Os debates sobre a integración do Ducado de Limburgo na nova Alemaña tensaron as boas relacións co rei Guillerme II dos Países Baixos. O rei Guillerme tamén era Gran Duque de Luxemburgo, que era membro da Confederación Alemá. Despois da revolución belga
En 1839, Luxemburgo cedeu o 60% do seu territorio a Bélxica. Como compensación, a provincia holandesa de Limburgo converteuse en membro da Confederación, aínda que só a parte da súa poboación igualou o que se perdeu para Bélxica. Así, excluíronse as cidades de Maastricht e Venlo. A pertenza era moi pouco importante, xa que a administración de Limburgo permaneceu totalmente holandesa e a poboación era holandesa no sentimento nacional. Con todo, a Asemblea Nacional celebrou varios debates sobre o destino de Limburgo, o que non só irritou ao rei Guillerme, senón tamén aos británicos e aos franceses. A cuestión de Limburgo nunca foi resolta durante a vida da Asemblea Nacional.