Desde 1930, a división tiña a responsabilidade exclusiva da defensa do sector de Epiro da fronteira greco-albanesa. Debido á relativa debilidade militar de Albania, o sector era "tranquilo" e moito menos vital que a fronteira con Bulgaria. Isto cambiou en abril de 1939, cando a Italia fascista invadiu e ocupou Albania
- Non. Baixo o seu comandante, o maior xeneral Charalambos Katsimitros, a división participou nunha actividade febril de construción de fortificacións e elaboración de plans defensivos. Coa invasión italiana que se aproximaba a partir de agosto de 1940, realizouse unha mobilización limitada, que aumentou a forza da división e incluso permitiu a reconstitución do 24o Regimento como unha unidade separada. Este feito, combinado coa decisión de Katsimitros de insistir na defensa avanzada, sería un factor decisivo na rápida contención do empuxe principal inicial italiano en Epiro. A división foi desplegada nunha posición defensiva que se estende desde a aldea de Elaia (Kalpaki) ata a liña do río Kalamas, e durante seis días, do 2 de novembro ao 8 de novembro, repeliu con éxito os sucesivos ataques do Corpo de Exército italiano "Ciamura". Nese momento, a mobilización das reservas gregas estaba completada, e xunto coa vitoria grega na Batalla de Pindo, a vitoria da división na Batalla de Elaia<unk>Kalamas sinalizou o fracaso do ataque italiano.