Ang halos tanang Islamikong gahom human niadto misunod sa batasan sa mga Ghaznavid sa paggamit sa Persiano ingong pinulongan sa korte. Ang Delhi nahimong usa ka dakong sentro sa Persian nga literaryong kultura sa Hindustan gikan sa ika-13 nga siglo ug sa unahan, uban sa pagkatukod sa Delhi Sultanate sa post-Ghurid Mamluks. Ang sunodsunod nga mga Khiljis ug Tughluqs nag-esponsor sa daghang literatura sa pinulongan; ang bantog nga magbabalak nga si Amir Khusrow nagpatunghag kadaghanan sa iyang Persian nga buhat ilalom sa ilang patronage. Tali sa ika-13 ug ika-15 nga mga siglo, ang mga magmamando sa Turkic sa Delhi Sultanate nagdasig sa pag-abot sa mga bantogang tawo nga nagsultig Persiano (sama sa mga magbabalak, mga eskriba, ug mga tawo nga balaan) ngadto sa subkontinente, nga naghatag kanila ug yuta aron mopuyo sa kabanikanhan. Kini nga pag-agos miuswag tungod sa mga pagsakop sa mga Mongol sa Persiano-Islamikong kalibotan
, tungod kay daghan sa Persianhong mga tawo ang nangita ug dalangpanan sa Amihanang India. Busa ang Persianhong pinulongan nag-establisar sa iyang kaugalingon diha sa korte ug literatura, apan usab pinaagi sa dakong populasyon nga sagad nalangkit sa Islamikong mga noble. Ang Delhi Sultanate mao ang dakong hinungdan sa pagkaylap sa Persiahanon, sanglit ang mga utlanan niini nag-abot sa kahiladman sa subkontinente. Human sa hinay-hinayng pagkabungkag niini, ang nagkalainlaing mga bahin sa imperyo sa mga rehiyon hangtod sa Deccan ug Bengal misagop sa Persiano.