Durante a segunda metade da década de 1930, a participación de Pieraccini en exposicións fíxose menos frecuente, en parte porque había menos oportunidades axeitadas. Con todo, participou na Quadrienal de Roma de 1935, contribuíndo con dous monotipos e tres pinturas ("Ballerina", "Giovannella", "Danzatrice in riposo"). En febreiro de 1938 organizou unha exposición persoal na Galleria Gianferrari de Milán, mostrando cincuenta das súas pinturas, varios monotipos e moitos debuxos. Houbo outras tres exposicións relativamente discretas na propia Roma. En 1941, con Italia en guerra, Pieraccini uniuse co escultor Timo Borlotti para unha exposición conxunta na Galleria di Roma. Despois de 1945
Houbo unha exposición na "Galleria La Finestra" en 1950 e nas salas de exposicións da Libreria Macchia en 1956. Por esta época, con todo, co rápido avance de posguerra na arte europea occidental do abstraccionismo, Leonetta Cecchi Pieraccini xa non podía identificarse como parte do establecemento da arte moderna en Roma. Cada vez máis ela vira, en cambio, para a escritura.