A política de Kegl era documentar e estudar en vez de impor ou cambiar a lingua ou a súa comunidade. Aínda que non interferiu cos nicaragüenses xordos expostos a outras linguas de sinais, non introduciu tales oportunidades. Con todo, documentou os contactos e influencias con outras linguas de sinais que comezaron a principios dos anos 90 e que continúan; críticos como Felicia Ackerman, que tomaron a cuestión da ética de illar os nenos nicaragüenses que asistían a conferencias de investigación.Kegl fixo referencia a unha organización internacional de profesores de lingua de sinais e axudou a establecer unha organización de profesores de lingua de sinais na Nicarágua onde os seus profesores e persoal apoiaban os proxectos de investigación.
Nicarágua