Antaŭ la israelaj leĝdonaj elektoj en 1988, Netanyahu revenis al Israelo kaj aliĝis al la Likud-partio. En la internaj elektoj de la Likud, Netanyahu estis metita kvina en la partia listo. Poste li estis elektita kiel Knesset-membro de la 12-a Knesset, kaj estis nomumita kiel vicministro de la ministro pri eksterlandaj aferoj Moshe Arens, kaj poste David Levy. Netanyahu kaj Levy ne kunlaboris kaj la rivaleco inter la du nur intensiĝis poste. Dum la Golfa Milito frue en 1991, la flue anglalingva Netanyahu aperis kiel la ĉefa proparolanto de Israelo en amaskomunikilaj intervjuoj en CNN kaj aliaj novaĵaj kanaloj. Dum la Madrida Konferenco de 1991
Netanyahu estis membro de la israela delegacio gvidata de ĉefministro Yitzhak Shamir. Post la Madrida Konferenco Netanyahu estis nomumita kiel vicministro en la oficejo de la israela ĉefministro.