Kompletigu la sekvan frazon:
Post la sendependiĝo en 1971, Bangladeŝo vidis serion de militistaj puĉoj, komencante kun la murdo de prezidanto Ŝejko Mujibur Rahman la 15-an de aŭgusto 1975, fare de grupo de armeaj oficiroj, kiuj instalis Khondaker Mostaq Ahmed kiel prezidanton. La Khondaker Mostaq-registaro estis faligita la 3-an de novembro de la sama jaro de Mujib-afablaj oficiroj gviditaj de brigadgeneralo Khaled Mosharraf kaj kolonelo Shafat Jamil. Kontraŭpuĉo la 7-an de novembro alportis al la potenco la ĉefon de la armeo generalo Ziaur Rahman. En 1977, Ziaur Rahman supozis la postenon de prezidanto kaj transdonis la postenon de armeestro al Lt. Gen. Hussain Muhammad Ershad. Zia fondis la Bangladeŝan Naciisman Partion (BNP) kaj serĉis reenkonduki demokration en Bangladeŝo, sed en 1981 li estis asasinita de grupo de armeoficiroj sub Maj. Gen. Abul Manzoor. Kvankam oni timis, ke la armeo denove transprenos la potencon, la armeestro Ershad restis lojala al la civila posteulo de Ziaur Rahman, la vicprezidanto, juĝisto Abdus Sattar, kaj disbatis la puĉon gviditan de Manzoor. Sattar iĝis la prezidenta kandidato de la BNP en la elekto de 1982, kiun li gajnis.