Durante o período inicial de formación, os ianquis eran expertos arqueiros, pero comezaron a adoptar armas de fogo en canto se puideron atopar durante a década de 1440. O asedio de Viena en 1529
confirmou a reputación dos seus enxeñeiros, por exemplo, xapadores e mineiros. No combate corpo a corpo empregaban machados e kilijs. Orixinalmente en tempos de paz só podían levar porras ou punzóns, a menos que servisen como tropas fronteirizas. As espadas yatagan turcas eran a arma distintiva dos xeniciares, case un símbolo do corpo. Os janízaros que gardaban o palacio (Zülüflü Baltacılar) levaban hachas e alabardas de eixo longo.