Kompletigu la sekvan frazon: Antaŭ ol oni malkovris infektan kaŭzon, oni pensis, ke la simptomoj de ĥolero estas kaŭzitaj de troa bileco en la paciento; la nomo ĥolero devenas de la greka vorto "choler", kiu signifas bilecon. Tiu teorio estis kongrua kun humurismo, kaj kondukis al tiaj medicinaj praktikoj kiel sangeldono. La bakterio unue estis raportita en 1849 de Gabriel Pouchet, kiu malkovris ĝin en fekoj de pacientoj kun ĥolero, sed li ne aprezis la signifon de ĉi tiu ĉeesto. La unua sciencisto, kiu komprenis la signifon de "Vibrio cholerae", estis la itala anatomo Filippo Pacini, kiu publikigis detalajn desegnaĵojn de la organismo en "Mikroskopaj observoj kaj patologiaj deduktoj pri ĥolero" en 1854. Li publikigis pliajn artikolojn en 1866, 1871, 1876 kaj 1880, kiuj estis ignoritaj de la scienca komunumo. Li ĝuste priskribis kiel la bakterioj kaŭzas diareon, kaj evoluigis terapiojn kiuj estis trovitaj efikaj. Dum la epidemiologiaj mapoj de John Snow estis bone agnoskitaj, kaj kondukis al la forigo de la Broad Street-pumpmaniero, ekz.
La epidemio de ĥolero en Broad Street en 1854. En 1874, sciencaj reprezentantoj el 21 landoj voĉdonis unuanime por decidi, ke ĥolero estas kaŭzita de mediaj toksoj de "miasmatoj", aŭ nuboj de malsanigaj substancoj, kiuj flosas en la aero. En 1884, Robert Koch re-malkovris "Vibrio cholerae" kiel kaŭza elemento en ĥolero. Kelkaj sciencistoj kontraŭbatalis la novan teorion, kaj eĉ trinkis kolerajn kultivaĵojn por kontraŭpruvi ĝin: