Kompletigu la sekvan frazon: Internacie, de Zúñiga vidis la estontecon de Hispanio kiel parton de forta alianco kun la Sankta Romia Imperio ankaŭ regita de la Habsburg-familio, eĥigante samtempulon "arbitrista" Giovanni Botero, kiu antaŭenigis la koncepton de Habsburg-familia gvidata hegemonio tra Eŭropo. De Zúñiga ankaŭ estis influita de la sekvoj por hispana kontrolita norda Italio se la aŭstra branĉo de la familio malsukcesus en Germanio. De Zúñiga persvadis Philip III por sendi helpon al la imperiestro en Bohemio en 1619, efike enirante Hispanion en la Tridekjara Milito (1618-48). En 1620, li ludis ŝlosilan rolon en la sendado de la Armeo de Flandrio por helpi la Imperian kaŭzon, kondukante al la hispana venko ĉe la
Batalo de Blanka Monto poste tiun jaron. De Zúñiga ankaŭ respondecis pri ŝlosilaj hispanaj decidoj pri la estonteco de la konflikto en Nederlando. La armistico ekde 1609 fariĝis ĉiam pli streĉa; dum de Zúñiga estis konvinkita ke rekta armea venko super la nederlandanoj estis neverŝajna, antaŭ 1619 li finis ke renovigo de malamikecoj povis ebligi intertraktadojn kondukantajn al traktato pli favora al la hispanoj. Li estis plejparte respondeca por la renovigo de la milito en 1621; kiel sekvo, la konflikto daŭrus por pliaj 27 jaroj ĝis la packontrakto de 1648.