Escribe unha continuación para este parágrafo - Isto é así porque a enerxía liberada nun terremoto, e, polo tanto, a súa magnitude, é proporcional á área da falla que se rompe e a caída da tensión. Polo tanto, canto maior sexa a lonxitude e canto máis ancho sexa o ancho da área defectuosa, maior será a magnitude resultante. A parte superior e fráxil da corteza terrestre, e as placas frías das placas tectónicas que descienden ao manto quente, son as únicas partes do noso planeta que poden almacenar enerxía elástica e liberala en rupturas de fallas. As rochas máis quentes que aproximadamente flúen en resposta ao estrés; non se rompen en terremotos. As lonxitudes máximas observadas de rupturas e fallas mapeadas (que poden romperse nunha única ruptura) son aproximadas. Exemplos son os terremotos en Alaska (1957), Chile (1960) e Sumatra (2004), todos en zonas de subducción. As rupturas sísmicas máis longas en fallas de deslizamento, como a Falla de San Andrés (1857, 1906)
), a Falla de Anatolia do Norte en Turquía (1939), e a Falla de Denali en Alaska (2002), son aproximadamente a metade a un terzo das lonxitudes ao longo das marxes de placa subducente, e as ao longo de fallas normais son aínda máis curtas.