Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1098, la armita pilgrimado al Jerusalemo trapasis Sirion. La krucisto Baldueno de Bulonjo anstataŭigis la greke ortodoksan reganton de Edeso post puĉo, kaj Bohemond de Taranto restis kiel reganta princo en la konkerita urbo Antioĥio. En 1099, Jerusalemo estis prenita post sieĝo. Sekvis teritoria firmiĝo, inkluzive de la akiro de Tripolo. En la plej granda amplekso de la ŝtatoj, ilia teritorio kovris la marbordajn areojn de suda moderna Turkio, Sirio, Libano, Israelo kaj Palestino. Edesa falis
la aliajn reĝlandojn ĝis la 13-a jarcento, kiam ili estis kaptitaj de la egiptiaj Mamelukoj. Antioĥio estis konkerita en 1268 kaj Tripolo en 1289. Kiam Akro, la ĉefurbo de la regno de Jerusalemo, falis en 1291, la lastaj teritorioj estis rapide perditaj, kun la pluvivantoj fuĝantaj al la Regno de Kipro (establita post la Tria Kampanjo).