La politiko en la orienta Mediteraneo de la 13-a jarcento estis kompleksa, kun multaj potencaj kaj interesitaj partioj. La francoj estis gviditaj de la tre devota Ludoviko la 9-a kaj lia ambicie ekspansiisma frato Karlo la 1-a de Napolo. Komunikado kun la mongoloj estis malhelpita de la grandegaj distancoj. Ludoviko sendis ambasadon al la mongoloj en Irano en 1249 serĉante franco-mongola alianco. Kiam la respondo trovis lin en Palestino en 1251 ĝi denove estis nur postulo de tributo. Ludoviko organizis novan krucmiliton, nomitan la Sepa Krucmilito, por ataki Egiptujon, alvenante en 1249. Li estis venkita ĉe Mansura kaj kaptita kiam li retiriĝis al Damietta. Alia dekjara armistico estis interkonsentita. Ludoviko kaj liaj nobeluloj estis elaĉetitaj dum la aliaj kaptitoj ricevis elekton inter konvertiĝo al Islamo aŭ senkapigo. Li restis en Sirio ĝis 1254 por plifirmigi la krucistajn ŝtatojn. Brutala potencbatalo formiĝis en Egiptujo inter diversaj mamelukoj kaj la restantaj malfortaj Ayyubid regantoj. La mamelukoj estis sklavsoldatoj kiuj estis uzataj de islamaj regantoj dum jarcentoj. La plej multaj el ili estis turkoj el la eŭrazia stepo aŭ kristanoj el Anatolio; kidnapitaj kiel knaboj, konvertis al Islamo kaj ricevis militan trejnadon. La minaco prezentita de invado de la mongoloj kondukis al Qutuz konfiskado de la sultanlando en 1259 kaj unuigado kun alia frakcio gvidita de Baibars por venki la mongolojn ĉe Ain Jalut
Ĉu vi ne scias? La mamelukoj tiam rapide akiris kontrolon de Damasko kaj Alepo antaŭ ol Qutuz estis asasinita, plej verŝajne de Baibers.