Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Milito
La milito finiĝis en majo 1945, kaj la 12 jaroj da nacia socialisma koŝmaro finiĝis kun ĝi. Ina Seidel tuj eksiĝis de sia membreco de la Prusa Akademio de Artoj, kiu tiutempe estus malkredita pro siaj proksimaj ligoj kun la antaŭ- 1945 registaro. Ŝi mem alfrontis fortan kritikon pro sia rekordo de forta publika subteno por la registaro de Hitler. Tamen, ene de la amerikaj, britaj kaj francaj okupaj zonoj, ŝiaj libroj tre baldaŭ revenis al la legado de la publiko, kaj ili daŭre trovis multajn aĉetantojn kaj legantojn ĝis la 1960-aj jaroj. Dum la 1950-aj jaroj ŝi produktis du pliajn gravajn romanojn, per kiuj ŝi provis savi sian reputacion. En "Das unverwesliche Erbe" (1954: "la neevitebla heredaĵo") ŝi pligrandigis la kristanajn aspektojn de sia laboro. En ŝia lasta romano, "Michaela", ŝi eksplicite akceptis, nome de si mem kaj de la supera meza klaso pli larĝe, parton de la respondeco por Nacia Socialismo. Malgraŭ furioza malakcepto de ĉefaj literaturaj kritikistoj en Okcidenta Germanujo (kiel la okcidentaj okupaj zonoj fariĝis en 1949), ŝia lasta romano estis alia grava sukceso ĉe legantoj. Kiel rezulto de la postmilita dividado de Germanio, la malnova Prusa Akademio de Artoj estis efike anstataŭigita per du institucioj. En 1955 Ina Seidel estis akceptita kiel membro de la okcidenta Akademio de Artoj en Okcidenta Berlino. Longe antaŭ ŝia morto, en 1974, ŝiaj ĉefaj verkoj estis tradukitaj en plurajn fremdajn lingvojn. Malpli flata nekrologo en Die Zeit tamen priskribis la raporton pri ŝia forpaso kiel unu el tiuj, al kiuj oni unua reago estas surprizo, ke la mortinto ne jam mortis antaŭ multaj jaroj ("Ja, hat sie noch gelebt?").