Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - La ĉefa bataltaktiko de la polaj-litovaj huzaranoj estis la atako. Ili portis la ŝarĝon al la malamiko, kaj tra ĝi. La atako komenciĝis malrapide kaj en relative loza formacio. La formacio iom post iom kolektis rapidecon kaj fermis rangojn proksimiĝante al la malamiko, kaj atingis sian plej altan rapidecon kaj plej proksiman formacion tuj antaŭ la engaĝiĝo. Ili ofte ripetis la atakon plurajn fojojn ĝis la malamika formacio rompiĝis (ili havis provizoĉarojn kun rezervaj lancoj). La taktiko de atako de tre kirasaj huzaroj kaj ĉevaloj estis efika dum preskaŭ du jarcentoj. La husaroj batalis per longaj lancoj (la lanco de husaro kutime estis de 4,5 ĝis 6,2 metroj longa), "koncerz" (puŝanta glavo), "szabla" (sabro), unu aŭ du pistoloj kaj ofte kun karabino aŭ arkobuso, konata en la pola kiel "bandolet". La flugilhavaj huzaroj ankaŭ portis aliajn armilojn, kiel ekzemple "nadziak" speco de milita martelo kaj batalhakiloj. La pli malpeza, turka-stila selo, permesis pli da kiraso por esti uzita de kaj la ĉevaloj kaj la militistoj. Krome, la ĉevaloj estis breditaj por kuri tre rapide kun peza ŝarĝo kaj por rapide resaniĝi. Tio estis atingita per bredado de malnovaj polaj ĉevaloj kun orientaj ĉevaloj, kutime de tataraj triboj. Rezulte, tiuj ĉevaloj povis marŝi centojn da kilometroj, ŝarĝitaj per pli ol 100 kilogramoj kaj ankoraŭ kapablaj ŝargi en momento. Ankaŭ, husaroj estis tre rapidaj kaj manovreblaj. Ĉi tio permesis al la huzaroj batali kun iu ajn kavalerio aŭ infanterio, de la pezaj okcidentaj "kissaiers", ĝis rapidaj tataroj. Ili estis vaste rigarditaj kiel la plej potenca kavalerio en la mondo. En la bataloj de Lubiszew en 1577, Byczyna
(1588), Kokenhausen (1601), Kircholm (1605), Kłuszyn (1610), Chocim (1621), Martynów (1624),