O 9 de abril, o buque foi trasladado á 8a Flotilla de Destructores en Kirkenes. Xunto cos destructores Z24 e Z25, Hermann Schoemann partiu para interceptar o convoi QP 14 dous días despois, pero non conseguiu localizar ningún barco aliado en neve e baixa visibilidade. O trío saíu de novo o 30 de abril para interceptar o convoi QP 11 en dirección oeste.
e o cruceiro lixeiro, torpedeado antes polo Atoparon o convoi ao día seguinte, pero só conseguiron afundir un carguero soviético de 2.847-GRT, xa que os catro destructores de escolta do convoi rexeitaron repetidamente os intentos de chegar aos barcos do convoi. A pesar dunha significativa vantaxe de poder de fogo, os alemáns só sufriron danos moderados nos enfrontamentos do día. O capitán Alfred Schulze-Hinrichs, comandante da flotilla, interrompeu a batalla ao final da tarde e decidiu buscar o cruceiro, o seu obxectivo orixinal. Atoparon o "Edinburgh" e as súas escoltas na mañá do 2 de maio e achegáronse para atacar con torpedos. O cruceiro abriu o lume primeiro e desactivou o "Hermann Schoemann" coa súa segunda salva con impactos en ambas salas de máquinas. O destróier volveuse e soltou fumes flotantes para crear unha cortina de fume detrás da cal puidese esconderse. O dano foi demasiado grave para volver á base e, mentres a tripulación se preparaba para abandonar o barco, o "Hermann Schoemann" foi atacado polos destructores británicos que o golpearon polo menos tres veces máis. "Z24" e "Z25" levaron uns 223 superviventes antes de que a nave fose afundida pola súa tripulación nas coordenadas. Outros 56 homes foron rescatados despois de que os destructores alemáns rompesen o compromiso. Durante a batalla 8 homes foron mortos e outros 45 feridos.