Kim Hong-il (23 de setembro de 1898 <unk> 8 de agosto de 1980) foi un activista pola independencia coreana e un xeneral da Segunda Guerra Sino-Xaponesa e a Guerra de Corea, que máis tarde se converteu nun diplomático e político en Corea do Sur. Nacido en Pyongan do Norte, realizou a súa primeira escolaridade en China e Corea, e tivo unha breve carreira como profesor antes de que as súas conexións co naciente movemento de independencia coreano lle levaron ao cárcere. Fuxiu ao exilio en China en 1918, e serviu no Exército Revolucionario Nacional do Kuomintang de 1926 a 1948, despois do cal se trasladou á recentemente independente Corea do Sur para unirse ao Exército da República de Corea. Comandou o I Corpo de Corea do Sur durante o primeiro ano da Guerra de Corea, e foi enviado a Taipei como embaixador de Corea do Sur na República da China, que por entón se retirara.
A Taiwán. A súa asignación alí durou nove anos. Volveu a Corea do Sur en 1960 tras a Revolución de Abril que puxo fin ao goberno de Syngman Rhee, e serviu brevemente como Ministro de Asuntos Exteriores baixo a xunta de Park Chung-hee. Candidatouse á Asemblea Nacional, primeiro sen éxito en 1960 e 1963, e foi elixido en 1967 e converteuse nunha figura importante no Partido Novo Democrático de oposición.