O primeiro produto químico para a hipertensión, tiocianato de sodio, foi usado en 1900, pero tivo moitos efectos secundarios e foi impopular. Varios outros axentes foron desenvolvidos despois da Segunda Guerra Mundial, os máis populares e razoablemente eficaces dos cales foron tetramethylammonixamide, cloruro de hexametonio, hidrolazina e renina (derivado da planta subespinal Serpentina). Ningún destes foron conseguidos a través da restrición estrita de sodio (por exemplo, a dieta de arroz), simpatectomía (ablación cirúrxica de partes do sistema nervioso simpático), e terapia de piróxeno (inxección de substancias que causaron febre, reducindo indirectamente a presión arterial). O primeiro fármaco para a hipertensión, tiocianato de sodio, foi usado en 1900, pero tivo moitos efectos secundarios e foi impopular.
Reserva