Poste, dum la kampanjoj de la Unua Mondmilito, Lecca estis kapitano de la munici-sekcio en la 22-a dividado, kiu retiriĝis kun la resto de la armeo en okcidentan Moldavion. Ankaŭ dum tiu paŭzo, revuo de lia, "Dandanaua" ("La Mishap") estis enscenigita de Maksimiliano en germane okupita Bukareŝto.
Ĝi estis nuligita post raportoj ke ĝi mokis la okupantojn. Dum resaniĝado en Podu Iloaiei vintre 1916, Lecca montris signojn de malfortiga malsano (foje priskribita kiel milita vundo), konfesante al Ludovic Dauș ke li malrapide mortis, sed ankoraŭ esperante trovi miraklan kuracon. Malfunkciigita somere de 1917, li vivis en Iași, kun Natalia Lecca kiel sia flegistino. Inter liaj lastaj verkoj estis alia volumo de poezio, "Simpla" ("La Simpla"). Preskaŭ tute paralizita en 1918, li daŭre estis konscia kaj reagema kvankam, kiel Iorgulescu memoras, li estis socie morta.