En xuño de 1944, os aliados occidentais desembarcaron en Normandía, no norte de Francia, ao oeste da fronteira belga. Despois de feroces combates nas áreas ao redor dos puntos de desembarco, os aliados romperon as liñas alemás e comezaron a avanzar cara a París e despois cara á fronteira belga.
- Non. En agosto, o corpo principal do exército alemán no norte de Francia (con excepción das guarnicións de cidades fortificadas como Dunkerque) retiraba abertamente cara ao leste. A medida que os aliados se achegaron á fronteira, as mensaxes codificadas transmitidas encoraxaron á resistencia a levantarse. O administrador civil alemán, Joseph Grohé, ordenou unha retirada xeral do país o 28 de agosto, e o 1 de setembro as primeiras unidades aliadas (entre elas o SAS belga libre) cruzaron a fronteira belga. O 4 de setembro, Bruxelas estaba en mans aliadas. O goberno belga no exilio volveu ao país o 8 de setembro e comezou a reconstruír o estado e o exército belgas. O irmán de Leopoldo III, Carlos, foi nomeado príncipe rexente mentres se tomaba unha decisión sobre se o rei podía volver ás súas funcións. A medida que o exército alemán se reagrupou e as liñas de subministración dos Aliados estendéronse, a liña de fronte estabilizouse ao longo da fronteira oriental de Bélxica. Áreas no sueste do país permaneceron en mans alemás, e foron brevemente recapturadas durante a ofensiva alemá das Ardenas no inverno de 1944. Isto só atrasou a liberación total do país e o 4 de febreiro de 1945, coa captura da aldea de Krewinkel, todo o país estaba en mans aliadas.