Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La unuaj romanoj de Mihelič "Obraz v zrcalu" (1941) kaj "Tiha Voda" (1942) estas priskriboj de la vivo en la komforta mondo kaj aristokrata atmosfero de familiaj tradicioj, kie regas kulturo de juste gajnita riĉeco, respekto kaj fiereco. Ŝi baldaŭ malkovris sian propran vidpunkton pri la priskriba mondo de literaturo, en kiu ŝi apudmetas respekton kun ironio, entuziasmon kun abomenado, klasan fidelecon kun provoj eskapi de ĝi ktp. Ŝiaj karakteroj estas ŝiritaj inter tradicioj, respekto, kontrolante siajn sentojn unuflanke kaj volupto kaj ambicio aliflanke kun amo, intrigo, politika potenco kaj riĉa ludanta ŝlosilan rolon. Speciala loko estas donita al la emancipiĝinta kaj sendependa moderna virino ribelanta kontraŭ la tradicia sindonema rolo de virinoj de ŝia patrino kaj la generacio de la avino en favoro de emocia plenumo, kvankam tio ne nepre signifas la idealigon de virinoj. Ekzemplo de tio estas la heroino de ŝia romano de 1959 "Aprilo", kiu okazas en la unuaj monatoj de la Dua Mondmilito. En "Stolpnica osamelih žensk" (1969) kaj "Vrnite se, sinovi" (1972) ŝi plue disvolvas la ironion en siaj priskriboj de karakteroj kaj gestoj. "Tujec v Emoni" (1978) kaj "Cesta dveh cesarsjev" (1981) estas historiaj romanoj pri intrigoj en antikva Emona kaj amrakonto dum la Kongreso de Laibach
respektive. Ŝia lasta romano "Ure mojih dni" (1985) estas memoraĵo. Ŝi ankaŭ verkis romanojn por pli junaj legantoj kiel "Pridi, moj mili Ariel" (1965) kaj "Puhkova kresna noč" (1972).