Tulis hiji tuluyan pikeun ayat ieu - Ti 1754 nepi ka 1762 Hume diterbitkeun "The History of England", karya genep jilid, nu ngalegaan (nurutkeun subtitle na) "Ti Invasi of Julius Caesar
ka Révolusi dina 1688". Diideuan ku rasa Voltaire ngeunaan lega sajarah, Hume ngalegaan fokus widang jauh ti saukur raja, parlemén, jeung tentara, ka sastra jeung élmu ogé. Manéhna ngajawab yén milarian kabébasan téh standar pangluhurna pikeun nangtoskeun jaman baheula, sarta nyimpulkeun yén sanggeus fluktuasi nu cukup, Inggris dina waktu manéhna nulis geus ngahontal "sistem kabébasan nu paling lengkep nu kungsi dipikawanoh di antara umat manusa". Ieu "kudu dianggap salaku hiji acara tina pentingna budaya. Sajaba ti éta, dina jaman éta, éta téh inovasi, nu leuwih luhur ti nu saméméhna". Hume "Sejarah Inggris" dijieun anjeunna kasohor salaku sejarawan saméméh manéhna kungsi dianggap filsuf serius. Dina ieu karya, Hume ngagunakeun sajarah pikeun nyaritakeun carita naékna Inggris jeung naon anu ngabalukarkeun kaunggulanana sarta pangaruh musibah agama dina kamajuanana. Pikeun Hume, sajarah naékna Inggris bisa méré template pikeun batur anu ogé hoyong naék ka greatness ayeuna na.