Resume o artigo:  A Pascua é única no calendario cristián, un punto importante no ciclo do ano relixioso, e un que sempre foi capaz de resistir a comercialización e a guerra cultural que rodea o Nadal. Iso é en parte porque a Pascua é realmente sobre como os impulsos e patróns relixiosos poden operar de xeito que afectan as nosas vidas. Con todo, moitas veces sorpréndeme o pouco que a xente, mesmo os que supuestamente están dentro da tradición cristiá, realmente sabe sobre o que se chama Semana Santa e a súa culminación o domingo de Pascua. Nun momento no que a nosa cultura está sacudida por cuestións de identidade e ética (e tolerancia) que teñen profundas implicacións relixiosas, paga a pena facer unha pausa para explorar esta festividade crucial -- e a conciencia da condición humana, en toda a súa tristeza e gloria, que engendra. Despois de todo, a Semana Santa chama principalmente a aqueles que inclinan as súas mentes e corazóns na súa dirección con seriedade de intencións. Con todo, o alboroto debe confundir aos que o observan, preguntándose o que significa todo isto. Por que os cristiáns fan tanto desta semana de primavera, e fan tanto do fin de semana de Pascua? Hai unha frase que moitos nunca se cruzan, mesmo entre os cristiáns: Triduo de Pascua. Isto refírese aos tres días de Pascua que comezan o Venres Santo, continúan o Sábado Santo e rematan o Domingo de Pascua. Definitivamente é unha progresión, aínda que a palabra en si mesma -- triduo -- pode referirse a tres días de oración. O Triduo Pascual ten unha especie de prólogo importante no Xoves Santo, o día en que, por tradición, Xesús celebrou a Última Cena cos seus discípulos no aposento superior de Xerusalén na noite anterior á súa crucifixión. A idea da Santa Comunión comeza con esta comida, que era unha comida de Pascua. Por suposto, Xesús era xudeu, como todos os seus discípulos. Nunca intentou borrar o xudaísmo e fundar unha nova relixión. O seu traballo incluía modificar e estender o judaísmo de novas maneiras. O Xoves Santo, os cristiáns adoitan lavar os pés, recordando que Xesús lavou os pés poados dos seus...
Jay Parini: Cando a identidade relixiosa, a ética, a tolerancia están a sacudir a cultura, paga a pena mirar a mensaxe da Semana Santa e a Semana Santa. El di que a representación ritual destes tres días é un recordatorio de que unha e outra vez a condición humana pasa da escuridade á luz.