As reformas levadas a cabo por Deng e os seus aliados gradualmente levaron a China lonxe dunha economía planificada e das ideoloxías maoístas, abrírona a investimentos e tecnoloxía estranxeiros e introduciron a súa vasta forza de traballo no mercado global, convertendo así a China nunha das economías de máis rápido crecemento do mundo. Foi finalmente caracterizado como o "arquitecto" dunha nova marca de pensamento que combinaba a ideoloxía socialista coa libre empresa, apelidada de "socialismo con características chinesas" (agora coñecida como Teoría Deng Xiaoping). A pesar de nunca ter ocupado un cargo como xefe de estado ou xefe de goberno da RPC, ou como xefe do PCCh, Deng é xeralmente visto como o "núcleo" da dirección da segunda xeración do PCCh, un status consagrado na constitución do partido. Deng foi nomeado a persoa do ano de Time en 1978 e 1985. Con todo, foi criticado por ordenar unha represión militar nas protestas da Praza de Tiananmen de 1989, así como por non corrixir os erros da Revolución Cultural, aínda que foi elogiado pola súa reafirmación do programa de reforma na súa viaxe ao sur de 1992, así como a reversión de Hong Kong ao control chinés en 1997 e a devolución de Macau.
en 1999.