Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Gerakan ieu dimimitian ku Antonio Nariño, anu ngalawan centralisme Spanyol sareng mingpin oposisi ngalawan Viceroyalty. Cartagena merdika dina bulan Nopémber 1811. Dina taun 1811 Propinsi-Propinsi Serikat New Granada diproklamasikeun, dipingpin ku Camilo Torres Tenorio. Munculna dua aliran idéologis anu béda di antara patriot (federalisme sareng sentralisme) nyababkeun periode instabilitas. Teu lila sanggeus Perang Napoléon réngsé, Ferdinand VII, nu kakara balik ka tahta di Spanyol, teu disangka-sangka mutuskeun pikeun ngirim pasukan militer
pikeun meunangkeun deui kalolobaan kalér Amérika Kidul. Wakil karajaan dipulihkeun dina paréntah Juan Sámano, anu rezimna ngahukum jalma-jalma anu ilubiung dina gerakan patriotik, teu malire nuansa politik juntas. Dendam ieu nyababkeun pemberontakan anu anyar, anu, digabungkeun sareng Spanyol anu lemah, ngamungkinkeun pemberontakan anu suksés dipimpin ku Simón Bolívar anu lahir di Vénézuéla, anu tungtungna nyatakeun kamerdékaan dina 1819. Résistansi pro-Spanyol éléh dina taun 1822 di wewengkon Kolombia ayeuna jeung dina taun 1823 di Vénézuéla.