Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Jérman ngadegkeun hiji administrasi di handapeun Gubernur Wilhelm Solf dina 1900, anu ngagunakeun pamingpin tradisional pikeun ngalaksanakeun kawijakan. Manéhna nunjuk Mataafa Iosefo salaku pamingpin paramount sarta nyiptakeun déwan bipartisan penaséhat diwangun ku pamingpin duanana garis karajaan jeung kepala distrik pikeun méré hidayah dina kawijakan. Numutkeun Undang-Undang Kolonial Jerman taun 1888, koloni-koloni Jérman lain bagian tina union féderal, tapi ogé henteu dianggap asing. Ku sabab kitu, hukum-hukum nu dilarapkeun ka koloni-koloni éta kadang-kadang nganggap warga salaku warga nagara jeung kadang-kadang salaku urang asing. Warga pribumi di koloni henteu dianggap salaku urang Jerman, tapi diidinan naturalisasi. Naturalization diperlukeun sapuluh taun tinggal di wewengkon jeung bukti pagawean mandiri. Ieu otomatis dibikeun ka sadaya anggota kulawarga, hartina barudak jeung pamajikan diturunkeun ka kabangsaan salaki. Hukum Kewarganegaraan 1913 ngarobah dasar pikeun meunangkeun kawarganagaraan Jerman ti domicile ka patrilineality, tapi henteu ngarobah kawarganagaraan turunan. Dina Perang Dunya I, taun 1914, Angkatan Ékspédisi Samoa badarat di Samoa Jérman sarta ngajajah éta
. tapi Gubernur Jérman nyerah jeung administrasi militer diadegkeun ku Selandia Anyar.