No teatro occidental, as forzas confederadas, comandadas polo xeneral Albert S. Johnston, foron forzadas a abandonar Kentucky e gran parte do centro e oeste de Tennessee tras a perda de Fort Donelson e Fort Henry en febreiro. A captura dos dous fortes converteu ao comandante da Unión nas batallas, o xeneral Ulysses S. Grant, nun heroe nacional. Johnston, seguindo un plan proposto polo seu segundo comandante, o xeneral P. G. T. Beauregard, concentrou tantas forzas como puido preto de Corinth, Mississippi e atacou o Exército de Grant do Tennessee preto da Igrexa de Shiloh
- Non. Aínda que tivo éxito en conducir o exército da Unión case ao río Tennessee o 6 de abril, Johnston foi mortalmente ferido durante a batalla, mentres que Grant foi reforzado durante a noite polo Exército de Ohio, comandado polo xeneral Don Carlos Buell. Grant dirixiu un contraataque na mañá seguinte e expulsou aos confederados do campo, que logo se retiraron á súa base en Corinto. O xeneral maior Henry W. Halleck tomou o mando das forzas da Unión que operaban no oeste de Tennessee e avanzaron a Corinto, onde ambos os exércitos estableceron un sitio de un mes de duración. Temendo que un asalto a gran escala da Unión ás defensas confederadas fose inminente, Beauregard evacuou Corinto durante a noite do 29 de maio sen que as forzas de Halleck se decataran ata a mañá seguinte.