Resume o artigo:  (CNN) Estaba terminando os meus estudos cando a guerra comezou hai catro anos. Só me quedaban dúas asignaturas antes de graduarme na universidade con un título en literatura inglesa. Desde que tiña 10 anos, amei o inglés e soñaba con ser profesora. Quero ensinar aos máis novos, especialmente agora, porque os nenos son os que reconstruirán o noso país. Son o futuro de Siria, e merecen o noso investimento significativo. Hai tres anos, a miña familia foi forzada a fuxir da nosa casa preto de Damasco, no leste de Ghouta. Afortunadamente, saímos antes de que se usase a guerra química alí. Permanecimos en Siria durante o ano seguinte, mudándonos dunha casa a outra, dunha aldea a outra. Con cada movemento, non nos sentíamos cómodos, non nos sentíamos seguros. Cando te sentes inseguro nun lugar que está sendo bombardeado case todos os días, ao final tes que tomar unha decisión: a nosa era marchar. E con só dúas maletas preparadas, conseguimos. Fomos a Xordania. Pensei en volver a Siria. Quero ser parte da reconstrución do meu país, pero, por desgraza, non espero que isto ocorra en breve. Cando chegamos a Xordania, pensei que volvería pronto a Siria, en poucas semanas. Todos o pensamos. Pasaron dous anos. E aínda que espero volver a casa algún día, a miña pregunta é: "Cando?" Quero volver para poder ensinar. Cando era neno, inspiroume o meu profesor de terceiro, que cría que os nenos eran o futuro e que nos desafiou a esa idade para crear un mundo mellor. Creo que é raro que unha mestra inculque isto con tanta paixón nos seus alumnos, pero quero tentar. Aínda que espero seguir os pasos do meu mestre, o meu camiño está bloqueado pola incerteza de vivir lonxe da casa, pola guerra que me levou aquí, polos custos de matrícula en Xordania que son prohibitivamente caros. A distancia de casa supón moitos desafíos. Séntese como un estraño nun lugar estranxeiro. Non estás entre persoas que te coñecen, ou que te queiran coñecer. Como refuxiado sirio, é case imposible conseguir permiso para ser empregado oficialmente, e non teño cartos para...
Catro anos de guerra significan catro anos sen escolas e educación en Siria. Hiba estaba a piques de rematar a universidade cando se viu forzada a fuxir da súa casa preto de Damasco. Para axudar a Hiba e a moitos outros estudantes sirios desprazados, vai a CARE.