Sgrìobh leantainneach airson a 'phàirt seo - chaidh Dragomirov a-steach don chladach Gàrd ann an 1849, a' fàs na dara leanaintean ann an 1852 agus leanaintean ann an 1854. Anns a' bhliadhna mu dheireadh chaidh a thaghadh airson ionnsachadh aig Acadamaidh Nicholais (college luchd-obrach), agus an seo bha e air leth cho mòr's gun d' fhuair e bonn òir, urram a chaidh a thoirt do oileanach den acadamaidh ach dà uair san 19mh linn. Ann an 1856, chaidh Dragomirov a chur air adhart gu bhith na chaiptean-stab agus ann an 1858 gu bhith na chaiptean làn, a bhith air a chuir anns a 'bhliadhna mu dheireadh gus sgrùdadh a dhèanamh air na dòighean armachd a bha ann am vogue ann an dùthchannan eile. Thadhail e air an Fhraing, Sasainn, agus a' Bheilg, agus sgrìobh e aithisgean mòra mu champaichean teagaisg is maneobra na dùthchannan sin aig Châlons, Aldershot, agus Beverloo. Ann an 1859, bha e ceangailte ri prìomh-oifis Rìgh Sardinia Victor Emmanuel II rè iomairt Magenta agus Solferino, agus sa bhad às deidh dha tilleadh chun Ruis chaidh a chuir chun Acadamaidh Nicholas mar ollamh air tactics. Bha pàirt mhòr aig Dragomirov ann an ath-eagrachadh siostam foghlaim an arm, agus bha e cuideachd na neach-teagaisg do grunn phrionnsachan den teaghlach ìmpireil. Ghabh e an dreuchd seo gu 1863, nuair a ghabh e pàirt, mar leifteanant-colonel, ann a bhith a' cur às do na h-eas-eas-eas Poileanach ann an 1863-1864
, a 'tilleadh gu St. Petersburg anns a' bhliadhna mu dheireadh mar cho-lunnaich agus ceannard luchd-obrach gu aon de na roinnean Gàrd. Rè Cogadh Austro-Prussian ann an 1866, chaidh Dragomirov a chur ri ceannard an Dara Armada Prusach. Bha e an làthair aig na h-airm air an Elbe àrd agus aig Königgrätz, agus tha na beachdan aige air na h-obraichean a bha e na fhianais air a bhith de luach as motha don oileanach de dhòighean-obrach agus an cogadh de 1866.