Lengkepan kalimah ieu: Ampir kabéh kakawasaan Islam saterusna nuturkeun kabiasaan Ghaznavid ngagunakeun basa Pérsia salaku basa pangadilan. Delhi jadi puseur utama budaya sastra Pérsia di Hindustan ti abad ka-13 saterusna, kalayan ngadegna Kasultanan Delhi ku Mamluk pasca-Ghurid. Khiljis jeung Tughluqs nu suksés ngarojong loba karya sastra dina basa éta; pujangga nu kasohor Amir Khusrow ngahasilkeun loba karyana dina basa Pérsia di handapeun pangrojong maranéhanana. Antara abad ka-13 jeung ka-15, para panguasa Turki di Kasultanan Delhi ngadorong jalma-jalma nu kasohor (saperti pujangga, juru tulis, jeung jalma-jalma suci) nu nyarita basa Persia pikeun datang ka subbenua India, sarta méré lahan ka maranéhna pikeun cicing di padesaan. Aliran ieu ngaronjat ku
Mongol nalukkeun dunya Persia-Islam, sabab seueur élit Persia milarian suaka di India Kalér. Ku kituna basa Pérsia ngadegkeun dirina di pangadilan jeung sastra, tapi ogé ngaliwatan hiji populasi considerable mindeng dikaitkeun jeung bangsawan Islam. Kasultanan Délhi téh panggedéna nu ngajurung sumebarna basa Pérsia, sabab watesna manjang ka jero sub-bawana. Sanggeus runtuhna sacara bertahap, rupa-rupa hasil tina kakaisaran di daérah-daérah nepi ka Dékkan jeung Benggala hasilna ngadopsi basa Pérsia.