A principios da Segunda Guerra Mundial, os portaavións normalmente levaban tres tipos de aeronaves: bombarderos torpedeiros, que tamén podían usarse para bombardeos horizontais convencionais e recoñecemento; bombarderos en picado, tamén utilizados para recoñecemento; e cazas para a defensa da frota e tarefas de escolta de bombarderos. Debido ao espazo limitado nos portaavións, estes avións eran case sempre pequenos, avións de guerra monomotor. A primeira demostración real do poder aéreo naval foi a vitoria da Royal Navy na batalla de Taranto
en 1940, o que preparou o escenario para un ataque moito máis grande e máis famoso de Xapón a Pearl Harbor no ano seguinte.