Escribe unha continuación para este parágrafo - Despois das devastacións de finais dos anos 40, a composición do partido pasou por algúns cambios serios. A organización gravemente debilitada foi levada a través dos primeiros anos 50 por un crecente apoio curdo e durante o período 1949-1950 o partido foi realmente liderado desde Kurdistán en vez de Bagdad. Case a totalidade do antigo liderado, en gran parte de Baghdadi, foi encarcerado, creando un baleiro que os membros curdos rapidamente cubriron. Este período tamén viu unha drástica caída no número de membros xudeus, sen dúbida relacionada co éxodo masivo de aproximadamente 120.000 xudeus de Iraq neste momento. Entre 1952 e 1954, unha serie de levantamentos levaron ao establecemento da lei marcial, a ilegalización de todos os partidos políticos, círculos culturais, sindicatos e medios de comunicación independentes, e os arrestos dos seus líderes. Esta política foi instituída durante un dos moitos períodos de control de Nuri al-Said sobre o goberno. O PCI, que sempre fora unha organización ilegal, adoptou unha nova carta nacional en 1953 que difería da carta de 1944 en que aceptaba a posible secesión do pobo curdo. Neste momento, segundo unha fonte, o grupo era de preto de 500. Os disturbios sobre as condicións carcelarias estalou en xuño e setembro de 1953, primeiro en Bagdad e despois en Kut, resultando na morte de moitos presos políticos comunistas nas mans da policía. Isto causou unha protesta nacional e gañou moitos simpatizantes do lado da causa comunista. No segundo congreso do partido en 1956, o partido adoptou oficialmente unha postura pan-arabista. Isto foi inspirado non só polo acordo de armas entre Exipto e a URSS en xullo de 1955, senón tamén pola nacionalización do Canal de Suez por parte de Exipto o ano seguinte, resultando nun ataque anglo-francés-israelí contra Exipto.
- Non. Esta postura pro-Nasserista acabaría converténdose nun punto de conflito despois da revolución de 1958. En 1958, o partido apoiou a revolución e o novo goberno de Abd al-Karim Qasim, que confiou en gran medida no seu apoio.