Komence de la Hispana Enlanda Milito li estis malliberigita en Ibizo kaj liberigita en aŭgusto 1936 kiam la insulo revenis al respublikana kontrolo. Antaŭ novembro 1936 li estis en Madrido post kiam li konfiskis la palacon de aristokrato (Palacio de Zabálburu) proksime de la parko Retiro kiel ĉefsidejon de sia Alianza de Intelectuales Anti-fascistas (Alianco de Anti-faŝismaj Intelektuloj), kiu iĝis dua hejmo de Gerda Taro. Dum la Hispana Enlanda Milito, Alberti iĝis la poezia voĉo de la maldekstro kaj li faris oftajn elsendojn de la ĉefurbo dum la Sieĝo de Madrido.
la francaj armeoj, kunmetante poemojn por laŭdi la defendantojn de la urbo. Apenaŭ estis eldono de la gazeto de la XV-a Internacia Brigado, "Volontulo por Libereco", kiu ne enhavis unu el liaj poemoj. Frue en 1939 li kaj lia edzino estis en Elda administrante grandan kamparan domon kiel hotelo, ĉe kiu multaj respublikanoj kolektis konsiderante ekzilon. Tiuj inkludis La Pasionara, Enrique Líster kaj Juan Modesto. Post la malvenko de la hispanaj Respublikanaj Armetrupoj kaj la dissolvo de la Respubliko de la ribelanta frakcio, Alberti kaj María fuĝis al Parizo tra Oran kaj translokiĝis en apartamenton kune kun Pablo Neruda sur la Quai de l'Horloge. Ili vivis en Parizo ĝis la fino de 1940 laborante kiel tradukistoj por la franca radio kaj kiel anoncistoj por la elsendoj de "Paris-Mondial" en Latin-Ameriko. Post la germana okupo de Francio ili velis de Marsejlo al Bonaero sur la SS Mendoza.