As bombas incendiarias foron usadas extensivamente na Segunda Guerra Mundial como unha arma de bombardeo eficaz, a miúdo en combinación con bombas de alta explosión. Probablemente os ataques incendiarios máis famosos son o bombardeo de Dresde e o bombardeo de Tokio o 10 de marzo de 1945.
- Non. Utilizáronse moitas configuracións diferentes de bombas incendiarias e unha ampla gama de materiais de recheo, como o polímero de metacrilato de isobutilo (IM), napalm e fórmulas similares de petróleo gelatinoso, moitas delas desenvolvidas polo Servizo de Guerra Química dos Estados Unidos. Foron probados e implementados diferentes métodos de entrega, por exemplo, pequenas bombas, bomblet clusters e grandes bombas. Por exemplo, unha gran carcasa de bomba estaba chea de pequenas varas de incendiario (bombas); a carcasa foi deseñada para abrirse en altitude, espallando as bombas para cubrir unha ampla área. Unha carga explosiva inflamaba entón o material incendiario, a miúdo iniciando un incendio furioso. O lume ardería a temperaturas extremas que poderían destruír a maioría dos edificios feitos de madeira ou outros materiais combustibles (os edificios construídos de pedra adoitan resistir a destrución incendiaria a menos que primeiro se abran con explosivos de alta potencia).