Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La Simfonio N-ro 7 en C-maĵora, Op. 60, de Dmitri Ŝostakoviĉ, moknomita la Leningrad, estis komencita en Leningrado, kompletigita en la urbo Samaro (tiam konata kiel Kujbiŝev) en decembro 1941, kaj premieris en tiu urbo la 5-an de marto 1942. Komence dediĉita al Lenin, ĝi estis poste submetita en honoro de la sieĝita urbo Leningrado, kie ĝi unue estis ludita sub severaj cirkonstancoj la 9-an de aŭgusto 1942, dum la sieĝo de germanaj kaj finnaj trupoj.
fortoj. La "Leningrado" baldaŭ iĝis populara kaj en Sovet-Unio kaj en Okcidento kiel simbolo de rezisto al faŝismo kaj totalismo, dank'al la komponisto mikrofilmanta la poentaron en Samaro kaj ĝia sekreta transdono, tra Teherano kaj Kairo, al Novjorko, kie Arturo Toscanini gvidis elsendan prezenton (la 19-an de julio 1942) kaj la revuo "Time" metis Ŝostakoviĉ sur ĝian kovron. Tiu populareco iom malpliiĝis post 1945, sed la verko ankoraŭ estas konsiderata kiel grava muzika testamento al la 27 milionoj da sovetiaj homoj, kiuj perdis siajn vivojn en la Dua Mondmilito, kaj ĝi ofte estas ludata en Leningrada Tombejo, kie duona miliono da viktimoj de la 900-taga Sieĝo de Leningrado estas entombigitaj.