A finais do século XIX, os Al Fadl volvéronse semi-sedentarios; establecéronse en varias aldeas do Golán, pero continuaron pastoreando os seus rabaños, mentres que o seu emir establecéronse en Damasco e efectivamente convertéronse nun propietario ausente que cobrou aluguer dos seus membros da tribo. Os Al Fadl foron desprazados das súas casas no Val de Hula e Golán durante a Revolución de 1948.
e 1967 guerras árabes-israelíes, respectivamente, e a maioría establecéronse en e arredor de Damasco. Como resultado das guerras e as reformas agrarias sirias que despoxaron ao emir de gran parte das súas terras, a súa relación coa tribo cambiou de terrícola benévola a líder simbólico e representante político. Na década de 1990, había ata 30.000 membros da tribo Al Fadl en Siria (sen contar os afiliados aos Mawali) xunto cunha poboación significativa no leste do Líbano.