As imaxes relixiosas foron sometidas a un escrutinio minucioso como realmente ou potencialmente idólatras desde o inicio da Reforma protestante na década de 1520. Martin Lutero aceptou algunhas imaxes, pero poucas pinturas dos primeiros holandeses cumprían os seus criterios. Andreas Karlstadt, Huldrych Zwingli e Xoán Calvino opuxéronse totalmente ás imaxes relixiosas públicas, sobre todo nas igrexas, e o calvinismo pronto se converteu na forza dominante no protestantismo holandés. A partir de 1520, estoupidos de iconoclastia reformista estoupou en gran parte do norte de Europa. Estes podían ser oficiais e pacíficos, como en Inglaterra baixo os Tudor e a Mancomunidade Inglesa, ou non oficiais e moitas veces violentos, como na "Beeldenstorm" ou "Iconoclastic Fury" en 1566 nos Países Baixos. O 19 de agosto de 1566, esta onda de destrución da multitude chegou a Gante, onde Marcus van Vaernewijck relatou os acontecementos. El escribiu sobre o "Altar de Gante" sendo "tomado en pedazos e levantado, panel por panel, na torre para preservalo dos alborotadores". En 1566 as igrexas de Amberes foron destruídas por completo, seguidas por máis perdas no saqueo español de Amberes.
en 1576, e un novo período de iconoclasia oficial en 1581, que agora incluía edificios da cidade e dos gremios, cando os calvinistas controlaban o consello da cidade.