Dina abad ka-19 jeung 20, saméméh perlakuan farmakologis nu éféktif pikeun hipertensi jadi mungkin, tilu modus perlakuan dipaké, kabéh jeung loba efek samping: watesan natrium ketat (contona, diet béas), sympathectomy (ablation bedah bagian tina sistim saraf simpatetik), jeung terapi pyrogen (suntik zat nu ngabalukarkeun muriang, sahingga sacara teu langsung ngurangan tekanan getih). Bahan kimia nu kahiji pikeun hipertensi, natrium thiocyanate, dipaké dina taun 1900 tapi miboga loba efek samping jeung ieu unpopular. Sababaraha agén séjén anu dimekarkeun sanggeus Perang Dunya Kadua, nu paling populér jeung reasonably éféktif nu tetramethylammonium hexamide, kloronium, hydralazine, jeung renia sulphate (asalna ti tutuwuhan Serpentine).
pangsiun