A pesar de que a primeira metade do século XVII estaba chea de guerras, todos os grandes conflitos non chegaron a Polonia Menor, e a provincia continuou a prosperar, o que se reflexionou nos seus castelos e palacios, como o enorme Krzyztopor. Aparte de guerras menores, como a rebelión de Zebrzydowski e a sublevación de Kostka-Napierski, a provincia permaneceu segura. Os cosacos do levantamento de Khmelnytsky chegaron ao oeste ata Zamość e Lwów, pero non entraron en Polonia Menor. A provincia non foi testemuña doutras guerras, como a guerra polaco-sueca (1626-29), a guerra polaco-moscovita (1605-18), a guerra polaco-otomana (1620-21) e a guerra de Smolensk. Non obstante, a nobreza de Polonia Menor tomou parte activa nestes conflitos <unk> Marina Mniszech, a filla do Voivode de Sandomierz, Jerzy Mniszech, foi esposa do Falso Dmitriy I, así como do Falso Dmitriy II. Ademais, as terras de Polonia Menor, especialmente a súa parte nordeste, convertéronse nunha base para as tropas polacas, loitando contra os cosacos, e o rei Xoán II Casimiro Vasa a miúdo permanecía en Lublin coa súa corte, preparando campañas militares en Ucraína. A situación cambiou co estallido da guerra ruso-polaca (1654-1667). En outubro de 1655, os exércitos ruso-cazacos baixo o mando de Ivan Vyhovsky entraron no leste da Pequena Polonia, alcanzando o Vístula e saqueando Lublin, Puławy e Kazimierz Dolny. Os invasores retrocederon rapidamente, pero uns meses despois, a Pequena Polonia foi inundada.
polos suecos.