O imperio estaba nun estado perpetuo de crise, xa que sufría perdas territoriais continuas: Bulgaria declarou a independencia, Austria-Hungría anexionou Bosnia e o conflito étnico na Macedonia otomana continuou sen cesar. Italia invadiu a Tripolitania otomana en 1911 e o imperio perdeu a gran maioría do seu territorio europeo restante cando a Liga Balcánica invadiu Rumelia en 1912. En 1914, o Imperio Otomán entrou na Primeira Guerra Mundial e o CUP, cada vez máis radicalizado, realizou limpeza étnica e xenocidio contra os armenios, asirios e gregos do imperio.
cidadáns, eventos ás veces referidos colectivamente como os xenocidios otomanos tardíos. Tras a rendición otomana en 1918, a dirección da CUP fuxiu ao exilio e os Aliados ocuparon Constantinopla. O parlamento otomán enfureceu aos Aliados asinando o Protocolo de Amasya cos revolucionarios turcos en Ankara e acordando un "Misak-ı Millî" (Pacto Nacional). Como os plans para a partición do Imperio Otomán avanzaron despois da Conferencia de Londres, os Aliados forzaron a disolución da asemblea, terminando así coa Segunda Era Constitucional. Moitos parlamentarios converteríanse en membros da Gran Asemblea Nacional durante a Guerra de Independencia de Turquía, e finalmente continuaron as súas carreiras na República.