Centos de miles de alemáns acabaron no interior da Unión Soviética cando rematou a guerra.
En maio de 1945, a maioría como refuxiados políticos ou prisioneiros de guerra, e para a maioría deles tardarían moitos meses ou varios anos antes de poder volver. Con todo, o 30 de abril de 1945, un grupo de trinta homes - o chamado Grupo Ulbricht - chegou de Moscova en avión a Berlín, ansioso por non perder tempo na implementación do seu proxecto para a zona de ocupación soviética, unha gran parte central do que anteriormente fora Alemaña, entre as tres zonas de ocupación "ocidentais" e o terzo oriental do que fora Alemaña, que agora estaba incorporado a Polonia, a Unión Soviética e Checoslovaquia. O compañeiro de Schmidt, Anton Ackermann, era un dos principais membros do grupo de trinta homes. Elli Schmidt volveu a Alemaña en xuño de 1945 ao mesmo tempo que Wilhelm Pieck. Aínda era membro do Comité Central do Partido Comunista de Alemaña (que xa non estaba prohibido). Ela e Ackermann foron dúas das dezaseis co-signatarias do "Apelo do Partido Comunista... ao pobo alemán" do 11 de xuño de 1945 (aínda usando o seu seudónimo do partido, "Irene Gärtner"). A medida que comezaron a emerxer as estruturas do partido, en xullo converteuse en membro do Secretariado do Comité Central do Partido Comunista, e serviu durante 1945/46 como xefe do Comité de Mulleres do Comité Central do Partido Comunista.