Escribe unha continuación para este parágrafo - Combatentes. En 1942, os británicos introduciron outro caza naval adaptando un moi exitoso avión terrestre, o Spitfire, para o seu uso nos portavións. O Supermarine Seafire foi máis rápido que os seus predecesores e comezou a substituír aos Hawker Sea Hurricanes para o servizo de primeira liña. Con todo, con vento leve, estaba suxeito a aterrizaxes forzadas. Ademais, a entrada de aire de refrixeración do motor na parte inferior da fuselaxe facía que a retirada do avión fose máis perigosa para o piloto, como tamén foi o caso do Hurricane. O alcance do Seafire era limitado, pero podía ampliarse usando tanques de descarga. Os Seafires apoiaron as invasións aliadas do norte de África, Sicilia, Italia continental e o sur de Francia.
Temporalmente asignados a bases terrestres, tamén apoiaron a invasión de Normandía. No Pacífico como parte da Frota Británica do Pacífico, os Seafires foron usados para o CAP. En xeral, as adaptacións de aeronaves terrestres tiveron un rendemento inferior en comparación cos avións de transporte construídos especialmente para os Estados Unidos. Introducido a finais da guerra, o Fairey Firefly, construído especialmente para o Reino Unido, exhibiu un rendemento superior e tiña maior potencia de fogo que o seu predecesor, o Fairey Fulmer. Foi concebido xa en 1938, pero o desenvolvemento prolongado atrasou o seu uso en combate ata mediados de 1944, momento no que o seu rendemento foi eclipsado por ambos os cazas do Eixo e dos Aliados. O Firefly participou en operacións contra o acorazado alemán Tirpitz en Noruega en xullo de 1944. Durante as operacións contra as refinerías de petróleo xaponesas en Sumatra a principios de 1945, un Firefly derrubou un caza Nakajima Ki-43 (<unk>Oscar<unk>). Os Fireflies tamén apoiaron as accións baseadas en portaavións contra os barcos xaponeses e contra as posicións nas Carolinas e nas illas de orixe xaponesas. Producíronse menos de 800 durante os anos de guerra.