Li estis la filo de Hans Christoph von Gagern, ministro de stato en Nassau; li vizitis la gimnaziojn en Kreuznach, Mannheim, kaj Weilburg, kaj studis juron de 1826 en Heidelberg, Utrecht, kaj Göttingen. Post restado en Parizo li ricevis en 1829 pozicion en la kabineto de Vilhelmo la 1-a, Reĝo de Nederlando. Je la ekapero de la belga revolucio
(1830) li aliĝis al la nederlanda armeo kiel volontulo kaj partoprenis en la milito kontraŭ Belgio. En 1833 li retiriĝis de la servo de Nederlando, edziĝis al Franzina Lambert, de Hago, kaj komencis historiajn studojn por taŭgi sin por la pozicio de Privatdozent en Universitato de Bonn. Li estis en Bonn dum la jaroj 1837-40. En 1837, kvankam ankoraŭ protestanto, li aliĝis al la malliberigita Ĉefepiskopo de Kolonjo, Droste-Vischering, kaj tiel perdis la favoron de la prusa registaro. En 1840, li estis nomumita ministro-sucesoro kun la titolo de Legationsrat fare de la Duko de Nassau.