Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - La trairejo de la ago estis unuanime apogita de la ne-oficialaj hindaj membroj en la leĝdona konsilio de la Vicreĝo, kaj estis vidita kiel necesa por protekti kontraŭ brita Hindio de subfosa naciisma perforto. La ago unue estis aplikita dum la Unua Lahore Konspiracy-proceso en la sekvo de la malsukcesa Ghadar-Konspiracio de 1915, kaj estis instrumenta en dispremado de la Ghadr-movado en Panĝabo kaj la "Anushilan Samiti" en Bengalio. Tamen ĝia ĝeneraligita kaj sendiskrimina uzo en sufokado de vera politika diskurso igis ĝin profunde nepopulara, kaj iĝis ĉiam pli insultita ene de Hindio. La etendaĵo de la leĝo en la formo de la Rowlatt-Leĝo post la fino de la Unua Mondmilito estis unuanime kontraŭbatalita fare de la ne-oficialaj hindaj membroj de la konsilio de la Vicreĝo. Ĝi iĝis flampunkto de politika malkontento kaj naciisma agitado, kulminante per la Rowlatt Satyagraha. La leĝo estis reelektita dum la Dua Mondmilito kiel la Defendo de Barato-Leĝo 1939. Sendependa Hindio retenis la leĝon en kelkaj ŝanĝitaj formoj, kiuj estis uzataj en proklamitaj ŝtatoj de nacia krizo inkluzive de la ĉin-hinda milito, la bangladeŝa krizo
, la Krizo de 1975 kaj poste la Panĝaba ribelo.