En 1948, tuj post la sendependiĝo de la lando, la sri-lanka parlamento aprobis kontestatan leĝon nomatan Cejlona Civitaneca Leĝo, kiu konscie diskriminaciis la tamilojn de suda hinda origino, kies prapatroj ekloĝis en la lando en la 19-a kaj 20-a jarcentoj. Ĉi tiu ago preskaŭ malebligis al ili akiri civitanecon kaj pli ol 700,000 tamiloj (konsistante el ĝis 11% de la totala loĝantaro de la lando) fariĝis sencivitanoj. En 1964, pakto estis subskribita inter Bandaranaike kaj la tiama hinda ĉefministro Lal Bahadur Shastri por repatriigi grandan parton de la loĝantaro de la senŝtatano Tamils. Dum la venontaj 30 jaroj, sinsekvaj srilankaj registaroj aktive okupiĝis pri deportado de pli ol 300 000 tamiloj reen al Barato. Estis nur en 2003, post la ŝtata pogromo
la indiĝenaj tamilianoj ricevis la civitanecon, sed tiutempe, ilia loĝantaro estis nur 5%. Tamiloj repatriitaj al Hindio estis asimilitaj kun loka loĝantaro post prenado de hindaj civitanecoj, krom kelkaj poŝoj en Tamilnado, kie ili daŭre estas nomataj kiel Cejlonaj tamiloj.