Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Religiaj bildoj estis atente kontrolataj kiel fakte aŭ eble idolantaj de la komenco de la Reformacio en la 1520-aj jaroj. Martin Luther akceptis kelkajn bildojn, sed malmultaj fruaj nederlandaj pentraĵoj plenumis liajn kriteriojn. Andreas Karlstadt, Huldrych Zwingli kaj Johano Kalvino tute kontraŭis publikajn religiajn bildojn, precipe en preĝejoj, kaj Kalvinismo baldaŭ iĝis la domina forto en nederlanda Protestantismo. Ekde 1520, eksplodoj de reformisma ikonoklasmo ekestis tra granda parto de Norda Eŭropo. Tiuj povus esti oficialaj kaj pacaj, kiel en Anglio sub la Tudoroj kaj la Angla Ŝtatkomunumo, aŭ neoficialaj kaj ofte perfortaj, kiel en la "Beeldenstorm" aŭ "Iconoclastic Fury" en 1566 en Nederlando. La 19an de aŭgusto 1566, tiu ondo de mafiodetruo atingis Genton, kie Marcus van Vaernewijck kronikis la okazaĵojn. Li skribis pri la "Genta Altaro" estanta "prenita en pecojn kaj levita, panelo post panelo, en la turon por konservi ĝin de la tumultuloj". Antverpeno vidis tre ĝisfundan detruon en siaj preĝejoj en 1566, sekvita per pli da perdoj en la Hispana Saketo de Antverpeno
en 1576, kaj plia periodo de oficiala ikonoklasmo en 1581, kiu nun inkludis urbajn kaj gildajn konstruaĵojn, kiam kalvinistoj kontrolis la urbodelegitaron.