O Imperio Romano alcanzou a súa maior extensión territorial durante o século II d.C.; os dous séculos seguintes presenciaron o lento declive do control romano sobre os seus territorios periféricos. As cuestións económicas, incluíndo a inflación, e a presión externa nas fronteiras combináronse para crear a crise do século III, cos emperadores que chegaron ao trono só para ser rapidamente substituídos por novos usurpadores. Os gastos militares aumentaron constantemente durante o século III, principalmente en resposta á guerra co Imperio Sasánida, que reviviu a mediados do século III. O exército duplicou o tamaño, e a cabalería e as unidades máis pequenas substituíron á lexión romana como a principal unidade táctica. A necesidade de ingresos levou a impostos e un aumento do declive do número de curial ou propietarios civís, e a diminución do número de persoas dispostas a asumir as cargas administrativas dos seus habitantes de Constantinopla nos territorios periféricos.
A mediados do século IV,