Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Demokratio estis suspendita en la lando post puĉo
en la jaro 1962. La necerteco kaj kaoso pavimis la vojon por birma naciisma registaro transpreni. De 1962 ĝis 1988, la lando estis regita de la Burma Socialista Programo-Partio kiel unu-partia ŝtato gvidata de la Birma Vojo al Socialismo. La novaj birmaj gvidantoj transformis Birmon en socialisman respublikon kun izolaciismo, kaj birman superecon. La nova birma naciismo metis la bamaran plimulton ĉe la avangardo, malfari la unuigon komencita per la Pin-Lone-interkonsento. Krome, la kreskanta malestimo estis plifortigita per la devigita kunekzistado inter membroj de malsamaj religioj. Bamar-regnoj estis preskaŭ ekskluzive budhanaj en la pasinteco. La plej multaj etnoj ene de la ŝtato Ŝan, Kayin, Kayar, kaj Chin praktikis siajn proprajn versiojn de Animismo, dum homoj de la islama kredo vivis kune kun la budhanoj en la ŝtato Arakan (nun Rakhine). La aneksado de ĉiuj diversaj grupoj en la brita Hindio profundigis la religian polusiĝon. La movado de homoj trans la landlimon kaŭzita de la koloniigo aldonis grandan grupon de hinduaj anoj al la miksaĵo. La streĉaj konvertaj kampanjoj de la katolikaj kristanoj kaj ilia konkurenco kun la metodistaj koloniistoj aldone disigis minoritatajn grupojn kiel la Karen kaj Kachin ene de si mem. La foriro de la kolonianoj estigis la malamikecon, kiu kreskis unu kontraŭ la alia. La morto de Aung San, kaj la sekvaj gvidadoj certigis la daŭrantajn konfliktojn inter ĉiu kultura kaj religia grupo. Sed la Ribelo de 1988 fortikigis la sociajn, politikajn kaj civilajn agitadojn, kiuj plagis la landon ekde tiam.