Tuliskeun saterusna pikeun paragrap ieu - Douglas Mawson, pamingpin jeung panitia Ekspedisi Antartika Australasian, mutuskeun pikeun nyandak lima puluh anjing Greenland sareng anjeunna; anjeunna yakin yén jumlah éta bakal langkung ti cukup pikeun perjalanan sledge éksplorasi anu anjeunna rencanakeun pikeun ngalaksanakeun salami sataun anu anjeunna rencanakeun nyéépkeun di Antartika. Mawson leuwih resep anjing tibatan kuda poni sabab, sanajan ukur bisa narik beurat awakna sorangan, kadaharanana bisa dilengkepan ku daging ti fauna Antartika jeung <unk> lamun perlu <unk> ti anjing séjén, ku kituna maranéhna teu perlu impor dahareun anu gedé anu diperlukeun ku kuda poni pikeun ngajalankeun ékspédisi. Mawson kagum ku sumanget anjing-anjing dina Ékspédisi "Nimrod"
nalika anjeunna geus marengan Ernest Shackleton ka Antartika. Shackleton jeung Robert Falcon Scott teu yakin yén anjing leuwih unggul ti kuda poni. Amundsen jeung panaratas Arktik Fridtjof Nansen mangrupa pangacara anu gairah sarta mikir yén para panjelajah Inggris geus salah paham ngeunaan cara ngagunakeun anjing di wewengkon kutub; Amundsen nunjuk ka kasuksésan maranéhanana di Belahan Bumi Kalér sarta relatif gampangna ngokolakeun anjing dibandingkeun jeung kuda poni, utamana di wewengkon nu loba celah di mana anjing nu murag sok bisa gampang dicokot tapi kuda poni nu murag biasana leungit. Urang Norwégia éta tuntas utilitarian dina pendekatan maranéhna pikeun anjing sanajan; sanajan maranéhna bisa jadi affectionate jeung sato, aya saeutik pamikiran dibikeun ka survival maranéhanana lamun maranéhanana geus outlived utiliti maranéhanana. Scott geus ngagunakeun anjing dina "Discovery" Ekspedisi sarta geus ngarasa goréng lamun manéhna geus kapaksa maehan eta sadayana salila lalampahan sledging kidul-Na. Sanajan kitu, sikepna ka anjing sarua jeung Amundsen jeung Mawson: