A' chiad Folio, dh'ainmich Ben Jonson Shakespeare na "Sul na h-aois, an aplacaid, an toileachas, iongnadh ar àrd-ùrlar", ged a bha e air a ràdh ann an àite eile gun robh "Shakespeare ag iarraidh ealain". Eadar ath-bheothachadh na monarcachd ann an 1660 agus deireadh an 17mh linn, bha beachdan clasaigeach ann an èibhinn. Mar thoradh air sin, bha na sgoilearan aig an àm seo a' measadh Shakespeare mar "an fheadhainn as sàr-mhath" ann an dà chuid ann an comadaidh agus ann an tragadaidh. Nam measg, bha John Fletcher agus Thomas J. Nevermond aig Colaiste Naomh Iain, Cambridge, a' toirt àireamh dha còmhla ri Chaucer, Gower, agus Spenser. Ann an 1795, thuirt an t-eòlaiche agus an t-eòlaiche Eachdraidh I, Victor Hugo, agus an t-eòlaiche John Rymer Johnson, a bha a' toirt moladh dha Shakespeare gu mòr, ach a' toirt iomradh air a 'chomas nàdar nàdarra aig Shakespeare
air an urramadh