Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Pamaréntahan Ayyubid (jeung kamerdékaan) réngsé ku invasi Mongol ka Suriah dina 1260, di mana Mongol dipingpin ku Kitbuqa asup ka kota dina 1 Maret 1260, babarengan jeung Raja Arménia, Hethum I, jeung Pangeran Antioki, Bohemond VI; ku kituna, warga Damaskus nempo pikeun kahiji kalina salila genep abad tilu potentates Kristen tunggang dina triumph ngaliwatan jalan maranéhanana. Sanajan kitu, sanggeus éléh Mongol di Ain Jalut
Tanggal 3 Séptémber 1260, Damaskus direbut lima poé saterusna sarta jadi ibu kota propinsi Kasultanan Mamluk, nu diparéntah ti Mesir, sanggeus ditarikna Mongol. Sanggeus meunangna dina Patempuran Wadi al-Khaznadar, urang Mongol dipingpin ku Ghazan ngepung kota salila sapuluh poé, nu pasrah antara 30 Désémber 1299, jeung 6 Januari 1300, sanajan Citadel na nolak. Ghazan tuluy mundur jeung kalolobaan pasukanana dina bulan Pébruari, meureun alatan kuda Mongol butuh dahareun, sarta ninggalkeun kira-kira 10.000 prajurit kuda di handapeun jendral Mongol Mulay. Kira-kira Maret 1300, Mulay balik deui ka Damaskus, tuluy nuturkeun Ghazan balik meuntas Walungan Eufrat. Dina Méi 1300, Mamluk Mesir balik ti Mesir sarta meunangkeun deui sakabéh wewengkon tanpa perang. Dina April 1303, Mamluk bisa ngéléhkeun tentara Mongol anu dipingpin ku Kutlushah jeung Mulay babarengan jeung sekutu Arménia maranéhanana dina Patempuran Marj al-Saffar, pikeun ngeureunkeun invasi Mongol di Levant. Saterusna, Maot Hideung taun 1348-1349 maéhan nepi ka satengah populasi kota.