Durante o seu desenvolvemento da Teoría de Maxwell, J. J. Thomson (1881) recoñeceu que os corpos cargados son máis difíciles de poñer en movemento que os corpos sen carga. Os campos electrostáticos comportan como se engadisen unha "masa electromagnética" á masa mecánica dos corpos. Isto é, segundo Thomson, a enerxía electromagnética corresponde a unha determinada masa. Isto foi interpretado como unha forma de autoindución do campo electromagnético. Tamén notou que a masa dun corpo en movemento aumenta por unha cantidade constante. O traballo de Thomson foi continuado e perfeccionado por FitzGerald, Heaviside (1888), e George Charles Frederick Searle (1896, 1897).
FitzGerald