Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En sia libro "1971 Fact and Fiction", Hashmi skribas pri la politikaj eventoj kaj cirkonstancoj ĉirkaŭantaj la konflikton de Orienta Pakistano en 1971
Ĉu vi ne scias? Laŭ Hashmi, ŝejko Mujibur Rahman neniam origine intencis, ke Bangladeŝo apartiĝu; anstataŭe, li uzis ĝin kiel rimedon por "levi la sojlon" kun Islamabado kaj akcepti prezidanton Yahya Khan por konsenti pri siaj postuloj <unk> tamen, la situacio atingis "punkton sen reveno". Li ankaŭ skribas, ke la eksa prezidanto Ayub Khan kaj la ĉefministro Zulfikar Ali Bhutto sciis jam en 1966 ke "ne estas vere eble, ke Orienta Pakistano restos longtempe parto de Pakistano". Post la fino de la milito, la ĉina ĉefministro Zhou Enlai laŭdire diris al Bhutto: "Ne maltrankviliĝu... rigardu longtempe, kiu scias, kio okazos en la subkontinento post 50 jaroj, post 70 jaroj, post 100 jaroj!". Post kiam Pakistano agnoskis Bangladeŝon kaj Ŝejko Mujibur Rahman vizitis Lahore en 1974 por partopreni la Duan Islaman Pintkunvenon, Bhutto kaj Mujib interŝanĝis, kie la unua rimarkis "Vi estas senhelpa! Vi ne povas preni ajnan decidon sen la aprobo de Indira Gandhi!" kaj ĉi-lasta diris "Bhutto "sahib", ne insultu min... vi scias tro bone, kio ajn okazis estis pro vi!".