La morto de Nerono vidis la finon de imperia permanenta ofico kiel privilegio de antikvaj romiaj (patriciaj kaj senatoraj) familioj. En unu ĥaosa jaro, la potenco transiris perforte de unu al alia de kvar imperiestroj. La unuaj tri antaŭenigis sian propran "genian" sekton: la lastaj du el tiuj provis la restarigon kaj promocion de Nerono al "divus". La kvara, Vespasiano <unk> filo de rajdisto de Reate <unk> certigis sian Flavian-dinastion per reveno al aŭgusta formo de princlando kaj renovigis la imperia kulto de "divus Julius". Vespasiano estis respektata pro sia "reestigo" de la romia tradicio kaj la aŭgusta modesteco de sia regado. Li dediĉis ŝtatan kultadon al "genio populi Romani" (la "geniulo" de la romia popolo), respektis senatanajn "respublikanan" valorojn kaj malkonfesis Neronian praktikon forigante diversajn festivalojn de la publikaj kalendaroj, kiuj (en la senŝanĝa takso de Tacitus) fariĝis "malpuraj malpurigitaj de la flatado de la tempoj". Li eble havis la kapon de la Koloso de Nerono anstataŭigita aŭ recut por ĝia dediĉo (aŭ rededication) al la sundio en 75 p.K. Post la unua juda ribelo
kaj la detruo de la Templo en Jerusalemo en 70 p.K., li trudis la "didrakmon", antaŭe pagita de judoj por la prizorgado de ilia Templo sed nun re-direktita al Jupitero Capitolinus kiel venkinto super ili "kaj ilia Dio". Judoj, kiuj pagis la imposton, estis esceptitaj de la kulto al imperiaj ŝtataj diaĵoj. Tiuj, kiuj proponis ĝin, tamen estis forigitaj de siaj propraj komunumoj. Vespasiano ŝajnas esti alproksimiĝinta al sia propra urĝa sekto kun seka humuro <unk> laŭ Suetonio, liaj lastaj vortoj estis "puto deus fio" ("mi pensas, ke mi fariĝas dio"). La filo de Vespasiano, Titoso, regis dum du sukcesaj jaroj kaj poste mortis pro naturaj kaŭzoj. Li estis diigita kaj anstataŭigita de sia pli juna frato, Domiciano.