A General Electric foi pioneira no concepto, pero comprometeuse a desenvolver o motor para o C-5 Galaxy e non entrou no mercado comercial ata máis tarde. Pratt & Whitney tamén estaba a traballar no mesmo principio e, a finais de 1966, Boeing, Pan Am e Pratt & Whitney acordaron desenvolver un novo motor, designado JT9D para impulsar o 747. O proxecto foi deseñado cunha nova metodoloxía chamada análise de árbores de fallas, que permitiu que os efectos da falla dunha soa parte fosen estudados para determinar os seus outros sistemas. Para abordar as preocupacións sobre a seguridade e a adicionabilidade, a tecnoloxía do motor foi capaz de entregar o dobre da potencia dos turbojets anteriores mentres consumía un tercio menos de combustible.
permitirlle operar desde aeroportos existentes