Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  En 1974 Frank Sherwood Rowland, profesor de Química na Universidade de California en Irvine, e o seu asociado postdoctoral Mario J. Molina suxeriron que os compostos halóxenos orgánicos de longa vida, como os CFC, poderían comportarse dun xeito similar ao que Crutzen propuxera para o óxido nitroso. James Lovelock descubriu recentemente, durante un cruceiro no Atlántico Sur en 1971, que case todos os compostos CFC fabricados desde a súa invención en 1930 aínda estaban presentes na atmosfera. Molina e Rowland concluíron que, como o N2O, os CFC chegarían á estratosfera onde se disociarían pola luz UV, liberando átomos de cloro. Un ano antes, Richard Stolarski e Ralph Cicerone da Universidade de Michigan demostraron que o Cl é aínda máis eficiente que o NO na catalización da destrución do ozono. Michael McElroy e Steven Wofsy da Universidade de Harvard chegaron a conclusións similares. Ningún dos dous grupos, con todo, se decatara de que os CFC eran unha fonte potencialmente grande de cloro estratosférico. En vez diso, estaban investigando os posibles efectos das emisións de HCl do transbordador espacial, que son moito menores.  Pregunta: onde foi Rowland profesor?
Universidade de California en Irvine