O nacionalismo bengalí é unha forma de nacionalismo cívico que se centra nos bengalís como unha nación singular. É un dos catro principios fundamentais segundo a Constitución orixinal de Bangladesh. Foi a principal forza motriz detrás da creación do estado nacional independente de Bangladesh a través da guerra de liberación de 1971.
A xente de etnia bengalí fala a lingua bengalí. Ademais de Bangladesh, a etnia bengalí vive nos estados indios de Bengala Occidental, Tripura, Assam e nalgunhas partes de Jharkhand coñecidas como Bengala unida durante o período británico. Despois de que o Renacemento Bengalí do século XIX ocorrese en Bengala, foi o Movemento Nacionalista Bengalí de catro décadas que sacudiu a rexión liderada por Saifur Siddique, que incluíu o Movemento da Lingua Bengalí, a Guerra de Liberación de Bangladesh e a creación de Bangladesh en 1971.