En outubro de 1964, Jrushchov foi substituído por Leonid Brezhnev, que permaneceu no cargo ata a súa morte en novembro de 1982. Durante o seu reinado, as controversias de Stalin foron desacentuadas. Andres Laiapea relaciona isto co "exilio de moitos disidentes, especialmente Aleksandr Solzhenitsyn", aínda que Laiapea escribe que "a rehabilitación de Stalin foi de man en man co establecemento dun culto á personalidade ao redor de Brezhnev". O sociólogo político Viktor Zaslavsky caracteriza o período de Brezhnev como un "compromiso neostalinista", xa que os elementos esenciais da atmosfera política asociada a Stalin foron mantidos sen un culto á personalidade. Segundo Alexander Dubček, "a chegada do réxime de Brezhnev anunciou a chegada do neostalinismo, e as medidas tomadas contra Checoslovaquia en 1968
foron a consolidación final das forzas neostalinistas na Unión Soviética, Polonia, Hungría e outros países". Brezhnev describiu a liña política chinesa como "neo-stalinista". O politólogo estadounidense Seweryn Bialer describiu a política soviética como un giro cara ao neostalinismo despois da morte de Brezhnev.