Completa a seguinte frase:
O terremoto de Lisboa (1 de novembro de 1755), que ocorreu décadas despois da publicación do "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710), o optimismo filosófico de Leibniz e a teodicea incorreron en considerables críticas tanto dos seus compañeiros filósofos da Ilustración como dos teólogos cristiáns. Os críticos de Leibniz, como Voltaire, argumentan que o mundo contén unha cantidade de sufrimento demasiado grande para xustificar o optimismo. Mentres Leibniz argumentou que o sufrimento é bo porque incita a vontade humana, os críticos argumentan que o grao de sufrimento é demasiado severo para xustificar a crenza de que Deus creou o "mejor de todos os mundos posibles". Leibniz tamén aborda esta preocupación considerando o que Deus desexa que ocorra (a súa vontade antecedente) e o que Deus permite que ocorra (a súa vontade consecuente). Outros, como o filósofo cristián Alvin Plantinga, criticaron a teodicea de Leibniz argumentando que probablemente non hai tal cousa como "o mellor" de todos os mundos posibles, xa que sempre se pode concibir un mundo mellor, como un mundo cunha persoa moralmente xusta máis.