En 1914, o Imperio Otomán comezou a guerra cun rexemento de cabalería nas súas forzas armadas e catro reximentos de reserva (originalmente formados en 1912) baixo o control do Terceiro Exército. Estes regimentos de reserva estaban compostos por kurdos, turcos rurais e algúns armenios. O rendemento das divisións de reserva foi pobre, e en marzo de 1915 as forzas que sobreviviron foron convertidas en dúas divisións, totalizando só dous mil homes e setenta oficiais. Máis tarde ese mes, os mellores regimentos foron consolidados nunha división e o resto disolvido. Non obstante, a caballería foi utilizada polas forzas otomás durante todo 1915 nos enfrontamentos cos rusos, e unha unidade de caballería incluso intercambiou disparos de armas pequenas cunha tripulación de submarinos nos Dardanelos a principios de 1915. A caballería otomana foi utilizada en enfrontamentos cos Aliados, incluíndo a Terceira Batalla de Gaza
A finais de 1917. Nesta batalla, ambos os bandos empregaron a cabalería como parte estratéxica dos seus exércitos. A caballería continuou a participar en combates ata 1918, incluídos os conflitos preto do río Xordán en abril e maio dese ano, que os otománs chamaron a Primeira e Segunda Batalla de Xordán, parte do período previo á Batalla de Megido. En setembro de 1918, as forzas de caballería do exército regular estaban estacionadas en toda a fronte de Oriente Medio, e as únicas forzas de reserva operativas restantes no exército otomán eran dúas divisións de caballería, unha formada despois dos problemas iniciais en 1915.