Resumu la artikolon:  (CNN) La ĵusa parolado de la israela ĉefministro Benjamin Netanjahu al la Usona Kongreso ricevis disproporcian atenton de la amaskomunikiloj tra la mondo: la gvidanto de la plej grava klienta ŝtato de Usono en la Proksima Oriento spitas la rezervojn de la Blanka Domo, misuzante la Kongreson kiel platformon por sia israela elektokampanjo. Ignorante la jam streĉitajn duflankajn rilatojn de Israelo kun Usono, Netanjahu volonte riskis la konsekvencojn de humiligado de la registaro de Obama kontraŭ malpli ol unu horo da politika mem-manifestacio - tipa por viro, kiu estas konata hejme kiel ne tre bona ŝtatisto. Netanjahu estas karisma oratoro kaj pasia defendanto de Israelo, tamen liaj personaj kaj politikaj interesoj ĉiam superis la servon de la naciaj interesoj de Israelo. Politika supervivo estis la maksimumo de lia enlanda kaj eksterlanda politiko. Netanyahu aliĝas al longa listo de israelaj politikistoj superfortitaj de la pluropo kaj polusiĝo de la interna publika opinio. Ĝis nun li estis nur alia israela gvidanto, kiu serĉis "facilajn" mallongperspektivajn respondojn al fundamentaj strategiaj problemoj, tiel plilongigante jam longedaŭran konflikton. Kiel marioneto de ideologiaj, konservativaj ludkreantoj, kiuj tutkore malakceptas solvon de du ŝtatoj, Netanyahu estis ostaĝigita de homoj kiel ministro pri eksteraj rilatoj Avigdor Lieberman kaj ministro pri ekonomio Naftali Bennett, kiuj sekvas diskriminacian politikon de sekta apartigo kun la intenco limigi palestinan publikan malkonsenton per nura devigo. Sekve, la ekstera politiko de Netanyahu rilate al la pacprocezo estis katastrofo. Li anstataŭigis Ehud Olmert kaj Tzipi Livni, du politikistojn, kiuj almenaŭ kredis je la ideo de du ŝtatoj kaj laboris por konservi la pacon. La israelaj gvidantoj kutime apartenas al du kategorioj: tiuj, kiuj kredas je paco kaj tiuj, kiuj havas la povon fari pacon. Olmert estis la unua, kaj Netanyahu longe ŝajnis, ke li povus iĝi la dua. En la realo...
La politika supervivo estis la maksimumo de la interna kaj eksterlanda politiko de Netanyahu, diras Andreas Krieg. La ekstera politiko de Netanjahu rilate al la pacprocezo estis katastrofo. Nova mandato por Netanyahu ne estos en la nacia intereso de Israelo, ĝi servos palestinajn interesojn, aldonas Krieg.