Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Faŝismo iĝis influa en Bulgario dum la 1930-aj jaroj, kiam la parlamenta demokratio malsukcesis. En majo 1934 bulgara puĉo
estis aranĝita de la Zveno armea organizo, helpita de la bulgara armeo, kiu aboliciis politikajn partiojn entute. Kiel rezulto, la malgranda bulgara Nacia Socialisma Laborista Partio malaperis. Tamen en aprilo 1935, la oficiroj estis anstataŭigitaj de caro Boris. Ekde tiam, la caro decidis preni la potencon en siajn proprajn manojn, dum elektoj estis okazigitaj en 1939 sur senpartia bazo. Tio estis ia "reĝa diktatoreco" simila al tiu efektivigita de Aleksandro la 1-a de Jugoslavio inter 1929 kaj 1931. En 1940, post kiam Bulgario eniris la novan militon sur la flanko de la Akso, la reĝimo estis instituciigita per kreado de faŝisma amasjunularmovado nomita Brannik. Kvankam tiu organizo fariĝis nombre granda, Bulgario ne evoluigis entreprenan ekonomian sistemon esenca por faŝismo nek iuj plenkreskaj ekvivalentoj kiel sindikatoj aŭ milicoj estis kreitaj. Kontraŭjuda propagando iom post iom intensiĝis en Bulgario, kio kondukis al la enkonduko de antisemita leĝo. Boriso la 3-a timis la uzon de tiuj organizoj kiel rimedo de premo de Germanio kaj serĉis limigi siajn kontaktojn kun germanaj oficialuloj. Boris mortis en 1943 kaj estis anstataŭigita de reganta konsilio, dum ĝi mem estis faligita la venontan jaron, igante la landon nun flanke de la aliancanoj. En septembro 1944, la Zveno kaj la kontraŭ-aksa Patruja Fronto konstruis novan puĉon. Tiel, faŝismo montriĝis konsiderinde malpli sukcesa en Bulgario ol en 2-a Mondmilito Rumanio, Hungario, Kroatio aŭ Serbio.