Como líder dos Smiths, Morrissey, descrito como "lanky, de voz suave, desconcertado e de lentes", subverteu moitas das normas que estaban asociadas coa música pop e rock. A simplicidade estética da banda foi unha reacción ao exceso personificado polos New Romantics, e mentres Morrissey adoptou un aspecto andróxino como os New Romantics ou os anteriores glam rockers, o seu era moito máis sutil e discreto. Segundo un comentarista, "era un letrado; usaba gafas NHS e un audífono no escenario; era celibato. O peor de todo, era sincero", coa súa música sendo "tan embriagadamente melancólica, tan perigosamente reflexiva, tan seductoramente divertida que atraía aos seus oíntes... a unha relación con el e a súa música en vez do mundo". Nun artigo académico sobre a banda, Julian Stringer caracterizou aos Smiths como "un dos grupos máis abertamente políticos de Gran Bretaña", mentres que no seu estudo do seu traballo, Andrew Warns chamouos "a máis anticapitalista das bandas". Morrissey foi particularmente crítico coa entón primeira ministra Margaret Thatcher; despois do atentado do hotel de Brighton en outubro de 1984
, comentou que "a única tristeza" foi "que Thatcher escapou ilesa". En 1988, afirmou que a Sección 28 "encarna a propia natureza de Thatcher e o seu odio natural".