Resumu la artikolon:  (CNN) Mi pensas, antaŭ 56 jaroj, mi demandis al mi: Se mia patro ne estus tiom kuraĝa kaj tiom avida por krei pli bonan estontecon en Usono, mi perdintus unu administranto, unu instruiston de tria klaso kaj unu studenton de medicina fakultato. Se tiom da junaj homoj ne donintus sian junecon, sian energion, sian forton kaj sian amon al tiu lando, la Ameriko, kiun ni konas, ne ekzistus. Mi ŝuldas la Amerikon kiun mi konas al mia patro kaj al la multaj viroj kiuj longe antaŭe laboris en la kampoj de nia pasinteco. Mi ŝuldas mian sukceson al mia patro Herminio, al panjo Juanita kaj al multaj aliaj, kiuj revis pri pli bona morgaŭo. Ili sonĝis pri pli bona morgaŭ, neniam sciante, ĉu ili rikoltos eĉ la plej etan profiton de sia malfacila laboro. Hodiaŭ mi staras kiel atestanto de tiu revo. Kiam li estis adoleskanto, mia patro forlasis sian malriĉan vivon en Meksiko por la promeso de nova vivo en Usono en 1959. La malfacila, fizike peniga laboro de rikoltado en la kampoj de Kalifornio, Arizono kaj Teksaso gajnis al li malpli ol unu dolaron tage, post kiam la loĝejo kaj manĝaĵo estis subtrahitaj. La programo Braceros donis al li laborvizon kaj kiam li finis la programon, li komencis sian vojon al civitaneco. Mia patro ne kompletigis formalan edukadon post la kvara klaso. En tiu epoko en Meksiko, vi devis pagi por lernejo preter certa grado kaj la familio de mia patro ne povis pagi ĝin. Li estis limigita al submetata laboro kaj malalta salajro. Malsame ol mia patro, mi ne naskiĝis por labori la tutan vivon. Mia patro alportis nin en mondon kun senfinaj ebloj. La ĉielo estis la limo, kaj por la unua fojo en sia vivo mia patro havis esperon - por ni. Nia edukado estis modesta, sed miaj gepatroj zorgis pri ni ĉiuj, 12 infanoj. Ili instruis al ĉiu el ni la gravecon de edukado. Nia infanaĝo estis plena de la ĝojo de amo, rido kaj kredo je Dio. Mia patro kreis paradizon en modesta, duĉambra domo en la centra urbo de San Antonio, Teksaso. Ĉiumatene ni havis ovojn freŝajn, el la miniaturaj kokinoj, kiujn ni bridis. Ni estis edukitaj por vivi de la...
La patro de Juan Rocha venis al Usono el Meksiko per laboro-vizo. Dum lia patro rikoltis rikoltojn, Rocha ne havis vivon de dorso-rompa laboro. Unu el dek du infanoj, Rocha dankas sian patron kaj patrinon pro iliaj oferoj. Ĉu vi estas usonano de la unua generacio? Dividu vian rakonton kun CNN iReport.