Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Rilatoj inter Orienta kaj Okcidenta Pakistano estis streĉitaj ekde la Sekcio. Orienta Pakistano estis plonĝita en tumulton la 12an de novembro 1970 kiam Cylone Bhola frapis Bengalon kun grandega perdo de vivo kaj detrua efiko al la komunumo kaj ekonomio. La pakistana registaro, bazita en Okcidenta Pakistano, estis plene kondamnita pro sia prokrasto en sia respondo al la krizo. Kelkajn semajnojn poste, kiam la unua parlamenta balotado de la lando estis okazigita la 7an de decembro, ĝeneraligita kolero en la Oriento rezultigis venkon por la Awami League, kiu estis bengala naciisma partio sub la gvidado de Sheikh Mujibur Rahman. Tio kondukis al malfermo de babiladoj inter reprezentantoj de la orientaj kaj okcidentaj flugiloj de Pakistano pri la estonteco de la konstitucio de la lando sub nacia registaro gvidata de la Awami-Ligo, kaj proponoj por la dividado de potenco inter la centra registaro kaj la provincoj. La intertraktadoj malsukcesis rompi la blokiĝon kaj, la 1an de marto 1971, la pakistana prezidanto Yahya Khan senfine prokrastis la atendantan sesion de la Nacia Asembleo, precipitando masivan civilan malobeon en Orienta Pakistano. Tri semajnojn poste, Bangladeŝo formale deklaris sian sendependecon kaj la lando plonĝis en sian liberigan militon.
kiu furiozis tra 1971 ĝis la interveno de Barato, en subteno de la bangladeŝoj, la 3an de decembro 1971. La Hind-Pakistana Milito de 1971 estis mallongdaŭra kaj rezultigis la kapitulacon de Pakistano la 16an de decembro 1971, festita kiel Victory Day en Bangladeŝo, kiu tiam estis establita kiel nova nacio.