Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La nombro de kluboj kun pagitaj kontraktoj kreskis, kaj kaj la estraro kaj la ludo profesiiĝis. En 1910, por la unua fojo lando turniro implikanta pli ol du naciaj teamoj estis tenita, kvankam ĝi estis neformala kaj ne oficiale rekonita fare de CONMEBOL. La tri matĉoj de la Copa Centenario Revolución de Mayo, inter la gastigantoj Argentino, Ĉilio kaj Urugvajo, estis luditaj en majo kaj junio. Argentino estis la nevenkita gajninto. Tiu turniro ankaŭ estas konsiderata la unua Copa América, aŭ ĝia rekta antaŭulo. La oficiala unua eldono
La Pokalo de Ameriko, tiutempe nomita Campeonato Sudamericano de Fútbol, estis organizita de Argentino en 1916 por festi la centjaran datrevenon de la Argentina Milito de Sendependeco (1810-1818). Kvar landoj partoprenis, kun Brazilo invitita aldone al la antaŭaj partoprenantoj. Urugvajo venkis en du matĉoj, iĝante la unua sudamerika ĉampiono. La tiam 19-jaraĝa Isabelino Gradín estis la plej bona ludanto de Urugvajo, kaj la plej bona golinto de la turniro, kun tri goloj. Unu tagon post la granda venko de Urugvajo en Ĉilio, la ĉilia Futbala Federacio postulis inversigon de la rezultoj, pro la kialo ke du afrikanoj estis en la urugvaja teamo. Gradín, kiu dufoje trafis en tiu matĉo, estis unu, ĉar liaj praavoj estis sklavoj el Lesoto. La protesto de Ĉilio estis finfine malaprobita, kaj Urugvajo estis deklarita la legitima gajninto. La urugvaja teamo venkis en ses el la unuaj dek eldonoj, perdis la finalon unufoje kaj alfrontis protestojn de Ĉilio en du okazoj.