En 1996, Johnson volveu a Baltimore como mánager dos Orioles cun contrato de tres anos e 2,25 millóns de dólares. Os Orioles tiñan 71-73 o ano anterior, pero o equipo tiña talento prometedor para ir co futuro Hall of Famers Cal Ripken, Jr., Mike Mussina, Eddie Murray e Roberto Alomar. O equipo foi 88-74, terminando catro partidos por detrás dos New York Yankees na AL East, pero foi bo o suficiente para o Wild Card por tres xogos. Foi a primeira viaxe dos Orioles á postemporada desde que gañaron a Serie Mundial de 1983. Os Orioles enfrontáronse aos Indios de Cleveland na División de Serie, o campión defensor da Liga Americana que gañara 99 partidos, o mellor das maiores naquela tempada. Os Orioles gañaron os dous primeiros xogos antes de que Cleveland forzara un cuarto xogo cunha vitoria, e estaban a un inning de forzar outro antes de que os Orioles se reunisen cun RBI de Alomar, e el lles deu a vantaxe no 12o nun home run que levou a Baltimore á Serie de Campionato.
contra os New York Yankees. Os Orioles estaban a liderar o xogo 1 4<unk>3 na sétima entrada antes de que unha bola de Derek Jeter fose capturada ilegalmente pola cerca polo fan Jeffrey Maier sobre as mans de Tony Tarasco que empatou o xogo. Os Yankees gañaron o xogo na undécima entrada, e mentres os Orioles recuperaron para gañar o xogo 2, os Yankees gañaron os tres seguintes; o xogo 3 viu unha vantaxe perdida polos Orioles na oitava entrada que converteu unha vantaxe de 2-1 nunha derrota por 5-2, mentres que os Yankees anotaron tres corridas na oitava no xogo 4 para abrir unha decisión por 8-4, mentres que o xogo 5 viu aos Yankees marcar todas as corridas que precisaban na terceira entrada para un 6-4 decisivo.