Escriba unha continuación para este parágrafo - En 1973, o Congreso (I) liderado por Indira Gandhi terminou a "One Rank One Pension" a base para decidir a pensión do persoal das Forzas Armadas Indias, que estivo en boga durante 26 anos desde a independencia a través dunha orde administrativa ex parte. Ademais, o Goberno, sobre a base do informe da terceira comisión de salarios, da que se excluíu a representación das Forzas Armadas, e que estaba dominada por burócratas, aumentou a pensión dos civís, que se retiraban aos 58 anos, de 30 a 50 por cento, un aumento neto do 20 por cento; e reduciu a pensión dos soldados, Non Commissioned Officers (NCOs) e Junior Commissioned Officers (JCOs), en 20 por cento, de 70 a 50 por cento do salario básico, coa advertencia de que para a pensión completa o servizo mínimo era de 33 anos. Pero como os soldados en 1973 se retiraban despois de 15 anos de servizo, á idade de 33/36 anos, recibían menos do 30 por cento do salario como pensión. A pensión dos soldados foi así reducida non un 20 por cento, senón un 40 por cento, de 70 a 30 por cento. Ademais de rebaixar as pensións militares, o goberno rebaixou o estatuto do soldado igualando "soldado de infantería con menos de tres anos de servizo" a un "traballo semi-calificado / non cualificado". A decisión foi anunciada dous meses despois de que o marechal Sam Manekshaw, que liderou o exército na guerra vitoriosa de 1971
A razón para a depresión das pensións das Forzas Armadas, que continúa a ranquear veteranos e persoal de servizo, dada polo goberno do Congreso I foi que quería garantir a "equivalencia" das pensións das Forzas Armadas cos civís.