Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La Pakto Sirima-Shastri de 1964 kaj la Suplementa Interkonsento Indira-Sirimavo de 1974 pavimis la vojon por la repatriigo de 600,000 personoj de hinda origino al Barato. Aliaj 375,000 personoj estis akceptitaj kiel civitanoj de Srilanko, kio igis ilin eniri la politikon. Tiuj repatriigaj interkonsentoj estis la antaŭsignoj de la detruo de tiu komunumo, kiu evoluis en kunmetitan grupon kun aparta kulturo propra. En la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj tiu komunumo kriis por edukado kaj rekono de sia karakteriza kulturo. Tio alportis la aperon de komunuma konscio kaj la metiisto de aparta komunumo. Edukita meza klaso konsistanta el instruistoj, sindikatanoj kaj aliaj profesiuloj komencis aperi. Estis vigla kampanjo por socia plibonigo kaj pliigitaj edukaj instalaĵoj. Estis kreskanta spirito de rezisto. Homoj detruis hindiajn pasportojn kaj rifuzis iri al Barato. Repatriigo estis rezistita. Internacia opinio estis esplorita kontraŭ senigo de civitanecaj rajtoj. La homoj de la plantejo, kiuj ne estis pretaj foriri, senhavigis, la teron kies posedaĵon ili konstruis. Ili estis pretaj fratiĝi ene de la sinhalaj kaj akcepti la gvidadon de Sri-Lanko en la sindikata movado. En la parlamenta balotado de 1977 ili povis elekti 11 kandidatojn. Tio helpis la aperon de la plantadhomoj kiel politika forto, sed ili estis alfrontitaj kun komunuma perforto en 1977, 1983.
kaj en 2000. En 1984-85, por ĉesigi la intervenon de Barato en la aferoj de Sri-Lanko, la registaro de UNP donis civitanecon al ĉiuj sencivitanoj. La forpasinta Savumiamoorthy Thondaman estis instrumenta en uzado de tiu elekta forto en plibonigo de la sociekonomikaj kondiĉoj de Hill Country Tamils. La malfacila situacio de la repatriitaj personoj en Barato ne estis bona.