Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: As estrelas dentro da porción da franxa de inestabilidade que cruza a secuencia principal son chamadas variables Delta Scuti. Estes son nomeados pola estrela prototipo para tales variables: Delta Scuti. As variables Delta Scuti normalmente van desde a clase espectral A2 a F8, e unha clase de luminosidade estelar de III (subxigantes) a V (estrelas da secuencia principal). Son variables de curto período que teñen unha taxa de pulsación regular entre 0,025 e 0,25 días. As estrelas Delta Scuti teñen unha abundancia de elementos semellantes aos do Sol (ver estrelas de poboación I) e entre 1,5 e 2,5 M<unk>. A taxa de pulsación de IK Pegasi A foi medida en 22,9 ciclos por día, ou unha vez cada 0,044 días. Os astrónomos definen a metalicidade dunha estrela como a abundancia de elementos químicos que teñen un número atómico maior que o helio. Isto medíase mediante unha análise espectroscópica da atmosfera, seguida dunha comparación cos resultados esperados dos modelos estelares computados. No caso de IK Pegasus A, a abundancia estimada de metais é [M/H] = +0,07 ± 0,20. Esta notación dá o logaritmo da proporción de elementos metálicos (M) ao hidróxeno (H), menos o logaritmo da proporción de metais do Sol. (Se a estrela coincide coa abundancia de metais do Sol, este valor será cero.) Un valor logarítmico de 0,07 é equivalente a unha relación de metalicidade real de 1,17, polo que a estrela é aproximadamente un 17% máis rica en elementos metálicos que o Sol. Con todo, o marxe de erro para este resultado é relativamente grande.  Pregunta: Os resultados da análise espectroscópica son comparados con que outros resultados?
modelos estelares computados