Finu la sekvan frazon: Post kiam prezidanto Jacques Chirac agnoskis la respondecon de la franca ŝtato dum la kunlaboro en 1995, dum la datreveno de la
La atako de Vel' d'Hiv, Judt skribis en opinio de "New York Times", "homoj kiel Jean-Paul Sartre kaj Michel Foucault estis strange silentaj. Unu kialo estis ilia preskaŭ obsedita per komunismo. Proklamante la neceson "engaĝiĝi", alpreni pozicion, du generacioj de intelektuloj evitis ajnan etikan temon, kiu ne povus antaŭenigi aŭ, en iuj kazoj, bremsi la marksistan aferon. Viŝio estis malaprobita kiel la laboro de kelkaj senilulaj faŝistoj. Neniu atente rigardis tion, kio okazis dum la Okupacio, eble ĉar tre malmultaj intelektuloj de ajna politika strio povis aserti esti havinta "bonan" militon, kiel Albert Camus faris. Neniu leviĝis por krii "J'accuse!" al altaj funkciuloj, kiel Émile Zola faris dum la afero Dreyfus. Kiam Simone de Beauvoir, Roland Barthes kaj Jacques Derrida eniris la publikan arenon, ĝi kutime implikis krizon malproksime - en Madagaskaro, Vjetnamio aŭ Kamboĝo. Eĉ hodiaŭ, politike engaĝitaj verkistoj alvokas al agado en Bosnio sed nur sporade intervenas en debatoj pri la franca pasinteco".