As persecucións, masacres, expulsións e marchas da morte dos gregos de Asia Menor renováronse durante o comezo do século XX pola administración dos Xoves Turcos do Imperio Otomán e durante a subsecuente revolución de Mustafa Kemal Atatürk. A poboación grega otomana foi gravemente afectada; as súas desgrazas foron coñecidas como o Xenocidio Grego
- Non. Despois da derrota do Imperio Otomán durante a Primeira Guerra Mundial, os Aliados concederon a Grecia, co Tratado de Sèvres, a administración de Tracia Oriental (agás Constantinopla) e a cidade de Esmirna e os seus arredores. Os gregos pontos intentaron establecer a súa propia república, a República de Pontus. A derrota do exército grego durante a guerra grego-turca levou ao que se coñeceu en Grecia como a catástrofe de Asia Menor. Unha serie de eventos, co Gran Incendio de Esmirna como o seu pico, terminou coa presenza grega de 3.000 anos en Asia Menor. O Tratado de Lausana, asinado en 1923, previa o intercambio obrigatorio de poboacións. A poboación greco-ortodoxa restante de Asia Menor e Tracia Oriental, así como a poboación musulmá de Grecia (os gregos de Constantinopla, Imbros e Tenedos e os musulmáns de Tracia Occidental foron excluídos) foron desnaturalizados das terras de séculos ou milenios.