Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Dina bukuna "1971 Fact and Fiction", Hashmi nyerat ngeunaan kajadian pulitik jeung kaayaan konflik Pakistan Wétan taun 1971
. tapi Nurutkeun Hashmi, Syekh Mujibur Rahman teu pernah mimitina dimaksudkeun pikeun Bangladés pikeun misahkeun diri; gantina, anjeunna geus leveraged eta salaku sarana pikeun "naékkeun ambang" jeung Islamabad sarta acquiesces Présidén Yahya Khan pikeun satuju kana tungtutan-Na <unk> kumaha oge, kaayaan ngahontal hiji "titik euweuh balik". Manéhna ogé nulis yén urut présidén Ayub Khan jeung perdana menteri Zulfikar Ali Bhutto duanana geus nyaho ti taun 1966 yén "teu mungkin Pakistan Wétan tetep jadi bagian ti Pakistan pikeun lila". Sanggeus perang réngsé, perdana menteri Tiongkok Zhou Enlai dikabarkan ngomong ka Bhutto: "Ulah salempang... nyandak pandangan jangka panjang, saha anu terang naon anu bakal kajadian di anak buana 50 taun ti ayeuna, 70 taun ti ayeuna, 100 taun ti ayeuna!". Sanggeus Pakistan ngakuan Bangladés jeung Syekh Mujibur Rahman nganjang ka Lahore dina 1974 pikeun ngahadiran Summit Islam Kadua, Bhutto jeung Mujib kungsi hiji bursa di mana urut dicatet "Anjeun taya daya teu upaya! Anjeun teu bisa nyandak kaputusan tanpa persetujuan Indira Gandhi! "Jeung nu pamungkas ceuk" Bhutto "sahib", ulah ngahina kuring... anjeun terang teuing ogé, naon bae anu lumangsung éta alatan anjeun!".