En marto 2011, post kritiko pro lia nevoleco subteni la egiptajn kaj tuniziajn revoluciojn, kaj persvadita de la filozofo Bernard-Henri Levy, ke Francio aktive okupiĝu kontraŭ la fortoj de la libia gvidanto, Muammar Gaddafi, Nicolas Sarkozy estis inter la unuaj ŝtatestroj, kiuj postulis la eksiĝon de Gaddafi kaj lia registaro, kiu tiam batalis civitan militon en Libio. La 10an de marto 2011, Nicolas Sarkozy bonvenigis en la Elizeo-Palaco, tri senditojn de la Libia Nacia Transira Konsilio (NTC), alportita al li de Bernard-Henri Levy, kiu mediaciis ĉe la renkontiĝo. Nicolas Sarkozy promesis al ili, ke al la aviadiloj de Gaddafi estos trudita zono sen flugoj. Li ankaŭ promesis al ili francan armean helpon. La 17an de marto 2011, laŭ peto de Francio, rezolucio 1973 estis adoptita de la Sekureca Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj, permesante la kreadon de zono de "malpermeso de flugo" super Libio, kaj por la entrepreno de "necesaj rimedoj" por la protekto de la civila loĝantaro de la lando. La 19an de marto 2011, Nicolas Sarkozy oficiale anoncis la komencon de armea interveno en Libio.
, kun partopreno de Francio. Ĉi tiuj agoj de Nicolas Sarkozy estis favore akceptitaj de la plimulto de la franca politika klaso kaj publika opinio.