Os "porteños" fracasaron no seu esforzo por estender o control sobre o Paraguai elixindo a José Espínola y Peña como seu portavoz en Asunción. Espínola foi "tal vez o paraguayo máis odiado da súa época", nas palabras do historiador John Hoyt Williams. A recepción de Espínola en Asunción foi menos que cordial, en parte porque estaba estreitamente vinculado ao ex-gobernador Lázaro de Rivera, que executara arbitrariamente centos de cidadáns ata que foi forzado a deixar o cargo en 1805. Pouco despois de escapar á detención en Paraguai, Espínola fuxiu de volta a Buenos Aires e mentiu sobre a extensión da popularidade do "porteño" en Paraguai, causando que a Primera Xunta de Buenos Aires tomase unha desastrosa decisión de lanzar a campaña do Paraguai e enviar 1.100 tropas baixo o mando do xeneral Manuel Belgrano para someter Asunción. Lideradas por realistas, as tropas paraguayas reforzadas por milicias locais derrotaron aos "porteños" na Batalla de Paraguarí
e a batalla de Tacuarí. Os oficiais de ambos os lados fraternizaron abertamente durante a campaña e a partir destes contactos os paraguayos souberon que o dominio español en América do Sur estaba terminando e que agora tiñan o poder real.