Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Afganio estis nealiancita dum la fruaj stadioj de la Malvarma Milito, sed puĉo en 1973 alportis al potenco pro-okcidentan registaron. Kvin jarojn poste, komunistoj sub la gvidado de Nur Muhammad Taraki ekregis
Ĉu vi ne scias? La nova reĝimo - kiu estis dividita inter la ekstrema frakcio de Taraki Khalq kaj la pli modera Parcham - subskribis traktaton de amikeco kun Sovet-Unio en decembro 1978. La klopodoj de Taraki por plibonigi sekulan edukon kaj redistribui teron estis akompanataj de amasaj ekzekutoj kaj politika subpremo senprecedenca en la afgana historio, ekfunkciigante ribelon de muĝahedinaj ribelantoj. Sekvante ĝeneralan ribelon en aprilo 1979, Taraki estis senpovigita de Khalq-rivalo Hafizullah Amin en septembro. Sovetiaj gvidantoj timis, ke islamisma registaro en Afganio minacus la kontrolon de sovetia Centra Azio, kaj, ĉar la agitado daŭris, ili deplojis 30,000 soldatojn al la sovetia-afgana limo. Carter kaj Brzezinski ambaŭ vidis Afganion kiel eblan "kaptilon" kiu povus elspezi sovetiajn resursojn en senfrukta milito, kaj Usono komencis sendi helpon al la muĝahedinaj ribelantoj frue en 1979. Antaŭ decembro, la registaro de Amin perdis kontrolon de granda parto de la lando, instigante Sovet-Union invadi Afganujon, ekzekuti Amin, kaj instali Parcham-gvidanton Babrak Karmal kiel prezidanton.