Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1935, Usono, laŭ sia promeso de plena filipina suvereneco, establis la Komunumon de Filipinoj post la ratifiko de la Konstitucio de 1935, kiu ankaŭ restarigis la prezidantecon. La unua nacia prezidant-elekto estis okazigita, kaj Manuel L. Quezon (1935-44) estis elektita por sesjara mandato, sen provizaĵo por reelekto, kiel la dua filipina prezidanto kaj la unua ŝtatkomunuma prezidanto. En 1940, tamen, la konstitucio estis ŝanĝita por permesi reelekton sed mallongigis la esprimon al kvar jaroj. Ŝanĝo en registaro okazis tri jarojn poste kiam la Dua Filipina Respubliko estis organizita kun la leĝigo de la Konstitucio de 1943, kiun Japanio trudis post kiam ĝi okupis Filipinion en 1942 dum 2-a Mondmilito. José P. Laurel funkciis kiel marioneta prezidanto de la nova japana-sponsorita registaro; lia "fakta" prezidanteco, ne laŭleĝe rekonita ĝis la 1960-aj jaroj, interkovris kun tiu de la prezidanto de la ŝtatkomunumo, kiu ekziliĝis. La Dua Respubliko estis dissolvita post la kapitulaco de Japanio.
al la aliancanoj en 1945; la ŝtatkomunumo estis reestigita en Filipinio en la sama jaro kun Sergio Osmeña (1944-1946) kiel prezidanto.