A forza de Atenas na Guerra do Peloponeso provén da súa armada, mentres que a de Esparta provén do seu exército hoplita terrestre. A medida que a guerra progresou, os espartanos chegaron a comprender que se debían socavar a estratexia de Pericles de sobrevivir aos peloponesios permanecendo dentro das murallas de Atenas indefinidamente (unha estratexia feita posible polos Muros Longos de Atenas e o porto fortificado de Pireo), terían que facer algo sobre a forza naval superior de Atenas. Unha vez que Esparta gañou a Persia como aliado, tiñan os fondos necesarios para construír as novas flotas navais necesarias para combater aos atenienses. Esparta foi capaz de construír unha frota tras outra, destruíndo finalmente a frota ateniense na batalla de Aegospotami
- Non. O xeneral espartano Brásidas resumiu a diferenza de enfoque na guerra naval entre os espartanos e os atenienses: "Os atenienses dependían da velocidade e a capacidade de maniobra nos mares abertos para chocar contra os barcos máis torpes á vontade; en contraste, unha armada peloponesiana só podería gañar se loitaba preto da terra en augas tranquilas e confinadas, tiña o maior número de barcos nun teatro local e se os seus mariñeiros máis adestrados na cuberta e os hoplitas na costa podían converter unha batalla marítima nunha competición de infantería". Ademais, en comparación coa alta finesa da armada ateniense (remadores superiores que podían flanquear e golpear os trirremes inimigos desde o lado), os espartanos (así como os seus aliados e outros inimigos de Atenas) centraríanse principalmente en golpear os trirremes atenienses de cabeza. Estas tácticas, en combinación coas descritas por Brásidas, levarían á derrota da frota ateniense na Segunda Batalla de Siracusa durante a Expedición Siciliana.