Resume o artigo:  Londres (CNN) A franxa ultra-radical de Túnez volveu morder un goberno nacido do experimento máis exitoso de reforma constitucional que emerxe das revolucións da Primavera Árabe de 2011. O ataque do mércores ao Museo do Bardo en Túnez foi moi previsible, procedente do que o Ministerio do Interior tunecino chama unha violenta franxa islámica ultra-radical forzada á clandestinidade - pero non esmagada - polos servizos de seguridade. Os grupos yihadistas que representan a miles de militantes activos no país e no estranxeiro estiveron ameazando con represalias contra a maioría de Túnez que mira ao exterior e é amigable cos investimentos. O ataque foi realizado por dous pistoleiros, que se cre que foron apoiados por polo menos dous cómplices. Pode torpedear os esforzos para reactivar a industria turística de Túnez que xera emprego e pode desalentar a outros visitantes que gastan moito. Probablemente levará aos tunecinos - que mostraron unha saudable propensión a unirse ante a maior adversidade a pesar dun marcado apetito por disputas políticas - a apoiar unha resposta robusta do presidente electo Beji Caid Essebsi. O ataque engade á narrativa global pola que os revolucionarios islámicos - cada vez máis voando baixo a bandeira do chamado Estado Islámico (ISIS) - representan unha crise existencial para os estados moderados, a miúdo aliados occidentais, no mundo árabe. Túnez é o único país que saíu da revolución da Primavera Árabe co seu proceso político intacto. O actual presidente, Essebsi, que foi elixido en novembro de 2014, e a súa coalición gobernante, son o produto dun longo proceso constitucional. En catro tumultuosos anos, competiron duramente, pero tamén mostraron capacidade para traballar cos partidos de oposición, liderados polo "islamista moderado" Ennahda, que está representado no goberno e no parlamento. Os islamistas dunha tonalidade moi diferente foron os responsables do ataque de Bardo. Os grupos salafistas locais (dos cales o máis coñecido é Ansar Al-Sharia) así como as unidades multinacionais, incluíndo ISIS, foron máis eficaces no recrutamento de mozos tunisinos descontentos nos barrios máis pobres da capital...
Os ultra-radicais xa ameazaron a maioría liberal de Túnez. A maioría dos tunecinos probablemente apoie unha resposta robusta do presidente, escribe. Ataca un recordatorio de que a transición de Túnez á democracia é "frágil", di Marks.