Lengkepan kalimat di handap ieu: Teu kawas tilas jajahan séjénna saperti di Amérika jeung Australia, urang Éropa jeung turunanana di buana Afrika teu pernah leuwih loba ti urang pribumi; tapi, maranéhna manggihan cara pikeun ngumpulkeun kakawasaan jeung miboga pangaruh nu teu saimbang dina kawijakan administrasi nagara-nagara metropolitanna masing-masing. Sababaraha leungit rasa idéntifikasi maranéhanana jeung Éropa jeung dijieun gerakan nasionalis sorangan, nyaéta di Afrika Kidul jeung Rhodesia (ayeuna katelah Zimbabwé). Warga bodas permanén dianggap salaku tanggung jawab anu ningkat ku administrasi kolonial nalika aranjeunna ngusahakeun ngadominasi tanah air Afrika anu diadopsi. Éta ogé kamungkinan ngalibetkeun pamaréntah dina konflik sareng urang Afrika, anu meryogikeun kampanye militér anu mahal sareng hubungan anu rusak antara anu terakhir sareng kakuatan metropolitan. Ieu téh hiji trend umum di sakuliah koloni Afrika ti ahir abad ka-18 nepi ka awal abad ka-20. Dina Koloni Cape Walanda contona, gubernur Joachim van Plettenberg demarcated wates wewengkon kira-kira 1778 jeung persetujuan ti chiefdoms Xhosa; taun saterusna penjajah Walanda dilanggar wates jeung diserang Xhosa, sparking nu getih perang
Perang Xhosa. Sengketa antara penjajah Jérman jeung bangsa Matumbi jeung Ngoni nyumbang sacara signifikan ka Pemberontakan Maji Maji taun 1905-1907. Salila période nu sarua, warga Éropa di Kenya Kolonial kalolobaan tanggung jawab pikeun ngabalukarkeun pemberontakan ku Maasai.