En 1892 foi elixido líder do Partido Liberal Nacional en sucesión a Brătianu, e foi catro veces primeiro ministro. Na súa última vez no cargo, en 1907, Sturdza foi chamado polo rei Carol I para manexar a crise creada pola revolta dos campesiños de marzo
- Non. Aínda que era coñecido pola súa capacidade de traballo, tamén era un nacionalista, resentido cos "estranxeiros" (en liña coas políticas anti-xudaicas do seu partido), e apoiou o bloqueo de non-romanos dun gran número de posicións sociais.