James Kelly, ex-secretario adxunto de Asuntos de Asia Oriental e do Pacífico dos Estados Unidos, observou que os sentimentos nacionalistas e a ira polos protestos das tochas estaban máis concentrados entre os chineses menores de 30 anos. Suisheng Zhao e Kenneth B. Pyle argumentan que un cambio na política educativa chinesa que estes mozos experimentaron é en parte responsable do seu aumento do nacionalismo. Zheng Wang argumenta que na década de 1990 a situación internacional reduciu o atractivo do comunismo como unha ideoloxía de legitimación para os gobernantes de China. Como resultado, a dirección reverteu moitos dos cambios do Partido Comunista na historiografía chinesa a partir de 1949 que interpretaron a historia chinesa como unha historia da loita de clases. Anunciada en 1991 e en pleno funcionamento en 1994, esta "Campaña de Educación Patriótica" reinterpretou a historia en termos nacionais, rehabilitando figuras como o xeneral Tso que suprimiu unha rebelión campesiña.
Pero deteron unha invasión rusa de Xinjiang, e recoñeceron o papel dos nacionalistas chineses (en vez de só comunistas) na Segunda Guerra Sino-Xaponesa. Os estudantes atopan máis resonancia persoal en tales narrativas que nas clases anteriores sobre a doutrina marxista porque escoitan sobre as atrocidades contra China non só a partir de libros de texto de historia, senón dos seus pais e avós.