Desde a súa fundación en 1945, os órganos políticos das Nacións Unidas non discutiron os dereitos LGBT (con respecto á igualdade independentemente da orientación sexual ou identidade de xénero) ata 1994 a través da resolución favorable do caso "Toonen v. Australia" polo Comité de Dereitos Humanos da ONU, que ditou que o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos afirma que as leis contra a homosexualidade son unha violación dos dereitos humanos. Despois diso, en setembro de 1995, a orientación sexual converteuse nun tema de debate nas negociacións sobre o Proxecto de Plataforma de Acción de Pequín de 1995 na 4a Conferencia Mundial sobre a Muller.
- Non. Aínda que a linguaxe proposta sobre "orientación sexual" foi finalmente eliminada do texto, foi a primeira vez que os gobernos tomaron unha postura pública e explícita a favor ou en contra da inclusión e o recoñecemento da orientación sexual como parte do dereito das mulleres a controlar a súa sexualidade. Ademais, naquela conferencia, Beverley Palesa Ditsie converteuse na primeira persoa abertamente lésbica en dirixirse ás Nacións Unidas sobre as cuestións LGBT, pedindo aos Estados que adopten resolucións que recoñezan a diversidade sexual.