A partición da India entrou formalmente en vigor o 14 de agosto de 1947, dividindo as provincias de Bengala (con Paquistán Oriental, agora Bangladesh) e Punjab (con Paquistán Occidental, agora o propio Paquistán) para crear unha nación separada (da India) como descrito polo Movemento de Paquistán, que defendía a "Teoría das dúas nacións" <unk> que os musulmáns e os hindús non poden manter unha nación xuntos por mor de diferenzas relixiosas que resultaría demasiado difícil comprometer ou, nalgúns casos, simplemente imposible chegar a un consenso mutuo. A partición provocou grandes conflitos comunais e pouco despois, unha disputa importante sobre o territorio de Cachemira (un antigo estado principesco baixo o Raj británico que foi reivindicado soberanamente na súa totalidade tanto polo Dominio da India como polo Dominio do Paquistán) provocou unha guerra a gran escala entre os dous países veciños. India e Paquistán, desde a súa independencia, participaron en catro conflitos armados entre si (1947, 1965, 1971, 1999), todos eles derivados das súas disputas en Cachemira coa excepción da guerra de 1971
- Non. Con todo, algúns esforzos diplomáticos lograron promover o comercio bilateral e eventos deportivos entre as dúas nacións, así como permitir aos indios e paquistanís cruzar a fronteira e visitar a través dos servizos proporcionados polo Samjhauta Express e a ruta de autobuses binacionais Delhi-Lahore. O Acordo de Shimla de 1972 e os posteriores acordos bilaterais obrigaron a ambas nacións a buscar unha solución pacífica ao conflito de Cachemira, promovendo o comercio e a cooperación económica.