Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Bom seuneu dipaké sacara éksténsif dina Perang Dunya II salaku pakarang bom anu éféktif, sering digabungkeun sareng bom anu ngabeledug pisan. Kamungkinan serangan pembakaran anu paling kawéntar nyaéta pangeboman Dresden sareng pangeboman Tokyo tanggal 10 Maret 1945
. tapi Loba konfigurasi bom anu béda-béda jeung rupa-rupa bahan pangisi kayaning polimér isobutyl methacrylate (IM), napalm, jeung rumus-rumus pétrol gélo anu sarupa dipaké, loba di antarana dikembangkeun ku US Chemical Warfare Service. Métode pangiriman anu béda, misalna bom leutik, bom bom sareng bom ageung, diuji sareng dilaksanakeun. Contona, casing bom gedé ieu dieusian ku iteuk leutik tina incendiary (bomblets); casing ieu dirancang pikeun muka di luhurna, dispersing nu bomblets guna nutupan hiji wewengkon lega. Bahan peledak bakal ngahurungkeun bahan nu bisa ngaduruk, sarta mindeng ngabalukarkeun seuneu nu gedé. Seuneu bakal ngaduruk dina suhu anu ekstrim anu tiasa ngancurkeun kaseueuran gedong anu didamel tina kai atanapi bahan kaduruk anu sanés (gedong anu diwangun tina batu condong nolak karuksakan anu kaduruk kecuali aranjeunna mimiti ditiup ku bahan peledak anu kuat).