Kompletoha ang mosunod nga pulong:
Ang gubat natapos sa Mayo 1945 ug ang napulog-duha ka tuig nga damgo sa Nazi natapos uban niini. Si Ina Seidel dihadiha mibiya sa iyang pagka-miembro sa Prussian Academy of Arts, nga niining panahona gipakaulawan tungod sa suod nga mga relasyon niini sa gobyerno sa wala pa ang 1945. Siya mismo nag-atubang ug grabeng pagsaway tungod sa iyang rekord sa lig-ong suporta sa publiko sa gobyerno ni Hitler. Apan, sa sulod sa American, British ug French occupation zones sa iyang mga libro sa madali mibalik sa pabor sa pagbasa sa publiko, ug sila nagpadayon sa pagpangita sa daghang mga pumapalit ug mga magbabasa hangtud sa maayo ngadto sa 1960s. Sa panahon sa mga 1950 siya mipatik sa duha ka dugang nga dagkong mga nobela diin siya misulay sa pagluwas sa iyang dungog. Sa "Das unverwesliche Erbe" (1954: "loose, "The inalienable legacy"") gipadako niya ang Kristohanong mga aspeto sa iyang buhat. Sa iyang kataposang nobela, "Michaela" siya tin-aw nga midawat, alang sa iyang kaugalingon ug sa taas-tungatunga nga klase nga mas halapad, sa usa ka bahin sa responsibilidad alang sa Nasodnong Sosyalismo. Bisan pa sa mabangis nga pagsalikway sa mainstream literary critics sa Kasadpang Alemanya (ingon nga ang kasadpang mga lugar sa pag-okupar nahimo sa 1949), ang iyang katapusang nobela usa pa ka dakong kalampusan sa mga magbabasa. Ingon sa usa ka resulta sa post-gubat nga pagbahin sa Germany ang daan nga Prussian Academy of Arts sa epektibo nga gipulihan sa duha ka mga institusyon. Niadtong 1955 si Ina Seidel giapil sa pagka-miembro sa kasadpang Academy of Arts sa Kasadpang Berlin. Dugay na sa wala pa siya mamatay, sa 1974, ang iyang pangunang mga sinulat gihubad na ngadto sa ubay-ubayng langyawng pinulongan. Usa ka dili kaayo malipayong obituary sa Die Zeit bisan pa niana naghubit sa taho sa iyang pagkamatay ingon nga usa sa mga diin ang unang reaksiyon sa usa ka tawo mao ang katingala nga ang namatay wala pa mamatay sa daghang mga tuig nga miagi ("Ja, hat sie noch gelebt?").