Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasaxe: a codificación en cores NTSC úsase co sinal de televisión do Sistema M, que consta de 30⁄1.001 (aproximadamente 29.97) fotogramas de vídeo entrelazados por segundo. Cada marco está composto por dous campos, cada un dos cales consta de 262,5 liñas de escaneo, para un total de 525 liñas de escaneo. 486 liñas de escaneo forman o raster visible. O restante (o intervalo vertical de borrado) permite a sincronización vertical e o rastrexo. Este intervalo de apagado foi orixinalmente deseñado para simplemente apagado o CRT do receptor para permitir os circuítos analóxicos sinxelos e a lenta retracción vertical dos primeiros receptores de TV. Con todo, algunhas destas liñas poden agora conter outros datos como subtítulos e código de tempo de intervalo vertical (VITC). No raster completo (sen ter en conta as medias liñas debido ao entrelazamento) as liñas de escaneo de número par (toda outra liña que sería par se contase no sinal de vídeo, por exemplo {2, 4, 6,..., 524}) son trazadas no primeiro campo, e as de número impar (toda outra liña que sería impar se contase no sinal de vídeo, por exemplo {1, 3, 5,..., 525}) son trazadas no segundo campo, para producir unha imaxe sen parpadeo na frecuencia de actualización do campo de 60⁄1.001 Hz (aproximadamente 59.94 Hz). A título de comparación, os sistemas 576i como PAL-B/G e SECAM usan 625 liñas (576 visibles), e así teñen unha maior resolución vertical, pero unha menor resolución temporal de 25 fotogramas ou 50 campos por segundo.  Pregunta: Para que precisaban os televisores CRT dun intervalo de apagado vertical?
sincronización vertical e retroceso