Completar a seguinte frase: Durante os problemas, o IRA Provisional fixo un uso extensivo de IEDs na súa campaña 1969-1997. Usaron morteiros e bombas improvisadas controladas a distancia. Os membros do IRA desenvolveron e contra-desenvolveron dispositivos e tácticas. As bombas do IRA volvéronse altamente sofisticadas, con dispositivos anti manipulación como un interruptor de inclinación de mercurio ou microinterruptores. Estes dispositivos detonarían a bomba se se movese de calquera xeito. Normalmente, o dispositivo de armamento de seguridade usado era un temporizador de reloxo de Memopark, que armou a bomba ata 60 minutos despois de ser colocada completando un circuíto eléctrico que subministra enerxía ao dispositivo anti-manipulación. Dependendo do deseño particular (por exemplo, maleta con trampa explosiva ou coche bomba), un circuíto eléctrico independente subministrou enerxía a un temporizador convencional configurado para o atraso deseñado, por exemplo, 40 minutos. Con todo, algúns retrasos electrónicos desenvolvidos polos técnicos do IRA podían ser configurados para detonar con precisión unha bomba semanas despois de que fose escondida, o que é o que pasou no
Ataque con bomba no hotel de Brighton en 1984. Inicialmente, as bombas eran detonadas por un temporizador ou por un simple cable de comando. Máis tarde, as bombas poderían ser detonadas por control de radio. Inicialmente, servos simples de aeronaves controladas por radio foron usados para pechar o circuíto eléctrico e subministrar enerxía ao detonador. Despois de que os británicos desenvolvesen os bloqueadores, os técnicos do IRA introduciron dispositivos que requirían unha secuencia de códigos de radio pulsados para armar e detonar. Estes eran máis difíciles de enxugar.