Nacido en París, fillo de Jean-André Barrot, e polo tanto irmán de Odilon Barrot e Adolphe Barrot, Ferdinand Barrot estudou dereito e converteuse nun "abogado" baixo a Restauración. Despois da Revolución de 1830
Serviu por un tempo como procurador asistente no tribunal civil do departamento do Sena, pero deixou a magistratura despois dun tempo para volver á barra, onde defendeu varios casos politicamente cargados, especialmente o do coronel Vaudrey implicado na tentativa de insurrección en Estrasburgo fomentada polo príncipe Louis-Napoléon Bonaparte, na que obtivo a absolución, o 18 de xaneiro de 1837. Tamén se declarou no caso do activista republicano Armand Barbès (1839).