A morte de Nerón viu o fin da tenencia imperial como privilexio das antigas familias romanas (patricias e senatorias). Nun único ano caótico, o poder pasou violentamente dun emperador a outro. Os tres primeiros promoveron o seu propio culto ao "xenio": os dous últimos intentaron a restitución de Nerón e a súa promoción a "divus". O cuarto, Vespasiano <unk> fillo dun ecuestre de Reate <unk> asegurou a súa dinastía Flavia a través da reversión a unha forma de principado de Augusto e renovou o culto imperial do "divus Julius". Vespasiano foi respectado pola súa "restauración" da tradición romana e a modestia augusta do seu reinado. Dedicou o culto estatal ao "genio populi Romani" (o "xenio" do pobo romano), respetou os valores senatoriais "republicanos" e repudiou a práctica de Nerón eliminando varias festas dos calendarios públicos, que (na avaliación implacable de Tácito) se volvéronse "suciamente manchadas pola adulación dos tempos". Pode que mandase substituír ou recortar a cabeza do Coloso de Nerón para a súa dedicación (ou rededicación) ao deus do sol no ano 75 d.C. Despois da primeira rebelión xudía
e a destrución do Templo de Xerusalén en 70 d.C., impuxo o "didrachmon", pagado anteriormente polos xudeus para o mantemento do seu Templo, pero agora redirigido a Xúpiter Capitolino como vencedor sobre eles "e o seu Deus". Os xudeus que pagaban o imposto estaban exentos do culto ás deidades do estado imperial. Aqueles que o ofrecían, porén, eran excluídos das súas propias comunidades. Vespasiano parece ter abordado o seu propio culto inminente con humor seco <unk> segundo Suetonio, as súas últimas palabras foron "puto deus fio" ("Creo que me estou a converter nun deus"). O fillo de Vespasiano, Tito, reinou dous anos exitosos e morreu de causas naturais. Foi deificado e substituído polo seu irmán menor, Domiciano.