En marto 1951, la irana parlamento (la Majlis) voĉdonis por naciigi la Anglo-Iranian Oil Company (AIOC) kaj ĝiajn posedaĵojn pasigante leĝon forte subtenitan de Mohammad Mosaddegh, kiu estis elektita ĉefministro la sekvan aprilon per granda plimulto de la parlamento. La Internacia Kortumo estis alvokita por solvi la disputon, sed aranĝo pri 50/50 dividado de profitoj, kun rekono de ŝtatigo, estis malaprobita de Mossadegh. Rektaj intertraktadoj inter la britoj kaj la irana registaro ĉesis, kaj dum 1951, la britoj pliigis la premon sur la irana registaro kaj esploris la eblecon de puĉo kontraŭ ĝi. U.S. President Harry S. Truman estis malvolonta konsenti, metante multe pli altan prioritaton sur la Korea Milito. La reveno de Churchill al la potenco kaj la prezidanteco de Eisenhower alportis kun si politikon de subfosado de la registaro de Mossadegh. Ambaŭ flankoj prezentis proponojn neakcepteblajn al la alia, ĉiu flanko kredante, ke la tempo estas sur ilia flanko. La intertraktadoj malsukcesis, kaj ĉar la politikaj kaj ekonomiaj kostoj de la blokado kreskis ene de Irano, puĉaj komplotoj
Ĝi estis subtenita de la brita armeo kaj de anoj de la brita kongreso.