Fox acolleu a Revolución Francesa de 1789, interpretándoa como unha imitación tardía Continental da Revolución Gloriosa de Gran Bretaña de 1688. En resposta á toma da Bastilla
O 14 de xullo, declarou: "É o maior evento que aconteceu no mundo! E o mellor!" En abril de 1791, Fox dixo aos Comunes que "admiraba a nova constitución de Francia, considerada en conxunto, como o máis estupendo e glorioso edificio de liberdade, que fora erixido sobre o fundamento da integridade humana en calquera tempo ou país". Así, quedou un pouco desconcertado pola reacción do seu vello amigo whig, Edmund Burke, aos dramáticos acontecementos do outro lado da Canle. Na súa "Reflexións sobre a Revolución en Francia", Burke advertiu que a revolución era unha rebelión violenta contra a tradición e a autoridade adecuada, motivada por ideas utópicas e abstractas desconectadas da realidade, que levarían á anarquía e á ditadura final. Fox leu o libro e atopouno "de moi mal gusto" e "favorecendo os principios conservadores", pero evitou presionar o asunto por un tempo para preservar a súa relación con Burke. Os Whigs máis radicais, como Sheridan, romperon con Burke máis facilmente neste punto.