Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1625, la hispana armeo estis 230,000 regulaj soldatoj (80,000 en kamparmeoj, 150,000 en garnizonoj), ekskluzive de mararmea personaro kaj milico. La regula hispana armeo kreskis de proksimume 20,000 en la 1470-aj jaroj, al proksimume 300,000 en la 1630-aj jaroj dum la Tridekjara Milito, kiu disŝiris Eŭropon, postulante la rekrutadon de soldatoj el tuta Eŭropo. Kun tiaj nombroj implikitaj, Hispanio havis problemon financi la militinvestojn sur tiom da frontoj. La nepago de soldatoj kondukis al multaj ribeloj kaj okazaĵoj kiel ekzemple la Saketo de Antverpeno
(1576), kiam nepagitaj tercio-unuoj prirabis la nederlandan urbon. La posedaĵoj de Hispanio en Italio kaj la Malalta Countries kontribuis grandajn kvantojn de viroj kaj trezoro al la armeo de la imperio: ĉiu provinco estis asignita kelkajn soldatojn kiujn ĝi devis pagi por (inkluzive de la etnaj hispanaj garnizonoj) kaj rekrutoj kiujn ĝi devis provizi. Trupoj estis ĝenerale senditaj ekster la areoj en kiuj ili estis rekrutitaj. De 1635 ĝis 1659, la Duklando de Milano disponigis 100,000 soldatojn al la hispana armeo, dum la Regno de Napolo disponigis 53,500 (plus maramea ekspedicio) de 1631 ĝis 1636 sole.