Escribir unha continuación para este parágrafo - Despois de que o presidente Jacques Chirac recoñecese a responsabilidade do estado francés durante a colaboración en 1995, no aniversario do ataque de Vel' d'Hiv
Judt escribiu nun editorial do "New York Times" que "pessoas como Jean-Paul Sartre e Michel Foucault eran curiosamente silenciosas. Unha razón foi a súa obsesión polo comunismo. Mentres proclamaban a necesidade de "comprometerse", de tomar unha posición, dúas xeracións de intelectuais evitaron calquera cuestión ética que non puidese avanzar ou, nalgúns casos, atrasar a causa marxista. Vichy foi descartado como o traballo duns poucos fascistas seniais. Ninguén observou de preto o que pasou durante a ocupación, quizais porque moi poucos intelectuais de calquera tendencia política podían afirmar ter tido unha guerra "boa", como Albert Camus. Ninguén se levantou para gritar "J'accuse!" aos altos funcionarios, como fixo Émile Zola durante o caso Dreyfus. Cando Simone de Beauvoir, Roland Barthes e Jacques Derrida entraron na arena pública, normalmente implicaba unha crise lonxe de Madagascar, Vietnam ou Camboya. Aínda hoxe, escritores comprometidos politicamente piden acción en Bosnia, pero interveñen só esporadicamente nos debates sobre o pasado francés".