Moderna scienca kosmologio estas kutime konsiderata komenciĝinta en 1917 kun la publikigo de Albert Einstein de lia fina modifo de ĝenerala relativeco en la artikolo "Kosmologiaj Konsideradoj de la Ĝenerala Teorio de Relativeco" (kvankam ĉi tiu artikolo ne estis vaste havebla ekster Germanio ĝis la fino de la Unua Mondmilito). Ĝenerala relativeco instigis kosmogonistojn kiel Willem de Sitter, Karl Schwarzschild, kaj Arthur Eddington por esplori ĝiajn astronomiajn konsekvencojn, kiuj plifortigis la kapablon de astronomoj por studi tre malproksimajn objektojn. Fizikistoj komencis ŝanĝi la supozon, ke la Universo estas senmova kaj senŝanĝa. En 1922 Alexander Friedmann prezentis la ideon de disetendiĝanta universo enhavanta moviĝantan materion. Ĉirkaŭ la sama tempo (1917 ĝis 1922) la Granda Debato
la fruaj kosmologoj Heber Curtis kaj Ernst Öpik determinis ke kelkaj nebuloj viditaj en teleskopoj estis apartaj galaksioj tre malproksimaj de la nia.