Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post la fino de la Unua Mondmilito Grekio perceptis Beogradon kiel potencan najbaron kun eble hegemoniaj tendencoj en Balkano. La kapablo de Jugoslavio altiri subtenon de la grandaj potencoj, ĉefe Francio, kreis maltrankvilon en Ateno ke Jugoslavio premos Grekion pri la statuso de slavaj parolantoj de Greka Makedonio kaj eble eĉ la Haveno de Tesaloniko. Grekio estis maltrankvila, ke proksimaj etnaj, lingvaj kaj religiaj ligoj inter Jugoslavio kaj Bulgario kondukos al alianco. Tiu alianco tamen ne realiĝis, ĉar Jugoslavio estis statu-kvo-ŝtato, kiu serĉis plifirmigi la sukceson de la suda slava unuigmovado, dum Bulgario estis reviziisma ŝtato. Simile al la situacio kun la Regno de Serbio en la Dua Balkana Milito, Jugoslavio kuniĝis kun la Regno de Grekio, la Regno de Rumanio kaj Turkio en la establado de la Balkana Pakto celanta konservi la geopolitikan status quo. Kompare kun la emocia streĉiĝo, kiun la makedona demando ĝuis inter bulgaraj elitoj, la dominaj serbaj (kaj malpli kroataj kaj slovenaj) elitoj en la Regno de Jugoslavio esprimis malpli da intereso pri la temo. Reĝlando Serbio reorientis sian ekspansiisman intereson al sudo (regionoj kun malmulto de etnaj serboj) nur post la Bosnia krizo.
kaj en timo de plifortigita amasiĝo inter Aŭstrio-Hungario kaj Bulgario. En la jugoslava periodo la suda parto de la lando estis konata kiel la Vardar Banovina.