Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Estis, tial, kiel prusa diplomato, ke Bernstorff partoprenis la Kongreson de Aix-la-Chapelle (oktobro 1818), ĉe la fino de kiu li revenis al Berlino kiel ŝtata ministro kaj estro de la fako por eksterlandaj aferoj. La administrado de Bernstorff de la prusa politiko dum la multaj jaroj, kiam li restis en oficejo, estis diverse taksita. Li estis per trejnado kaj temperamento kontraŭ la Revolucio, kaj li estis iniciatita en siajn novajn devojn kiel prusa ministro de la reakcia Ancillon. Li estas akuzita je submeti la specialajn interesojn de Prusio al la eŭropa politiko de Metternich kaj la Sankta Alianco. Ĉu iu alia politiko longtempe pli bone servis al Prusio estas afero por konjekto. Estas vere, ke Bernstorff subtenis la Dekretojn de Karlsbado, kaj la Viena Fina Akto; li ankaŭ estis la fidela persekutisto de Metternich ĉe la kongresoj de Laibach
Troppau kaj Verona. Aliflanke, li konsiderinde partoprenis en la metado de la bazoj de la dogana unio (Zollverein), kiu estis destinita esti la fundamento de la prusa hegemonio en Germanio. En sia subteno de la ago de Rusio kontraŭ Turkio en 1828 ankaŭ li montris, ke li ne estis blinda sekvanto de la vidpunktoj de Metternich. En la krizo de 1830 lia modereco fronte al la militema kriado de la armea partio en Berlino multe helpis malhelpi la problemojn en Belgio kaj Pollando finiĝi en universala eŭropa incendio.