Pouco despois da intervención soviética en Afganistán, o gobernante militar, o xeneral Muhammad Zia-ul-Haq, convocou unha reunión de altos membros militares e tecnócratas do seu goberno militar. Nesta reunión, o xeneral Zia-ul-Haq pediu ao xefe do Estado Maior do Exército, o xeneral Khalid Mahmud Arif (veterano das guerras de 1965 e 1971) e ao presidente do Estado Maior Conxunto, o almirante Muhammad Shariff (que foi feito prisioneiro de guerra pola India durante a Guerra de Liberación de Bangladesh en 1971) que liderase un equipo civil-militar especializado para formular unha xeostratexia para contrarrestar a agresión soviética. Nesta reunión, o Director Xeral do "ISI" naquel momento, o Tenente Xeral Akhtar Abdur Rahman defendeu a idea dunha operación secreta en Afganistán armando ao extremista islámico, e foi escoitado en voz alta dicindo: "Cabul debe arder! Cabul debe arder!". En canto a Paquistán, a guerra soviética cos mujaheddin islámicos foi unha completa vinganza en represalia polo apoio da Unión Soviética ao rival rexional, a India, especialmente durante a guerra de 1971, que levou á perda do
de Paquistán Oriental.