O 4 de decembro de 1812 foi ascendido a général de division e posto ao mando da 1a división de cuirassiers do 1o corpo de caballería do Grande Armée, que liderou en todas as principais batallas da campaña de Saxonia de 1813 (como Lützen
O 2 de maio, e Bautzen o 21 de maio). Xa confirmado como barón do Imperio ao recibir unha dotación, foi nomeado comandante da Lexión de Honra o 14 de maio de 1813. Na batalla de Dresde o 26 de agosto liderou varias cargas enérxicas, rompeu 12 escuadróns de infantería inimigas, tomou 6.000 prisioneiros e axudou a forzar a gran forza inimiga que ameazaba ao exército francés a retirarse ás montañas de Bohemia. Despois loitou na batalla de Leipzig do 16 ao 19 de outubro, onde deu novas probas da súa valentía - en Hanau, onde apoiou unha retirada en gran parte ordenada e con só uns poucos homes calmou un temible corpo de cabalería. En novembro foi posto ao mando do 2o corpo de caballería da Grande Armée no lugar de Sébastiani.