A presenza francesa en Túnez chegou cinco décadas despois da súa ocupación da veciña Arxelia.
, a época na que os franceses aínda eran inexpertos e carecían do coñecemento de como desenvolver unha colonia. Ambos os países foron posesións do Imperio Otomán durante tres séculos, pero cada un deles logrou hai moito tempo a autonomía política do sultán en Estambul. Antes da chegada dos franceses, Túnez iniciara un proceso de reformas modernas, pero as dificultades financeiras aumentaron ata a instalación dunha comisión de acreedores europeos. Despois da súa ocupación, o goberno francés asumiu as obrigacións internacionais de Túnez. Os franceses realizaron importantes desenvolvementos e melloras en varias áreas, incluíndo transporte e infraestrutura, industria, sistema financeiro, saúde pública e administración. Con todo, os negocios franceses e os seus cidadáns foron favorecidos, non ao gusto dos tunecinos. O seu sentimento nacional preexistente expresouse cedo na fala e na impresión; a organización política seguiu. O movemento independentista xa estaba activo antes da Primeira Guerra Mundial, e continuou a gañar forza contra a oposición francesa mixta. O seu obxectivo final foi alcanzado en 1956.