En 1971 terminou cuarto na Liga Nacional en accións batidas e segundo en accións, liderando aos Giants cunha media de.288 cando gañaron o título da Liga Nacional Oeste, gañando o seu primeiro posto de postemporada desde a Serie Mundial de 1962. Unha caixa torácica magullada limitou o seu xogo na NLCS de 1971
, a súa única aparición na postemporada; foi un substituto de entrada tardía para o novato Dave Kingman no xogo 1, e non xogou no xogo 2 antes de comezar os dous últimos xogos, batendo 2-para-8 na serie. Esa tempada, colocouse cuarto na votación do premio MVP da Liga Nacional. En 1972, Bonds anotou 118 corridas, que foi o segundo na NL (a terceira tempada consecutiva que foi o segundo en corridas anotadas) e os seus 26 home runs foron o noveno no circuíto mentres que as súas 44 bases roubadas foron o 4o na liga. En 1973, ocupou o terceiro lugar na votación do MVP despois de acertar un récord de carreira de 39 home runs, 11 deles para comezar un xogo, e liderando a liga en accións por segunda vez. Bonds foi nomeado o xogador do ano da Liga Nacional por "The Sporting News" en 1973 e tamén foi nomeado como outfielder no equipo de estrelas da "TSN" da Liga Americana en 1977.