Kompletigu la sekvan frazon: En 1988, Lebed iĝis la komandanto de la 106-a Gardisto-Aera Dividado. Li kaj liaj soldatoj partoprenis en la subpremado de ribeloj tra la soveta Kaŭkazo, en Kartvelio (
1989) kaj Azerbajĝano (1990), en kiuj li rifuzis uzi brutalecon por subpremi la manifestaciantojn. Antaŭ 1991, Lebed tenis la rangon de generalmajoro kaj fariĝis la dua en komando de la Aertrupoj. Dum la puĉo de 1991 de sovetiaj ekstremuloj kontraŭ la nova rusa registaro, li akiris famon, rifuzante sekvi ordonojn gvidi siajn fortojn kontraŭ Boris Jeltsin en la rusa Blanka Domo, kontribuante al la kolapso de la puĉo. Estis ankaŭ dum tiu tempo ke Lebed iĝis rivalo de generalo Pavel Grachev, Airborne Troops-komandanto kaj estonta rusa Ministro de Defendo, pro tio, kion Lebed rigardis kiel liajn misgviditajn armeajn reformojn. Graĉov tiel fariĝus lia ĉefa rivalo. Estis laŭdire pro Grachev, ke Lebed estis deplojita al Moldavio en 1992, kiel komandanto de la 14-a Gardista Armeo. Tie, en la konflikto inter rusaj kaj rumanaj frakcioj, li intervenis kaj uzis sian pozicion por mediacii pacan interkonsenton, ankaŭ protektante etnajn rusojn. Malgraŭ tio, Lebed restis malamika al la separatista gvidado, kiun li perceptis kiel korupta kaj deklaris, ke li estis "malsana kaj laca de gardado de la dormo kaj sekureco de krimuloj". Tamen, li restis kontraŭ la decido de prezidanto Boris Jeltsin retiri la plej grandan parton de la 14-a armeo de Moldavio, ĉar li timis, ke ĝi revenigos kaoson al la regiono.