Kompletigu la sekvan frazon: Zulfikar Ali Bhutto, fondinta membro de la establado, komencis serĉi novan identecon por Pakistano, ĉefe tiun, kiun ĝi ne dividis kun najbara rivala Hindio. Sekve, Pakistano komencis rigardi al la Proksima Oriento por "helpo, ideologio, kaj strategia kunlaboro"; dum samtempe turni sian dorson for de sia propra komuna historio kun Barato en Suda Azio. Plue konstruante sur la politiko de Ayub Khan-epoko, Kaŝmiro restis grava por la establado pro diversaj kialoj; plej precipe pro sia strategia graveco por Pakistano. Krome, ĝi estis vidita kiel ŝanco por Pakistano plenumi sian vizion de sia fondado, la du-nacia teorio - tio de esti "hejmo por subpremitaj hindaj islamanoj". (Kvankam tre malmultaj, la nombro de tiuj en la establado, kiuj volas, ke Pakistano eliru el la konflikto de Kaŝmiro kun Barato, kreskas.) Ekstere de la konflikto de Kaŝmiro, Barato kiel nacio estis perceptita kiel ekzista minaco al Pakistano en ĉiu maniero, precipe post la
1971 sendependiĝo de la plejparte islama Bangladeŝo (antaŭe Orienta Pakistano), kaj la kredo de ĉi-lasta, ke Barato ne prezentas ekzistecan minacon, efike endanĝerigante la du-nacian teorion.