O ano seguinte, o Royal Automobile Club alugou o aeródromo e estableceu un circuíto de carreiras máis formal. As súas dúas primeiras carreiras celebráronse nas propias pistas, con longas rectas separadas por estreitas esquinas de hairpin, a pista delimitada por fardos de feno. Con todo, para a reunión do Trofeo Internacional de 1949, decidiuse cambiar á pista perimetral. Este arranxo foi usado para o 1950
e 1951 Grandes Premios. En 1952 a liña de saída foi trasladada do Farm Straight á recta que une as esquinas de Woodcote e Copse, e este deseño permaneceu inalterado durante os seguintes 38 anos. Para a reunión de 1975 introduciuse unha chicane para tentar domar as velocidades a través da poderosa Woodcote Corner (aínda que o MotoGP aínda usaría o circuíto sen a chicane ata 1986). En 1987 Luffield engadiu unha esquina esquerda dereita.