Escriba unha continuación para este parágrafo - Mentres atravesaba o Mar Caribe central, Janet era só un pouco maior que cando se movía sobre as Illas de Barlovento, con ventos de forza de vendaval que se estendían desde o centro o 25 de setembro. O furacán permaneceu na categoría 4 mentres se movía erráticamente cara ao oeste a través do Caribe, unha misión de voo de recoñecemento durante a noite do 25 ao 26 de setembro indicou fortes bandas de choiva con frecuentes choques de raios e un ollo ben definido, evidencia de que a tormenta volvía a intensificarse rapidamente. Cando se achegou á Península de Yucatán o 26 de setembro, Janet comezou a acelerar a velocidade de avance. Despois de que o voo de recoñecemento "Snowcloud Five" se perdese mentres facía unha penetración no ollo do furacán, outro voo a comezos do 27 de setembro informou unha presión mínima de, con ventos que exceden "por unha cantidade grande e incalculable". Estímase que o furacán se intensificou ata a categoría 5 de intensidade de furacán, a clasificación máis alta na escala de furacáns Saffir-Simpson moderna, ás 1200 UTC o 27 de setembro, mentres estaba no oeste do Mar Caribe. Janet continuou a intensificarse despois, chegando finalmente á súa máxima intensidade con ventos máximos sostenidos de, con ventos de forza de vendaval que se expandiron ata polo menos lonxe do centro do furacán. Janet mantivo a súa máxima intensidade mentres pasaba sobre as Illas Cisne antes de tocar terra no extremo sur de Quintana Roo, México, xusto ao leste de Chetumal, México. Nesa cidade, un barómetro indicou unha presión barométrica mínima do ollo de Janet. Naquel momento, esta foi a segunda presión máis baixa rexistrada en terra nun furacán do Atlántico que tocou terra, por detrás do furacán do Día do Traballo de 1935, aínda que Janet foi superado máis tarde polos furacáns Dean
e Gilbert, que tamén tocou terra na Península de Yucatán como furacáns de categoría 5.