Lengkepan kalimah di handap ieu: Sanggeus gencatan senjata Gorresio geus pisan sakeudeung balik ka gawe dina Il Popolo di Roma, nepi ka eta ieu repressed, compromised, dina panon tina pamingpin anyar, ku extent tina pakaitna jeung pamaréntah Mussolini. Ku nu
ahir perang di Éropa, dua duduluran na geus leungit, dianggap paéh, pajoang pikeun Jerman di hareup Rusia. Gorresio ayeuna ngaluncurkeun dirina dina "Cursus honorum" anu anjeunna cekap mumpuni. Kalayan balikna ka pamaréntahan démokrasi, filsafat politikna sorangan janten langkung katingali. Anjeunna henteu pernah komunis, tapi ogé henteu pernah tiasa dicandak pikeun "Demokrat Kristen" Italia. Ngagabung hiji pihak pulitik bisa geus compromised kamerdikaan-Na salaku wartawan, jeung ieu teu hal anu manéhna kungsi teu, tapi dangong-Na condong align jeung maranéhanana kénca liberal, atawa jeung démokrasi sosial nu ayeuna emerging atawa balik salaku gaya pulitik utama di tempat sejen di Éropa kulon. Kalayan kauntungan tina kasimpulan, dimungkinkeun pikeun ningali Gorresio salaku bagian tina "kakuatan katilu" kénca-tengah anu mimiti ngahartikeun dirina saatos perang, sareng salami taun 1950-an ngagaduhan peran "étis" kalayan daya tarik anu ningkat pikeun unsur-unsur opini publik anu langkung intelektual. Di jero média Italia anu nembé dihirupkeun deui, wawakil séjén tina kecenderungan ieu, sacara lega ditetepkeun, kalebet babaturan sareng kolega sapertos Mario Pannunzio, Arrigo Benedetti, Ennio Flaiano sareng Eugenio Scalfari. Sajumlah majalah jeung koran anu beredar sacara lega liberal diluncurkeun atawa diluncurkeun deui pikeun jaman pasca-demokrasi, di antarana L'Europeo, Il Mondo jeung La Stampa. Vittorio Gorresio jadi kontributor nu rutin dina unggal majalah.