Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - La juda komunumo en Mantuo kreskis al eminenteco sub la regulo de la Gonzaga; dokumentoj datas ilian ĉeeston almenaŭ al la 12-a jarcento. Je la komenco de la 17-a jarcento, ili supozeble nombris pli ol 2,000 individuojn kaj respondecis pri preskaŭ 7.5% de la loĝantaro de Mantuo. Antaŭ 1612, sub premo de la papofico, duko Vincenzo I Gonzaga devigis la apartigon de la geto. La areo konsistanta el stratoj nun nomitaj Dottrina Cristiana, Pomponazzo, Calvi, Spagnoli kaj Giustiziati estis ĉirkaŭita de kvar pordegoj kiuj estis fermitaj de krepusko ĝis tagiĝo. La situacio de judoj en Mantuo plimalboniĝis en 1629-1630 dum la sieĝo kaj posta sako de Mantuo dum la Milito de la Mantua Sinsekvo
; la grandurbo estis trafita de la pesto, kiam post monatoj da sieĝo, en julio 1630, Mantuo estis maldungita dum tri tagoj de soldataj Landsknecht-trupoj gviditaj de la grafo Aldringen kaj Gallas batalantaj por Ferdinando la 2-a, Imperiestro de la Sankta Romia Imperio.