La kvin jaroj dum kiuj Rechberg tenis la portfolion de eksterlandaj aferoj kovris la militon kun Piemonto kaj Francio, la ribelo en Pollando, la provita reformo de la Germana Konfederacio tra la Frankfurta Fürstentag, kaj la aŭstro-prusa milito kun Danio. Post la malvenko de Magenta
Rechberg akompanis la imperiestron al Italio, kaj li devis alfronti la krizon kaŭzitan de milito, pri kiu li ne respondecis. Li komencis la koncedojn al Hungario kaj en la pola demando, kaj respondecis pri la aliĝo de Aŭstrio al la alianco de la okcidentaj potencoj. En la germana demando la politiko de Rechberg estis kompromisa. Al la projekto de la Fürstentag li estis tute kontraŭa. La projekto estis proponita al la imperiestro Franz Joseph de lia bofilo, la hereda princo de Thurn und Taxis, kaj la preparaj aranĝoj estis faritaj sen informi Rechberg. Kiam li finfine estis informita, li prezentis sian eksiĝon, kiu ne estis akceptita, kaj li akompanis la imperiestron al la malsukcesa renkontiĝo en Frankfurto (aŭgusto 1863). La provo farita de Rechberg ĉe la posta ministeria konferenco en Nurenbergo por establi germanan ligon sen Prusio estis egale malsukcesa, kaj li nun revenis al la politiko, kiun en opozicio al Schmerling li ĉiam rekomendis, de paca aranĝo inter Prusio kaj Aŭstrio kiel la nemalhavebla antaŭa al reformo de la Konfederacio.