Lengkepan kalimah di handap ieu: Otoritas Umayyad ampir runtuh di benteng Siria maranéhanana sanggeus pupusna Mu'awiya II. Al-Dahhak di Damaskus, suku-suku Qays di Qinnasrin (Syria kalér) jeung Jazira, Judham di Paléstina, jeung Ansar jeung Arab Kidul di Homs kabéh milih ngakuan Ibn al-Zubayr. Marwan ibn al-Hakam, pamingpin Umayyah anu diusir ka Suriah ti Madinah, siap tunduk ka Ibn al-Zubayr ogé tapi diyakinkeun pikeun ngirimkeun candida na pikeun khalifah ku Ibn Ziyad. Nu pamungkas geus diusir ti Irak jeung strived pikeun uphold aturan Umayyad. Salila hiji gempungan suku-suku Syrian pro-Umayyad, nyaéta Quda'a jeung sekutu Kindite maranéhanana, anu diayakeun ku Ibn Bahdal di ibukota Ghassanid heubeul Jabiya, Marwan kapilih jadi khalifah dina tukeur pikeun hak husus ékonomi ka suku-suku loyalist. Dina saterusna
Patempuran Marj Rahit dina bulan Agustus 684, Marwan mingpin sekutu-sekutu suku-suku-na pikeun meunangkeun kameunangan anu tangguh ngalawan pasukan Qaysite anu leuwih badag dipingpin ku al-Dahhak, anu tiwas. Teu lila ti harita, urang Arab Kidul ti Homs jeung Judham ngagabung jeung Quda'a pikeun ngawangun konfederasi suku Yaman. Marj Rahit ngabalukarkeun konflik antara Qays jeung Yaman. Qays ngumpul deui di benteng walungan Eufrat Circesium di handapeun Zufar ibn al-Harith al-Kilabi sareng ngalih pikeun ngabales karugian aranjeunna. Sanajan Marwan meunangkeun deui kadali pinuh ti Suriah dina bulan-bulan sanggeus perang, papasangan antar-suku ngalemahkeun dasar kakawasaan Umayyah: tentara Siria.