Procezo de normigado komenciĝis en la Mezepoko, precipe sub la influo de la burgonja dukia tribunalo en Dijon (Bruselo post 1477). La dialektoj de Flandrio kaj Brabanto estis la plej influaj ĉirkaŭ tiu tempo. La procezo de normigado iĝis multe pli forta en la 16-a jarcento, plejparte bazita sur la urba Brabanta dialekto de Antverpeno. En 1585 Antverpeno falis
al la hispana armeo: multaj fuĝis al Nederlando, influante la urbajn dialektojn de tiu provinco. La brabanta, kompare kun aliaj ĉefaj nederlandaj dialektoj, havis grandan influon sur la evoluo de la norma nederlanda. Tio estis ĉar Brabanto estis la domina regiono en Nederlando kiam normigado de la nederlanda lingvo komenciĝis en la 16-a jarcento. La unua grava formado de la norma nederlanda ankaŭ okazis en Antverpeno, kie Brabanta dialekto estas parolata. La defaŭlta lingvo estis evoluigita ĉirkaŭ tiu tempo kaj tial havis ĉefe Brabantiajn influojn. La Brabanta dialekto de la 16-a jarcento estas sufiĉe proksima al la kolokva nederlanda. La norma nederlanda lingvo disvolviĝis ĉefe el la brabanta kaj poste el kelkaj nederlandaj dialektoj de post la 16-a jarcento. La norma nederlanda lingvo evoluis malmulte ekde la 16-a jarcento. En 1637 estis farita plia grava paŝo al unuigita lingvo, kiam la unua grava nederlanda traduko de la Biblio, la Statenvertaling, estis publikigita tiel, ke homoj el ĉiuj Unuiĝintaj Provincoj povis kompreni ĝin. Ĝi uzis elementojn de diversaj dialektoj, sed la parolata formo estis plejparte bazita sur la urbaj dialektoj de la Provinco de Holando. Lingvistika diraĵo tial estas, ke "La nederlanda lingvo naskiĝis en Flandrio, kreskis en Brabanto kaj atingis maturecon en Nederlando". Samtempe okazis normigoprocezo en la altaj germanaj regionoj. Finfine ĉiuj regionoj oriente de la politika limo de Nederlando adoptus ununuran germanan "Hochsprache", ekde la deknaŭa jarcento rompante la dialektan kontinuumon.