Os ataques contra obxectivos políticos e militares de alto perfil seguían sendo unha prioridade para o IRA. O bombardeo do Chelsea Barracks en Londres en outubro de 1981 matou a dous civís e feriu a vinte e tres soldados; unha semana máis tarde, o IRA atacou de novo en Londres cun intento de asasinato do tenente xeral Steuart Pringle, o comandante xeral dos Royal Marines. Os ataques contra obxectivos militares en Inglaterra continuaron cos bombardeos de Hyde Park e Regent's Park en xullo de 1982, que mataron a once soldados e feriron a máis de cincuenta persoas, incluídos civís. En outubro de 1984 levaron a cabo o atentado contra o hotel de Brighton.
, un intento de asasinato contra a primeira ministra británica Margaret Thatcher, a quen culparon da morte dos dez grevistas da fame. O atentado matou a cinco membros do Partido Conservador que asistían a unha conferencia do partido, incluído o deputado Anthony Berry, e Thatcher escapou por pouco da morte. Unha escalada planeada da campaña de bombardeos de Inglaterra en 1985 foi evitada cando seis voluntarios do IRA, incluíndo Martina Anderson e o terrorista de Brighton Patrick Magee, foron arrestados en Glasgow. Os plans para unha gran escalada da campaña a finais da década de 1980 foron cancelados despois de que un barco que transportaba 150 toneladas de armas doadas por Libia foi capturado na costa de Francia. Os plans, inspirados na ofensiva do Tet durante a guerra de Vietnam, baseáronse no elemento sorpresa que se perdeu cando o capitán do barco informou ás autoridades francesas de catro envíos anteriores de armas, o que permitiu ao exército británico implantar contramedidas adecuadas. En 1987 o IRA comezou a atacar obxectivos militares británicos na Europa continental, comezando co bombardeo de Rheindahlen, que foi seguido por aproximadamente vinte outros ataques con armas e bombas dirixidos ao persoal e bases das Forzas Armadas Británicas entre 1988 e 1990.