Houbo unha forte, aínda que mal definida, expectativa en ambos lados do que sería coñecido como a "fronteira interna alemá" de que as catro zonas de ocupación militar de Alemaña en algún momento serían rehabilitadas e unificadas nun único estado post-fascista, pero as visións de como tal estado sería gobernado diferían enormemente, especialmente despois da Segunda Guerra Mundial. Durante os doce meses do bloqueo de Berlín
Os pensamentos de calquera futura reunificación alemá desapareceron no horizonte, e en outubro de 1949 a zona soviética foi relanzada como a República Democrática Alemá (Alemania Oriental) patrocinada polos soviéticos. Tamén foi durante 1949 que volveu dos Países Baixos e mudouse con Marie. As dúas irmás, aínda solteiras, sen fillos, e aínda - nos seus diferentes xeitos - profundamente involucradas na política da educación, fixeron a súa casa xuntos en Weimar, que ata 1952 foi a sede do parlamento de Turingia. En 1950 Marie Torhorst perdeu o seu cargo como Ministra de Educación Popular de Turingia. É significativo que o seu sucesor, nomeado só en 1951, fose outra muller. Isolde Oschmann era unha ex-profesora de xardín de infancia que resultou ser moito menos do que Torhorst: a súa pegada na historia da Alemaña Oriental permaneceu pequena a pesar de que ocupara o cargo ministerial durante máis dun ano. Aínda non está claro por que Marie Torhorst foi substituída no papel. Non hai indicios moi obvios da súa posterior carreira pública de que estivese entre os que caeron en desgraza coa dirección do partido neste momento.