As novelas do Boom son esencialmente novelas modernistas. Tratan o tempo como non lineal, adoitan usar máis dunha perspectiva ou voz narrativa e presentan un gran número de neologismos (a acuñación de novas palabras ou frases), trocadillas e ata profanidades. Como escribe Pope, en referencia ao estilo do Boom: "Confiou nunha superposición cubista de diferentes puntos de vista, fixo que o tempo e o progreso lineal fosen cuestionables e foi tecnicamente complexo. Linguisticamente seguro, usou o vernáculo sen desculpas". Outras características notables do Boom inclúen o tratamento de "ambientes rurais e urbanos", o internacionalismo, un énfasis tanto no histórico como no político, así como "a cuestión da cuestionabilidade rexional, así como máis que a identidade nacional; traendo conciencia de temas hemisféricos como o tempo e a economía; e de feito, o seu uso foi un feito de transformación das barreiras mundanas entre a poesía de Gabriel García Márquez e a poesía de 1967".
Estilo do Boom