A emperatriz rusa Catarina e o rei de Prusia Federico II provocaron un conflito entre os membros do Sejm e o rei sobre os dereitos civís das minorías relixiosas, como os protestantes e os ortodoxos gregos cuxas posicións, que foron garantidas iguais á maioría católica pola Confederación de Varsovia de 1573, empeoraron considerablemente. Catarina e Federico declararon o seu apoio á "szlachta" e ás súas "libertades", e en outubro de 1767 as tropas rusas reuníronse fóra de Varsovia en apoio á conservadora Confederación de Radom. O rei e os seus seguidores non tiveron outra opción que acatar as esixencias rusas. Durante o Repnin Sejm
O rei aceptou os cinco "principios eternos e invariables" que Catarina xurara "protexer para sempre en nome das liberdades de Polonia": a elección de reis, o dereito de "liberum veto", o dereito de renunciar á lealdade e levantar rebelión contra o rei ("rokosz"), o dereito exclusivo da "szlachta" a ocupar cargos e terras, e o poder dos terratenientes sobre os seus campesiños. Así, todos os privilexios ("Liberdades Douradas") da nobreza que fixeron que a Mancomunidade non puidese ser gobernada foron garantidos como inalterables nas Leis Cardinais. As Leis Cardinais e os dereitos dos "disidentes relixiosos" aprobados polo Repnin Sejm foron garantidos persoalmente pola emperatriz Catalina. Por estes actos lexislativos, por primeira vez, Rusia interveu formalmente nos asuntos constitucionais da Mancomunidade.