Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Teu lila sanggeusna, Caodaisme mimiti narik perhatian ti sababaraha aktor pulitik alatan gagasan pemberontak na nu pamustunganana nempo sababaraha faksi na milu dina pemberontakan bersenjata ngalawan Perancis, Jepang jeung Komunis nepi ka taun 1950-an. Hasilna, agama ieu demilitarized, pamingpin na incarcerated, sarta pengikut diteken handapeun rezim pulitik béda, nu attributed ka tumiba pangaruh na dina masarakat. Nalika pasukan komunis meunangkeun kontrol total sanggeus runtuhna Saigon
dina 1975, panganiayaan agama ngalawan Caodaists intensified, sarta agama ieu sacara resmi ngalarang. Salaku Tây Ninh Holy See utama jeung situs séjén anu deeply militarised jeung prakték agama éksternal maranéhanana dilarang, éta ampir sigana yén agama bakal ngaleungit tanpa generasi suksesi pamingpin pikeun mingpin eta. Loba panganutna nu ngungsi pikeun salamet, sedengkeun nu séjénna ngungsi ka luar nagri pikeun nyingkahan panganiayaan agama, sahingga nyieun komunitas diaspora di nagara-nagara di sakuliah dunya. Saatos periode reformasi ékonomi dina taun 1990-an, Caodaisme sanggup ngahirupkeun deui ayana masarakatna ngaliwatan dibuka deui candi-candi na nalika ayana agama meunang deui legitimasi nagara. Sanajan kitu, prakték séance kontroversial tetep dilarang nepi ka ayeuna.