Nesa circunstancia e sentido, Carlos foi unha vítima da feroz loita entre faccións na corte francesa entre o irmán do rei, Gastón de Orleáns, e o cardeal Richelieu, aínda que tecnicamente, Lorena estaba suxeita ao Sacro Imperio Romano e ao emperador Fernando II de Austria. Forzado a facer concesións humillantes a Francia, abdicou baixo a presión e invasión francesa en 1634 en favor do seu irmán, Nicolás Francisco, e entrou no servizo imperial na Guerra dos Trinta Anos e foi vitorioso na Batalla de Nördlingen
- Non. Pouco despois, Nicolás Francisco tamén fuxiu ao exilio e abdicou das súas reivindicacións, que agora foron retomadas unha vez máis por Carlos, que permaneceu como duque de Lorena no exilio durante o seguinte cuarto de século.