Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - Dum la iliroj atingis la celon de kreskigo de kroata nacia konscio antaŭ 1850, ili malsukcesis aliloke. En la 1850-aj jaroj, la ilira ideo estis defendita fare de la HPS kaj katolikaj episkopoj Josip Juraj Strossmayer kaj Franjo Rački. Timante "Drang nach Osten", ili kredis, ke germaniĝo kaj magiarismo povus esti rezistitaj nur per unueco kun aliaj slavoj, precipe la serboj. Ili rekomendis unuigon de Kroatio, Slavonio, kaj Dalmatio kiam la Triunuo-Reĝlando disetendiĝis por inkludi aliajn Sudajn slavojn en Aŭstrio (aŭ Aŭstrio-Hungario post la Kompromiso de 1867) antaŭ aliĝado al aliaj Sudaj slavaj ŝtatoj en federacio aŭ konfederacio. La proponita firmiĝo de diverse difinitaj kroataj aŭ sudaj slavaj teroj kondukis al proponoj por trialismo en Aŭstrio-Hungario, akomodante sud-slavan politikon kun rango egala al la Hungara reĝlando. Kroatio kaj Slavonio estis firmigitaj kun la Armea Limo en Kroatio-Slavonio en 1881. Tamen, dividoj restis kiel estis inter la Teroj de la Krono de Sankta Stefano <unk> la hungara parto de la monarkio <unk> dum Dalmatio kaj Istrio estis inkluditaj en aŭstra Cisleithania. Ekzistis ankaŭ signifa kroata populacio en Bosnio kaj Hercegovino aneksita fare de Aŭstrio-Hungario.
en 1908. La unuigo de tiuj teroj iĝis la centra temo por la politiko de Kroatio-Slavonio en la trialisma kunteksto.