Completa a seguinte frase: John W. Dawson volveu a Joggins no verán de 1853 sen Charles Lyell, que fora contratado para traballar para o
A Feira Mundial de 1853 na cidade de Nova York. Dawson continuou investigando a Formación Joggins só, e o 2 de novembro de 1853 enviou o seu levantamento completo a Lyell. Dawson afirmou que os seus achados e os de Lyell coincidían cos feitos por William Logan, e en 1855 Dawson xa non usaba a súa propia enquisa e comezou a confiar só en Logan como referencia. Nunha revisión de 2005 das súas respectivas enquisas, determinouse que o traballo de Dawson e Lyell era máis preciso que o de Logan. "Hylonomus lyelli" foi descuberto en Joggins Cliffs por Dawson e descrito formalmente en 1859. A especie, nomeada en honra do seu colega Charles Lyell, sería máis tarde recoñecida como o réptilo máis antigo coñecido e sería o fóssil provincial de Nova Escocia. Un rastro fóssil que Dawson descubriu en 1866 foi creído nun momento dado por ter sido feito polo maior invertebrado coñecido "Arthropleura", pero Dawson finalmente atopou o rastro distinto o suficiente para ser asignado á súa propia especie: "Diplichnites aenigma". Dawson dedicaría gran parte da súa carreira ao estudo da Formación de Joggins e volveu en 1877, realizando unha expedición financiada pola Royal Society para buscar máis exemplares incrustados nas árbores fósiles. Os explosivos foron detonados en Coal Mine Point, expondo vinte e cinco árbores de licopsídeos; destes, quince contiñan fósiles de vertebrados que representan máis de cen exemplares, a maior colección de tetrápodos do Paleozoico que se atopou. Dawson e Lyell chegarían con moitas teorías ao longo dos anos para explicar por que tantos animais se reunirían alí. A primeira suxestión foi que as criaturas estivesen a cubrirse, pero tamén se suxería que morreran noutro lugar e fosen lavadas polos troncos pola auga. En última instancia, Dawson chegaría a crer que os animais caeran no maletero e morreran alí, incapaces de escapar.