Despois da derrota e exilio de Napoleón, Curial recuperou as súas dignidades civís e militares. Empregado no exército como Inspector Xeral de Infantería, retomou o seu asento como par no Palacio de Luxemburgo, onde votou polo exilio no xuízo do mariscal Michel Ney. En 1823 Curial comandou a 5a división desplegada en Cataluña como parte dos Centos de miles de fillos de San Luís.
, baixo as ordes do mariscal Bon-Adrien Jeannot de Moncey. Distinguíuse o 9 de xullo no ataque a Molins de Rei, preto de Barcelona, e varias veces atacou a guarnición da cidade en varias incursións. O seu favor aumentou na corte, e foi nomeado comandante de Saint Louis o 20 de agosto de 1823, e primeiro chambelán e gran mestre do vestuario do rei. Neste cargo asistiu, o 29 de maio de 1825, á coroación de Carlos X. Curial sufriu unha grave caída durante a viaxe a Reims. A súa saúde deteriorouse constantemente despois diso, obrigándoo a xubilarse.