Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Estis zorgoj de la ŝoforoj en la germana GP
la fama Nordschleife pri la sekureco de la trako. La monta Nordschleife-sekcio de la Nürburgring estis 14 mejlojn (23 km) longa <unk> preskaŭ 3 fojojn pli longa ol Interlagos, la sekva plej longa cirkvito en la kalendaro kaj 7 fojojn pli longa ol la strata cirkvito de Monako kaj ĝia grandeco signifis ke estis preskaŭ maleble marŝali al 1976 reguligaj normoj - la organizantoj ne volis aŭ povis provizi ĝis 4 fojojn la marŝalojn, medicinajn servojn kaj fajrobrigadistojn bezonatajn ĉe ĉi tiu cirkvito ol ĉe iu alia F1-cirkvito. Finfine, ĉiuj ŝoforoj decidis veturi, kaj ne estis surprizo ke Hunt kaj Lauda estis en la unua vico, la brita ŝoforo sur poluso, kun Depailler gvidanta la duan vicon. Ĉe la komenco, sur malseka sed seka trako, denove estis Regazzoni kiu komencis plej bone, dum Lauda estis malrapida kaj perdis multajn lokojn. Regazzoni gvidis de Hunt, sed li turniĝis kaj falis al la kvara loko. Je la fino de la unua rondiro, pli ol ok minutojn post la komenco de la vetkuro, la plej multaj ŝoforoj decidis meti por sektaj pneŭoj. Tio lasis la McLaren de Mass gvidantan de Gunnar Nilsson.