Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Malgraŭ ĝia armea forto, la Empiro faris malmultajn klopodojn por vastigi sian jam vastan amplekson; la plej rimarkinda estas la konkero de Britio, komencita de imperiestro Klaŭdio (47), kaj la konkero de imperiestro Trajano de Dakio (101<unk>102, 105<unk>106). En la unua kaj dua jarcento, romiaj legioj ankaŭ estis uzataj en intermita militado kontraŭ la ĝermanaj triboj en la nordo kaj la Parta Imperio en la oriento. Dume, armitaj ribeloj (ekz. la hebrea ribelo en Judeo) (70) kaj mallongaj civitaj militoj (ekz. en 68 p.K. la jaro de la kvar imperiestroj) postulis la atenton de la legioj dum pluraj okazoj. La sepdek jaroj da judaj-romiaj militoj en la dua duono de la unua jarcento kaj la unua duono de la dua jarcento estis esceptaj en sia daŭro kaj perforto. Laŭtaksaj 1.356.460 judoj estis mortigitaj kiel rezulto de la Unua Juda Ribelo
; la Dua Juda Ribelo (115<unk>117) kaŭzis la morton de pli ol 200,000 judoj; kaj la Tria Juda Ribelo (132<unk>136) rezultigis la morton de 580,000 judaj soldatoj. La juda popolo neniam resaniĝis ĝis la kreado de la ŝtato Israelo en 1948.