Completa a seguinte frase: As historias da era colonial chamaron a isto a Patrulla Shangani, e aclamaron a Wilson e Borrow como heroes nacionais. A súa última posición xuntos converteuse nunha especie de mito nacional, como Lewis Gann escribe, "unha memoria gloriosa, [Rhodesia] propio equivalente do sangriento
A masacre de Alamo e a última batalla de Custer no oeste americano". A versión dos acontecementos rexistrada pola historia baséase nos relatos de Burnham, Ingram e Gooding, os matabele presentes na batalla (particularmente "inDuna" Mjaan), e os homes da columna de Forbes. Aínda que todas as probas directas dadas por testemuñas apoian as conclusións do Tribunal de Investigación, algúns historiadores e escritores debaten se Burnham, Ingram e Gooding realmente foron enviados de volta por Wilson para buscar axuda, e suxiren que puideron simplemente desertar cando a batalla se tornou dura. O rexistro máis antigo desta afirmación de deserción é moito despois do evento nunha carta escrita en 1935 por John Coghlan a un amigo, John Carruthers, que "un home moi fiable informoume de que Wools-Sampson lle dixo" que Gooding confesara no seu leito de morte que el e os dous estadounidenses non foran enviados por Wilson, e simplemente saíran por conta propia. Esta confesión dun duble rumor, procedente dunha fonte anónima, non se menciona no obituario de Gooding de 1899, que en cambio relata os acontecementos como xeralmente se rexistran. Varios escritores coñecidos utilizaron a carta de Coghlan, tan inestable como é, como autorización para crear probas hipotéticas nun intento de desafiar e revisar o rexistro histórico.