Escribe unha continuación para este parágrafo - A guerra rematou
en maio de 1945 e Weidt foi despedido do exército británico durante a primavera de 1946. Regresou inmediatamente a París, coa intención de establecerse alí, e fundou os "Ballets des Arts". O director do teatro, Charles Dullin, arranxou para que usase un estudio no teatro Sarah Bernhardt. Coincidentemente, era o mesmo estudo que o empresario Sergei Diaghilev puxera á disposición de Nijinsky en 1909. Nesta época estaba sendo apoiado nas súas actividades de danza por Dominique (1930-) e Françoise Dupuy. Os Dupuys, respectivamente un bailarín e un coreógrafo, e os seus máis novos protexidos que se coñeceron orixinalmente en 1946 nunha clase de baile realizada por Jean Weidt, seguirían presentando a coreografía de Wendt ata o século XXI. En París, Weidt construíu a súa empresa e, a pesar da falta de diñeiro e frecuentemente de terríbeis condicións de vida, realizou varias viaxes a través dun continente destrozado, incluíndo unha a Alemaña ocupada e outra, en 1947, a Copenhague. A xira de Copenhague de 1947, que incluía o "Concurso Internacional de Coreografía" onde Weidt gañou un primeiro premio cunha peza revolucionaria chamada "La Cellule / Die Zelle" ("A célula"). De volta a París, os críticos non quedaron impresionados co seu triunfo en Dinamarca, e a coreografía de Jean Weidt parecía ter caído de moda desde o final da guerra. Houbo unha nova xira exitosa polos Países Baixos e Bélxica, e a súa reputación permaneceu forte no que quedaba de Alemaña, pero o financiamento continuou a ser un desafío. En 1948 finalmente trasladouse á parte oriental de Berlín, desde 1945 administrada como parte da zona de ocupación soviética, onde a perspectiva de un apoio financeiro relativamente xeneroso do goberno para o ballet.