Kompletigu la sekvan frazon: Kvankam Chávez inspiris aliajn movadojn en Latin-Ameriko por sekvi sian modelon de "chavismo" en provo transformi Sud-Amerikon, ĝi poste estis vidita kiel nekonstanta kaj lia internacia influo iĝis troigita. Li reorientis la eksteran politikon de Venezuelo al la ekonomia kaj socia integriĝo de Latin-Ameriko per enkonduko de duflankaj komercaj kaj reciprokaj helpaj interkonsentoj, inkluzive de lia tiel nomata "nafta diplomatio", kiu igis Venezuelon pli dependa de la uzo de petrolo, ĝia ĉefa krudvaro, kaj pliigis ĝian longtempan vundeblecon. Chávez ankaŭ aliĝis al aŭtoritatemaj nacioj kaj radikalaj movadoj, kiuj estis vidataj kiel kontraŭ-okcidentaj, kun rilatoj kun Kubo kaj Irano iĝantaj aparte gravaj. Aparte la rilatoj inter Venezuelo kaj Usono malboniĝis rimarkeble kiam Chávez fariĝis tre kritika de la usona ekstera politiko, kontraŭbatalante la usonan invadon de Irako en 2003 kaj kondamnante la
NATO gvidis armean intervenon en Libio. La rilatoj iom degelis sub la prezidanteco de Barack Obama en junio 2009, nur por rapide malboniĝi denove baldaŭ poste. Chávez ankaŭ temigis diversajn multnaciajn instituciojn por antaŭenigi sian vizion de latin-amerika integriĝo, inkluzive de Petrocaribe, Petrosur kaj TeleSUR. La duflankaj komercaj rilatoj kun aliaj latin-amerikaj landoj ankaŭ ludis gravan rolon en lia politiko, kun Chávez pliiganta armil-aĉetojn de Brazilo, formante naft-por-spertajn komercajn aranĝojn kun Kubo, kaj kreante unikajn interŝanĝajn aranĝojn, kiuj interŝanĝas venezuelan nafton kontraŭ kontantmanka Argentino viando kaj laktaĵoj. Li ankaŭ amikiĝis kun pariaj ŝtatoj kiel Belorusio kaj Irano. La malsukcesa traktado de la lando sub Chávez malhelpis al Venezuelo fortigi sian pozicion en la mondo.