Escriba unha continuación para este parágrafo - Georgescu foi especialmente prolífico na parte final da súa carreira, cando se di que se identificou co lema "anul şi romanul" ("unha nova novela cada ano"). Segundo Iulia Arsintescu, a súa calidade declinou cando o seu autor foi "afectado por unha enfermidade que era cada vez máis difícil de soportar". Comezando con "Mai mult ca perfectul", Georgescu estaba a crear un novo ciclo, centrado en Huzurei. O narrador Miron Perieţeanu, el mesmo unha versión ficticia de Georgescu, conta as sucesivas historias de Ioan, Luca, Matei e Marcu (nomes baseados nas versións romanas dos catro evangelistas). Os acontecementos destas novelas tamén teñen lugar a principios do século XX, cubrindo a revolta dos campesiños de 1907
así como a ocupación do país durante a Primeira Guerra Mundial. Segundo o cronista literario Ioan Holban, o escenario de Huzurei é "un lugar desolado, aturdido polo torpor, con xente que sempre está suada polo calor, que se move de unha taberna a outra [...] e que se dedica a esa deusa todopoderosa que é a siesta [...]. Esta é só unha primeira impresión, pois Huzurei é "a cidadela viva" do seu tempo [...], agrupando, entre as súas casas e rúas ridículas, un mundo diverso, atrapado no medio dunha loita polo poder e o diñeiro: [aquí] comédense crimes, intrigas, redes de tráfico de drogas e intercambios "de atacado", a política é debatida con fervor, fanse predicións, investigacións, persecucións teñen lugar, dramas son consumidos, a xente come enérxicamente e as nenas nubiles son vendidas (compradas) [...]. " Os relatos de Huzurei en conxunto son considerados por Cosaşu iguais en valor a algúns dos seus aclamados predecesores: "Bietul Ioanide" de George Călinescu e "Moromeţii" de Marin Preda.