Resume o artigo:  Henol e Mebratu saen da súa casa actual, unha modesta estrutura con chapas de plástico que serve de teito, cargando a "carpeta mestra". Un dos documentos máis importantes do campamento, é un rexistro do nome de cada eritreo e o seu caso, se lles foi concedido o estatuto de refuxiados, se tiveron a súa entrevista de reasentamento, se tentaron a viaxe a Europa por mar, e se sobreviviron. Nas filas de nomes, os puntos vermellos están marcados para significar os mortos. Nos últimos días, chegaron noticias da rede de amigos e familiares de todo o mundo, de que había que engadir 20 puntos novos, para os 20 amigos que se afogaron nas costas de Italia. Durante 25 anos, o campo de refuxiados de Ali Addeh foi un punto de acollida para os que fuxían a Xibut, que limita con Eritrea, Etiopía e Somalia no Corno de África. Para os 10.000 residentes do campamento, que na súa maioría proceden destes países, esta debería ser só a primeira parada no seu camiño cara ao reasentamento a través das Nacións Unidas. Moitos din que pasaron anos e están cansos de esperar. Para os que están dispostos a pagar, hai outra ruta para unha nova vida. Atravesando a fronteira etíope, pasando polo Sudán e logo ata a Libia, desde onde os barcos de migrantes operados por traficantes de persoas zarpan á marea alta. O amigo de Henol, Soloman, estivo entre os centos de persoas que perderon a vida esta semana cando o seu barco naufragou no Mediterráneo a camiño de Europa, díxome. Creceron xuntos, incluso fixeron a arriscada viaxe a Xibutí xuntos. Cando chegou o momento de que Soloman viaxase, Henol di que tamén se lle pediu que viaxase, pero dixo que non, esperando darlle un pouco máis de tempo á ruta legal. Era a primeira vez que se separaban en anos. Pregunto a Henol se aínda cre na vía legal. "Podo ver agora que fomos esquecidos polo mundo", di. "Non hai solución aquí. Sen solución na casa, que podemos facer? Vivimos no limbo". Díxome que agora planea seguir o seu...
Durante 25 anos, o campo de refuxiados de Ali Addeh foi un punto de acollida para os que fuxían a Xibutí. Moitos veñen de Somalia, Etiopía e especialmente Eritrea, que é gobernada por un estado de partido único. A pesar dos riscos, os refuxiados eritreos din que arriscarían as súas vidas cos traficantes de persoas.