A situación política de Faisal deteriorouse en 1956, con levantamentos nas cidades de Najaf e Hayy. Mentres tanto, o ataque de Israel contra Exipto
Coordinado con Gran Bretaña e Francia en resposta á nacionalización do Canal de Suez por Nasser, só exacerbou a repulsión popular polo Pacto de Bagdad e, polo tanto, o réxime de Faisal. A oposición comezou a coordinar as súas actividades; en febreiro de 1957, estableceuse unha "Frente de Unión Nacional", que reúne aos Nacionaldemócratas, Independentes, Comunistas e o Partido Baaz. Un proceso idéntico seguiu dentro do corpo de oficiais iraquís coa formación dun "Comité Supremo de Oficiais Libres". O goberno de Faisal esforzouse por preservar a lealdade dos militares a través de beneficios xenerosos, pero isto resultou cada vez máis ineficaz a medida que máis e máis oficiais simpatizaban co naciente movemento republicano anti-monárquico.