Kompletoha ang mosunod nga pulong:
Ang Lisbon Earthquake (Nobyembre 1, 1755), nga nahitabo mga dekada human sa publikasyon sa "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710), ang pilosopikal nga optimismo ug theodicy ni Leibniz nakaagom ug dakong pagsaway gikan sa iyang mga kauban nga mga pilosopo sa Enlightenment ug mga teologo nga Kristohanon usab. Ang mga kritiko ni Leibniz, sama kang Voltaire, nangatarongan nga ang kalibotan naglangkob ug daghang pag-antos nga hilabihan ka daghan aron makataronganon ang pagkamalaumon. Samtang si Leibniz nangatarongan nga ang pag-antos maayo tungod kay kini nagdasig sa kabubut-on sa tawo, ang mga kritiko nangatarongan nga ang gidak-on sa pag-antos hilabihan ka grabe aron makatarongan ang pagtuo nga ang Diyos naglalang sa "labing maayo sa tanang posibleng mga kalibotan". Giatubang usab ni Leibniz kining kabalaka pinaagi sa pagpalandong kon unsay gusto sa Diyos nga mahitabo (ang iyang daan nga kabubut-on) ug kon unsay gitugotan sa Diyos nga mahitabo (ang iyang sunod nga kabubut-on). Ang uban, sama sa Kristohanong pilosopo nga si Alvin Plantinga, nag-ikritikar sa theodicy ni Leibniz pinaagi sa pagpangatarongan nga lagmit wala gayoy butang nga gitawag ug "ang labing maayo" sa tanang posibleng mga kalibotan, sanglit ang usa kanunayng makahunahuna ug mas maayong kalibotan, sama sa usa ka kalibotan nga may dugang usa ka tawong matarong sa moral.