Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - La kongreso dissolviĝis en la tria semajno de decembro, kaj la sekva paŝo estus kongreso en Laibach
por diskuti kun Ferdinando pri lia interveno. Metternich trovis sin kapabla dominadi Laibach pli ol iu ajn alia kongreso, kontrolante la malakcepton de Ferdinando de la liberala konstitucio, kiun li konsentis nur monatojn antaŭe. Aŭstraj armeoj foriris al Napolo en februaro kaj eniris la urbon en marto. La kongreso estis prokrastita sed, antaŭavertita aŭ per bonŝanco, Metternich konservis reprezentantojn de la potencoj proksimaj ĝis la ribelo estis subpremita. Kiel rezulto, kiam similaj ribeloj eksplodis en Piemonto meze de marto, Metternich havis la caron ĉe mano, kiu konsentis sendi 90,000 virojn al la limo en solidareco. En Vieno kreskis maltrankvilo, ke la politiko de Metternich estas tro multekosta. Li respondis ke Napolo kaj Piemonto pagus por stabileco; tamen, li ankaŭ estis klare maltrankvila pri la estonteco de Italio. Li estis senŝarĝigita kiam li povis krei kortumkancelieron kaj Ŝtatan kancelieron la 25an de majo, posteno forlasita vaka ekde la morto de Kaunitz en 1794. Li ankaŭ estis kontenta pri la renovigita (kvankam delikata) proksimeco inter Aŭstrio, Prusio kaj Rusio; tamen, ĝi venis ĉe la elspezo de la anglo-aŭstra interkonsento.