Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Os científicos forenses poden usar ADN en sangue, semen, pel, saliva ou cabelo atopados na escena dun crime para identificar un ADN coincidente dun individuo, como un autor. Este proceso chámase formalmente perfilado de ADN, tamén chamado ADN de pegadas dixitais. No perfil de ADN, as lonxitudes de seccións variables de ADN repetitivo, como as repeticións curtas en tándem e os minisatélites, compáranse entre persoas. Este método adoita ser unha técnica moi fiable para identificar un ADN coincidente. Con todo, a identificación pode ser complicada se a escena está contaminada co ADN de varias persoas. O perfil de ADN foi desenvolvido en 1984 polo xenetista británico Sir Alec Jeffreys, e usado por primeira vez na ciencia forense para condenar a Colin Pitchfork no caso de asasinatos de Enderby de 1988. O desenvolvemento da ciencia forense e a capacidade de obter coincidencias xenéticas en pequenas mostras de sangue, pel, saliva ou cabelo levou a reexaminar moitos casos. Agora pódense descubrir probas que eran científicamente imposíbeis no momento do exame orixinal. Combinado coa eliminación da lei de dobre risco nalgúns lugares, isto pode permitir que se reabran casos nos que os xuízos anteriores non produciron probas suficientes para convencer a un xurado. As persoas acusadas de delitos graves poden ser obrigadas a proporcionar unha mostra de ADN para fins de correspondencia. A defensa máis obvia para os resultados do ADN obtidos forense é afirmar que se produciu unha contaminación cruzada das probas. Isto deu lugar a procedementos meticulosos e estritos para tratar novos casos de delitos graves.  Pregunta: Que complica a identificación?
A escena está contaminada co ADN de varias persoas.