Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1815 la rusa-germana legio integriĝis en la prusa armeo kaj Clausewitz reiris al la prusa servo kiel kolonelo. Li baldaŭ estis nomumita ĉefo de stabo de Johann von Thielmann's III Corps. En tiu kapacito li deĵoris ĉe la Batalo de Ligny kaj la Batalo de Wavre.
dum la Batalo de Waterloo en 1815. Armeo gvidita persone de Napoleono venkis la prusoj ĉe Ligny (sude de Mont-Saint-Jean kaj la vilaĝo Waterloo) la 16an de junio 1815, sed ili retiriĝis en bona ordo. La malsukceso de Napoleono detrui la prusajn trupojn kondukis al lia malvenko kelkajn tagojn poste en la Batalo de Waterloo (18 junio 1815), kiam la prusaj trupoj alvenis sur lia dekstra flanko malfrue en la posttagmezo por subteni la anglo-nederlanda-belgajn fortojn premante lian fronton. Napoleono konvinkis siajn trupojn, ke la kampgrizaj uniformoj estas tiuj de la grenadistoj de marŝalo Grouchy. La unuo de Clausewitz batalis multe pli malmulte ĉe Wavre (18-19 junio 1815), malhelpante grandajn plifortikigojn atingi Napoleon ĉe Waterloo. Post la milito, Clausewitz funkciis kiel direktoro de la "Kriegsakademie", kie li servis ĝis 1830. En tiu jaro li revenis al aktiva deĵoro kun la armeo. Baldaŭ poste, la ekapero de pluraj revolucioj ĉirkaŭ Eŭropo kaj krizo en Pollando ŝajnis aŭguron pri alia grava eŭropa milito. Clausewitz estis nomumita stabestro de la sola armeo kiun Prusio povis mobilizi en tiu krizo, kiu estis sendita al la pola limo. Ĝia komandanto, Gneisenau, mortis pro ĥolero (aŭgusto 1831), kaj Clausewitz transprenis la ordonrajton pri la klopodoj de la prusa armeo konstrui armeon por enhavi la grandan ĥoleran ekaperon (la unuan fojon ĥolero aperis en moderna kontinenta Eŭropo, kaŭzante tutkontinentan panikon). Clausewitz mem mortis pro la sama malsano baldaŭ poste, la 17an de novembro 1831.