Resume o artigo:  O terror que chegou a Túnez o mércores, o ataque máis letal contra turistas no mundo árabe desde a masacre de 1997 en Luxor, Exipto, tardou en chegar. Tunisia foi amplamente vista como a única historia de éxito da Primavera Árabe cunha nova constitución progresista, un presidente e un primeiro ministro seculares libremente elixidos e unha oposición islamista moderada ata agora comprometida cos principios democráticos. Pero o progreso económico está moi atrasado. O alto desemprego creou frustracións entre os mozos e un número significativo buscou respostas no islam radical. A apertura política en Túnez deu aos radicais máis espazo para respirar, os seus números aumentaron pola liberación de militantes islamistas endurecidos durante a revolución tunisina de 2011 que eliminou décadas de goberno autocrático. Un dos que foi liberado da cadea foi Seifallah ben Hassine, tamén coñecido como Abu Iyyad, un veterano yihadista tunecino que traballou con Osama bin Laden en Afganistán nos anos 90 e fundou o grupo Combatente Tunecino. Pouco despois de ser liberado fundou Ansar al Shariah en Túnez, un movemento pro-jihadista que ten ata 40.000 seguidores. O grupo ten un punto de vista similar ao do seu homónimo en Libia, que os Estados Unidos din que realizou o ataque ao Consulado dos Estados Unidos en Bengasi o 11 de setembro de 2012, e segundo Geoff Porter, un experto en terrorismo de North Africa Risk Consulting, hai vínculos reais e fluídos entre os dous grupos. Tres días despois do ataque de Beghazi, Ansar al Shariah en Túnez organizou un ataque de turba fóra da Embaixada dos Estados Unidos en Túnez que puxo vidas estadounidenses en risco. Segundo o goberno dos Estados Unidos, o grupo tamén foi responsable de varios outros ataques, incluíndo intentos de atentados suicidas en destinos turísticos tunecinos. En outubro de 2013, un suicida tunecino suicidouse fóra dun hotel de praia en Sousse, matándose só a si mesmo. Outro foi detido en Monastir antes de poder explotar o seu dispositivo. Os dous tentaron viaxar a Siria, pero foron convencidos por...
Tunisia foi vista como a única historia de éxito da Primavera Árabe. O progreso económico quedou atrás dos principios democráticos. O terror foi infiltrándose na rexión por un tempo, alimentado por disturbios rexionais.