Completar a seguinte frase: En 1902, Spalding, que nesta época renovara a lista para gabarse do que pronto sería un dos mellores equipos do século, vendeu o club a Jim Hart. A franquía foi alcumada os Cachorros polo "Chicago Daily News" en 1902, aínda que non se converteu oficialmente nos Cachorros de Chicago ata a tempada 1907. Durante este período, que se coñeceu como a era da bola morta do béisbol, os infielders dos Cachorros Joe Tinker, Johnny Evers e Frank Chance foron famosos como unha combinación de dobre xogo polo poema de Franklin P. Adams "Lexicón triste do béisbol". O poema apareceu por primeira vez na edición do 18 de xullo de 1910 do "New York Evening Mail". Mordecai "Three-Finger" Brown, Jack Taylor, Ed Reulbach, Jack Pfiester e Orval Overall foron varios lanzadores clave para os Cubs durante este período de tempo. Con Chance como xogador-adestrador de 1905 a 1912, os Cachorros gañaron catro pennants e dous títulos da Serie Mundial durante un período de cinco anos. Aínda que caeron ante os White Sox "Hitless Wonders" na Serie Mundial de 1906, os Cubs rexistraron un récord de 116 vitorias e a mellor porcentaxe de vitorias (.763) na historia da Major League. Co mesmo equipo, Chicago gañou dous campionatos consecutivos en 1907 e 1908, converténdose no primeiro club da Major League en xogar tres veces no Clásico de Otoño e o primeiro en gañalo dúas veces. Con todo, os Cachorros non gañarían outra Serie Mundial ata
2016; esta segue sendo a seca de campionatos máis longa nos deportes profesionais norteamericanos.