A pesar de ser un comunista portador de tarxeta, Lăzăreanu tamén ocupou un asento no consello executivo do Comité Democrático Xudeu (CDE), que tamén incluía aos seus compañeiros de partido M. H. Maxy, Maximilian Popper, Arthur Kreindler e Bercu Feldman. Durante unha remodelación ordenada polos comunistas o 18 de abril de 1948, asumiu o cargo de presidente do CDE. Pouco despois da guerra árabe-israelí
, deu o seu aval público á plataforma CDE-comunista de anti-sionismo e anti-cosmopolitismo. A política exterior tamén foi moldeada polo fillo do escritor, Alexandru Lăzăreanu, que foi un estreito colaborador da ministra de Relacións Exteriores Ana Pauker; un membro do persoal da Embaixada de Romanía en Washington, D. C. en 1947, informou sobre as actividades de exiliados anticomunistas como Viorel Tilea e Brutus Coste, e tentou convencer a Peter Neagoe a escribir unha serie de novelas pro-comunistas. Un probable axente da Securitate, estaba involucrado en patrocinar unha suposta rede de espionaxe, que incluía ao xornalista de Detroit Harry Făinaru. En decembro de 1948, o Departamento de Estado dos Estados Unidos esixiu que o embaixador Grigore Preoteasa e Lăzăreanu Jr fosen chamados a Bucarest.