Resumu la artikolon:  Sarah fiksrigardas la fotilon, ŝiaj pupiloj estas grandaj kaj nigraj, kaj ŝia rigardo estas neŝancelebla. Ŝia mola haŭto estas peperita de pecetoj kaj la anguloj de ŝia buŝo estas turnitaj, nur iomete, ĉe la anguloj. Kvankam ŝi ne tute ridetas, ŝi estas bela en la malforta lumo de la malsanulejo. Ŝi havas mortantan malsanon kaj akceptis, ke ŝi baldaŭ mortos. Ŝi estas unu el la 20 homoj fotitaj de usona fotisto Andrew George, kiu pasigis du jarojn en hospitaloj por foti homojn kiel Sarah, kiuj preparas sin por la fino de sia vivo. <unk> Almenaŭ mi povis vidi la nigran prezidanton, <unk> legas la paĝo de Sarah en la nova libro de s-ro George, Ĝuste antaŭ ol mi mortos. S-ro George, kiu loĝas en Los-Anĝeleso, volis esplori perspektivon kaj kion homoj valoras en siaj lastaj momentoj, dirante, ke li admiras la "brutan honestecon" montritan en la atestoj de siaj subjektoj. Li decidis forlasi iliajn antaŭajn profesiojn, aŭ la malsanon aŭ kondiĉon, kiu mortigis ilin, nomante tiujn aferojn "la malplej gravaj faktoj". Anstataŭe, li kolektis bildojn de homoj - rakontojn pri ilia vivo, aperintajn el iliaj spertoj, kaj pripensis kiel ili povus helpi aliajn. Jen, en eltiraĵo de lia libro, li dividas kelkajn el la fotoj kaj akompanantajn vortojn... Sara, en ŝia malsanulejo. Ŝi diris: <unk>La tempo estas tiel valora. Dio, kiel bela ĝi estas. La vivo certe ne estas senfina. Oni neniam scias, kio okazos, kaj oni vere devas preni riskojn. Mi ne povas vere pensi pri tio, kio estas justa. Justa ne havas sencon. La aferoj ne estas justaj aŭ maljustaj, nur tia estas la vivo. Aĵoj okazas <unk> aŭ ili ne okazas. Josefina, fotita en la hospitalo, diris, ke ŝi neniam timis morti: "Se vi estas mortinta, vi estas mortinta. Tio estas ĉio. Ĝi ne revenas kaj mi ne pensas, ke ni reenkarniĝas. Mi scias, ke la Biblio diras alie kaj mi ne volas kontraŭdiri ĝin, sed mi ne kredas tion. Kiam ni mortas, ni mortas kaj ni iras al nenio. Polvo al polvo... Mi pensas, ke la mondo finiĝos, kiam vi mortos. René diris, ke lia plej granda bedaŭro estas, ke li ne...
La usona fotisto Andrew George pasigis du jarojn en malsanulejoj fotante homojn, kiuj estis en fina stato de malsano. Li petis ilin dividi anekdotojn el siaj vivoj, iliajn bedaŭrojn kaj kian vivkonsilon ili donus al aliaj. Ĉi tie li kunhavigas eltiraĵojn el sia nova libro, Ĝuste antaŭ mia morto, en kiu li rakontas la historion de ĉiu persono...