En 1907, os franceses tomaron o asasinato de Émile Mauchamp en Marrakech como pretexto para invadir Oujda no leste, así como tomaron unha revolta contra a apropiación de ingresos aduaneiros en Casablanca como unha oportunidade para bombardear e invadir esa cidade
no oeste. A crise de Agadir aumentou as tensións entre os poderosos países europeos, e resultou no Tratado de Fez (assinado o 30 de marzo de 1912), que fixo de Marrocos un protectorado de Francia. Un segundo tratado asinado polos xefes de Estado francés e español, concedeu a España unha zona de influencia no norte e sur de Marrocos o 27 de novembro de 1912. A parte norte converteuse no protectorado español en Marrocos, mentres que a parte sur foi gobernada desde El Aaiun como zona de amortiguamento entre a colonia española de Saguia El Hamra e Marrocos. O tratado de Fez desencadeou os disturbios de Fez de 1912. Por medio do Protocolo de Tánger asinado en decembro de 1923, Tánger recibiu un estatuto especial e converteuse nunha zona internacional, aínda que, durante a Segunda Guerra Mundial, foi ocupada de 1940 a 1945 pola España franquista.