La 5an de majo 1940, antaŭ la germana invado de Francio kaj la Malaltaj Landoj en tiu monato, la armea guberniestro de Parizo eldonis proklamon ordonante al ĉiuj "malamikaj fremduloj" inter 17 kaj 55 jaroj, kiuj venis el Germanio (plejparte judoj) raporti aparte por internigo. La virinoj kolektiĝis kune en la Vélodrome d'Hiver la 15-an de majo, do la patrino de Hannah Arendt, estanta pli ol 55-jara, estis permesita resti en Parizo. Arendt priskribis la procezon fari rifuĝintojn kiel "la novan tipon de homa estaĵo kreita de la nuntempa historio... metita en koncentrejojn de siaj malamikoj kaj en internigejojn de siaj amikoj". La viroj, inkluzive de Blücher, estis senditaj al Camp Vernet en suda Francio, proksime al la hispana limo. Arendt kaj la aliaj virinoj estis senditaj al Camp Gurs, okcidente de Gurs, semajnon poste. La tendaro estis pli frue starigita por gastigi rifuĝintojn el Hispanio. La 22-an de junio, Francio kapitulacis kaj subskribis la armisticon de Compiègne.
, dividante la landon. Gurs estis en la suda Vichy-kontrolita sekcio. Arendt priskribas kiel, "en la rezulta kaoso ni sukcesis akiri liberigopaperojn kun kiuj ni povis forlasi la tendaron", kiun ŝi faris kun proksimume 200 el la 7,000 virinoj tenitaj tie, proksimume kvar semajnojn poste. Tiam ne ekzistis rezistado, sed ŝi sukcesis piediri kaj petveturi norden al Montauban, proksime de Toulouse, kie ŝi sciis, ke ŝi trovos helpon.