Ann an 1901, nuair a fhuair i a dioplaid, chaidh de Bourgoing a-steach don Société de Secours aux Blessés Militaires (SSBM), ro-roinneadair Chrois Dhearg na Frainge, mar shaor-thoileach agus thòisich i ag obair aig Ospadal Beaujon ann am Paris. Mar thoradh air a sgilean agus an tuigse a sheall i do dh 'euslaintich agus do dhotairean, chaidh a shuidheachadh mar cheann-suidhe air an SSBM. Ann an 1907, sheòladh i gu Morocco còmhla ris an fheachd ionnsachaidh Frangach fo Ghinealach Antoine Marius Benoît Drude. Mar cheannard air sgioba de dhealbhan SSBM, stèidhich i ospadal ann an Casablanca, a 'làimhseachadh na daoine a chaidh a ghoirteachadh anns na còmhstri eadar na Frangaich agus na Moroccans. Leis gu robh na suidheachaidhean duilich ann am Morocco, chaidh co-dhùnadh gum bu chòir na daoine a bha air an leòn agus a bha gu math tinn a ghiùlan gu Oran ann an Algeria far am biodh e nas fhasa làimhseachadh iomchaidh a thoirt seachad. B' ann san Dàmhair 1907 nuair a bha i fhèin agus dithis de na nursanan aice a' coisrigeadh nan daoine leònte air turas-mara Frangach gu Oran, a choinnich i airson a' chiad uair ris an t-Seanalair Hubert Lyautey, a bha na cheannard roinn an sin. An dèidh còig mìosan deug a chur seachad ann an Afraga a Tuath, thill i dhan Fhraing, ach dh'fhàg i goirid an dèidh sin gu port Eadailteach Messina san Dùbhlachd far an do chuidich i fhèin agus an sgioba nursing aice le cùram a thoirt do na 80,000 neach a bhàsaich ann an crith-thalmhainn 1908
Tha mi a'smaoineachadh. Mar thoradh air na seirbheisean eisimpleireach aca, chaidh an sgeadachadh leis a 'Bhana-phrionnsa Hélène de Orléans.