A década de 1620 foi un bo ano para a política exterior española: a guerra cos holandeses correu ben, aínda que a un gran custo, culminando na recuperación da cidade clave de Breda en 1624. A finais da década, con todo, o goberno de Filipe enfrontouse á cuestión de se debía priorizar a guerra en Flandes ou a relación de España con Francia durante a Guerra de Sucesión de Mantua.
(1628-1631). Os conselleiros de Filipe recomendaron dar prioridade á guerra en Flandes, tomando medidas para salvagardar a estrada española aos Países Baixos, pero ao custo de antagonizar a Luís XIII. Estratéxicamente, isto era un desastre. A pesar dos novos éxitos españois a mediados da década de 1630, en particular, o triunfo do goberno de Filipe na creación dun novo exército español, marchando a Alemaña para derrotar ás forzas protestantes lideradas por Suecia na Batalla de Nördlingen en 1634, as crecidas tensións con Francia fixeron que a guerra entre os dous estados católicos fose cada vez máis inevitable. Olivares aconsellou a Filipe que a próxima guerra con Francia sería todo ou nada; España gañaría ou caería polo resultado.