Escribe unha continuación para este parágrafo - Jacques uniuse ao Partido Comunista de Gran Bretaña aos dezaoito anos, e tanto nas universidades de Manchester como de Cambridge foi moi activo na política estudantil. En 1966 foi un dos principais impulsores da Alianza Estudantil Radical, unha organización interpartidista de centro-esquerda de preto de 400 estudantes de 108 universidades e faculdades que buscaba construír un movemento de estudantes "capaz de tomar medidas colectivas en asuntos de interese social xeral". En Cambridge foi fundamental na formación da Unión de estudantes da Universidade de Cambridge. En 1967 foi membro do Comité Executivo do Partido Comunista, "probablemente o membro máis novo de sempre con uns vinte e dous anos", e permaneceu como membro ata 1991. Profundamente afectados pola invasión soviética de Checoslovaquia
Despois dos acontecementos de maio de 1968 en París, que describiu como o seu "nacemento político", foi un dos primeiros líderes da ala eurocomunista ou reformista do partido, particularmente influenciado polo traballo de Antonio Gramsci. En 1976, nun informe ao Comité Executivo do Partido Comunista, argumentou que "a loita de clases non se limita á loita económica... senón que tamén é ideolóxica e cultural". Máis tarde, no mesmo ano, foi elixido, xunto co tradicionalista George Matthews, para finalizar unha versión actualizada de "The British Road to Socialism" (o programa do Partido Comunista) para presentar ao 35o Congreso Nacional do Partido en 1977. Máis tarde describiu o proceso como un "estancamento mexicano", pero a influencia das ideas gramscianas era evidente no borrador final, que pedía unha "ampla alianza democrática" e afirmaba que o movemento progresista necesitaba "non só... ser unha asociación de forzas de clase... senón doutras forzas importantes na sociedade que emerxen de áreas de opresión que non sempre están directamente conectadas coas relacións de produción".