Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1453, Konstantinopolo falis al la Otomana Imperio. Orientaj kristanoj fuĝantaj el Konstantinopolo, kaj la grekaj manuskriptoj kiujn ili kunportis, estas unu el la faktoroj kiuj ekigis la literaturan renesancon en la Okcidento ĉirkaŭ tiu tempo. La otomana registaro sekvis islaman leĝon dum traktado de la konkerita kristana loĝantaro. Kristanoj estis oficiale tolerataj kiel homoj de la Libro. Kiel tia, la kanonika kaj hierarkia organizo de la eklezio ne estis signife interrompita, kaj ĝia administracio daŭre funkciis. Unu el la unuaj aferoj, kiujn faris Mehmet la Konkerinto, estis permesi al la Eklezio elekti novan patriarkon, Gennadius Scholarius. Tamen, tiuj rajtoj kaj privilegioj, inkluzive de libereco de kulto kaj religia organizo, ofte estis establitaj en principo sed malofte korespondis al realeco. Kristanoj estis rigardataj kiel duaklasaj civitanoj, kaj la laŭleĝaj protektoj, de kiuj ili dependis, estis submetitaj al la kapricoj de la sultano kaj la sublima pordego. La Hagia Sofia kaj la Partenono, kiuj estis kristanaj preĝejoj dum preskaŭ mil jaroj, estis konvertitaj en moskeojn. Perfortaj persekutoj de kristanoj estis oftaj kaj atingis sian kulminon en la armena, asira kaj greka
genocidojn.