Kompletigu la sekvan frazon: Havante
Senpovigita Rikardo, Henriko la 7-a libere ignoris tiun leĝon, farante grandan uzon de bonvolemo dum sia regado, sub la alivestiĝo de "amaj kontribuoj". En 1491, sep jarojn post kiam la leĝo estis aprobita, li dungis komisarojn por akiri tiajn donacojn de siaj subuloj. Krome, pli frue tiun jaron, Henry vokis Granda Konsilio por rajtigi lin por impostado de tiu bonvolemo, donante al la "kontribuo" almenaŭ la ŝajnon de legitimeco kaj populara konsento. La kanceliero de Henry kaj Ĉefepiskopo de Canterbury John Morton estis kreditita kun ĝeneraligita argumento por tiu formo de impostado: se oni vivis modeste, oni devas esti ŝparado kaj tiel povis havigi donacon por la reĝo; se oni vivis luksece, oni devas havi enspezon por ŝpari, kiu devus anstataŭe esti prezentita al la reĝo. Al tiu argumento estis donita la moknomo "Forko de Morton", termino kiu eniris la popollingvon kiel esprimo por iu dilemo inter du malagrablaj opcioj. Komisaroj uzis la argumenton kontraŭ iuj nevolaj subjektoj, por postuli tro altajn monsumojn. Henry ankaŭ uzis pravigojn similajn al tiuj kiujn Edward uzis 20 jarojn pli frue, per kio la minaco de Francio estis substrekita <unk> komisaroj armitaj per la proklamo ke "Karlo de Francio ne nur maljuste okupas la reĝlandon de la reĝo de Francio, sed minacas la detruon de Anglio" <unk> kaj la reĝo proponis persone gvidi la anglan armeon. La bonvolemo estis proponita kiel alternativo al militservo.