Walker pasou os seus primeiros anos na Mariña, primeiro en augas británicas durante a invasión de 1779, e despois en augas norteamericanas onde viu a acción na maioría das batallas navais decisivas da guerra, particularmente en Chesapeake, St. Kitts e Saintes
- Non. Alcanzou o rango de tenente antes do final das hostilidades e pasou os anos entreguerras viajando polo continente. Volvendo ao servizo co estallido da guerra cos franceses, participou de novo en moitas das principais accións navais do período, co seu servizo no Glorioso Primeiro de Xuño asegurando a súa promoción aos seus propios comandos. A súa carreira case terminou cunha acusación de desobedecer ordes, o que o levou á súa destitución da armada, pero foi reintegrado a tempo de desenvolver un plan para someter os motíns en Spithead e Nore. El comandou un barco na Batalla de Camperdown, e outro na Batalla de Copenhague, gañando o elogio de Nelson polas súas accións.