Lengkepan kalimah di handap ieu:
Gempa Lisbon (1 Nopémber 1755), anu lumangsung sababaraha dekade saatos publikasi "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710), optimisme filosofis Leibniz sareng theodicy ngabalukarkeun kritik anu cukup ti sasama filsuf Pencerahan sareng teolog Kristen ogé. Para kritikus Leibniz, saperti Voltaire, ngajawab yén dunya ngandung loba pisan kasangsaraan nu teu bisa dibenerkeun ku optimis. Sedengkeun Leibniz ngajawab yén sangsara téh alus sabab ngadorong kahayang manusa, kritikus ngajawab yén tingkat sangsara teuing parna pikeun menerkeun kapercayaan yén Allah nyiptakeun "pangalusna sadaya dunya anu mungkin". Leibniz ogé ngabahas masalah ieu ku cara mertimbangkeun naon anu dipikahoyong ku Allah pikeun kajantenan (kahayang anu sateuacanna) sareng naon anu diidinan ku Allah pikeun kajantenan (kahayangna anu salajengna). Batur, saperti filsuf Kristen Alvin Plantinga, ngritik theodicy Leibniz ku arguing yén meureun aya teu hal saperti "pangalusna" sadaya dunya mungkin, saprak hiji bisa salawasna ngahasilkeun dunya hadé, saperti dunya jeung hiji jalma leuwih moral bener.