Kompletigu la sekvan frazon: Skopjo komencis resaniĝi post jardekoj da malkresko post 1850. Tiutempe, la urbo spertis malrapidan sed stabilan demografian kreskon, ĉefe pro la kampara elirado de slavaj makedonoj. Ĝi ankaŭ estis instigita de la elirado de islamanoj el Serbio kaj Bulgario, kiuj tiutempe akiris aŭtonomion kaj sendependecon de la Empiro. Dum la Tanzimat-reformoj, naciismo ekestis en la Empiro kaj en 1870 nova bulgara eklezio estis establita kaj ĝia aparta diocezo estis kreita, surbaze de etna identeco, prefere ol religiaj principoj. La slava loĝantaro de la episkopejo de Skopjo voĉdonis en 1874 superforte, per 91% en favoro de aliĝado al la Ekzarkioj kaj iĝis parto de la Bulgara Millet. Ekonomia kresko estis permesita per la konstruado de la Skopjo-Salonika fervojo en 1873. La stacidomo estis konstruita sude de la Vardar kaj tio kontribuis al la translokigo de ekonomiaj agadoj sur ĉi tiu flanko de la rivero, kiu neniam estis urbanizita antaŭe. Pro la kampara elmigrado, la proporcio de kristanoj en la urba loĝantaro kreskis. Kelkaj el la novuloj iĝis parto de la loka elito kaj helpis disvastigi naciismajn ideojn. Skopjo estis unu el la kvin ĉefaj centroj de la Interna Makedona Revolucia Organizo kiam ĝi organizis la 1903-datita
La ribelo de la Ilindoj. Ĝia revolucia reto en Skopjo-regiono ne estis bone evoluinta kaj la manko de armiloj estis grava problemo. Ĉe la ekapero de la ribelo la ribeltrupoj elreliigis militan trajnon. La 3an kaj 5an de aŭgusto respektive, ili atakis otomanan unuon gardantan la ponton sur la rivero Vardar kaj batalis en la monaĥejo "St. Jovan". En la venontaj tagoj la grupo estis persekutita de multaj Bashibozuks kaj translokiĝis al Bulgario.