Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - Dume, la falo de Bukareŝto
Reĝo Ferdinando, lia registaro, kaj la armeo iris al okcidenta Moldavio, kie ili daŭrigis reziston; en la Valaĥa sudo, konservativulo Lupu Kostaki kaj liaj aliancanoj toleris, aŭ kunlaboris kun, la germana okupo. Mariu estis unu el la kunuloj de Kostaki, kaj, en januaro 1918, estis nomumita sekretario de la Valaĥa Episkopejo, ortodoksa institucio. Lia katolikeco estis malkaŝita al la publiko, li estis devigita eksiĝi kelkajn tagojn post sia ofico. Kelkajn semajnojn poste, Marghiloman estis vokita por formi kabineton kaj negoci pacon kun la Centraj Potencoj (kiu estis subskribita en majo 1918). Mariu kredis ke Marghiloman estis dia donaco por Rumanio: "li sukcesis defendi la dinastion kaj protekti la armeon de senarmigo". Li kandidatiĝis en la elekto de 1918, prenante sidlokon en la Senato por Ilfov Distrikto, kaj rekomencis sian laboron por la unuigo de preĝejoj. Lia ĉefa klopodo estis subteni la rumanojn de Norda Dobrujo, kiun Rumanio efike cedis al Granda Bulgario. Mariu Theodorian sugestis ke ortodoksaj rumanoj, perforte integritaj en bulgaran ortodoksecon, protektu sin per amaskonvertado al Katolikismo.