Lengkepan kalimah ieu: Dina ahir Abad Pertengahan, aya pangwangunan meriam nu leuwih gedé jeung leuwih kuat, sarta nyebarna ka sakuliah dunya. Kusabab teu éféktif dina nembus benteng nu leuwih anyar hasil tina kamekaran meriam, mesin pengepungan - saperti munara pengepungan jeung trebuchets - jadi kurang loba dipaké. Sanajan kitu, kai "batré-munara" ngagaduhan peran anu sami sareng menara pengepungan dina umur gunpowder, sapertos anu dianggo di
Pameungkeutan Kazan dina 1552, anu bisa nahan sapuluh meriam kaliber badag, salian ti 50 potongan anu langkung enteng. Pangaruh anu kasohor tina meriam dina perang dina mangsa ieu nyaéta parobahan dina wangunan benteng konvensional. Niccolò Machiavelli nulis, "Teu aya témbok, teu paduli kandelna nu teu bisa diruntuhkeun ku artiléri dina sababaraha poé". Sanajan istana teu langsung dijadikeun obsolete ku meriam, pamakéan sarta pentingna maranéhanana dina medan perang gancang turun. Gantina munara jeung merlon anu megah, témbok-témbok bénténg anyar téh kandel, miring, jeung miring, sedengkeun munara-munara jadi handap jeung kandel; beuki loba ogé dipaké taneuh jeung bata dina wangunan dada jeung redoubt. Pertahanan anyar ieu dipikawanoh salaku benteng bastion, sanggeus bentukna nu ciri nu usaha pikeun maksa sagala kamajuan ka arah eta langsung kana garis seuneu tina pakarang. Sababaraha di antarana diwangun ku batré-batré meriam, saperti Benteng-Benteng Tudor di Inggris. Bénténg-bénténg nu diwangun ku benteng gancang ngagantikeun istana-istana di Éropa, sarta ahirna ogé di Amérika.