Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Ĉe la fino de la Granda Duklando de Finnlando, la literaturo konsistis plejparte el enamiĝo kaj dramo, kiel la romano "La Kanto de la Sango-Ruĝa Floro" (1905) de Johannes Linnankoski (1869<unk>1913), sed tiam Finnlando akiris sian sendependecon en 1917 kaj baldaŭ post civita milito
kaj foriris. Kiel kun aliaj civitaj militoj ĝi estis por esti prezentita multajn fojojn en literaturo, kiel en "" (1919) de Frans Eemil Sillanpää (1888<unk>1964). Sillanpää estis forta gvidanto de literaturo en la 1930-aj jaroj en Finnlando kaj estis la unua finna Nobel-premiito. La temo estis reprenita de Väinö Linna (1920-1992), kiu jam havis fenomenan sukceson pro sia romano "La Nekonata Soldato" (1954). En ĉi tiu kaj aliaj kazoj, la strangaĵo mem de la finna medio kaj pensmaniero estis gravaj malhelpoj al internacia renomo.