Paralelamente ao seu servizo na administración cívica, Frisching tamén continuou coa súa carreira militar onde xurdiron oportunidades. En 1712, xa con 74 anos, foi o xeneral que tomou o mando do exército confederado protestante na Segunda Guerra de Villmergen.
Despois de que o comandante do exército Nicolas de Diesbach e o seu tenente Jean de Sacconay foran feridos gravemente en Villmegen. Frisching é acreditado por ter convertido unha derrota inminente nunha vitoria o 25 de xullo de 1712.