Baixo o goberno de António Salazar (1932-1968), a ditadura do "Estado Novo" fixo algúns intentos desafortunados de aferrarse ás súas últimas colonias restantes. Baixo a ideoloxía do pluricontinentalismo, o réxime renomeou as súas colonias como "provincias de ultramar" mentres mantén o sistema de traballo forzado, do que só unha pequena elite indíxena estaba normalmente exenta. En 1961 a India anexionou Goa e Damaon e Dahomey anexionou o forte de São João Baptista de Ajudá. A Guerra Colonial Portuguesa en África durou desde 1961 ata o derrocamento final do réxime "Estado Novo" en 1974. A Revolución dos Cravos de abril de 1974 en Lisboa levou á descolonización precipitada da África portuguesa e á anexión de 1975 de Timor Portugués por Indonesia. A descolonización provocou o éxodo de case todos os colonos coloniais portugueses e de moitas persoas de raza mixta das colonias. Portugal volveu
Macau a China en 1999. As únicas posesións ultramarinas que permaneceron baixo o dominio portugués, as Azores e Madeira, tiveron unha poboación abrumadoramente portuguesa, e Lisboa cambiou posteriormente o seu estatuto constitucional de "provincias ultramarinas" a "rexións autónomas".