A historia de Polonia de 1939 a 1945 abarca principalmente o período desde a invasión de Polonia pola Alemaña nazi e a Unión Soviética ata o final da Segunda Guerra Mundial. Tras o pacto de non agresión alemán-soviético, Polonia foi invadida pola Alemaña nazi o 1 de setembro de 1939 e pola Unión Soviética o 17 de setembro. As campañas remataron a principios de outubro coa división e anexión de toda Polonia por parte de Alemaña e a Unión Soviética. Despois do ataque do Eixo á Unión Soviética no verán de 1941, a totalidade de Polonia foi ocupada por Alemaña.
, que procedeu a avanzar nas súas políticas raciais e genocidas en toda Polonia. Baixo as dúas ocupacións, os cidadáns polacos sufriron enormes perdas humanas e materiais. Segundo as estimacións do Instituto da Memoria Nacional, preto de 5,6 millóns de cidadáns polacos morreron como resultado da ocupación alemá e preto de 150.000 morreron como resultado da ocupación soviética. Os xudeus foron seleccionados polos alemáns para unha aniquilación rápida e total e preto do 90 por cento dos xudeus polacos (cerca de tres millóns de persoas) foron asasinados como parte do Holocausto. Os xudeus, os polacos, os xitanos e os prisioneiros de moitas outras etnias foron asasinados "en masa" nos campos de exterminio nazis, como Auschwitz, Treblinka e Sobibór. Os polacos étnicos foron sometidos á persecución tanto dos nazis alemáns como dos soviéticos. Os alemáns mataron uns dous millóns de polacos. Tiñan plans futuros para converter a maioría restante de polacos en traballadores escravos e aniquilar os percibidos como "indesexables" como parte do máis amplo "Generalplan Ost". A limpeza étnica e os masacres de polacos e, en menor medida, de ucraínos foron perpetrados no oeste de Ucraína (Kresy polaco de antes da guerra) a partir de 1943. Os polacos foron asasinados por nacionalistas ucraínos.