Kompletigu la sekvan frazon: Arfa kulpigis sian posteulon, generalon Ali Razmara, pro sia devigita emeritiĝo kaj poste kunlaboris kun siaj politikaj rivaloj, precipe post kiam Razmara estis nomumita ĉefministro en 1950. Tamen, Arfa vere maltrankviliĝis kiam Razmara estis murdita en 1951, ĉar li kredis, ke la kreskanta nivelo de politika perforto minacas la landon. Li funkciis kiel ministro pri vojoj kaj komunikadoj en la mallonga registaro de ĉefministro Hosayn Ala dum la monato sekvanta la murdon de Razmara, antaŭ ol la parlamento voĉdonis pri Mohammad Mossadegh kiel ĉefministro. Arfa malfidis Mossadegh kaj formis politikan grupon, la Nacian Movadon, por interrompi renkontiĝojn de subtenantoj de Mossadegh, kiujn li konsideris ekstremistoj kontraŭstarantaj al la daŭrigo de la monarkio kaj forta armeo. La gazeto de la Nacia Movado publikigis multajn artikolojn verkitajn de Arfa, subtenante la ŝaho kaj respektante Islamon. Arfa konservis kontakton kun diversaj politikaj aktivuloj, inkluzive de Mozaffar Baqai de la partio de la laboristoj, la fajra predikanto Ajatolo Sayyed Abu al-Qasem Kashani, kaj Shaban Jafari, organizanto de strataj tumultoj. Arfa iĝis fondmembro de la sekreta komitato de armeaj oficiroj, la Komitato por Savi la Patrujon, formita en 1952 kun la celo de faligado de Mossadegh. Sekvaĵo
la militista puĉo de 1953 kiu restarigis la ŝaho al la potenco, li funkciis kiel ambasadoro de Irano en Turkio (1958 - 1961) kaj Pakistano (1961 - 1962). Poste li retiriĝis de aktiva registara servo. Li forlasis Iranon dum la Irana Revolucio de 1979 kaj mortis en Monte Carlo, Monako en 1983.