Na década de 70 a.C., despois da guerra civil entre a facción aristocrática de Sulla e os restos dos partidarios de Marius e Cinna, o populista romano Quintus Sertorius rexeitou ceder España á ditadura Sullan. A súa secesión desencadeou a Guerra Sertoriana, durante a cal as políticas celtas na Galia mediterránea foron sometidas a recrutamentos de tropas e requisicións forzadas para apoiar os esforzos militares de Metelo Pío, Pompeio Magno ("Pompeio o Grande") e outros comandantes romanos contra os rebeldes. Algúns celtas, incluídos quizais os Helvii e Volcae Arecomici, apoiaron a Sertorius. Despois de que o romano renegado foi asasinado, Metelo e Pompeio foron capaces de declarar unha vitoria, e os Helvios e Volcae foron forzados a ceder unha parte das súas terras á cidade-estado grega de Massilia (a actual Marsella), un aliado independente leal de Roma durante séculos, situado estratéxicamente na desembocadura do río Ródano e o firme partidario de Pompeio. Durante as guerras galas de César, ningún dos "civitates" galeses dentro da provincia de Narbonese uniuse á rebelión pan-galica de 52 a.C.
, nin participar en ningún acto de hostilidade contra as forzas romanas. Os Valerii helvianos, de feito, xogan un papel clave na seguridade militar de César contra Vercingetorix, que enviou forzas para invadir o territorio helviano. Na súa historia dos Vivarais de 1861, o abade Rouchier conxectou que César, vendo a utilidade estratéxica do territorio helviano na fronteira da provincia romana ao longo dunha ruta principal cara á Galia central, cultivou os Valerii redimir as medidas punitivas tomadas contra eles por Pompeio. César menciona a perda de terras no seu "Bellum Civile", mentres discretamente omite calquera acción tomada polos seus leais amigos helvianos contra Roma nos anos 70.