Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La TB-3 estis tute-metala aviadilo de ŝtala konstruo, kiel unu el la dezajnoj de la dezajno-buroo de Andrei Tupolev por esti bazita sur la dezajno-praktikoj kaj teknologio de la tute-metala aviadilo de 1918 pluen iniciatita de Hugo Junkers. La kadro estis kunmetita de V-sekcaj traboj kovritaj per ne-streĉita ondita haŭto inter 0,3 mm (1⁄64 in) ĝis 0,8 mm (1⁄32 in) en dikeco. La ondulaĵoj estis 13 mm (0.51 in) profundaj kaj 50 mm (1.97 in) interspacaj. La kantilever-flugilo estis apogita per kvar tub-seksaj spuroj. En 1934, danke al la disvolviĝo de pli fortaj ŝtalaj alojoj, la flugilinterspaco estis pliigita de 39.5 ĝis 41.85 metroj (129.6 ĝis 137.3 ft) kun samtempa flugilareo pliiĝo de 230 ĝis 234.5 m2 (2,476 ĝis 2,524 kv. ft). Ĉiu parto de la aviadilo povus esti piedirita per molaj ŝuoj sen damaĝi la haŭton, kaj la antaŭaj randoj de la flugiloj svingiĝis malsupren por formi piedvojojn por motora prizorgado. Kontroliloj estis kablo-agigitaj kun varia-incidenca malantaŭa aviadilo kaj trim kompenssistemo en kazo de motora malsukceso sur unu flanko. La fiksa ĉefa alteriĝilo ne estis ekipita per bremsoj. La fueltankoj ne havis fajron aŭ protekton kontraŭ likado, kvankam la motoroj havis internan fajrobrigadan sistemon. La M-17-motoroj estis agorditaj por disponigi maksimuman teorian intervalon de 3,250 kilometroj (1,750 nmi; 2,020 mejl.) sen sparkilo aŭ karburilo. Defensiva armilaro konsistis el malpezaj maŝinpafiloj en kvin gvatturetoj - unu en la nazo, du sur la pinto de la mezo de la fuzelaĝo, kaj unu retiriĝema "polvobotiko" sub ĉiu flugilo inter la motoro-naceluloj. Pli postaj variantoj movis unu el la supraj turetoj de la fuzelaĝo malantaŭ la vostofenon.  Demando: Kiom da flankoj de la motoro malsukcesas, ke oni konstruis sistemon de kompenso de la rando?
unu