O xeneral Patton liderou a división durante as manobras de Tennessee en xuño de 1941, e foi elogiado polo seu liderado, executando 48 horas de obxectivos planificados en só nove. Durante as maniobras de Louisiana de setembro, a súa división formou parte do Exército Vermello perdedor na Fase I, pero na Fase II foi asignada ao Exército Azul. A súa división executou unha incursión final ao redor do Exército Vermello e "capturou" Shreveport, Luisiana. Durante as manobras de Carolina de outubro-novembro, a división de Patton capturou a Hugh Drum, comandante do exército opositor. O 15 de xaneiro de 1942 recibiu o mando do I Corpo Blindado, e no mes seguinte estableceu o Centro de Entrenamento no Deserto na rexión do Val de Coachella do Condado de Riverside en California, para realizar exercicios de adestramento. Comezou estes exercicios a finais de 1941 e continuou ata o verán de 1942. Patton escolleu unha extensión de área desértica ao sueste de Palm Springs. Desde os seus primeiros días como comandante, Patton enfatizou fortemente a necesidade de que as forzas blindadas estivesen en contacto constante coas forzas opostas. A súa preferencia instintiva polo movemento ofensivo foi tipificada por unha resposta que Patton deu aos correspondentes de guerra nunha conferencia de prensa de 1944. En resposta a unha pregunta sobre se a rápida ofensiva do Terceiro Exército en Francia
Patton respondeu: "Cada vez que se fai algo máis lento, desperdiciamos vidas humanas". Foi por esta época que un xornalista, despois de escoitar un discurso onde Patton dixo que se precisaba "sangue e cerebro" para gañar no combate, comezou a chamalo "sangue e tripas". O alcume seguíalle o resto da súa vida. Os soldados baixo o seu mando eran coñecidos por ter bromeado ás veces, "o noso sangue, as súas tripas". Non obstante, era coñecido por ser moi admirado polos homes baixo a súa responsabilidade.