Os sistemas de drenaxe modernos non apareceron ata o século XIX en Europa Occidental, aínda que a maioría destes sistemas foron construídos principalmente para tratar con problemas de augas residuais derivados da rápida urbanización. Un exemplo é o sistema de alcantarillado de Londres, que foi construído para combater a contaminación masiva do río Támesis. Naquela época, o río Támesis era o compoñente principal do sistema de drenaxe de Londres, con residuos humanos concentrados nas augas adxacentes ao centro urbano densamente poboado. Como resultado, varias epidemias afectaron aos residentes de Londres e mesmo aos membros do Parlamento, incluíndo eventos coñecidos como o brote de cólera de Broad Street de 1854.
e o Gran Cheiro de 1858. A preocupación pola saúde pública e a calidade de vida lanzaron varias iniciativas, que finalmente levaron á creación do moderno sistema de alcantarillado de Londres deseñado por Joseph Bazalgette. Este novo sistema tiña como obxectivo explícito garantir que as augas residuais fosen redireccionadas o máis lonxe posible das fontes de subministración de auga para reducir a ameaza de patóxenos transmitidos pola auga. Desde entón, a maioría dos sistemas de drenaxe urbana teñen como obxectivo os mesmos obxectivos de previr as crises de saúde pública.