A fachada norte de Sheringham está protexida por un muro de cemento que tamén serve como paseo marítimo. É unha parte vital da protección da cidade contra a erosión natural que ocorre ao longo da costa do norte de Norfolk. A tempestade de 1953
danou considerablemente as defensas de madeira de Sheringham. Fronte á parede marítima están as gargantas, blindadas nas súas bases con grandes bloques de rocha natural, que evitan a longa deriva da costa. Hai numerosos drenaxes ao longo da fachada. Ao leste, cara a West Runton, o dique remata xusto debaixo de Beeston Bump. A partir de alí, un sistema de revestimento e de engrenaxe de madeira, deseñado e construído en 1976, corre cara ao leste por 2 km (pouco máis dunha milla) ata West Runton Gap. Os plans de xestión de litoral do Departamento de Medio Ambiente inclúen unha política de "retirada xestionada" ao longo deste tramo de costa. O revestimento entre Sheringham e West Runton xa non se mantén e, polo tanto, está nun mal estado de reparación. As seccións que se volvan perigosas serán eliminadas. O litoral será entón deixado para evolucionar naturalmente.