Thoir iomradh air an earrann gu h-ìosal agus an uairsin freagair a 'cheist às deidh sin anns an aon chànan ris an earrann:  Passage: Cha robh Shakespeare air a urram a thoirt dha ann a bheatha, ach fhuair e mòran moladh. Ann an 1598, thagh an t-sagairt agus an t-ùghdar Francis Meres e bho bhuidheann de sgrìobhadairean Sasannach mar "an tè as fheàrr" anns an dà chuid comadaidh agus tubaist. Tha ùghdaran nan dràmaichean Parnassus aig Colaiste Naomh Eòin, Cambridge, air a àireamh còmhla ri Chaucer, Gower, agus Spenser. Anns a' Chiad Folio, dh'ainmich Ben Jonson Shakespeare na "Soul of the age, the applause, delight, the wonder of our stage", ged a bha e air a ràdh ann an àite eile gun robh "Shakespeare ag iarraidh ealain". Eadar Ath-bheothachadh na monarchy ann an 1660 agus deireadh an 17mh linn, bha beachdan clasaigeach ann an vogue. Mar thoradh air an sin, bha luchd-càineadh na h-ùine a'mhòr-chuid a' meas Shakespeare fo John Fletcher agus Ben Jonson. Thomas Rymer, mar eisimpleir, chuir e casg air Shakespeare airson a bhith a' measgachadh an èibhinn ris an èiginn. A dh'aindeoin sin, rinn am bàrd agus am breithneadair John Dryden meas mòr air Shakespeare, ag ràdh mu Jonson, "Tha mi a' meas air, ach tha gaol agam air Shakespeare". Airson grunn dheicheadan, bha sealladh Rymer a 'cumail buaidh; ach rè an 18mh linn, thòisich luchd-càineadh a' freagairt do Shakespeare air a thearmachan fhèin agus a 'cur fàilte air na bha iad ag ainmeachadh mar a ghinealach nàdarra. Chuir sreath de dh'eachdan sgoilearach den obair aige, gu h-àraidh an fheadhainn aig Samuel Johnson ann an 1765 agus aig Edmond Malone ann an 1790, ris an cliù a bha a'sìor fhàs. Ro 1800, bha e air a choisrigeadh gu daingeann mar bhàrdair nàiseanta. Anns an 18mh agus an 19mh linn, sgaoil a chliù thall thairis cuideachd. Am measg an fheadhainn a bha a' toirt taic dha bha na sgrìobhadairean Voltaire, Goethe, Stendhal, agus Victor Hugo.  Ceist: Ged a fhuair e mòran moladh rè a bheatha cha robh Shakespeare dè?
air an urramadh