Para contrarrestar con éxito ao rebelde, con todo, Basilio e o seu principal ministro, o "parakoimomenos" Basilio Lekapenos, foran forzados a chamar ao xeneral Bardas Phokas o Mozo, o sobriño do emperador Nicéforo II, do exilio en 978 e nomealo ao mando dos exércitos orientais. Despois da súa vitoria sobre Skleros, Focas e os seus seguidores comezaron a conspirar para derrocar ao emperador. O conflito non estalou de inmediato, pero ambas as partes estableceronse no que o historiador Mark Whittow chama unha "guerra fría". En 985, o emperador actuou primeiro despedindo ou degradando a varios xenerais orientais leais ao clan Phokas: o propio Bardas Phokas foi degradado a "doux" de Antioquía e Eustathios Maleinos foi despedido do exército. En 986, con todo, despois da humillante derrota do propio Basilio polos búlgaros nas Portas de Traxano
e o regreso de Skleros do exilio en Bagdad, o emperador foi forzado a volver nomear a Bardas Phokas como comandante en xefe do Oriente. Fokas logo enganou a Skleros nunha reunión e púxoo baixo arresto, pero agora o conflito decisivo polo trono era inevitable: o 15 de agosto ou o 14 de setembro de 987, na casa de Maleinos no tema de Charsianon, as principais familias aristocráticas reunidas proclamaron a Fokas como emperador.