Como a súa contemporánea americana Janet Lynn, Magnussen era máis forte no patinaxe libre que nas figuras obrigatorias. A principios dos anos 70, ambos competían contra a patinadora austríaca Trixi Schuba, que sobresalía en figuras e moitas veces construía unha enorme vantaxe inicial baixo un sistema de puntuación que valoraba moito esas habilidades. A forza de Schuba en figuras permitiulle gañar o ouro nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1972 a pesar de quedar sétima no segmento de patinaxe libre, mentres que Lynn e Magnussen (primeiro e segundo no patinaxe libre) gañaron o bronce e a prata, respectivamente. Dado que a maioría dos espectadores consideraron as figuras obrigatorias pouco emocionantes, a Unión Internacional de Patinaxe reduciu o seu valor e introduciu o programa curto na tempada 1972-1973. Combinado coa retirada de Schuba despois da tempada olímpica, este desenvolvemento animou tanto a Magnussen como a Lynn a permanecer na competición outro ano. No primeiro Campionato do Mundo
baixo este sistema, en Bratislava, Checoslovaquia en 1973, Magnussen produciu un programa curto forte (que incluía un Axel dobre), mentres que Lynn caeu dúas veces nesa parte da competición. Aínda que Lynn volveu para gañar o segmento de patinaxe libre, os seus problemas no curto custáronlle o título. O locutor deportivo canadense Johnny Esaw, preocupado de que a transmisión por satélite terminase antes do patinaxe libre de Magnussen, pagou ao condutor de Zamboni para traballar máis rápido. No último ano no que se premiaron medallas de ouro sólido no patinaxe artística, Magnussen engadiu un ouro para completar a súa colección de medallas mundiais.