Despois da incorporación do Ducado de Rawa ao Reino de Polonia como feudo revertido en 1462, creouse o Voivodato de Rawa, que tamén formaba parte da maior Provincia da Gran Polonia da Coroa polaca. Głowno pertenceu a ese voivodato ata 1793 ou a Segunda Partición de Polonia. En 1504 un incendio destruíu gran parte da cidade, polo que o rei Alexandre Xagielón suspendeu os impostos para os seus habitantes durante dez anos. En 1522 ocorreu un segundo incendio e o rei Segismundo I o Vello concedeu outro adiamento de impostos de 10 anos. Debido ao Diluvio
e a rebelión baixo Jerzy Sebastian Lubomirski, a poboación diminuíu severamente, e en 1676, só 74 persoas vivían en Głowno, pero baixo o goberno do rei Xoán III Sobieski a poboación da cidade recuperou un pouco. Durante a Gran Guerra do Norte, a cidade e a igrexa foron saqueadas por tropas saxóns e suecas, incluíndo unha curta pero devastadora estadía do rei Carlos XI de Suecia e as súas tropas montadas en 1704, rexistrada polo párroco da igrexa de San Xacob. Consecuentemente, en 1710, unha epidemia golpeou, matando aos habitantes desde a nobreza local ata os habitantes da cidade, e a cidade estaba case rematada. Finalmente a cidade foi vendida a Baltazar Ciecierski, stolnik de Drohiczyn. Despois da década de 1730 e quizais máis preto de 1750, o novo propietario comezou a establecer xudeus alí, co fin de crear ingresos da industria téxtil. En 1741, o rei Augusto III de Polonia concedeu privilexios de mercado á cidade de Ciecierski, permitindo que a cidade celebrase catro feiras anuais durante un ano natural. En 1775 había 60 familias pagando impostos na cidade.