Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: Algúns encimas non necesitan compoñentes adicionais para mostrar a súa plena actividade. Outros requiren moléculas non proteicas chamadas cofactores para unirse á actividade. Os cofactores poden ser inorgánicos (por exemplo, ións metálicos e grupos de ferro e azufre) ou compostos orgánicos (por exemplo, flavina e hemo). Estes cofactores serven para moitos propósitos; por exemplo, os ións metálicos poden axudar a estabilizar as especies nucleófilas dentro do sitio activo. Os cofactores orgánicos poden ser coenzimas, que se liberan do sitio activo da enzima durante a reacción, ou grupos prostéticos, que están estreitamente unidos a unha enzima. Os grupos prótesis orgánicos poden estar unidos covalentemente (por exemplo, a biotina en encimas como a piruvato carboxilase). Un exemplo dun encima que contén un cofactor é a anhidrase carbónica, que se mostra no diagrama de cinta anterior cun cofactor de zinc unido como parte do seu sitio activo. Estes ións ou moléculas fortemente unidos adoitan encontrarse no sitio activo e están implicados na catálise. Por exemplo, os cofactores flavin e heme están a miúdo implicados en reaccións redox. Os encimas que requiren un cofactor pero non teñen un enlace denomínanse apoenzimas ou apoproteínas. Un encima xunto co cofactor (s) necesario para a actividade chámase holoenzima (ou haloenzima). O termo holoenzima tamén se pode aplicar a encimas que conteñen múltiples subunidades proteicas, como as polimerases de ADN; aquí o holoenzima é o complexo completo que contén todas as subunidades necesarias para a actividade.  Pregunta: Como se poden clasificar a flavina e o hemo?
compostos orgánicos