Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Jack Brabham venkis en sia tria kaj fina Ĉampioneco de Ŝoforoj, ĉi-foje en aŭto de sia propra fabrikado kun aŭstralia inĝeniera Repco V8-motoro. En gajnado de la ĉampioneco en sia propra aŭto, aŭstralia Brabham iĝis la unua kaj (aktuale) la sola ŝoforo iam gajninta la Mondĉampionecon en aŭto portanta sian propran nomon (la BT19 kaj BT20 modeloj uzitaj estis dizajnitaj de la komerca partnero de Brabham Ron Tauranac). Ĝi ankaŭ estas la unua fojo en la historio de la Monda Ĉampioneco, ke ne eŭropa aŭ brita aŭto gajnis la ĉampionecon. Kvankam kaj Jack Brabham kaj lia samteamano, Nov-Zelando Denny Hulme ambaŭ retiriĝis de la sezona malfermaĵo Monako Grandpremio (gajnita de Jackie Stewart en lia BRM), Brabham kun ilia Oldsmobile bazita Repco motoro kaptis la reston de la teamoj sur la salto kun ĝia rapideco kaj fidindeco. "Black Jack" finis kvara en Belgio, antaŭ gajni sian unuan vetkuron ekde la Portugala Grandpremio de 1960 per gajnado de la Franca Grandpremio en Reims (la lasta fojo kiam la Reims-Gueux-cirkulado estis uzata en Formulo Unu). Li tiam venkis en la sekvaj tri Grandaj Premioj en Britio
, Nederlando kaj Germanio por fari ĝin kvar venkoj en sinsekvo kaj praktike certigi sian trian ĉampioneco venko (nur ŝoforoj kvin plej bonaj rezultoj nombritaj direkte al la ĉampioneco). Kun Hulme finanta kvara en la Ĉampioneco de Pilotoj kun 18 poentoj kun dua en Britio kaj triaj en Francio, Italio kaj Meksiko, Brabham gajnis la Internacian Pokalon por F1 Konstruistoj kun 42 poentoj, 11 antaŭ la dua loko Ferrari.