March 1933, kaliya seddex bilood ka dib markii Adolf Hitler uu noqday Chancellor, Eisner ka cararay Berlin si Paris halkaas oo walaasheed ku noolaa. Halkaan waxay ku nooshahay si aan macquul ahayn iyada oo qaadaneysa shaqo kasta oo ay heli karto (turjumaad, xanaano caruur iwm) waxayna u shaqeysaa markasta oo ay suurta gal tahay inay noqoto naqdiya filim madaxbanaan oo loogu talagalay joornaallo iyo wargeysyo kala duwan oo caalami ah. Sanadkii 1940-kii, waxaa lagu qabtay "Rafle du billet vert" oo loo qaaday Vel d'Hiv.
Boqolaal dumar ah oo yahuud ah oo keli ah. Halkaas waxaa laga soo qaaday loona qaaday xerada Gurs ee ku taalla buuraha Pyrenees, oo ah xeradii ay Faransiisku u maamulayeen Jarmalka. Dhowr bilood ka dib, waxay ku guuleysatay inay baxsato oo ay u safarto Montpellier halkaas oo ay si kooban ugu diiwaan galisay arday ahaan ka hor inta aysan u marin Rodez iyo Pastor Exbrayat oo ka caawiyay inay hesho waraaqo been abuur ah - waxay noqotay Louise Escoffier oo ka socota gobolka Alsace. Waxay xiriir la yeelatay Henri Langlois, oo ku sugnaa Paris, wuxuuna ku wareejin jiray qasacadaha filimada waddanka oo dhan si ay uga ilaaliyaan in ay soo galaan gacmaha Naasiyiinta. Mid ka mid ah meelahaasi waxa uu ahaa meel u dhow Figeac oo ku taala bartamaha Faransiiska, oo ku yaalla qolalka Château de Béduer. Langlois wuxuu Eisner ku amray inuu halkaas aado si uu u ilaaliyo filimada (oo ay ku jiraan "Diktoorka Weyn"). Eisner waxa uu ku guuleystey arintan barafka dhexdiisa mudo bil ah ka hor inta aan lacagtu ka dhamaan. Iyada oo u baahan caawimaad, waxay ku guuleysatay inay shaqo ka hesho iskuul gabdho ah oo ku yaal Figeac. Iyada oo si xun loola dhaqmay, waxay bilowday inay barto Jarmalka qaar ka mid ah gabdhaha Isbaanishka ee la nool macallinka dugsiga maxalliga ah Madame Guitard, oo iyadu qaatay; halkaas ayay joogtay ilaa xorriyadda Paris dabayaaqadii Ogosto 1944.