Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1993, la Bluaj Ĝajsoj havis sep Ĉiajn Stelojn: eksterteranoj Devon White kaj Joe Carter, interteranoj John Olerud kaj Roberto Alomar, elektita batisto Molitor, kaj plie komenca ĵetisto Pat Hentgen, kaj pli proksima Duane Ward. En aŭgusto, la Jays akiris iaman nemesis Rickey Henderson de la Atletiko. La Bluaj Ĝoj atingis rekordon de 95 kontraŭ 67, sep matĉoj antaŭ la Novjorkaj Jenkioj, gajnante sian trian sekvan titolon. La "Jays" venkis la "Chicago White Sox" kvar ludojn kontraŭ du en la ALCS
Kaj poste la Filadelfianoj, kvar matĉojn kontraŭ du por la dua venko en la Monda Ĉampioneco. La Monda Serio havis plurajn ekscitajn ludojn, inkluzive de ludo 4, ludita sub iometa pluvo, en kiu la Bluaj Ĝoj revenis de deficito de 14<unk>9 por gajni 15<unk>14 kaj preni 3 ludojn al 1 antaŭeco en la serio. Ĝi restas la plej alt-poentanta ludo en la historio de la Monda Serio. En la sesa matĉo en Toronto, la Bluaj Ĝajsoj gvidis je 5 kontraŭ 1, sed rezignis pri 5 kuroj en la sepa ludperiodo por perdi je 6 kontraŭ 5. En la fino de la naŭa ludperiodo, Joe Carter trafis unu-for, tri-kurita piediranta hejmkurado por konkeri la serion de Phillies pli proksima Mitch Williams. Nur la dua Monda Serio-gajnanta piediranta hejmkurado en la historio de Grandaj Ligoj de Basbalo (post Bill Mazeroski en Ludo 7 en 1960), la trafo de Carter diferencis de la unua en tiu Toronto, dum ne alfrontante eliminon, estis malantaŭa en la fundo de la 9-a. La hejm-kurado ankaŭ estas memorinda pro la alvoko de la malfrua Blue Jays-dissendanto Tom Cheek: