Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - Brabham-aŭtoj konkuris ĉe la Indianapolis 500 de la mez-1960-aj jaroj ĝis la fruaj 1970-aj jaroj. Post malsukcesa projekto en 1962, MRD estis komisiita en 1964 por konstrui IndyCar-ĉasion funkciigitan per amerika Offenhauser-motoro. La rezulta BT12 ĉasio estis kuregita de Jack Brabham kiel la "Zink-Urschel Trackburner" ĉe la okazaĵo en 1964.
kaj malaperis kun problemoj pri la benzinujo. La aŭto denove estis enmetita en 1966, prenante trian lokon por Jim McElreath. De 1968 ĝis 1970, Brabham revenis al Indianapolis, komence kun 4,2-litra versio de la Repco V8 la teamo uzis en Formulo Unu<unk> kun kiu Peter Revson finis kvinono en 1969<unk> antaŭ revenado al la Offenhauser motoro por 1970. La Brabham-Offenhauser-kombinaĵo denove estis enirita en 1971 fare de J.C. Agajanian, finante kvina en la manoj de Bill Vukovich II. Kvankam neniu Brabham-aŭto iam gajnis en Indianapolis, McElreath gajnis kvar United States Automobile Club (USAC) vetkurojn dum 1965 kaj 1966 en la BT12. La "Dean Van Lines Special" en kiu Mario Andretti gajnis la nacian ĉampionecon de USAC en 1965 estis rekta kopio de tiu aŭto, farita kun permeso de Brabham fare de la ŝipanestro de Andretti, Clint Brawner. Revson prenis la finan USAC-vetkuro de Brabham en BT25 en 1969, uzante la Repco-motoron.