Lengkepan kalimah di handap ieu: Saatos Présidén Jacques Chirac ngaku tanggung jawab nagara Perancis salila kolaborasi di 1995, dina ulang tina
Vel' d'Hiv, Judt nulis dina "New York Times" op-ed, "jalma kawas Jean-Paul Sartre jeung Michel Foucault anu curiously jempé. Salah sahiji alesan nyaéta aranjeunna ampir-ampiran obsesi jeung Komunisme. Sedengkeun proklamasi kabutuhan pikeun 'ngalakonan', pikeun nyandak posisi, dua generasi intelektual nyingkahan masalah étika naon waé anu henteu tiasa maju atanapi, dina sababaraha kasus, ngalambatkeun panyabab Marxisme. Vichy disingkirkeun salaku karya sababaraha Fasis séni. Taya sahijieun melong naon anu lumangsung salila Penjajahan, meureun alatan saeutik pisan intelektual tina sagala stripe pulitik bisa ngaku geus kungsi perang 'alus', sakumaha Albert Camus teu. Teu aya anu nangtung pikeun ngagorowok 'J'accuse!' ka pejabat luhur, sapertos Émile Zola nalika urusan Dreyfus. Nalika Simone de Beauvoir, Roland Barthes jeung Jacques Derrida asup kana arena publik, biasana ngalibatkeun krisis jauh jauh - di Madagaskar, Vietnam atawa Kamboja. Malah nepi ka kiwari, panulis nu ngalibatkeun pulitik ngadesek pikeun tindakan di Bosnia tapi ngan saukur sok campur kana perdebatan ngeunaan jaman baheula Perancis".