A finais do século II a.C., xunto cos seus veciños, aliados e posibles parentes, os cimbros, os teutóns atacaron o sur do val do Danubio, o sur da Galia e o norte de Italia. Aquí comezaron a invadir as terras de Roma (Xulio César, no seu relato das Guerras Gálicas "De Bello Gallico", informa que foron os boios os que atacaron Noricum). O inevitable conflito que seguiu chámase a Guerra Cimbriana. Os cimbros (baixo o seu rei Boiorix) e os teutóns, gañaron as batallas de apertura desta guerra, derrotando tribos aliadas cos romanos e destruíndo un enorme exército romano na Batalla de Arausio en 105 a.C. Pero Roma reagrupouse e reorganizouse baixo o cónsul Gayo Marius. En 104 a.C. os Cimbri deixaron o val do Ródano para atacar España, mentres que os teutóns permaneceron na Galia, aínda fortes pero non o suficientemente poderosos para marchar contra Roma por conta propia. Isto deu a Marius tempo para construír un novo exército e en 102 a.C. marchou contra os teutóns. Na batalla de Aquae Sextiae
Os teutóns foron virtualmente aniquilados e Teutobod, xunto con 20.000 dos seus, foron capturados. Despois disto, el e a súa tribo desaparecerán da historia. É moi probable que o enviasen a Roma para unha procesión triunfal para celebrar a súa derrota, e despois executárono ritualmente. O ano seguinte, os Cimbri sufrirían un destino similar na Batalla de Vercellae, onde dous dos seus líderes, Cesorix e Claodicus, foron capturados, mentres que outros dous líderes, Boiorix e Lugius, foron mortos.