Completa a seguinte frase: A razón principal de Eugenio para desexar a paz no oeste foi o perigo crecente que representaban os turcos no leste. As ambicións militares turcas reviviron despois de 1711, cando derrotaron ao exército de Pedro o Grande no río Pruth (Campaña do río Pruth): en decembro de 1714, as forzas do sultán Ahmed III atacaron aos venecianos na Morea. Para Viena estaba claro que os turcos pretendían atacar Hungría e desfacer todo o asentamento de Karlowitz de 1699. Despois de que a Porta rexeitara unha oferta de mediación en abril de 1716, Carlos VI enviou a Eugenio a Hungría para liderar o seu exército relativamente pequeno pero profesional. De todas as guerras de Eugenio, esta foi a na que exerceu o control máis directo; tamén foi unha guerra que, na súa maior parte, Austria loitou e gañou por conta propia. Eugenio deixou Viena a principios de xuño de 1716 cun exército de campo de entre 80.000 e 90.000 homes. A principios de agosto de 1716, os turcos otománs, uns 200.000 homes baixo o xenro do sultán, o gran visir Damat Ali Pasha, marchaban desde Belgrado cara á posición de Eugenio ao oeste da fortaleza de Petrovaradin na marxe norte do Danubio. O Gran Visir tiña a intención de tomar a fortaleza; pero Eugenio non lle deu a oportunidade de facelo. Despois de resistir os chamamentos á precaución e renunciar a un consello de guerra, o Príncipe decidiu
Atacar inmediatamente na mañá do 5 de agosto con aproximadamente 70.000 homes. Os xeniciares turcos tiveron un certo éxito inicial, pero despois dun ataque de cabalería imperial ao seu flanco, as forzas de Ali Pasha caeron en confusión. Aínda que os imperiais perderon case 5.000 mortos ou feridos, os turcos, que se retiraron en desorde a Belgrado, parecen ter perdido o dobre da cantidade, incluído o propio Gran Visir que entrou na batalla e posteriormente morreu das súas feridas.