Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Alkimiawan abad pertengahan mimiti diwangun dina karya Zosimos di Kakaisaran Bizantium jeung kakaisaran Arab. Alkimiawan Bizantium jeung Arab kagum ku konsép transmutasi logam sarta ngusahakeun ngalaksanakeun prosésna. Alkimiawan Muslim abad ka-8 Jabir ibn Hayyan (dilatinisasi jadi Geber) nganalisis unggal unsur klasik dina watesan opat kualitas dasar. Seuneu panas jeung garing, bumi tiis jeung garing, cai tiis jeung beueus, jeung hawa panas jeung beueus. Manéhna ngahartikeun yén unggal logam mangrupa kombinasi tina opat prinsip ieu, dua di antarana di jero jeung dua di luar. Tina premis ieu, éta disangka yén transmutasi hiji logam kana logam séjén bisa kapangaruhan ku rearrangement sahiji kualitas dasar na. Ieu parobahan téh bisa diwujudkeun ku hiji zat nu disebut xerion dina basa Yunani jeung al-iksir dina basa Arab (ti dinya asalna kecap éksir). Hal ieu mindeng dianggap aya salaku bubuk beureum garing (ogé katelah al-kibrit al-ahmar, walirang beureum) dijieun tina batu legendaris - batu filsuf. Bubuk éksir dianggap salaku komponén penting tina transmutasi ku alkimiawan Arab engké. Dina abad ka-11, aya perdebatan di antara ahli kimia dunya Muslim ngeunaan naha transmutasi zat mungkin. Saurang pamingpin anu ngalawan éta téh nyaéta Avicenna (Ibn Sina), ahli polimat Pérsia, anu ngabatalkeun téori transmutasi zat-zat, nyebutkeun, "Jalma-jalma tina karajinan kimia terang pisan yén teu aya parobahan anu tiasa dilakukeun dina spésiés zat anu béda-béda, sanaos aranjeunna tiasa ngahasilkeun penampilan parobahan sapertos kitu". Numutkeun legenda, élmuwan sareng filsuf abad ka-13 Albertus Magnus disebatkeun parantos mendakan batu filsuf. Magnus henteu negeskeun yén anjeunna mendakan batu dina tulisanana, tapi anjeunna nyatakeun yén anjeunna nyaksian nyiptakeun emas ku "transmutasi".  Patarosan: Sabaraha kualitas anu dianggo ku Jabir ibn Hayyan pikeun nganalisis unggal unsur klasik?
opat