A principios da década de 1920, o Tratado Naval de Washington impúxose límites ao tamaño máximo e ao tonelaxe total dos portaavións para as cinco principais potencias navais. Os tratados posteriores mantiveron en gran medida estas disposicións. Como resultado, a construción entre as guerras mundiais foi insuficiente para satisfacer as necesidades operacionais dos portaavións a medida que a Segunda Guerra Mundial se expandía desde Europa. Poucos portavións da frota estaban dispoñibles para transportar simultaneamente aeronaves a bases distantes, apoiar invasións anfibias, ofrecer adestramento de aterraxe de portavións para pilotos de substitución, realizar patrullas antisubmarinas e proporcionar cobertura aérea defensiva para os acorazados e cruceiros desplegados. Os requisitos da misión anterior limitaron o uso da capacidade única de ataque ofensivo dos portaavións da frota demostrada na Batalla de Taranto
e o ataque a Pearl Harbor. A conversión de buques existentes (e cascos en construción para outros fins) proporcionou portaavións adicionais ata que se puido construír un novo.