Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Jurchens nyapu kontrol di Cina kalér, nalukkeun dinasti Liao jeung satengah dinasti Song ku 1142. Mimitina maranéhna teu boga mata uang unik sorangan tapi ngagunakeun deui koin dinasti Liao atawa dinasti Song Kidul. Dina taun 1154, Wanyan Liang ngaluarkeun uang kertas Jiaochao tilu taun saméméh ngaluarkeun koin sorangan, runtuyan dina sajarah Cina anu henteu pernah kajadian sateuacan atanapi saatosna. Jiaochao datang dina sapuluh denominasi. Duit kertas leutik aya dina wangun 100, 200, 300, 500, jeung 700 "wén" sedengkeun duit kertas gedé aya dina wangun 1, 2, 3, 5, jeung 10 "guàn". Saperti catetan Cina saméméhna, aya fee pikeun redeeming aranjeunna pikeun koin tambaga: 15 "wén" per "guàn". Jiaochao mimitina miboga periode kadaluarsa tujuh taun sanggeus dikaluarkeun tapi dina taun 1189 ieu dihapus, méré catetan umur taya watesna. Saperti mata uang kertas Cina anu mimiti, éta korban tina overprinting anu nyababkeun inflasi ngajalankeun. Dina taun 1214, kusabab hiperinflasi parah, pamaréntah mimiti nyetak catetan anu hargana dugi ka 1000 "guàn". Taun saterusna, Jiaochao diganti ku mata uang kertas anyar, Baoquan (寶泉), anu ngalaman nasib anu sami. Nepi ka waktu Mongol nalukkeun Dinasti Jin
dina 1234, nagara terus ngaleupaskeun jenis anyar tina uang nu ditampik ku masarakat anu ngan daék nampa transaksi dina pérak.