Dina tanggal 9 Juni 1934, kira-kira 1.400 anggota International Longshoremen's Association (ILA) milu dina mogok di sisi basisir Kulon
, nu ditutup pengiriman barang di unggal palabuhan sapanjang Basisir Kulon. Paménta ILA nyaéta: pangakuan union; paningkatan upah ti 85 sén ka $1.00 per jam waktu langsung sareng ti $1.25 ka $1.50 per jam lembur; dinten damel genep jam sareng minggu damel 30 jam; sareng toko anu ditutup sareng union anu ngendalikeun nyewa. Maranéhanana ogé frustasi yén subsidi pengiriman ti pamaréntah, di tempat saprak industri distress dina 1920s, anu ngarah ka kauntungan gede pikeun pausahaan pengiriman barang nu teu diliwatan turun ka pagawe. Aya loba insiden kekerasan antara nu mogok jeung pulisi, kaasup nu mogok nyerbu "Admiral Evans", nu dipaké salaku hotél pikeun nu mogok; pulisi némbak opat nu mogok di Terminal 4 di St. Johns; jeung pulisi husus némbak Sénator Robert Wagner ti New York nalika manéhna mariksa situs tina némbak saméméhna. Para pagawe palabuhan neruskeun gawé dina tanggal 31 Juli 1934, sanggeus milih pikeun arbitrase. Kaputusan arbitrase ieu dikaluarkeun dina 12 Oktober 1934, awarding nu strikers jeung pangakuan tina ILA; bayar luhur 95 cents per jam waktu lempeng jeung $1.40 per jam lembur, retroactive ka balik ka gawe dina 31 Juli; poé gawé genep jam jeung 30 jam workweeks, jeung union hiring aula dikokolakeun babarengan ku union jeung manajemén <unk> sanajan union dipilih dispatcher <unk> di unggal palabuhan sapanjang sakabéh Basisir Kulon.