Con Rosberg retirándose da Fórmula Un ao final da tempada de 1986, o sueco Stefan Johansson ocupou o asento de McLaren xunto a Prost durante a tempada. Aínda que McLaren introduciu o novo Steve Nichols deseñado &lt;a href="McLaren%20MP4/3"&gt; MP4/3&lt;/a&gt; despois de tres tempadas co modelo MP4/2 (Barnard marchara a Ferrari), os motores TAG non eran a forza que foran anteriormente, quedando atrás en potencia e con fiabilidade nunca antes vista. Nunca se rendeu e desafiou a Piquet e Mansell case ata o final, gañando tres carreiras e quebrando o récord de Jackie Stewart en vitorias de carreiras ao gañar por 28a vez no Gran Premio de Portugal. "A xente pode non crerme", dixo Stewart naquel momento. Pero estou contenta de que Alain tome o meu disco. Alégrome de que o fixese, porque el é o que o merece. Non teño dúbidas de que é o mellor piloto da súa xeración. Prost considera a súa vitoria na primeira rolda en Brasil
como a súa mellor e máis gratificante carreira de sempre. Os Williams-Hondas foron dominantes durante a clasificación, e Prost comezou quinto na grella cun tempo tres segundos máis lento que o tempo de Mansell. Sabendo que non tiña a velocidade de cualificación, traballou na súa configuración de carreira, e con todos os outros indo para unha configuración de alta carga aerodinámica, el foi ao outro lado. A configuración significou menos desgaste dos pneumáticos, grazas a velocidades máis lentas nas curvas mentres se baixaba rápido nas rectas. Co seu coche con menos desgaste de pneumáticos que os seus rivais, Prost foi capaz de superar as 61 voltas do abrasivo circuíto de Jacarepaguá con só dúas paradas en comparación cos tres ou máis dos seus rivais (Piquet pitted para os pneumáticos 3 veces dentro das primeiras 40 voltas). Prost rematou 40 segundos por diante de Piquet, con Johansson outros 16 segundos atrás no terceiro.