Resume o artigo:  Os intentos de algúns no Partido Republicano de minar a política do presidente Barack Obama en Irán parecen extraordinarios. En primeiro lugar, a dirección republicana convidou a Benjamin Netanyahu a falar ao Congreso sen consultar a Casa Branca, e advertiu debidamente contra o ablandamento da liña occidental sobre Irán. Agora, 47 senadores escribiron unha carta aberta ao réxime iraniano para advertir que calquera acordo acordado con Obama podería ser revertido despois das eleccións presidenciais de 2016. É un movemento sorprendente. Pero isto non é, estritamente falando, único. Persoas de ambos os partidos fixeron cousas moito máis notables no pasado. En 1983, o senador Edward Kennedy intentou establecer unha canle diplomática persoal coa Unión Soviética, evitando efectivamente ao presidente Ronald Reagan. Traballando a través de representantes, suxeríu que visitase Moscova para reunirse coa dirección comunista e ofreceu axudarlles a presentar o seu caso ao pobo estadounidense sobre por que preferian o diálogo á confrontación. Como o xornalista do Washington Post, Vincent Bzdek, sinala no seu libro "The Kennedy Legacy", isto ocorreu preto das eleccións presidenciais dos Estados Unidos, e algúns conservadores interpretaron isto como un acto de traizón, quizais incluso unha violación da Lei Logan, que prohibe aos cidadáns privados participar na diplomacia co obxectivo de cambiar a política exterior. Podería argumentarse que o senador estaba motivado por altos ideais: tiña un claro historial de campaña para reducir as tensións da Guerra Fría e pensaba que Reagan estaba maltratando aos soviéticos. En máis dunha ocasión, Kennedy politizou a política exterior no Senado. No meu libro sobre as primarias presidenciais demócratas de 1980, noto que Kennedy se opuxo á postura de liña dura de Jimmy Carter sobre a invasión soviética de Afganistán -- unha postura ben intencionada, profética e algo vantaxosa para a campaña de Kennedy para a nominación demócrata. Pero non son só os demócratas os que o fixeron. Un paso adiante, Richard Nixon. En 1968, as eleccións presidenciais parecían próximas. Coa administración de Johnson dirixíndose cara...
A carta dos senadores republicanos aos líderes iranianos parece extraordinaria. Pero minar a política exterior dun presidente non é nada único, di Stanley. Di que tanto a esquerda como a dereita foron ao redor das administracións para tratar con líderes estranxeiros.