Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Propinsi New Granada geus ngajaga kamerdékaan ti Spanyol saprak 1810, teu kawas tatangga Venezuela, dimana royalists jeung pasukan pro-kamerdékaan geus tukeur kadali wewengkon sababaraha kali. Dina raraga ngamankeun Vénézuéla jeung ngarebut deui Granada Anyar, taun 1815 Spanyol ngaorganisasi pasukan nu panggedéna nu kungsi dikirim ka Nagara Anyar, nu diwangun ku 10.500 prajurit jeung ampir 60 kapal. (Tingali, Spanyol reconquest of New Granada
<unk>) Sanaos pasukan ieu penting pisan dina nyandak deui daérah anu pro-kamerdékaan sapertos New Granada, prajuritna tungtungna sumebar di sapanjang Venezuela, New Granada, Quito, sareng Peru sareng kaleungitan panyakit tropis, ngalemahkeun pangaruhna dina perang. Nu leuwih penting, mayoritas pasukan royalis diwangun, lain ku prajurit nu dikirim ti semenanjung, tapi ku urang Amérika Spanyol. Amérika Spanyol anu sanésna moderat anu mutuskeun pikeun ngantosan sareng ningali naon anu bakal kaluar tina restorasi normalitas. Kanyataanna di wewengkon New Spanyol, Amérika Tengah jeung Quito, gubernur kapanggih eta expedient ninggalkeun dipilih konstitusional "ayuntamientos" di tempat pikeun sababaraha taun guna nyegah konflik jeung masarakat lokal. Sanajan kitu, kaum liberal di dua sisi Atlantik terus-terusan ngusahakeun mawa deui monarki konstitusional, ahirna suksés dina taun 1820. Conto kolaborasi transatlantik nu paling dramatis nyaéta ékspédisi Francisco Javier Mina ka Texas jeung Meksiko kalér dina 1816 jeung 1817.