Un novo buque de guerra pre-preparado,, foi ordenado baixo o novo programa de construción en 1889. A guerra civil chilena de 1891 produciu unha ruptura entre as dúas ramas das forzas armadas chilenas, mentres que a maior parte da Mariña estaba do lado do Congreso, a maioría do Exército chileno permaneceu leal a José Manuel Balmaceda. Cando a maioría do congreso nacional rompeu as relacións co goberno, Jorge Montt tomou o control da frota en Valparaíso e con políticos notables, como Ramón Barros Luco, a bordo, a frota navegou cara ao norte á área rica en nitrato de Tarapacá, que Chile tomara do Perú 10 anos antes. Tarapacá era, nese momento, a rexión máis rica de Chile en recursos naturais e sen a frota estaba practicamente fóra do alcance do exército chileno. A partir de aquí, a armada organizou un exército feito de mineiros de nitrato, aos que armaron e adestraron para enfrontarse ao exército de 40.000 homes de Chile. En agosto de 1891, o novo exército desembarcou en Quintero e derrotou ao exército chileno na batalla de Concón.
e a batalla de Placilla antes de que a facción presidencial se disolvera e o lado do Congreso tomase o poder. Nas eleccións de outubro de 1891, Jorge Montt foi elixido presidente.