Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kiam Jurij Andropov sukcedis Leonid Breŝnev kiel gvidanto de Sovetunio en novembro 1982, la ĉefaj okcidentaj gazetoj kaj revuoj publikigis multajn unuapaĝajn fotojn kaj artikolojn pri li. La plejparto de la raporto estis negativa kaj tendencis doni la percepton de nova minaco al la stabileco de la okcidenta mondo. Andropov estis la sovetia ambasadoro en Hungario dum la Hungara Revolucio de 1956 kaj la Prezidanto de la KGB de 1967 ĝis 1982; dum lia permanenta ofico, li estis konata en la Okcidento pro dispremado de la Praga Printempo
kaj la brutala subpremo de disidentoj, kiel Andreo Saharov kaj Aleksandr Solĵeniĉin. Li komencis sian oficperiodon kiel sovetia gvidanto per fortigado de la potencoj de la KGB, kaj subpremado de disidentoj. Laŭ Vasili Mitrokhin, Andropov vidis la lukton por homaj rajtoj kiel parton de ampleksa imperiisma komploto por subfosi la fundamenton de la sovetia ŝtato. Granda internacia streĉiĝo ĉirkaŭis kaj sovetiajn kaj usonajn klopodojn disvolvi armilojn kapablajn esti lanĉitaj de satelitoj en orbito. Ambaŭ registaroj havis ampleksajn esplor- kaj evoluoprogramojn por evoluigi tian teknologion. Tamen, ambaŭ nacioj estis sub kreskanta premo por dissolvi la projekton. En Usono, prezidento Ronald Reagan estis premata de grupo de usonaj sciencistoj kaj armilekspertoj, dum en Sovetunio la registaro eldonis deklaron, kiu diris: "Malhelpi la militariĝon de la kosmo estas unu el la plej urĝaj taskoj alfrontataj de la homaro".