Resume o artigo:  Unha breve guía do son da música, de Paul Simpson. Durante anos pensei que era We'll Meet Again de Vera Lynn o que planeaban transmitir cando caeron as bombas atómicas, pero segundo Paul Simpson, nesta guía esencial da película icónica, cando un ataque nuclear é inminente, a BBC ten a intención de encher as ondas de aire con cancións de The Sound Of Music. Os cínicos argumentarán que ter que escoitar Do-Re-Mi e As miñas cousas favoritas só os fará impacientes para o esquecemento. Non obstante, os poderes restantes esperan sinceramente "manter algunha aparencia de normalidade" expóndonos ao sempre optimista Von Trapps. Sempre foi doado burlarse de "tres horas de monxas cantando", e o propio Christopher Plummer bautizou a película como "O son do moco". Pero a min encántame, quizais porque hai 50 anos a miña avoa me levou a velo seis veces no Capitol Cinema de Cardiff. O Son da Música podería ter sido moi diferente se os Osmonds tivesen reclamado un lugar no filme. Sempre me escondía baixo o asento cando os nazis merodeaban polo convento, e ata hoxe non vin a parte onde as monxas saboteaban os coches. Era unha película que atraía ás mulleres que tiñan maridos dominadores... a todos aqueles tipos de Capitán Von Trapp que esperaban que a súa cea estivese na mesa. A miña avoa, e millóns coma ela, gustaríalle ter sido Julie Andrews, cortando cortinas para facer roupa, caendo en lagos por diversión, andando en bicicleta rebelde polo campo, facendo picnics e en xeral desatendendo as tarefas e as obrigacións domésticas. Na súa forma improbable e discreta, The Sound Of Music foi un pioneiro grito feminista, e as mulleres comúns, que non tiñan nin idea do que Germaine Greer estaba a falar, abrazaron e identificáronse con el. A primeira sorpresa do libro de Simpson é que a historia comeza en Inglaterra. Os Von Trapp eran descendentes de Robert Whitehead, un enxeñeiro nacido en Bolton en 1823. Foi ao estranxeiro a traballar para unha empresa milanesa e en...
Os Von Trapp eran descendentes dun enxeñeiro de Bolton. Agatha e o capitán Von Trapp casaron en 1911 e tiveron sete fillos. A nai dos nenos morreu de escarlatina en 1922. O filme, con todo, non segue a historia real nalgúns aspectos.