Resume o artigo:  Fethiye Cetin non descubriu a súa ascendencia armenia ata os seus 20 anos. A súa avoa, que tiña 90 anos nese momento, díxolle a Cetin que o seu verdadeiro nome era Heranus. Como moitos outros sobreviventes de 1915, Heranus asimilou e mantivo a súa identidade oculta. Moitos temían unha repetición dos horrores dos que foron testemuñas e apenas escaparon. Nunha recepción abarrotada antes dun concerto conmemorativo en Istambul esta semana, a xente correu para saúdar a Fethiye Cetin. Unha muller forte e de voz suave agora nos seus 60 anos, Cetin é unha avogada destacada que representou ao xornalista armenio-turco Hrant Dink. Dink foi un forte defensor da reconciliación entre turcos e armenios que foi xulgado por "insultar a turco". Foi asasinado en 2007. O chocante descubrimento da súa verdadeira orixe cambiaría a vida de Cetin. Ela conta a historia de Heranus nunha evocadora memoria titulada "A miña avoa". Heranus e a súa familia estaban entre un enorme fluxo de mulleres e nenos sendo forzados a marchar por soldados otománs, sen saber onde ían nin por que foron arrancadas dos seus parentes masculinos. A través da procesión ecoaban murmurios mórbidos de que os homes e os rapaces adolescentes foran todos mortos. Heranus tiña 9 anos nese momento. Un oficial a viu a ela e ao seu irmán e quixo levalos. A súa nai protestou, pero outros dixéronlle: "Os nenos están a morrer un a un. Ninguén sairá vivo desta marcha. Se os dás, as súas vidas serán salvas". Heranus e o seu irmán foron recollidos no cabalo do oficial e levados a un xardín cheo de outros nenos e alimentados coa primeira comida quente que tiñan en días. Pero pronto a realidade entrou e Heranus comezou a chorar e a suplicar ver á súa nai. Heranus foi separado do seu irmán, adoptado polo oficial e a súa esposa, que non puideron ter fillos propios. O seu nome foi cambiado a Seher e foi criada musulmá. E así sobreviviu, tivo fillos e netos. Cetin estaba na facultade de Dereito cando a súa avoa revelou os seus secretos e dolorosos recordos das súas raíces armenias. Destruíu todo o que ela...
Fethiye Cetin soubo da súa herdanza armenia da súa avoa. A avoa sobreviviu aos asasinatos de 1915, asimilada, logo mantivo a súa identidade oculta. Cetin, outros queren que Turquía recoñeza os asasinatos como un xenocidio; o goberno rexeitou. Na última década comezou un diálogo máis público sobre o tema en Turquía.