Despois da invasión alemá de Bélxica (10 ao 28 de maio de 1940), o goberno belga foi forzado a retirarse de Bruxelas a Francia, finalmente a Bordeos. A pesar da rendición do rei Leopoldo III e do exército belga o 28 de maio, continuou a apoiar aos franceses. Con todo, despois de que Francia buscase un armisticio
Non estaba claro o que faría. Jaspar defendeu levar o goberno a Londres, pero foi rexeitado por Pierlot o 18 de xuño. Desertando do goberno sen permiso, Jaspar chegou a Londres coa súa familia o 21 de xuño. O 23 de xuño, fixo unha transmisión na BBC para a Bélxica ocupada polos alemáns defendéndose como o fundador dun goberno belga libre. Enfurecido, o goberno de Bordeaux despoxéuno do seu título ministerial ao día seguinte. A Jaspar pronto se uniron outros políticos de esquerda, moitos deles radicais, como Camille Huysmans, Max Buset e Isabelle Blume. Inspirado polo exemplo do xeneral francés Charles de Gaulle, Jaspar intentou formar un goberno alternativo o 5 de xullo coñecido como o "Comité Nacional Belga" ("Comité national belge") baixo a presidencia de Huysmans, pero non conseguiu o recoñecemento diplomático do Ministerio de Asuntos Exteriores británico. A chegada de Albert De Vleeschauwer a Londres, seguida por outros membros do goberno de Pierlot pouco despois, puxo fin ao intento de establecer unha alternativa ao goberno belga no exilio.