En 1952, Eisenhower entrou na carreira presidencial como republicano para bloquear as políticas estranxeiras isolacionistas do senador Robert A. Taft; Taft opúxose á OTAN e non quería enredos estranxeiros. Eisenhower gañou esas eleccións e as eleccións de 1956 en choques de terra, ambas as veces derrotando a Adlai Stevenson II. Os principais obxectivos de Eisenhower no cargo eran conter a propagación do comunismo e reducir os déficits federais. En 1953, considerou o uso de armas nucleares para acabar coa Guerra de Corea, e podería ter ameazado a China cun ataque nuclear se non se alcanzara rapidamente un armisticio. China aceptou e un armisticio resultou que permanece en vigor. A súa política New Look de disuasión nuclear priorizou as armas nucleares baratas mentres reducía o financiamento para as costosas divisións do exército. Continuou a política de Harry S. Truman de recoñecer a Taiwán como o goberno lexítimo de China, e gañou a aprobación do Congreso da Resolución de Formosa. A súa administración proporcionou unha gran axuda para axudar aos franceses a loitar contra os comunistas vietnamitas na Primeira Guerra de Indochina. Despois da saída dos franceses, deu un forte apoio financeiro ao novo estado de Vietnam do Sur. Apoiou os golpes militares de cambio de réxime en Irán.
e Guatemala orquestrada pola súa propia administración. Durante a crise de Suez de 1956, condenou a invasión de Israel, Gran Bretaña e Francia de Exipto, e forzou a súa retirada. Tamén condenou a invasión soviética durante a Revolución húngara de 1956, pero non tomou ningunha acción. Despois de que a Unión Soviética lanzara o Sputnik en 1957, Eisenhower autorizou o establecemento da NASA, o que levou á carreira espacial. Enviou 15.000 soldados durante a crise do Líbano de 1958. Ao final do seu mandato, non conseguiu organizar unha reunión de cúpula cos soviéticos cando un avión espía estadounidense foi derribado sobre a Unión Soviética. Aprovou a invasión da Baía dos Porcos, que foi deixada a John F. Kennedy para levar a cabo.