Resume o artigo:  (CNN) O recente discurso do primeiro ministro israelí, Benjamin Netanyahu, ante o Congreso dos Estados Unidos recibiu unha atención desproporcionada dos medios de comunicación de todo o mundo: o líder do estado cliente máis importante de Estados Unidos en Oriente Medio desafía as reservas da Casa Branca, abusando do Congreso como plataforma para a súa campaña electoral israelí. Sen ter en conta as xa tensas relacións bilaterais de Israel cos Estados Unidos, Netanyahu arriscou as consecuencias de humillar á administración Obama a cambio de menos dunha hora de manifestación política, típica dun home que no país é coñecido por non ser un gran estadista. Netanyahu é un orador carismático e un apasionado defensor de Israel, con todo, os seus intereses persoais e políticos sempre tiveron prioridade sobre servir aos intereses nacionais de Israel. A supervivencia política foi a máxima da súa política interna e externa. Netanyahu únese a unha longa lista de políticos israelís abrumados pola pluralidade e polarización da opinión pública doméstica. Ata agora foi só outro líder israelí que buscaba respostas "fáciles" a curto prazo a problemas fundamentalmente estratéxicos, prolongando así un conflito xa prolongado. Como marioneta de creadores de xogos ideolóxicos e conservadores que rexeitan de todo o corazón unha solución de dous estados, Netanyahu foi secuestrado por persoas como o ministro de Relacións Exteriores Avigdor Lieberman e o ministro de Economía Naftali Bennett que seguen unha política discriminatoria de segregación sectaria coa intención de conter a disidencia pública palestina a través da mera coacción. En consecuencia, a política exterior de Netanyahu en relación co proceso de paz foi un desastre. Sucedeu a Ehud Olmert e Tzipi Livni, dous políticos que polo menos crían nunha solución de dous estados e estaban dispostos a facer sacrificios para manter vivo o proceso de paz. Os líderes israelís normalmente caen en dúas categorías: os que cren na paz e os que teñen o poder de facer a paz. Olmert era o primeiro, e Netanyahu parecía que podería converterse no segundo. En realidade,
A supervivencia política foi a máxima das políticas internas e externas de Netanyahu, di Andreas Krieg. A política exterior de Netanyahu en relación co proceso de paz foi un desastre. O novo mandato de Netanyahu non será no interese nacional de Israel, senón que servirá aos intereses palestinos, engade Krieg.