Cuir crìoch air an abairt a leanas: Rè riaghladh na Ruis, dh'fhuiling Caitligean, gu h-àraidh Pòlaichean agus Liotuàiniaich, geur-leanmhainn mhòr chan ann a-mhàin air sgàth an cùl-taic nàiseanta, ach cuideachd air adhbharan creideimh. Gu h-àraidh às dèidh na h-easaontaidhean ann an 1831 agus
Ann an 1863, agus taobh a-staigh a 'phròiseas Ruiseachaidh (a' tuigsinn gu bheil ceangal làidir eadar creideamh agus nàiseantachd), bha na h-ùghdarrasan tsarist dìoghrasach gus tionndadh nan daoine sin a bhrosnachadh gu creideamh oifigeil, a 'dol an sàs ann an foghlam poblach anns na roinnean sin (bha foghlam creideimh Orthodox èigneachail) agus a' censar gnìomhan na h-Eaglaise Caitligeach. Gu h-àraidh, bha aire air a chuimseachadh air gnìomhan poblach na h-Eaglaise, leithid measan no tiodhlacan, oir dh 'fhaodadh iad a bhith mar fhòcas air prothaidean an aghaidh a' chomais. Chaidh mòran shagart a chur an prìosan no a chur air falbh air sgàth nan gnìomhan aca a thaobh dìon a dhèanamh air an reiligiun agus an cinneasachd. Aig deireadh an naoidheamh linn deug, ge-tà, bha slaodadh mean air mhean ann an smachd nan ionadan Caitligeach le ùghdarrasan na Ruis.