En 1974 Frank Sherwood Rowland, profesor de Química da Universidade de California en Irvine, e o seu asociado postdoctoral Mario J. Molina, suxeriron que os compostos orgánicos halóxenos de longa vida, como os CFC, poderían comportarse dun xeito similar ao que Crutzen propuxera para o óxido nitroso. James Lovelock descubriu recentemente, durante un cruceiro no Atlántico Sur en 1971, que case todos os compostos CFC fabricados desde a súa invención en 1930 aínda estaban presentes na atmosfera. Molina e Rowland concluíron que, como o N2O, os CFC máis pequenos chegarían á estratosfera onde serían disociados pola luz UV, liberando átomos de cloro.
Universidade de California en Irvine