Completa a seguinte frase: Douglas Mawson, o líder e organizador da Expedición Australasiana á Antártida, decidiu levar con el cincuenta cans de Groenlandia; cría que ese número sería máis que suficiente para as viaxes exploratorias de trineo que planeaba emprender durante o ano que planeaba pasar na Antártida. Mawson favoreceu aos cans sobre os cabalos porque, aínda que só podían tirar un pouco máis que o seu propio peso corporal, a súa comida podía complementarse con carne da fauna da Antártida e, se fose necesario, doutros cans, polo que non necesitaban as enormes importacións de forraxe que os cabalos requirían para viaxar nunha expedición. Mawson fora impresionado polo entusiasmo dos cans no
Expedición "Nimrod" cando acompañara a Ernest Shackleton á Antártida. Tanto Shackleton como Robert Falcon Scott dubidaron da vantaxe dos cans sobre os ponies. Amundsen e o pioneiro do Ártico Fridtjof Nansen foron apasionados defensores e pensaron que os exploradores británicos non entenderan como empregar cans nas rexións polares; Amundsen apuntou os seus éxitos no hemisferio norte e a relativa facilidade de manexar cans en comparación cos ponis, especialmente en áreas con fendas pesadas onde un can caído a miúdo podía ser facilmente recuperado, pero un cabalo caído xeralmente estaba perdido. Os noruegueses eran completamente utilitaristas na súa aproximación aos cans; aínda que podían ser afectuosos cos animais, había pouco pensamento dado á súa supervivencia cando sobreviviron á súa utilidade. Scott usara cans na súa expedición "Discovery" e sentíuse mal cando se viu obrigado a matalos a todos durante a súa viaxe de trineo ao sur. Con todo, a súa actitude cara aos cans era semellante á de Amundsen e Mawson: