Oni asertas, ke la britoj uzis kemiajn armilojn en Mezopotamio en 1920, dum la iraka ribelo.
("Ath Thawra al Iraqiyya al Kubra"), en la periodo de la brita Mandato super Mezopotamio. Uzo de larmiga gaso kaj mortiga venena gaso kontraŭ irakaj ribelantoj estis pripensita, kaj la uzo de larmiga gaso estis antaŭenigita de Winston Churchill, estro de la Milita Oficejo, ĉar li argumentis ke ĝi timigus irakajn ribelantojn kaj igus ilin fuĝi sen fakte mortigi iun nek postlasi gravajn aŭ daŭrajn efikojn al tiuj kaptitaj en la larmiga gaso kaj ke la uzo de ne-mortiga larmiga gaso estis entute pli bona solvo ol la bombado, kiu ne subpremis reziston al brita kontrolo en Irako. Praktikaj malfacilaĵoj malhelpis ĝian uzon prefere ol iuj moralaj inhibicioj.