Despois do colapso da autoridade omeia nas provincias orientais do califato, tras a morte do califa Yazid, Abbad trasladouse con 2.000 dos seus "mawālī" (non árabes, liberados ou clientes musulmáns) a Siria, onde loitaron ao lado do exército do califa omeia Marwan I na batalla de Marj Rahit.
En 684. En contraste, Zetterstéen afirma que o contingente de Abbad en Marj Rahit consistía nos seus propios parentes. Tras a decisiva vitoria dos omeias na batalla, Abbad tentou retirarse á cidade de Dumat al-Jandal, un oasis no norte de Arabia, pero foi enviado polo califa Abd al-Malik para enfrontarse a un comandante do líder rebelde pró-Alid, al-Mukhtar al-Thaqafi, con sede en Kufa, nalgún momento antes do 687. Abbad máis tarde aconsellou ao califa al-Walid I (r. Aínda que Zetterstéen afirma que a data da morte de Abbad non se coñece, os historiadores I. K. A. Howard e Khurshid Ahmad Fariq afirman que Abbad morreu en 718/19.