Inicialmente como subordinado do seu irmán Guillerme, quen como tenente xeral sueco sucedeu ao mando, pero máis tarde como comandante independente, Bernardo continuou a impulsar as súas incursións sobre o sur de Alemaña; e co xeneral sueco Gustav Horn fixo en 1633 unha invasión exitosa en Baviera, que foi defendida polo xeneral imperialista Conde Aldringer. Neste ano foi concedido o ex-obispado de Würzburg e Bamberg, sendo concedido o título de duque de Franconia. Instalou a un dos seus moitos irmáns como Statthalter, e volveu ás guerras. Un protestante severo, exigiu grandes contribucións das cidades católicas que tomou, e as súas repetidas vitorias fixeron que os protestantes alemáns o considerasen o salvador da súa relixión. Pero en 1634 Bernardo sufriu unha gran derrota en Nördlingen
, perdendo o mellor do exército sueco.