As provincias de Nova Granada mantiveron a independencia de España desde 1810, a diferenza da veciña Venezuela, onde os monarquistas e as forzas independentistas intercambiaron o control da rexión varias veces. Para pacificar Venezuela e recuperar Nova Granada, España organizou en 1815 a maior forza armada que enviara ao Novo Mundo, composta por 10.500 soldados e case sesenta barcos. (Vexa, Reconquista española de Nova Granada
O que é o caso? Aínda que esta forza foi crucial para recuperar unha rexión solidamente pro-independencia como Nova Granada, os seus soldados foron finalmente espallados por toda Venezuela, Nova Granada, Quito e Perú e foron perdidos por enfermidades tropicais, diluíndo o seu impacto na guerra. O máis importante é que a maioría das forzas realistas non estaban compostas por soldados enviados da península, senón por hispanoamericanos. Outros hispanoamericanos eran moderados que decidiron agardar e ver o que saíría da restauración da normalidade. De feito, en áreas de Nova España, América Central e Quito, os gobernadores consideraron conveniente deixar os "ayuntamientos" constitucionais electos en vigor durante varios anos para evitar conflitos coa sociedade local. Os liberais de ambos os lados do Atlántico, con todo, continuaron a conspirar para traer de volta unha monarquía constitucional, logrando finalmente en 1820. O exemplo máis dramático de colaboración transatlántica é quizais a expedición de Francisco Javier Mina a Texas e ao norte de México en 1816 e 1817.