Un movemento foi iniciado por Antonio Nariño, que se opuxo ao centralismo español e liderou a oposición contra o Virreinato. Cartagena fíxose independente en novembro de 1811. En 1811 proclamáronse as Provincias Unidas de Nova Granada, encabezadas por Camilo Torres Tenorio. A aparición de dúas correntes ideolóxicas distintas entre os patriotas (federalismo e centralismo) deu lugar a un período de inestabilidade. Pouco despois de que remataran as guerras napoleónicas, Fernando VII, recentemente restaurado ao trono en España, decidiu inesperadamente enviar forzas militares
para recuperar a maior parte do norte de América do Sur. O virreinato foi restaurado baixo o mando de Juan Sámano, cuxo réxime castigou aos que participaron nos movementos patrióticos, ignorando os matices políticos das xuntas. A vinganza alimentou unha rebelión renovada, que, combinada cunha España debilitada, fixo posible unha rebelión exitosa liderada polo venezolano Simón Bolívar, que finalmente proclamou a independencia en 1819. A resistencia pró-española foi derrotada en 1822 no actual territorio de Colombia e en 1823 en Venezuela.