Kompletigu la sekvan frazon: Ayyubid-regulo (kaj sendependeco) finiĝis kun la mongola invado de Sirio en 1260, en kiu la mongoloj gviditaj de Kitbuqa eniris la urbon la 1an de marto 1260, kune kun la Reĝo de Armenio, Hethum I, kaj la Princo de Antioĥio, Bohemond VI; tial, la civitanoj de Damasko vidis por la unua fojo dum ses jarcentoj tri kristanajn potenculojn triumfe rajdas tra siaj stratoj. Tamen, sekvante la mongolan malvenkon ĉe
Ain Jalut la 3an de septembro 1260, Damasko estis konkerita kvin tagojn poste kaj iĝis la provinca ĉefurbo de la Mameluko Sultanlando, regita de Egiptujo, sekvante la mongolan retiriĝon. Sekvante sian venkon en la Batalo de Wadi al-Khaznadar, la mongoloj gviditaj de Ghazan sieĝis la urbon dum dek tagoj, kiu kapitulacis inter la 30-a de decembro 1299 kaj la 6-a de januaro 1300, kvankam ĝia Citadelo rezistis. Ghazan tiam retiriĝis kun la plej multaj el siaj fortoj en februaro, verŝajne ĉar la mongolaj ĉevaloj bezonis furaĝon, kaj postlasis proksimume 10,000 rajdantojn sub la mongola generalo Mulay. Ĉirkaŭ marto 1300, Mulay revenis kun siaj rajdantoj al Damasko, tiam sekvis Ghazan reen trans Eŭfrato. En majo 1300, la egiptaj mamelukoj revenis el Egiptujo kaj reprenis la tutan areon sen batalo. En aprilo 1303, la mamelukoj sukcesis venki la mongolan armeon gviditan de Kutlushah kaj Mulay kune kun iliaj armenaj aliancanoj en la Batalo de Marj al-Saffar, por fini la mongolajn invadojn de la Levantenio. Poste, la Nigra Morto de 1348-1349 mortigis tiel multe kiel duono de la loĝantaro de la grandurbo.