En Estocolmo Paasikivi loitou por garantías de defensa suecas, alternativamente unha alianza defensiva ou unha unión defensiva entre Finlandia e Suecia. Desde a Guerra Civil, as relacións entre os suecos e os finlandeses foron frías. A confusión revolucionaria ao final da Primeira Guerra Mundial levou ao parlamentarismo en Suecia, ao aumento da democracia sueca e a un papel dominante para os socialdemócratas suecos. En Finlandia, con todo, o resultado foi unha guerra civil desastrosa
e unha derrota total para o socialismo. Ao mesmo tempo que Paasikivi chegou a Estocolmo, fíxose coñecido que o presidente finlandés Svinhufvud mantivo a súa aversión ao parlamentarismo; e (tras a presión do Partido da Coalición Nacional de Paasikivi) rexeitara nomear un gabinete con socialdemócratas como ministros. Isto non mellorou a reputación de Paasikivi entre os socialdemócratas suecos que dominaban o goberno, que eran suficientemente sospeitosos debido á súa asociación coa orientación monárquica de Finlandia en 1918 e o fallido golpe de estado de Lapua en 1932.