David M. Robinson afirma que varios edictos e leis emitidas polo emperador Hongwu, fundador da dinastía Ming, parecen rexeitar a influencia mongola en China coa prohibición do matrimonio mongol e as prácticas de enterro, roupa, fala e incluso música. Con todo, Robinson destaca como esta retórica contradice a continuación do emperador Hongwu de institucións Yuan como o sistema de guarnición hereditaria e ocupacións. Iniciou campañas para conquistar áreas que non estaban controladas previamente por dinastías nativas chinesas, incluíndo territorios en Yunnan
, Liaodong (Manchúria) e Mongolia. Continuou a recrutar mongois para o exército e mantivo a tradición da era Yuan de traer concubinas e eunucos coreanos ao palacio imperial. Robinson afirma que a dinastía Ming "foi en moitos aspectos un verdadeiro sucesor" dos Yuan, xa que os emperadores Ming procuraron lexitimar o seu goberno a través do legado dos Yuan, especialmente desde que a rival dinastía Yuan do Norte continuou a existir. O emperador Yongle foi moito máis explícito ao invocar unha comparación entre o seu goberno e o de Kublai Khan, como se reflicte na súa política exterior moi activa, a proxección do poder chinés Ming no estranxeiro e as campañas militares expansionistas. Despois da crise de Tumu de 1449, o goberno Ming desencorajou activamente a maior inmigración dos pobos mongois (favorecendo políticas de reubicación ocasionais para aqueles que xa vivían en China). Os mongois continuaron servindo como oficiais militares Ming mesmo despois da participación mongol na rebelión fracasada de 1461 de Cao Qin, pero o seu número comezou a diminuír a medida que os oficiais hereditarios en xeral foron gradualmente substituídos por homes de orixes máis humildes.