Completa a seguinte frase: O 2 de febreiro de 1964, o Atalanta perdeu 7 a 1 na casa contra a Fiorentina; esta foi a peor derrota na casa do club. Este resultado escandalizou aos afeccionados, requiriendo a intervención da policía para evitar a violencia entre eles e os xogadores. As opcións tácticas de Quario tamén foron cuestionadas, causando que fose despedido despois do partido e substituído por Carlo Ceseroli. O club acabaría no medio da clasificación, pero a tempada foi empañada pola morte de Turani o 25 de abril de 1964. Attilio Vincentini, nomeado polo ex-entrenador Luigi Tentorio, substitúouno como presidente ese verán. Tentorio deixou a dirección do club (e o mundo do fútbol en xeral) en 1966 cando todos os clubs de fútbol foron convertidos en sociedades anónimas, porque fundamentalmente non estaba de acordo con esta idea. Máis tarde, na década de 1960, Atalanta participou nalgunhas competicións continentais (aínda que non da UEFA): a Copa Intertoto (entón tamén coñecida como a Coppa Piano Karl Rappan) en 1966-1967 e a Copa Mitropa en 1967-1968 e 1968-1969. A tempada 1967-68 viu ao Atalanta escapar por pouco do descenso: Tabanelli, despois de volver por segunda vez como adestrador en 1967, foi substituído como adestrador polo ex capitán Stefano Angeleri durante a tempada debido a malos resultados. Despois de sucumbir a unha derrota de 1<unk>0 contra o SPAL no último día, un resultado que empatou a ambos os clubs en 22 puntos, a supervivencia do Atalanta asegurábase grazas a mellores resultados que este último nos dous últimos partidos. Con todo, o club non escaparía do descenso en
1969, terminando unha serie de dez tempadas consecutivas na primeira división. En febreiro de 1969, asumiu o cargo de presidente tras a renuncia de Vicentini, aínda que sería substituído como presidente despois dun só ano por Achille Bortolotti, que xa fora un accionista parcial durante varios anos, tras os desacordos na xestión entre Bortolotti, Baracchi e Massimo Masserini.