Aínda que Suffolk estaba a recibir un beneficio financeiro mínimo do novo réxime, aínda tomou parte visible en todas as principais cerimonias estatais. Tales eventos variaron desde a boda real de 1465 ata torneos como o entre Lord Scales e o Bastardo de Borgoña en 1467. A estas alturas, as relacións do rei co poderoso conde de Warwick estaban tan deterioradas que o conde, descontento, estaba fomentando unha rebelión contra Eduardo. Suffolk permaneceu leal ao seu cuñado, e parece que non tomou parte na disputa entre Neville e Woodville que ocupou gran parte da segunda metade da década. Suffolk participou na batalla de Empingham en 1470 e axudou particularmente ao rei a esmagar a rebelión de Lincolnshire o mesmo ano. Edward foi posteriormente forzado ao exilio, e Suffolk parece non ter sido de confianza polo rexurxente goberno de Lancaster, posiblemente porque se negou a vir a Londres para reunirse co canciller, aínda que parece que chegou rapidamente a un acordo co novo goberno persoalmente. A súa muller mantivo contacto cos seus irmáns exiliados en Borgoña. Cando Eduardo IV volveu a Inglaterra en marzo de 1471, de la Pole uniuse a el nesa campaña, na que Eduardo recuperou o seu trono. Así Suffolk tamén participou nas batallas de Barnet
(en que Warwick foi asasinado) e Tewkesbury (en que a Casa de York finalmente esmagou os restos do exército de Lancaster).