A mediados da década de 1980, as cuestións ambientais estaban nas noticias e na atención pública debido a diferentes desastres internacionais como o desastre de Bhopal (1984), a explosión nuclear de Chernóbil (1986) e o derrame do petroleiro Exxon Valdez.
(1989). As avaliacións do ciclo de vida (ACV) comezaban a gañar tracción desde as súas etapas iniciais nos anos 70 e 80, e foi en 1991 cando se acuñou por primeira vez o termo. Coa crecente concienciación sobre os impactos ambientais debidos ás actividades humanas, buscábase unha avaliación máis completa dos edificios que utilizase os principios da ACV. En 1990, lanzouse o primeiro método de avaliación de sustentabilidade para edificios, BREEAM. En 1993, Rick Fedrizzi, David Gottfried e Mike Italiano formaron o primeiro Green Building Council (GBC) do mundo co U.S. Green Building Council. A súa misión era promover prácticas centradas na sustentabilidade na industria da construción e avanzar en principios de construción sustentable. USGBC foi tamén responsable da creación do sistema de clasificación de edificios verdes Leadership in Energy and Environmental Design (LEED) en 1998. A integración do uso de enerxía, o rendemento dos materiais e outras cuestións ambientais relacionadas coa construción, xunto co obxectivo de estandarizar a comparación das avaliacións, levaron a métodos de avaliación de edificios máis completos.