Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: O modelo geocéntrico entrou na astronomía e filosofía gregas nun punto inicial; pódese atopar na filosofía presocrática. No século VI a.C., Anaximandro propuxo unha cosmoloxía coa Terra en forma de sección dun pilar (un cilindro), mantida en alto no centro de todo. O Sol, a Lúa e os planetas eran buracos nas rodas invisibles que rodeaban a Terra; a través dos buracos, os humanos podían ver o lume oculto. Ao mesmo tempo, Pitágoras pensou que a Terra era unha esfera (segundo as observacións de eclipses), pero non no centro; crían que estaba en movemento ao redor dun lume invisible. Máis tarde, estes puntos de vista foron combinados, polo que a maioría dos gregos educados do século IV a.C. pensaron que a Terra era unha esfera no centro do universo. No século IV a.C., dous influentes filósofos gregos, Platón e o seu estudante Aristóteles, escribiu obras baseadas no modelo xeocéntrico. Segundo Platón, a Terra era unha esfera, estacionaria no centro do universo. As estrelas e os planetas foron transportados ao redor da Terra en esferas ou círculos, dispostos en orde (para fóra desde o centro): Lúa, Sol, Venus, Mercurio, Marte, Xúpiter, Saturno, estrelas fixas, coas estrelas fixas localizadas na esfera celeste. No seu "Mito de Er", unha sección da República, Platón describe o cosmos como o Fuso da Necesidade, atendido polas Sirenas e virado polos tres Destinos. Eudoxo de Cnido, que traballou con Platón, desenvolveu unha explicación menos mítica e máis matemática do movemento dos planetas baseada no dito de Platón que afirmaba que todos os fenómenos nos ceos poden ser explicados cun movemento circular uniforme. Aristóteles elaborou o sistema de Eudoxo.  Pregunta: Quen teorizou que a Terra é estacionaria?
Platón