Unha vez que os alemáns invadiron, moitos xudeus fuxiron das forzas que avanzaban, pero o rápido colapso de Francia, tanto militar como políticamente, o armisticio
, e a velocidade coa que todo ocorreu atrapounos no sur de Francia. Philippe Pétain, que se converteu no primeiro ministro francés despois de que París caera ante o exército alemán, organizou a rendición a Alemaña. Entón converteuse no xefe do goberno de Vichy, que colaborou cos nazis, alegando que aliviaría as dificultades da ocupación. A oposición á ocupación alemá do norte de Francia e ao goberno de Vichy foi deixada á Resistencia Francesa dentro de Francia e ás Forzas Francesas Libres lideradas por Charles de Gaulle fóra de Francia. A ocupación alemá foi rapidamente acompañada por un tratamento severo; os xudeus foron expulsados de Alsacia-Lorena e as súas propiedades foron confiscadas, mentres que os xudeus estranxeiros, ao redor de 32.000 foron internados tras un decreto de Vichy o 4 de outubro de 1940. As medidas discriminatorias adicionais logo seguiron e intensificáronse despois de que os nazis emitiu unha ordenanza o 27 de setembro de 1940; estas foron levadas a cabo pola administración francesa e incluíron: requisitos de identificación para os xudeus, un censo para dar conta de todos os xudeus e empresas, expropiación e "arianización" de propiedades, xunto con restricións e prohibicións ocupacionais. O 7 de outubro de 1940, o goberno de Pétain revocou o Decreto de Crémieux, un movemento que privou a 117.000 xudeus franceses de orixe alxeriana dos dereitos civís que lles foron concedidos en 1870.