Kompletigu la sekvan frazon: Antaŭite de la Sherut Avir, la aerarmeo de la Haganah, la israela aerarmeo estis oficiale formita la 28-an de majo 1948, baldaŭ post kiam Israelo deklaris ŝtaton kaj trovis sin sub
tuja atako de siaj arabaj najbaroj. Komence, ĝi estis kunmetita el miksaĵo de civilaj aviadiloj konfiskitaj aŭ donacitaj kaj transformitaj por milita uzo. Diverseco de malnoviĝintaj kaj superfluaj eks-monda milito II-batalaj aviadiloj estis rapide havigitaj per diversaj rimedoj <unk> kaj laŭleĝaj kaj kontraŭleĝaj <unk> por kompletigi tiun floton. La spino de la IAF konsistis el 25 Avia S-199s (aĉetitaj de Ĉeĥoslovakio, esence Ĉeĥoslovaka-konstruita Messerschmitt Bf 109s) kaj 60 Supermarine Spitfire LF Mk IXEs, la unua el kiuj, "Israelo 1" estis loke kunvenita de britaj forlasitaj rezervaj partoj kaj savita motoro de egipta Spitfire kun la plej granda parto de la resto aĉetita de Ĉeĥoslovakio. Kelkaj spitfires estis transportitaj de Žatec bazo kodita "Zebro" kie pilotoj ankaŭ ricevis preliminan flugtrejnadon, dum aliaj estis transportitaj per maro. Kreivo kaj eltrovemo estis la fruaj fundamentoj de israela armea sukceso en la aero, prefere ol teknologio (kiu, ĉe la komenco de la IAF, estis ĝenerale malsupera al tiu uzita de la kontraŭuloj de Israelo). Multaj el la unuaj pilotoj de la IAF en 1948 estis eksterlandaj volontuloj (kaj judaj kaj ne-judaj) kaj veteranoj de la Dua Mondmilito, kiuj volis kunlabori kun la lukto de Israelo por ĝia sendependeco. La humilaj komencoj de la IAF igis ĝiajn unuajn aervenkojn aparte imponaj kaj rimarkindaj.