Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Pli ĝenerale, la koncepto estis referita kiel "pax imperia", (foje literumita kiel "pax imperium") kun la signifo "imperia paco", aŭ <unk> malpli laŭlitere<unk> "hegemona paco". Raymond Aron notas ke imperia paco - paco atingita tra hegemonio - foje, sed ne ĉiam - povas iĝi civila paco. Ekzemple, la imperia paco de la Germana Imperio de 1871 (super ĝiaj internaj komponentoj kiel Saksio) malrapide evoluis en la pli postan germanan ŝtaton. Kiel kontraŭ-ekzemplo, la imperia paco de la imperio de Aleksandro la Granda dissolviĝis ĉar la grekaj urboŝtatoj konservis sian politikan identecon kaj pli grave, la embriojn de siaj propraj armetrupoj. Aron notas ke dum la Pax Romana, la juda milito
estis memorigilo ke la interkovro de la imperiaj institucioj super la lokaj ne forigis ilin kaj la interkovro estis fonto de streĉiteco kaj ekflamoj. Aron resumas tion, "Aliavorte, "imperia paco" iĝas civila paco tiom kiom la memoro pri la antaŭe sendependaj politikaj unuoj estas forviŝita, tiom kiom individuoj ene de pacigita zono sentas sin malpli unuiĝintaj al la tradicia aŭ loka komunumo kaj pli al la konkeranta ŝtato".