Durante o inverno de 1942/43, as Forzas de Defensa finlandesas estimaron que non había perspectivas inmediatas de un rápido fin da Guerra de Continuación.
Pero había unha necesidade inmediata de novos vehículos. A longo prazo, esperaba-se que o exército precisase polo menos de 7.000 camións e autobuses. Países neutros como Suecia e Suíza estaban dispostos a vender vehículos a Finlandia, pero esixiron o pagamento por adiantado e nas súas propias moedas. Como Finlandia non tiña suficientes reservas de divisas, a única opción era desenvolver a produción nacional de vehículos.