A fiabilidade tamén foi un problema, con Laffite só rexistrando cinco acabados durante toda a tempada, pero a velocidade básica estaba alí co FW09 propulsado por Honda consistentemente entre os coches máis rápidos a través das trampas de velocidade en moitas pistas a pesar de que o propio coche producía unha alta resistencia. De feito, ambos os pilotos rexistraron unha velocidade máxima de en cualificación e a carreira no Gran Premio de Sudáfrica de 1984 (aínda que non foi tan rápido como os Brabham-BMW que rexistraron en cualificación). Rosberg tivo un ano máis exitoso que Laffite, logrando domar o impredecible manexo do coche gañando o Gran Premio de Dallas, o primeiro triunfo do equipo desde o Gran Premio de Mónaco de 1983, e dando a Honda a súa primeira vitoria no Gran Premio de Fórmula Un desde que John Surtees gañou o Gran Premio de Italia de 1967.
en Monza e a súa primeira vitoria cun motor turbo.