Consulte a seguinte pasaxe e, a continuación, conteste a seguinte pregunta na mesma lingua que a pasaxe:  O Parlamento pode determinar o número de membros da Cámara de Representantes, pero a Constitución establece que este número debe ser "o máis práctico posible, o dobre do número de senadores"; este requisito é comunmente chamado de "disposición de nexo". Polo tanto, a Cámara consta actualmente de 150 membros. A cada estado atribúense asentos en función da súa poboación; con todo, a cada estado orixinal, independentemente do seu tamaño, garántese polo menos cinco asentos. A Constitución non garante a representación dos territorios. O Parlamento concedeu un asento ao Territorio do Norte en 1922, e ao Territorio da Capital Australiana en 1948; estes representantes territoriais, con todo, só tiveron dereitos de voto limitados ata 1968. Os electorados federais teñen os seus límites rediseñados ou redistribuídos cada vez que un estado ou territorio ten o seu número de escaños axustados, se os electorados non coinciden xeralmente co tamaño da poboación ou se pasaron sete anos desde a redistribución máis recente. De 1901 a 1949, a Cámara estaba composta de 74 ou 75 membros (o Senado tiña 36). Entre 1949 e 1984, tiña entre 121 e 127 membros (o Senado tiña 60 membros ata 1975, cando aumentou a 64). En 1977, o Tribunal Supremo ordenou que o tamaño da Cámara fose reducido de 127 a 124 membros para cumprir a disposición de nexo. En 1984, tanto o Senado como a Cámara foron ampliados; desde entón a Cámara tivo entre 148 e 150 membros (o Senado ten 76).  Pregunta: Que documento non garante que os territorios teñan representación?
A Constitución