A segunda partición de Polonia de 1793 foi a segunda das tres particións (ou anexións parciais) que puxeron fin á existencia da Mancomunidade polaco-lituana en 1795. A segunda partición ocorreu despois da guerra polaco-rusa de 1792.
e a Confederación de Targowica de 1792, e foi aprobada polos seus beneficiarios territoriais, o Imperio Ruso e o Reino de Prusia. A división foi ratificada polo parlamento polaco coaccionado (Sejm) en 1793 (ver o Sejm de Grodno) nun intento efímero de evitar a inevitable anexión completa de Polonia, a Terceira Partición.