A carreira de Theodore Taylor cambiou de novo despois do proxecto Orion. Desenvolveu un medo aínda maior das potenciais ramificacións do traballo de toda a súa vida, e comezou a tomar medidas de precaución para mitigar esas preocupacións. En 1964 foi subdirector da Defense Atomic Support Agency (unha rama dentro do Departamento de Defensa), onde xestionou o inventario de armas nucleares dos Estados Unidos. Entón, en 1966, creou unha empresa de consultoría chamada International Research and Technology Corporation, con sede en Viena, Austria, que buscou evitar o desenvolvemento de máis programas de armas nucleares. Taylor tamén traballou como profesor visitante na Universidade de California, Santa Cruz e na Universidade de Princeton. O seu foco finalmente volveuse á enerxía renovable, e en 1980 Taylor comezou unha empresa chamada Nova Incorporated, que se centrou en alternativas de enerxía nuclear como un medio para complementar as necesidades enerxéticas da terra. Estudou a captura de enerxía de fontes como a refrixeración de estanques de xeo e a calefacción de estanques solares, e finalmente volveu á conservación de enerxía dentro dos edificios. En relación a este traballo de conservación de enerxía, fundou unha organización sen ánimo de lucro no condado de Montgomery, Maryland chamada Damascus Energy, que se centra na eficiencia enerxética dentro do fogar. Theodore Taylor tamén serviu na comisión do presidente dos Estados Unidos sobre a
Accidente de Three Mile Island, traballando para mitigar os problemas asociados co colapso do reactor.