Escribe unha continuación para este parágrafo - Dragomirov ingresou na infantería da Garda en 1849, converténdose en subtenente en 1852 e tenente en 1854. No último ano foi seleccionado para estudar na Academia Nicholas (un colexio de persoal), e aquí distinguiuse tanto que recibiu unha medalla de ouro, unha honra que, segundo se afirma, foi concedida a un estudante da academia só dúas veces no século XIX. En 1856, Dragomirov foi ascendido a capitán de estado maior e en 1858 a capitán completo, sendo enviado no último ano para estudar os métodos militares en boga noutros países. Visitou Francia, Inglaterra e Bélxica, e escribiu informes voluminosos sobre os campos de instrución e manobra destes países en Châlons, Aldershot e Beverloo. En 1859, foi unido á sede do rei de Cerdeña Víctor Manuel II durante a campaña de Magenta.
e Solferino, e inmediatamente despois do seu regreso a Rusia foi enviado á Academia Nicholas como profesor de táctica. Dragomirov desempeñou un papel destacado na reorganización do sistema educativo do exército, e actuou tamén como instrutor para varios príncipes da familia imperial. Ocupou este posto ata 1863, cando, como tenente coronel, participou na supresión da insurrección polaca de 1863-1864, retornando a San Petersburgo no último ano como coronel e xefe de estado maior dunha das divisións da Garda. Durante a guerra austro-prusiana de 1866, Dragomirov foi asignado ao cuartel xeral do Segundo exército prusiano. Estaba presente nas batallas no Alto Elba e en Königgrätz, e os seus comentarios sobre as operacións que presenciou son do maior valor para o estudante de tácticas e da guerra de 1866.