Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post la detrua Lisbona Tertremo
(1 novembro 1755), kiu okazis jardekojn post la publikigo de la "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710), la filozofia optimismo kaj teodicezo de Leibniz kaŭzis konsiderindan kritikon kaj de siaj kun-Klerismaj filozofoj kaj kristanaj teologoj ankaŭ. Kritikistoj de Leibniz, kiel Voltaire, argumentas ke la mondo enhavas tro grandan kvanton de sufero por pravigi optimismon. Dum Leibniz argumentis ke sufero estas bona ĉar ĝi instigas la homan volon, kritikistoj argumentas ke la grado de sufero estas tro severa por pravigi kredon ke Dio kreis la "plej bonan el ĉiuj eblaj mondoj". Leibniz ankaŭ traktas tiun zorgon konsiderante kion Dio deziras okazi (lia antaŭa volo) kaj kion Dio permesas okazi (lia sekva volo). Aliaj, kiel ekzemple la kristana filozofo Alvin Plantinga, kritikis la teodiceon de Leibniz argumentante, ke verŝajne ne ekzistas "la plej bona" el ĉiuj eblaj mondoj, ĉar oni ĉiam povas elpensi pli bonan mondon, kiel ekzemple mondo kun unu pli morale justa persono.