Lengkepan kalimat di handap ieu: Dina Maret 1933, ngan tilu bulan sanggeus Adolf Hitler jadi Kanselir, Eisner ngungsi ti Berlin ka Paris di mana hiji sadérék awéwé cicing. Di dieu anjeunna hirup teu aman nyandak padamelan naon waé anu anjeunna tiasa mendakan (narjamahkeun, babysitting jsb) sareng damel sabisa-bisa salaku kritikus pilem leupas pikeun rupa-rupa jurnal sareng koran internasional. Dina 1940, manéhna rounded up dina kahiji "Rafle du billet vert" jeung dibawa ka
Vel d'Hiv jeung ratusan awéwé Yahudi jomblo lianna. Ti dinya, maranéhna dibawa ka kamp tahanan Gurs di Pyrenees, hiji kamp konsentrasi nu dioperasikeun ku Perancis pikeun Jérman. Sanggeus sababaraha bulan, manéhna junun kabur sarta ngumbara ka Montpellier di mana manéhna enrolled sakeudeung salaku mahasiswa saméméh manggihan jalan ka Rodez jeung ka Pastor Exbrayat anu mantuan nya meunangkeun dokumén palsu - manéhna jadi Louise Escoffier ti wewengkon Alsace. Manéhna tetep kontak jeung Henri Langlois, nu aya di Paris, sarta nyumputkeun kaléng-kaléng film di sakuliah nagara pikeun ngajaga éta tina leungeun Nazi. Salah sahiji tempat éta nyaéta deukeut Figeac di Perancis tengah, di ruang bawah tanah Château de Béduer. Langlois maréntahkeun Eisner pikeun indit ka dinya pikeun ngawétkeun pilem-pilem (kaasup "The Great Dictator"). Eisner ngahontal ieu dina kaayaan tiis pisan salila sabulan saméméh béak duit. Merlukeun bantuan, manéhna junun meunangkeun pakasaban di sakola katresna di Figeac. Kaayaanana goréng, manéhna mimiti ngajar basa Jérman ka sababaraha budak awéwé Spanyol anu cicing jeung guru sakola lokal Madame Guitard, anu nyokot manéhna; manéhna cicing di dinya nepi ka pembebasan Paris dina ahir Agustus 1944.