Escriba unha continuación para este parágrafo - O sultán otomán Suleiman o Magnífico montou persoalmente unha expedición en 1537 que destruíu ou capturou moitas aldeas circundantes, pero non conseguiu someter a área. Os otománs consideraron necesario facer un compromiso cos habitantes dándolles unha serie de privilexios: autogoberno local, dereito a portar armas, exención de impostos, dereito a navegar baixo a súa propia bandeira a calquera porto otomán e prestar servizo militar en tempo de guerra. Con todo, a pesar dos privilexios, os himariotas rebelaron durante os seguintes conflitos: Guerra otomán-veneciana (1537-40), Guerra otomán-veneciana (1570-73), Guerra Morea
(1684<unk>99), a Guerra Otomana <unk> Veneciana (1714<unk>18) e as guerras ruso-turcas do século XVIII. Por outra banda, as represalias otomanas despoboaron a área e levaron a islamizacións forzadas que finalmente limitaron a poboación cristiá da área no século XVIII á cidade de Himarë e seis aldeas. Ademais, os himariotes foron frecuentemente atacados polos labos, unha tribo albanesa próxima, por motivos de raza e relixión. Nunha ocasión, en 1577, os caciques de Himarë apelaron ao Papa por armas e provisións prometendo loitar contra os otománs. Tamén prometeron transferir a súa lealdade relixiosa a Roma, a condición de que mantivesen os seus costumes litúrxicos ortodoxos orientais "pois a maioría da poboación era grega e non entendía a lingua franca". En varias cartas aos gobernantes europeos, os himariotas afirmaron que foron gobernados por líderes como Alexandre o Grande, Pirro de Epiro e Skanderbeg, personalidades coas que os himariotas formaron a memoria histórica identitaria. A figura máis citada coa que os himarotes se enorgullecen no seu pasado é Skanderbeg.