Kompletigu la sekvan frazon: La averaĝa vivdaŭro de blankkapaj agloj en la sovaĝejo estas ĉirkaŭ 20 jaroj, kaj la plej maljuna konfirmita estis 38-jaraĝa. En kaptiteco ili ofte vivas iom pli longe. En unu kazo kaptita individuo en Novjorko vivis dum preskaŭ 50 jaroj. Same kiel grandeco, la averaĝa vivdaŭro de aglo-populacio ŝajnas esti influita de ĝia loko kaj aliro al predo. Ĉar ili ne plu estas tre persekutataj, la mortokvanto de plenkreskuloj estas tre malalta. En unu studo pri floridaj agloj, plenkreskaj kalvaj agloj havis laŭdire 100%-an jara postvivofteco. En Prince William Sound en Alasko, plenkreskuloj havis ĉiujaran postvivon de 88% eĉ post la
Eksono Valdez naftodetruo negative influis aglojn en la areo. El 1,428 individuoj el la tuta teritorio nekropsiitaj de la Nacia Sancentro pri Sovaĝaj Bestoj de 1963 ĝis 1984, 329 (23%) agloj mortis pro traŭmato, ĉefe trafiko kun dratoj kaj veturiloj; 309 (22%) mortis pro pafo; 158 (11%) mortis pro veneniĝo; 130 (9%) mortis pro elektrokado; 68 (5%) mortis pro kapto; 110 (8%) pro emacio; kaj 31 (2%) pro malsano; kaŭzo de morto estis nedeterminita en 293 (20%) kazoj. En ĉi tiu studo, 68% de la mortoj estis kaŭzitaj de la homo. Hodiaŭ oni kredas, ke la aglo-pafado estas konsiderinde reduktita pro la protektita statuso de la specio. En unu kazo, plenkreska aglo esploranta peregrine falkon neston por predoj daŭrigis konvulsion de plonĝanta gepatro peregrine, kaj finfine mortis tagojn poste de ĝi. Frua naturhistoria vidbendo prezentanta pumon ("Puma concolor") embuskante kaj mortigante nematuran blankan aglon manĝantan kuniklan kadavron estas videbla interrete, kvankam ĉi tiu filmo eble estis enscenigita.