Esta política de illar artificialmente aos manchúes do nordeste do resto de China non podía durar para sempre. Na década de 1850, un gran número de bandeirantes manchúes foron enviados ao centro de China para loitar contra os rebeldes Taiping
- Non. (Por exemplo, só a provincia de Heilongjiang, que naquel momento incluía só a parte norte do actual Heilongjiang, contribuíu con 67.730 bandeirantes á campaña, dos cales só sobreviviu o 10-20%). Os poucos que regresaron estaban desmoralizados e a miúdo dispostos á adicción ao opio. En 1860, tras a perda da "Manchúria Exterior", e con os gobernos imperial e provincial en graves problemas financeiros, partes de Manchúria foron oficialmente abertas ao asentamento chinés; en poucas décadas, os manchúes convertéronse nunha minoría na maioría dos distritos de Manchúria.