As campañas para a conquista e conversión das terras na costa sur e oriental do Mar Báltico desde finais do século XII ata a Reforma foron coñecidas como as Cruzadas do Báltico ou do Norte. Os intentos dos misioneiros escandinavos, alemáns, polacos e bohemia de converter pagáns ao cristianismo latino fracasaron antes do final do século XII, cando os cruzados de Suecia, Gotlandia e Saxonia conquistaron a maior parte de Letonia e Estonia. A orde militar dos Irmáns Livonios da Espada proporcionou unha forza de ocupación permanente mentres os cruzados invernaban na casa. Derrotas en Saule en 1236 e no lago Peipus
En 1242 detívose a expansión da orde en Lituania e Rusia. A partir de 1237, o papa Gregorio IX comezou a absorber os Irmáns da Espada na Orde Teutónica. Fundada en Palestina como unha orde hospitalaria despois do asedio de Acre na década de 1190, os cabaleiros teutónicos foron reorganizados como unha orde militar. O historiador Robert Bartlett define a conquista e organización do poder no Báltico como parte dun movemento xeral para a "expansión da cristiandade latina". Foi posible pola ideoloxía cruzada que colocou toda a maquinaria da Igrexa detrás da tecnoloxía militar superior. Permitiu o recrutamento de tropas predicando a oferta de recompensas espirituais para os combatentes e a maquinaria administrativa para establecer un goberno nos territorios conquistados.