Antes da invasión soviética, Afganistán seguiu unha política de neutralidade e non aliñamento nas súas relacións exteriores, sendo unha das poucas nacións independentes que se mantivo neutral tanto na Primeira Guerra Mundial como na Segunda Guerra Mundial. Nos foros internacionais, Afganistán seguía xeralmente os patróns de votación dos países non aliñados asiáticos e africanos. Durante as décadas de 1950 e 1960, Afganistán foi capaz de usar a necesidade rusa e estadounidense de aliados durante a Guerra Fría como unha forma de recibir asistencia económica de ambos os países. Con todo, dado que, a diferenza de Rusia, Estados Unidos rexeitou dar unha extensa axuda militar ao país, o goberno de Daoud Khan desenvolveu lazos máis cálidos coa URSS mentres permanecía oficialmente non aliado. Tras o golpe de estado de abril de 1978
, o goberno de Nur Muhammad Taraki desenvolveu lazos significativamente máis estreitos coa Unión Soviética e os seus satélites comunistas.