Desde a súa mocidade, Pellarin simpatizou co republicanismo de esquerda, pero estaba disposto a apoiar outras formas políticas, como a monarquía constitucional, sempre que o goberno puidese ser inducido a adoptar reformas sociais. Pellarin apoiou a Revolución de 1848
e tentou sen moito éxito conseguir que a Segunda República implementase políticas como un salario mínimo, participación nos beneficios para os traballadores, seguro médico universal e comunidades modelo patrocinadas polo goberno ou falansterias. Como a maioría dos socialistas, Pellarin opúxose ao "aventurero cesarista" Luís Bonaparte. Viviu o suficiente para presenciar a Comuna de París de 1871, aínda que non participou activamente nos seus asuntos. Aínda que non era antipático coa "explosión" da Comuna, Pellarin, que estaba moi perturbado polo afogamento dun policía do que foi testemuña, deplorou a violencia e tomou-a como un síntoma da "abaixada moral e a falta total de enerxía da poboación".