Moito antes de que os británicos anexasen a Colonia do Cabo, xa había grandes asentamentos europeos de fala holandesa na Península do Cabo e máis aló; cando o dominio británico se fixo permanente en 1806, estes tiñan unha poboación de máis de 26.000. Houbo, con todo, dous subgrupos distintos na poboación establecida baixo a VOC. Os primeiros eran agricultores itinerantes que comezaron a establecerse progresivamente máis e máis no interior, buscando mellores pastos para o seu gando e a liberdade das regulacións da VOC. Esta comunidade de colonos identificáronse colectivamente como bóers para describir o seu estilo de vida agrícola. As súas granxas eran enormes para os estándares europeos, xa que a terra era libre e relativamente pouco poboada; só tiñan que rexistralos na VOC, un proceso que era pouco máis que unha formalidade e volveuse máis irrelevante canto máis se movían os bóers cara ao interior. Algúns bóers adoptaron un estilo de vida semi-nómada de forma permanente e chegaron a ser coñecidos como. Os bóers desconfiaban profundamente do goberno centralizado e das complexidades crecientes da administración no Cabo; constantemente migraban máis lonxe dos alcances do funcionariado colonial sempre que intentaba regular as súas actividades. A mediados do século XVIII, os bóers penetraron case mil quilómetros no interior de Sudáfrica máis aló do Cabo da Boa Esperanza, momento no que se encontraron co pobo xhosa, que estaba migrando cara ao sur desde a dirección oposta. A competición entre as dúas comunidades polos recursos da fronteira desencadeou as guerras Xhosa.
- Non. As duras actitudes dos bóers cara aos africanos negros foron permanentemente moldeadas polo seu contacto cos xhosa, o que criou inseguridade e medo na fronteira.