Como presidente, Brown foi responsable de manexar eventos internacionais notables como a invasión turca de Chipre en 1974 e o incidente de "Mayaguez".
O acto final da guerra de Vietnam en 1975. Tamén se ocupou dos tiroteos de 1976 e do incidente Axe Murder na zona desmilitarizada coreana, e supervisou o Tratado do Canal de Panamá en 1977. Unha das tarefas principais de Brown como presidente do Estado Maior Conxunto foi a reformulación e remodelación do liderado dentro do Estado Maior Conxunto. Unha das accións primarias de Brown para reformar o liderado dentro do Estado Maior Conxunto foi a eliminación do J-2, que era basicamente responsable da función de comunicacións e combinalo coas operacións do J-3. Brown tamén deu unha oportunidade aos seus compañeiros membros do Estado Maior Conxunto, como o Xefe de Estado Maior da Forza Aérea, o Xefe de Operacións Navais, o Comandante do Cuerpo de Marines e o Xefe de Estado Maior do Exército para xestionar a situación de crise, a fin de preparalos no caso de que fosen escollidos para ser o próximo Presidente do Estado Maior Conxunto. Un caso notable é durante o Incidente de Mayaguez, no que naquel momento Brown estaba nunha viaxe oficial ao estranxeiro para asistir á Cumbre da OTAN en Europa, no que naquel momento Brown permitiu ao Xefe de Estado Maior da Forza Aérea, o xeneral David C. Jones, actuar como presidente interino do Estado Maior Conxunto e liderou a discusión dentro do Consello de Seguridade Nacional sobre a planificación militar e os asuntos militares para executar as operacións para salvar a tripulación do SS Mayaguez. Como resultado, Jones máis tarde foi nomeado como presidente do Estado Maior Conxunto, sucedendo a Brown en 1978 e a experiencia de Jones como presidente interino do Estado Maior Conxunto durante o Incidente de Mayaguez que levou ao esforzo de Jones para modernizar o ámbito dos militares para mellorar as súas relacións co liderado civil que finalmente levou á Lei de Reforma Militar en 1986 que foi coñecida como a Lei Goldwater-Nichols.