Resume o artigo:  Australia: volven facelo. Agora son cinco Copas do Mundo, a súa aura difundida en cinco continentes diferentes: Asia (1987), Europa (1999), África (2003), América do Norte (2007) e Australasia (2015). Se algún día organizan o torneo na Antártida, o resto do mundo tamén pode aforrarse a tarifa aérea. A súa historia é unha remarcable de rápida e implacable renovación e da crenza inherente ao cricket australiano de que a súa posición natural está alí enriba, non aquí abaixo. Verlos contra Nova Zelandia era ver a expectativa derrotar a esperanza. A auto-confianza de Australia non pode simplemente ser transplantada a outras culturas cricketistas. Pero a súa negativa a tolerar sistemas fallidos pode. Michael Clarke foi o impresionante líder do igualmente impresionante triunfo de Australia na Copa do Mundo. Ningún equipo podería impedir aos australianos que reclamasen outra Copa do Mundo, esta vez no seu propio chan. Hai menos de dous anos todos estaban a rirse en Homeworkgate e David Warner. Australia perdeu por 4-0 na India, Warner cambiou por Joe Root, e Mickey Arthur foi posto a pastorear dúas semanas antes das Cinzas. Mentres Inglaterra cruzaba o seu camiño a través dunha lisonjeante vitoria por 3-0 ese verán, convencéndose de que todo estaba ben co mundo, o novo adestrador de Australia, Darren Lehmann, daba grazas a Deus por un calendario que daría ao seu equipo unha oportunidade de vinganza instantánea. O resto é historia. Os nadirs australianos son tan baixos como os de calquera, só que duran menos tempo. É inconcebible que toleren, como Inglaterra está a facer, un período de fracaso que se estende moito máis aló da definición do dicionario de "transición". Por iso, tanto como por calquera outra cousa, o seu último triunfo na Copa do Mundo merece un aceno de admiración. Australia xeralmente sabe cando e como alcanzar o pico. Pero o seu comportamento durante a final do domingo significa que esta admiración só se estende ata agora. Non é a primeira vez que recordamos unha curiosa contradición no corazón do cricket australiano: mentres sempre foron moi bos perdedores (mejor, de feito, que a maioría), tamén son profundamente...
Australia levantou a Copa do Mundo de Cricket despois de derrotar a Nova Zelandia na final. O equipo de Michael Clarke conseguiu un regreso colectivo marabilloso. Inglaterra ten moito que aprender de Steve Smith. Pero a conduta de Australia na vitoria non debe ser celebrada. Brad Haddin e David Warner son os principais culpables de perseguir aos adversarios.