Sklaveco en Haitio komenciĝis post la alveno de Kristoforo Kolumbo sur la insulon en 1492 kun la eŭropaj kolonianoj, kiuj sekvis de Portugalio, Hispanio kaj Francio. La praktiko estis detrua por la indiĝena loĝantaro. Sekvante la preskaŭ dekadencon de la indiĝenaj Tainoj pro devigita laboro, malsano kaj milito, la hispanoj, sub la konsilo de la katolika pastro Bartolomé de las Casas kaj kun la beno de la katolika eklezio, komencis serioze okupiĝi pri la 1600 kidnapitaj kaj devigitaj laboroj de sklavigitaj afrikanoj. Dum la franca kolonia periodo komenciĝanta en 1625, la ekonomio de Haitio (tiam konata kiel Sankta Domingo) estis bazita sur sklaveco, kaj la praktiko tie estis rigardita kiel la plej brutala en la mondo. La Haitia Revolucio de 1804, la sola sukcesa sklavribelo en la homa historio, akcelis la finon de sklaveco ne nur en Sankta-Domingo, sed en ĉiuj francaj kolonioj. Tamen, ĉi tiu ribelo meritis nur marĝenan rolon en la historio de la portugala kaj hispana Ameriko. Krome, estas al tiu ribelo en Haitio, ke la lukto por sendependeco en Latin-Ameriko povas esti spurita. Tamen, pluraj haitiaj gvidantoj post la revolucio utiligis devigan laboron, kredante ke planto-stila ekonomio estis la sola maniero por Haitio sukcesi, kaj konstruis fortikaĵojn por protekti kontraŭ atako de la francoj. Dum la usona okupo
Inter 1915 kaj 1934, la usona armeo devigis la haitianojn labori por konstrui vojojn por defendi sin kontraŭ la haitiaj ribelantoj.