O Xapón foi habitado desde o período do Paleolítico Superior (30.000 a.C.), aínda que a primeira mención escrita do arquipélago aparece nunha crónica chinesa rematada no século II d.C. Entre os séculos IV e IX, os reinos de Xapón unificáronse baixo un emperador e a corte imperial con sede en Heian-kyō. A partir do século XII, o poder político estaba en mans dunha serie de ditadores militares ("shōgun") e señores feudais ("daimyō"), e reforzado por unha clase de nobreza guerreira ("samurai"). Despois dun período de guerra civil de un século, o país foi reunificado en 1603 baixo o shogunato Tokugawa, que promulgou unha política exterior isolacionista. En 1854, unha frota dos Estados Unidos forzou a Xapón a abrir o comercio con Occidente, o que levou ao fin do shogunato e á restauración do poder imperial en 1868. No período Meiji, o Imperio do Xapón adoptou unha constitución de modelo occidental e perseguiu un programa de industrialización e modernización. En 1937, o Xapón invadiu a China; en 1941, entrou na Segunda Guerra Mundial como potencia do Eixo. Despois de sufrir a derrota na Guerra do Pacífico e dous bombardeos atómicos, o Xapón rendeuse
En 1945 foi ocupada polos Aliados durante sete anos, durante os cales adoptou unha nova constitución. Baixo a constitución de 1947, o Xapón mantivo unha monarquía parlamentaria constitucional unitaria cunha lexislatura bicameral, a Dieta Nacional.