En comparación co éxito militar do reinado do seu pai, Pedro foi tradicionalmente considerado un gobernante débil, que perdeu terras e prestixio, permitiu que as súas forzas militares declinasen mentres o seu país era devastado por invasores estranxeiros e converteu a Bulgaria nun satélite bizantino gobernado por axentes bizantinos nas persoas da súa emperatriz e o seu séquito. Esta visión foi cuestionada por estudos máis recentes, que enfatizan a riqueza e a paz interna que gozou a sociedade búlgara durante o seu longo reinado, reevalúa a relación entre Bulgaria e os seus veciños semi-nómadas (magares e pechenegos), e cuestiona o suposto papel siniestro da neta de Romanos e o seu séquito. Mentres o reinado de Pedro foi testemuña da propagación da herexía bogomil, as súas orixes foron máis demográficas (tal vez inspiradas polos paulicianos establecidos anteriormente polos emperadores bizantinos en Tracia) que sociais, e a Igrexa Ortodoxa búlgara canonizou como un santo. Pedro foi considerado un bo gobernante na Idade Media, e cando Bulgaria caeu baixo o dominio bizantino
(1018-1185), os líderes dos intentos de restaurar a independencia búlgara adoptaron o seu nome para enfatizar a lexitimidade e a continuidade (tanto Peter Delyan como Constantine Bodin adoptaron o nome real de Peter nos seus intentos de recuperar o trono dos bizantinos).