Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - John W. Dawson revenis al Joggins en la somero de 1853 sen Charles Lyell, kiu estis dungita por labori por la Monda Foiro de 1853
en Novjorko. Dawson daŭre esploris la Joggins Formation sole, kaj la 2an de novembro 1853 sendis sian kompletigitan enketon al Lyell. Dawson asertis ke liaj kaj Lyell eltrovaĵoj kongruis kun tiuj faritaj de William Logan, kaj antaŭ 1855 Dawson jam ne uzis sian propran enketon kaj komencis fidi nur je tiu de Logan kiel referenco. En 2005 revizio de iliaj respektivaj enketoj, estis determinite ke la laboro de Dawson kaj Lyell estis pli preciza ol tiu de Logan. "Hylonomus lyelli" estis malkovrita ĉe la Joggins Klifoj de Dawson kaj formale priskribita en 1859. Nomita en honoro de lia kolego, Charles Lyell, la specio poste estis rekonita kiel la plej malnova konata reptilo kaj fariĝis la provinca fosilio de Nov-Skotio. Fosilia trako kiun Dawson malkovris en 1866 estis iam kredita esti farita de la plej granda konata senvertebrulo "Arthropleura", sed Dawson poste trovis la trakon sufiĉe klara por esti asignita al sia propra specio: "Diplichnites aenigma". Dawson dediĉis grandan parton de sia kariero al la studo de la Formacio Joggins kaj denove revenis en 1877, entreprenante ekspedicion financita de la Reĝa Societo por serĉi pliajn specimenojn enkonstruitajn en la fosiliaj arboj. Eksplodiloj estis detonitaj ĉe Coal Mine Point, malkovrante dudek kvin likopsid arbojn; de tiuj, dek kvin enhavis vertebrulajn fosiliojn reprezentantajn pli ol cent specimenojn, la plej grandan ununuran kolekton de paleozoaj tetrapodoj iam trovitaj. Dawson kaj Lyell elpensis multajn teoriojn tra la jaroj por klarigi kial tiom da bestoj kolektiĝis tie. La unua sugesto estis, ke la estaĵoj kuŝis, sed oni ankaŭ sugestis, ke ili mortis aliloke kaj estis ellavitaj en la trunkojn per akvo. Finfine, Dawson kredus, ke la bestoj falis en la bagaĝujon kaj mortis tie, nekapablaj eskapi.