Escribir unha continuación para este parágrafo - O ataque británico anterior en Taranto
, que é a miúdo considerado como a inspiración para o ataque a Pearl Harbor, logrou o seu obxectivo estratéxico sendo unha operación considerablemente menor que infligiu moito menos devastación. Non só lle custou á frota italiana a metade dos seus buques capitais nunha noite, senón que en resposta a "Regia Marina" transferiu inmediatamente os seus buques non danados de Taranto a Nápoles para protexelos de ataques similares, ata que as defensas en Taranto (principalmente as redes anti-torpedos) foron elevadas a niveis adecuados para protexelos de novos ataques do mesmo tipo (que ocorreron entre marzo e maio de 1941). Despois de Taranto, o equilibrio de poder cambiou para a Frota Británica do Mediterráneo, que agora gozaba dunha maior liberdade operacional: cando anteriormente se viña obrigada a operar como unha unidade para coincidir cos buques capitais italianos, agora podían dividirse en dous grupos de batalla; cada un construído en torno a un portaavións e dous acorazados. Os acorazados foron máis útiles nos confines do Mediterráneo que nas extensións do Pacífico; ademais, os máis antigos acorazados estadounidenses eran demasiado lentos para escoltar aos portaavións e foron usados principalmente como apoio de fogo para operacións anfibias. Aínda que a frota do Pacífico dos Estados Unidos afundira cinco de oito couraceos (tres deles perdidas permanentes) en Pearl Harbor, isto significou a dependencia dos portaavións intactos para as operacións ofensivas contra os xaponeses.