A principios da tempada de 1980, o coche de Piquet anotou puntos no Gran Premio de Arxentina e Suráfrica, detrás do Williams FW07-DFV de Alan Jones e o Renault RE20 turbo de René Arnoux. Na cuarta carreira da tempada, o Gran Premio de Estados Unidos Oeste
Piquet clasificouse na pole por máis dun segundo nun BT49 con algunhas actualizacións nos sidepods, na carrocería e na suspensión, antes de liderar a carreira, que se celebrou nas rúas de Long Beach, California, de principio a fin. Os BT49 en mans de Piquet marcaron en sete das dez rondas restantes do campionato. Cara ao final da tempada, a suspensión foi reelaborada para o Gran Premio de Holanda no Circuíto de Alta Velocidade Park Zandvoort, alongando a distancia entre eixes en tres centímetros e permitindo que o coche funcionase nunha configuración de menor resistencia. Piquet gañou despois de que Jones destruíu as saias do seu FW07 nos bordados. Piquet tamén gañou a seguinte carreira, a de darse unha vantaxe de un punto sobre o piloto de Williams Jones. Ao final da tempada, o BT49 era "posiblemente o coche máis rápido con motor Cosworth", pero Piquet perdeu o título a Jones na penúltima carreira do ano, o GP de Londres, cando un motor de desenvolvemento fallou mentres lideraba a carreira. Os BT49 pilotados polos segundos pilotos do equipo -Zunino e despois do mexicano Héctor Rebaque- retiráronse ou remataron fóra dos puntos, coa excepción do sexto lugar de Rebaque na carreira canadense. O equipo terminou terceiro no campionato de construtores por detrás de Williams e Ligier, incapaz de competir con só un coche anotando puntos.