O nacionalismo converteuse na base de todas as políticas de Hoxha, xa que a guerra creou un "estado de nacionalismo de sitio" imbuído do mito de que a destreza militar albanesa derrotou ás forzas do Eixo, que se converteu nunha peza central do réxime no contexto da educación e a cultura. Outros temas do nacionalismo de Hoxha incluían a veneración de Skanderbeg, a reunión da Liga de Prizren (1878), o Congreso do alfabeto (1908), a independencia albanesa (1912) e o pai fundador Ismail Qemali, a derrota italiana durante a Guerra de Vlora
(1920) e Hoxha como creador dunha nova Albania. Durante o comunismo numerosos historiadores de Albania con perspectivas nacionalistas (Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj e Arben Puto) enfatizaron intencionalmente "a salvaxe turca" e a "heroica resistencia cristiá contra" o estado otomán en Albania. Algúns eruditos que se opuxeron a esas tendencias de propaganda antiislámica e anti-turca foron perseguidos mentres o réxime comunista destacou mitos relacionados cos albaneses medievais interpretándolos como o "proletariado ilirio heroico". Neste contexto, Hoxha preservou os monumentos nacionais nas áreas urbanas con algúns asentamentos designados como "cidades museo" e tamén destacou a necesidade de preservar o patrimonio cultural, cancións populares, danzas e traxes. Hoxha creou e xerou un ambiente cultural dominado pola propaganda doutrinaria que subliñaba o nacionalismo nas áreas de literatura, xeografía, historia, lingüística, etnoloxía e folclore para que a xente de Albania tivese un sentido do seu pasado. Os efectos entre as persoas foron que inculcou o aislacionismo, a xenofobia, a eslavofobia, a uniformidade lingüística e a compacidade étnica.