Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  Pasado: Nos séculos XIX e XX, antes de que fose posible un tratamento farmacolóxico efectivo para a hipertensión, usáronse tres modalidades de tratamento, todas con numerosos efectos secundarios: restrición estrita de sodio (por exemplo, a dieta de arroz), simpatectomía (ablación quirúrxica de partes do sistema nervioso simpático) e terapia de piróxenos (inyección de substancias que causaron febre, reducindo indirectamente a presión arterial). O primeiro produto químico para a hipertensión, tiocianato de sodio, foi usado en 1900, pero tivo moitos efectos secundarios e foi impopular. Desenvolvéronse varios outros axentes despois da Segunda Guerra Mundial, os máis populares e razoablemente eficaces dos cales foron o cloruro de tetrametilamonio, hexametonio, hidralazina e reserpina (derivados da planta medicinal Rauwolfia serpentina). Ningunha delas foi ben tolerada. Un gran avance foi conseguido co descubrimento dos primeiros axentes orais ben tolerados. O primeiro foi a clorotiazida, o primeiro diurético tiazídico e desenvolvido a partir do antibiótico sulfanilamida, que estivo dispoñible en 1958. Posteriormente, desenvolvéronse bloqueadores beta, bloqueadores dos canais de calcio, inhibidores da enzima de conversión da angiotensina (ECA), bloqueadores dos receptores da angiotensina e inhibidores da renina como axentes antihipertensivos.  Pregunta: Cal é a droga derivada da planta Rauwolfia?
Reserva