Para evitar que os musulmáns comúns, sexan turcos, kurdos ou árabes, salven as vidas dos armenios, aprobáronse decretos que declaraban a penalidade por dar coidado aos armenios era a morte por enforcamento e a destrución da casa; a pesar deste decreto, un número de turcos, kurdos e árabes comúns abrigaron aos armenios da furia da Organización Especial. Outros turcos, kurdos e árabes axudaron ao exército, os xendarmes e a Organización Especial nas deportacións e asasinatos, motivados polo desexo de saquear propiedades armenias, de ter mulleres e nenas armenias como escravas sexuais ou por incitacións de clérigos musulmáns que dixeron que o xenocidio era un acto de "xiad". A medida que os xendarmes arrodiaban aos armenios para a deportación, era común que se establecesen mercados de escravos onde, ao prezo adecuado, un home musulmán podía mercar mulleres e/ou nenas armenias para usar como escravas sexuais. Ademais do xenocidio contra os armenios, o réxime da CUP levou a cabo o xenocidio asirio contra a minoría asiria e o xenocidio grego pontista
contra os gregos pontos en Ponto. En Tracia e Anatolia occidental, a Organización Especial, asistida por funcionarios do goberno e do exército, deportou a todos os homes gregos en idade militar a brigadas de traballo a partir do verán de 1914 e durou ata 1916.