Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - intertempe Merry okupiĝis pri aliaj literaturaj projektoj. "Paŭlina", rakonto en verso, aperis proksime al la fino de 1787. "Diverseco", kompleksa odeto, en la sekva jaro kaj, en 1789, la "Ambicia Venĝo", dramo, kiu en intrigo, karaktero, kaj situacio estas parodio de "Makbeto". Ĝi neniam estis prezentita. Komence de la sama jaro li skribis la odon por la resaniĝo de la reĝo deklamita de Mrs. Siddons la 21an de aprilo. Sed la okazaĵoj de la 14a de julio
en Parizo donis novan direkton al liaj energioj, kaj kolorigis la reston de lia vivo. Merry ne juĝis la Francan Revolucion, sed juĝis ĉion laŭ ĝi; liaj amikoj, li mem, literaturo, arto, ĉiuj burĝaj kaj sociaj rilatoj. Li tuj iris al Parizo, vizitis la Asembleon, kie li vidis "kelkan malordon, sed ĉio el fervoro", kaj sur sia reveno publikigis la "Laŭron de Libereco". La poemo estis ridindigita de Walpole, kiu festas kun ĝojo sur siaj "gossamery-larmoj" kaj "silkaj oceanoj". En 1790, Merry prezentis sin kiel kandidato por la laureateco, sed liaj principoj, jam la parolado de la urbo, igis lian kandidatecon senespera; kaj kvankam la "Mondo" movis montojn en lia nomo, la tribunalo estis tute por Pye. En la somero de 1791 li denove estis en Parizo, prezentis al la Asembleo disertaĵon pri la "Naturaĵo de Libera Registaro", kaj rekomencis konatecon kun la artisto David. La 14an de julio lia odon pri la "Falo de la Bastille" estis deklamita ĉe renkontiĝo en la Strando de "1,500 anglaj sinjoroj", simpatiantoj de la Franca Revolucio. Tri monatojn antaŭe lia "Lorenzo", tragedio, havis mallongan sukceson en Covent Garden, kaj en aŭgusto 1791 li edziĝis al la bone konata aktorino Ann Brunton.