O 26 de febreiro de 1939, despois da caída de Cataluña, a CNT, a FAI e a FIJL fundaron o Movemento Libertario Español en Francia, de xeito que a partir de entón as tres organizacións anarquistas actuaron conxuntamente, especialmente no que se refire á asistencia aos miles de refuxiados anarcosindicalistas que estaban en Francia. A iniciativa xurdiu dunha sesión plenaria dos comités rexionais dos tres compoñentes. Con todo, os anarquistas que continuaron a loitar no Centro
Levant area denunciou o consello nacional do ML, alegando que só representaba a anarquistas cataláns e aragoneses e, sobre todo, que estaba dominado por aqueles que se opuxeron aos "colaboracionistas" -aqueles a favor de continuar a participar nas institucións republicanas, liderados por anarquistas que ata entón ocuparan cargos no Estado, como Federica Montseny -Ministra de Saúde no goberno de Largo Caballero, Francesc Isgleas i Piarnau -ex-Ministro de Defensa do goberno catalán, e Valeri i Mas Casas -Ministro de Economía de Cataluña. O dominio do consello nacional do MLE foi reforzado coa dimisión de Horacio Martínez Prieto, defensor do "colaboracionismo" ou "reformismo", e a morte de Mariano Rodríguez Vázquez, cuxo posto de secretario xeral foi ocupado por Germinal Esgleas. O resto dos membros do consello nacional foron Germinal de Souza, Pedro Herrera Camarero, Roberto Alfonso, Juan Gallego Crespo, Rafael Iñigo, Serafín Alaga, José Xena, Juan Rueda Ortiz e Juan García Oliver. Algúns deles emigraron ás Américas e outros permaneceron encerrados en campos de concentración franceses ou se alistaron en unidades auxiliares da Resistencia francesa.