Resume o artigo:  O Arsenal, para variar, actuou cun rastro de disciplina. Xogaron con equilibrio. Por unha vez, o equipo de Arsene Wenger rexeitou ser atraído á busca de gloria a gran velocidade. Eles fixeron todo de forma razoable. Pero non sempre foi así. Quizais aprenderan as leccións do ataque da brigada lixeira tres semanas antes. Quince anos consecutivos de Champions League nocaut e aínda aprendendo leccións importantes. Falando de lento na captación. Estas cualidades deberían estar arraigadas no tecido do club neste momento. Arsene Wenger mira como o seu equipo gaña en Mónaco, pero non foi suficiente para avanzar aos oitavos de final. Olivier Giroud deu esperanza aos Gunners, rematando con aplomo para aumentar os nervios entre o equipo local. Aaron Ramsey saíu do banco para agarrarse a unha pelota solta na caixa para nivelar o empate. Despois da debacle no Emirates Stadium na primeira parte, aprenderon a non repetir os seus erros, pero non lles serviu de nada. O equipo de Wenger mantivo a tabela limpa e marcou dúas veces contra unha defensa que admitiu só unha vez nos seus 12 partidos anteriores en casa, pero non tiña sentido. En vez diso, aquí hai outro espectacular case accidente para gardar na colección. Houbo a tarxeta vermella de Robin van Persie e a oportunidade tardía de Nicklas Bendtner en Barcelona e a vitoria por 2-0 en Múnic contra o Bayern, unha copia do mesmo empate, hai dous anos. Houbo os catro goles de Lionel Messi en 2010 cando o Barça de Pep Guardiola estaba no seu pico, o penal concedido por Kolo Toure no Liverpool e un case fallo contra o AC Milan, cando Wenger enfureceu ao árbitro, perdendo por catro no San Siro. Outra vez, houbo "e se". E se a Alexis Sanchez recibira unha penalización en vez de ser detida por mergullo? E se o disparo de Danny Welbeck non acertase a Aymen Abdennour e se desviase antes do descanso? E se Danijel Subasic non lle tirase esa da esquina superior nos últimos minutos? E se o Arsenal aprendeu a facer fronte a dous partidos de nocaut contra un equipo de calidade?...
Para variar, o Arsenal actuou cun rastro de disciplina. Xogaron con equilibrio. Por unha vez, o equipo de Arsène Wenger rexeitou ser atraído á busca de gloria a gran velocidade. Os xogadores de Wenger demostraron que teñen máis madurez que na evidencia durante o patético partido de ida. Olivier Giroud tamén demostrou que a noite de oportunidades perdidas era unha aberración no medio dunha onda de forma.