Completa a seguinte frase: A pesar de que o antiimperialismo radical era un valor central orixinal do bolxevismo, a Unión Soviética a partir de 1940 foi amplamente vista como unha potencia imperial de facto cuxa ideoloxía non podía permitirlle admitir o seu propio imperialismo. A través do punto de vista ideolóxico soviético, as faccións pro-soviéticas en cada país eran a única voz lexítima do "pobo" independentemente de se eran faccións minoritarias. Todas as outras faccións eran simplemente inimigos de clase do "pobo", gobernantes inherentemente ilegítimos independentemente de se eran faccións maioritarias. Así, neste punto de vista, calquera país que se converteu en soviético ou un aliado soviético naturalmente o fixo a través dun desexo voluntario lexítimo, aínda que os solicitantes necesitaran axuda soviética para conseguilo. Os principais exemplos foron os
A invasión soviética de Finlandia produciu a anexión de partes finlandesas de Karelia, a invasión soviética de Polonia, a ocupación soviética dos estados bálticos e o dominio de facto da posguerra sobre os estados satélites do Bloque Oriental baixo o pretexto da independencia total. Na era post-soviética, incluso moitos ucranianos, xeorxianos e armenios senten que os seus países foron anexionados pola forza polos bolxeviques, pero esta foi unha visión problemática porque as faccións pro-soviéticas nestas sociedades tamén foron considerábeis. Cada facción sentiu que a outra non representaba o verdadeiro interese nacional. Este paradoxo de guerra civil foi visto na anexión de Crimea pola Federación Rusa, xa que os habitantes de Crimea pro-rusos foron vistos como ilegítimos polos habitantes de Crimea pro-ucranianos, e viceversa.