Escribir unha continuación para este parágrafo - Outra variante que nunca viu o deber foi o T20E2. Era un rifle experimental de tiro selectivo a gas cun receptor un pouco máis longo que o M1 e modificado para aceptar cargadores de 20 cartuchos do rifle automático Browning (BAR). O rifle foi mecanizado e golpeado no lado esquerdo do receptor para unha montaxe de alcance, e incluíu o mesmo hardware para montar un lanzagranadas como o M1. O parafuso tiña un dispositivo de apertura na ponte de recepción traseira, así como un selector de lume similar ao M14. O disparo automático completo foi conseguido por un conxunto de conectores que se accionou polo mango da barra de operación. Isto, á súa vez, activaba unha liberación ou disparo do sear que, co gatillo mantido cara atrás, desacoplaba o sear das asas do martelo inmediatamente despois de que o parafuso estivese bloqueado. No disparo automático, a taxa cíclica de disparo era de 700 rpm. Cando o conxunto de conectores estaba desconectado, o rifle só podía dispararse semiautomáticamente e funcionaba dun xeito similar ao rifle M1. O T20 tiña unha lonxitude total de 48 1/4", unha lonxitude do barril de 24", e pesaba 9,61 libras sen accesorios e 12,5 libras con bípode e cargador baleiro. Foi designado como adquisición limitada en maio de 1945. Debido ao cesamento das hostilidades con Xapón
, o número para a fabricación reduciuse a 100. O proxecto terminou en marzo de 1948.