O xornalista Antonio Maestre engade unha definición que vai máis aló da esfera política, describindo o franquismo sociolóxico como:A colección de cidadáns e políticos que, tendo vivido ben baixo o franquismo e apoiado as súas ideas, estaban a favor de abrir o réxime ata un certo punto para garantir que a Transición procedese nunha dirección tolerable. A popularidade de Franco durante a súa ditadura non se medía en enquisas de opinión, senón na lexitimidade do exército e a lexitimidade carismática da súa persoa (caudillismo), así como na vinculación social difundida que tivo lugar a través do Movimiento nacional (todos os cales son elementos típicos do fascismo). Xuntos, estes garantiron manifestacións públicas masivas de apoio e os resultados practicamente unánimes en referéndums nacionais esporádicamente celebrados (como o referendo español da lei orgánica de 1966). En 1969, nun dos seus últimos discursos televisivos de Nadal, Franco falou do futuro de España, dicindo que todo era "atado y bien atado" (literalmente "atado e ben atado", referíndose á institucionalización do seu réxime), que se converteu nun ditado popular en España. Todas as pistas sobre a súa saúde persoal foron escrutadas coidadosamente, así como as súas intencións expresadas de forma críptica, como a frase "no hay mal que por bien no venga" (aproximadamente equivalente a "cada nube ten un forro de prata"), que usou en referencia ao
O asasinato de Luis Carrero Blanco en 1973 polo grupo separatista vasco ETA, e cuxo significado foi obxecto de interminables especulacións. Nunha entrevista secreta de 1971 con Vernon Walters, enviado de Richard Nixon, Franco expresou a súa opinión de que tras a súa morte, a sociedade española levaría a cabo unha evolución política que non rompería co seu legado, xa que a clase media española, agora maior e máis acomodada, evitaría arriscarse a outra guerra civil.