O goberno absolutista de Fernando premiou aos titulares tradicionais do poder -prelados, nobres e aqueles que ocuparon cargos antes de 1808-, pero non aos liberais, que desexaban ver unha monarquía constitucional en España, ou moitos que lideraron o esforzo de guerra contra os franceses pero non formaban parte do goberno de antes da guerra. Este descontento resultou en varios intentos fallidos de restaurar a Constitución nos cinco anos posteriores á restauración de Fernando. Finalmente o 1 de xaneiro de 1820 Rafael del Riego, Antonio Quiroga e outros oficiais iniciaron un motín de oficiais do exército en Andalucía esixindo a aplicación da Constitución. O movemento atopou apoio entre as cidades e provincias do norte de España, e o 7 de marzo o rei restaurara a Constitución. Durante os dous anos seguintes, as outras monarquías europeas alarmaronse polo éxito dos liberais e no Congreso de Verona en 1822 aprobaron a intervención das forzas realistas francesas.
en España para apoiar a Fernando VII. Despois de que a batalla de Trocadero liberase a Fernando do control das Cortes en agosto de 1823, volveuse contra os liberais e constitucionalistas con furia. Despois da morte de Fernando en 1833, a Constitución estivo de novo en vigor brevemente en 1836 e 1837, mentres se redactaba a Constitución de 1837. Desde 1812, España tivo un total de sete constitucións; a actual estivo en vigor desde 1978.