A única forza italiana que preocupou aos Aliados foi a Armada Real Italiana ("Regia Marina"), a cuarta armada máis grande do mundo naquel momento. En novembro de 1940, a Royal Navy británica lanzou un ataque aéreo sorpresa contra a frota italiana en Taranto.
que paralizou os principais buques de guerra italianos. Aínda que a frota italiana non infligiu danos graves como se temía, mantivo importantes forzas navais da Mancomunidade Británica no mar Mediterráneo. Esta frota necesitaba loitar contra a frota italiana para evitar que as forzas da Mancomunidade Británica en Exipto e Oriente Medio se cortasen de Gran Bretaña. En 1941, na illa de Kastelorizo, controlada por Italia, ao largo da costa de Turquía, as forzas italianas lograron rexeitar as forzas británicas e australianas que intentaban ocupar a illa durante a Operación Abstención. En decembro de 1941, un ataque secreto das forzas italianas tivo lugar en Alexandría, Exipto, no que os buceadores italianos uniron explosivos a buques de guerra británicos, o que resultou en que dous acorazados británicos resultaron gravemente danados. Isto foi coñecido como o ataque a Alexandría. En 1942, a armada italiana infligiu un duro golpe a unha frota de convois británicos que intentaba chegar a Malta durante a Operación Harpoon, afundindo varios buques británicos. Co paso do tempo, as navías aliadas inflixiron graves danos á frota italiana, e arruinaron a única vantaxe de Italia sobre Alemaña.