Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1854, ekapero de ĥolero en Ĉikago mortigis 5,5 procentojn de la loĝantaro (proksimume 3,500 homoj). Providence, Rhode Island suferis epidemion tiel ĝeneraligitan ke dum la venontaj tridek jaroj, 1854 estis konata tie kiel "La Jaro de <unk>olero". En 1853-1854, la londona epidemio postulis 10.739 vivojn. La kolera epidemio de Broad Street en 1854
en Londono finiĝis post kiam la kuracisto John Snow identigis najbarecon Broad Street pumpilo kiel poluita kaj konvinkis oficialulojn forigi ĝian tenilon por malhelpi homojn de tirado de akvo tie. Lia studo pruvis ke poluita akvo estis la ĉefa agento disvastiganta ĥoleron, kvankam li ne identigis la poluanton. Necesus multaj jaroj por ke tiu mesaĝo estu kredata kaj plene agita. En Hispanio, pli ol 236.000 mortis pro ĥolero en la epidemio de 1854-1855. La malsano atingis Sudamerikon en 1854 kaj 1855, kun viktimoj en Venezuelo kaj Brazilo. Dum la tria pandemio, loĝantoj de Tunizio, kiuj ne estis trafitaj de la du antaŭaj pandemioj, pensis ke eŭropanoj alportis la malsanon. Ili kulpigis sian higienan praktikon. Kelkaj usonaj sciencistoj komencis kredi, ke ĥolero iel rilatas al afrik-usonanoj, ĉar la malsano estis ĝenerala en la Sudo en lokoj de nigraj loĝantaroj. Nuntempaj esploristoj rimarkas, ke iliaj loĝantaroj estis subservitaj rilate al saneca infrastrukturo kaj sanservo, kaj ili vivis proksime de la akvovojoj, per kiuj vojaĝantoj kaj ŝipoj portis la malsanon.