A tolerancia das autoridades á arte non conformista experimentou un fluxo e refluxo ata o colapso final da Unión Soviética en 1991. Os artistas aproveitaron os primeiros anos despois da morte de Stalin para experimentar co seu traballo sen medo á persecución. En 1962, os artistas experimentaron un pequeno revés cando Nikita Khrushchev apareceu na exposición do 30 aniversario da Unión de Artistas de Moscova na sala de exposicións de Moscova Manege, un episodio coñecido como o caso Manege
- Non. Entre as obras habituais do realismo socialista estaban algunhas obras abstractas de artistas como Ernst Neizvestny e Eli Beliutin, que Khrushchev criticou por ser "merda", e os artistas por ser "homosexuais". A mensaxe era clara: a política artística non era tan liberal como todos esperaban.