Ang koleksiyon sa mga lungsuranon ug mga politiko nga, nga nabuhi nga maayo ubos sa Francoism ug gisuportahan ang mga ideya niini, pabor sa pag-abli sa rehimen sa usa ka sukod aron maseguro nga ang Pagbalhin molambo sa usa ka madawat nga direksyon. Ang pagkapopular ni Franco sa panahon sa iyang diktadura wala sukda sa mga surbi sa opinyon, apan sa lehitimo sa kasundalohan ug sa karismatikong lehitimo sa iyang tawo (caudillismo), ingon man ang kaylap nga sosyal nga pagbugkos nga nahitabo pinaagi sa Movimiento nacional (nga ang tanan nga mga tipik nga elemento sa pasismo). Sa tingub, kini nagsiguro sa dagkong publikong mga pasundayag sa pagpaluyo ug sa halos bug-os nga mga resulta diha sa sporadiko nga gihimo sa nasodnong mga referendum (sama sa Espanyol nga organikong balaod nga referendum sa 1966). Sa 1969, sa usa sa iyang kataposang gipasalida sa telebisyon nga Christmas address, si Franco naghisgot bahin sa umaabot sa Espanya, nga nag-ingon nga ang tanan "atado y bien atado" (sa literal "gihigot ug gihigot pag-ayo", nga nagtumong sa pag-institutionalize sa iyang rehimen), nga nahimong usa ka popular nga panultihon sa Espanya. Ang bisan unsang mga timailhan sa iyang personal nga panglawas gikonsiderar pag-ayo, maingon man ang iyang mga katuyoan nga gipadayag sa dili klarong paagi, sama sa mga pulong nga "no hay mal que por bien no venga" (ang katumbas sa "ang matag panganod adunay usa ka plata nga lining"), nga iyang gigamit sa pagtumong sa pagpatay
ni Luis Carrero Blanco niadtong 1973 sa Basque separatist nga grupo nga ETA, ug kansang kahulogan maoy ulohan sa walay kataposang pangagpas. Sa usa ka tinago nga interbyu sa 1971 uban kang Vernon Walters, mensahero ni Richard Nixon, si Franco nagpahayag sa iyang opinyon nga human sa iyang kamatayon, ang katilingban sa Espanya magdala sa usa ka politikal nga ebolusyon nga dili mobungkag sa iyang panulondon, tungod kay ang karon mas dako ug mas maayo nga klase sa katunga sa Espanya dili na magrisgo sa laing giyera sibil.