Tuliskeun saterusna pikeun paragrap ieu - Pasukan kaisar Manchu mimiti asup ka Tibet salaku réspon kana pamundut bantosan nalika Tibet diserang ku Dzungar Mongols di 1717. Sanggeus éléh pasukan ékspédisi munggaran dina Patempuran Walungan Salween dina taun 1718 ékspédisi Cina dina taun 1720
suksés dina mulangkeun Dalai Lama ka kakawasaan di Lhasa. Pasukan ditarik dina 1723 ninggalkeun hiji panaséhat Cina sipil di Lhasa. Nalika perang sipil pecah dina taun 1728 aya banding ti dua sisi pikeun pitulung ti Cina sareng hiji tentara sakali deui dikirim ka Lhasa. Hal ieu mutuskeun pikeun nunjuk dua "ambans", panaséhat sipil Cina ka pamaréntah Tibét, anu bakal dijaga ku kakuatan militér leutik. Nalika aya karusuhan di 1750, hiji tentara dikirim deui sareng ambans dibéré kakuatan langkung. Sanajan kitu, kota-kota ambans, nu geus papisah ti puseur kakawasaan karajaan, teu lila geus dikawasaan ku pamaréntah lokal. Aya hiji periode panjang karapihan, jeung neglect ku Cina tina urusan Tibét, tapi dina 1792 hiji invasi ku Gurkas of Nepal nyababkeun hiji banding pikeun bantuan jeung respon Cina suksés. Dina taun 1893, Cina ngalaksanakeun réformasi di Tibét anu nyababkeun panutupanana watesna ka wisatawan asing, tapi sanaos niat pikeun nguatkeun peran ambén, periode anu panjang tina panyilidikan Cina dituturkeun anu teras-terasan sapanjang abad ka-19 nalika Tibét "katutup" tapi sacara efektif nyalira.