En 1940, durante a Segunda Guerra Mundial, a limpeza despois da destrución causada polos bombardeos revelou un arco construído con azulejos e pedras romanas reutilizados, situado nun muro superviviente da igrexa medieval. A reutilización de materiais de construción romanos, e a comparación cos arcos no inicio dos anglosaxóns
Igrexa en Brixworth, Northamptonshire, suxeriu que o arco de Todos os Santos era moi antigo, e que unha igrexa orixinal podería ter sido construída xa no século VII. Isto parecía confirmar a crenza de que a igrexa fora fundada como unha igrexa filla da Abadía de Barking ao mesmo tempo que a propia abadía foi establecida, aínda que é dubidoso que a primeira construción no sitio fose en pedra. É máis probable que a igrexa de pedra, da que o arco é un remanente, substituíu un edificio de madeira anterior. Investigacións recentes e evidencias arqueolóxicas de que os azulejos e as pedras romanas estaban sendo usadas na construción doutras igrexas de Londres ata o século XI, suxiren que o arco podería ter sido construído en calquera momento entre o século VII e a chegada dos normandos. Fragmentos de tres cruces de pedra do século XI tamén atopados durante o traballo arqueolóxico na década de 1930 e os traballos de limpeza despois do bombardeo, agora exhibidos na cripta, tamén datan desta primeira igrexa.