En 1582, no reinado do emperador Akbar, a provincia de Bengala foi formada en 33 sarkars (subdivisión fiscal) e 682 parganas, e a área de Edilpur parece ter sido incluída dentro do sarkar de Muhammad Abud. Foi pertencente a un Raballabh en 1165 (1758-59 dC) e ter un rendemento de £ 4701. En 1765 os diwani de Bengala foron concedidos á Compañía Británica das Indias Orientais, Idilpur ou "Idalpur" foi administrado desde o colectorado de Dacca e máis tarde baixo Bakarganj. Despois de abolir o sistema de pargana pola administración de Cornwallis, os zamindari de Idilpur recibiron asentamento permanente. En 1789 Chaudhuris chamado Golam Ali Chaudhary, Golok Roy Chaudhary e outros foron zamindars de Idalpur pargana. O zamindari foi anexado ao colector por atrasos e máis tarde foi vendido a Mohini Mohan Tagore de Calcuta (avó de Rabindranath Tagore) en 1812. Durante algún período Idalpur estivo baixo administración civil de Faridpur e administración de terras de Bakarganj á vez. Idilpur pasou a formar parte da subdivisión de Madaripur do distrito de Bakerganj en 1854 e foi separada xunto coa subdivisión de Madaripur do distrito de Bakarganj e anexionada ao distrito de Faridpur en 1873. Durante o período do Paquistán baixo a Orde de Democracia Básica de 1959, os órganos do goberno local Consello da Unión máis tarde Union Parishad despois da liberación de Bangladesh
Formaron e "Idilpur" foi feito Union parishad. Gosairhat comezou a existir como thana en 1921 despois da independencia de Bangladesh e a Unión de Idilpur traballou baixo o novo distrito de Shariatpur en 1984 xunto con Gosairhat Upazila.