Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En la respublikoj de Sovetunio, inter ĉirkaŭ 1988 kaj 1992 (kiam Sovetunio dissolviĝis, kaj la respublikoj estis ĉiuj sendependaj), la esprimo "Popola Fronto" havis tute alian signifon. Ĝi rilatis al movadoj gvidataj de membroj de la liberale pensanta intelektuloj (kutime mem membroj de la loka Komunista Partio), en iuj respublikoj malgrandaj kaj periferiaj sed en aliaj larĝaj kaj influaj. Oficiale, ilia celo estis defendi "perestrojkon" kontraŭ reakciaj elementoj ene de la ŝtata burokratio, sed kun la tempo, ili komencis pridubi la legitimecon de la membreco de siaj respublikoj en Sovet-Unio. Estis ilia komence singarda tono, kiu donis al ili konsiderindan liberecon organiziĝi kaj akiri aliron al la amaskomunikiloj. En la baltaj respublikoj, ili baldaŭ iĝis la domina politika forto kaj iom post iom akiris la iniciaton de la pli radikalaj disidentaj organizoj establitaj pli frue movante siajn respublikojn al pli granda aŭtonomio kaj tiam sendependeco. Ili ankaŭ fariĝis la ĉefaj defiantoj al la hegemonio de la Komunistaj Partoj en Belorusio, Moldavio, Ukrainio, Armenio kaj Azerbajĝano. Popola Fronto estis establita en Kartvelio sed restis marĝena, kompare kun la dominaj disidento-gviditaj grupoj, ekde la 9a de aprilo tragedio
radikaligis la socion kaj tial ne povis ludi la kompromisan rolon de similaj movadoj. En la aliaj respublikoj, tiaj organizoj ekzistis sed neniam prezentis signifan minacon al la aktuala partio kaj ekonomiaj elitoj.