Kun la konkero de Peruo fare de la hispanoj, la hispana sistemo de regado utiligis indiĝenajn gvidantojn kiel mediaciistojn por mobilizi laboron kaj tributon de siaj komunumoj por livero al hispanoj aljuĝitaj tiuj avantaĝoj en "encomienda". La sistemo unue estis efektivigita en la karibaj insuloj, kie tiaj gvidantoj estis nomitaj "caciques", tiam Meksiko, kie la Arawak-esprimo "cacique" estis etendita, kaj tiam en la anda regiono, kie la esprimo "kuraka" persistis. Indiĝenaj elitoj konservis siajn poziciojn tiel longe kiel ili ludis sian asignitan rolon. En la malfrua dekoka jarcento, la pliigita impostado de indiĝenoj metis premon sur la fidelecon de "kurakas" al siaj propraj komunumoj kaj ilia deziro konservi sian statuson en la kolonia ordo. La ribelo de Tupac Amaru en 1781
, gvidita de "kuraka", José Gabriel Condorcanqui, konata kiel Tupac Amaru II, estis la plej grava defio al la hispana kolonia ordo en la Andoj ekde la hispana konkero.