En la fruaj 1920-aj jaroj, la Vaŝingtona Maramea Traktato trudis limojn al la maksimuma grandeco kaj totala tunaro de aviadilŝipoj por la kvin ĉefaj mararmeoj. Pli postaj traktatoj plejparte konservis tiujn provizaĵojn. Kiel rezulto, konstruo inter la mondmilitoj estis nesufiĉa por renkonti funkciajn bezonojn por aviadilŝipoj kiam 2-a Mondmilito disetendiĝis de Eŭropo. Tro malmultaj aviad-kompanioj estis disponeblaj por samtempe transporti aviadilojn al malproksimaj bazoj, subteni amfibiajn invadojn, oferti aviad-kompanian alteriĝan trejnadon por anstataŭigaj pilotoj, fari kontraŭsubmarŝipajn patrolojn, kaj disponigi defensivan aeran kovron por deplojitaj batalŝipoj kaj krozŝipoj. La antaŭaj misiopostuloj limigis uzon de la unika ofensiva frapa kapablo de floto-aviad-kompanioj montrita ĉe la Batalo de Taranto
kaj la atako kontraŭ Pearl Harbor. Konvertiĝo de ekzistantaj ŝipoj (kaj korpoj sub konstruo por aliaj celoj) disponigis kromajn aviadilŝipojn ĝis nova konstruo iĝis havebla.