O PC23 debutou no Gran Premio de Indycar de Australia de 1994, coñecido pola sensacional vitoria do chasis Reynard, clasificándose 3o con Fittipaldi, 5o con Al Unser, Jr., e 6o con Tracy. Na carreira, que foi acortada por 10 voltas debido á escuridade, Fittipaldi obtivo o segundo lugar, mentres que Unser e Tracy retiráronse por problemas eléctricos. En Phoenix, a primeira carreira oval da tempada, o PC23 anotou a súa primeira vitoria, con Fittipaldi por diante de Al Unser, Jr. A tempada continuou con seis vitorias seguidas, tres para Unser: Long Beach, Indianapolis
e Milwaukee, onde Penske Racing anotou unha vitoria 1-2-3 con Fittipaldi segundo e Tracy terceiro, unha vitoria para Tracy en Detroit, e dúas vitorias para Unser en Portland, outra vitoria 1-2-3 para Penske, e Cleveland. En Toronto, porén, o motor de Unser explotou, mentres que Fittipaldi terminou terceiro e Tracy quinto, terminando unha sorprendente racha de sete vitorias consecutivas. En Michigan, todo o paquete de Penske retirouse, pero nas dúas carreiras seguintes, Mid-Ohio e New Hampshire, os Penskes anotaron dúas vitorias 1-2-3 seguidas, con Unser como gañador en ambas as ocasións. Unser tamén gañou en Vancouver, completando a súa segunda serie de 3 vitorias consecutivas da tempada. O Road America foi gañado polo entón estrela en ascenso Jacques Villeneuve, o seu primeiro en carreiras de CART, mentres que Unser asegurou o campionato por diante de Fittipaldi. Os dous eventos finais da tempada, Nazareth e Laguna Seca foron gañados por Paul Tracy. Unser, Fittipaldi e Tracy remataron a tempada nos tres primeiros lugares na clasificación da tempada respectivamente.