Escribir unha continuación para este parágrafo - Tendo deposto Richard
, Henrique VII ignorou libremente esta lei, facendo un uso substancial de benevolencias durante o seu reinado, baixo o disfraz de "contribucións amorosas". En 1491, sete anos despois de que a lei fora aprobada, empregou comisarios para obter tales agasallos dos seus súbditos. Ademais, a principios dese ano, Henrique convocara un Gran Consello para autorizalo a cobrar esta benevolencia, dando á "contribución" polo menos a aparencia de lexitimidade e consentimento popular. O canciller de Henrique e arcebispo de Canterbury, John Morton, foi acreditado con un argumento amplamente difundido para esta forma de tributación: se alguén vivía modestamente, debe estar aforrando e así poder pagar un agasallo para o rei; se alguén vivía luxuosamente, debe ter ingresos de sobra, que deberían ser presentados ao rei. Este argumento recibiu o alcume de "Forca de Morton", un termo que entrou no vernáculo como unha expresión para calquera dilema entre dúas opcións desagradables. Os comisionados empregaron o argumento contra calquera suxeito que non quixese, para esixir cantidades exorbitantes de diñeiro. Henrique tamén usou xustificacións semellantes ás que Eduardo empregara 20 anos antes, onde a ameaza de Francia foi enfatizada <unk> comisarios armados coa proclamación de que "Carlos de Francia non só ocupa inxustamente o reino do rei de Francia, senón que ameaza a destrución de Inglaterra" <unk> e o rei propuxo dirixir persoalmente o exército inglés. A benevolencia propúxose como unha alternativa ao servizo militar.