Georges Cuvier argumentara a fin da década de 1790 a existencia da extinción baseándose na súa análise de fósiles de mamíferos como os mamuts. Con todo, ata principios da década de 1820 aínda era acreditado por moitas persoas cientificamente alfabetizadas que, así como non aparecían novas especies, as existentes non se extinguiron en parte porque sentían que a extinción implicaría que a creación de Deus fora imperfecta; calquera rareza encontrada foi explicada como pertencente a animais que aínda viven nalgunha rexión inexplorada da Terra. A natureza bizarra dos fósiles atopados por Anning, algúns, como os plesiosaurios, tan diferentes de calquera criatura viva coñecida hoxe, golpearon contra esta idea. Os plesiosaurios, os plesiosaurios, os plesiosaurios e os sheeposaurios vivían dentro da súa análise de fósiles de mamíferos extintos.
A de Anning