De 1954 a 1988, as masacres de Sétif e Guelma foron conmemoradas en Arxelia, pero foi considerado como un evento menor en comparación co 1 de novembro de 1954, o comezo da guerra argelina pola independencia.
, que legitimou o réxime de partido único. Os membros do FLN, como rebeldes e como membros do Estado, non quixeron enfatizar a importancia de maio de 1945: implicaría lembrar que había outras correntes contraditorias do nacionalismo, como o Movemento Nacional Arxeriano de Messali Hadj que se opuxeron ao FLN. Co movemento de democratización de 1988, os alxerianos "redescubriron" unha historia diferente da contada polo réxime, xa que o propio réxime foi cuestionado. Realizáronse investigacións sobre as masacres de maio de 1945, así como un testamento conmemorativo para recordar estes eventos. A presidencia de Liamine Zéroual e Abdelaziz Bouteflika, así como a Fundación do 8 de maio de 1945 tamén comezaron a usar as memorias das masacres como unha ferramenta política para discutir as consecuencias do "genocidio colonial" con Francia.