Garòsci mantívose fiel á súa propia visión dunha "revolución autónoma", que compartía con varios "giellistas" que facían a súa propia contribución á loita de liberación no Estado fantoche fascista do norte de Italia (onde os exércitos alemáns continuaron a loita para evitar calquera avance militar angloamericano). Estes camaradas incluíron moitos amigos de longa data e pesos pesados intelectuais como,, Valiani, Venturi e Vittorio Foa. Iso significaba subordinar as súas preferencias persoais ás iniciativas "de abaixo para arriba" que se esperaban do Comité de Liberación Nacional ("Comitato di Liberazione Nazionale", CLN). Foi só despois de que a guerra rematou en 1945
, coas perspectivas para a continuidade do estado claramente establecidas, que se afastou das súas propias preferencias revolucionarias máis salvaxes e volveu a unha versión máis tradicionalista de Hendiadys de Rosselli. "