En la somero de 533 Vandal fortoj (5,000 viroj kaj 120 ŝipoj), gviditaj fare de Tzazo, alvenis en Sardio por sufoki la ribelon de Godas kaj konkeris Caralis, mortigante Godas kaj liajn anojn. Frue en 534, la vandaloj de Sardio tuj kapitulacis al la bizancanoj kiam ili alfrontis novaĵojn pri la kolapso de la vandaloj en Afriko.
Ekde tiam la insulo estis parto de la Bizanca Imperio, inkluzivita kiel provinco en la Pretoria prefektejo de Afriko. La loka guberniestro sidis en Caralis. Dum la Gotikaj Militoj, multe de la insulo falis facile al la Ostrogotoj, sed la fina falo de la ĝermana rezisto en kontinenta Italio trankviligis bizancan kontrolon. Sardinio poste estis inkludita en la Eksarkeco de Afriko ĝis ĝia fino fare de la araboj en 698 p.K., kiam la insulo estis verŝajne agregita al la Eksarkeco de Raveno. En 599 kaj dum la 7-a jarcento, la longobarda floto provis ataki Caralis kaj Turris Libissonis (Porto Torres), sed vane.