O Cooper T81 tivo bastante éxito cando apareceu por primeira vez en 1966, pero a mediados de 1967 quedou atrás dos coches máis novos dos equipos líderes. O novo coche T86 foi construído para que o piloto principal de Cooper, Jochen Rindt, o utilizase, comezando co Gran Premio de Gran Bretaña, un coche máis estreito, máis baixo e máis lixeiro fabricado con aleacións de Elektron cun golpe ao redor da palanca de engrenaxes para dar ao condutor máis espazo mentres cambiaba de marcha, unha característica que se converteu nunha vista común en coches de un só asento ben na década de 1970. O novo chasis era uns 112 libras máis lixeiro que o T81, pero aínda tiña sobrepeso debido ao seu Maserati V12, un motor cuxa primeira encarnación correra na Fórmula Un en forma de 2,5 litros uns dez anos antes. Descubriuse que o coche tiña unha tendencia a obter luz na parte dianteira a altas velocidades, pero por diante do Gran Premio de Italia
Isto foi corrixido pola instalación dun pequeno spoiler no nariz, outra característica innovadora. Jacky Ickx conduciu o coche en Watkins Glen, e o ex gañador do Gran Premio Ludovico Scarfiotti deu ao coche a súa última saída para o equipo de fábrica na primeira carreira de 1968.