O 747-400 introduciu unha nova cabina de vidro deseñada para unha tripulación de voo de dous en vez de tres, cunha redución no número de diales, medidores e botóns de 971 a 365 a través do uso de electrónica. O tipo tamén ten tanques de combustible de cola, motores revisados e un novo interior. O alcance máis longo foi usado por algunhas compañías aéreas para evitar as paradas de combustible tradicionais, como Anchorage. As plantas de potencia inclúen o Pratt & Whitney P406W2, General Electric CF6-802, e Rolls-Royce RB211-524. Como resultado do desenvolvemento do 767 con Boeing, a eficiencia de combustible do tipo mellorou en catro por cento en comparación coas versións anteriores do 747. O 747-400 non pode ser usado para operacións domésticas, aínda que se pode cambiar a velocidade máxima entre as dúas versións de avión de pasaxeiros e carga do 747-400 (FER-400D), aínda que se pode usar para operacións domésticas. O mesmo tipo de avión non foi incluído para as versións de carga do 747-400 (FER-400D), aínda que non se pode usar para
novo