Resumu la artikolon:  Arsenalo, por ŝanĝi, rezultis kun spuro de disciplino. Ili ludis kun trankvilo. Unufoje, la teamo de Arsene Wenger rifuzis kaptiĝi al la rapidego de gloro. Ili faris ĉion saĝe. Tio ne ĉiam estis la kazo. Eble la lecionoj estis lernitaj de la atako de la malpeza brigado tri semajnojn antaŭe. Dek kvin sinsekvaj jaroj de ĉampioneca venkado kaj ankoraŭ lernado de gravaj lecionoj. Parolu pri malrapida akcepto. Tiaj kvalitoj devus esti enradikiĝintaj en la ŝtofo de la klubo je tiu punkto. Arsene Wenger rigardas kiel venkon de sia teamo en Monako - sed tio ne estis sufiĉe por progreso al la lasta ok. Olivier Giroud donis esperon al la pafiloj, finante kun aplomo por pliigi la nervojn inter la hejma flanko. Aaron Ramsey elpaŝis de la benko por kapti malstreĉitan pilkon en la skatolo por egaligi la egalecon en la agregato. Post la fiasko en la Emirates-stadio en la unua etapo, ili lernis ne ripeti siajn erarojn, sed tio ne helpis ilin. La teamo de Wenger konservis puran tabulon kaj trafis du fojojn kontraŭ defendo, kiu ricevis nur unu fojon en siaj antaŭaj 12 hejmmatĉoj, sed ĝi estis sensignifa. Anstataŭe, jen alia spektaklo de preskaŭ-mortigo kiu povas esti vidita en nia kolekto. Ekzistis la ruĝa karto de Robin van Persie kaj la malfrua ŝanco de Nicklas Bendtner en Barcelono kaj tiu 2-0 venko en Munkeno kontraŭ Bayern, karbona kopio de tiu ĉi remizo, antaŭ du jaroj. Ekzistis la kvar goloj de Lionel Messi en 2010, kiam la Barca de Pep Guardiola estis ĉe sia pinto, la puno koncedita de Kolo Toure ĉe Liverpool kaj preskaŭ-maltrafi kontraŭ AC Milan, kiam Wenger koleris kontraŭ la arbitraciisto, perdis per kvar en la San Siro. Denove estis multe da "ĉu". Kio, se Alexis Sanchez estus punita anstataŭ esti arestita pro plonĝado? Kio, se la pafo de Danny Welbeck ne trafis Aymen Abdennour kaj deturniĝis larĝe antaŭ la duono? Kio se Danijel Subasic ne eltiris tiun el la supra angulo en la lastaj minutoj? Kio se Arsenal lernus kiel trakti du-piedajn knokaŭtajn kravatojn kontraŭ altkvalita opozicio?...
Por ŝanĝo, Arsenal agis kun spuro de disciplino. Ili ludis kun pozo. Unufoje, la teamo de Arsene Wenger rifuzis kapti la logon de la rapidego de la gloro. La ludantoj de Wenger pruvis ke ili havas pli da matureco ol videblas dum la patosa unua etapo. Ankaŭ Olivier Giroud pruvis, ke la nokto de maltrafitaj ŝancoj estis ia aberacio meze de varma strio de formo.