A conmemoración da Nakba polos cidadáns árabes de Israel que son persoas desprazadas internamente como resultado da guerra de 1948 foi practicada durante décadas, pero ata principios da década de 1990 era relativamente débil. Inicialmente, a memoria da catástrofe de 1948 era de carácter persoal e comunitario e as familias ou membros dunha determinada aldea aproveitarían o día para reunirse no lugar das súas antigas aldeas. As comemoracións a pequena escala do décimo aniversario en forma de vigilias silenciosas foron realizadas por estudantes árabes nalgunhas escolas en Israel en 1958, a pesar dos intentos das autoridades israelís de frustralos. As visitas aos sitios das antigas aldeas fixéronse cada vez máis visibles despois dos eventos do Día da Terra en 1976. Tras o fracaso da Conferencia de Madrid de 1991
Para abordar o tema dos refuxiados, a Asociación para a Defensa dos Dereitos dos Desplazados Internos en Israel foi fundada para organizar unha Marcha do Retorno ao sitio dunha aldea diferente cada ano o 15 de maio para colocar a cuestión na axenda pública israelí.