Thoir iomradh air an earrann gu h-ìosal agus an uairsin freagair a 'cheist às deidh sin anns an aon chànan ris an earrann:  Passage: Bha àireamhan seann-Eiphitich ann an bonn 10. Bha iad a' cleachdadh hieroglyphs airson na h-àireamhan agus cha robh iad suidhichte. Ro 1770 RC, bha samhla aig na h-Eiphitich airson neoni ann an teacsaichean cunntais. Chaidh an samhla nfr, a' ciallachadh brèagha, a chleachdadh cuideachd gus an ìre bunaiteach a chomharrachadh ann an dealbhan de uaighean agus pioramaidean agus chaidh astaran a thomhas a thaobh an loidhne bunaiteach mar a bha iad os cionn no fon loidhne seo. Ro mheadhan an 2mh mìle bliadhna RC, bha siostam àireamhair suidheachaidh sexagesimal toinnte aig na matamataig Bhaibhlach. Chaidh dìth luach suidheachaidh (no neoni) a chomharrachadh le àite eadar àireamhan sexagesimal. Ro 300 RC, chaidh samhla ponctuais (dhà ceum snàithleach) a cho-optachadh mar shealbhadair àite anns an aon shiostam Babylonian. Ann an clàr a chaidh a thoirt a-mach ann an Kish (a' dol a dh'ionnsaigh 700 RC), sgrìobh an sgrìobhadair Bêl-bân-aplu na zeroan aige le trì croitean, seach dà cheil ceàrnach. Cha b' e fìor zero a bh' ann an sealbhadair àite Babylonian oir cha robh e air a chleachdadh leis fhèin. Cha deach a chleachdadh aig deireadh àireamh. Mar sin, bha na h-àireamhan mar 2 agus 120 (2 × 60), 3 agus 180 (3 × 60), 4 agus 240 (4 × 60), a 'coimhead mar an ceudna oir cha robh àite sexagesimal mu dheireadh aig na h-àireamhan nas motha. Cha b' urrainn dhaibh eadar-dhealachadh a dhèanamh ach air an co-theacsa.  Ceist: Dè a tha na h-àireamhan mòra sin a dhìth?
àite-dìon sexagesimal mu dheireadh