Kompletigu la sekvan frazon: Tiu masiva terrabato en la deknaŭa jarcento baldaŭ ekigis serion de kamparaj ribeloj tra Meksiko "de la 1840-aj jaroj ĝis la
la meksika revolucio de 1910". Akademiulo Florencia Mallon proponis ke, en respondo, indiĝenaj komunumoj evoluigis "sian propran popularan Liberalismon, unu kiu rekonis komunumajn instituciojn kaj posedaĵon, kaj kiu difinis civitanecon en esprimoj kiuj ne ekskludis kulture malsamajn grupojn". En la dua duono de la deknaŭa jarcento kaj frua dudeka jarcento, kun la kreskanta evoluo de la nacia kapitalisma ekonomio kaj industriigo, "indiĝenaj komunumoj estis devigitaj migri al la grandurboj" kaj "grandaj bienoj". Kiel rezulto de tiu procezo, multaj fariĝis sentribaj kiam ili "adoptis la hispanan kiel sian ĉefan lingvon kaj forlasis sian tradician senton de etna identeco, ŝanĝante sian fidelecon al la nacia identeco konstruita de la [meksika] ŝtato". Estis en tiu procezo, ke "interaj [indiĝenaj] komunumoj ankaŭ ŝanĝis sian lingvon, kaj sian etnan memidentigon, de indiano al mestizo". Tio estas reflektita en la statistikoj de la epoko. Dum en 1808, indianoj kaj mestizoj estis taksitaj konsisti el 60% kaj 23% de la populacio respektive, antaŭ 1885 tio estis 38% kaj 43%, kaj antaŭ 1921 tio estis 29% kaj 59%. De 1808 ĝis 1921, oni taksas, ke ĉirkaŭ 3 milionoj da homoj spertis tiun kulturan kaj etnan transformiĝon de indiano al mestizo, kio estis ĉirkaŭ 1/3 aŭ 1/4 de la tuta loĝantaro de la lando tiutempe.