A composición exacta da subnebula non se coñece; con todo, a densidade relativamente alta de Titania e outras lúas de Urano en comparación coas lúas de Saturno indica que pode ter sido relativamente pobre en auga. Cantidades significativas de nitróxeno e carbono puideron estar presentes en forma de monóxido de carbono e N2 en vez de amoníaco e metano. As lúas que se formaron nunha subnebula así contendrían menos auga (con CO2 e CO2 atrapados como un estrato de xeo) e máis rocha, explicando a súa maior densidade de rocha. A acreción acrecional lunar de Titania cesou durante varios anos, o que probablemente provocou a formación dunha capa de auga hidráulica preto de 250 mil millóns de quilómetros abaixo da temperatura media actual. O proceso de desintegración do núcleo de Titania podería ter continuado por varios anos, mentres que unha capa de auga hidráulica máis forte como a do núcleo de amoniaco, coa temperatura máxima acumulada ao redor do núcleo de Titania, podería ter caído por baixo
congelados