Cando Raeder se reuniu con Hitler para unha discusión detallada da estratexia naval en abril de 1942, a utilidade dos portaavións na guerra naval moderna fora amplamente demostrada. Os portaavións británicos paralizaron a frota italiana en Taranto en novembro de 1940.
En maio de 1941, o USS Sturgeon sufriu danos críticos e impediu que o acorazado atacase dous convois con destino a Rusia en marzo de 1942. Ademais, un ataque de portaavións xaponeses a Pearl Harbor devastara a frota de batalla estadounidense en decembro de 1941. Raeder, ansioso por asegurar a protección aérea para as unidades de superficie máis pesadas da Kriegsmarine, informou a Hitler de que o Graf Zeppelin podería estar terminado en aproximadamente un ano, con outros seis meses necesarios para probas no mar e adestramento de voo. O 13 de maio de 1942, coa autorización de Hitler, o Comando Supremo da Armada alemá ordenou a reanudación do traballo no portaavións.