Escribir unha continuación para este parágrafo - Co incidente dos lagos Plitvice
A finais de marzo/principios de abril de 1991, estalou a Guerra de Independencia Croata entre o goberno croata e os rebeldes serbios da SAO Krajina (en gran medida apoiados polo Exército Popular Iugoslavo controlado polos serbios). O 1 de abril de 1991, a SAO Krajina declarou que se separaría de Croacia. Inmediatamente despois da declaración de independencia de Croacia, os serbios croatas tamén formaron a SAO Eslavonia Occidental e a SAO de Eslavonia Oriental, Baranja e Srijem Occidental. Estas tres rexións combinaríanse na República de Krajina Serbia (RSK) o 19 de decembro de 1991. A influencia da xenofobia e o odio étnico no colapso de Iugoslavia fíxose evidente durante a guerra en Croacia. A propaganda dos lados croata e serbio difundiu o medo, alegando que o outro lado se involucraría na opresión contra eles e exageraría o número de mortes para aumentar o apoio das súas poboacións. Nos primeiros meses da guerra, o exército e a mariña iugoslavos, dominados polos serbios, bombardearon deliberadamente áreas civís de Split e Dubrovnik, un sitio do patrimonio mundial da UNESCO, así como aldeas croatas próximas. Os medios de comunicación iugoslavos afirmaron que as accións foron feitas debido ao que afirmaron que era a presenza de forzas fascistas Ustaše e terroristas internacionais na cidade. As investigacións da ONU descubriron que non había tales forzas en Dubrovnik nese momento. A presenza militar croata aumentou máis tarde. O primeiro ministro de Montenegro, Milo Đukanović, naquel momento un aliado de Milošević, apelou ao nacionalismo montenegrino, prometendo que a captura de Dubrovnik permitiría a expansión de Montenegro na cidade que, segundo el, era historicamente parte de Montenegro, e denunciou as actuais fronteiras de Montenegro como "dibuxadas polos cartógrafos bolxeviques vellos e mal educados".