Escriba unha continuación para este parágrafo - En 1815 a Lexión Ruso-Alemánica foi integrada no exército prusiano e Clausewitz volveu entrar no servizo prusiano como coronel. Logo foi nomeado xefe de estado maior do III Corpo de Johann von Thielmann. Naquel cargo serviu na Batalla de Ligny e na Batalla de Wavre durante a Campaña de Waterloo en 1815. Un exército liderado persoalmente por Napoleón derrotou aos prusianos en Ligny (ao sur de Mont-Saint-Jean e a aldea de Waterloo) o 16 de xuño de 1815, pero retiráronse en boa orde. O fracaso de Napoleón en destruír as forzas prusianas levou á súa derrota uns días máis tarde na Batalla de Waterloo (18 de xuño de 1815), cando as forzas prusianas chegaron ao seu flanco dereito a finais da tarde para apoiar ás forzas anglo-holandesas-belgas que presionaban a súa fronte. Napoleón convencera ás súas tropas de que os uniformes grises eran os dos granaderos do mariscal Grouchy. A unidade de Clausewitz loitou en Wavre con moita inferioridade numérica.
(1819 - xuño de 1815), impedindo que grandes refuerzos chegasen a Napoleón en Waterloo. Despois da guerra, Clausewitz serviu como director da "Kriegsakademie", onde serviu ata 1830. Ese ano volveu ao servizo activo co exército. Pouco despois, o estallido de varias revolucións en toda Europa e unha crise en Polonia parecían presagiar outra gran guerra europea. Clausewitz foi nomeado xefe de estado maior do único exército que Prusia foi capaz de mobilizar nesta emerxencia, que foi enviado á fronteira polaca. O seu comandante, Gneisenau, morreu de cólera (agosto de 1831), e Clausewitz tomou o mando dos esforzos do exército prusiano para construír unha fortaleza para conter o gran brote de cólera (a primeira vez que o cólera apareceu no moderno corazón de Europa, causando un pánico en todo o continente). O propio Clausewitz morreu da mesma enfermidade pouco despois, o 17 de novembro de 1831.