A revolta de Hananu coincidiu coa revolta alauita nas montañas costeiras de Siria liderada por Saleh al-Ali, e tanto al-Ali como Hananu refírense conxuntamente ás súas revoltas como parte do "movemento nacional xeral de Alepo Occidental". A pesar das primeiras vitorias rebeldes, as operacións de guerrilla cesaron despois da ocupación francesa da cidade de Alepo en xullo de 1920 e a disolución do goberno árabe en Damasco, o principal patrocinador da revolta. As forzas de Hananu renovaron a rebelión en novembro de 1920 despois de asegurar unha substancial axuda militar das forzas turcas.
de Mustafa Kemal, que loitaba contra os franceses polo control do sur de Anatolia. No pico da revolta en 1920, Hananu estableceu un cuasi-estado na rexión entre Alepo e o Mediterráneo. Os rebeldes sufriron grandes derrotas no campo de batalla en decembro de 1920, e tras os acordos entre os franceses e os turcos, o apoio militar turco aos rebeldes disipóuse en gran medida na primavera de 1921. As forzas francesas invadiron a última fortaleza de Hananu en Jabal Zawiya en xullo. Hananu foi xulgado polas autoridades mandatarias francesas e finalmente foi absolto. A insurxencia de baixo nivel liderada por Yusuf al-Sa'dun persistiu, co último gran compromiso militar coas forzas francesas ocorrendo o 8 de agosto de 1926. O último ocorreu durante a Gran Revolta Siria, que comezou no verán de 1925.