Waxaa jiray isku dayo lagu soo saaro isbedelka Lorentz iyada oo aan la helin shuruudaha joogtada ah ee xawaaraha iftiinka. Vladimir Ignatowski (1910) tusaale ahaan waxaa loo adeegsaday ujeedadaas (a) mabda'a la xiriira, (b) isku mid ahaanshaha iyo isotropy of space, iyo (c) shuruudaha isdhaafsiga. Philipp Frank iyo Hermann Rothe (1911) waxay ku doodayeen in soo saaritaankan uu yahay mid aan dhammaystirnayn oo u baahan mala-awaal dheeri ah. Xisaabintooda gaarka ah waxay ku saleysneyd mala-awaal ah in: (a) isbedelka Lorentz wuxuu sameeyaa koox toosan oo isku mid ah, (b) marka la beddelayo muraayadaha, kaliya calaamadda isbeddelka xawaaraha qaraabada, (c) is-goynta waxay ku xiran tahay oo keliya xawaaraha qaraabada. Si kastaba ha noqotee, sida ku xusan Pauli iyo Miller waxay ahaayeen kuwo aan ku filnayn inay aqoonsadaan noocyada noocaas ah ee aan kala duwanaantahay xawa
aan ku filneyn in la ogaado xawaaraha aan isbedel lahayn