Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La legendo pri Presto Johano komenciĝis en la frua 12-a jarcento kun raportoj pri vizitoj de ĉefpiskopo de Barato al Konstantinopolo, kaj de patriarko de Barato al Romo dum la epoko de Papo Kalliksto la 2-a. Tiuj vizitoj, ŝajne de la Sankta Tomaso-kristanoj de Hindio, ne povas esti konfirmitaj, pruvo de ambaŭ estante sekundaraj raportoj. Kio estas certa estas ke la germana kronikisto Otto de Freising raportis en sia "Chronicon" de 1145 ke la antaŭa jaro li renkontis Hugh, episkopo de Jabala en Sirio, ĉe la tribunalo de papo Eugene III en Viterbo. Hugo estis sendito de princo Raimondo de Antioĥio, sendita por serĉi okcidentan helpon kontraŭ la Saracenoj post la Sieĝo de Edeso
Liaj konsiloj inspiris Eŭgenon alvoki la duan krucmiliton. Hugo rakontis al Otto, en la ĉeesto de la papo, ke la pastro Johano, nestoria kristano kiu servis en la duobla pozicio de pastro kaj reĝo, reakiris la urbon Ekbatana de la frataj monarkoj de Medujo kaj Persio, la Samiardoj, en granda batalo "ne antaŭ multaj jaroj". Poste Presto Johano supozeble ekiris al Jerusalemo por savi la Sanktan Landon, sed la ŝvelintaj akvoj de la Tigriso devigis lin reveni al sia propra lando. Lia fabela riĉeco estis montrita per lia smeralda sceptro; lia sankteco per lia deveno de la Tri Saĝuloj.