Aínda que o antisemitismo islámico aumentou na esteira do conflito árabe-israelí, houbo disturbios contra os xudeus en países do Oriente Medio antes da fundación de Israel, incluíndo disturbios en Casablanca, Shiraz e Fez na década de 1910, masacres en Xerusalén, Jaffa, Safed e Hebron na década de 1920, pogromos en Arxelia, Turquía
e Palestina na década de 1930, así como ataques contra os xudeus de Iraq e Túnez na década de 1940. Cando o líder árabe palestino Amin al-Husseini decidiu facer unha alianza coa Alemaña de Hitler durante a Segunda Guerra Mundial, 180 xudeus foron asasinados e 700 xudeus resultaron feridos nos disturbios de 1941 inspirados polos nazis, coñecidos como Farhud. Os xudeus do Oriente Medio tamén foron afectados polo Holocausto. A maior parte do norte de África estivo baixo control nazi e moitos xudeus foron discriminados e usados como escravos ata a derrota do Eixo. En 1945, centos de xudeus resultaron feridos durante manifestacións violentas en Exipto e propiedades xudeus foron vandalizadas e saqueadas. En novembro de 1945, 130 xudeus foron asasinados durante un pogromo en Trípoli. En decembro de 1947, pouco despois do Plan de Partición da ONU, os disturbios árabes provocaron centos de vítimas xudeus en Alepo, incluíndo 75 mortos. En Aden, 87 xudeus foron mortos e 120 feridos. Un grupo de mariñeiros musulmáns saquearon casas e tendas xudeus en Manama. Durante 1948 houbo máis disturbios contra os xudeus en Trípoli, El Cairo, Oujda e Jerada. Cando a primeira guerra árabe-israelí chegou ao seu fin en 1949, un ataque con granadas contra a Sinagoga Menarsha de Damasco cobrou unha ducia de vidas e trinta feridos. A Guerra dos Seis Días de 1967 levou a unha maior persecución contra os xudeus no mundo árabe, provocando un aumento no éxodo xudeu que comezou despois de que Israel fose establecido. Nos anos seguintes, a poboación xudía nos países árabes diminuíu de 856.000 en 1948 a 25.870 en 2009 como resultado da emigración, principalmente a Israel.