En, la finna ŝoforo Mika Häkkinen iĝis la ĉefa titolrivala de Schumacher. Häkkinen venkis en la unuaj du vetkuroj de la sezono, gajnante 16-punktan avantaĝon super Schumacher. Schumacher tiam venkis en Argentino kaj, kun la Ferrari pliboniĝanta signife en la dua duono de la sezono, Schumacher prenis ses venkojn kaj havis kvin aliajn podiojn. Ferrari prenis 1<unk>2 finpoluro ĉe la, la unua Ferrari 1<unk>2 finpoluro ekde 1990, kaj la, kiu ligis Schumacher kun Häkkinen por la gvidado de la Ĉampioneco de Pilotoj kun 80 poentoj. Häkkinen gajnis la ĉampionecon, tamen, venkante en la lastaj du vetkuroj. Ekzistis du konfliktoj dum la sezono; ĉe la, Schumacher gvidis en la lasta rondiro kiam li turnis en la foslenon, transiris la start-finlinion kaj haltis por servi sian dek-sekundan halt-iri-penaliĝon (ricevitan por preterpasado de ĉirkaŭveturita aŭto (Alexander Wurz) dum sekureca aŭto periodo). Ekzistis iom da dubo ĉu tio estis konsiderata kiel plenumado de la puno, sed, ĉar li transiris la finlinion kiam li venis en la boksejon, la venko estis valida. En la Belga Granda Premio
, Schumacher gvidis la vetkuron je 40 sekundoj en peza ŝprucado, sed koliziis kun la McLaren de David Coulthard kiam la skoto, unu rondeton malantaŭe, malrapidiĝis sur la vetkurlinio en tre malbona videbleco por lasi Schumacher preterpasi. Lia Ferrari perdis radon sed povis reveni al la boatoj, kvankam li estis devigita retiriĝi. Schumacher saltis el sia aŭto kaj iris al la garaĝo de McLaren en kolera maniero kaj akuzis Coulthard je "provado mortigi lin". Coulthard konfesis kvin jarojn poste, ke la akcidento estis lia eraro.