Kompletigu la sekvantan frazon: En la elektoj de 1984, la Laboristpartio kaj la Likudo, kiuj staris sur kontraŭaj flankoj de la debato pri teritoria kompromiso, estis devigitaj al koalicio kaj prezentis ajnan ideon pri tero por paco. En la 1980-aj jaroj, Ŝaron uzis devigajn rimedojn por kontroli la loĝantaron kiel "kurtenoj, detruado de hejmoj kaj elradikigo de arboj", politiko reasertita en 1985 de Rabin, dum la israelaj setlejoj konsistigis "ŝveban faktan aneksadon", kiu nutris palestinan malkontenton. En 1985, la Nacia Konferenco de Nigraj Advokatoj en Usono kompilis raporton, titolitan "Bantustans in the Holy Land (Bantustanoj en la Sankta Lando)", farante la analogecon kun tio, kio okazis en Cisjordanio. La esprimo estis multe kalumniita tiutempe, sed 15 jarojn poste usona komparada juristo kaj afrikisto, Adrien Wing skribis ke okazaĵoj en la sekva jardeko kaj duono koncerne la manieron kiel teritorio estis reguligita ŝajnis subteni la fortan forton de la analogeco. Fine de 1987 la streĉitecoj akriĝis kaj komenciĝis popola ribelo. En 1988 Jordanio rezignis pri ajna postulo je Palestino kaj la Palestina Nacia Konsilio proklamis la Palestinan Ŝtaton. Ŝaron anoncis la Sep Steloj-planon en 1991, postulante setlejojn sur la Verda Linio, kun la "deklarita intenco de ĝia konsekvenca ekstermado". kaj la Meretz-Sheves-plano de 1992 pripensis kvar palestinajn kantonojn dividitajn per zonoj de juda setlejo kaj poste evoluis kiel plano aneksi ĉiujn gravajn setlejojn kune kun tri "aŭtonomaj palestinaj enklavoj" priskribitaj kiel la "Bantustanization" de "mem-determinado unuo". La Intifado perdis impeton post la
Madrida Konferenco de 1991 kiu kunigis israelajn kaj palestinajn reprezentantojn por la unua fojo ekde 1949 kaj en 1992, Rabin promesis ĉesigi setlejan ekspansion kaj komencis sekretajn intertraktadojn kun la PLO.