Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Passagem: Dadas as moitas e variadas características e estilos da melodía, "moitas das explicacións existentes [da melodía] limitannos a modelos estilísticos específicos, e son demasiado exclusivas". Paul Narveson afirmou en 1984 que máis de tres cuartas partes dos temas melódicos non se exploraron a fondo. As melodías existentes na maioría da música europea escrita antes do século XX, e a música popular ao longo do século XX, presentaban "patróns de frecuencia fixos e facilmente discernibles", recorrentes "eventos, a miúdo periódicos, en todos os niveis estruturais" e "recurrencia de duracións e patróns de duracións". As melodías do século XX "utilizaron unha maior variedade de recursos de ton que o costume en calquera outro período histórico da música occidental". Mentres aínda se usaba a escala diatónica, a escala cromática fíxose "amplamente empregada". Os compositores tamén asignaron un papel estrutural ás "dimensións cualitativas" que antes estaban "casi exclusivamente reservadas para o ton e o ritmo". Kliewer afirma: "Os elementos esenciais de calquera melodía son a duración, o ton e a calidade (timbre), a textura e o volume. Aínda que a mesma melodía pode ser recoñecible cando se toca cunha ampla variedade de timbres e dinámicas, esta última pode ser aínda un "elemento de orde lineal"  Pregunta: Que consideraba Kliewer os aspectos máis cruciais dunha melodía?
Duración, ton e calidade (timbre), textura e volume