O estrés das carreiras durante todo o ano e en varios continentes causou problemas médicos para Stewart. Gañou o campionato do mundo de 1971 a pesar de sufrir de mononucleose e cruzar o Océano Atlántico 186 veces debido a compromisos de medios nos Estados Unidos. Durante a tempada do Gran Premio de 1972, perdeu o Gran Premio de Bélxica.
en Nivelles debido á gastrite, e tivo que cancelar os plans para pilotar un Can-Am McLaren, pero gañou os Grandes Premios de Arxentina, Francia, Estados Unidos e Canadá, para chegar segundo a Emerson Fittipaldi na clasificación de pilotos. Stewart tamén compitiu nun Ford Capri RS2600 no Campionato Europeo de turismos, co seu compañeiro de equipo de F1, François Cevert e outros pilotos de F1, nun momento no que a competencia entre Ford e BMW estaba no seu apogeo. O seu mellor resultado foi nas 6 Horas de Paul Ricard, terminando segundo. En 1972 Stewart tamén recibiu o OBE.