Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Titania é a lúa máis grande e masiva de Urano, e a oitava máis masiva do Sistema Solar. A súa densidade de 1,71 g/cm3, que é moito maior que a densidade típica dos satélites de Saturno, indica que consiste en proporcións aproximadamente iguais de xeo de auga e compoñentes densos non xeados; estes últimos poderían estar feitos de rocha e material carbonoso, incluíndo compostos orgánicos pesados. A presenza de xeo de auga está apoiada por observacións espectroscópicas infrarroxas feitas en 2001-2005, que revelaron xeo de auga cristalina na superficie da Lúa. As bandas de absorción de xeo de auga son lixeiramente máis fortes no hemisferio anterior de Titanio que no hemisferio posterior. Isto é o oposto do que se observa en Oberón, onde o hemisferio posterior mostra sinais máis fortes de xeo de auga. A causa desta asimetría non se coñece, pero pode estar relacionada co bombardeo de partículas cargadas da magnetosfera de Urano, que é máis forte no hemisferio posterior (debido á co-rotación do plasma). As partículas enerxéticas tenden a esputar o xeo de auga, a descompoñer o metano atrapado no xeo como hidrato de clatrato e a escurecer outros compostos orgánicos, deixando un residuo escuro e rico en carbono. Agás a auga, o único outro composto identificado na superficie de Titania por espectroscopia infravermella é o dióxido de carbono, que está concentrado principalmente no hemisferio posterior. A orixe do dióxido de carbono non está completamente clara. Podería ser producido localmente a partir de carbonatos ou materiais orgánicos baixo a influencia da radiación ultravioleta solar ou partículas cargadas enerxéticas procedentes da magnetosfera de Urano. Este último proceso explicaría a asimetría na súa distribución, porque o hemisferio posterior está suxeito a unha influencia magnetosférica máis intensa que o hemisferio anterior. Outra posible fonte é a desgasificación do CO2 primordial atrapado polo xeo de auga no interior de Titania. A fuga de CO2 do interior pode estar relacionada coa actividade xeolóxica pasada nesta lúa.  Pregunta: Cantas millas ten o núcleo do Titania?
320