A aprobación do acto foi apoiada por unanimidade polos membros indios non oficiais do consello lexislativo do virrei, e foi visto como necesario para protexer a India británica da violencia nacionalista subversiva. O acto foi aplicado por primeira vez durante o primeiro xuízo da Conspiración de Lahore na secuela da Conspiración Ghadar fallida de 1915, e foi fundamental para esmagar o movemento Ghadr no Punjab e o "Anushilan Samiti" en Bengala. Con todo, o seu uso generalizado e indiscriminado para sufocar o discurso político genuíno fíxoo profundamente impopular e foi cada vez máis desprezado dentro da India. A extensión da lei na forma da Lei Rowlatt despois do final da Primeira Guerra Mundial foi oposta por unanimidade polos membros indios non oficiais do consello do virrei. Converteuse nun foco de descontento político e agitación nacionalista, que culminou no Rowlatt Satyagraha. O acto foi re-decretado durante a Segunda Guerra Mundial como a Lei de Defensa da India de 1939. A India independente mantivo a lei en varias formas modificadas, que foron utilizadas en estados de emerxencia nacional proclamados, incluíndo a guerra sino-indiana, a crise de Bangladesh
A emerxencia de 1975 e posteriormente a insurxencia do Punjab.