A Guerra Fría tivo importantes consecuencias en América do Sur, considerada polos Estados Unidos como unha parte completa do Bloque Occidental, en contraste co Bloque Oriental, unha división nacida co fin da Segunda Guerra Mundial e a Conferencia de Yalta. Tras a Revolución cubana de 1959 e a implementación local en varios países da teoría do foco de Che Guevara, os Estados Unidos libraron unha guerra en América do Sur contra os "comunistas subversivos", o que levou ao apoio en Chile da dereita, que culminaría co golpe de 1973 en Chile. En poucos anos, toda América do Sur estaba cuberta por ditaduras militares similares, chamadas "xuntas". En Paraguai, Alfredo Stroessner estivo no poder desde 1954; en Brasil, o presidente de esquerda João Goulart foi derrocado por un golpe militar en 1964; en Bolivia, o xeneral Hugo Banzer derrocou ao xeneral de esquerda Juan José Torres en 1971; en Uruguai, considerado a "Suíza" de América do Sur, Juan María Bordaberry tomou o poder no golpe do 27 de xuño de 1973. Unha "guerra sucia" foi travada en todo o continente, culminando coa Operación Cóndor, un acordo entre os servizos de seguridade do Cono Sur, outros países de América do Sur e o goberno dos Estados Unidos que proporcionou adestramento para reprimir e asasinar opositores políticos domésticos. En 1976, os militares tomaron o poder en Arxentina e apoiaron o "golpe de cocaína" de 1980 de Luis García Meza Tejada en Bolivia, antes de adestrar aos Contras en Nicaragua, onde a Fronte Sandinista de Liberación Nacional, encabezada por Daniel Ortega, tomara o poder en 1979. Os golpes militares similares tiveron lugar en Guatemala
e en El Salvador. Na década de 1980, con todo, a situación evolucionou progresivamente no mundo como en América do Sur, a pesar dunha renovación da Guerra Fría de 1979 a 1985, ano durante o cal Gorbachov substituíu a Konstantin Chernenko como líder da URSS.