Completa a seguinte frase: Gerhard usou os seus contactos internacionais, conectándose con mulleres dos círculos cuáqueros, e invocou contactos no "Bundesrat" e na Liga das Nacións. Ela tamén presionou persoalmente, a antiga xefe federal (nacional) de Suiza. En cada caso, ela puxo o caso para os refuxiados, máis particularmente para os nenos refuxiados. Un caso particular en cuestión ocorreu despois da
"Pogrom de novembro" en 1938, cando Gerhard e logrou obter un permiso especial con respecto a 300 nenos xudeus de Frankfurt, Constanza e unha ou outras dúas cidades do sur de Alemaña preto da fronteira suíza en Basilea, a chamada "300-Kinder-Aktion". Os nenos chegaron en xaneiro de 1939, o seu número aumentou máis alá da cota de 300 por nenos da rexión fronteiriza, temendo pola súa vida. Algúns dos organismos oficiais que acordaron a admisión dos 300 agora rexeitaron a admisión de calquera dos nenos, e un número tivo que ser contrabandeado ilegalmente a través da fronteira. A reacción inicial de Georgine Gerhard foi correr á prensa e avergoñar aos funcionarios e políticos responsables, pero ao final prevaleceron os consellos máis fríos dos seus compañeiros, e as negociacións necesarias coas diversas autoridades implicadas concluíronse "nos bastidores". Posiblemente como un reflexo da situación internacional, fixéronse plans para que este grupo de 300 nenos permanecese en Suíza durante seis meses en vez dos dous ou tres meses que se converteron na norma cos lotes anteriores coidados polo Ministerio de Asuntos Exteriores. Grazas ao estallido da guerra, na que participaron os países ao norte e ao oeste de Suíza desde setembro de 1939, para a maioría dos nenos implicados, a estadía de seis meses en Suíza converteuse nunha estadía de seis anos para salvar vidas.