Resume o artigo:  Os superheroes sempre tiveron un lugar especial no meu corazón. Crecín en Zambia nos anos 80, unha época que marcou o comezo da peor crise económica do país. Os meus recordos de infancia son dun prolongado estado de emerxencia que se caracterizou por escasezas agudas de alimentos e un declive económico onde as necesidades básicas da familia zambiana media apenas se cubrían. Os meus irmáns e eu, e a nosa banda de amigos de todo o campo, pasamos incontables horas sentados nunha parede de porco abandonada, perfeccionando a nosa linguaxe de código extraterrestre. O noso obxectivo era enviar un SOS aos superheroes das galaxias, e se a nosa linguaxe de código fose o suficientemente refinada para atravesar o abismo do espazo, quizais unha nave espacial baixaría á Terra para salvarnos das nosas vidas aburridas e levarnos ao espazo exterior. Buscando superheroes. Volvemos a uns poucos anos antes, a mediados ou finais dos 70 e antes do declive económico, cando superheroes como Superman, Spiderman, Batman e o Incredible Hulk eran grandes ofertas para calquera que medrase. Nos ollos da nosa infancia, estes eran poderosos, seres que todo o incorporaban, e as súas marcas comercializábanse en camisetas, gorros, caixas de comida, xoguetes e case en todo. Influíron en moitos aspectos da experiencia da infancia ata tal punto que pasei moitos dos meus anos formativos aspirando a ser un superheroe cando medrase. Pero logo empezou a desilusión. Decateime de que nunca sería un superhéroe xa que a maioría eran homes e todos eles brancos. A busca frenética dun superheroe alternativo e identificable que seguiu só resultou en máis desilusión. Moitos anos despois, no ano 2015, é algo desconcertante experimentar hoxe a mesma desilusión cando vexo tan pouca representación de minorías culturais nos medios populares. Isto é importante para min. Son daquela escola de pensamento que cre que a radio, a televisión, o cine e outros medios de comunicación da cultura popular proporcionan os símbolos, mitos e recursos a través dos cales constituímos un común...
A ilustradora dixital Milumbe Haimbe desafía os estereotipos e aborda a brecha de diversidade a través do seu traballo. O pasado mes de maio, foi unha das gañadoras da Bienal de Dakar.