La 24-an de februaro 1880, ĉirkaŭ 11,000 viroj en 19 ŝipoj, protektitaj de "Blanco Encalada", "Toro", kaj "Magallanes" kaj du torpedoboatoj, velis de Pisagua. Du tagojn poste, la 26-an de februaro, la ĉilianoj alvenis de Punta Coles, proksime de Pacocha, Ilo. La alteriĝo daŭris plurajn tagojn por finiĝi sed renkontis neniun reziston. La perua komandanto, Lizardo Montero, rifuzis provi forpeli la ĉilianojn de la promontoro, kiel la ĉilianoj atendis. La 22-an de marto, 3,642 ĉiliaj soldatoj venkis 1,300 peruajn soldatojn en la Battle of Los Ángeles (Batalo de Los Ángeles), tranĉante ajnan rektan peruan provizon de Lima al Arica aŭ Tacna (provizado estis ebla nur tra la longa vojo, tra Bolivio). Post la Batalo de Los-Anĝeleso, nur tri aliancitaj pozicioj restis en suda Peruo: la 2-a armeo de generalo Leyva ĉe Arequipa (inkluzive de kelkaj pluvivantoj de Los-Anĝeleso), la 7-a kaj 8-a dividadoj de Bolognesi ĉe Arica, kaj ĉe Tacna la 1-a armeo. Tiuj fortoj estis sub la rekta komando de Campero. Tamen, la nombroj pruvis sensignifaj, ĉar la peruaj estis nekapablaj koncentri soldatojn aŭ eĉ moviĝi de siaj garnizonoj. Post transiro de dezerto, la 26an de majo la ĉilia armeo (14,147 viroj) detruis la aliancan armeon de 5,150 bolivianoj kaj 8,500 peruananoj en la Batalo de Tacna
Ĉu vi ne scias? La bezono de haveno proksime de la armeo por provizi kaj plifortigi la soldatojn kaj evakui la vunditojn devigis la ĉilian komandon koncentriĝi sur la restanta perua fortikejo de Arica. La 7-an de junio, post la Batalo de Arica, la lasta perua bastiono en la Tacna Sekcio falis. Post la kampanjo de Tacna kaj Arica, la peruaj kaj boliviaj regulaj armeoj plejparte ĉesis ekzisti, kaj Bolivio efike forlasis la militon.