Zulfikar Ali Bhutto, anggota pendiri Establishment, mimiti néangan idéntitas anyar pikeun Pakistan, utamana nu teu dibagikeun jeung tatangga saingan India. Lantaran kitu, Pakistan mimiti néangan "bantuan, idéologi, jeung gawé babarengan strategis" ti Wétan Tengah; sedengkeun dina waktu nu sarua teu néangan deui sajarahna sorangan jeung India di Asia Kidul. Salajengna diwangun dina kawijakan jaman Ayub Khan, Kashmir tetep penting pikeun ngadegna pikeun rupa-rupa alesan; utamana kusabab pentingna strategis pikeun Pakistan. Salajengna, éta ditempo salaku kasempetan pikeun Pakistan pikeun minuhan visi na tina ngadegna na, téori dua-nagara - anu janten "tanah air pikeun Muslim India anu ditindas". (Sanajan saeutik pisan, jumlah jalma-jalma di Establishment anu hayang Pakistan kaluar tina konflik Kashmir jeung India beuki loba.) Di luar konflik Kashmir, India salaku hiji bangsa dianggap salaku ancaman eksistensial pikeun Pakistan dina sagala cara, hususna saatos pemisahan taun 1971
mayoritas Muslim Bangladés (baheulana Pakistan Wétan), sarta kapercayaan panungtungan yén India teu pose anceman existential, éféktif jeopardizing téori dua-nagara.