Lawford foi bautizado o 3 de xullo de 1757 en Portsea, o fillo maior de John Lawford de Gosport e Sarah Gover de Portsea. Entrou na Mariña a unha idade temperá. Serviu durante a guerra con América, e foi primeiro tenente a bordo do 90-gun na Batalla dos Saintes
- Non. En outubro de 1788 encargouse do cárcere e o comandou durante os dous anos seguintes. Lawford entón tomou o mando do sloop de 16 canóns durante o armamento español e foi estacionado inicialmente no Canal da Mancha, antes de partir para Xamaica o 22 de outubro de 1790, onde pasou os dous anos seguintes. Foi ascendido a capitán cando estalou a guerra con Francia en 1793, e tomou o mando do recén capturado 36 canóns. Navegou como escolta dun convoi a Gran Bretaña o 5 de febreiro do ano seguinte, pero o seu mando foi de curta duración, xa que o "Convert" naufragou tres días despois nun arrecife do East End de Gran Caimán; o naufraxio máis tarde foi coñecido como o naufraxio do Ten Sail. Mentres o tribunal marcial como resultado do naufraxio, Lawford foi absolto e o evento non afectou negativamente a súa carreira. Lawford permaneceu en servizo na Royal Navy e en xaneiro de 1798 tomou o mando do 64 canóns. O seu tempo a bordo foi breve, e en marzo entregou ao capitán John Bligh e tomou o mando do vello barco de Bligh, o de 50 canóns.