Thoir iomradh air an earrann gu h-ìosal agus an uairsin freagair a 'cheist às deidh sin anns an aon chànan ris an earrann:  Passage: Is dòcha gur e Archimedes a' chiad neach-saidheans air a bheil fios gun do mhìnich e nàdar le axioms (no prionnsapalan) agus an uairsin toraidhean ùra a thoirt a-mach bhuapa. Mar sin dh'fheuch e ri "a h-uile càil" a mhìneachadh a 'tòiseachadh bho beagan axioms. Tha dùil ann an aon dòigh ri "teòiridh a h-uile càil" a bhith stèidhichte air axioms agus a h-uile iongantas a ghabhas fhaicinn a thoirt a-mach bhuapa. A' leantainn atomism Democritean, bha feallsanachd meacanaigeach an 17mh linn ag ràdh gum faodadh a h-uile feachd a bhith air an lùghdachadh gu feachdan conaltraidh eadar na h-atòmhan, an uairsin air am smaoineachadh mar phìosan cruaidh beag. Aig deireadh an 17mh linn, bha tuairisgeul Isaac Newton air feachd fhada-fharsaingeachd an lùth a 'ciallachadh nach eil a h-uile feachd ann an nàdar mar thoradh air rudan a' tighinn an conaltradh. Bha obair Newton anns na Prionnsapalan Matamaiticeach aige de Fhilseòlas Nàdair a' dèiligeadh ri seo ann an eisimpleir eile de aonachadh, anns a' chùis seo a' aonachadh obair Galileo air grabhataidh talmhainn, laghan Kepler air gluasad planaidean agus an t-sealladh de thriomagan le bhith a' mìneachadh nan gnìomhan follaiseach seo aig astar fo aon lagh: lagh na grabhataidh uile-choitcheann. Ann an 1814, a' togail air na toraidhean sin, mhol Laplace gu ainmeil gum faodadh inntleachd gu leòr cumhachdach, ma bha fios aige air suidheachadh agus astar gach pìosgan aig àm sònraichte, còmhla ri laghan na nàdair, suidheachadh a 'phìosgan sam bith a mhìneachadh aig àm sam bith eile:  Ceist: Dè an toiseach a bha ann an tuairisgeul Archimedes air "a h-uile càil"?
beagan axioms