A primeira marea de conquistas musulmás no Oriente Próximo diminuíu, e unha fronteira semipermanente entre os dous poderes foi establecida, unha ampla zona, non reclamada nin por bizantinos nin por árabes e virtualmente deserta (coñecida en árabe como al-Ḍawāḥī, "as terras exteriores" e en grego como τὰ <unk>κρα, ta akra, "as extremidades") comezou a emerxer en Cilicia, ao longo das aproximacións meridionais das cordilleiras montañosas Taurus e Anti-Taurus, deixando en Siria musulmán e a meseta anatolia en mans bizantinas. Tanto o emperador Heraclio como o califa 'Umar (r. 634<unk>644) perseguiron unha estratexia de destrución dentro desta zona, intentando convertelo nunha barreira entre os dous reinos cristiáns.
O emperador Heraclio