Kompletigu la sekvan frazon: Jacques aliĝis al la Komunista Partio de Britio en la aĝo de dek ok, kaj en la universitatoj de Manĉestro kaj Kembriĝo estis tre aktiva en la studentopolitiko. En 1966 li estis unu el la ĉefaj instigantoj malantaŭ la Radikala Studento-Alianco, maldekstra-de-centro transpartia organizo de proksimume 400 studentoj de 108 universitatoj kaj altlernejoj, kiuj serĉis konstrui studentan movadon "kapablan fari kolektivan agadon pri aferoj de ĝenerala socia zorgo". En Kembriĝo li estis instrumenta en la formado de la Cambridge University Students Union. Antaŭ 1967 li estis membro de la Plenuma Komitato de la Komunista Partio, "verŝajne la plej juna membro iam ajn je proksimume dudek du", kaj li restis membro ĝis 1991. Profunde trafita de la
Li estis unu el la fruaj gvidantoj de la eŭrokomunista aŭ reformista flugilo de la partio, precipe influita de la laboro de Antonio Gramsci. En 1976, en raporto al la Plenuma Komitato de la Komunista Partio de Alberto, li argumentis, ke "klasa lukto ne estas limigita al ekonomia lukto... sed ankaŭ ideologia kaj kultura". Poste la saman jaron li estis elektita, kun la tradiciisto George Matthews, por finpretigi ĝisdatigitan version de "The British Road to Socialism" (La brita Vojo al Socialismo) (la programo de la Komunista Partio de Alberto) por prezenti al la 35-a Nacia Kongreso de la Partio en 1977. Li poste priskribis la procezon kiel "Meksikan standoff", sed la influo de Gramscian-ideoj estis evidenta en la fina skizo, kiu postulis "larĝan demokratan aliancon" kaj asertis ke la progresema movado bezonis "ne nur... esti unuiĝo de klasfortoj... sed de aliaj gravaj fortoj en socio kiuj aperas de areoj de subpremo ne ĉiam rekte ligita kun la produktadrilatoj".