Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La japanoj invadis nordan Luzonon kelkajn tagojn post la atako kontraŭ Pearl Harbor la 7an de decembro 1941, kiu venigis Usonon en la militon. Ili rapide avancis, kun aliaj alteriĝoj aliloke, precipe ĉe Legazpi en sudorienta Luzono la 12an de decembro, Davao sur Mindanao la 20an de decembro, kaj Lingayen Golfo la 22an de decembro. La 26an de decembro 1941 Manilo estis deklarita malferma urbo, kun la filipina registaro kaj la ĉefsidejo de MacArthur evakuita al la Malinta Tunelo. Meze de la evakuadoj, ceremonio por la dua oficperiodo de filipina prezidanto Manuel Quezon estis okazigita tuj ekster la tunelo la 30an de decembro. La japanoj eniris Manilon la 2an de januaro 1942. Kvin tagojn poste la usonaj kaj filipinaj trupoj kompletigis batalan retiriĝon al la Bataan-duoninsulo, nordokcidente de Corregidor, kaj pretigis por defendi ĝin. En la nordaj Filipinoj, tio lasis nur Bataan, Corregidor, kaj Forts Hughes, Frank, kaj Drum en Aliancitaj manoj. Tiu situacio estis antaŭvidita en la antaŭmilita Milita Plano Orange-3, sub kiu la fortoj en Filipinoj estis atenditaj rezisti ĉe la buŝo de la Golfo de Manilo dum ses monatoj. Je tiu tempo oni antaŭvidis, ke povus alveni helpelekspedicio el Usono. Generalo MacArthur esperis defendi Filipiniojn pli agreseme sub la Ĉielarko-Plano, kaj povis ricevi iujn plifortikigojn en la monatoj antaŭ ol Usono eniris la militon, sed tio disfalis kun la rapida japana antaŭeniĝo en decembro 1941. Kaj, kun preskaŭ ĉiuj batalŝipoj de la Pacifika Floto mallevitaj aŭ difektitaj ĉe Pearl Harbor, kaj la japanoj avancas en pluraj partoj de Sudorienta Azio kun multe pli granda rapideco ol atendite, neniu krizhelpo estis organizita. Kvankam ampleksaj geriloperacioj estis kondukitaj de filipinanoj kun usona subteno, usonaj trupoj ne revenis al Filipinio en forto ĝis la invado de Leyte-golfo
En oktobro 1944.