Lengkepan kalimah ieu:
Perang réngsé dina bulan Méi 1945 jeung Weidt ieu discharged ti tentara Britania salila cinyusu 1946. Anjeunna langsung balik ka Paris, maksudna pikeun netep di dinya, sareng ngadegkeun "Ballets des Arts". Manajer téater Charles Dullin ngatur pikeun anjeunna ngagunakeun studio di Teater Sarah Bernhardt. Kabeneran éta studio sarua yén impresario Sergei Diaghilev geus disadiakeun pikeun Nijinsky deui dina 1909. Ku waktu ieu manéhna keur dirojong dina kagiatan tarian-Na ku Dominique (1930-) jeung Françoise Dupuy. The Dupuys, masing-masing penari jeung koreografer, jeung proteges bungsu-Na anu asalna patepung silih dina 1946 dina tari-kelas diayakeun ku Jean Weidt, engké bakal neruskeun nampilkeun Wendt sacara koreografi ogé kana abad ka-dua puluh hiji. Di Paris Weidt ngawangun pausahaan sarta sanajan kurangna duit jeung sering kaayaan hirup pikasieuneun, undertaken sababaraha tur sakuliah hiji buana shattered, kaasup hiji ka Jerman dikawasa jeung sejen, dina 1947, ka Kopenhagen. Tur Kopenhagen taun 1947, anu ngalibatkeun "International choreography concours" dimana Weidt meunang hadiah kahiji kalayan karya revolusioner anu disebut "La Cellule / Die Zelle" ("The Cell"). Tapi, di Paris, para kritikus teu kagum ku kasuksésan Jean Weidt di Dénmark, sarta koreografi Jean Weidt sigana geus teu aya deui dina modéna saprak ahir perang. Aya deui tur suksés di Walanda jeung Bélgia, jeung reputasi na tetep kuat di naon tetep Jérman, tapi waragad terus jadi tangtangan. Dina taun 1948 anjeunna tungtungna pindah ka bagian wétan Berlin, saprak 1945 dikokolakeun salaku bagian tina zona pendudukan Soviét, dimana prospek pangrojong finansial pamaréntah anu cukup berehan pikeun balét.