Con polo menos 55 mortes, o furacán foi o máis mortífero en Canadá desde un furacán en 1900
- Non. O sistema tamén está clasificado como o terceiro ciclón tropical canadense máis mortal do século XX, só por detrás dun furacán en 1927 e os restos do furacán Hazel en 1954. Despois da tormenta, o editor de "Lunenburg Progress Enterprise", William Duff, foi unha das poucas persoas que pediu que as goletas fosen provistas de equipos de transmisión e recepción de radio, mentres que houbo algunhas solicitudes para que un barco de rescate estivese estacionado nos bancos de pesca en espera se outros barcos se atopasen en apuros. Con todo, pouco se fixo para mellorar a mitigación antes do furacán en agosto de 1927. En Nova Escocia, as familias das vítimas da tormenta recibiron unha compensación monetaria a través do Consello de Seguridade e Seguridade no Lugar de Traballo. A axencia quedou severamente esgotada de fondos, levando ao consello a anunciar un aumento do 5% nas taxas de seguro para a industria pesqueira. Os capitáns e os propietarios de buques responderon ameazando con entrar en folga, forzando á xunta a reverter a súa decisión.