Os Cavaleiros Teutónicos comezaron a dirixir as súas campañas contra a Lituania pagá (ver mitoloxía lituana), debido aos longos conflitos existentes na rexión (incluíndo constantes incursións no territorio do Sacro Imperio Romano Xermánico por parte de bandos pagáns) e a falta dunha área adecuada de operación para os Cavaleiros, despois da caída do Reino de Xerusalén en Acre en 1291 e a súa posterior expulsión de Hungría. Inicialmente, os cabaleiros trasladaron a súa sede a Venecia, desde onde planearon a recuperación de Outremer, este plan foi, con todo, abandonado pouco despois, e a Orde trasladou máis tarde a súa sede a Marienburg, para que puidese concentrar mellor os seus esforzos na rexión de Prusia. Debido a que a "Lituania Propia" permaneceu non cristiá ata o final do século XIV, moito máis tarde que o resto de Europa oriental, os conflitos estendéronse durante máis tempo, e moitos cabaleiros de países de Europa occidental, como Inglaterra e Francia, viaxaron a Prusia para participar nas campañas estacionais ("reyse") contra o Gran Ducado de Lituania. En 1348, a Orde gañou unha gran vitoria sobre os lituanos na Batalla de Strėva
, debilitándoos gravemente. Os cabaleiros teutónicos obtiveron unha vitoria decisiva sobre Lituania na batalla de Rudau en 1370.