Kompletigu la sekvan frazon:
la rezulto de la liberigo de Gaza en 2005, kaj en la sekvaj jaroj, dum la interregno de Sharon-Peres kaj la registaro de Ehud Olmert, fariĝis kutime paroli pri la rezulto tie, kie Hamas alprenis solan aŭtoritaton pri la interna administrado de la Gaza Sektoro, kiel la ŝtato de Hamastan. Samtempe, laŭ Akiva Eldar, la plano de Ŝaron por apliki la saman politikon de kreado de maldaŭraj enklavoj por palestinanoj en Cisjordanio estis efektivigita. En lia Sadat-prelego de la 14a de aprilo 2005, la eksa usona ministro pri eksteraj rilatoj James Baker diris ke "Fine, la registaro devas klare klarigi al Israelo ke dum la planita retiro de ĉefministro Ŝaron el Gazao estas pozitiva iniciato, ĝi ne povas esti simple la unua paŝo en unuflanka procezo kondukanta al la kreado de palestinaj bantustanoj en Cisjordanio". La mapoj por la malengaĝiĝo de Ŝaron el Gazao, Kampo Davido kaj Oslo estas similaj unu al la alia kaj al la plano Allon de 1967. Antaŭ 2005, kune kun la Aparta Muro, tiu areo estis kovrita per 605 fermaj barieroj kies totala efiko estis krei "matricon de enhavitaj kvadrantoj kontroleblaj de bone defenditaj, fiksaj armeaj pozicioj kaj kompromisoj. La Plano de Realigno de Olmert (aŭ konverĝa plano) estas termino uzata por priskribi metodon per kiu Israelo kreas estontan palestinan ŝtaton laŭ sia propra dezajno kiel antaŭvidita de la plano Allon, por minimumigi la kvanton de tero sur kiu palestina ŝtato ekzistus per fiksado de faktoj sur la tero por influi estontajn intertraktadojn.