Completar a seguinte frase: Nas eleccións de 1984, o Partido Laborista e o Likud, en lados opostos do debate sobre o compromiso territorial, foron forzados a formar unha coalición e calquera idea de terra por paz foi presentada. Na década de 1980, Sharon usou medidas coercitivas para controlar a poboación como "toques de queda, destrución de casas e arrancamento de árbores", unha política reafirmada en 1985 por Rabin mentres os asentamentos israelís constituían unha "anexión de facto rastrilante" que alimentaba o descontento palestino. En 1985, a Conferencia Nacional de Abogados Negros nos Estados Unidos compilou un informe, titulado "Bantustans na Terra Santa", facendo a analoxía co que estaba a suceder na Cisxordania. O termo foi moi difamado nese momento, pero 15 anos máis tarde un estudoso de dereito comparativo e africano americano, Adrien Wing, escribiu que os acontecementos na década e media seguinte sobre a forma en que se regulaba o territorio parecían apoiar a forza da analoxía. A finais de 1987 as tensións aumentaron e comezou un levantamento popular. En 1988, Xordania renunciou a calquera reivindicación sobre Palestina e o Consello Nacional Palestino proclamou o Estado de Palestina. Sharon anunciou o plan das Sete Estrelas en 1991, chamando a asentamentos na liña verde, coa "intención declarada da súa consecuente erradicación". e o plan Meretz-Sheves de 1992 contemplou catro cantóns palestinos divididos por zonas de asentamento xudeu e máis tarde evolucionou como un plan para anexar todos os principais bloques de asentamentos xunto con tres "enclaves palestinas autónomas" descritos como a "Bantustanización" dunha "unidade de autodeterminación". A Intifada perdeu impulso despois da
A Conferencia de Madrid de 1991 que reuniu representantes israelís e palestinos por primeira vez desde 1949 e en 1992, Rabin comprometeuse a deter a expansión dos asentamentos e comezou conversacións secretas coa OLP.