En marto 1944, kun sovetiaj trupoj rapide alproksimiĝantaj kiel parto de la Uman<unk>Botoșani-Ofensivo de 2-a Mondmilito, la lernejo estis evakuita, kaj Nădejde, kune kun ŝia grave malsana patrino, retiriĝis al la nacia ĉefurbo Bukareŝto. Tamen, pro la bombado de Bukareŝto
, ili iris al la kampara areo de Fundeni, restante ĝis oktobro. Tiutempe, ŝi kaj ŝia patrino translokiĝis en la Bukareŝtan domon de la kuzo de Camelia, la vidvino de Nicolae N. Beldiceanu. Ili ne revenis al Iași, ĉar la domo tie estis preskaŭ tute detruita per bombadoj. Ĝis sia emeritiĝo en 1947, ŝi laboris kiel korektisto ĉe du eldonejoj, laboro kiun ŝi verŝajne certigis per la helpo de Sadoveanu. Ŝia lasta kvaronjarcento estis monotona: ŝia patrino mortis en 1950, kaj ŝi foje vizitis la Sadoveanus, precipe vintre, ĉar ŝia hejmo estis malbone hejtita. Ŝi ricevis specialan ĝojon, kiam iamaj studentoj pasantaj tra la ĉefurbo vizitis ŝian domon. Nădejde mortis en 1971, kaj estis entombigita apud siaj gepatroj en Eternitatea tombejo.