Resumu la artikolon:  Superherooj ĉiam havis apartan lokon en mia koro. Mi kreskis en Zambio en la 1980-aj jaroj, epoko, kiu markis la komencon de la plej malbona ekonomia krizo de la lando. Miaj infanaĝaj memoroj estas de longedaŭra krizostato, kiu estis karakterizita per akraj mankoj de manĝaĵo kaj ekonomia malkresko, kie la bazaj bezonoj de la averaĝa zambia familio estis apenaŭ kontentigitaj. Mi kaj miaj gefratoj kaj nia grupo de amikoj el la kamparo pasigis multege da horoj sidante sur dezerta porkejo, lernante nian lingvon. Nia celo estis helpi superheroojn de aliaj galaksioj kaj se nia kodo estus sufiĉe bona, por trafi la universon, tiam eble la kosmoŝipo venos al la Tero por savi nin de niaj propraj pekoj. Ĝi forpelos nin al la universo. Serĉante superheroojn. Antaŭ kelkaj jaroj, en la mezo-malfruaj 1970-j, kaj antaŭ la ekonomia konjunkturo, kiam superheroojn kiel Superman, Spiderman, Batman, kaj la Nekredebla Hulk estis grandaj por iu ajn kreskanta. En nia infanaĝo, ili estis la kulmino de ĉio, kio rilatas al maŝinoj, ĉapoj, lunĉoj, ludoj kaj tiel plu. Ili influis multajn aspektojn de mia infanaĝo, tiamaniere ke mi pasigis multajn el miaj formiĝaj jaroj dezirante iĝi superheroo kiam mi kreskis. Sed poste venis seniluziiĝo. Mi pensis, nu, mi neniam estos superheroo, ĉar mi vidis multajn virojn, kaj ĉiuj estis blankaj. La freneza serĉado de alternativa kaj konata superheroo rezultigis nur pli da seniluziiĝo. Multajn jarojn poste, en la jaro 2015, estas iom konfuzige sperti hodiaŭ la saman seniluziiĝon kiam mi vidas tiel malmulte da reprezentado de kulturaj malplimultoj en popularaj amaskomunikiloj. Tio estas grava afero por mi. Mi apartenas al tiu pensmaniero, kiu kredas, ke radio, televido, filmo kaj aliaj amaskomunikiloj de popola kulturo disponigas la simbolojn, mitojn kaj rimedojn, per kiuj ni konstituas komunan...
La cifereca ilustristo Milumbe Haimbe defias stereotipojn kaj traktas la diversecon per sia laboro. En majo de la pasinta jaro ŝi estis unu el la gajnintoj de la Biennale de Dakar.