Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La ekonomio de Peruo dependas de vareksportado, igante la ekonomion en risko pro la prezo-volatileco en la internaciaj merkatoj, kvankam en la lastaj jardekoj la ekonomio komencis diversiĝi. La ekstraktado de tiaj varoj alportis konflikton ene de la lando pro ĝiaj mediaj kaj sociaj efikoj. Komenciĝante en la 1980-aj jaroj, Peruo alfrontis ekonomiajn malfacilaĵojn kiel rezulto de la frua 1980-aj jaroj recesio kaj la pliigita politika perforto.
, kun la registaro de Alan García leĝiganta prezojn, kiuj rezultigis hiperinflacion. En respondo, la armitaj fortoj de Peruo tiam redaktis Plan Verde <unk> operacion por krei neoliberalan, malferman merkatekonomion kun la "totala ekstermado" de malriĉaj peruanoj <unk> kiu estis laŭdire efektivigita de la aŭtoritatema registaro de Alberto Fujimori kune kun receptoj de ekonomiisto Hernando de Soto dum periodo konata kiel "Fujishock". Dum ĉi tiu ŝoko, la kontrolado de prezoj estis nuligita, la privatigo de ŝtataj organizoj okazis kaj la antaŭenigo de eksterlandaj investoj okazis per la forigo de regularoj. La ekonomiaj rimedoj de la registaro de Fujimori, kune kun sia brutala subpremado de politika perforto en Peruo, faris la landon makroekonomie stabila, kvankam la politikoj pliigis suferon inter la malriĉuloj kaj faris malmulton por ŝanĝi la malriĉecon, postlasante polarigitan heredaĵon. La nacio pli lastatempe spertis pliigitan evoluon post la 2000a varbovojo, kun plibonigo de la registaraj financoj, malriĉeca redukto kaj progreso en sociaj sektoroj. La malriĉeco specife malpliiĝis signife <unk> de preskaŭ 60% en 2004 al 20.5% en 2018 <unk> dum la inflacio en 2012 estis la plej malalta en Latin-Ameriko je 1.8%, kun la plej lastatempa jara indico je 1.9% en 2020.