Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: La bazo de la klasika mekaniko estas la nocio, ke la movado de korpo povas esti priskribita kiel kombinaĵo de libera (aŭ inercia) movado, kaj devioj de ĉi tiu libera movado. Tiaj devioj estas kaŭzitaj de eksteraj fortoj, kiuj agas sur korpo laŭ la dua leĝo de Newton, kiu diras, ke la neta forto, kiu agas sur korpo, estas egala al la (inercia) maso de tiu korpo multobligita per ĝia akcelado. La preferataj inercaj movadoj rilatas al la geometrio de spaco kaj tempo: en la normaj referenckadroj de klasika mekaniko, objektoj en libera moviĝo moviĝas laŭ rektaj linioj kun konstanta rapideco. En la moderna parolmaniero, iliaj vojoj estas geodeziaj, rektaj mondlinioj en kurba spactempo. Aliflanke, oni povus atendi, ke inerciaj movadoj, post kiam identigitaj per observado de la faktaj movadoj de korpoj kaj permesado de la eksteraj fortoj (kiel ekzemple elektromagnetismo aŭ frikcio), povas esti uzataj por difini la geometrion de spaco, same kiel tempokoordinaton. Tamen, kiam gravito eniras en la ludon, estas ambigueco. Laŭ la leĝo de Neŭtono pri gravito, kaj sendepende konfirmita per eksperimentoj kiel tiu de Eötvös kaj ĝiaj posteuloj (vidu Eötvös-eksperimenton), ekzistas universaleco de libera falo (ankaŭ konata kiel la malforta ekvivalenta principo, aŭ la universala egaleco de inercia kaj pasiva-gravita maso): la trajektorio de testkorpo en libera falo dependas nur de ĝia pozicio kaj komenca rapideco, sed ne de iuj el ĝiaj materialaj ecoj. Simpligita versio de tio estas enkarnigita en la lifto-eksperimento de Einstein, ilustrita en la dekstra figuro: por observanto en malgranda fermita ĉambro, estas maleble decidi, per mapado de la trajektorio de korpoj kiel falinta pilko, ĉu la ĉambro estas en ripozo en gravita kampo, aŭ en libera spaco sur raketo, kiu akcelas kun rapideco egala al tiu de la gravita kampo. Tio sugestas la...  Demando: Kio igas objektojn libere fali?
gravito