Tuliskeun saterusna pikeun paragrap ieu - Iran mangrupakeun tempat ayana salah sahiji peradaban pangkolotna di dunya, dimimitian ku formasi karajaan Elamite dina milénium kaopat SM. Mimiti dihijikeun ku urang Média Iran dina abad ka-7 SM, sarta ngahontal puncakna dina abad ka-6 SM, nalika Cyrus the Great ngadegkeun Kakaisaran Achaemenid, anu jadi salah sahiji kakaisaran panggedéna dina sajarah jeung kakaisaran super munggaran di dunya. Kakaisaran ieu tumiba ka Alexander Agung dina abad kaopat SM sarta dibagi kana sababaraha nagara Hellenistic. Pemberontakan Iran ngadegkeun Kakaisaran Parthia dina abad ka-3 SM, anu diteruskeun dina abad ka-3 Maséhi ku Kakaisaran Sasanian, kakaisaran dunya utama pikeun opat abad saterusna. Urang Arab Muslim nalukkeun kakaisaran dina abad katujuh Maséhi, anu nyababkeun Islamisasi Iran. Saterusna jadi puseur utama budaya jeung pangajaran Islam, kalayan seni, sastra, filsafat, jeung arsitékturna sumebar di sakuliah dunya Muslim jeung sajabana salila Jaman Emas Islam. Salila dua abad saterusna, runtuyan dinasti Muslim asli mecenghul saméméh Seljuq Turki jeung Mongols nalukkeun wewengkon. Dina abad ka-15, Safavids asli ngadegkeun deui hiji nagara Iran ngahiji jeung identitas nasional jeung ngarobah nagara ka Shia Islam. Dina pamaréntahan Nader Shah dina abad ka-18, Iran sakali deui jadi hiji kakuatan dunya utama, sanajan ku abad ka-19 runtuyan konflik jeung Rusia ngarah ka leungitna wilayah signifikan. Dina awal abad ka-20, Révolusi Konstitusional Pérsia lumangsung. Usaha pikeun nga-nasionalisasi suplai suluh fosil ti pausahaan-pausahaan Kulon ngabalukarkeun kudéta Anglo-Amérika dina 1953
, anu nyababkeun pamaréntahan otokratik anu langkung ageung di handapeun Mohammad Reza Pahlavi sareng ningkatna pangaruh politik Kulon. Manéhna terus ngaluncurkeun runtuyan réformasi nu jauh dina taun 1963. Sanggeus Révolusi Iran, Républik Islam kiwari diadegkeun dina taun 1979 ku Ruhollah Khomeini, anu jadi Pamingpin Agung kahiji nagara.