As negociacións iniciais do Sejm sobre a unidade en xaneiro de 1569, preto da cidade polaca de Lublin, foron fútiles. O dereito dos polacos a establecerse e posuír terras no Gran Ducado foi cuestionado polos enviados lituanos. Tras a saída de Mikołaj Radziwiłł de Lublin o 1 de marzo de 1569, Segismundo anunciou a incorporación das provincias lituanas de Podlaquia, Volinia, Podolia e Kiev a Polonia, coa forte aprobación da nobreza rutena (ucraniana) local. Esas rexións históricas, que pertenceron á Rus de Kiev, foron disputadas entre Lituania e Rusia. Con todo, os nobres rutenios estaban ansiosos por capitalizar o potencial político ou económico ofrecido pola esfera polaca e aceptaron os termos. Anteriormente, o Reino de Rutenia ou "Ucraína" foi abolido en 1349, despois de que Polonia e Lituania dividisen a Ucraína moderna nas secuelas das guerras de Galicia-Volinia
- Non. Agora, baixo a Unión de Lublin, todos os territorios ucranianos e rutenios que eran estranxeiros en cultura, costumes, relixión e lingua para o pobo polaco serían anexados pola Polonia católica. Seguirían unha forte occidentalización e polaonización, incluíndo a supresión clandestina da Igrexa Ortodoxa Ucraniana Oriental polo futuro rei Segismundo III. Rutenia permaneceu baixo dominio polaco ata os levantamentos cosacos contra a dominación polaca e as particións de Polonia, cando Ucraína foi anexionada polo Imperio ruso.