A pesar da súa forza militar, o Imperio fixo poucos esforzos para expandir a súa extensión xa enorme; o máis notable é a conquista de Gran Bretaña, iniciada polo emperador Claudio (47), e a conquista de Dacia polo emperador Traxano (101-102, 105-106). Nos séculos I e II, as lexións romanas tamén foron empregadas en guerras intermitentes coas tribos xermánicas ao norte e o Imperio Parto ao leste. Mentres tanto, as insurreccións armadas (por exemplo, a insurrección hebrea en Xudea) (70) e breves guerras civís (por exemplo, en 68 d.C., o ano dos catro emperadores) esixiron a atención das lexións en varias ocasións. Os setenta anos de guerras xudaico-romanas na segunda metade do século I e na primeira metade do século II foron excepcionais pola súa duración e violencia. Calcúlase que 1.356.460 xudeus morreron como resultado da Primeira Revolta Xudaica
; a Segunda Revolta Xudaica (115-117), levou á morte de máis de 200.000 xudeus; e a Terceira Revolta Xudaica (132-136) resultou na morte de 580.000 soldados xudeus. O pobo xudeu nunca se recuperou ata a creación do estado de Israel en 1948.