O 10 de abril de 1940, sete meses despois do estallido da Segunda Guerra Mundial, MacMillan foi ascendido a tenente coronel e nomeado como GSO1 no cuartel xeral da 55a (West Lancashire) Motor Division, unha formación de primeira liña do Exército Territorial (TA). A división estaba comandada polo maior-general Vivian Majendie, que tiña uns once anos máis que MacMillan, e servía no Comando do Norte (pronto trasladouse ao Comando do Leste). A división era unha formación de infantería motorizada composta por só dúas, en vez de tres, brigadas, e estaba entre varios responsables da defensa costeira e de enfrontarse a calquera posible desembarco aéreo inimigo en caso de invasión alemá. A finais de xuño, despois de que a Forza Expedicionaria Británica (BEF) fose evacuada de Dunkerque e a caída de Francia
A división, composta inicialmente polas 164a e 165a Brigadas de Infantería con tropas de apoio, foi reorganizada como unha división de infantería estándar coa adición da 199a Brigada de Infantería da 66a División de Infantería.