Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Pasaĝo: La plej frua konata skriba mencio de la ŝtono de la filozofo estas en la Cheirokmeta de Zosimos de Panopolis (ĉ. 300 p.K.). Alkemiaj verkistoj atribuas pli longan historion. Elias Ashmole kaj la anonima verkinto de Gloria Mundi (1620) asertas, ke ĝia historio devenas de Adamo, kiu akiris la scion pri la ŝtono rekte de Dio. Oni diris, ke tiu scio estis transdonita tra bibliaj patriarkoj, donante al ili sian longvivecon. La legendo de la ŝtono ankaŭ estis komparita kun la biblia historio de la Templo de Salomono kaj la malakceptita bazŝtono priskribita en Psalmo 118. La teoriaj radikoj skizantaj la kreadon de la ŝtono povas esti spuritaj al la greka filozofio. Alĥemiistoj poste utiligis la klasikajn elementojn, la koncepton de anima mundi, kaj kreadrakontojn prezentitajn en tekstoj kiel Timaeus de Platono kiel analogecojn por sia procezo. Laŭ Platono, la kvar elementoj estas derivitaj de komuna fonto aŭ prima materia (unua materio), asociita kun kaoso. Prima materia estas ankaŭ la nomo kiun alĥemiistoj atribuas al la komenca ingredienco por la kreado de la ŝtono de la saĝuloj. La graveco de tiu filozofia unua materio persistis dum la historio de alĥemio. En la 17-a jarcento, Thomas Vaughan skribis, "la unua materio de la ŝtono estas la sama kiel la unua materio de ĉiuj aĵoj".  Demando: Kiam la ŝtono de la saĝuloj unue estis menciita?
300 p.K.