Cuir crìoch air an abairt a leanas:
Air 25 Iuchar 1943, nuair a thàinig feachdan Ameireaganach agus Breatannach a-steach do Shisealachd, dh'àithn an rìgh mu dheireadh an Mussolini a chur an grèim. Aig timcheall air an aon àm thàinig Oliviero Zuccarini a-rithist, le Giovanni Conti fhathast ri a thaobh. Leis gu robh an monarcachd air a mhì-chreidmheas le a cheangal ri fascism, agus fascism air a mhì-chreidmheas tro bhith an sàs ann an cogadh tubaisteach na Gearmailt, bha e coltach gu robh an t-àm deiseil airson ath-bheothachadh poblachdach. Ged a bha buill fa leth den Phàrtaidh Poblachdach a' gabhail pàirt anns a' Chomataidh Saorsa Nàiseanta (CLN), cha robh ùidh sam bith aig ceannardas a' phàrtaidh a bha a' tighinn am bàrr airson gum biodh a' phàrtaidh gu lèir air a ghabhail a-steach taobh a-staigh buidheann poilitigeach air a thruailleadh le buidhnean monarcach. Rè 1943/44, mar a chaidh am Pàrtaidh Poblachdach Eadailteach ath-chruthachadh, agus thòisich buill air an teicheadh a 'tilleadh à Sasainn agus Ameireagaidh, nochd Conti agus Zuccarini mar bhuill den sgioba stiùiridh pàrtaidh neo-fhoirmeil. Chaidh foillseachadh "La Voce Repubblicana" ath-thòiseachadh. Tron 1944 bha Zuccarini ainmeil le a chuid càineadh air an CLN's ro-làthach a thaobh a' mhonarcachd. Bha e cuideachd an aghaidh a bhith a' dol a-steach do CLN na Pàrtaidh Gnìomh. A bharrachd air an sin, bha e mar aon de na daoine a rinn argamaid gu soirbheachail gum bu chòir a' cheist bhun-reachdil - a bheil an t-àm ann airson an Eadailt a bhith na phoblachd - a bhith air a bhrùthadh gu mullach clàr-gnothaich a' phàrtaidh.