Completa a seguinte frase: A 50a División saíu de Trípoli para liderar o ataque na Batalla de Mareth o 20 de marzo de 1943. A posición inimiga estaba detrás do Wadi Zigzaou, ampla, con lados case inescribíbeis. Os enxeñeiros da división baixo o seu CRE, o tenente coronel C.E.A. Browning, fixeron unha gran cantidade de fascines e escadas de escala, coas que eles e a infantería avanzaron 'como se estivesen na tempestade de Badajoz', segundo o historiador do RE. A infantería asaltou tres ou catro puntos fortes e formou unha cabeza de ponte. Baixo disparos de precisión e enfilados por metralladoras, os sapadores comezaron a construír calzadas fascinantes para tanques e vehículos. As baixas foron extremadamente pesadas, pero conseguiron completar unha calzada para vehículos de rastrexo. Non foron capaces de melloralo para vehículos de rodas, e os primeiros tanques lixeiros que o cruzaron causaron tal dano no barro que os tanques máis pesados non puideron seguir. Na noite do 21 ao 22 de marzo, fortes choivas produciron unha avalancha no Wadi que danou aínda máis a travesía. Os "esfarellados e cansados" da 50a División RE foron reforzados por sapadores e mineiros da 4a División Indio, e comezaron a traballar na noite do 22 de marzo en dúas novas calzadas, mentres o inimigo estaba contraatacando: o wadi estaba baixo un intenso fogo de curto alcance e a lúa ascendente siluetaba aos homes que traballaban na marxe máis afastada. As calzadas foron completadas ás 03:30 do 23 de marzo baixo un forte bombardeo que precedeu a outro contraataque inimigo. Os sapadores retiráronse sen présa, para non alarmar á infantería defensora. A 50a División tamén estivo na vangarda do ataque a
Wadi Akarit o 6 de abril, cando os enxeñeiros da división tiveron a tarefa de limpar as brechas nos campos de minas e facer cruces sobre a vala antitanque.