Escribir unha continuación para este parágrafo - Despois da revolución comunista
en Afganistán en 1978, as accións autoritarias impostas á poboación polo réxime comunista levaron á guerra civil afgana, cos mujahideen liderando a reacción popular contra o réxime. A Unión Soviética estaba preocupada por perder a súa influencia en Asia Central, así que despois de que un informe da KGB afirmase que Afganistán podería ser tomado en cuestión de semanas, Brezhnev e varios altos funcionarios do partido acordaron unha intervención total. Os investigadores contemporáneos adoitan crer que Brezhnev fora mal informado sobre a situación en Afganistán. A súa saúde deteriorouse, e os defensores da intervención militar directa tomaron o control do grupo maior no Politburó mediante a trampa e o uso de probas falsificadas. Defenderon un escenario relativamente moderado, mantendo un cadro de 1.500 a 2.500 asesores e técnicos militares soviéticos no país (que xa estaban alí en gran número desde a década de 1950), pero non estaban de acordo en enviar unidades do exército regular en centos de miles de soldados. Algúns cren que a firma de Brezhnev no decreto obtivo sen contarlle toda a historia, se non, nunca aprobaría tal decisión. O embaixador soviético nos Estados Unidos, Anatoly Dobrynin, cría que o verdadeiro cerebro detrás da invasión, que desinformou a Brezhnev, era Mikhail Suslov. O médico persoal de Brezhnev, Mikhail Kosarev, lembrou máis tarde que Brezhnev, cando estaba ben, resistiu á intervención a gran escala. O vicepresidente da Duma Estatal Vladimir Zhirinovsky declarou oficialmente que a pesar de que a solución militar estaba apoiada por algúns, o ministro de Defensa Dmitry Ustinov era o único membro do Politburó que insistiu en enviar unidades do exército regular. Algunhas partes do establishment militar soviético estaban en contra de calquera tipo de presenza militar soviética activa en Afganistán, crendo que a Unión Soviética debería deixar a política afgana en paz.