Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Nalika jaman Condottieri datang ka hiji tungtung dina taneuh Italia, komandan militér kawas Ottavio Piccolomini jeung Raimondo Montecuccoli nempatkeun prajurit maranéhanana dina pembuangan Kaisar Austria, dina perang agama nu ancur Jerman jeung ngabalukarkeun leungitna 30% tina jalma anak, sugan tragedi greatest kungsi endured ku Jerman. Pasukan Italia tarung gagah (sanajan di pihak nu éléh) dina Patempuran Lutzen sarta mantuan meunangkeun kameunangan gede dina Patempuran Nordlingen
dina 1634 ngalawan Swedes. Ambrogio Spinola jeung baladna salila éta mantuan Spanyol pikeun nalukkeun Walanda dina perang saperti Pengepungan Breda. Ieu perang ieu meureun nu panungtungan nu pedang, daggers jeung pikes maénkeun peran penting dina perang salaku téhnologi pakarang seuneu ieu ayeuna jadi leuwih dipercaya. Urang Italia nu maké pedang pondok jeung péso téh bisa nyusup ka patempatan musuh jeung ngéléhkeun para prajurit nu maké pedang panjang. Di medan perang nu disebut "Spada da Lato" atawa pedang sisi jadi tipe pedang dominan. Dina waktu nu sarua di kota-kota di Italia, pedang samping mekar jadi jenis pedang nu anyar, dipaké di lingkungan sipil pikeun duél. Pedang sipil ieu katelah "La Striscia" atawa Rapier dina basa Inggris. Urang Perancis ngadopsi pedang duel Italia jeung mastered eta, jeung dipercaya yén antara 1600 AD jeung 1700 AD ogé leuwih ti 70,000 Perancis maot di duels, loba di antarana mortally luka ku Rapier a. Ti ahir abad ka-16, anggar rapier Italia ngahontal popularitas anu cukup di sakumna Éropa, khususna ku risalah ku Salvator Fabris anu "De lo schermo overo scienza d<unk>arme" taun 1606 ngagaduhan pangaruh anu hébat henteu ngan ukur di Italia tapi ogé di Jérman. Fabris dituturkeun ku master Italia saperti Nicoletto Giganti (1606), Ridolfo Capo Ferro (1610), Francesco Alfieri (1640), Francesco Antonio Marcelli (1686) jeung Bondi' di Mazo (1696).