Dina awal abad ka-16, dinasti Syiah Safavid ngawasaan Pérsia dina kapamimpinan Shah Ismail I, ngéléhkeun federasi Turkmen Aq Qoyunlu (ogé disebut "Turkoman Domba Bodas") dina 1501. Sultan Utsmaniyah Selim I ngusahakeun ngahalangan ékspansi Safavid, nangtang jeung ngéléhkeun aranjeunna dina Patempuran Chaldiran dina 1514. Selim I ogé ngagulingkeun Mamluk nu ngawasa di Mesir, ngawasaan wewengkon-wewengkonna dina taun 1517. Suleiman I (ogé dipikawanoh salaku "Suleiman nu Maha Agung"), panerus Selim I, ngamangpaatkeun pangalihan fokus Safavid ka Uzbeks di wates wétan sareng ngarebut deui Baghdad, anu parantos aya dina kendali Safavid. Najan kitu, kakawasaan Safavid tetep gedé, saingan jeung Utsmaniyah. Suleiman I maju jauh ka Hungaria sanggeus Patempuran Mohács dina 1526 <unk> nepi ka gerbang Wina
saterusna, sarta nandatanganan aliansi Franco-Ottoman jeung Francis I Perancis ngalawan Charles V ti Kakaisaran Romawi Suci 10 taun saterusna. Sedengkeun pamaréntahan Suleiman I (1520<unk>1566) sering diidentifikasi salaku puncak kakawasaan Utsmaniyah, karajaan terus tetep kuat sareng berpengaruh dugi ka rélatif tumiba dina kakuatan militérna dina satengah kadua abad ka-18.