O arquitecto, Mateus Vicente de Oliveira, estudou con Ludovice de Ratisbona e durante a construción do palacio real e convento de Mafra. O palacio clásico máis sombrío e masivo de Mafra non parece ter influído no deseño de Queluz, que ten un estilo máis lixeiro e aireado. A obra comezou en 1747 e continuou rapidamente ata 1755, cando foi interrompida polo gran terremoto de 1755.
, despois da cal os traballadores eran máis urxentemente necesarios para a reconstrución da cidade. O terremoto demostrou ser un catalizador, porque o proceso de reconstrución urbana estimulou o desenvolvemento das artes en Portugal. A arquitectura posterior de Queluz foi influenciada por novas ideas e conceptos. Cando se reiniciaron as obras en 1758, o deseño foi adaptado por temor a outro terremoto. Así, as obras posteriores toman a forma de edificios baixos e longos, estruturalmente máis estables que un único bloque alto: como resultado, visto desde a distancia, o palacio semella longas enfiladas unidas por pavillións máis altos en vez dunha única construción.