Despois da perda de Chipre aos otománs na cuarta guerra otomán-veneciana (1570-1573), a illa de Creta (o "Reino de Candia") foi a última gran posesión de Venecia no exterior. A súa importante posición estratéxica fíxoa un obvio obxectivo para a futura expansión otomana, mentres que o seu tamaño e o seu terreo fértil, xunto co mal estado das súas fortalezas, fixeron dela un premio máis tentador que Malta. Do lado veneciano, a "Serenísima", coa súa débil armada e gran dependencia do comercio ininterrompido, estaba ansiosa por non provocar aos otománs. Por iso, Venecia observou escrupulosamente os termos do seu tratado cos otománs, asegurando máis de sesenta anos de relacións pacíficas. A principios do século XVII, ademais, o poder veneciano declinara considerablemente. A súa economía, que unha vez prosperou debido ao seu control sobre o comercio de especias orientais, sufriu como resultado da apertura das novas rutas comerciais do Atlántico e da perda do importante mercado alemán debido á Guerra dos Trinta Anos. Ademais, a República estaba involucrada nunha serie de guerras no norte de Italia como a Guerra de Mantua.
e foi debilitado por un brote de peste en 1629-1631.