Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Sanjabi kaj Allahyar Saleh gvidis la Iranan Partion, naciisman, progreseman, maldekstreman kaj kontraŭsovetian grupon, en la 1950-aj jaroj. La partio fariĝis parto de la Nacia Fronto. Sanjabi estis lojala subtenanto de Mohammad Mossadegh kaj li poste funkciis kiel ministro pri edukado sub Mossadegh en 1952. Mossadegh gvidis la movadon por naciigi la brita-kontrolitan naftindustrion en Irano (kiu, post naciigo, iĝis konata kiel la Nacia Irana Naftokompanio) kaj post kiam tio estis plenumita, li okupiĝis pri varmega batalo kun la britoj (kiuj antaŭe kontrolis la naftindustrion kaj deziris reaserti kontrolon pri ĝi) kaj kun la fortoj kunvenantaj ĉirkaŭ Mohammad Reza Shah (la reĝo de Irano kiu kontraŭis la politikojn de Mossadegh rilate al la britoj, same kiel la klopodojn de la ĉefministro limigi la potencon kaj influon de la ŝaho). Post la puĉo de la CIA kaj MI6 kontraŭ Mossadegh,
En aŭgusto 1953 kaj restarigis la ŝaho sur la trono, Sanjabi, kune kun aliaj Mossadegh-subtenantoj, iris en opozicion kontraŭ la reĝimo de la ŝaho. Li estis peze implikita en la formado de la Dua Nacia Fronto en 1960. La rekonstruita Nacia Fronto devis resti aktiva dum kvin jaroj, sed sub ĉiam pli malboniĝantaj cirkonstancoj. Malgraŭ ĝiaj moderaj postuloj pri elektaj reformoj kaj Ŝaho, kiu "reĝus kaj ne regus", la Ŝaho rifuzis toleri la agadojn de la Fronto. Liaj potencaj sekurecaj taĉmentoj, precipe la fifama SAVAK, silentigis Sanjabi kaj aliajn laikajn demokratojn. Pro tio kaj diversaj aliaj faktoroj, ĝi dissolviĝis antaŭ 1965. La fronto devis resti neaktiva ĝis la malfruaj 1970-aj jaroj. Ĝi estis revivigita fine de 1977 de Sanjabi kiel ĝia gvidanto.