Ewell comandou unha división no pequeno exército de Jackson durante a Campaña do Val, gañando personalmente bastantes batallas contra os exércitos da Unión máis grandes do maior Gens. Nathaniel P. Banks, John C. Frémont e James Shields na Batalla de Front Royal e Primeira Batalla de Winchester
, Batalla de Cross Keys, e Batalla de Port Republic, respectivamente. O exército de Jackson foi entón chamado a Richmond para unirse a Robert E. Lee na protección da cidade contra o Exército do Potomac do xeneral George B. McClellan na Campaña da Península. Ewell loitou notablemente en Gaines' Mill e viu unha acción relativamente lixeira en Malvern Hill. Despois de que Lee repelira ao exército da Unión nas Batallas dos Sete Días, o Exército de Virginia do xeneral John Pope ameazou con atacar desde o norte, polo que Jackson foi enviado para interceptalo. Ewell derrotou a Banks de novo na batalla de Cedar Mountain o 9 de agosto e, volvendo ao vello campo de batalla de Manassas, liderou a súa división en acción na granxa de Brawner o 28 de agosto. Unha bola de Minie destrozou a perna dereita de Ewell e el estivo no chan durante varias horas antes de ser atopado e levado. A perna foi amputada por debaixo do xeonllo e Ewell afrontou unha dolorosa recuperación que durou meses. Aínda que recibiu unha perna de madeira, a forma irregular do tronco da perna dificultaba o seu encaixe. O día de Nadal, Ewell resbalou e caeu en Richmond, agravando aínda máis a súa lesión.