A travesía do Rin, o cerco e a redución do Ruhr, e o barrido á liña Elbe-Mulde e os Alpes, todos estableceron a campaña final na Fronte Occidental como unha vitrina para a superioridade dos Aliados Occidentais sobre os alemáns na guerra de manobras. Aproveitando a experiencia adquirida durante a campaña de Normandía e o avance aliado de París ao Rin
, os aliados occidentais demostraron na Alemaña occidental e Austria a súa capacidade de absorber as leccións do pasado. Ao unir unidades de infantería mecanizada a divisións blindadas, crearon un híbrido de forza e mobilidade que lles serviu ben na procura da guerra a través de Alemaña. A clave do esforzo foi o apoio loxístico que mantivo estas forzas alimentadas, e a determinación de manter o impulso de avance a calquera custo. Estas forzas móbiles fixeron grandes empuxos para illar os bolsillos das tropas alemás, que foron eliminadas por infantería adicional que seguía de preto. Os aliados occidentais rapidamente erosionaron calquera capacidade restante de resistir.