En marzo de 2011, despois de ser criticado pola súa falta de vontade de apoiar as revolucións de Exipto e Túnez, e persuadido polo filósofo Bernard-Henri Levy para que Francia se comprometese activamente contra as forzas do líder libio, Muammar Gaddafi, Nicolas Sarkozy foi un dos primeiros xefes de Estado en esixir a renuncia de Gaddafi e o seu goberno, que entón estaba loitando unha guerra civil en Libia. O 10 de marzo de 2011, Nicolas Sarkozy recibiu no Palacio do Elíseo a tres emisarios do Consello Nacional de Transición de Libia (CNT), traídos a el por Bernard-Henri Levy, que mediou na reunión. Nicolas Sarkozy prometeulles que se impondría unha zona de exclusión aérea aos avións de Gadafi. Tamén lles prometeu axuda militar francesa. O 17 de marzo de 2011, a petición de Francia, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas adoptou a resolución 1973, que permite a creación dunha zona de "exclusión aérea" sobre Libia e a adopción de "medidas necesarias" para a protección da poboación civil do país. O 19 de marzo de 2011, Nicolas Sarkozy anunciou oficialmente o comezo dunha
Intervención militar en Libia, coa participación de Francia. Estas accións de Nicolas Sarkozy foron recibidas favorablemente pola maioría da clase política francesa e da opinión pública.