Al la fino de la 19-a jarcento, la Al Fadl fariĝis semi-sedentarisitaj; ili ekloĝis en diversaj Golan-vilaĝoj, sed daŭre paŝtis siajn gregojn, dum ilia emiro ekloĝis en Damasko kaj efike fariĝis forestanta terposedanto, kiu kolektis lupagon de siaj triboj. La Al Fadl estis delokita de siaj hejmoj en la Hula Valo kaj Golano dum la 1948-datita
kaj 1967 arabaj-israelaj militoj, respektive, kaj la plej multaj el ili loĝis en kaj ĉirkaŭ Damasko. Kiel rezulto de la militoj kaj la siriaj agraraj reformoj, kiuj senigis la emiron de granda parto de lia tero, lia rilato kun la tribo ŝanĝiĝis de bonvola terposedanto al simbola gvidanto kaj politika reprezentanto. En la 1990-aj jaroj, estis ĝis 30,000 Al Fadl-triboj en Sirio (ne nombrante tiujn, kiuj estis filiigitaj al la Mawali) kune kun signifa populacio en orienta Libano.