O Pacto Sirima-Shastri de 1964 e o acordo suplementario Indira-Sirimavo de 1974 prepararon o camiño para a repatriación de 600.000 persoas de orixe india á India. Outras 375.000 persoas foron aceptadas como cidadáns de Sri Lanka, o que os fixo entrar na política. Estes acordos de repatriación foron os precursores da destrución desta comunidade, que se converteu nun grupo composto cunha cultura distinta. Na década de 1950 e 1960, esta comunidade reclamaba educación e recoñecemento da súa cultura distintiva. Isto trouxo o xurdimento dunha conciencia comunitaria e o artesán dunha comunidade distinta. Comezou a aparecer unha clase media educada formada por profesores, sindicalistas e outros profesionais. Houbo unha vigorosa campaña para a mellora social e o aumento das instalacións educativas. Había un espírito de resistencia crecente. A xente destruíu os pasaportes indios e rexeitou ir á India. A repatriación foi resistida. A opinión internacional foi consultada contra a privación dos dereitos de cidadanía. A xente da plantación que non estaba preparada para marchar, destituída, a terra cuxa propiedade construíron. Estaban preparados para fraternizar dentro dos cingaleses e aceptar o liderado de Sri Lanka no movemento sindical. Nas eleccións xerais de 1977 puideron elixir 11 candidatos. Isto axudou ao xurdimento do pobo das plantacións como unha forza política, pero enfrontáronse á violencia comunal en 1977, 1983
e no ano 2000. En 1984-85, para deter a intervención da India nos asuntos de Sri Lanka, o goberno da UNP concedeu dereito á cidadanía a todas as persoas apátridas. O falecido Savumiamoorthy Thondaman foi fundamental para usar esta forza electoral na mellora das condicións socioeconómicas dos tamiles do campo das montañas. A situación das persoas repatriadas na India non foi boa.