Aínda que apoia algúns aspectos das teorías de Dobrogeanu-Gherea sobre as formas en que a servidume presuntamente se prolongou, de forma discreta, mesmo despois do século XX, Pătrășcanu desafiou a súa negativa a investigar os efectos do capitalismo nas áreas rurais. Segundo Pătrășcanu, o establecemento de arrendatarios de propiedades, que el consideraba a causa da revolta de 1907
e outras rebelións campesiñas, máis pequenas, non foi un sinal de feudalismo prolongado, senón un sinal de penetración capitalista na agricultura. Contradicindo aos ideólogos socialdemócratas Lothar Rădăceanu e Șerban Voinea (a quen acusou de ter perdido o contacto coa clase traballadora), Pătrășcanu teorizou que a pequena burguesía rumana estaba encolendo baixo a presión dos capitalistas de éxito, mentres rexeitaba a noción de que os funcionarios públicos pertencían á clase media.