Pagpasa: Friedman usab nailhan alang sa iyang trabaho sa pagkonsumo sa pag-alagad, ang permanente nga kita hypothesis (1957), nga Friedman sa iyang kaugalingon nagtumong ingon sa iyang labing maayo nga siyentipikanhong buhat. Kini nga buhat nag-angkon nga makataronganon nga mga konsumidor mogasto sa usa ka proportional nga kantidad sa unsa ang ilang giisip nga ilang permanente nga kita. Windfall ganansya sa kadaghanan nga maluwas. Tax reductions sa susama, ingon nga makataronganon nga mga konsumidor sa pagtagna nga ang mga buhis kinahanglan nga mouswag sa ulahi sa balanse sa publiko nga pinansya. Ang uban pang importante nga mga kontribusyon naglakip sa iyang pagsaway sa Phillips kurba ug sa konsepto sa natural nga rate sa kawalay-trabaho (1968). Kini nga pagsaway nga may kalabutan sa iyang ngalan, uban sa sa Edmund Phelps, uban sa pagsabut nga ang usa ka gobyerno nga nagdala sa mas dako nga inflation dili permanente nga makunhuran ang kawalay-trabaho pinaagi sa pagbuhat sa ingon.
Friedman