Os xaponeses invadiron o norte de Luzon uns días despois do ataque a Pearl Harbor o 7 de decembro de 1941 que levou aos Estados Unidos á guerra. Avanzaron rapidamente, con outros desembarcos noutros lugares, especialmente en Legazpi no sueste de Luzon o 12 de decembro, Davao en Mindanao o 20 de decembro e Golfo de Lingayen o 22 de decembro. O 26 de decembro de 1941 Manila foi declarada cidade aberta, co goberno filipino e a sede de MacArthur evacuados ao túnel de Malinta. Entre as evacuacións, unha cerimonia de reinauguración para o segundo mandato do presidente filipino Manuel Quezon tivo lugar xusto fóra do túnel o 30 de decembro. Os xaponeses entraron en Manila o 2 de xaneiro de 1942. Cinco días despois, as forzas estadounidenses e filipinas completaron unha retirada de combate á península de Bataan, ao noroeste de Corregidor, e preparáronse para defendela. No norte das Filipinas, isto deixou só Bataan, Corregidor e Forts Hughes, Frank e Drum en mans aliadas. Esta situación estivo prevista no Plan de Guerra Orange-3, segundo o cal as forzas filipinas debían resistir na desembocadura da baía de Manila durante seis meses. Naquel momento anticipábase que unha expedición de socorro dos Estados Unidos podería chegar. O xeneral MacArthur esperaba defender as Filipinas máis agresivamente baixo o Plan Arco Iris, e foi capaz de obter algúns reforzos nos meses anteriores á entrada dos Estados Unidos na guerra, pero isto desmoronou co rápido avance xaponés en decembro de 1941. E, con case todos os barcos de guerra da Frota do Pacífico afundidos ou danados en Pearl Harbor, e os xaponeses avanzando en varias partes do sueste asiático a un ritmo moito maior do esperado, non se organizou ningún socorro. Aínda que os filipinos realizaron extensas operacións de guerrillas co apoio dos Estados Unidos, as forzas estadounidenses non volveron ás Filipinas en forza ata a invasión do golfo de Leyte
En outubro de 1944.