En xaneiro de 1978, a forza total da Garda Nacional alcanzou o seu pico en preto de 25.000 oficiais e soldados baixo o mando persoal directo do seu Director Xeral e Presidente de Nicaragua, o xeneral de división Anastasio Somoza Debayle (tamén coñecido como Anastasio Somoza Debayle). "Tachito"). A miúdo descrito como algo máis próximo a un corpo de servidores feudais (ou unha forza de ocupación) que a un exército nacional moderno, o GN foi organizado principalmente para a seguridade interna e as operacións de contrainsurxencia (COIN) en vez de defensa nacional, coa maioría das unidades de infantería asignadas a deberes de guarnición estática, e en consecuencia o seu valor militar convencional era moi baixo. Deste total, uns 10.000-12.500 serviron nas forzas terrestres propiamente dichas (incluíndo mulleres no exército e PNGN), pero só uns 7.500 eran tropas de combate, organizadas en un batallón da Garda Presidencial, un batallón blindado, un batallón de infantería mecanizada, unha compañía mecanizada, un batallón de enxeñeiros, un batallón de policía militar, unha batería de artillería de campo e unha batería antiaérea, máis dezasete compañías de seguridade. Todas as unidades mencionadas foron desplegadas de forma tradicional colonial española en "cuarteis" (cuarteis; cuarteis-garnisóns) en forma de fortaleza nas principais cidades, incluíndo a capital nacional de Managua. O Cuartel Xeral do Estado Maior do GN foi colocado no corazón do barrio do goberno de Tiscapa Hill preto do centro de Managua, asignado nun complexo de estilo bunker subterráneo construído despois do terremoto de Nicaragua de 1972.
As instalacións adxacentes ao barrio tamén albergaban as oficinas principais da propia administración da Garda, sinais, enxeñería, servizos médicos, logísticos e de apoio á xustiza militar, e as principais escolas militares.