Kompletigu la sekvan frazon: La oficejo de "amir al-ʿarab" pasis al la filo de Muhanna Sharaf ad-Din ʿIsa, kvankam ne estas klare, kiu mameluka sultano donis al li la titolon. Laŭ pluraj fontoj de la mameluko-epoko, sultano Qutuz (r. 1259<unk>1260) nomumis ʿIsa en la sekvo de la Mameluk venko super la mongoloj ĉe la
Batalo de Ayn Jalut. Tamen la 14-ajarcenta araba historiisto al-ʿUmari asertas, ke la posteulo de Qutuz, Baybars, faris ʿIsa "amir al-ʿarab". Tio estis ŝajne rekompenco por la helpo kaj amikeco de ʿIsa dum la ekzilo de Baybars en Sirio en la 1250-aj jaroj en tempo, kiam la patro de Abu Bakr Ali neis al li rifuĝon. Kia ajn estas la ĝusta versio, Baybars almenaŭ konfirmis la nomumon de ʿIsa kaj lian "iqtaʿat" (fiefs) en 1260/61. La frato de Abu Bakr Zamil kaj la filo de Tahir ibn Ghannam Ahmad ambaŭ kontestis la nomumon de ʿIsa. Ĉi-lasta petis parton en la emirlando, sed Baybars donis al li pli malgrandan emirlandon aliloke en Sirio anstataŭe, dum Zamil ribelis por akiri plenan kontrolon de la emirlando de ʿIsa. Zamil estis venkita de ʿIsa kaj la Mamluks kaj estis malliberigita en Kairo. Li poste estis liberigita kaj provizora paco estis mediaciita inter li, ʿIsa kaj aliaj emiroj de la Banu Rabi'ah. La plej forta beduena opozicio de ʿIsa venis de liaj parencoj en la Al Mira sub la gvidado de Ahmad ibn Hajji, kiu dominis la tribojn de suda Sirio. Iom post iom, la malamikeco inter la Al Fadl kaj la Al Mira disipis kiam Ahmad ricevis virtualan sendependecon en la suda dezerto, dum ʿIsa restis "amir al-ʿarab".