A década de 1620 foi un bo ano para a política exterior española: a guerra cos holandeses correu ben, aínda que a un gran custo, culminando na recuperación da cidade clave de Breda en 1624. A finais da década, con todo, o goberno de Filipe enfrontouse á cuestión de se debía priorizar a guerra en Flandes ou a relación de España con Francia durante a Guerra de Sucesión de Mantua (1628-1631). Os conselleiros de Filipe recomendaron dar prioridade á guerra en Flandes, tomando medidas para salvagardar a estrada española aos Países Baixos, pero ao custo de antagonizar a Luís XIII. Estratéxicamente, isto era un desastre. A pesar dos novos éxitos españois a mediados da década de 1630, en particular, o triunfo do goberno de Filipe en levantar un novo exército español, marchando a Alemaña para derrotar ás forzas protestantes lideradas por Suecia na Batalla de Nördlingen
En 1634 as tensións aumentaron con Francia fixo guerra entre os dous estados católicos cada vez máis inevitable. Olivares aconsellou a Filipe que a próxima guerra con Francia sería todo ou nada; España gañaría ou caería polo resultado.