OCI estaba representado polo bufete de Sullivan &amp; Cromwell, dous dos seus empregados e socios eran John Foster Dulles e Allen Dulles, que en 1950 aínda non formaban parte do goberno dos Estados Unidos. Cando o contrato da OCI foi frustrado por Mossadeq e o Parlamento iraniano, John Foster Dulles e Allen Dulles declararon a guerra persoal a Mossadeq. Unha vez que os dous irmáns Dulles entraron oficialmente no goberno dos Estados Unidos en 1953 como Secretario de Estado e Director da CIA, arranxaron, coa axuda de Christopher Montague Woodhouse, o ex xefe da intelixencia británica en Irán, e o xefe do Servizo Secreto de Inteligencia británico, Sir John Sinclair, a miúdo referido como "C", para derrocar
O goberno de Mohammed Mossadeq. O derrocamento foi supervisado por Frank Wisner, un amigo de Allen Dulles en Washington e un subordinado da CIA. O socio no local no derrocamento e empregado da CIA foi Kermit Roosevelt. Mohammed Mossadeq detestaba o comunismo e consideraba amigo do novo presidente, o xeneral Eisenhower. O principal delito de Mossadeq foi frustrar os beneficios dos irmáns Dulles persoalmente, a súa firma Sullivan & Cromwell, os seus clientes OCI, a J. Schroder Banking Corporation, e Chase Manhattan Bank. Os dous clientes bancarios parecen ser xogadores menores, a identidade das once firmas de enxeñería e consultoría segue sendo escura e a súa influencia penetrante no proceso de reconstrución da posguerra é algo que necesita ser investigado máis a fondo.