Kompletigu la sekvan frazon: Steinitz tiam estis sendita por reprezenti Aŭstrion en la
Ŝak-turniro en Londono en 1862. Li estis sesono, sed lia venko kontraŭ Augustus Mongredien ricevis la premion de brileco de la turniro. Li tuj defiis la kvine lokitan konkursanto, la fortan veteranan italan majstron Serafino Dubois, al matĉo, kiun Steinitz gajnis (kvin venkoj, unu remizo, tri perdoj). Tio instigis lin fariĝi profesia, kaj li ekloĝis en Londono. En 1862-63 Steinitz gajnis venkon en matĉo kun Joseph Henry Blackburne, kiu estis unu el la dek plej bonaj ŝakludantoj de la mondo dum 20 jaroj, sed kiu komencis ludi ŝakon nur du jarojn pli frue. Steinitz tiam venkis kelkajn el la plej elstaraj britaj ludantoj en matĉoj: Frederic Deacon kaj la supre menciita Mongredien en 1863 sekvita de Valentine Green en 1864. Tiu altiĝo de la rangotabelo havis prezon: en marto 1863 Steinitz pardonpetis en letero al Ignác Kolisch pro ne repagado de prunto, ĉar dum Steinitz venkis Blackburne, Daniel Harrwitz "prenis" ĉiujn klientojn de Steinitz ĉe la Londona Ŝakklubo, kiu provizis la ĉefan enspezon de Steinitz.