Kompletigu la sekvan frazon: Malpacoj inter rivalaj kandidatoj al la vicregistaro kaj komercaj konfliktoj inter Venecio kaj Ĝenovo, rezultigis novan civitan militon en 1256 konata kiel la Milito de Sankta Sabas. La konflikto de la por-venecia Bohemond VI kun liaj ĝenovaj vasaloj la Embriaci alportis la militon al Tripolo kaj Antioĥio. En 1258, la Hulagu, pli juna frato de la Granda ĥano Möngke, maldungis Bagdadon kaj finis la Abasidan Kalifujon. Du jarojn poste, Hethum I de Kilikio kaj Bohemond VI kuniĝis kun la mongoloj en la sako de Alepo, kiam Bohemond bruligis ĝian moskeon, kaj en la konkero de norda Sirio. La mongoloj emancipis la kristanojn de ilia statuso, kaj la loka kristana loĝantaro kunlaboris kun la konkerintoj. Jerusalemo restis neŭtrala kiam la mamelukoj de Egiptujo moviĝis por alfronti la mongolojn post Hulagu, kaj multe de lia forto moviĝis orienten post la morto de Möngke por trakti la mongolan sinsekvon. La mamelukoj venkis la tre reduktitan mongolan armeon
en Ain Jalut. Sur ilia reveno, la mameluka sultano Qutuz estis asasinita kaj anstataŭigita per la generalo Baibars. Baibars revivigis la imperion de Saladino per unuigado de Egiptujo kaj Sirio kaj tenis Hulagu en ŝako tra alianco kun la mongoloj de la Ora Hordo. Li reformis la regadon en Egiptujo, donante potencon al la elito. La Frank ne havis la armean kapablon rezisti al tiu nova minaco. Mongola garnizono estis postenigita en Antioĥio, kaj individuaj frankaj baronoj finis apartajn armisticojn kun Baibars. Li estis decidita konkeri la krucmilitistajn ŝtatojn. Li konkeris Cezarea kaj Arsuf en 1265 kaj Safed en 1266, kaj maldungis Antioĥion en 1268. Jaffa kapitulacis kaj Baibers malfortigis la armeajn ordojn kaptante la kastelojn de Krak des Chevaliers kaj Montfort antaŭ ol turni sian atenton al la mongoloj de la Ilkhanate por la resto de sia vivo. Masakroj de la frankoj kaj indiĝenaj kristanoj regule sekvis mamelukan konkeron.