Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - En la komenco de la Anglaj Militoj
Kronprinco Frederiko establis ĝeneralajn komandojn ĉie en Danio. Komence, ili havis limigitan potencon kaj estis planitaj por esti dissolvitaj post la milito, tamen estis decidite konservi ilin. Sekvante la ascendon de Christian VIII, la potenco kaj aŭtoritato de la ĝeneralaj komandoj estis vastigitaj por superi realan armean kontrolon. Tio kondukis al ŝanĝo en la ĝenerala komandostrukturo, ĉar la kampokomandantoj kaj ĉefoj de la ĝeneralaj komandoj tenis la saman aŭtoritaton. Tiu problemo aperis dum la Unua Ŝlesvigo-Milito kaj la nomumo de kiel la komandanto de la kampoarmeo (). Ĉar Hedemann ne havis ajnan kontrolon ene de ĝeneralaj komandoj, ofte ekzistis konfliktoj inter li kaj la ĉefoj de tiuj komandoj. La 27an de marto 1849, Gerhard Christoph von Krogh, kiu pli frue anstataŭis Hedemann, estis nomumita ĉefkomandanto de "la tuta aktiva armeo kaj super la fortikaĵoj kaj baterioj en Jutlando, sur Als kaj sur Funen same kiel armeaj revuoj kaj deponejoj starigitaj en tiuj areoj". Plie, estis kondiĉite ke "la aktiva armeo en ĉiuj rilatoj devis esti sendependa de la Ĝeneralaj Komandoj, kiuj [...] devis helpi la armeon kiam ĝi estis aŭ tute aŭ parte en la Ĝenerala Komando-Distrikto. Dum tiu aranĝo certigis ke ekzistus neniu konflikto inter la supera komandanto kaj la ĝeneralaj komandoj, ekzistis daŭre neniu unuigita pactempa komandanto.