Os Red Sox foron un dos equipos máis exitosos do béisbol de 1901 a 1918. Gañaron a Serie Mundial inaugural en (como os americanos de Boston; o equipo cambiou o seu nome a Red Sox en 1908) e catro máis entre e. En 1901, os Yankees, entón coñecidos como Baltimore Orioles, xogaron en Maryland durante dúas tempadas antes de trasladarse ao norte. Os dous equipos tiveron o seu primeiro encontro en Baltimore o 26 de abril de 1901, o ano inaugural da Liga Americana. O 7 de maio de 1903, os dous equipos xogaron por primeira vez despois de que a franquía Orioles se trasladase a Nova York e se converteu nos New York Highlanders, en referencia a xogar xogos no barrio de Washington Heights de Manhattan. O partido foi marcado por unha loita cando o lanzador de Boston George Winter foi derrubado. Boston acabaría gañando o pennant e a Serie Mundial inaugural de 1903
- Non. A tempada de 1904 presentou os equipos enfrontándose o día de apertura. Máis tarde na tempada, os Highlanders, liderados polo lanzador Jack Chesbro na súa tempada record de 41 vitorias, enfrontáronse aos Americanos de Boston no último partido da tempada para decidir o gañador do estandarte da Liga Americana. Chesbro lanzou un lanzamento salvaxe na parte superior da novena entrada, permitindo que a carreira gañadora marcase desde a terceira base, e Boston gañou o partido e o pennant. Os New York Giants, que xa gañaran o pennant da National League, rexeitaron xogar na Serie Mundial de 1904 debido á percepción de que o "Circuíto Junior" era inferior (e debido á suposta animosidade entre o fundador e primeiro presidente da Liga Americana, Ban Johnson, e a xerarquía dos Giants, o propietario John T. Brush e o adestrador do Salón da Fama do seu equipo, o xogador-director John McGraw); polo tanto, non houbo Serie Mundial ese ano. Só en 2004 os Red Sox volverían a derrotar aos Yankees nun partido decisivo para o título.