Escriba unha continuación para este parágrafo - Os avisos de fame comezaron en marzo de 1974 cando o prezo do arroz subiu bruscamente. Neste mes, "a fame estendeuse no distrito de Rangpur", a rexión que se convertería nunha das tres máis afectadas. Só pasaran dous anos e tres meses desde o fin da guerra de independencia de Bangladesh.
(decembro de 1971) e a creación formal do país. En moitos sentidos, o novo estado de Bangladesh e as infraestruturas e mercados devastados estaban totalmente despreparados para facer fronte á situación. A corrupción entre os recén nomeados funcionarios era rampante e generalizada. En abril, aínda que os funcionarios do goberno reiteraron que a crise sería temporal, os prezos do arroz continuaron a subir bruscamente e os informes de fame estenderonse máis. De abril a xullo, Bangladesh foi afectado por fortes choivas e unha serie de devastadoras inundacións ao longo do río Brahmaputra, con incidentes notablemente destrutivos en maio e xullo; a capacidade dos cultivos de arroz para sobrevivir a isto foi reducida polo crecemento do monocultivo de arroz HYV. Ademais, a veciña India rexeitou cooperar co goberno de Bangladesh. As colleitas de arroz foron devastadas e os prezos disparáronse. En outubro os prezos do arroz alcanzaron o seu pico e as condicións aliviáronse en novembro de 1974 coa chegada da axuda estranxeira e a colleita de inverno. A fame rematou oficialmente en decembro, aínda que a mortalidade "exceso" (por exemplo, por enfermidade) continuou ben no ano seguinte, como é o caso coa maioría das fames. Máis xente sufriu nas áreas rurais debido á fame. En xeral, a intensidade da fame rexional estaba correlacionada coa exposición ás inundacións e, sen dúbida, as inundacións exacerbaron a fame. Con todo, aínda que as advertencias de fame comezaron moito antes do diluvio (como se demostrou anteriormente), é ás inundacións que a fame é popularmente culpada.