Tuliskeun lanjutan pikeun paragraf ieu - Saatos kameunangan Utsmaniyah di Maritsa (1371)
, bangsa Ottoman henteu langsung ngamimitian penaklukan nyata di Balkan, tapi, nguatkeun posisi na, dieureunkeun pikeun nyebarkeun pangaruhna sareng nyiptakeun dasar pikeun kamajuan salajengna. Maranéhna teu hayang ngabalukarkeun hiji perjuangan nu terus-terusan ti hiji aliansi Kristen nepi ka maranéhna pinuh yakin, jadi di awal maranéhanana éta wareg jeung kulawarga Balkan magnate recognizing kadaulatan maranéhanana jeung Mayar aranjeunna upeti, dina raraga ngaronjatkeun sumberdaya finansial Ottoman. Ku cara éta maranéhna henteu nyandak propinsi Vukašin, tapi satuju pikeun ngantepkeun putrana sareng pewaris Marko maréntah di daérah Makédonia, kalayan korsi di Prilep (benteng utama Pelagonia). Di kalér propinsi Vukašin, lanceukna Marko Andrijaš miboga harta. Panerusna Vukašin perang jeung tatangga Serbia kulon jeung kalér, nu sanggeus pupusna Vukašin buru-buru nyokot alih harta banda na.