Kompletigu la sekvan frazon: En franca historiografio la ekapero de la Dua Mondmilito estas ĝenerale fiksita en septembro 1939, kiam Germanio kaj Sovet-Unio invadis Pollandon, respektive de la okcidento, kaj de la sudo kaj oriento. La franca registaro, parte respondante al brita premo, reagis tre rapide per militdeklaro kontraŭ Germanio; sed sur la stratoj de Parizo - eĉ, malpli multe por eksterlandaj politikaj rifuĝintoj, kiuj rifuĝis en la urbo - la ĉiutaga vivo ne multe ŝanĝiĝis. Pli traŭmata evoluo, en majo 1940, estis la germana invado de Francio, kiu kulminis per
Franca agnosko de armea malvenko, formaligita en 26-jaraĝa (sed "simbole grava") fervoja vagono proksime de Compiègne la 22an de junio 1940. La registaro de Mussolini, kiu ĝis nun evitis implikiĝi en la eŭropa milito, deklaris militon la 10an de junio 1940, lanĉante sian propran mallongdaŭran invadon de Francio de la sudoriento: tio estis interkaptita de francaj trupoj kaj finiĝis per armistico formaligita la 24an de junio 1940. Tamen, Italio nun estis militema en 2-a Mondmilito kune kun Germanio kaj la norda duono de Francio, inkluzive de Parizo, kie Garòsci kaj la "Giellisti" trovis rifuĝon de faŝismo dum la lastaj naŭ jaroj, estis sub germana armea administrado. Garòsci, kune kun multaj el la aliaj, nun fuĝis al Usono. Li estis, kompreneble, akompanita en New York fare de Madeleine Bride, kvankam estas neklare ĉu ili fakte transiris Atlantikon kune. En Novjorko Garòsci kaj Bride tenis sian distancon de la loka kontraŭfaŝisma komunumo: Garòsci koncentriĝis pri produktado de itala-lingva kontraŭfaŝisma propagando por disvastigo en Italio kaj pri verkoj de malpli pasema stipendio.