Aínda que algunhas das ideoloxías de autogobierno adoptadas polos comuneros parecen prefiguracións posteriores de levantamentos democráticos contra o dominio colonial español, especialmente entre a rama rural da revolta, os historiadores Adalberto López e James Schofield Saeger advirten de que darlle demasiado peso a esta aparente semellanza sería un erro. Segundo Saegar, a revolta estaba moito máis próxima ás tradicións dos séculos XVI e XVII e "foi principalmente unha revolta local liderada por grupos de interese local e non relacionada cos cambios importantes no imperio español a partir do século XVIII". Tiña pouco en común coa Revolta dos Comuneros de Nova Granada ou a Rebelión de Túpac Amaru II.
que ocorreu na década de 1780. López está de acordo en que a Revolta dos Comuneros non foi unha "revolución verdadeira" que pretendía un cambio fundamental no Paraguai; a maioría dos paraguayos viuse a si mesmos como servos leais da Coroa e non estaban intentando cambiar fundamentalmente a estrutura política ou económica da provincia. Máis ben, estaban intentando afirmar o control sobre os xesuítas, que eran vistos como socavando a provincia e exacerbando a súa pobreza.