Escribe unha continuación para este parágrafo - Dijon foi usado por última vez en 1984, e para entón os motores turbocargados eran case omnipresentes, salvo o equipo Tyrrell que aínda usaba o motor Cosworth V8. O órgano rector internacional do automovilismo na época, a FISA, instituíu unha política de contratos a longo prazo con só un circuíto por Gran Premio. A elección foi entre Dijon e Ricard <unk> o pequeno circuíto de Prenois tiña coches rodando na gama de 1 minuto e 1 segundo, e Ricard era a principal instalación de probas para a Fórmula Un naquel momento. Así que foi Ricard o escollido, e foi sede da carreira de 1985 a 1990. A partir de 1986 a Fórmula Un usou unha versión abreviada do circuíto, despois do accidente fatal de Elio de Angelis nas curvas rápidas de Verriere. De Angelis non resultou ferido polo accidente, con todo o seu coche pegou lume e non había comisarios para axudalo xa que era unha sesión de proba, e morreu de inhalación de fume no hospital ao día seguinte. Estas dúas curvas rápidas e toda a sección superior do circuíto non se usaron nas últimas cinco carreiras. Prost gañou as tres últimas carreiras alí, sendo a de 1988 unha vitoria particularmente dramática; superou ao seu compañeiro de equipo Ayrton Senna na Curva de Signes ao final do Mistral Straight ultrarrápido e mantivo o liderado ata a meta, e o evento de 1990 (na que os motores turbocargados estaban prohibidos) foi liderado por máis de 60 voltas polo italiano Ivan Capelli e o brasileiro Maurício Gugelmin en subfinanciado, Adrian Newey deseñou coches Leyton-House <unk> dous coches que non conseguiran clasificarse no evento anterior
en México. Prost, agora pilotando para Ferrari despois de pilotar para McLaren de 1984 a 1989, fixo unha carga tardía da carreira e pasou a Capelli para levar a vitoria; Gugelmin retirouse antes.