Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Malriĉigitaj de la civitaj militoj inter federaciismaj kaj centralaj frakcioj, same kiel la bataletoj kaj militoj kontraŭ reĝaj urboj, la provincoj estis en malstabila pozicio jam fine de 1814. Tio aldonis al la fakto ke multaj en la ĵus sendependaj provincoj neniam malaprobis la legitimecon de Ferdinando la 7-a kiel suverena reĝo, kaj ke malgraŭ la sendependecmovado, la politika kaj kultura vivo en la provincoj estis plejparte senŝanĝa kaj ankoraŭ sub la potenca influo de Hispanio. Krome, la Katolika Eklezio plejparte kontraŭbatalis sendependecon. Meze de 1815, granda hispana ekspedicia trupo
Sub Pablo Morillo alvenis en Nova Granado, kiu fortigis pli fruajn rojalistajn progresojn faritajn de Santa Marta. Morillo sieĝis Kartagenon en aŭgusto kaj ĝi finfine falis kvin monatojn poste en decembro kun la grandurbo suferanta grandajn nombrojn da civilaj viktimoj pro malsato kaj malsano. Antaŭ la 6-a de majo 1816, Morillo kaj rojalistoj de la sudo konkeris Bogoton, kaj tiel resendis la tutan Nov-Granadon al rojalisto-kontrolo, kiu daŭris ĝis aŭgusto 1819, kiam fortoj sub la komando de Simón Bolívar retokis la centran parton de la regiono.