Atakoj kontraŭ elstaraj politikaj kaj armeaj celoj restis prioritato por la IRA. La bombado de Chelsea Barracks en Londono en oktobro 1981 mortigis du civilulojn kaj vundis dudek tri soldatojn; semajnon poste la IRA denove frapis en Londono per atenco kontraŭ leŭtenanto ĝenerala Steuart Pringle, la Komandanto Ĝenerala de la Reĝa Mararmeo. Atakoj kontraŭ armeaj celoj en Anglio daŭris kun la Hyde Park kaj Regent's Park-bombadoj en julio 1982, kiuj mortigis dek unu soldatojn kaj vundis pli ol kvindek homojn inkluzive de civiluloj. En oktobro 1984, ili faris bombadon ĉe hotelo en Brighton.
, atenco al la brita ĉefministro Margaret Thatcher, kiun ili kulpigis pri la morto de la dek malsatstrikantoj. La bombado mortigis kvin membrojn de la Konservativa Partio partoprenanta partian konferencon inkluzive de parlamentano Anthony Berry, kun Thatcher mallarĝe eskapis de morto. Planita eskalado de la bombado de Anglio en 1985 estis malhelpita kiam ses IRA-volontuloj, inkluzive de Martina Anderson kaj la Brighton-bombisto Patrick Magee, estis arestitaj en Glasgovo. Planoj por grava eskalado de la kampanjo en la malfruaj 1980-aj jaroj estis nuligitaj post kiam ŝipo kun 150 tunoj da armiloj donacitaj de Libio estis kaptita de la marbordo de Francio. La planoj, inspiritaj de la Tet-Ofensivo dum la Vjetnama milito, fidis je la surpriza elemento, kiu estis perdita kiam la ŝipestro informis la francajn aŭtoritatojn pri kvar pli fruaj sendoj de armiloj, kio permesis al la brita armeo deploji taŭgajn kontraŭiniciatojn. En 1987 la IRA komencis ataki britajn militajn celojn en kontinenta Eŭropo, komencante kun la Rheindahlen-bombado, kiu estis sekvita per ĉirkaŭ dudek aliaj pafil- kaj bombatakoj direktitaj kontraŭ brita armetrupopersonaro kaj bazoj inter 1988 kaj 1990.