Komence de la sovetia kontraŭofensivo de la Dua Mondmilito en 1943, Vasilevskij kunordigis kaj efektivigis la ofensivojn de la Ruĝa Armeo sur la supra Dono, en la Donbaso, Krimeo, Belorusio kaj la baltaj ŝtatoj, finante sian militon en Eŭropo per la kapto de Königsberg en aprilo 1945. En julio 1945 li estis nomumita ĉefkomandanto de sovetiaj trupoj en la Malproksima Oriento. Li gvidis la Manĉuran Strategia Ofensivo.
(aŭgusto 1945) kaj poste akceptis la kapitulacon de Japanio. Post la milito li iĝis la sovetia ministro pri defendo de 1949 ĝis 1953, pozicio, kiun li tenis ĝis post la morto de Stalin en 1953. Kun la pliiĝo de Nikita <unk>ruŝtŝov al eminenteco meze de la 1950-aj jaroj, Vasilevskij komencis perdi potencon kaj poste estis emeritigita. Post lia morto li estis entombigita en la Kremla Muro nekropolo en rekono de lia pasinta servo kaj kontribuoj al sia lando.