Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La strategia pozicio de Ardenoj igis ĝin batalkampo por eŭropaj potencoj dum jarcentoj. Granda parto de la Ardenoj estis parto de la Duklando (ekde 1815, la Granda Duklando) de Luksemburgio, membroŝtato de la Sankta Romia Imperio, kiu ŝanĝis manojn multfoje inter la potencaj dinastioj de Eŭropo. En 1793 revoluciema Francio aneksis la tutan areon, kune kun ĉiuj aliaj teritorioj okcidente de la Rejno. En 1815, la Viena Kongreso, kiu traktis la politikajn sekvojn de la Napoleonaj Militoj, restarigis la antaŭan geografian situacion, kun la plej granda parto de la Ardenoj iĝante parto de la Granddukejo de Luksemburgio. Post la revolucio de 1830
, kiu rezultigis la establadon de la Regno de Belgio, la politika estonteco de la Ardenoj iĝis temo de multe da disputo inter Belgio, Luksemburgio, kaj Nederlando, same kiel implikante la nuntempajn grandajn potencojn de Francio, Prusio, kaj Britio. Kiel rezulto, en 1839, la Granddukejo de Luksemburgio cedis la plej okcidentajn 63% de sia teritorio (estante ankaŭ la ĉefa parto de la Ardenoj) al la nova Regno de Belgio, kiu nun estas ĝia Luksemburgia Provinco.