Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La 2an de februaro 1964, Atalanta perdis 7-1 hejme kontraŭ Fiorentina; tio estis la plej malbona hejma malvenko de la klubo. Tiu rezulto kolerigis la adorantojn, postulante polican intervenon por malhelpi perforton inter ili kaj la ludantoj. La taktikaj elektoj de Quario ankaŭ estis pridubitaj, kaŭzante ke li estis maldungita post la matĉo kaj anstataŭigita per Carlo Ceseroli. La klubo finfine finiĝus en la mezo de la poentaro, sed la sezono estis difektita de la morto de Turani la 25an de aprilo 1964. Attilio Vincentini, kiu estis nomumita fare de eks-trejnisto Luigi Tentorio, anstataŭigis lin kiel prezidanto tiun someron. Tentorio forlasis kluban administradon (kaj la mondon de futbalo entute) en 1966 kiam ĉiuj futbalaj kluboj fariĝis akciaj kompanioj, ĉar li fundamente malkonsentis kun tiu ideo. Poste en la 1960-aj jaroj, Atalanta partoprenis en kelkaj kontinentaj (kvankam ne UEFA) konkuradoj: la Intertoto Pokalo (tiam ankaŭ konata kiel la Coppa Piano Karl Rappan) en 1966<unk>67 kaj la Mitropa Pokalo en 1967<unk>68 kaj 1968<unk>69. La sezono 1967-1968 vidis Atalanta nur mallarĝe eskapi de malavanco: Tabanelli, reveninte por dua deĵoro kiel manaĝero en 1967, estis anstataŭigita kiel trejnisto fare de iama kapitano Stefano Angeleri dum la sezono pro malbonaj rezultoj. Post venki al lastminuta 1<unk>0-perdo kontraŭ SPAL en la tria antaŭlasta tago, rezulto kiu ligis ambaŭ klubojn je 22 poentoj, la supervivo de Atalanta estis certigita danke al pli bonaj rezultoj ol ĉi-lasta en la lastaj du matĉoj. Tamen, la klubo ne evitis malavancon en 1969.
, finante kuron de dek sinsekvaj sezonoj en la supra flugo. En februaro 1969, transprenis kiel prezidanto post la eksiĝo de Vicentini, kvankam li estus anstataŭigita kiel prezidanto post nur unu jaro de Achille Bortolotti, kiu jam estis parta akciulo dum pluraj jaroj, sekvante malkonsentojn en administrado inter Bortolotti, Baracchi kaj Massimo Masserini.