Despois dos ataques iniciais de bombardeos de precisión de gran altitude nos que menos do 10% das bombas caeron preto dos seus obxectivos, as forzas aéreas aliadas pasaron a ataques incendiarios nocturnos de baixo nivel contra as cidades xaponesas. Na noite do 9 ao 10 de marzo de 1945, 16 millas cadradas do centro de Tokio foron incendiadas e decenas de miles de persoas morreron.
por B-29 das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. (A Encuesta estimou que morreron 88.000, mentres que o Departamento de Bombeiros de Tokio estimou 97.000. O historiador Richard Rhodes estimou máis de 100.000, aínda que o xornalista Mark Selden considerou que incluso esta cifra era demasiado baixa.) Nos 10 días seguintes, un total de 31 millas cadradas foron destruídas. O estudo observa que estes ataques tiveron pouco efecto directo na fabricación, coas fábricas que foron afectadas por bombas que tiveron menos caída na produción que aquelas que non o fixeron. Con todo, tamén observaron que a produción caeu un 54% durante este período debido aos efectos dos bombardeos: a morte, ferimento e desaloxo dos traballadores, así como a destrución da rede de transporte. Tamén notaron unha redución abrupta na dispoñibilidade de alimentos, caendo de aproximadamente 2.000 calorías ao día ao comezo da guerra, a 1.680 para os traballadores industriais no punto máis alto da campaña, e menos para os traballadores non esenciais.