Nyimpulkeun artikelna:  (CNN) Biaya kuliah geus gancang ngaronjat leuwih 30 taun kaliwat. Siswa ayeuna nyanghareupan waragad taunan, antara kuliah jeung hirup, nu bisa kalayan gampang ngaleuwihan $10,000 di hiji paguron luhur masarakat, $18,000 di hiji paguron luhur opat taun umum (di nagara), jeung $40,000 di hiji sakola swasta opat taun. Teu anéh lamun mahasiswa ayeuna lulus jeung hutang nu loba. Leuwih ti dua per tilu siswa lulus jeung hutang. Sarta rata-rata jumlah hutang anu aya kira-kira $30,000. Dibikeun biaya kuliah, siswa jeung kulawarga kudu nyaho yén maranéhanana nyieun hiji investasi alus. Éta sababna urang kudu pindah ka sistim nu ngukur hasil diajar, lain ngan saukur waktu di kelas ngumpulkeun kiridit. Gelar kuliah mangrupa hiji-hijina jalan anu pasti pikeun kaamanan kelas tengah, jeung sabab jalma ngora jeung kolotna nyaho yén, biaya kuliah, jeung kasadiaan injeuman jeung bantuan séjén, geus jadi isu pulitik nu kuat. Tapi, sanajan urang ngémutan biaya kuliah, urang teu cukup merhatikeun naha mahasiswa jeung kulawargana meunangkeun panghasilan nu pantes. Naha pendidikan tinggi di Amérika téh layak? Naha siswa jeung kulawargana meunang naon nu dibayar? Aya loba bukti yén keur loba di antarana, jawabanana henteu. Dina taun 2006, hiji studi pamaréntah manggihan yén ampir 70% lulusan kuliah teu bisa ngalaksanakeun tugas dasar saperti ngabandingkeun éditorial anu silih lawan. Dina buku taun 2011, "Academically Adrift", panalungtik nalungtik 2.000 mahasiswa di dua belasan universitas leuwih opat taun sarta manggihan yén 45% di antarana némbongkeun euweuh gains signifikan dina test pamikiran kritis, reasoning kompléks, sarta kaahlian komunikasi sanggeus dua taun kuliah. Malah sanggeus opat taun, 36% muridna teu boga kamampuhan. Ku ayana bukti-bukti ieu, meureun teu heran lamun dunungan teu resep ka nu anyar lulus kuliah. Nu boga pakasaban hayang diajar kaahlian nu bisa dipimilik ku siswa ti sakola luhur, nyaéta: bisa mikir kritis, bisa komunikasi, bisa gawé bareng jeung batur, bisa nulis, jeung bisa adaptasi. Tapi ngan ngeunaan...
Naha pendidikan tinggi di Amérika téh layak? Naha siswa jeung kulawargana meunang naon nu dibayar? Amy Laitinen: Masalah gedé nyaéta urang ngukur pendidikan dina watesan waktu, tinimbang diajar.