Kompletigu la sekvantan frazon: La aŭtoritato de la omejoj preskaŭ kolapsis en ilia siria fortikaĵo post la morto de Mu'awiya la 2-a. Al-Dahhak en Damasko, la Qays-triboj en Qinnasrin (norda Sirio) kaj la Jazira, la Judham en Palestino, kaj la Ansar kaj Sudaj Araboj de Homs ĉiuj elektis rekoni Ibn al-Zubayr. Marwan ibn al-Hakam, la gvidanto de la Umayyads forpelita al Sirio de Medino, estis preta submetiĝi al Ibn al-Zubayr ankaŭ sed estis persvadita por antaŭenigi sian kandidatecon por la kalifujo de Ibn Ziyad. Ĉi-lasta estis elpelita el Irako kaj klopodis subteni la regadon de la omejoj. Dum pintkunveno de pro-Umayyad siriaj triboj, nome la Quda'a kaj iliaj Kindite aliancanoj, organizitaj de Ibn Bahdal en la malnova Ghassanid ĉefurbo de Jabiya, Marwan estis elektita kalifo en interŝanĝo por ekonomiaj privilegioj al la lojalaj triboj. Ĉe la sekva
Batalo de Marj Rahit en aŭgusto 684, Marwan gvidis siajn tribajn aliancanojn al decida venko kontraŭ multe pli granda Qaysite-armeo gvidita de al-Dahhak, kiu estis mortigita. Baldaŭ poste, la Sudaj Araboj de Homs kaj la Judham aliĝis al la Quda'a por formi la triban konfederacion de Yaman. Marj Rahit kondukis al la longdaŭra konflikto inter la koalicioj de Qays kaj Yaman. La Qays regrupigis en la Eŭfrata rivero fortikaĵo de Circesium sub Zufar ibn al-Harith al-Kilabi kaj moviĝis por venĝi siajn perdojn. Kvankam Marwan reakiris plenan kontrolon de Sirio en la monatoj sekvantaj la batalon, la intertriba lukto subfosis la fundamenton de la Umayyad-potenco: la siria armeo.