Pagkompleto sa mosunod nga pulong: Ang unang mga nobela ni Mihelič nga "Obraz v zrcalu" (Face in the Mirror) (1941) ug "Tiha Voda" (Quiet Waters) (1942) mao ang mga paghulagway sa kinabuhi sa komportableng kalibutan ug aristokratikong atmospera sa mga tradisyon sa pamilya diin ang usa ka kultura sa makatarunganon nga nakuha nga bahandi, pagtahod ug garbo naghari. Unya wala magdugay iyang nadiskobrehan ang iyang kaugalingon nga personal nga panan-aw sa deskriptibong kalibutan sa literatura diin iyang gi-juxtaposes ang pagtahod sa irony, kadasig sa pagdumot, pagsugot sa klase sa mga pagsulay sa pag-ikyas gikan niini ug uban pa. Ang iyang mga karakter gibulag taliwala sa mga tradisyon, pagtahod, pagkontrolar sa ilang mga pagbati sa usa ka bahin ug pangibog ug ambisyon sa pikas nga adunay gugma, intriga, gahum sa politika ug adunahan nga adunay hinungdanon nga papel. Usa ka linaing dapit ang gihatag ngadto sa gipagawas ug independente nga modernong babaye nga nagrebelde batok sa tradisyonal nga debotadong papel sa mga babaye sa iyang inahan ug kaliwatan sa iyang lola alang sa emosyonal nga katumanan, bisan tuod kini wala magpasabot sa pag-idealisar sa mga babaye. Usa ka pananglitan niini mao ang bayani sa iyang 1959 nobela nga "Abril", nga nahitabo sa unang mga bulan sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan. Sa "Stolpnica osamelih žensk" (1969) ug "Vrnite se, sinovi" (1972) dugang niyang gipalambo ang irony sa iyang mga paghulagway sa mga karakter ug mga lihok. Ang "Tujec v Emoni" (1978) ug "Cesta dveh cesarsjev" (1981) maoy makasaysayanhong mga nobela bahin sa mga intriga sa karaang Emona ug usa ka sugilanon sa gugma sa panahon sa Emonian nga paghari.
Kongreso sa Laibach. Ang iyang katapusang nobela nga "Ure mojih dni" (1985) mao ang usa ka memoir. Siya usab misulat sa mga nobela alang sa mas bata nga mga magbabasa sama sa "Pridi, moj mili Ariel" (1965) ug "Puhkova kresna noč" (1972).