Despois do armisticio Gorresio volveu brevemente a traballar en Il Popolo di Roma, ata que foi suprimido, comprometido, aos ollos dos novos gobernantes, pola extensión da súa asociación cos gobernos de Mussolini. Ao final da guerra en Europa
, dous dos seus irmáns desapareceron, presuntamente mortos, loitando polos alemáns na fronte rusa. Gorresio agora lanzouse a un "Cursus honorum" para o que estaba amplamente cualificado. Co retorno ao goberno democrático, a súa propia filosofía política fíxose máis visible. Nunca foi comunista, pero tampouco se podía confundir cun "cristiano-demócrata" italiano. Unirse a un partido político podería comprometer a súa independencia como xornalista, e non foi algo que nunca fixo, pero as súas actitudes tendían a aliñarse coas da esquerda liberal, ou coa socialdemocracia que agora estaba emerxendo ou volvendo como unha forza política importante noutros lugares da Europa occidental. Con retrospectiva, é posible ver a Gorresio como parte dunha "terceira forza" de centro-esquerda que comezou a definirse despois da guerra, e durante a década de 1950 adquiriu algo así como un papel "ético" cun atractivo crecente para os elementos máis intelectualmente inclinados da opinión pública. Dentro do establecemento mediático recentemente revivido de Italia, outros representantes desta tendencia, definida en sentido amplo, incluíron amigos e colegas como Mario Pannunzio, Arrigo Benedetti, Ennio Flaiano e Eugenio Scalfari. Unha serie de novas revistas e xornais de circulación masiva de inclinación liberal foron lanzados ou relanzados para a era post-democrática, entre eles L'Europeo, Il Mondo e La Stampa. Vittorio Gorresio contribuía regularmente a cada unha delas.