Completa a seguinte frase: case inmediatamente o deseño do T43 foi substituído pola versión Mark III do chasis da "Formula Dous". Maddock e os Coopers actualizaron o deseño existente cambiando a suspensión dianteira por unha mellor suspensión de dobre óso de espiño con amortiguadores de choque, no lugar do deseño transversal de primavera de folla dos coches máis antigos. Novas engrenaxes de paso no transaxle permitiron a Maddock baixar o motor (agora incluíndo o estirado "FPF" de Climax no coche de Fórmula Un), reducindo o centro de gravidade do novo Cooper T45 (Mark III) montando o motor de sumidoiro seco moito máis baixo. Maddock acreditou esta innovación particular a Jack Brabham, quen recibiu a suxestión do seu amigo australiano, Ron Tauranac. Brabham e Cooper contribuíron con outras melloras de detalles, pero Maddock deixou o marco do chasis fundamental virtualmente inalterado do T43. O T45 tivo éxito inmediatamente. Nas mans de Maurice Trintignant, o novo T45 de Rob Walker gañou a seguinte ronda do Campionato do Mundo, o
Gran Premio de Mónaco de 1958.