Tamen, respondante al la laboro de Bairoch, Pomeranz, Parthasarathi kaj aliaj, pli postaj esploroj trovis, ke partoj de okcidenta Eŭropo de la 18-a jarcento havis pli altajn salajrojn kaj nivelojn de enspezo po kapo ol en granda parto de Barato, Otomana Turkio, Japanio kaj Ĉinio. Tamen, oni trovis, ke la opinioj de Adam Smith tro ĝeneraligis la ĉinan malriĉecon. Inter 1725 kaj 1825 laboristoj en Pekino kaj Delhio povis aĉeti nur korbon da varoj je vivnivelo, dum laboristoj en Londono kaj Amsterdamo povis aĉeti varojn je inter 4 kaj 6 fojojn de vivnivelo. Jam en 1600 la hinda malneta enlanda produkto (MEP) po kapo estis proksimume 60% de la brita nivelo. Reala malkresko de enspezo per loĝanto okazis en Ĉinio kaj Barato, sed en Barato ĝi komenciĝis dum la Mughal-periodo antaŭ brita koloniismo. Ekstere de Eŭropo multe de tiu malkresko kaj stagno estis atribuita al loĝantarkresko en kamparaj areoj superanta kreskon en kultivata tero same kiel interna politika tumulto.
Ĉu vi ne scias? Liberaj kolonioj en brita Nordameriko estis konsideritaj de historiistoj kaj ekonomiistoj en enketo de akademiuloj kiel inter la plej bonhavaj homoj en la mondo dum la vespero de la Usona Revolucio. La plej frua indico de signifa sanŝanĝa ŝanĝo kondukanta al pli longa vivekspekto komenciĝis en Eŭropo en la 1770-aj jaroj, ĉirkaŭ unu jarcenton antaŭ tiu de Azio. Robert Allen argumentas ke la relative altaj salajroj en dekoka-jarcenta Britio ambaŭ instigis al la adopto de labor-ŝparanta teknologio kaj laborista trejnado kaj edukado, kondukante al industriigo.