Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - movado estis iniciatita de Antonio Nariño, kiu kontraŭbatalis hispanan centralismon kaj gvidis la opozicion kontraŭ la Vicreĝeco. Kartageno iĝis sendependa en novembro 1811. En 1811 la Unuiĝintaj Provincoj de Nova Granado estis proklamitaj, gviditaj de Camilo Torres Tenorio. La apero de du apartaj ideologiaj fluoj inter la patriotoj (federalismo kaj centralismo) kaŭzis periodon de malstabileco. Baldaŭ post la fino de la Napoleonaj Militoj, Ferdinando la 7-a, ĵus restarigita sur la trono en Hispanio, neatendite decidis sendi armeajn fortojn
la plej grandan parton de la norda Sudameriko. La vicreĝeco estis reestigita sub la komando de Juan Sámano, kies registaro punis tiujn, kiuj partoprenis en la patriotaj movadoj, ignorante la politikajn nuancojn de la ĥuntoj. La reprezalio instigis novan ribelon, kiu, kombinita kun malfortigita Hispanio, ebligis sukcesan ribelon gviditan de la Venezuelan-naskita Simón Bolívar, kiu finfine proklamis sendependecon en 1819. La por-hispana rezisto estis venkita en 1822 en la nuna teritorio de Kolombio kaj en 1823 en Venezuelo.