Escribe unha continuación para este parágrafo - O P25 comezou a competir en eventos non campionatos en setembro de 1955. A potencia do coche demostrou ser o seu punto forte, pero os seus problemas de manexo e fiabilidade foron rapidamente revelados. Tres Type 25 foron inscritos para Tony Brooks, Mike Hawthorn e Ron Flockhart no debut do modelo no campionato do mundo, o Gran Premio de Gran Bretaña de 1956. Con todo, ningún rematou. Os problemas de fiabilidade atormentaron ao equipo durante o desenvolvemento inicial do P25. As grandes válvulas eran propensas a deixar que os escombros entraran no motor, e o único disco traseiro a miúdo fallou. Un P25 non remataría un Gran Premio ata o quinto lugar de Harry Schell no Gran Premio de Mónaco de 1958
- Non. Schell e Jean Behra acabarían segundo e terceiro no Gran Premio de Holanda dese ano. Foron os primeiros podios para BRM. Catro puntos máis de Behra, Schell e o novo contratante Joakim Bonnier colocou a BRM no cuarto lugar no Campionato de Construtores inaugural. Bonnier conseguiu a súa primeira vitoria e a de BRM no Gran Premio de Holanda de 1959. Co P25 funcionando de forma fiable, BRM foi capaz de asegurar o terceiro no Campionato de Construtores. Xusto cando o P25 se fixo fiable, Cooper comezou a revolución do motor traseiro e rapidamente fixo que os coches con motor dianteiro como o P25 quedasen obsoletos. BRM comezou a traballar nun modelo con motor traseiro, o P48, pouco despois da vitoria de Bonnier. O P48 substituiría ao P25 a mediados da tempada de 1960.