Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Dum puĉo de 1978
en Afganio, kie la komunista partio prenis la potencon, ĝi komencis serion de radikalaj modernigado reformoj ĉie en la lando kiuj estis devigitaj kaj profunde nepopulara, precipe inter la pli tradicia kampara loĝantaro kaj la establitaj tradiciaj potencstrukturoj. La karaktero de la reĝimo de forte subpremado de opozicio, inkluzive de ekzekuto de miloj da politikaj malliberuloj, kondukis al la pliiĝo de kontraŭregistaraj armitaj grupoj, kaj en aprilo 1979 grandaj partoj de la lando estis en malferma ribelo. La reganta partio mem spertis profundajn rivalecojn, kaj en septembro 1979 la Ĝenerala Sekretario de la Popola Demokrata Partio de Afganio (PDPA), Nur Mohammad Taraki, estis murdita laŭ ordoj de la dua en komando, Hafizullah Amin, kiu malboniĝis rilatoj kun Sovet-Unio. Fine la sovetia registaro, sub Ĝenerala Sekretario Leonid Breĵnev, decidis al la 40-a armeo la 24an de decembro 1979. Alveninte en la ĉefurbo de Kabulo, ili aranĝis puĉon, mortigante la ĝeneralan sekretarion de PDPA Amin kaj instalante sovetian lojalulon Babrak Karmal de rivala frakcio. La deplojo estis diverse nomita "invado" (de okcidentaj amaskomunikiloj kaj la ribelantoj) aŭ legitima subtena interveno (de Sovet-Unio kaj la afgana registaro) surbaze de la Doktrino Breŝnjev.