En 1672, estalou a guerra franco-holandesa, coa participación de Brandeburgo-Prusia como aliado da República Holandesa. Esta alianza baseouse nun tratado de 1669, e resultou na ocupación francesa de Brandenburgo-Cleves prusiana. En xuño de 1673, Federico Guillerme abandonou a alianza holandesa e celebrou un tratado de subvención con Francia, que a cambio se retirou de Cleves. Cando o Sacro Imperio Romano declarou a guerra a Francia, unha chamada "Reichskrieg", Brandeburgo-Prusia volveu cambiar de bando e uniuse ás forzas imperiais. Francia presionou ao seu aliado Suecia para alivialo atacando Brandeburgo-Prusia desde o norte. Carlos XI de Suecia, dependente de subvencións francesas, ocupou de mala gana o Uckermark de Brandeburgo en 1674, iniciando o teatro alemán da Guerra de Escandinavia (Guerra Brandeburgo-Sueca). Federico Guillerme reaccionou prontamente marchando cos seus exércitos desde o Rin ao norte de Brandeburgo, e atopou a retaguardia do exército sueco, que estaba en proceso de cruzar un pantano, na batalla de Fehrbellin
(1675). Aínda que unha escaramuza menor desde unha perspectiva militar, a vitoria de Frederick William resultou ser de enorme significado simbólico. O "Gran Elector" comezou unha contraofensiva, perseguindo as forzas suecas en retirada a través da Pomerania sueca.