O Paquistán Oriental foi renomeado de Bengala Oriental polo esquema dunha unidade do primeiro ministro paquistaní Mohammad Ali de Bogra. A Constitución de Paquistán de 1956 substituíu a monarquía paquistaní por unha república islámica. O político bengalí H. S. Suhrawardy foi primeiro ministro de Paquistán entre 1956 e 1957 e un burócrata bengalí Iskander Mirza converteuse no primeiro presidente de Paquistán. O golpe de estado paquistaní de 1958 levou ao poder ao xeneral Ayub Khan. Khan substituíu a Mirza como presidente e lanzou unha represión contra os líderes prodemocráticos. Khan promulgou a Constitución de Paquistán de 1962 que puxo fin ao sufraxio universal. En 1966, Sheikh Mujibur Rahman emerxiu como o líder da oposición preeminente en Paquistán e lanzou o movemento de seis puntos para a autonomía e a democracia. O levantamento de 1969 en Paquistán Oriental contribuíu ao derrocamento de Ayub Khan. Outro xeneral, Yahya Khan, usurpou a presidencia e promulgou a lei marcial. En 1970, Yahya Khan organizou as primeiras eleccións xerais federais de Paquistán. A Liga Awami emerxiu como o partido máis grande, seguido polo Partido Popular de Paquistán. A xunta militar parou de aceptar os resultados, o que levou á desobediencia civil, a guerra de liberación de Bangladesh e o xenocidio de Bangladesh de 1971
- Non. O Paquistán Oriental separouse coa axuda da India.