Ang pagka-Prime Minister ni Major nagkasumpaki sa pagkahugno sa Yugoslavia ug sa misangpot nga gubat sa Bosnia ug Herzegovina (ug sa mga bahin sa Croatia). Ang mga tensiyon tali sa naglangkob nga mga republika sa Yugoslavia nagkadaghan sukad sa pagkamatay sa Presidente nga si Josep Broz Tito niadtong 1980, nga gipasamot sa politikanhong kaaligutgot nga gipahinabo sa pagkahugno sa Komunismo sa tibuok Sidlakang Uropa sa yugto sa 1989-1991. Sa Hunyo 1991 ang Slovenia ug Croatia nagdeklara sa ilang kagawasan; samtang ang Serb-dominadong sentral nga kagamhanan sa Belgrade mitugot sa halos homogeno nga Slovenia sa pagbiya human lamang sa mubong gubat
, ang kahimtang sa Croatia, nga ang mga bahin niini naglangkob sa daghang populasyon sa etnikong mga Serbo, mas gihisgotan. Ang EU, tungod sa pag-insistir sa Alemanya, miila sa kagawasan sa duha ka estado niadtong Disyembre 1991. Ang gubat miulbo tali sa Serbia (nga gipangulohan sa nasyonalista nga si Slobodan Milošević) ug Croatia (nga gipangulohan ni Franjo Tuđman) sa rehiyon nga gipuy-an sa mga Serbo sa rehiyon sa Slavonia sa amihanan-sidlakang Croatia, nga nagtukmod sa UN sa pagpadala sa usa ka puwersa sa pagpadayon sa kalinaw (UNPROFOR). Ang labing mabangis nga pagpakig-away nahitabo human sa deklarasyon sa independensya sa Bosnia ug Herzegovina ubos sa Presidente Alija Izetbegović sa 6 Abril 1991; ang populasyon sa kabukiran sa republika gibahin taliwala sa mga Bosnian Serb, Bosnian Croats ug Bosnian Muslim (o 'Bosniaks'), ug ang bug-os nga sibil nga gubat miulbo taliwala kanila, uban sa mga Bosnian Croat ug Bosnian Serb nga gisuportahan sa Tuđman ug Milošević. Ang gubat wala damha sa Uropa ug sa kalibotan, ug ang makapakurat nga mga talan-awon sa mga kampo sa mga binilanggo sa gubat (gipakasama sa pipila sa mga kampo konsentrasyon sa Nazi), dagkong mga pag-agos sa mga kagiw ug mga kampanya sa paglimpyo sa etnikong mga tawo nagsugod sa pag-ibya sa tibuok kalibotan, nga mitultol sa mga paghangyo nga molihok.