Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kleopatro vojaĝis al Romo kiel klientreĝino en 46 kaj 44 a.K., restante en sia vilao. Sekvante la murdon de Cezaro en 44 a.K. Kleopatro provis havi Cezarion nomita kiel lia heredanto. La pranepo de Cezaro, Oktaviano (konata kiel Aŭgusto antaŭ 27 a.K., kiam li iĝis la unua romia imperiestro) malhelpis tion. Cleopatra tiam mortigis sian fraton Ptolemeo la 14-a kaj levis sian filon Caesarion kiel kunreganto. En la civila milito de la Liberigantoj
De 43 ĝis 42 a.K., Kleopatro aliĝis al la Dua Romia Triumviraro formita de Oktaviano, Marko Antonio, kaj Marko Emilio Lepido. Ŝi evoluigis personan rilaton kun Marko Antonio, kiu poste produktis tri infanojn: la ĝemelojn Aleksandro Helios kaj Kleopatro Selene la 2-a, kaj Ptolemeo Filadelfo. Antonio uzis sian aŭtoritaton kiel triumvir por efektivigi la ekzekuton de Arsinoe IV laŭ la peto de Kleopatro. Li fariĝis ĉiam pli dependa de Kleopatro por financado kaj armea helpo dum siaj invadoj de la Parta Imperio kaj la Regno de Armenio. Kvankam lia invado de Partio estis malsukcesa, li sukcesis okupi Armenion. Li alportis reĝon Artavasdes II reen al Aleksandrio en 34 a.K. kiel kaptito en sia falsa romia triumfo gastigita de Kleopatro. Tio estis sekvita per la Donacoj de Aleksandrio, en kiu la infanoj de Kleopatro kun Antony ricevis diversajn teritoriojn sub la triumviral aŭtoritato de Antony. Kleopatro estis nomita Reĝino de Reĝoj kaj Cezaro Reĝo de Reĝoj. Tiu okazaĵo, kune kun la geedziĝo de Antony kun Kleopatro kaj eksgeedziĝo de Octavia Minor, fratino de Octavian, markis turnopunkton kiu kondukis al la Fina Milito de la Romia Respubliko.