Completa a seguinte frase: A sentencia tendo en conta o tempo que pasou en prisión preventiva, estaba programado para ser liberado en 1940, pero en vez diso foi levado a "custodia de protección", e pasou os dous anos seguintes como prisioneiro no campo de concentración de Sachsenhausen. En Sachsenhausen xa había un núcleo de activistas comunistas entre os reclusos que foron capaces (discretamente) de dar a benvida a outra alma política. En toda Alemaña, a medida que as mortes de guerra cobraron o seu tributo á man de obra, a administración da vida diaria nos campos de concentración foi delegada cada vez máis polos gardas dos campos a presos de confianza; as decisións dos "amigos" significaron que Selbmann foi destinado a traballar no taller de reparación de vehículos da operación de fabricación de ladrillos do campo onde, como lembrou máis tarde, o traballo non era "difícil nin especialmente perigoso". En novembro de 1942, con todo, foi trasladado ao campo de concentración de Flossenbürg, que subministrou traballo a canteiras locais, situadas nas montañas adxacentes á fronteira co que era naquel momento coñecido como Sudetenland. Segundo as propias lembranzas de Selbmann, o traslado a Flossenbürg involucrou a dezaoito prisioneiros que foran colocados en confinamento solitario o mes anterior como resposta ás súas actividades políticas. A medida foi implementada por orde do propio Reichsführer Heinrich Himmler: representaba un castigo "por construír celas [comunistas] no campo [de Sachsenhausen], organizar o traballo revolucionario e privilexiar aos presos políticos". Durante o que resultou ser
Nas últimas semanas da guerra, o campo de Flossenbürg foi pechado e Selbmann foi trasladado de novo, esta vez a Dachau nos suburbios ao norte de Múnic. A finais de abril de 1945, cando as autoridades se apresuraban a limpar os campos de concentración dos seus presos antes da chegada dos exércitos invasores, foi enviado a unha das infames marchas da morte. Conseguiu escapar e regresou a Leipzig.