No momento do Colloquio de Marburgo, Suleiman o Magnífico estaba sitiando Viena.
cun vasto exército. Lutero argumentara en contra de resistir aos turcos na súa "Explicación das Noventa e cinco teses" de 1518, provocando acusacións de derrotismo. El viu os turcos como un azote enviado por Deus para castigar aos cristiáns, como axentes do apocalipse bíblico que destruirían o Anticristo, quen Lutero cría ser o papado ea Igrexa Romana. Rexeitou consistentemente a idea dunha Guerra Santa, "como se o noso pobo fose un exército de cristiáns contra os turcos, que eran inimigos de Cristo. Isto é absolutamente contrario á doutrina e ao nome de Cristo". Por outra banda, de acordo coa súa doutrina dos dous reinos, Lutero apoiou a guerra non relixiosa contra os turcos. En 1526, argumentou en "Se os soldados poden estar nun estado de graza" que a defensa nacional é a razón dunha guerra xusta. En 1529, en "Sobre a guerra contra os turcos", estaba instando activamente ao emperador Carlos V e ao pobo alemán a loitar unha guerra secular contra os turcos.