No tumultuoso período posterior á morte de César, durante o ascenso do Segundo Triunvirato, a Galia foi atacada por varios comandantes, ata que M. Vipsanius Agrippa chegou como procónsul en 39 para sofocar os disturbios. Os eruditos prestaron relativamente pouca atención á cuestión de por que a Galia non puido aproveitarse da desorde de Roma durante as guerras civís dos anos 40 e 30 para rebelarse "in toto"; ás veces asume que a poboación estaba demasiado diezmada para tomar unha posición, pero os números, na medida en que se coñecen, fan que isto sexa pouco probable. En 57, por exemplo, César informou que os Nervios tiñan 50.000 homes en idade de combater; supuso que só 500 sobreviviron á batalla dos Sabis, pero cinco anos despois foron capaces de proporcionar unha forza de 5.000 homes. Aínda que as cifras poden non ser fiables en absoluto, indican a resiliencia da poboación. En 52, despois da rendición do exército pan-galego en Alesia
, César concedeu amnistía aos exércitos de ambos os Arverni e Aedui, cada un dos cales estimou en 30.000 homes, e enviou-os a casa. Despois do fracaso da estratexia de Vercingetorix de reunir forzas aliadas, os líderes galeses sobrevivientes continuaron a librar unha guerra de guerrillas con certo éxito e esperanza de desgaste, ata que Marco Antonio (Marco Antonio) chegou a un acordo co último rei celta coñecido por reter a súa independencia, Commius dos Atrebates, que liderara as forzas de socorro en Alesia. Ao longo das dúas décadas seguintes, as perdas galas nos anos 50 serían substituídas pola maduración da poboación masculina, mentres que as forzas romanas dispoñibles estaban ocupadas en gran medida loitando entre si. Os galos puideron imaxinar que os romanos se debilitarían na guerra civil ata tal punto que unha rebelión era discutible ou non valía a pena; César relata que os galos mantíñanse informados sobre os acontecementos políticos en Roma que poderían afectalos.