Os primeiros Xogos Olímpicos femininos celebráronse en París en 1922. Os atletas competiron en once probas: 60 metros, 100 yardas, 300 metros, 1000 metros, 4 x 110 yardas relevo, 100 yardas corredor, salto de altura, salto de lonxitude, salto de lonxitude de pé, lanza de lanza e tiro. 20.000 persoas asistiron aos Xogos e 18 récords mundiais foron establecidos. A pesar do exitoso resultado do evento, o COI aínda se negou a incluír o atletismo feminino nos Xogos Olímpicos de Verán de 1924. Ademais, o COI e a IAAF opuxéronse ao uso do termo "Olímpico" no evento, polo que a IWSF cambiou o nome do evento aos Xogos Mundiais Femeninos para a versión de 1926. Os Xogos Mundiais Femeninos de 1926 terían lugar en Gotemburgo, Suecia. O lanzamento de disco foi engadido ao programa. A estes Xogos tamén asistiu 20.000 espectadores e finalmente convenceu ao COI de permitir ás mulleres competir nos Xogos Olímpicos nalgunhas competicións de atletismo. O COI permitiu ás mulleres competir en 100 metros, 800 metros, 4 × 100 metros de relevo, salto de altura e lanzamento de disco en 1928. Habería dúas edicións máis dos Xogos Mundiais Femeninos, 1930
en Praga e 1934 en Londres. O IWSF foi forzado a desmantelarse despois de que o goberno de Francia retirara os fondos en 1936. Pierre de Coubertin, fundador do Comité Olímpico Internacional, foi citado dicindo: "Non aprobo a participación das mulleres en competicións públicas. Nos Xogos Olímpicos, o seu papel principal debería ser coroar aos vencedores".