Escribe unha continuación para este parágrafo - En 1993, os Blue Jays tiveron sete All-Stars: os outfielders Devon White e Joe Carter, os infielders John Olerud e Roberto Alomar, o bateador designado Molitor, máis o lanzador titular Pat Hentgen, e o máis cercano Duane Ward. En agosto, os Jays adquiriron o seu antigo inimigo Rickey Henderson dos Athletics. Os Blue Jays conseguiron un récord de 95 a 67, sete partidos por diante dos New York Yankees, gañando o seu terceiro título de división consecutivo. Os Jays venceron aos Chicago White Sox catro partidos a dous na ALCS.
, e despois os Philadelphia Phillies, catro partidos a dous, para a súa segunda vitoria consecutiva na Serie Mundial. A Serie Mundial contou con varios xogos emocionantes, incluíndo o xogo 4, xogado baixo unha chuvia lixeira, no que os Blue Jays volveron dun déficit de 14 a 9 para gañar 15 a 14 e tomar unha vantaxe de 3 xogos a 1 na serie. Continúa sendo o partido con maior puntuación na historia das Series Mundiais. O xogo 6 en Toronto viu aos Blue Jays liderar 5<unk>1, pero perderon 5 corridas na sétima entrada para seguir 6<unk>5. Na parte inferior da novena entrada, Joe Carter bateu un home run de tres corridas para gañar a serie contra o pechador dos Filis Mitch Williams. Só o segundo home run gañador da Serie Mundial na historia da Major League Baseball (despois de Bill Mazeroski no xogo 7 en 1960), o golpe de Carter difería do primeiro en que Toronto, aínda que non enfrontaba a eliminación, estaba na parte inferior do 9o. O home run tamén é memorable pola chamada de Tom Cheek, o fallecido locutor dos Blue Jays: