En 1913 Leonor Michaelis e Maud Leonora Menten propuxeron unha teoría cuantitativa da cinética da enzima, que se denomina cinética de Michaelis <unk> Menten. A principal contribución de Michaelis e Menten foi pensar nas reaccións enzimáticas en dúas etapas. Na primeira, o substrato únese reversiblemente á enzima, formando o complexo enzima-substrato. Isto ás veces chámase o complexo Michaelis-Menten en súa honra. A enzima cataliza a reacción química na etapa e libera a reacción. Este traballo foi desenvolvido por G. E. Briggs e S. B. J. Haldane, que obtiveron datos cinéticos de substrato comúnmente a partir de ensaios enzimáticos.
Enzimas