Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - La bataloj de Magenta
kaj Solferino forlasis Franco-Piedmontese-fortojn en kontrolo de Lombardio, sed la aŭstroj restis memcertaj de defendado de sia "fortikaĵa kvarlatero" areo, kun kvar fortikaĵoj en Verono, Legnago, Peschiera, kaj Mantuo. Tiuj defendoj, la hororoj de la Batalo de Solferino, la ebleco de prusa eniro en la militon, kaj la ebleco de tro forta Piemonta ŝtato konvinkis Napoleono'n subskribi apartan pacon kun Aŭstrio en la Traktato de Villafranca la 11an de julio 1859, finante la Duan Italan Sendependiĝomiliton. Victor Emmanuel akceptis la pacon, sed Cavour estis tiel kolera post legado de la kondiĉoj de la traktato, ke li prezentis sian eksiĝon. Li baldaŭ reakiris sian optimismon, tamen, ĉar pluraj el la kondiĉoj, kiel la restarigo al potenco de la regantoj de Toskanio kaj Modeno, kaj la establado de itala Konfederacio inkluzive de Aŭstrio, ne estis fakte efektivigitaj.