Dum la kontraŭ-rusaj lokaj ribeloj en Norda Kaŭkazo komenciĝis eĉ antaŭ la formala kreado de la Kaŭkaza Fronto, du monatojn post la morto de Aslan Maskhadov, la nova ĉeĉena separisma gvidanto Abdul-Halim Sadulayev oficiale anoncis, ke ili formis Kaŭkazan Fronton en la kadro de "reformo de la sistemo de armea-politika potenco". Kune kun la ekzistantaj ĉeĉenaj, Dagestanaj kaj Inguŝaj "sektoroj", la Stavropol, Kabardin-Balkar, Krasnodar, Karaĉaj-Cirkassian, Oseta kaj Adyghe jamaats estis inkluditaj en ĝi, kio signifas ke en teorio la plej multaj el la regionoj de sudokcidenta Rusio estus implikitaj en malamikecoj. En oktobro 2006, Dokku Umarov establis du novajn frontojn preter la Nord-Kaŭkaza regiono <unk> la Volga kaj la Uralaj frontoj. La ĉeĉena separisma movado ekhavis novan rolon kiel la oficiala ideologia, loĝistika kaj, verŝajne, financa centro de la nova ribelo en la Norda Kaŭkazo. Ĉiam pli oftaj kolizioj inter federaciaj fortoj kaj lokaj ribelantoj daŭras en Dagestano kaj Inguŝio, dum sporadaj bataloj eksplodas en la aliaj sudaj regionoj de Rusio. Antaŭ la deklaro de la Kaŭkaza Emirlando, la movado faris du grandskalajn atakojn, la 2004-datita Nazran-atako
en Inguŝio (antaŭ la formala proklamo) kaj la Nalĉika atako en Kabardino-Balkaro en 2005. La movado ankaŭ lanĉis multajn pli malgrandajn atakojn kiel la embusko de Avtury en 2006 kaj la embusko de Zhani-Vedeno en 2007.