Cando a era dos Condottieri chegou ao seu fin en territorio italiano, comandantes militares como Ottavio Piccolomini e Raimondo Montecuccoli puxeron os seus soldados á disposición do emperador austríaco, nunha guerra de relixión que devastou Alemaña e causou a perda do 30% da súa xente, quizais a maior traxedia que Alemaña xa soportara. As forzas italianas loitaron con valentía (aínda que no lado perdedor) na batalla de Lutzen e axudaron a gañar unha gran vitoria na batalla de Nordlingen
en 1634 contra os suecos. Ambrogio Spinola e os seus homes axudaron a España a conquistar os Países Baixos en batallas como o asedio de Breda. Esta guerra foi quizais a última na que as espadas, as adagas e as lanzas xogaron un papel importante na batalla, xa que a tecnoloxía das armas de fogo era cada vez máis fiable. Os espadachíns italianos, armados con espadas curtas e punzóns, eran extremadamente eficaces para infiltrarse nas prazas de picos dos seus adversarios e derrubar aos indefensos picadores armados coas picas longas durante o brutal "empurrón das picas". No campo de batalla, o chamado "Spada da Lato" ou espada lateral converteuse no tipo de espada dominante. Ao mesmo tempo, nas cidades de Italia, a espada lateral evolucionou a un novo tipo de espada, usada nun ambiente civil para duelos. Esta espada civil é coñecida como "La Striscia" ou Rapier en inglés. Os franceses adoptaron a espada de duelo italiana e dominárona, e crese que entre 1600 e 1700 máis de 70.000 franceses morreron en duelos, moitos deles mortalmente feridos por un Rapier. A partir de finais do século XVI, a esgrima italiana alcanzou unha popularidade considerable en toda Europa, especialmente co tratado de Salvator Fabris cuxo "De lo schermo overo scienza d<unk>arme" de 1606 exerceu unha gran influencia non só en Italia senón tamén en Alemaña. Fabris foi seguido por mestres italianos como Nicoletto Giganti (1606), Ridolfo Capo Ferro (1610), Francesco Alfieri (1640), Francesco Antonio Marcelli (1686) e Bondi' di Mazo (1696).