Lengkepan kalimah ieu: Douglas Mawson, pamingpin jeung panata acara Ékspédisi Antartika Australasia, mutuskeun pikeun mawa lima puluh anjing Greenland; manéhna percaya yén jumlah éta bakal leuwih ti cukup pikeun lalampahan sledge éksplorasi nu manéhna rencanana pikeun ngalakukeun salila sataun manéhna rencanana méakkeun di Antartika. Mawson leuwih resep anjing tibatan kuda poni sabab, sanajan ukur bisa narik beurat awakna sorangan, kadaharanana bisa dilengkepan ku daging ti fauna Antartika jeung <unk> lamun perlu <unk> ti anjing séjén, jadi maranéhna teu perlu impor dahareun anu gedé anu diperlukeun ku kuda poni pikeun ngajalankeun ékspédisi. Mawson geus impressed ku sumanget anjing dina
"Nimrod" Ékspédisi nalika anjeunna geus marengan Ernest Shackleton ka Antartika. Shackleton jeung Robert Falcon Scott teu yakin yén anjing leuwih unggul ti kuda poni. Amundsen jeung panaratas Arktik Fridtjof Nansen mangrupa pangacara anu gairah sarta mikir yén para panjelajah Inggris geus salah paham ngeunaan cara ngagunakeun anjing di wewengkon kutub; Amundsen nunjuk ka kasuksésan maranéhanana di Belahan Bumi Kalér sarta relatif gampangna ngokolakeun anjing dibandingkeun jeung kuda poni, utamana di wewengkon nu loba celah di mana anjing nu murag sok bisa gampang dicokot tapi kuda poni nu murag biasana leungit. Urang Norwégia éta tuntas utilitarian dina pendekatan maranéhna pikeun anjing sanajan; sanajan maranéhna bisa jadi affectionate jeung sato, aya saeutik pamikiran dibikeun ka survival maranéhanana lamun maranéhanana geus outlived utiliti maranéhanana. Scott geus ngagunakeun anjing dina "Discovery" Ekspedisi sarta geus ngarasa goréng lamun manéhna geus kapaksa maehan eta sadayana salila lalampahan sledging kidul-Na. Sanajan kitu, sikepna ka anjing sarua jeung Amundsen jeung Mawson: