As primeiras armas de fogo eran inferiores en velocidade de disparo (un autor inglés Tudor espera oito disparos do arco longo inglés no tempo necesario para que un "disparador listo" dea cinco do mosquete), e François Bernier informa que os arqueiros montados ben adestrados na Batalla de Samugarh en 1658 estaban "disparando seis veces antes de que un mosqueteiro puidese disparar dúas veces". As armas de fogo tamén eran moi susceptibles ao tempo húmido. Con todo, tiñan un alcance efectivo máis longo (ata 200 yardas para o arco longo, ata 600 yardas para o mosquete), maior penetración, eran extremadamente poderosos en comparación con calquera arma de mísil portátil anterior (os arquebuses e mosquetes do século XVI tiñan de 1.300 a 3.000 xoules por tiro dependendo do tamaño e carga de pólvora, en comparación con 80-100 xoules para unha típica frecha de arco longo ou 150-200 xoules para un parafuso de ballesta), e eran tácticamente superiores na situación común de soldados disparando uns contra os outros desde detrás de obstrucións. Tamén penetraron a armadura de aceiro sen necesidade de desenvolver unha musculatura especial. Así, os exércitos equipados con armas podían proporcionar un poder de fogo superior, e os arqueiros altamente adestrados quedaron obsoletos no campo de batalla. A batalla de Cerignola
En 1503 foi gañado por España principalmente polo uso de armas de fogo de cerraxe, marcando a primeira vez que unha gran batalla en Europa foi gañada a través do uso de armas de fogo.