Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La rusa imperiestrino Katarina kaj la prusa reĝo Frederiko la 2-a provokis konflikton inter membroj de la Sejm kaj la reĝo pri civitanaj rajtoj por religiaj malplimultoj, kiel ekzemple protestantoj kaj grekaj ortodoksaj, kies pozicioj, kiuj estis garantiitaj egalaj kun la katolika plimulto de la Varsovia Konfederacio de 1573, konsiderinde plimalboniĝis. Catherine kaj Frederick deklaris sian subtenon por la "szlachta" kaj iliaj "liberecoj", kaj antaŭ oktobro 1767 rusaj soldatoj kolektis ekster Varsovio en subteno de la konservativa Radom Konfederacio. La reĝo kaj liaj anoj havis malmultan elekton krom konsenti pri la rusaj postuloj. Dum la Repnin Sejm
(nomita laŭ la neoficiale prezidanta rusa ambasadoro Nikolao Repnin) la reĝo akceptis la kvin "eternajn kaj neŝanĝeblajn principojn" kiujn Katerino ĵuris "protekti por ĉiuj tempoj por veni en la nomo de la liberecoj de Pollando": la elekto de reĝoj, la rajto de "liberum veto", la rajto rezigni fidelecon al kaj levi ribelon kontraŭ la reĝo ("rokosz"), la "szlachta" ekskluziva rajto teni oficejon kaj teron, kaj la potencon de terposedantoj super siaj kamparanoj. Tiel ĉiuj privilegioj (" Oraj Liberecoj ") de la nobelaro kiuj igis la ŝtatkomunumon neregebla estis garantiitaj kiel neŝanĝeblaj en la Kardinalo-Leĝoj. La Kardinalo-Leĝoj kaj la rajtoj de "religiaj malkonsentuloj" pasigitaj de la Repnin Sejm estis propre garantiitaj fare de imperiestrino Catherine. Per tiuj leĝdonaj agoj, por la unua fojo, Rusio formale intervenis en la konstituciaj aferoj de la ŝtatkomunumo.