O xeneral Jiang Dingwen da Primeira Zona de Guerra deu este relato do comportamento dos civís de Henan: "Durante a campaña, o fenómeno inesperado foi que a xente das montañas no oeste de Henan atacou ás nosas tropas, tomando pistolas, balas e explosivos, e mesmo morteiros de alta potencia e equipos de radio... Cercaron as nosas tropas e mataron aos nosos oficiais. Escoitámolo moitas veces. Os xefes das aldeas e os baojia (grupos de responsabilidade mutua das aldeas) simplemente fuxiron. Ao mesmo tempo, levaron os nosos granos almacenados, deixando as súas casas e campos baleiros, o que significaba que os nosos oficiais e soldados non tiñan comida durante moitos días". Esta foi a vinganza pola inundación do río Amarelo de 1938
e a fame chinesa de 1942-1943. O relato do xeneral Jiang tamén dixo: "Na verdade, isto é realmente doloroso para min dicir: ao final os danos que sufrimos polos ataques do pobo foron máis graves que as perdas das batallas co inimigo". Os campesiños de Henan recolleron as armas que as tropas do Kuomintang abandonaron para defenderse dos xaponeses. Ademais, cando o exército do Kuomintang ordenou aos habitantes de Henan que destruísen as estradas locais para impedir o avance xaponés, rexeitaron. De feito, ás veces incluso volvían de noite e reparaban estradas que o exército destruíra de día.