Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En la fruaj jaroj de la eniro de Ameriko en la Dua Mondmilito, la usona militistaro starigis fruajn avertajn radarajn ekipaĵojn laŭ la marbordoj pro zorgoj pri la defendo de la lando kontraŭ malamikaj bombistoj. Post la surpriza atako kontraŭ Pearl Harbor, la oficistoj timis, ke la malamiko eble celas la Panaman Kanalon
precipe pro ĝia graveco en ligo de armeaj kaj ŝipvojoj de Atlantiko kaj Pacifiko. Ĉar la okcidenta enirejo al la Kanalo-Zono ne havis iujn ajn proksimajn surterajn areojn uzeblajn kiel radarejoj, la enirejo estis gardata de piketŝipoj portantaj radarojn. Antaŭ 1942, pensoj ŝanĝis de pasiva aera defendo al Aliancitaj ofensivoj, kaj la armeaj gvidantoj en la aerarmeo emfazis la bezonon de porteblaj longdistancaj aviadildetektiloj dum siaj bataloj en la Pacifiko. Tamen, la usona radara ekipaĵo tiutempe havis frekvencan plafonon de 200 megacikloj, kio igis ilin ne nur vundeblaj al surprizaj atakoj de malalte flugantaj aviadiloj, sed ankaŭ ekstreme dikaj kaj malfacile reduktitaj.