Dum la agitado, antaŭe nekonataj grupoj por sendependeco kaj aneksado, kiel la Informa Centro pri Homaj Rajtoj de Suda Mongolio (SMHRIC), fariĝis fontoj por eksterlandaj amaskomunikiloj pri nekonfirmitaj akuzoj pri streĉiteco, kio igis Ĉinion kritiki eksterlandajn grupojn, kiuj laŭ ĝi "provas pligrandigi ĉi tiun okazaĵon pro kaŝitaj motivoj". Komencaj raportoj de okcidentaj amaskomunikiloj priskribis la protestojn kiel "etnajn agitadojn" kaj komparis ilin kun la tibetaj agitadoj de 2008 kaj la tumultoj de Ürümqi en julio 2009.
, sed la direktoro de SMHRIC diris, ke la protestoj temis pri leĝaj rajtoj por paŝtistoj, kaj ke ili "ne menciis pli altan aŭtonomion aŭ sendependecon". Redakcia artikolo en Global Times de la Komunista Partio kritikis SMHRIC, ke ĝi havas "malmulte da ligo kun la loka situacio", kaj kritikis eksterlandajn amaskomunikilojn pro tio, ke ili legas etnan politikon en la protestojn, dirante, ke "en la protestoj ne estis perforto inter malsamaj etnoj".