Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Ĝi ricevis la Premion de la Floto de la Aera Flugilo Atlantika Ĉefo de Naval Operations Safety por 1972. Kiel rezulto de la taktikaj klopodoj de la eskadro en 1973 kaj 1974, VP-26 ricevis la Kapitanon Arnold Jay Isbell Trophy por plejboneco en kontraŭsubmara militado. En 1975, la eskadro estis implikita en la festado de la Usono Bicentenario. Aldone al flugado de 13-stela vosto sur ilia aviadilo, pli ol 100 viroj kaj virinoj de VP-26 entreprenis la eksteran renovigon de la Pejepscot Muzeo en Brunswick, Majno, gajnante la eskadron mararmean Bicentennial Command-nomumon. Kiel la nura aktiva-deĵora ducentjara eskadro de la floto, la dividita-eja deplojo en 1976 al NS Rota kaj Lajes Field donis al VP-26 la ŝancon montri ĝiajn ducentjarajn kolorojn tra la Mediteranea Maro, Eŭropo kaj la Norda Atlantiko. La eskadro ricevis la Premion de Ora Ŝlosilo por supera atingo en aviadila prizorgado kaj preteco kaj la Kapitano Arnold Jay Isbell Trophy por 1976. En septembro 1977, VP-26 estis deplojita al pluraj lokoj ĉie en la Norda Atlantiko. Ĉefe bazita ĉe NAS Bermuda kaj Lajes Field, la eskadro havis malligojn en la Panama Kanalo-Zono
, RAF Ascension Island, NAS Guantanamo Bay, NAS Keflavik kaj NS San Juan. Kunordigitaj operacioj elstarigis tiun deplojon, ĉar flugteamoj partoprenis en kelkaj ASW-ekzercoj kun NATO kaj Allied Naval Forces. Revenante al NAS Brunswick frue en 1978, VP-26 ricevis la Meritorian Unit Commendation, la Arĝentan kaj Golden Anchor Awards por retenado de plejboneco, kaj la CNO Aviation Safety Award por operacioj en 1976 kaj 1977. En marto 1979 VP-26 komencis transiri de la P-3B al la P-3C Ĝisdatigo II, kiu integrigis la plej malfrua en aviadiko kaj armilsistemoj (inkluzive de turret-surĉevala infraruĝa detektilo kiu malleviĝis de la nazo por identigi celojn tage aŭ nokte, kaj AGM-84A Harpoon misilkapablo).