O desenvolvemento do B-29 deu aos Estados Unidos un bombardeiro con alcance suficiente para chegar ás illas xaponesas desde a seguridade das bases estadounidenses no Pacífico ou o oeste de China. A captura da illa xaponesa de Iwo Jima aumentou aínda máis as capacidades que os estadounidenses posuían na súa campaña de bombardeos estratéxicos. Bombas altamente explosivas e incendiarias foron usadas contra o Xapón para un efecto devastador, cunha maior perda indiscriminada de vidas no bombardeo de Tokio
o 9 e o 10 de marzo de 1945 que foi causado pola misión de Dresde, ou as bombas atómicas lanzadas sobre Hiroshima ou Nagasaki. A diferenza da campaña de bombardeo estratéxico da USAAF en Europa, co seu declarado (aínda que inalcanzable) obxectivo de bombardeo de precisión de obxectivos estratéxicos, o bombardeo de cidades xaponesas implicou o obxectivo deliberado de zonas residenciais desde o principio. As cargas de bombas incluíron proporcións moi altas de incendiarios, coa intención de prender as casas de madeira altamente combustibles comúns nas cidades xaponesas e así xerar tormentas de lume.