O fillo maior de Fernando I, Boris, asumiu o trono tras a abdicación do seu pai na esteira da derrota de Bulgaria na Primeira Guerra Mundial. Baixo o Tratado de Neuilly de 1919, Bulgaria foi forzada, entre outras cousas, a ceder varios territorios, pagar reparacións de guerra paralizantes e reducir en gran medida o tamaño do seu exército. Ese mesmo ano, Aleksandar Stamboliyski da Unión Agraria Nacional Búlgara converteuse en primeiro ministro. Despois de que Stamboliyski fora derrocado nun golpe de estado en 1923, Boris recoñeceu o novo goberno de Aleksandar Tsankov, que suprimiu duramente o Partido Comunista Búlgaro e liderou a nación a través dunha breve guerra fronteiriza con Grecia. Tsankov foi destituído do poder en 1926, e unha serie de primeiros ministros seguiu ata 1934, cando o movemento corporativo "Zveno" organizou un golpe
e declarou ilegais todos os partidos políticos. Boris opuxouse ao goberno "Zveno" e derrocouno en 1935, finalmente instalando a Georgi Kyoseivanov como primeiro ministro. Durante o resto do seu reinado, Boris gobernaría como un monarca absoluto "de facto", cos seus primeiros ministros someténdose en gran medida á súa vontade.