En 1940, a Armada Real Italiana ("Regia Marina") non puido igualar a forza total da Armada Real Británica no Mar Mediterráneo. Despois de algúns contratiempos iniciais, a Armada italiana declinou participar nunha confrontación de buques capitais. Dado que a Armada británica tiña como tarefa principal o subministro e protección dos convois que subministraban aos postos avanzados británicos no Mediterráneo, a mera existencia continuada da frota italiana (o chamado concepto de "frota en existencia") causou problemas para Gran Bretaña, que tivo que usar buques de guerra moi necesarios noutros lugares para protexer os convois do Mediterráneo. O 11 de novembro, Gran Bretaña lanzou o primeiro ataque de portaavións da guerra, usando un escuadrón de bombarderos torpedeiros Fairey Swordfish para atacar Taranto.
- Non. O ataque deixou tres acorazados italianos paralizados ou destruídos pola perda de dous avións británicos derrubados.