Kiam li atingis Londonon, post ok jaroj kiel politika ekzilita aktivulo, la kontraŭ-naziaj akreditaĵoj de Heine ne povis esti pridubitaj, sed rilatoj kun la brita politika establado tamen ne estis tute sen frikcio. Germanaj kontraŭnaziistoj ne povis akcepti la supozon, ke la tuta germana nacio kulpas pri naziaj krimoj. Ili malkonsentis <unk> kiel multaj pensemaj britaj observantoj <unk> kun la industria skalo bombado de germanaj civiluloj en Hamburgo
, Dresdeno kaj multaj pli malgrandaj urboj: ili kontraŭbatalis la ideon de industria kaj politika disrompo de Germanio post la nazia malvenko. Sekvante la subitan ŝanĝon en militaj aliancoj de 1941, ekzistis, krome, rimarkinda manko de simpatio en Londono por la rezervoj, kiujn multaj germanaj politikaj rifuĝintoj, inkluzive de Heine, daŭre nutris pri Stalin kaj la ekzilitajn germanajn komunistojn, ankaŭ tre signifa ĉeesto en Londono dum la milito.