Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Malgraŭ la radikala kontraŭimperiismo estanta origina kerna valoro de Bolŝeviko, Sovet-Unio de 1940 pluen estis vaste rigardata kiel fakta imperia potenco, kies ideologio ne povis permesi al ĝi agnoski sian propran imperiismon. Laŭ la sovetia ideologia vidpunkto, por-sovetiaj frakcioj en ĉiu lando estis la sola legitima voĉo de "la popolo" sendepende de ĉu ili estis minoritataj frakcioj. Ĉiuj aliaj frakcioj estis simple klasaj malamikoj de "la popolo", esence kontraŭleĝaj regantoj sendepende de ĉu ili estis majoritataj frakcioj. Tiel, laŭ tiu opinio, ĉiu lando kiu iĝis sovetia aŭ sovetia aliancano kompreneble faris tion per legitima libervola deziro, eĉ se la petantoj bezonis sovetian helpon por plenumi ĝin. La ĉefaj ekzemploj estis la sovetia invado de Finnlando
la sovetia invado de Pollando, la sovetia okupo de la baltaj ŝtatoj, kaj la postmilita fakta domineco super la satelitaj ŝtatoj de la orienta bloko sub preteksto de totala sendependeco. En la post-sovetia epoko eĉ multaj ukrainoj, kartveloj kaj armenoj sentas, ke iliaj landoj estis perforte aneksitaj de la bolŝevikoj, sed tio estis problema vido, ĉar la por-sovetiaj frakcioj en ĉi tiuj socioj iam estis ankaŭ konsiderindaj. Ĉiu frakcio sentis, ke la alia ne reprezentas la veran nacian intereson. Ĉi tiu paradokso similas al civita milito estis vidita en la aneksado de Krimeo fare de la Rusa Federacio, ĉar por-rusaj krimanoj estis rigarditaj kiel nelegitimaj de por-ukrainaj krimanoj, kaj inverse.