O final da Primeira Guerra Mundial viu o Congreso autorizar 1.020 homes para a aviación do Corpo de Marines e o establecemento de estacións aéreas permanentes en Quantico, Parris Island e San Diego. Os Estados Unidos abrazaron o seu papel de poder global, e o Corpo de Marines converteuse na forza preferida para a intervención militar; onde os Marines foron, tamén foi a aviación do Corpo de Marines. Durante as Guerras das Bananas, mentres loitaba contra bandidos e insurgentes en lugares como Haití
Nos Estados Unidos, a República Dominicana e Nicaragua, os aviadores do Corpo de Marines comezaron a experimentar con tácticas aire-terra e fixeron do apoio aos seus compañeiros Marines na terra a súa misión principal. Foi en Haití onde os Marines comezaron a desenvolver a táctica de bombardeos de mergullo e en Nicaragua onde comezaron a perfeccionalo. Mentres outras nacións e servizos probaron variacións desta técnica, os pilotos do Corpo de Marines foron os primeiros en adoptalo e facelo parte da súa doutrina táctica. A aviación do Corpo de Marines en Nicaragua desenvolveu a habilidade de reabastecemento aéreo de postos avanzados lanzando paquetes de tri-motores Fokker F.VII. Mesmo antes dos acontecementos no Caribe, os aviadores pioneiros do Corpo de Marines, como Alfred Cunningham, notaron en 1920 que, "... a única excusa para a aviación en calquera servizo é a súa utilidade para axudar ás tropas no chan a levar a cabo con éxito as súas misións. ""