A anodoncia é unha falta completa de desenvolvemento dental, e a hipodoncia é unha falta de desenvolvemento dental. A anodoncia é rara, ocorre máis frecuentemente nunha condición chamada displasia ectodérmica hipohidrótica, mentres que a hipodoncia é unha das anomalías de desenvolvemento máis comúns, que afecta ao 3,5<unk>8,0% da poboación (sen incluír os terceiros molares). A ausencia de terceiros molares é moi común, ocorre no 20<unk>23% da poboación, seguida en prevalencia polo segundo incisivo premolar e lateral. A hipodoncia está a miúdo asociada coa ausencia dunha lámina dental, que é vulnerable a forzas ambientais, como infeccións e medicamentos de quimioterapia, e tamén está asociada a moitas síndromes, como a síndrome de Down e C. A hiperdoncia é a síndrome do desenvolvemento extradental máis frecuente.
a ausencia dunha lámina dental