Lengkepan kalimah di handap ieu: Sanggeus Yazid maot di tengah perang sipil, Zufar ngadukung Abd Allah ibn al-Zubayr dina usaha pikeun ngarebut khalifah ti Umayyad, ngusir gubernur Umayyad Jund Qinnasrin sareng ngirim pasukan Qaysi pikeun ngarojong gubernur pro-Zubayrid Damaskus al-Dahhak ibn Qays al-Fihri. Nu pamungkas ieu ditelasan jeung Qays ditumbuk ku Umayyads jeung sekutu suku maranéhanana ti Banu Kalb, saingan tina Qays, di
Patempuran Marj Rahit dina taun 684. Saterusna, Zufar ngadegkeun markas di kota Jaziran Qarqisiya (Circesium) sarta mingpin suku-suku Qays ngalawan Kalb, ngaluncurkeun sababaraha serangan ngalawan Kalb di Gurun Suriah. Dina taun 688-689, anjeunna kalibet dina konflik sareng suku Taghlib pikeun ngadukung sekutu Qaysi na Umayr ibn al-Hubab ti Banu Sulaym, sanaos usaha sateuacanna pikeun ngalereskeun permusuhan aranjeunna. Sanggeus ngalawan tilu pengepungan ti taun 685 nepi ka 691, Zufar negosiasi perdamaian jeung khalifah Umayyah Abd al-Malik (), ninggalkeun tujuan Ibn al-Zubayr dina tukeran pikeun hak husus di pangadilan Umayyah jeung tentara, ogé panghampura jeung duit tunai pikeun partisan Qaysi na anu diintegrasikeun kana militér. Katengtreman ieu disegel ku perkawinan putri Zufar al-Rabab jeung putra khalifah Maslama. Di handapeun panerus Abd al-Malik, kulawarga Zufar ngawariskeun jabatan tinggi sareng prestise di pamaréntahan Umayyad sareng kaunggulanana di antara Qays. Dina taun 750 incu na Abu al-Ward mingpin pemberontakan Qaysi anu gagal ngalawan panerus Umayyads, Abbasiyah, di mana anjeunna sareng sababaraha anggota kulawarga tiwas.