Completar a seguinte frase: 1958 foi un punto de inflexión noutra forma crucial para a Fórmula Un. Contra un pequeno campo de Ferraris e Maseratis, Stirling Moss gañou o Gran Premio de Arxentina pilotando un Cooper de motor central que ingresou no equipo privado de Rob Walker e impulsado por un Coventry-Climax Straight-4 de 2 litros. Esta foi a primeira vitoria para un coche co motor montado detrás do piloto na Fórmula Un. Foi tamén a primeira vitoria do Campionato do Mundo para un participante privado (excepto as 500 Millas de Indianápolis onde todas as entradas eran tecnicamente participantes privados usando chasis comprados). O próximo Gran Premio en
Mónaco tamén foi gañado polo mesmo coche Cooper, esta vez conducido por Maurice Trintignant e enfrontándose a unha oposición máis substancial. Propulsados por motores de menor tamaño, os Coopers permaneceron fóra en 1958, pero tan pronto como o novo motor Coventry-Climax de 2,5 litros estivo dispoñible, os pequenos coches británicos dominaron a Fórmula Un. A tempada de 1959 foi efectivamente o comezo da revolución do motor central, e esta tempada viu unha feroz competencia entre os traballos Cooper do australiano Jack Brabham e Moss no Cooper do equipo Walker. O transaxle Citroën Traction Avant modificado en Getrag demostrou ser o talón de Aquiles dos Cooper, polo que Walker cambiou a un transaxle fabricado polo ex-inxeniero de Maserati Valerio Colotti. A transmisión especial resultou ser máis pouco fiable que a parte estándar, e Brabham levou o título con Moss segundo.