En 1830, Francia sufriu a Revolución de xullo para expulsar aos reacionarios reis borbónicos e instalar ao orleanista Luís Filipe como rei. En contraste, o reinado da raíña Vitoria comezou en 1837 de forma pacífica. As principais potencias europeas -Rusia, Austria, Gran Bretaña e, en menor medida, Prusia- estaban decididas a manter a Francia baixo control, polo que Francia en xeral seguiu unha política exterior cautelosa. Luís Filipe aliouse con Gran Bretaña, o país co que Francia compartía a forma de goberno máis similar, e o seu combativo secretario de Relacións Exteriores Lord Palmerston. No primeiro ano de Luís Filipe no poder, rexeitou anexar a Bélxica durante a súa revolución.
, en vez de seguir a liña británica de apoiar a independencia. A pesar das posturas do ministro francés Adolphe Thiers en 1839-1840 de que Francia protexería ao cada vez máis poderoso Muhammad Ali de Exipto (un virrei do Imperio Otomán), non chegaron reforzos, e en 1840, para a gran vergoña de Francia, Ali foi forzado a asinar a Convención de Londres polos poderes. As relacións enfriáronse de novo baixo os gobernos de François Guizot e Robert Peel. En 1846 as relacións volveron a agudizarse cando, con Palmerston de volta como Secretario de Asuntos Exteriores, o goberno francés acordou apresuradamente que Isabel II de España e a súa irmá casasen con membros das dinastías borbónica e orleanista, respectivamente. Palmerston esperaba arranxar un matrimonio, e "The Affair of the Spanish Marriages" foi en xeral visto desfavorablemente polos historiadores británicos ("Polo xuízo desapasionado da historia foi universalmente condenado"), aínda que se adoptou unha visión máis comprensiva nos últimos anos.