Inicialmente, o templo foi fundado como un centro de meditación, despois de que Maechi Chandra e o recentemente ordenado monxe Luang Por Dhammajayo xa non puidesen acomodar o crecente número de participantes nas actividades de Wat Paknam Bhasicharoen. O centro converteuse nun templo oficial en 1977. O templo creceu exponencialmente durante a década de 1980, cando os programas do templo se fixeron amplamente coñecidos entre a clase media urbana. Wat Phra Dhammakaya ampliou a súa área e comezou a construción dunha enorme "stupa" (pagoda). Durante o período da crise financeira asiática de 1997, o templo foi suxeito a críticas xeneralizadas polos seus métodos de recadación de fondos e ensinanzas, xa que Luang Por Dhammajayo foi acusado de malversación e removido do seu cargo como abade. En 2006, os cargos foron retirados e foi restaurado como abade. O templo creceu máis e fíxose coñecido polos seus moitos proxectos en educación, promoción de ética e erudición. O templo tamén foi aceptado como parte da Sangha tailandesa (comunidade monástica). Durante a xunta militar de 2014
, o abade e o templo foron sometidos a un novo escrutinio e Luang Por Dhammajayo foi acusado de recibir diñeiro roubado dun partidario e lavado de diñeiro. O templo foi referido como a única organización influente en Tailandia que aínda non foi sometida pola xunta gobernante, que encerrou a maioría da oposición desde que tomou o poder. Os procesos xudiciais contra o abad e o templo desde a década de 1990 levaron a moitos debates sobre os procedementos e o papel do estado cara á relixión, un debate que se intensificou durante o bloqueo do templo por parte da xunta en 2017. En 2017, o paradero de Luang Por Dhammajayo aínda era descoñecido, e en 2018, Phrakhru Sangharak Rangsarit foi designado como o abade oficial.