Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O TB-3 foi un avión de construción metálica, como un dos deseños da oficina de deseño de Andrei Tupolev para basearse nas prácticas e tecnoloxía de deseño de aeronaves de todo metal de 1918 en diante, pioneiras por Hugo Junkers. O marco estaba composto de vigas de sección en V cubertas con unha pel ondulada non estresada que oscilaba entre 0,3 mm (1⁄64 in) e 0,8 mm (1⁄32 in) de grosor. As ondulacións eran de 13 mm de profundidade e 50 mm de distancia. A á en voladizo estaba apoiada por catro esparras de sección de tubo. En 1934, grazas ao desenvolvemento de aliaxes de aceiro máis fortes, a envergadura aumentou de 39,5 a 41,85 metros (129,6 a 137,3 pés) cun incremento simultáneo da área das ás de 230 a 234,5 m2 (2,476 a 2,524 pés cadrados). Calquera parte da aeronave podía ser camiñada con zapatos suaves sen danar a pel, e os bordos da dianteira das ás oscilaban cara abaixo para formar pasarelas para o mantemento do motor. Os controis eran accionados por cable cun avión traseiro de incidencia variable e un sistema de compensación de acabado en caso de fallos do motor dun lado. O tren de aterraxe principal fixo non estaba equipado con freos. Os tanques de combustible non tiñan protección contra incendios ou fugas, aínda que os motores tiñan un sistema interno de extinción de incendios. Os motores M-17 foron afinados para proporcionar un alcance teórico máximo de 3,250 quilómetros (1,750 nmi; 2,020 mi) sen bujías ou incrustación do carburador. O armamento defensivo consistiu en cinco metralladoras lixeiras, unha no nariz, dúas na parte superior do fuselaxe central e unha "basura" retráctil debaixo de cada á entre as nacelas do motor. As variantes posteriores moveron unha das torres superiores da fuselaxe á popa da aleta da cola.  Pregunta: Cantos lados do motor fallan que fixeron que se construísese un sistema de compensación?
unha