Resumu la artikolon:  (CNN) La teruraĵo de merkredo en Tunizio - la plej mortiga atako kontraŭ turistoj en la araba mondo ekde la 1997-a masakro en Luksoro (Egipto) - okazis post longa tempo. Tunizio estis ĝenerale vidata kiel la sola sukcesa rakonto de la araba printempo kun nova progresema konstitucio, libere elektita sekulara prezidanto kaj ĉefministro, kaj modera islamisma opozicio ĝis nun sindonema al la demokrataj principoj. Sed la ekonomia progreso malfruiĝis. La alta senlaboreco kreis frustriĝojn inter la junuloj kaj signifa nombro serĉis respondojn en radikala Islamo. La politika malfermo en Tunizio donis al la radikaluloj pli da spiro, ilia nombro kreskis pro la liberigo de harditaj islamistaj militistoj dum la tunizia revolucio de 2011, kiu forigis jardekojn da aŭtokrata regado. Unu el la liberigitoj estis Seifallah ben Hassine -- ankaŭ konata kiel Abu Iyyad -- veterano de la Tunizia <unk>ihado kiu laboris kun Osama bin Laden en Afganio en la 1990-aj jaroj kaj fondis la grupon Tunisian Combatant. Baldaŭ post lia liberigo li fondis Ansar al Shariah en Tunizio, por-ĝihada movado kiu havas ĝis 40,000 anoj. La grupo havas similajn perspektivojn al sia samnomulo en Libio, pri kiu Usono diras, ke ĝi faris la atakon kontraŭ la usona konsulejo en Benghazi la 11-an de septembro 2012, kaj laŭ Geoff Porter, spertulo pri terorismo ĉe North Africa Risk Consulting, ekzistas realaj kaj fluidaj ligoj inter la du grupoj. Tri tagojn post la atako de Beghazi, Ansar al Shariah en Tunizio organizis mafian atakon ekster la usona ambasadejo en Tunizio, kiu endanĝerigis usonajn vivojn. Laŭ la usona registaro, la grupo ankaŭ respondecas pri pluraj aliaj atakoj, inkluzive de provitaj memmortigaj bomboj en tuniziaj turismaj cellokoj. En oktobro 2013, sinmortiga teroristo el Tunizio eksplodigis sin ekster plaĝa hotelo en Sousse, mortigante nur sin mem. Alia estis arestita en Monastir antaŭ ol li povis eksplodigi sian maŝinon. La du laŭdire provis vojaĝi al Sirio sed estis persvaditaj survoje de...
Tunizio estis ĝenerale vidata kiel la sola sukceshistorio de la araba printempo. La ekonomia progreso postrestis malantaŭ la demokrataj principoj. Teruro trapenetris la regionon dum kelka tempo, instigita de regionaj agitadoj.