Ang mga lalawigan sa New Granada nagpabilin nga independente gikan sa Espanya sukad sa 1810, dili sama sa silingan nga Venezuela, diin ang mga royalista ug mga puwersa nga pro-independensya nagbayloay sa pagkontrolar sa rehiyon sa daghang higayon. Sa pagpahayahay sa Venezuela ug sa pagkuha pag-usab sa New Granada, ang Espanya nag-organisar sa 1815 sa kinadak-ang armadong puwersa nga iyang gipadala pa ngadto sa Bag-ong Kalibotan, nga gilangkoban ug 10,500 ka sundalo ug duolan sa kan-uman ka barko. (Tan-awa, ang pagsakop pag-usab sa Espanya sa New Granada
) Bisan tuod kini nga pwersa hinungdanon sa pagkuha pag-usab sa usa ka lig-on nga pro-kaugalingon nga rehiyon sama sa New Granada, ang mga sundalo niini sa ngadtongadto mikaylap sa tibuok Venezuela, New Granada, Quito, ug Peru ug nawala sa mga sakit sa tropiko, nga nagpagaan sa ilang epekto sa gubat. Mas hinungdanon, ang kadaghanan sa mga puwersa sa mga harianon gilangkoban, dili sa mga sundalo nga gipadala gikan sa peninsula, kondili sa mga Espanyol nga Amerikano. Ang ubang mga Espanyol nga Amerikano maoy mga moderado nga mihukom sa paghulat ug pagtan-aw kon unsay mahitabo sa pagpahiuli sa normal nga kahimtang. Sa pagkamatuod sa mga dapit sa New Spain, Sentral Amerika ug Quito, nakita sa mga gobernador nga angay ang pagpabilin sa gipili nga konstitusyonal nga "ayuntamientos" sulod sa daghang katuigan aron malikayan ang panagbangi sa lokal nga katilingban. Bisan pa niana, ang mga liberal sa duha ka kiliran sa Atlantiko nagpadayon sa pagkunsabo aron ibalik ang usa ka konstitusyonal nga monarkiya, nga sa kataposan milampos sa 1820. Ang labing talagsaong panig-ingnan sa transatlantikong kolaborasyon mao tingali ang ekspedisyon ni Francisco Javier Mina sa Texas ug amihanang Mexico niadtong 1816 ug 1817.