Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Antes de que a impresión se adoptase amplamente no século XIX, o Corán foi transmitido en manuscritos feitos por calígrafos e copistas. Os primeiros manuscritos foron escritos en guión de tipo Ḥijāzī. Os manuscritos de estilo Hijazi, con todo, confirman que a transmisión do Corán por escrito comezou nunha fase inicial. Probablemente no século IX, os escritos comezaron a presentar trazos máis grosos, que tradicionalmente son coñecidos como escritos cúficos. Cara ao final do século IX, comezaron a aparecer novas escrituras nas copias do Corán e substituíron as escrituras anteriores. A razón para a interrupción do uso do estilo anterior foi que levaba demasiado tempo para producir e a demanda de copias estaba aumentando. Os copistas, polo tanto, elixían estilos de escritura máis sinxelos. A partir do século XI, os estilos de escritura empregados foron principalmente o naskh, muhaqqaq, rayḥānī e, en ocasións máis raras, o guión thuluth. Naskh foi moi difundido. No norte de África e en España, o estilo Maghribī era popular. Máis distinto é o guión Bihari que se usaba só no norte da India. O estilo Nasta'līq tamén era raramente usado no mundo persa. Ao principio, o Corán non tiña marcas de vocalización. O sistema de vocalización, como o coñecemos hoxe en día, parece ter sido introducido cara ao final do século IX. Dado que sería moi caro para a maioría dos musulmáns mercar un manuscrito, as copias do Corán foron mantidas nas mesquitas para facelos accesibles ás persoas. Estas copias adoitaban tomar a forma dunha serie de 30 partes ou juzʼ. En termos de produtividade, os copistas otománs proporcionan o mellor exemplo. Isto foi en resposta á ampla demanda, a impopularidade dos métodos de impresión e por razóns estéticas.  Pregunta: Como se transmitía o Corán antes de que a impresión se adoptase amplamente?
manuscritos