O 1 de setembro de 1969, un grupo de oficiais militares rebeldes liderados por Muammar Gaddafi lanzaron un golpe de estado contra o rei Idris, que se coñeceu como a Revolución de Al Fateh. Gaddafi foi referido como o "Irmán Líder e Guía da Revolución" nas declaracións do goberno e a prensa oficial de Libia. Movéndose para reducir a influencia italiana, en outubro de 1970 todos os activos de propiedade italiana foron expropiados e a comunidade italiana de 12.000 persoas foi expulsada de Libia xunto coa comunidade máis pequena de xudeus libios. O día converteuse nun feriado nacional coñecido como "Día da Vinganza". O aumento da prosperidade de Libia foi acompañado por unha maior represión política interna, e a disidencia política foi declarada ilegal baixo a Lei 75 de 1973.
1977