Kompletigu la sekvan frazon: Naciismo fariĝis la bazo por ĉiuj politikoj de Hoxha, ĉar la milito kreis "ŝtaton de sieĝa naciismo" trapenetritan de la mito, ke albana armea lerteco venkis aksajn fortojn, kiuj fariĝis centra peco de la reĝimo en la kunteksto de eduko kaj kulturo. Aliaj temoj de la naciismo de Hoxha inkludis la respekton al Skanderbeg, la Ligo de Prizren-renkontiĝo (1878), la Alfabeto-Kongreso (1908), albana sendependeco (1912) kaj fondinta patro Ismail Qemali, la itala malvenko dum la
Vlora War (1920) kaj Hoxha kiel kreinto de nova Albanio. Dum komunismo multaj historiistoj el Albanio kun naciismaj perspektivoj (Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj kaj Arben Puto) intencite emfazis "la turkan sovaĝecon" kaj "heroan kristanan reziston kontraŭ" la otomana ŝtato en Albanio. Kelkaj akademiuloj, kiuj rezistis kontraŭ tiuj kontraŭislamaj kaj kontraŭ-turkaj propagandotendencoj, estis persekutitaj, dum la komunista reĝimo reliefigis mitojn rilatajn al mezepokaj albanoj interpretante ilin kiel la "heroa ilira proletaro". En tiu kunteksto Hoxha konservis naciajn monumentojn en urbaj areoj kun kelkaj setlejoj estantaj nomumitaj kiel "muzeaj urboj" kaj li ankaŭ emfazis la bezonon konservi kulturan heredaĵon, popolajn kantojn, dancojn kaj kostumojn. Hoxha kreis kaj generis kulturan medion kiu estis dominita de doktrina propagando emfazanta naciismon en la kampoj de literaturo, geografio, historio, lingvistiko, etnologio kaj folkloro tiel ke homoj en Albanio havus senton de sia pasinteco. La efikoj inter homoj estis, ke ĝi ensorbis izolitecon, ksenofobion, sklavfobion, lingvan unuformecon kaj etnan kompaktecon.