O Exército Imperial Xaponés desplegou o lanzacohetes tipo 4 20 cm (8 in) naval e o lanzacohetes tipo 4 40 cm (16 in) do exército contra os soldados dos Estados Unidos en Iwo Jima e Okinawa, e as tropas do Exército dos Estados Unidos durante a Batalla de Luzon, así como as tropas do Exército Vermello Soviético durante a Campaña de Manchuria.
, Campaña de Sakhalin do Sur e as Illas Kuriles. O seu despliegue foi limitado en relación a outros tipos de morteiros e os proxectilos do lanzador de 40 cm eran tan grandes e pesados que tiveron que ser cargados usando pequenas grúas manuais, pero eran extremadamente precisos e tiveron un pronunciado efecto psicolóxico nas tropas opostas, que os chamaron "Screaming Mimis", un alcume aplicado orixinalmente á serie de morteiros de foguetes lanzados por tubos alemáns Nebelwerfer no teatro europeo de operacións. Utilízanse a miúdo de noite para ocultar os seus sitios de lanzamento e aumentar a súa disrupción e eficacia psicolóxica. Os foguetes xaponeses de 20 cm lanzábanse desde tubos ou cuncas de lanzamento, mentres que os foguetes máis grandes lanzábanse desde rampas de aceiro reforzadas con monópodos de madeira.