Tuliskeun lanjutan pikeun paragraf ieu - Numutkeun sejarawan Ahmad Y. al-Hassan, salila Perang Ain Jalut
dina 1260, Mamluk ngagunakeun meriam ngalawan Mongol. Manéhna ngaku yén ieu téh "kanon munggaran dina sajarah" sarta ngagunakeun rumus bubuk mesiu nu ampir sarua jeung komposisi ideal pikeun bubuk mesiu nu ngabeledug. Manéhna ogé ngajawab yén ieu teu dipikawanoh di Cina atawa Éropa nepi ka loba engké. Hassan salajengna ngaku yén bukti téks pangheubeulna tina meriam nyaéta ti Wétan Tengah, dumasar kana aslina anu langkung lami anu ngalaporkeun meriam genggam anu dianggo ku Mamluk dina Patempuran Ain Jalut dina 1260. Sanajan kitu, klaim Hassan kontradiksi klaim saméméhna ti sejarawan David Ayalon, Iqtidar Alam Khan, Joseph Needham, Tonio Andrade jeung Gabor Ágoston. Khan (1996) ngajawab yén éta téh Mongols anu diwanohkeun gunpowder ka dunya Islam, sarta dipercaya meriam ngan ngahontal Mamluk Mesir dina 1370s. Numutkeun ka Needham (1986), istilah "midfa", anu tanggalna tina sumber téks ti 1342 dugi ka 1352, henteu ngarujuk kana senjata tangan atanapi bom anu leres, sareng akun kontemporer tina meriam tong logam di dunya Islam henteu kajantenan dugi ka 1365 Nya kitu ogé, Andrade tanggal penampilan téks tina meriam dina sumber wétan tengah dugi ka 1360-an. Gabor Ágoston jeung David Ayalon percaya yén Mamluk geus pasti maké meriam pengepungan dina taun 1360-an, tapi pamakéan meriam saméméhna di Dunya Islam henteu jelas jeung kamungkinan munculna di Emirat Granada dina taun 1320-an jeung 1330-an, tapi bukti henteu ngayakinkeun.