Ironicamente, xusto cando o ACNUR estaba finalmente saindo dos seus problemas financeiros de longa data, foi literalmente golpeado cun golpe do que nunca se recuperou. Na mañá do 1 de abril de 1946, un enorme tsunami causado por un terremoto nas Illas Aleutianas
Golpeou Hilo e a costa de Hāmākua, devastando a cidade e eliminando instantaneamente unha serie de pontes ferroviarias. Os accionistas de HCR votaron xa en marzo de 1946 para suspender as operacións ferroviarias. As plantacións de caña de azucre informaron ao ACNUR que pretendían comezar a enviar azucre en bruto ao porto de Hilo por camión; debido a que o custo para reparar a destrución era tan masivo, estimado en, ACNUR presentou un pedido de abandono pouco despois do tsunami, recibindo permiso da Comisión de Comercio Interestatal para facelo a partir do 31 de decembro de 1946. Partes da liña ferroviaria orixinal de Hilo ao sueste de Hilo a Ōlaa foron tomadas polas plantacións locais de caña de azucre, pero logo foron abandonadas para camións despois de decembro de 1948.