Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Pasukan Royalist di handapeun Morillo jeung Morales direbut Cartagena jeung Bogotá
dina taun 1816. Saméméh indit ka New Granada, Morillo geus ngaluarkeun kalolobaan pasukan anu teu teratur anu geus tarung di handapeun Boves, iwal ti anu dibawa ka New Granada. Ku teu boga loba harepan, sababaraha "pardos" jeung "llaneros" mimiti ngagabung jeung pemberontakan nu keur lumangsung ngalawan pamaréntahan Spanyol di dataran lega di beulah kidul Vénézuéla. Samentara éta, Bolívar milih balayar ka Jamaika pikeun ménta bantuan Inggris, anu ditampik. Ti dinya, manéhna indit ka Haiti, nu jadi républik Amérika Latin nu mimiti merdika. Kalayan pangrojong ti présidén Haiti Alexandre Pétion jeung bantuan angkatan laut ti Luis Brión, émigré séjén, anu mangrupa padagang ti Curaçao, Bolívar balik ka Pulo Margarita, hiji benteng républikan anu aman, tapi komando pasukan républikanna masih teu pageuh. Mariño, nu balik jeung Bolívar ti Haiti, mingpin ékspédisi sorangan jeung junun ngéléhkeun Cumaná dina taun 1817. Kalayan Brión nyayogikeun armada leutik, Bolívar balayar ka kulon sapanjang basisir Vénézuéla ka Ocumare de la Costa (Ekspedisi Los Cayos), dimana, dina minuhan pamundut Pétion, anjeunna sacara resmi ngumumkeun tungtung perbudakan (sanaos ieu henteu didangukeun). Morales, balik deui ka Vénézuéla sanggeus nalukkeun New Granada, nyerang pasukan ékspédisi républikan jeung hiji tentara nu jauh leuwih loba ti républikan. Bolívar kabur, balayar deui ka Haiti jeung Brión. Sanajan kitu, Piar jeung Gregor MacGregor, saurang prajurit Skotlandia nu kungsi aktif di New Granada, junun kabur jeung pasukanna ka jero nagara, ngéléhkeun Morales di El Juncal dina bulan Séptember 1816 saméméh pindah ka kidul ka Guayana.