Dina ahir abad ka-2 SM, babarengan jeung tatanggana, sekutu, jeung kamungkinan baraya, Cimbri, Teutons nyerang ka kidul ka lebak Danube, Gaul kidul jeung Italia kalér. Di dieu maranéhna mimiti nyerang ka tanah Roma (Julius Caesar, dina akun Gallic Wars na "De Bello Gallico", ngalaporkeun yén éta Boii anu nyerang Noricum). Konflik nu teu bisa dihindari nu saterusna disebut Perang Cimbrian. Bangsa Cimbri (dina pamaréntahan Raja Boiorix) jeung bangsa Teuton, meunangkeun patempuran awal perang ieu, ngéléhkeun suku-suku anu ngahiji jeung bangsa Romawi sarta ngancurkeun tentara Romawi nu gedé di Patempuran Arausio dina taun 105 SM. Tapi Roma ngumpulkeun deui jeung ngaorganisasi deui dina pingpinan Konsul Gaius Marius. Dina 104 SM, Cimbri ninggalkeun lebak Rhône pikeun nyerang Spanyol, sedengkeun Teutons tetep di Gaul, masih kuat tapi henteu cukup kuat pikeun ngarambat ka Roma sorangan. Ieu méré Marius waktu pikeun ngawangun hiji tentara anyar jeung dina 102 SM manéhna pindah ngalawan Teutons. Dina Patempuran Aquae Sextiae
Teutons ampir ancur jeung Teutobod babarengan jeung, dikabarkan, 20.000 rahayatna anu direbut. Sanggeus ieu, manéhna jeung suku-Na leungit tina sajarah. Manéhna bisa jadi dikirim ka Roma pikeun prosesi kameunangan pikeun ngarayakeun éléhna, tuluy dieksekusi sacara ritual sanggeusna. Taun saterusna, Cimbri bakal ngalaman nasib anu sami dina Patempuran Vercellae, dimana dua pamingpinna, Caesorix sareng Claodicus, ditawan, sedengkeun dua pamingpin sanésna, Boiorix sareng Lugius, tiwas.