Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kvankam la unua duono de la 17-a jarcento estis plena de militoj, ĉiuj gravaj konfliktoj ne atingis Malgranda Pollando, kaj la provinco daŭre prosperis, kio estis reflektita en ĝiaj kasteloj kaj palacoj, kiel la grandega Krzyztopor. Krom malgrandaj militoj, kiel ekzemple la Ribelo de Zebrzydowski kaj la Ribelo de Kostka-Napierski, la provinco restis sekura. La kozakoj de la Khmelnytsky Ribelo atingis tiom okcidenten kiom Zamość kaj Lwów, sed ne eniris Malgranda Pollando. La provinco ne travivis aliajn militojn, kiel la pola-sveda milito (1626-29), la pola-moskova milito (1605-18), la pola-otomana milito (1620-21) kaj la Smolensk-milito. Tamen, la nobeleco de Malgranda Pollando aktive partoprenis en tiuj konfliktoj <unk> Marina Mniszech, la filino de Voivode de Sandomierz, Jerzy Mniszech, estis edzino de False Dmitriy I, same kiel False Dmitriy II. Krome, la teroj de Malgranda Pollando, precipe ĝia nordorienta parto, fariĝis bazo por polaj soldatoj, batalantaj la kozakojn, kaj reĝo Johano la 2-a Kazimiro Vasa ofte restis en Lublino kun sia kortego, preparante militajn kampanjojn en Ukrainio. La situacio ŝanĝiĝis kun la ekapero de la Rusa-Pola Milito (1654-1667). En oktobro 1655, la Rus-Kozakaj armeoj sub Ivan Vyhovsky eniris orienta Malgranda Pollando, atingante la Vistulon, kaj prirabante Lublinon, Puławy, kaj Kazimierz Dolny. La invadantoj rapide retiriĝis, sed kelkajn monatojn poste, Malgranda Pollando estis inundita
de la svedoj.