Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - Post la mongola invado de Kievan Rus'
la historio de la rusa kaj ukraina popoloj komencis diverĝi. La unua, sukcese unuiginte ĉiujn restojn de la nordaj provincoj de la Rus, kreskis en potencan rusan ŝtaton. Ĉi-lasta venis sub la dominadon de la Granda Duklando de Litovio, sekvita de la Pola-Litova Ŝtatkomunumo. Ene de la ŝtatkomunumo, la militemaj Zaporoza kozakoj rifuzis polonigon, kaj ofte koliziis kun la ŝtatkomunuma registaro, kontrolita de la pola nobelaro. Malpaco inter la kozakoj igis ilin ribeli kontraŭ la ŝtatkomunumo kaj serĉi union kun Rusio, kun kiu ili dividis multon da la kulturo, lingvo kaj religio, kiu estis poste formaligita tra la Traktato de Perejaslav en 1654. De la mezo de la 17-a jarcento Ukrainio estis iom post iom absorbita en la Rusan Imperion, kiu estis kompletigita en la malfrua 18-a jarcento kun la Sekcioj de Pollando. Baldaŭ poste en la malfrua 18-a jarcento la kozaka armeo estis perforte dissolvita fare de la Empiro, kun la plej granda parto de la populacio translokigita al la Kuban regiono en la suda rando de la Rusa Imperio, kie la kozakoj servis valoran rolon por la Empiro en submeti la furiozajn kaŭkazajn tribojn.