Escribe unha continuación para este parágrafo - Charlotte Paulsen discutía con frecuencia as cuestións que lles preocupaban ao seu novo xenro. Os líderes conservadores que impuxeron un retorno á súa versión da vella orde en Viena en 1814 e 1815 non foron capaces de enterrar as ideas de iluminación, humanidade e racionalismo que os exércitos revolucionarios franceses e o xenio administrativo de Napoleón diseminaran por toda Europa durante os 25 anos anteriores. A década de 1830 podería ser a idade de Biedermeier, pero esta tamén foi a década do "Vormärz". Cambio de réxime en París
en 1830 foi seguido por unha onda de protestas en toda Alemaña. Julius Lorentzen inculcou en Charlotte Paulsen unha nova conciencia de pensamentos e ideas democráticas. As súas discusións cubriron Teoloxía, Filosofía e desenvolvementos contemporáneos. Pero Lorentzen morreu novo, en 1837. Christian e Charlotte Paulsen agora adoptaron unha filla, Marie Paulsen, e Charlotte dedicou-se á educación da súa segunda filla coa mesma intensidade que aplicara á educación de Elisabeth. Fóra da casa, as mulleres con conciencia política estaban atrapadas nas protestas civís e nos programas de reforma liberal que agora emerxían, xunto coas demandas de dereitos democráticos para os cidadáns, incluídas as mulleres. Elisabeth Paulsen tamén se sentía presionada a "facer máis". Máis tarde decidiu establecer a "Women's Association for the Care of the Poor and Sick" ("Asociación de Mulleres para o Coidado dos Pobres e Enfermos") que fora creada en Hamburgo pola formidablemente enérxica Amalie Sieveking en 1832, como resposta á epidemia de cólera dese ano. Con todo, Sieveking rexeitou os seus enfoques, atopando a Paulsen demasiado "libre pensador". Foi irritante para Sieveking que aínda que os motivos de Paulsen fosen honrosos, humanistas e racionais, non parecían ser abrumadoramente cristiáns.