La plej aĝa filo de Ferdinando la 1-a, Boris, supozis la tronon post la abdiko de sia patro post la malvenko de Bulgario en la Unua Mondmilito. Sub la Traktato de Neuilly de 1919, Bulgario estis devigita, interalie, cedi diversajn teritoriojn, pagi kripligajn militajn kompensojn kaj tre redukti la grandecon de sia militistaro. En la sama jaro, Aleksandar Stamboliyski de la bulgara Agrara Nacia Unio iĝis ĉefministro. Post kiam Stamboliyski estis faligita en puĉo en 1923, Boris rekonis la novan registaron de Aleksandar Tsankov, kiu severe subpremis la bulgaran Komunistan Partion kaj gvidis la nacion tra mallonga limmilito kun Grekio. Tsankov estis forigita de potenco en 1926, kaj serio de ĉefministroj sekvis ĝis 1934, kiam la korporaciisto "Zveno" movado enscenigis puĉon
kaj malpermesis ĉiujn politikajn partiojn. Boris kontraŭbatalis la registaron de "Zveno" kaj renversis ilin en 1935, finfine instali Georgi Kyoseivanov kiel ĉefministro. Dum la resto de lia regado, Boris regus kiel "de facto" absoluta monarko, kun liaj ĉefministroj plejparte submetitaj al lia volo.