Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Kun la incidento de la lagoj Plitvice
Fine de marto/komence de aprilo 1991, la kroata Milito de Sendependeco eksplodis inter la kroata registaro kaj la ribelantaj etnaj serboj de la SAO Krajina (forte subtenata de la nun serbo-kontrolita Jugoslava Popola Armeo). La 1an de aprilo 1991, la SAO Krajina deklaris ke ĝi secesios de Kroatio. Tuj post la sendependecdeklaro de Kroatio, kroataj serboj ankaŭ formis la SAO Okcidenta Slavonio kaj la SAO de Orienta Slavonio, Baranja kaj Okcidenta Srijem. Tiuj tri regionoj kuniĝus en la Respubliko de Serba Krajino (RSK) la 19an de decembro 1991. La influo de ksenofobio kaj etna malamo en la kolapso de Jugoslavio evidentiĝis dum la milito en Kroatio. Propagando de kroataj kaj serbaj flankoj disvastigis timon, asertante, ke la alia flanko okupiĝos pri subpremo kontraŭ ili kaj troigos mortnombrojn por pliigi subtenon de siaj loĝantaroj. En la komencaj monatoj de la milito, la serbo-dominita jugoslava armeo kaj mararmeo intence bombadis civilajn areojn de Split kaj Dubrovnik, mondheredaĵo de Unesko, same kiel proksimajn kroatajn vilaĝojn. Jugoslava amaskomunikilaro asertis, ke la agoj estis faritaj pro tio, kion ili asertis, estis ĉeesto de faŝismaj Ustaše-fortoj kaj internaciaj teroristoj en la urbo. Enketoj de UN trovis, ke tiaj fortoj ne estis en Dubrovnik tiutempe. La kroata armea ĉeesto pliiĝis poste. La montenegra ĉefministro Milo Đukanović, tiutempe aliancano de Milošević, apelaciis al montenegra naciismo, promesante, ke la kapto de Dubrovnik permesos la vastiĝon de Montenegro en la urbon, kiun li asertis, ke ĝi estis historie parto de Montenegro, kaj kondamnis la nunajn limojn de Montenegro kiel "tiritajn de la maljunaj kaj malbone edukitaj bolŝevikaj kartografoj".