A mediados da década de 1990 fíxose evidente que a ameaza máis grave para o poder de Mahathir era a ambición de liderado do seu adxunto, Anwar. Anwar comezou a distanciarse de Mahathir, promovendo abertamente as súas credenciais relixiosas superiores e parecendo sugerir que favoreceu o afrouxamento das restricións ás liberdades civís que se converteron nunha marca distintiva do primeiro ministro de Mahathir. Con todo, Mahathir continuou a apoiar a Anwar como o seu sucesor ata que a súa relación colapsou dramaticamente durante a crise financeira asiática. As súas posicións diverxeron gradualmente, con Mahathir abandonando as estritas políticas monetarias e fiscais impulsadas polo FMI. Na Asemblea Xeral da UMNO en 1998, un dos principais seguidores de Mahathir, Ahmad Zahid Hamidi, criticou ao goberno por non facer o suficiente para combater a corrupción e a corrupción.
Correr ao escenario e convencelo con bágoas para permanecer