Ĉirkaŭ tiu tempo, li formulis kamparan kaj naciisman perspektivon pri la vivo, rifuzante tion, kion li konsideris "la hibrida urba mondo" por "la mondo de niaj naciaj realaĵoj". Laŭ la analizo de Călinescu, tio signifas, ke, kiel lia antaŭulo, la konservativa Eminescu, Sadoveanu kredis, ke la urboj estis viktimoj de la "supermetita kategorio" de eksterlandanoj, precipe tiuj, kiuj administras lupagojn. Post la ribelo de la kamparanoj en 1907
, Sadoveanu sendis raporton al sia ministro pri edukado Spiru Haret, informante lin pri la stato de kampara edukado, kaj, preter tio, pri la problemoj alfrontataj de vilaĝanoj en Moldavio. Ĝi diris: "La luantoj kaj terposedantoj, sendepende de sia nacieco, mokas la laboregojn de la rumanoj. Ĉiu "surtucar" [t.e. urbanizita persono] en la vilaĝo, urbestroj, notarioj, paper-puŝistoj, senhonte [kaj] senkompateme melkas tiun laktan bovinon. Al ili aliĝas la pastro, kiu [...] malkonsentas kun la instruisto". Kun "Neamul Șoimăreștilor", la ŝarĝoj de feŭda socio kaj merkantilismo, plejparte la limigo de ekonomiaj rajtoj, fariĝis fona temo en lia fikcio, kiu poste prezentis Stefanon la Grandan kiel la originan ĉampionon de socia justeco ("Frații Jderi"). Dum la plej granda parto de lia 1-a Mondmilito-agado, Sadoveanu ankaŭ sekvis la Rusfobion de la Poporanistoj kaj malŝatis la flankon de la Interkonsento, priskribante la naciajn politikojn de la Rusa Imperio en Besarabio kiel multe pli barbaraj ol la regado de Aŭstrio-Hungario super Transsilvanio. En 1916, li subite ŝanĝis al la Entente-tendaro: lia entuziasmo kiel propagandisto estis tuŝita de konflikto post kiam Rumanio spertis masivajn malvenkojn; Sadoveanu mem forlasis la Entente-kaŭzon antaŭ 1918, kiam li estis malmendita, kaj rekomencis sian flirtadon kun la germanofilo de Constantin Stere.