Despois das guerras púnicas, Sabratha converteuse en parte do reino numidiano de Massinissa antes de que este fose anexado á República Romana como a provincia de África Nova no século I a.C. Foi posteriormente romanizado e reconstruído nos séculos II e III d.C. O emperador Septimio Severo naceu nas proximidades de Leptis Magna, e Sabratha alcanzou o seu pico monumental durante o goberno dos severos, cando case duplicou o seu tamaño. A cidade foi gravemente danada por terremotos durante o século IV, particularmente o terremoto de 365
- Non. Caeu baixo o control do reino vándalo no século V, con grandes partes da cidade abandonadas. Gozou dun pequeno renacemento baixo o dominio bizantino, cando se erixiron varias igrexas e un muro defensivo (aínda que só encerraba unha pequena parte da cidade). A cidade foi sede dun bispado. Dentro de cen anos da invasión musulmá do Magreb, o comercio trasladouse a outros portos e Sabratha reduciuse a unha aldea.