En julio 1944, Suzuki estis nomumita komandanto de la IJA 35-a armeo. Tiu armeo estis starigita en la japanaj okupataj Filipinoj en antaŭĝojo de Aliancitaj provoj invadi kaj repreni Mindanao kaj la Visayan insuloj en centra kaj suda Filipinoj. Ĝi estis sub la ĝenerala komando de la japana Kvara Regiona Armeo kaj ĉefsidejis en Cebuo. Komence intencita kiel garnizona forto por elteni longtempan elĉerpan militon, ĉar la milita situacio sur la Pacifika fronto fariĝis ĉiam pli malespera por Japanio, la Imperia Ĉefsidejo ordonis la plejparton de la IJA 35-a armeo al Leyte kiel plifortikigo al japanaj fortoj en la Batalo de Leyte.
Ĉu vi ne scias? Dum la usona alteriĝo ĉe Leyte de la 20-a de oktobro 1944 Suzuki havis 45.000 soldatojn; tamen, la aliancanoj malpligrandigis la japanajn fortojn antaŭ la fino de decembro. Ĉar la batalo estis perdita, postvivantaj unuoj ricevis sendependan komandan aŭtoritaton, kaj estis ordonitaj iri al la tero kaj konduki gerilan kampanjon sur siaj respektivaj insuloj tiel longe kiel ebla. La 24an de marto 1945 Suzuki eskapis al Cebu City, kaj kiam la usonaj trupoj surteriĝis en Cebu la 26an de marto 1945, li retiriĝis en la montetojn, kaj de tie provis retiriĝi al Mindanao. La 8an de aprilo, li ricevis telegramon, ke lia asistanto, majoro Rijome Kawahara, estis mortigita kaj ke Cebu City falis. Tamen, li daŭrigis sian vojaĝon por eskapi, tamen, kiam li provis fari tion, liaj boatoj estis atakitaj de aviadiloj kaj Suzuki estis mortigita en batalo la 19an de aprilo 1945. Li estis postmorte promociita al plena generalo.