Soraty ny tohin'ity andalana ity - Niditra tao amin'ny tafika an-tongotra ny Dragomirov tamin'ny 1849, lasa lefitra faharoa tamin'ny 1852 ary lefitra tamin'ny 1854. Tamin'ny taona farany izy dia voafidy hianatra tao amin'ny Akademia Nicholas (sekoly ambony iray ho an'ny mpiasa), ary eto izy dia niavaka tokoa ka nahazo medaly volamena, voninahitra izay, araka ny voalaza, dia nomena tamin'ny mpianatra tao amin'ny akademia indroa monja tamin'ny taonjato faha-19. Tamin'ny taona 1856 dia notendrena ho kapiteny sy kapiteny feno i Dragomirov tamin'ny taona 1858, ary nalefa tamin'ny taona farany mba hianatra ny fomba miaramila malaza any amin'ny firenen-kafa. Nitsidika an'i Frantsa, Angletera, ary Belzika izy, ary nanoratra tatitra be dia be momba ny toby fampiofanana sy ny tobin'ireo firenena ireo tao Châlons, Aldershot, ary Beverloo. Tamin'ny taona 1859 dia natolotra tao amin'ny foiben'ny Mpanjakan'i Sardinia Victor Emmanuel II izy nandritra ny fampielezan-kevitr'i Magenta sy Solferino, ary avy hatrany rehefa niverina tany Rosia izy dia nalefa tany amin'ny Akademia Nicholas ho mpampianatra tetika. Nandray anjara lehibe tamin'ny fanavaozana ny rafi-pampianarana tao amin'ny tafika i Dragomirov, ary nanao toy ny mpampianatra ho an'ny andriana maro tao amin'ny fianakavian'ny mpanjaka. Ity toerana ity dia notanana hatramin'ny 1863, rehefa, amin'ny maha lefitra kolonely, dia nandray anjara tamin'ny famoretana ny Poloney fikomiana tamin'ny 1863-1864
Niverina tany St. Petersburg izy tamin'ny taona farany tamin'ny naha kolonely sy lehiben'ny mpiasa tao amin'ny iray amin'ireo sampan'ny mpiambina. Nandritra ny Ady Austro-Prussian tamin'ny 1866, Dragomirov dia nifatotra tamin'ny foiben'ny tafika Prussiana Faharoa. Nanatrika ny ady tao amin'ny Elbe ambony sy tao Königgrätz izy, ary ny fanamarihany momba ny hetsika izay nanatri-maso azy dia sarobidy indrindra ho an'ny mpianatra ny tetika sy ny ady tamin'ny 1866.