se esforce. "Pero eliximos unha muller como presidenta", diremos. Deixa que ela o faga. Unha perda sería aínda máis difícil. Clinton será culpada por levar a cabo unha campaña de baixo nivel, independentemente da brillante estratexia que teña. Máis en xeral, a súa perda perpetuaría o mito de que as mulleres non poden gañar grandes eleccións, que o ambiente electoral está cheo de prexuízos e discriminación, e que as mulleres deben ser dúas veces máis boas para chegar á metade. "Se Hillary Clinton non pode gañar as eleccións", as potenciais candidatas preguntarán: "Como podo gañar eu?" Extrapolar a partir das experiencias dunha candidata a mulleres na política en xeral é sempre sospechoso. Pero no caso de Clinton, é particularmente defectuoso por polo menos dúas razóns fundamentais. En primeiro lugar, Clinton non é unha candidata ordinaria á presidencia, se é que existe tal cousa. Comezou a carreira de 2008 con niveis de recoñecemento do nome que moitos candidatos nunca alcanzan, e ela é aínda máis...
Jennifer Lawless: Hai unha forte tentación de ver a candidatura de Hillary Clinton como un intento de romper o teito de vidro para as mulleres. Ela di que a realidade é que a maioría da xente non votará polo xénero senón pola economía e o partidismo.