Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Post la armistico
En junio 1940, la franca Protektorato de Tunizio iĝis parto de Vichy France, la nova franca ŝtato regita de la kolabora marŝalo Philippe Pétain dum la okupo de Francio fare de Nazia Germanio en la Dua Mondmilito. Sub la regulo de la kolaboraciisma reĝimo de Pétain, la judoj de Vichy-Francio kaj Vichy-Tunisio estis submetitaj al la du antisemitaj "Statutoj de la Judoj" (judaj Statutoj de la 3-a de oktobro 1940 kaj la 2-a de junio 1941), kiel la judoj en kontinenta Francio. Tiel, diskriminacia leĝaro difinis la judojn, limigis ilin en la publika servo, en instruejoj kaj ĵurnalismo, kaj en liberalaj profesioj (numerus clausus), nombris ilin (juda censo), kaj devigis ilin registri sian posedaĵon por poste ariiĝi. Sekve, la judoj trovis sin en sia antaŭa malsupera statuso de "nativeco" kaj estis malriĉaj. En aŭgusto 1941, Xavier Vallat, estro de la Oficejo por Judaj Aferoj ("Commissariat Général aux Questions Juives"), venis de Metropolitena Francio por kontroli la aferon de la juda demando. Laŭ artikolo en la retejo de la United States Holocaust Memorial Museum (USHMM) "La historio de la holokaŭsto en la tri nordafrikaj teritorioj de Francio (la tri departementoj, 91, 92, kaj 93, en la franca Alĝerio, la du francaj protektoratoj de Maroko kaj Tunizio) estas interne ligita al la sorto de Francio dum ĉi tiu periodo". Holokaŭsto-akademiulo Martin Gilbert precizigis ke la persekuto de la judoj de Franca Nordafriko estis integrita parto de la Holokaŭsto en Francio. Franca Maroko, Alĝerio kaj Tunizio en eŭropaj teritorioj en Nordafriko estis konsiderataj parto de Eŭropo, laŭ franca kaj germana dokumento rilata al la Fina Solvo de la Juda Demando.