Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - Li staris por la Laboristpartio en la sekura konservativulsidloko de Orienta Fife en la parlamenta balotado en 1970, perdante al la aktuala parlamentano Sir John Gilmour. Li iĝis parlamentano por Stirling kaj Falkirk ĉe kromelekto en septembro 1971, post la morto de Malcolm MacPherson. Lia sidloko estis renomita Stirling, Falkirk kaj Grangemouth por la parlamenta balotado en februaro 1974; malgraŭ ŝanĝoj al la skotaj naciistoj, li retenis la sidlokon en februaro kaj en oktobro 1974, sed kun multe reduktita plimulto. Harold Wilson nomumis lin sub-ministro de ŝtato por Skotlando kun respondeco por transdono kaj internaj aferoj, retenante tiun pozicion sub Jim Callaghan kiam la laborista registaro antaŭenpuŝis proponon por skota transdono. La fina referendumo en marto 1979
malsukcesis pasigi per sufiĉa plimulto. La laborista registaro falis en la sekvanta parlamenta balotado en 1979, kvankam Ewing retenis sian sidlokon kun sufiĉe pliigita plimulto. Li iĝis ĉefa reprezentanto de la skota industrio en 1981. Li venis tria en la baloto por prezidanto de la Parlamenta Laborista Partio en novembro 1981. Lia sidloko estis redrawn denove ĉe la parlamenta balotado en 1983, kaj li estis resendita por la posteulo sidloko de Falkirk Orienta, kaj li iĝis reprezentanto en komerco kaj industrio aferoj sub Neil Kinnock. Li estis reelektita en 1987, kaj retiriĝis de sia antaŭa benka pozicio. Li estis ko-prezidanto kun David Steel de la skota Konstitucia Kongreso formita en 1989 por plani la transdonon de Skotlando, kiu estis planita se Labour venkus en la parlamenta balotado en 1992. La laboristoj perdis la elekton, kaj la planoj ĉesis. Ewing retiriĝis de la Burĝĉambro en la parlamenta balotado de 1992.