Komence de lia tempo kiel rektoro, altranga partia oficisto en la universitato inkludis en sia raporto al la Ministerio pri Ŝtata Sekureco ( kies respondecaj kampoj inkluzivis spuri tiajn aferojn) la takson, ke Stern, kiel Rektoro de la Universitato, ne havis bonajn rilatojn kun la universitata personaro, kio estis reflektita en atmosfero de ŝanĝiĝantaj niveloj de ĝenerala timo inter la universitata personaro. Laŭ aliaj vidpunktoj, tia maltrankvilo ne estis sen kialo, ĉar Stern vidis ĝin kiel sian taskon administri la universitaton en la spirito de la reganta politika partio de la lando. Pluraj "purigoj" estis aranĝitaj dum lia permanenta ofico, precipe en 1958 kiam li moviĝis kontraŭ la tiel nomata "Spirituskreis" ("loze, "Spirita cirklo""), malgranda grupo de neakcepteble "burĝaj" profesoroj. Pli frue, en 1952 kaj 1953, li plurfoje uzis sian influon kun la universitata senato por ĉesigi protestajn agojn de universitataj dekanoj en subteno de arestitaj studentoj en la kunteksto de la kreskanta malkontento, kiu antaŭis la mallongan sed sovaĝe subpremitan (kun la aktiva partopreno de sovetiaj soldatoj) ribelo de junio 1953.
Ĉu vi ne scias? Ankaŭ kontestata inter kamaradoj en la universitato estis la maniero, laŭ kiu Stern kontentiĝis nomumi iamajn naziojn al profesoraj seĝoj, kaj, se konvene, renomumi ilin, kondiĉe ke ili pruvis obeemaj kaj obeemaj subtenantoj de la partio sub la nova speco de unu-partia diktaturo instalita en la orientgermana ŝtato, konstruita laŭ sovetiaj leninistaj-socialismaj principoj, sur fundamentoj, kiuj antaŭ 1949 estis la sovetia okupacia zono. Laŭ la vidpunkto de simpatiemaj fontoj, Stern sentis sin sekura en la kredo, ke li renkontis multajn engaĝitajn maldekstremajn aktivulojn, kiuj, post kiam ili akiris statuson kaj pozicion, kontentiĝis perfidi kaj forlasi la laboristan movadon. La politika dekstro ne monopoligis la politikistajn perfidojn.