Kompletigu la sekvan frazon: 1958 estis akvodislimo en alia decida maniero por Formulo Unu. Kontraŭ malgranda kampo de Ferraris kaj Maseratis, Stirling Moss venkis en la Granda Premio de Argentino veturante mezmotoran Cooper eniritan de la privata teamo de Rob Walker, kaj funkciigita per 2-litra Coventry-Climax Straight-4. Tio estis la unua venko por aŭto kun la motoro muntita malantaŭ la ŝoforo en Formulo 1. Ĝi ankaŭ estis la unua Mondĉampioneco GP venko por privata partoprenanto (krom la Indianapolis 500 kie ĉiuj kontribuoj estis teknike privataj partoprenantoj uzantaj aĉetitan ĉasion). La venonta Granda Premio en
Monako ankaŭ estis gajnita de la sama Cooper-aŭto, ĉi-foje veturita de Maurice Trintignant kaj alfrontanta pli grandan opozicion. Funkciigite per subdimensiaj motoroj, la Kuperoj restis eksteruloj en 1958 sed tuj kiam la nova 2,5-litra Coventry-Klimakso-motoro estis havebla, la malgrandaj britaj aŭtoj daŭre dominis Formulo 1. La sezono 1959 estis efike la komenco de la mezmotora revolucio, kaj tiu sezono vidis furiozan konkuradon inter la verkoj Cooper de aŭstralia Jack Brabham kaj Moss en la Cooper de la Walker-teamo. La Getrag-modifita Citroën Traction Avant-transakso pruvis esti la Aĥilo-kalkano de la Kuperoj, do Walker ŝanĝis al transakso produktita de eks-Maserati-inĝeniero Valerio Colotti. La speciala transdono montriĝis esti pli nefidinda ol la norma parto, kaj Brabham prenis la titolon kun Moss dua.