Os portaavións teñen as súas orixes durante os días da Primeira Guerra Mundial. Os primeiros experimentos consistiu en instalar plataformas temporais "voadoras" nas torres de armas dos buques de guerra de varias nacións, especialmente os Estados Unidos e o Reino Unido. O primeiro navío en ser modificado cunha cuberta de voo permanente foi o cruceiro de batalla, que inicialmente tiña unha única cuberta de despegue por diante da superestrutura orixinal. Posteriormente, foi modificado cunha cuberta de "aterrizaxe" separada na popa e máis tarde cunha cuberta completa. Outros buques, a miúdo transatlánticos, foron modificados para ter cubiertas de voo totalmente flush, sendo os primeiros en ter esa modificación iniciada. Eses primeiros pasos vacilantes deron pouca indicación de canto importante era o portaavións. Durante os anos entre guerras (entre as guerras mundiais), Xapón, o Reino Unido e os Estados Unidos construíron importantes flotas de portaavións, de xeito que ao comezo da Segunda Guerra Mundial, tiñan 18 portaavións entre eles. A batalla de Taranto de 1940
e 1941 Ataque a Pearl Harbor en retrospectiva mostrou ao mundo que o portaavións era o barco máis importante da frota moderna. Hoxe en día, os portaavións son os buques capitais das marinas nas que serven, e no caso dos modernos "superportadores" estadounidenses, embarcan nun grupo aéreo que é efectivamente unha pequena forza aérea.