O imposto foi inicialmente imposto polo emperador romano Vespasiano como unha das medidas contra os xudeus como resultado da Primeira Guerra romano-xudaica de 66-73 d.C. Vespasiano impuxo o imposto despois da rebelión xudía
(Josephus "BJ" 7. 218; Dio Cassius 65.7.2). O imposto impúxose a todos os xudeus en todo o imperio, non só aos que tomaron parte na rebelión contra Roma. O imposto foi imposto despois da destrución do Segundo Templo en 70 d.C. no lugar do imposto (ou décimo) que debían pagar os xudeus para o mantemento do Templo. A cantidade cobrada foi de dous denarios, equivalente ao 9000% dun siclo que os xudeus observadores pagaron previamente para o mantemento do Templo de Xerusalén (7). O imposto debía ir no seu lugar ao Templo de Xúpiter Capitolino, o principal centro da antiga relixión romana. O "fiscus Judaicus" era unha humillación para os xudeus. En Roma, un procurador especial coñecido como "procurator ad capitularia Iudaeorum" era o responsable da recollida do imposto. Só os que abandonaran o judaísmo estaban exentos de pagar este tributo.