Kompletigu la sekvantan frazon: La mortoj de Yazid kaj lia filo kaj posteulo Mu'awiya II en relative rapida sinsekvo en 683 <unk> 684 precipitis gvidan vakuon en Damasko kaj la sekvan kolapson de la aŭtoritato de la Omejoj tra la Kalifujo. La plej multaj provincoj deklaris sian fidelecon al la rivala Mekk-bazita kalifo Abd Allah ibn al-Zubayr. En partoj de Sirio, pli malnovaj establitaj arabaj triboj, kiuj certigis privilegiitan pozicion en la omeja kortego kaj militistaro, precipe la Banu Kalb, luktis por konservi omejan regadon. Marwan kaj lia familio, inkluzive de Abd al-Malik, poste translokiĝis al Sirio, kie Marwan renkontis la Ubayd Allah ibn Ziyad, kiu ĵus estis forpelita de sia guberniestreco en Irako. Ibn Ziyad persvadis Marwan por antaŭenigi sian kandidatecon por la kalifujo dum pintkunveno de pro-Umayyad-triboj en Jabiya gastigita de la Kalbi-ĉefo Ibn Bahdal. La triba nobelaro elektis Marwan kiel kalifo kaj ĉi-lasta iĝis dependa de la Kalb kaj ĝiaj aliancanoj, kiuj kolektive iĝis konataj kiel la "Yaman" rilate al iliaj ŝajne komunaj sudarabaj (Yamani) radikoj. Ilia potenco venis ĉe la elspezo de la Qaysi triboj, relativaj novuloj kiuj dominis norda Sirio kaj la Jazira sub Mu'awiya I kaj transfuĝis al Ibn al-Zubayr. La Qays estis venkitaj de Marwan kaj liaj Yamani subtenantoj ĉe la
Batalo de Marj Rahit en 684, kondukante al longdaŭra sanga vendetto kaj rivaleco inter la du tribaj koalicioj. Abd al-Malik ne partoprenis en la batalo pro religiaj kialoj, laŭ la nuntempaj poemoj kompilitaj en la antologio de Abu Tammam (m. 845).