Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En la 19-a kaj 20-a jarcentoj, antaŭ ol efika farmakologia terapio por hipertensio iĝis ebla, tri kuracistaj metodoj estis uzataj, ĉiuj kun multaj kromefikoj: strikta natria limigo (ekzemple la rizodieto), simpatectomio (kirurgia forigo de partoj de la simpata nerva sistemo), kaj pirogena terapio (injekto de substancoj, kiuj kaŭzas febron, nerekte reduktante sangopremon). La unua kemiaĵo por hipertensio, tiocyanato de natrio, estis uzata en 1900, sed havis multajn kromefikojn kaj estis nepopulara. Pluraj aliaj agentoj estis evoluigitaj post la Dua Mondmilito, la plej popularaj kaj racie efikaj el kiuj estis tetrametilamonia klorido, heksametonio, hidralazino, kaj rezerpino (derivita de la medicina planto Rauwolfia serpentina). Neniu el tiuj estis bone tolerata. Grava sukceso estis atingita kun la eltrovo de la unuaj bone tolerataj buŝe haveblaj agentoj. La unua estis klorotiazido, la unua tiazida diuretiko kaj evoluigita de la antibiotiko sulfanilamido, kiu fariĝis havebla en 1958. Poste, beta- blokiloj, blokiloj de kalciaj kanaloj, angiotensinaj konvertaj enzimoj (ACE) inhibitoroj, angiotensinaj receptoraj blokiloj, kaj reninaj inhibitoroj estis evoluigitaj kiel kontraŭhipertensaj agentoj.  Demando: Kio estas la drogo derivita de la planto Rauwolfia?
rezervaĵo