Kompletigu la sekvan frazon: En aŭgusto kaj septembro 1979, The Clash surbendigis "London Calling". Produktita de Guy Stevens, iama A&amp;R-oficulo kiu laboris kun Mott the Hoople kaj Traffic, la duobla albumo estis miksaĵo de punkroko, regeo, skao, rokenrolo, tradicia rokenrolo kaj aliaj elementoj posedantaj energion kiu apenaŭ flagis ekde la fruaj tagoj de la grupo kaj pli polurita produktado. La titolo de la trako ankaŭ estis forte influita de la BBC World Service voksignalo kaj la paniko kiu rezultigis la
"Tri-Mila-Insulo" atombombo. Ĝi estas rigardata kiel unu el la plej grandaj rok-albumoj iam registritaj. Ĝia fina trako, relative simpla rokenrola numero kantita de Mick Jones nomita "Train in Vain", estis inkludita en la lasta minuto kaj tiel ne aperis en la kantlisto sur la kovro. Ĝi iĝis ilia unua Usono Supra 40 sukceso, pintante je numero 23 sur la " Afiŝtabulo " diagramo. En Britio, kie "Train in Vain" ne estis publikigita kiel unuopaĵo, la titolkanto de "London Calling", majesta en takto sed nekontesteble punka en mesaĝo kaj tono, supreniris al numero 11 - la plej alta pozicio kiun iu Clash-unuopaĵo atingis en Britio antaŭ la disrompo de la grupo.