A diferenza doutras antigas colonias como as de América e Australia, os europeos e os seus descendentes no continente africano nunca superaron en número aos indíxenas; con todo, atoparon formas de consolidar o poder e exercer unha influencia desproporcionada nas políticas administrativas dos seus respectivos países metropolitanos. Algúns perderon o seu sentido de identificación con Europa e crearon os seus propios movementos nacionalistas, a saber, en Sudáfrica e Rhodesia (agora coñecido como Zimbabue). Os residentes brancos permanentes eran considerados unha responsabilidade crecente polas administracións coloniais, xa que buscaban dominar as súas terras africanas adoptadas. Tamén eran propensos a involucrar ao goberno en conflito cos africanos, o que requiría campañas militares caras e relacións danadas inextricablemente entre estes últimos e as potencias metropolitanas. Esta foi unha tendencia común en todas as colonias africanas desde finais do século XVIII ata principios do século XX. Na Colonia Holandesa do Cabo, por exemplo, o gobernador Joachim van Plettenberg demarcou os límites do territorio ao redor de 1778 coa aprobación dos xefes Xhosa; no ano seguinte, os colonos holandeses violaron a fronteira e atacaron aos Xhosa, provocando as sangrientas guerras Xhosa.
- Non. As disputas entre os colonos alemáns e os pobos Matumbi e Ngoni contribuíron significativamente á rebelión Maji Maji de 1905-1907. Durante o mesmo período, os residentes europeos do Quénia colonial foron en gran parte responsables de provocar unha revolta dos Masai.