Lengkepan kalimah di handap ieu: Sanggeus diparéntah ku sababaraha nagara leuwih taun, budaya Milanese téh éklektik jeung injeuman unsur ti nagara séjén, kaasup Austria, Spanyol jeung Perancis. Kamiripan antara tempat-tempat ieu sareng Milan tiasa diperhatoskeun ngalangkungan basa, arsitéktur, asakan sareng budaya umum nagara-nagara ieu. Dina abad ka-18, pamaréntahan Austria ngarangsang kahirupan budaya, pulitik, sosial jeung ékonomi kota, hasilna aya ngadegna loba lembaga seni penting, ogé nyumbang kana arsitéktur kota. Sanggeus ngahijikeun Italia dina taun 1861, Milan jadi puseur industri jeung budaya utama di Karajaan anyar; dina ahir abad ka-19 saterusna, kota ieu nyekel posisi ibukota ékonomi nagara, sedengkeun Roma nyaéta korsi pamaréntahan, sahingga nagara utama hub pulitik jeung administrasi. Dina periode fin-de-siècle jeung awal abad ka-20, kota ieu jadi puseur arsitéktur nu penting (sangat dipangaruhan ku Art Nouveau, ditambah ditonjolkeun ku Pameran Dunya 1906, nu diayakeun di kota), sarta tetep jadi kota nu kasohor dina hal adegan intelektual utama. Sanggeus Perang Dunya II, Milan kacida kapangaruhan ku mujijat ékonomi Italia, atawa "il boom", sarta narik gelombang imigran ti Italia Kidul, anu néangan pagawean di kota anu makmur. Ku lajeng hiji puseur penting pikeun keuangan jeung desain, metropolis tumuwuh kana ibukota fashion utama dina 1980s. Dina taun 2000-an, Milan masih kénéh mangrupa salah sahiji puseur budaya, média, jeung ékonomi pangpentingna di nagara éta, dianggap salaku kota kadua nagara; kasohoranna ngalegaan ka sakuliah dunya, sarta diakuan minangka hiji kota global Alpha. Kota ieu ogé hosted nu
Expo 2015. Milan sacara tradisional disebut salaku "ibukota moral" Italia, utamana alatan étika pagawéan kota.