Komence kiel subulo de lia frato Vilhelmo, kiu kiel sveda generalleŭtenanto sukcesis al la komando, sed poste kiel sendependa komandanto, Bernardo daŭre puŝis siajn ekspediciojn super suda Germanio; kaj kun la sveda generalo Gustav Horn li faris en 1633 sukcesan invadon en Bavarion, kiu estis defendita de la imperiisma generalo Grafo Aldringer. En tiu jaro li estis koncedita la antaŭaj episkopejoj de Würzburg kaj Bamberg, estante koncedita la titolo de Duko de Frankonio. Li instalis unu el siaj multaj fratoj kiel Statthalter, kaj revenis al la militoj. Kiel severa protestanto, li postulis pezajn kontribuojn de la katolikaj urboj, kiujn li prenis, kaj liaj ripetaj venkoj igis lin esti rigardata de germanaj protestantoj kiel la savanto de ilia religio. Sed en 1634 Bernardo suferis grandan malvenkon ĉe Nördlingen
Perdis la plej bonan el la sveda armeo.