La reformoj faritaj de Deng kaj liaj aliancanoj iom post iom forigis Ĉinion de planekonomio kaj maoistaj ideologioj, malfermis ĝin al eksterlandaj investoj kaj teknologio, kaj enkondukis ĝian vastan laborforton en la tutmondan merkaton, tiel igante Ĉinion unu el la plej rapide kreskantaj ekonomioj de la mondo. Li estis poste karakterizita kiel la "arkitekto" de nova pensmaniero kombinanta socialisman ideologion kun libera entrepreno, nomita "socialismo kun ĉinaj karakterizaĵoj" (nun konata kiel Deng Xiaoping-teorio). Malgraŭ neniam okupi oficejon kiel ŝtatestro aŭ registarestro de la PRC, aŭ kiel estro de la KPĈ, Deng estas ĝenerale rigardata kiel la "kerno" de la dua generacio de gvidado de la KPĈ, statuso sanktigita en la partia konstitucio. Deng estis nomita la "Tempo" Persono de la Jaro por 1978 kaj 1985. Tamen, li estis kritikita por ordonado de armea subpremo de la protestoj de la Placo Tiananmen en 1989, same kiel por ne plene korekti la erarojn de la Kultura Revolucio, tamen estis laŭdita por lia reaserto de la reforma programo en lia Suda Turneo de 1992 same kiel la reveno de Honkongo al ĉina kontrolo en 1997 kaj la reveno de Makao.
en 1999.