Tulis lanjutan untuk paragraf ini - Saprak abad-abad kahiji Maséhi, kalolobaan urang Yahudi geus hirup di luar wewengkon nu umumna dipikawanoh salaku Palestina, sanggeus ancurna Bait Allah nu Kadua jeung pembantaian urang Yahudi di Yerusalem. Ti 600.000 (Tacitus) atawa 1.000.000 (Josephus) urang Yahudi di Yerusalem, kabéh maranéhna maot ku kalaparan, dipaéhan, atawa dijual jadi budak. A ayana minoritas Yahudi geus attested pikeun ampir sakabéh periode. Contona, nurutkeun tradisi, komunitas Yahudi Peki'in geus ngajaga ayana Yahudi saprak jaman Bait Kadua. Numutkeun Tanakh, Allah geus ditugaskeun Kanaan ka urang Yahudi salaku Tanah jangji, kapercayaan dilestarikan ogé dina Septuagint jeung duanana Kristen jeung Islam tradisi. Diaspora dimimitian taun 586 SM nalika pendudukan Israél ku Babul. Urang Babul ngancurkeun Bait Suci Kahiji, nu jadi puseur kabudayaan Yahudi dina waktu éta. Sanggeus Pemberontakan Gedé Abad Ka-1
jeung pemberontakan Bar Kokhba abad ka-2, Kakaisaran Romawi ngalarang urang Yahudi ti Yerusalem sarta nyebut wewengkon éta "Syria Palaestina".