En 55 e 54 a.C., Xulio César, como parte das súas campañas na Galia, invadiu a Bretaña
e afirmou ter conseguido unha serie de vitorias, pero nunca penetrou máis aló de Hertfordshire e non puido establecer unha provincia. Con todo, as súas invasións marcan un punto de inflexión na historia británica. O control do comercio, o fluxo de recursos e bens de prestixio, fíxose cada vez máis importante para as elites do sur de Gran Bretaña; Roma converteuse constantemente no xogador máis importante en todos os seus tratos, como provedor de gran riqueza e patrocinio. Unha invasión e anexión a gran escala era inevitable, en retrospectiva.