Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Sateuacan penaklukan Kakaisaran Romawi, Britania sareng Irlandia dicicingan ku imigran Celtic ti buana Éropa, tapi jalma anu henteu ninggalkeun sajarah hukum anu kacatet. Nepi ka ahir Républik Romawi dina 55 jeung 54 SM, urut Konsul jeung panglima legiun Julius Caesar nyerang Britania
salila Perang Gallic nu leuwih lega. Ieu henteu ngadegkeun penjajahan permanén, sabab Caesar balik ka Roma, janten diktator sareng dibunuh. Républik ieu dirobah jadi hiji Kakaisaran, lamun Caesar sacara ahli waris Augustus nyandak kakawasaan dina 27 SM. Dina pamaréntahan anak incu pamajikan Augustus Livia, Claudius, Britania nalukkeun ti 43 M. Di handapeun konstitusi Roma anu teu dikodifikasi, Britania Romawi dikokolakeun ku gubernur, biasana anggota Sénat tapi ditunjuk ku Kaisar pikeun catetan militérna. Londinium mangrupakeun ibukota propinsi 60.000 urang, sarta Britania hiji masarakat kosmopolitan kira-kira 3 juta jalma. Hukum Romawi didasarkeun kana ékonomi budak, sareng militér pisan. Hadrian ngawangun témbok ti taun 122 salaku bagian tina wates Kakaisaran, tapi ieu gancang dipindahkeun ka kalér ku Antoninus Pius ti taun 142. Constantine the Great ditempatkeun di York dina 306 nalika anjeunna angkat pikeun ngaku gelarna janten Kaisar. Constantine marched on Roma dina 312, sarta ngaluarkeun hiji Edict of Milan dina 313. Hal ieu ngabalukarkeun runtuyan kajadian dimana Garéja nganggap beuki loba kakawasaan dina hukum. Tapi dina serangan nu terus-terusan, Kakaisaran mimiti runtuh jeung Britania ditinggalkeun dina 407. Boh Kodeu Theodosian anu dikaluarkeun dina 438, boh "Corpus Juris Civilis" anu hébat ti Justinian I dina 534 henteu asup kana hukum Britania.