A batalla de Epierre (15 de setembro de 1793) foi parte dunha campaña máis grande da Guerra da Primeira Coalición que enfrontou a un exército francés republicano liderado por François Christophe de Kellermann contra un exército numericamente máis forte do Reino de Cerdeña-Piemonte comandado polo príncipe Maurizio, duque de Montferrat. Baixo a dirección xeral do comandante en xefe austríaco Joseph Nikolaus De Vins, Montferrat lanzou unha ofensiva a mediados de agosto de 1793 para recuperar o Ducado de Saboya dos franceses. Porque os franceses estaban preocupados co asedio de Lyon.
Durante a Guerra de Trento, os piemonteses recuperaron a maior parte dos vales Maurienne e Tarentaise, pero foron detidos pouco antes de Albertville e a reconquista de Saboya. En setembro, Kellermann lanzou unha contraofensiva na que habilmente cambiou as súas tropas entre vales para expulsar aos piemonteses. En Épierre, os franceses baixo Jean-Denis Le Doyen derrotaron ao marqués de Cordon nunha acción local. O 8 de outubro, os piemonteses abandonaron todas as súas conquistas e retiráronse ás cimas dos Alpes Graianos. A pesar da súa vitoria, os políticos sospeitosos en París puxeron a Kellermann en prisión e foi encarcerado ata novembro de 1794.