Despois da batalla de 1807, a Armada Británica comezou un bloqueo de seis anos de Dinamarca como parte das guerras napoleónicas en curso
, cortando o comercio de cebada Monopoly que subministrara o 80% das necesidades de cereais dos habitantes das Illas Feroe. Para evitar a fame, Nólsoyar Páll obtivo un pase dos británicos e trouxo unha carga de cebada consigo en outubro de 1807. O verán seguinte, despois de que dous buques británicos saquearan as Illas Feroe de toda a propiedade do goberno danés, navegou de volta a Dinamarca a petición do comandante de Tórshavn para tratar de obter máis cereais, pero o "Royndin Fríða" foi capturado por un buque de guerra británico e danado irreparablemente. Levados a Londres, el e a súa tripulación obtiveron a simpatía do Consello Privado e un barco de substitución, o "North Star"; neste barco navegaron pouco despois do 17 de novembro de 1808 co que sería o primeiro de varios envíos de granos, pero perderonse no mar, presumiblemente nas fortes tormentas de novembro e decembro dese ano, preto de Sumba. A fame non se evitou ata 1810, cando se fixo un acordo cos británicos. A profundidade do odio entre Nólsoyar Páll e o comandante de Tórshavn é demostrada polo último expresando a súa satisfacción o seguinte abril por Páll non ter regresado, aínda que lle pedira que navegase por axuda. Isto levou á sospeita, que aínda persiste, de que o comandante arranxara a morte de Páll, quizais encargando a un corsario noruegués (o "Odin") afundir o barco de Páll ao sur das Illas Feroe.