Zulfikar Ali Bhutto, un membro fundador do establishment, comezou a buscar unha nova identidade para Paquistán, principalmente unha que non compartise coa veciña rival India. En consecuencia, Paquistán comezou a mirar cara ao Oriente Medio para "axuda, ideoloxía e cooperación estratéxica"; ao mesmo tempo que volve as costas á súa propia historia compartida coa India no sur de Asia. Seguindo as políticas da era de Ayub Khan, Cachemira permaneceu importante para o establecemento por varias razóns; máis notablemente debido á súa importancia estratéxica para Paquistán. Ademais, foi visto como unha oportunidade para que Paquistán cumprise a súa visión da súa fundación, a teoría das dúas nacións, de ser unha "pátria para os musulmáns indios oprimidos". (A pesar de ser moi poucos, o número de aqueles no establishment que queren que Paquistán saia do conflito de Cachemira coa India está crecendo.) Fóra do conflito de Cachemira, a India como nación foi percibida como unha ameaza existencial para o Paquistán en todos os sentidos, particularmente despois da secesión de 1971.
de Bangladesh de maioría musulmá (anteriormente Paquistán Oriental), e a crenza deste último de que a India non representaba unha ameaza existencial, poñendo en perigo a teoría das dúas nacións.