O papel de Vaudémont era manter o seu exército de campaña entre Villeroi e Namur, mentres que Villeroi intentou tentalo fóra da súa posición atacando cidades aliadas como Knokke e Beselare, agora Zonnebeke. Vaudémont rexeitou ser arrastrado xa que ambos os bandos sabían que canto máis durase o asedio, máis probable era que Namur caese. Os intentos de Villeroi de superar a Vaudémont non tiveron éxito, a pesar da captura de Diksmuide e Deinze a finais de xullo con 6.000 - 7.000 prisioneiros. O bombardeo de Bruxelas
Constantijn Huygens, secretario de William para asuntos holandeses, visitou Bruxelas o 11 de setembro e rexistrou que a "ruína causada... foi horrible... e en moitos lugares, as casas reducidas a escombros".