As primeiras novelas de Mihelič, "Obraz v zrcalu" (1941) e "Tiha Voda" (1942) son descricións da vida no mundo cómodo e na atmosfera aristocrática das tradicións familiares onde prevalece unha cultura de riqueza, respecto e orgullo xustamente gañados. Logo descubriu a súa propia visión persoal do mundo descritivo da literatura na que xustapone o respecto coa ironía, o entusiasmo coa repulsión, a lealdade de clase cos intentos de fuxir dela, etc. Os seus personaxes están divididos entre as tradicións, o respecto, controlando os seus sentimentos por un lado e a luxuria e a ambición por outro, co amor, a intriga, o poder político e os ricos xogando un papel clave. Un lugar especial está reservado á muller moderna emancipada e independente que se rebela contra o papel tradicional dedicado das mulleres da súa nai e da xeración da súa avoa en favor da realización emocional, aínda que isto non significa necesariamente a idealización das mulleres. Un exemplo disto é a heroína da súa novela de 1959 "Abril", que ten lugar nos primeiros meses da Segunda Guerra Mundial. En "Stolpnica osamelih žensk" (1969) e "Vrnite se, sinovi" (1972) desenvolve a ironía nas súas descricións de personaxes e xestos. "Tujec v Emoni" (1978) e "Cesta dveh cesarsjev" (1981) son novelas históricas sobre intrigas na antiga Emona e unha historia de amor na época do Congreso de Laibach
respectivamente. A súa última novela "Ure mojih dni" (1985) é unha memoria. Tamén escribiu novelas para lectores máis novos como "Pridi, moj mili Ariel" (1965) e "Puhkova kresna noč" (1972).