Gheorghe I. Tătărescu (tamén coñecido como "Guță Tătărescu", cunha forma lixeiramente anticuada do seu nome; 2 de novembro de 1886 <unk> 28 de marzo de 1957) foi un político rumano que foi dúas veces primeiro ministro de Romanía (1934<unk>1937; 1939<unk>1940), tres veces ministro de Asuntos Exteriores ("interino" en 1934 e 1938, nomeado ao cargo en 1945-1947) e unha vez ministro de Guerra (1934). Representando a facción dos "novos liberais" dentro do Partido Liberal Nacional (PNL), Tătărescu comezou a súa carreira política como colaborador de Ion G. Duca, facendose coñecido polo seu anticomunismo e, co tempo, polos seus conflitos co líder do PNL Dinu Brătianu e o ministro de Exteriores Nicolae Titulescu. Durante o seu primeiro período no cargo, achegouse ao rei Carol II e levou unha política ambivalente cara á Garda de Ferro fascista e, finalmente, converteuse nun instrumento para establecer o réxime autoritario e corporativo ao redor da Fronte Nacional do Renacemento. En 1940, aceptou a cesión de Bessarabia e Bukovina do Norte.
para a Unión Soviética e tivo que renunciar.