Resume o artigo:  Hai un par de semanas, despois da vitoria do Chelsea por 1-0 sobre o Everton, o equipo de soporte de Twitter tomou medidas rápidas e decisivas sobre unha serie de tuits profundamente desagradables. O 10 de febreiro de 2015, un usuario escribiu "Espero que che disparen, que es un p*****" en resposta a unha peza que escribín sobre a reacción de Branislav Ivanovic ao substituto do Everton, James McCarthy. O mesmo día, un partidario do Arsenal enviou a mensaxe "matate" sen facer referencia a nada do que escribira sobre o club. Non foi en absoluto unha experiencia única. Branislav Ivanovic tivo que enfrontarse con James McCarthy nun intercambio furioso durante a vitoria do Chelsea sobre o Everton... O incidente, un punto de inflamación importante no xogo en Stamford Bridge o mes pasado, foi cuberto polos xornalistas... E nese momento, os usuarios de Twitter tomaron isto como a súa invitación para unirse á festa. Fai clic AQUÍ para seguir a Neil Ashton en Twitter. Houbo peores, moito peores, pero publicar os detalles deprimentes, que levarían a un membro da miña familia ao dominio público, sería unha invasión da privacidade - e as contas implicadas, xunto con moitas outras esa semana, foron suspendidas por violar as regras de Twitter. A motivación detrás deste artigo é porque o xefe de Deportes do Daily Mail quedou realmente sorprendido pola escala e o veleno dos ataques que poden ter lugar neste foro. Esta é a vida dun reportero de fútbol en 2015, espertar con mensaxes indiscriminadas cada mañá da mesma maneira casual que checas o teléfono para ver se hai mensaxes. As redes sociais deberían ser un teatro para un debate saudable, unha oportunidade para debater con forza algunhas ideas ou opinións sobre un deporte ao que moitos de nós dedicamos a nosa vida. Desafortunadamente, Twitter converteuse no elefante na sala, o único tema que nos resiste discutir en profundidade porque admitir que o medio pode ser psicoloxicamente estresante é percibido como unha debilidade. Fortalecerse, medrar, e todas esas outras cousas que a xente di cando non poden aceptar que estes son problemas serios a afrontar. As experiencias descritas anteriormente non son de ningún xeito novas: na noite...
Os usuarios de Twitter son rápidos en criticar aos xornalistas pola súa reacción aos partidos. As mensaxes poden ser ameazadoras e implicar a membros da familia. As redes sociais deberían ser un teatro para un debate saudable e para expresar opinións. Moitos argumentarán que os xornalistas, cos privilexios que gozamos, son unha presa leal.