Escribir unha continuación para este parágrafo - Merry tiña, entretanto, ocupado noutros emprendementos literarios. "Paulina", un conto en verso, aparecera cara ao final de 1787. "Diversidade", unha elaborada oda, no ano seguinte e, en 1789, a "Vinganza ambiciosa", un drama, que na trama, personaxe e situación é unha parodia de "Macbeth". Nunca foi representado. A principios do mesmo ano escribiu a oda para a recuperación do rei recitada pola señora Siddons o 21 de abril. Pero os acontecementos do 14 de xullo
en París deu unha nova dirección ás súas enerxías, e coloreou o resto da súa vida. Merry non xulgou a Revolución Francesa, pero xulgou todo por ela; os seus amigos, el mesmo, a literatura, a arte, todas as relacións civís e sociais. Foi inmediatamente a París, visitou a Asemblea, onde viu "algún desorden, pero todo de celo", e ao seu regreso publicou o "Laurel da Liberdade". O poema foi ridiculizado por Walpole, que se apodera de alegría das súas "lágrimas de gossamery" e "oceanos sedosos". En 1790, Merry presentou a si mesmo como candidato ao premio, pero os seus principios, que xa eran o tema de conversa da cidade, fixeron que a súa candidatura fose desesperada; e aínda que o "Mundo" moveu montañas no seu nome, a corte estaba totalmente a favor de Pye. No verán de 1791 estaba de novo en París, presentou á Asemblea un tratado sobre a "Natura de un goberno libre", e retomou a súa relación co artista David. O 14 de xullo a súa oda sobre a "Caída da Bastilla" foi declamada nunha reunión no Strand de "1.500 señores ingleses", simpatizantes da Revolución Francesa. Tres meses antes a súa "Lorenzo", unha traxedia, tivo un breve éxito en Covent Garden, e en agosto de 1791 casou coa coñecida actriz Ann Brunton.