Desde o ataque a Pearl Harbor, os Estados Unidos continentais foron expostos a ataques aéreos mentres estaban involucrados nunha guerra con Xapón, como o bombardeo de Dutch Harbor
, os ataques aéreos Lookout e as bombas de balón Fu-Go, pero estes foron considerados menores ou insignificantes e non fixeron nada para danar a moral e o esforzo de guerra estadounidense. Ao longo da costa do Atlántico, a falta dun apagón costeiro serviu como silueta para os barcos aliados e expúxoos así ao ataque dos submarinos alemáns. As comunidades costeiras resistiu á imposición dun apagón por razóns de comodidade, citando danos potenciais ao turismo. O resultado foi unha desastrosa perda de envío, apelidada polos submarinos alemáns como a "Segunda Hora Feliz". Os apagóns realizáronse nas cidades e ao longo das áreas costeiras moito despois de que existise calquera ameaza inimiga; o propósito principal era a motivación psicolóxica da poboación civil que viu os apagóns como un deber patriótico.