A segunda metade do século XVII sentou as bases para que Prusia se convertese nun dos grandes actores da política europea. O potencial militar emerxente de Brandeburgo-Prusia, baseado na introdución dun exército permanente en 1653, foi simbolizado polas vitorias amplamente notadas en Varsovia (1656) e Fehrbellin (1675)
e polo Gran Trineo (1678). Brandenburgo-Prusia tamén estableceu unha armada e colonias alemás na Costa de Ouro de Brandenburgo e Arguin. Federico Guillerme, coñecido como "O Gran Elector", abriu Brandeburgo-Prusia a unha inmigración a gran escala ("Peuplierung") de refuxiados protestantes de toda Europa ("Exulanten"), especialmente a inmigración hugonote despois do Edicto de Potsdam. Federico Guillerme tamén comezou a centralizar a administración de Brandeburgo-Prusia e a reducir a influencia dos estados.