Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Sultan Ottoman Suleiman the Magnificent sacara pribadi ngajalankeun ékspédisi di 1537 anu ngancurkeun atanapi ngarebut seueur désa di sakurilingna tapi henteu berhasil ngawasa daérah éta. Urang Ottoman ngarasa perlu pikeun kompromi jeung nu nyicingan ku cara méré maranéhna sababaraha hak husus: pamaréntahan lokal, hak mawa pakarang, pangaluaran tina pajeg, hak pikeun balayar dina bandéra sorangan ka palabuhan Ottoman mana wae jeung nyadiakeun jasa militer dina waktu perang. Sanajan kitu, sanajan dibéré hak husus, urang Himariotes barontak salila konflik di handap ieu: Perang Ottoman-Venetian (1537-40), Perang Ottoman-Venetian (1570-73), Perang Morean
(1684<unk>99), Perang Ottoman<unk>Venetian (1714<unk>18) jeung perang Rusia-Turki abad ka-18. Di sisi anu sanésna, pamalesan Utsmaniyah ngurangan penduduk di daérah éta sareng nyababkeun Islamisasi anu kapaksa anu tungtungna ngawatesan populasi Kristen di daérah éta dina abad ka-18 ka kota Himarë sareng genep désa. Sajaba ti éta, urang Himariot sering diserang ku urang Lab, hiji suku Albania nu deukeutna, ku sabab ras jeung agama. Dina hiji kasempetan, dina 1577, para pamingpin ti Himarë ngadesek ka Paus pikeun meunangkeun pakarang jeung suplai nu jangji bakal ngalawan bangsa Ottoman. Maranéhna ogé jangji pikeun mindahkeun kasatiaan agama maranéhna ka Roma, lamun maranéhna bakal ngajaga kabiasaan liturgi Ortodoks Wétan maranéhna "sabab kalolobaan pendudukna urang Yunani sarta teu ngarti basa Frank". Dina rupa-rupa surat ka penguasa Éropa, urang Himariotes ngaku yén aranjeunna kantos dipimpin ku pamimpin sapertos Alexander the Great, Pyrrhus of Epirus sareng Skanderbeg, kapribadian anu ku urang Himariotes ngawangun memori sajarah idéntitas. Tokoh anu paling dicutat anu ku Himarotes bangga diri ngalangkungan jaman baheula nyaéta Skanderbeg.