Desde que Capablanca gañara o torneo de xadrez de Nova York de 1927 por unha aplastante maioría e nunca perdeu un partido contra Alekhine, a maioría dos expertos consideraron ao cubano como o claro favorito no seu partido do Campionato Mundial de Xadrez de 1927. Pero Alekhine gañou o partido, disputado de setembro a novembro de 1927 en Buenos Aires, por 6 vitorias, 3 derrotas e 25 empates.
entre Anatoly Karpov e Garry Kasparov. A vitoria de Alekhine sorprendeu a case todo o mundo do xadrez. Despois da morte de Capablanca, Alekhine expresou a súa sorpresa pola súa propia vitoria, xa que en 1927 non pensara que fora superior a Capablanca, e suxeriu que Capablanca fora demasiado confiado. Capablanca entrou no partido sen preparación técnica ou física, mentres que Alekhine se puxo en boa condición física e estudou a fondo a xogada de Capablanca. Segundo Kasparov, a investigación de Alekhine descubriu moitas pequenas inexactitudes, que ocorreron porque Capablanca non estaba disposto a concentrarse intensamente. Vladimir Kramnik comentou que este foi o primeiro concurso no que Capablanca non tivo vitorias fáciles. Luděk Pachman suxeriu que Capablanca, que non estaba acostumado a perder partidos nin a ningún outro tipo de revés, se deprimiu pola súa perda innecesaria do 11o partido nun final agotador con erros de ambos os xogadores. O partido fíxose algo famoso polo seu uso extremadamente desequilibrado do Gambit da Raíña Rexeitado; todos os xogos despois dos dous primeiros utilizaron esta abertura, e a derrota de Capablanca foi parcialmente atribuída á súa falta de vontade de intentar outras aberturas.