A principios da década de 1860 a popularidade de Maykov aumentou: a miúdo actuaba en público e as súas obras foron publicadas polas principais revistas rusas. A mediados da década de 1860, volveu á deriva cara ao campo conservador, e permaneceu alí o resto da súa vida. Condenou aos mozos radicais e expresou a súa solidariedade cos comentarios nacionalistas de Mikhail Katkov sobre o levantamento polaco.
e a política nacional rusa en xeral. En poemas como "Campos" (que empregaba a metáfora de Gogol de Rusia como unha troika, pero tamén expresou o horror ante o capitalismo emerxente), "Niva" e "O bosquexo" el elogiou as reformas de 1861, provocando ásperas críticas de Saltykov-Schedrin e Nikolay Dobrolyubov. Adoptando a doutrina Pochvennichestvo, Maykov fíxose amigo de Apollon Grigoriev, Nikolai Strakhov e Fyodor Dostoyevsky; a súa amizade con este último resultou ser particularmente firme e duradeira.