Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Karajaan Denmark ngahiji muncul dina abad ka-8 salaku bangsa pelaut anu terampil dina perjuangan pikeun ngendalikeun Laut Baltik. Dénmark, Swédia, jeung Norwégia maréntah babarengan di handapeun hiji pamingpin dina Kalmar Union, diadegkeun dina 1397 jeung réngsé jeung secession Swedia dina 1523. Daérah Denmark jeung Norwégia tetep aya dina kakawasaan raja anu sarua nepi ka 1814, Denmark-Norwégia. Dimimitian dina abad ka-17, aya sababaraha perang ngancurkeun jeung Kakaisaran Swedia, réngsé ku cesions badag wewengkon ka Swédia. Sanggeus Perang Napoléon, Norwégia diserahkeun ka Swédia, sedengkeun Dénmark nahan Kapuloan Faroe, Greenland, jeung Islandia. Dina abad ka-19 aya gelombang gerakan nasionalis, anu éléh dina Perang Schleswig Kahiji. Sanggeus Perang Schleswig Kadua dina taun 1864, Denmark kaleungitan Kadipaten Schleswig ka Prusia. Dénmark tetep nétral salila Perang Dunya I; kumaha oge, dina taun 1920 satengah kalér Schleswig jadi Denmark deui. Dina bulan April 1940, invasi Jérman
nempo skirmishes militér ringkes bari gerakan lalawanan Denmark ieu aktip ti 1943 nepi ka pasrah Jerman dina Méi 1945. Salaku éksportir industri produk tatanén dina satengah kadua abad ka-19, Denmark ngawanohkeun réformasi sosial jeung pasar tenaga kerja dina awal abad ka-20 anu nyiptakeun dasar pikeun modél nagara karaharjaan ayeuna kalayan ékonomi campuran anu maju pisan.