Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Ĉe la ekapero de la Franca Revolucio la svisaj soldatoj estis, kiel almenaŭ nominale eksterlandanoj, ankoraŭ konsiderataj pli fidindaj ol siaj francaj ekvivalentoj en tempo de civila agitado. Sekve, svisaj regimentoj konsistigis signifan proporcion de la reĝaj trupoj vokitaj al Parizo fare de Ludoviko la 16-a en frua julio 1789. Svisan grenadistaron de la Salis-Samade-regimento oni sendis por plifortigi la garnizonon de la Bastille-malliberejo, baldaŭ antaŭ ol ĝi estis sieĝita de la mafio.
Ĉu vi ne scias? La svisaj kaj aliaj reĝaj trupoj poste estis retiritaj al siaj limgarnizonoj. Dum la venontaj jaroj la Ernest Regimento aparte alfrontis serion de kolizioj kun lokaj civitanoj, kulminante per du-taga batalo kun la milico de Marsejlo en 1791. Tiu indiko de kreskanta populara indigno kontraŭ la svisoj igis la Kantonon de Berno revoki la senarmigitan regimenton. Alia svisa regimento, la Chateauvieux, ludis gravan rolon en la Nancy-afero (ribelo) de 1790 kaj 23 el ĝiaj soldatoj estis ekzekutitaj, post testo de siaj propraj svisaj oficiroj. La svisa gardistaro tamen restis lojala kaj estis masakrita la 10an de aŭgusto 1792, kiam la mafio atakis la Palacon Tuileries, kvankam Ludoviko la 16-a jam forlasis la konstruaĵon. La dek unu svisaj regimentoj de liniinfanterio estis dissolvitaj sub dekreto pasita de la franca Asembleo la 20an de aŭgusto 1792. Pli ol tri mil svisaj soldatoj transdonitaj individue al francaj unuoj kaj daŭre en servo. Tamen, multaj el la ordinaraj soldatoj revenis al Svislando, kie oni devis preni rimedojn por provizi al ili helpon kaj reintegriĝon en la kamparan socion, el kiu plej multaj estis tiritaj.