Escriba unha continuación para este parágrafo - O primeiro mandato de Major coincidiu co colapso de Iugoslavia e a guerra resultante en Bosnia e Herzegovina (e partes de Croacia). As tensións entre as repúblicas constituíntes de Iugoslavia foron aumentando desde a morte do presidente Josep Broz Tito en 1980, exacerbadas pola incerteza política causada polo colapso do comunismo en toda Europa Oriental no período 1989-1991. En xuño de 1991, tanto Eslovenia como Croacia declararon a súa independencia; mentres que o goberno central serbio en Belgrado deixou que a Eslovenia case homogénea abandonase o país despois dunha breve guerra
, a situación en Croacia, cuxas partes contén un gran número de serbios étnicos, foi moito máis controvertida. A UE, a insistencia de Alemaña, recoñeceu a independencia dos dous estados en decembro de 1991. Comezou a guerra entre Serbia (liderada polo nacionalista Slobodan Milošević) e Croacia (gobernada por Franjo Tuđman) sobre a rexión serbo poboada de Slavonia, no nordeste de Croacia, o que levou ás Nacións Unidas a enviar unha forza de mantemento da paz (UNPROFOR). Os combates máis feroces ocorreron despois da declaración de independencia de Bosnia e Herzegovina baixo o presidente Alija Izetbegović o 6 de abril de 1991; a poboación da república montañosa dividiuse entre serbios bosnios, croatas bosnios e bosnios musulmáns (ou "bosnios"), e estalou unha guerra civil a gran escala entre eles, cos croatas bosnios e os serbios bosnios apoiados por Tuđman e Milošević respectivamente. A guerra sorprendeu a Europa e ao mundo, e escenas chocantes de campos de prisioneiros de guerra (comparados por algúns con campos de concentración nazis), enormes fluxos de refuxiados e campañas de limpeza étnica comezaron a ser transmitidas por todo o mundo, o que levou a pedidos de intervención.