Alegáronse que os británicos usaron armas químicas en Mesopotamia en 1920, durante a revolta iraquí.
("Ath Thawra al Iraqiyya al Kubra"), no período do Mandato Británico sobre Mesopotamia. O uso de gas lacrimóxeno e gas venenoso letal contra os rebeldes iraquís foi considerado, e o uso de gas lacrimóxeno foi promovido por Winston Churchill, xefe do Gabinete de Guerra, xa que argumentou que asustaría aos rebeldes iraquís e os faría fuxir sen realmente matar a ninguén nin deixar efectos graves ou duradeiros sobre os atrapados no gas lacrimóxeno e que o uso de gas lacrimóxeno non letal era unha mellor solución global que a campaña de bombardeos que non conseguiu sofocar a resistencia ao control británico en Iraq. As dificultades prácticas impiden o seu uso en lugar de inhibicións morais.