Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Protokol St. Petersburg mindeng disebutkeun minangka ahir Sistem Kongrés, sabab ngagambarkeun kagagalan Kongrés St. Petersburg (1825) pikeun méréskeun masalah Perang Kamerdékaan Yunani ngalawan Utsmaniyah. Rusia, néangan wewengkon jeung pangaruh di Laut Hideung jeung Balkan, sarta pikeun nangtayungan Kristen Ortodoks Wétan dina kakawasaan Ottoman Muslim, ngarojong kamerdékaan Yunani jeung teu puas jeung kahayang kakuatan séjén pikeun ngubaran pemberontakan salaku urusan internal jeung ngarojong status quo. Rusia jeung Britania Raya asup kana hiji pasatujuan bilateral pikeun ngalaksanakeun rencana maranéhanana, ku perang lamun perlu, pikeun tungtung mediated kana konflik jeung otonomi Yunani dina Kakaisaran Ottoman. Kakuatan-kakuatan gedé séjénna henteu dikonsultasi dina Protokol ieu jeung sanajan Perancis saterusna ngagabung, Austria jeung Prusia ngalawan Protokol jeung ancaman nu ditimbulkeun pikeun stabilitas konservatif, anti-nasionalis maranéhanana ngusahakeun maksakeun di Éropa. Urang Ottoman ogé nolak Protokol nepi ka éléhna dina Patempuran Navarino
di leungeun pasukan Inggris, Perancis, Rusia, jeung Yunani kapaksa aranjeunna ka méja rundingan.