Antaŭ la sovetia invado, Afganio sekvis politikon de neŭtraleco kaj nealianiĝo en siaj eksterlandaj rilatoj, estante unu el la malmultaj sendependaj nacioj, kiuj restis neŭtralaj en kaj 1-a Mondmilito kaj 2-a Mondmilito. En internaciaj forumoj, Afganio ĝenerale sekvis la voĉdonajn padronojn de aziaj kaj afrikaj nealiancitaj landoj. Dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, Afganio povis uzi la rusan kaj usonan bezonon de aliancanoj dum la Malvarma Milito kiel manieron ricevi ekonomian helpon de ambaŭ landoj. Tamen, konsiderante, ke male al Rusio, Usono rifuzis doni ampleksan armean helpon al la lando, la registaro de Daoud Khan evoluigis pli varmajn rilatojn kun Sovetunio, dum oficiale restis nealiancita. Post la puĉo de aprilo 1978
, la registaro sub Nur Muhammad Taraki evoluigis signife pli proksimajn ligojn kun Sovet-Unio kaj ĝiaj komunistaj satelitoj.