Inicialmente, os gobernantes de Europa consideraron a Revolución Francesa como unha disputa interna entre o rei francés e os seus súbditos. A medida que a retórica revolucionaria se volvía máis estridente, os monarcas europeos declararon que os seus intereses eran os mesmos que os de Luís XVI e a súa familia; a Declaración de Pillnitz (27 de agosto de 1791) ameazaba con consecuencias ambiguas, pero bastante graves, se lle ocorrera algo á familia real. A posición dos revolucionarios fíxose cada vez máis difícil e agravando os seus problemas nas relacións internacionais, os emigrados franceses continuaron a agitar para apoiar unha contrarrevolución. O 20 de abril de 1792, a Convención Nacional Francesa declarou a guerra a Austria, comezando a Guerra da Primeira Coalición
(1792 <unk> 98). Francia opúxose á maioría dos estados europeos que compartían fronteiras terrestres ou acuáticas, ademais de Portugal e o Imperio Otomán. A pesar de algunhas vitorias en 1792, a principios de 1793 as forzas francesas foran expulsadas de Bélxica, houbo unha revolta interna en Vendée sobre o reclutamento, un amplo resentimento público pola Constitución Civil do Clero e o rei francés acababa de ser executado. Os exércitos da República Francesa estaban en estado de desorganización; os problemas volvéronse aínda máis agudos tras a introdución do recrutamento masivo, o "levée en masse", que saturou un exército xa en apuros con miles de homes analfabetos e non adestrados. Para os franceses, a Campaña do Rin de 1795 resultou especialmente desastrosa, aínda que lograron algún éxito noutros teatros de guerra (ver, por exemplo, Guerra dos Pirineos (1793-95).