Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Karya-karya awalna ngagaduhan pangaruh nasionalisme anu kuat sareng cita-cita Gandhi ngeunaan perdamaian sareng non-kekerasan. Sanajan Joshi miboga latar tukang nasionalis, karya-karyana ogé miboga téma "Persatuan jeung dunya jeung unggal manusa". Dina taun 1956, aya pergeseran dina filsafatna ti jaman Gandhi sareng prinsipna pikeun béda-béda kahirupan modéren. Sajakna "Chinnabhinna cchu" (Abdi sumebar) ngagambarkeun parobahan ieu dina filsafatna. M. V. Desai nganggap yén sajak "Chinnabhinna cchu" jeung "Shodh" (The search) "ngalambangkeun hiji tonggak nu ngagambarkeun rasa disintegrasi kapribadian manusa jeung néangan kaéndahan puitis dina kecap". Indra Nath Choudhuri ngusulkeun ieu "manifestasi tina catetan putus asa muncul tina rasa teu daya teu upaya" mangrupikeun bagian tina fenomena anu langkung lega anu katingali dina penyair India ti pertengahan 1950-an sapertos Faiz Ahmad Faiz (Urdu), Jibanananda Das, Navakanta Barua, Agyeya, sareng sajabana Sanaos sastra na ti saatos 1950-an mimiti nganyatakeun béda-béda éta ogé ngagaduhan nilai-nilai persatuan umat manusa sareng perdamaian anu anjeunna nyatakeun dina awal 30-an. Ti mimiti taun 1945 jeung 1947, sajak Joshi mimiti nganyatakeun rasa kuciwana jeung béda-béda anu timbul tina kajadian dina dékade éta. Sanggeus Hiroshima jeung Nagasaki diserang, Joshi meragkeun kamenangan
asalna tina karuksakan sapertos dina sajakna: