Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Al-Karaji desenvolveu o álxebra no seu tratado al-Fakhri, onde estende a metodoloxía para incorporar potencias enteiras e raíces enteiras de cantidades descoñecidas. Algo próximo a unha proba por indución matemática aparece nun libro escrito por Al-Karaji arredor do ano 1000, que o usou para probar o teorema binomial, o triángulo de Pascal e a suma de cubos integrais. O historiador de matemáticas F. Woepcke elogiou a Al-Karaji por ser "o primeiro en introducir a teoría do cálculo alxébrico". Tamén no século X, Abul Wafa traduciu as obras de Diophantus ao árabe. Ibn al-Haytham foi o primeiro matemático en derivar a fórmula para a suma das catro potencias, usando un método que é facilmente xeneralizable para determinar a fórmula xeral para a suma de calquera potencia integral. El realizou unha integración para atopar o volume dun paraboloide, e foi capaz de xeneralizar o seu resultado para as integrais de polinomios ata o cuarto grao. Así chegou preto de atopar unha fórmula xeral para as integrais de polinomios, pero non estaba preocupado por ningún polinomio maior que o cuarto grao. A finais do século XI, Omar Khayyam escribiu Discussions of the Difficulties in Euclid, un libro sobre o que percibiu como fallos nos Elementos de Euclides, especialmente o postulado de paralelos. Tamén foi o primeiro en atopar a solución xeométrica xeral das ecuacións cúbicas. Tamén foi moi influente na reforma do calendario. No século XIII, Nasir al-Din Tusi (Nasireddin) fixo avances na trigonometría esférica. Tamén escribiu un traballo influente sobre o postulado de paralelos de Euclides. No século XV, Ghiyath al-Kashi calculou o valor de π á décima sexta posición. Kashi tamén tiña un algoritmo para calcular raíces n-ésimas, que era un caso especial dos métodos dados moitos séculos máis tarde por Ruffini e Horner.  Pregunta: Como calculou Kashi as raíces n?
un algoritmo