Nasionalisme jadi dasar pikeun sakabéh kawijakan Hoxha nalika perang nyiptakeun "nasionalisme kaayaan pengepungan" anu dipencét ku mitos yén kakuatan militér Albania ngéléhkeun pasukan Poros anu janten pusat rezim dina kontéks pendidikan sareng budaya. Téma-téma séjénna nasionalismeu Hoxha di antarana ngahormat Skanderbeg, pasamoan Liga Prizren (1878), Kongrés Abjad (1908), kamerdékaan Albania (1912) jeung pangadeg Ismail Qemali, kekalahan Italia salila Perang Vlora
(1920) jeung Hoxha salaku panyipta hiji Albania anyar. Salila jaman komunisme, loba sejarawan ti Albania anu boga pandangan nasionalis (Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj jeung Arben Puto) ngahaja ngantebkeun "kakarasan Turki" jeung "perlawanan Kristen anu heroik ngalawan" nagara Utsmaniyah di Albania. Sababaraha sarjana anu nolak éta aliran propaganda anti-Islam sareng anti-Turki dianiaya sedengkeun rezim komunis nyorot mitos anu aya hubunganana sareng urang Albania abad pertengahan ku nafsirkeun aranjeunna salaku "proletariat Illyrian anu gagah". Dina kontéks éta, Hoxha ngalestarikeun monumen nasional di daérah perkotaan kalayan sababaraha padumukan ditunjuk salaku "kota musium" sareng anjeunna ogé nekenkeun kabutuhan pikeun ngalestarikeun warisan budaya, lagu, tarian sareng kostum rakyat. Hoxha nyiptakeun sareng ngahasilkeun lingkungan budaya anu didominasi ku propaganda doktrin anu nekenkeun nasionalisme dina bidang sastra, géografi, sajarah, linguistik, étnologi sareng folklore supados jalma-jalma di Albania ngagaduhan rasa jaman baheula. Pangaruhna di antara jalma-jalma nyaéta yén éta nyiptakeun isolasionisme, xenophobia, slavophobia, keseragaman linguistik sareng kompak étnis.