Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Fruaj pafiloj estis malsuperaj en rapideco de pafo (Tudor-angla verkinto atendas ok pafojn de la angla longbovo en la tempo bezonata por "preta pafanto" doni kvin de la musketo), kaj François Bernier raportas ke bone trejnitaj surĉevalaj pafarkistoj ĉe la Batalo de Samugarh en 1658 "pafis ses fojojn antaŭ ol musketisto povas pafi dufoje". Pafiloj ankaŭ estis tre sentemaj al malseka vetero. Tamen, ili havis pli longan efikan intervalon (ĝis 200 jardoj por la longbovo, ĝis 600 jardoj por la musketo), pli grandan penetradon, estis ekstreme potencaj kompare kun iu antaŭa hom-portita misil-armilo (16a-jarcentaj arkebusoj kaj musketoj havis 1,300 ĝis 3,000 ĵoelojn per pafo depende de grandeco kaj pulvoroŝarĝo, kompare kun 80-100 ĵoeloj por tipa longbovo-sago aŭ 150-200 ĵoeloj por arbalesto-bolto), kaj estis taktike superaj en la komuna situacio de soldatoj pafantaj unu sur la alian de malantaŭ obstakloj. Ili ankaŭ penetris ŝtalkirason sen la bezono disvolvi specialan muskolon. Armeoj provizitaj per pafiloj povis tiel provizi superan pafarkon, kaj tre trejnitaj pafarkoj iĝis malnoviĝintaj sur la batalkampo. La Batalo de Cerignola
en 1503 estis gajnita de Hispanio ĉefe per la uzo de matchlock pafiloj, markante la unuan fojon grava batalo en Eŭropo estis gajnita per la uzo de pafiloj.