Como cidadá rumana na rexencia de Hungría, Vida estivo baixo supervisión continua. Os seus estudos na Escola Húngara de Belas Artes foron interrompidos por períodos nun batallón de traballo, aínda que logrou escapar durante o asedio de Budapest. Volveu ao exército rumano e, ao final da Segunda Guerra Mundial
, estaba estacionado en Skalica. Volvendo a Baia Mare, aos trinta anos emerxiu como un artista favorito do réxime comunista de Romanía e converteuse en deputado na Gran Asemblea Nacional, pero criticou os estándares artísticos do réxime. Tentou en repetidas ocasións resistirse ao ascenso do realismo socialista, e describiu o expresionismo como unha corrente máis auténticamente revolucionaria.