Escribe unha continuación para este parágrafo - O 1 de febreiro de 1960, nas sentadas de Greensboro
, catro estudantes universitarios afroamericanos protestaron contra a segregación e as leis de Jim Crow sentándose nun mostrador de comidas "só para brancos". O uso de sentadas como medio de protesta fíxose cada vez máis popular en todo o Sur, e os organizadores anti-segregacionistas comezaron a ver aos estudantes universitarios como un recurso potencial. O Comité de Coordinación Estudiantil Non Violento (SNCC) xogou un papel central no movemento polos dereitos civís dos anos 60. O Comité de Coordinación Estudantil Non Violenta foi fundado a principios de 1960 en Raleigh, Carolina do Norte, en resposta ao éxito dunha onda de sentadas nas cidades universitarias do Sur, onde os estudantes negros rexeitaron saír dos restaurantes nos que se lles negou o servizo en base á súa raza. Esta forma de protesta non violenta trouxo ao SNCC a atención nacional, lanzando unha luz pública ásperas sobre o racismo branco no Sur. O Southern Christian Leadership Council (SCLC) de Martin Luther King, Jr. convocou unha conferencia máis tarde ese ano para fundar unha nova organización, e a partir diso creceu o Comité de Coordinación Estudantil Nonviolento (SNCC, xeralmente pronunciado "snick"). Unindo forzas co Congreso da Igualdade Racial (CORE), activistas brancos e negros viaxaron en autobuses xuntos a cidades do Sur para protestar contra as terminais de autobuses segregadas. Pronto o SNCC estableceu unha reputación como a "tropa de choque" do Movemento dos Dereitos Civís.