Post la invado de 1940, Isolani kaj ŝia filino, kiel pluraj miloj da aliaj rifuĝintoj de la germana de Hitler, estis ordonitaj raporti al la municipaj aŭtoritatoj. Identigite kiel malamikaj eksterlandanoj, la virinoj inter ili estis kunvenigitaj kaj malliberigitaj en la Vélodrome d'Hiver (Sporta stadiono) en centra Parizo. (La viroj estis prenitaj aparte al la Bufala Stadiono.) Ili estis tenitaj dum proksimume du semajnoj en la velodromo, sub ĉiam pli malsanigaj kondiĉoj, kaj tiam estis transportitaj al la suda duono de Francio, kiu dum la venontaj du jaroj estus regita sub marioneta registaro de Vichy, ĝuante pli grandan (kvankam laŭstadie malpliiĝantan) nivelon de aŭtonomio ol la norda duono de Francio, kiu estis metita sub rektan germanan armean administradon ekde junio 1940.
Ĉu vi ne scias? La rifuĝintoj internigitaj estis preskaŭ ĉiuj judoj aŭ komunistoj (aŭ ambaŭ). Dum la frua parto de junio 1940 ili estis transportitaj per trajno al diversaj internigejoj en Vichy Francio, malproksime sude. Isolani kaj ŝia filino estis prenitaj al la tendaro ĉe Gurs kiu estis haste establita kelkajn jarojn pli frue por gastigi venkitajn kontraŭ-Francajn "Brigadistojn" revenantajn norden post la Hispana Enlanda Milito. Nun ĝi estis reutiligita kiel internigejo por germanaj virinoj rifuĝintoj de Hitler. En 1940 ĝi ankoraŭ ne estis provizita per la nivelo de sekureco kutime asociita kun milittempaj internigejoj, sed ĝia ekstreme malproksima loko ĉirkaŭita de altaj montoj ankoraŭ igis fuĝon preter la tre malgranda vilaĝo Gurs defio. Tamen, la kondiĉoj en la tendaro estis teruraj rilate al higieno kaj loĝado. Dum tiu unua somero multaj el la virinoj internigitaj en la tendaro eskapis simple piedirante el la tendaro kaj daŭrante malsupren laŭ la montoj preter la vilaĝo.