O primeiro ataque deste tipo en Tokio foi na noite do 23 ao 24 de febreiro cando 174 B-29 destruíron ao redor dunha milla cadrada da cidade. Seguindo ese éxito, como a Operación Meetinghouse
334 B-29 atacaron na noite do 9 ao 10 de marzo, dos cales 282 Superforts alcanzaron os seus obxectivos, lanzando ao redor de 1.700 toneladas de bombas. Aproximadamente 16 millas cadradas (41 km2) da cidade foron destruídas e máis de 100.000 persoas estiman que morreron na tempestade de lume. Foi o ataque convencional máis destrutivo, e o bombardeo único máis letal de calquera tipo en termos de vidas perdidas, en toda a historia da aviación militar, mesmo cando as misións de Hiroshima e Nagasaki son tomadas como eventos únicos. A cidade estaba feita principalmente de madeira e papel, e os incendios foron incontrolables. Os efectos dos bombardeos incendiarios de Tokio demostraron os temores expresados polo almirante Yamamoto en 1939: "As cidades xaponesas, sendo feitas de madeira e papel, arderían moi facilmente. O Exército fala en grande, pero se a guerra chegou e houbo ataques aéreos a gran escala, non se sabe o que pasaría".