Escribe unha continuación para este parágrafo - Guerra
rematou en maio de 1945 e o pesadelo nacionalsocialista de doce anos rematou con el. Ina Seidel renunciou inmediatamente á súa pertenza á Academia Prusiana de Artes, que nesta época sería desacreditada polos seus estreitos vínculos co goberno anterior a 1945. Ela mesma enfrontouse a fortes críticas debido ao seu historial de forte apoio público ao goberno de Hitler. Con todo, dentro das zonas de ocupación americana, británica e francesa, os seus libros pronto volveron a ser populares entre o público lector, e continuaron a atopar moitos compradores e lectores ata a década de 1960. Durante a década de 1950 produciu dúas novelas máis importantes coas que buscou rescatar a súa reputación. En "Das unverwesliche Erbe" (1954) expandiuse sobre os aspectos cristiáns da súa obra. Na súa última novela, "Michaela", aceptou expresamente, en nome dela e da clase media alta en xeral, unha participación na responsabilidade do nacionalsocialismo. A pesar do feroz rexeitamento por parte dos críticos literarios da Alemaña Occidental (como as zonas de ocupación occidentais se converteron en 1949), a súa última novela foi outro gran éxito entre os lectores. Como resultado da división de posguerra de Alemaña, a antiga Academia Prusiana de Artes foi efectivamente substituída por dúas institucións. En 1955 Ina Seidel foi admitida como membro da Academia de Artes de Berlín Occidental. Moito antes de morrer, en 1974, as súas obras principais foron traducidas a varios idiomas estranxeiros. Un obituario menos lisonjeiro en Die Zeit describía o informe da súa morte como un daqueles aos que a primeira reacción é a sorpresa de que a falecida non morrera moitos anos antes ("Ja, hat sie noch gelebt?").