Tuliskeun lanjutan pikeun paragraf ieu - Dina 1453, Konstantinopel tumiba ka Kakaisaran Ottoman. Urang Kristen Wétan ngungsi ti Konstantinopel, sarta naskah-naskah Yunani nu dibawa ku maranéhna, mangrupa salah sahiji faktor nu ngabalukarkeun renaisans sastra di Kulon kira-kira waktu ieu. Pamaréntah Ottoman nuturkeun hukum Islam nalika ngurus populasi Kristen anu ditaklukkeun. Kristen sacara resmi ditolerir salaku jalma Kitab. Ku kituna, organisasi kanonik jeung hirarkis Garéja henteu kaganggu sacara signifikan, sarta administrasiana terus fungsina. Salah sahiji hal kahiji nu dilakukeun ku Mehmet nu nalukkeun éta pikeun ngidinan Garéja pikeun milih hiji patriark anyar, Gennadius Scholarius. Sanajan kitu, ieu hak jeung hak husus, kaasup kabébasan ibadah jeung organisasi agama, mindeng ngadegkeun dina prinsip tapi jarang pakait jeung kanyataanana. Urang Kristen dianggap warga nagara kelas dua, sarta panyalindungan hukum nu dipercayakeun ku maranéhna téh tunduk kana kacapéan sultan jeung walikota. Hagia Sophia jeung Parthenon, nu geus jadi garéja-garéja Kristen salila ampir sarébu taun, dirobah jadi masjid. Panganiayaan nu kejem ka urang Kristen umum jeung nepi ka puncakna di Arménia, Asur, jeung Yunani
genosida.