Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Pro daŭraj strikoj en Italio, Ferrari povis permesi al si eniri nur du aŭtojn (Ferrari P3s) por la 1966 24 Horoj de Le Mans
anstataŭ la kutimajn tri prototipojn. Necerteco kaj konfuzo ĉirkaŭas postajn okazaĵojn kaj iliajn sekvojn, kaj kelkaj malsamaj klarigoj estis proponitaj en la jardekoj poste. La rakonto klarigita fare de Ferrari tiutempe deklaras ke sub Le Mans-reguloj en 1966 ĉiu aŭto estis permesita nur du ŝoforoj. Surtees estis preterlasita de la ŝoforo-renkontiĝo kun unu fabriko Ferrari por esti veturita de Mike Parkes kaj Ludovico Scarfiotti, kaj la alia de Jean Guichet kaj Lorenzo Bandini. Kiam Surtees pridubis Ferrari teammanaĝero Eugenio Dragoni kiel al kial, kiel la Ferrari teamestro, li ne estus permesita konkuri, Dragoni rakontis Surtees ke li ne sentis ke li estis plene taŭga por veturi en 24-hora eltenado vetkuro pro la vundoj kiujn li suferis malfrue en 1965. Tamen, Surtees mem priskribis la aferojn iom malsame. En lia memoro, kiam la parigoj estis sciigitaj li devis veturi kune kun Scarfiotti. Kiel la pli rapida ŝoforo de la du, Surtees argumentis ke li devus preni la unuan stinton kaj "provi rompi" la Ford-opozicion veturante "plene de la komenco". Dragoni neis la peton de Surtees kaj insistis, ke Scarfiotti komencu, supozeble por plaĉi al la prezidanto de Fiat Gianni Agnelli, la onklo de Scarfiotti, kiu ĉeestis kiel spektanto. Ĉiuokaze, la decido kaj posta manko de subteno de Enzo Ferrari mem profunde ĉagrenis al Surtees kaj li tuj forlasis la teamon. Tiu decido probable kostis kaj Ferrari kaj Surtees la Formulo 1 Ĉampioneco en 1966. Ferrari finis dua post Brabham-Repco en la Konstruistoj Ĉampioneco kaj Surtees finis dua post Jack Brabham en la Ŝoforoj Ĉampioneco. Surtees finis la sezonon veturante por la teamo Cooper-Maserati, gajnante la lastan vetkuron de la sezono.