Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La elektra du-aksa manpilko estis inventita de C. B. Mirick en la Usona Maramea Esplorlaboratorio (NRL) kaj patentita en 1926 (U.S. Patent no. 1,597,416)". NRL aktive evoluigis teleregatajn aviadilojn tiutempe kaj la manpilko estis eventuale uzita por subteni tiun penon. En la aljuĝita patento, Mirick skribas: "Mia kontrolsistemo estas precipe uzebla en manovrado de aviadiloj sen piloto". La germanoj disvolvis elektran duaksan manikon ĉirkaŭ 1944. La aparato estis uzita kiel parto de la Funkgerät FuG 203 Kehl de la germanoj radiokontrolo elsendanta sistemon uzitan en certaj germanaj bombisto-aviadiloj, uzita por gvidi kaj la rakete-fortigitan kontraŭ-ŝipan misilon Henschel Hs 293, kaj la senpotencan pioniran precize gviditan municion Fritz-X, kontraŭ maraj kaj aliaj celoj. Ĉi tie, la manpilko de la Kehl-dissendilo estis uzata de funkciigisto por stiri la misilon al ĝia celo. Ĉi tiu regilo havis ŝaltilojn anstataŭ analogajn sensilojn. Kaj la Hs 293 kaj Fritz-X uzis FuG 230 Strasburg radioricevilojn en ili por sendi la Kehl-kontrolajn signalojn al la regoplankoj de la artilerio. Simila regilo estis uzata por la nuntempa usona Azona gvida municio, por rigore lateraligi la municion nur en la akso de la gvido. Tiu germana invento estis eltrovita de iu el la teamo de sciencistoj kunvenitaj ĉe la Heeresversuchsanstalt en Peenemünde. Ĉi tie parto de la teamo de la germana raketa programo evoluigis la raketon Wasserfall, variaĵo de la raketo V-2, la unua raketo tero-aero. La gvida ekipaĵo de Wasserfall konvertis la elektran signalon en radiosignalojn kaj elsendis ilin al la misilo.  Demando: Kiuj tipoj de celoj estis ĉefe celataj per la aparato?
maraj