En 1913, Romanía era o cuarto maior exportador de trigo do mundo, pero a cuestión da distribución desigual da terra fíxose persistentemente problemática (e de feito foi exacerbada ese ano cando os campesiños romaneses loitaron na Segunda Guerra dos Balcáns, presenciando de primeira man o esquema de distribución de terras moito máis equitativo en vigor en Bulgaria). A finais do século XIX, uns 2.000 terratenientes controlaban máis da metade da terra, mentres que os campesiños (con pouca representación no goberno e acceso limitado á terra e dereitos de propiedade) tiñan só un terzo. En 1888, o descontento dos campesiños coa distribución desigual da terra resultou en enfrontamentos sangrientos que provocaron reformas agrarias parciais e ineficaces. O sistema desigual continuou a levar ao campesiñado á bancarrota e parecía levar cada vez máis cara a un sistema de propiedade ausente. Case dúas décadas despois, tivo lugar un segundo episodio máis violento: a Revolta dos Campesiños Rumanos de 1907.
, que case causou unha revolución completa e levou á morte de varios miles de campesiños unha vez que o exército intervino. Como consecuencia, o goberno introduciu nova lexislación en 1907-08 para beneficiar aos campesiños, incluíndo unha nova lei sobre contratos agrícolas e unha lei que establecía un banco de crédito rural (Casa Rurală) destinado a facilitar compras e arrendamentos, transferindo propiedades dos grandes terratenientes aos campesiños. Con todo, estas leis (influenciadas pola tendencia "poporanista" de Constantin Stere) foron mal aplicadas, unha cantidade totalmente inadecuada de terra foi posta a disposición para a compra e a gran maioría dos campesiños nin sequera cualificaron para a maioría da asistencia dispoñible.