Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kelkaj akademiuloj proponis, ke du triboj menciitaj de la gotika verkisto Jordanes en lia "Getica" inter la popoloj en la sfero de gotika reĝo Ermanaric en la kvara jarcento p.K. povas esti egaligitaj kun la marioj. Tamen, la identigo de la "Imniscaris" (aŭ "Sremniscans") kun "Cheremis", kaj "Merens" kun "Mari" estas kontestata. La unua sekure atestita mencio de la Mari-popolo venas de ĥazaj fontoj de la 10-a jarcento, kie ili aperas per la eksonimo "tsarmis" (= "Cheremis"). Tiutempe, la setlejo de Mari estis laŭ la Volgo. En la 13-a jarcento, la Marioj falis sub la influosferon de la Ora Hordo, kaj en 1443 iĝis subjektoj de la Kazan- ĥanlando. Dum tiu tempo, la marioj spertis iom da kultura konverĝo kun la regantaj tataroj kaj la Volgaj bulgaroj, kio ankaŭ vidiĝas en la turka leksika kaj gramatika influo sur la mario. En 1552, la teritorio de Mari estis integrigita en Rusio kun la rusa konkero de Kazan
sub Ivano la Terura. Dum kelkaj Maris (plejparte Hill Maris) helpis la rusan konkeron, la plimulto de la Maris kontraŭbatalis en la tiel nomataj "Cheremis Militoj". Je la fino de la 16-a jarcento, rezisto estis finfine subpremita, postlasante pezan danĝeron al la mariano loĝantaro. Kiel rezulto de la sekva enfluo de rusaj setlantoj, kaj por eviti devigan kristaniĝon (komencante de 1700), Maris komencis ekloĝi pli oriente en aktuala Baŝkortostano. En la sekvaj jarcentoj sub la carisma Rusio, la marioj povis reteni sian etnan kaj kulturan identecon, plifortigitan de ripetaj ondoj de reveno al sia tradicia antaŭkristana religio.