Kompletigu la sekvan frazon: Post kiam Yazid mortis meze de la civita milito, Zufar apogis la proponon de Abd Allah ibn al-Zubayr forpreni la kalifujon de la Umayyads, forpeli la Umayyad-guberniestron de Jund Qinnasrin kaj sendi Qaysi-soldatojn por subteni la por-Zubayrid-guberniestron de Damasko al-Dahhak ibn Qays al-Fihri. Ĉi-lasta estis mortigita kaj la Qays dispremita de la Umayyads kaj iliaj tribaj aliancanoj de la Banu Kalb, rivaloj de la Qays, ĉe la
Batalo de Marj Rahit en 684. Poste, Zufar starigis ĉefsidejon en la Jaziran-urbo de Qarqisiya (Circesium) kaj gvidis la Qays-tribojn kontraŭ la Kalb, lanĉante plurajn atakojn kontraŭ ĉi-lasta en la siria dezerto. Antaŭ 688 <unk> 689, li enmiksiĝis en konflikto kun la tribo Taghlib en subteno de sia Qaysi-aliancano Umayr ibn al-Hubab de la Banu Sulaym, malgraŭ antaŭaj klopodoj ripari ilian malpacon. Post rezisti tri sieĝojn de 685 ĝis 691, Zufar negocis pacon kun la omeja kalifo Abd al-Malik, forlasante la aferon de Ibn al-Zubayr kontraŭ privilegioj en la omeja kortego kaj armeo, same kiel pardonoj kaj mono por liaj Qaysi-partianoj, kiuj estis integritaj en la militistaron. La paco estis sigelita per la geedziĝo de la filino de Zufar al-Rabab kun la filo de la kalifo Maslama. Sub la posteuloj de Abd al-Malik, la familio de Zufar heredis lian altan pozicion kaj prestiĝon en la omeja registaro kaj lian eminentecon inter la Qays. En 750 lia nepo Abu al-Ward gvidis malsukcesan Qaysi-ribelon kontraŭ la posteuloj de la Umayyads, la Abbasids, en kiu li kaj pluraj membroj de la familio estis mortigitaj.