Kompletigu la sekvan frazon:
La milito finiĝis en majo 1945 kaj Weidt estis eligita el la brita armeo dum la printempo de 1946. Li tuj revenis al Parizo, intencante ekloĝi tie, kaj establis la "Ballets des Arts". La teatromanaĝero Charles Dullin aranĝis por li uzi studion ĉe la Sarah Bernhardt Teatro. Ĝi estis la sama studio kiun la impresario Sergej Diagilev disponigis al Nijinsky en 1909. En tiu tempo li estis subtenata en siaj dancaj agadoj de Dominique (1930-) kaj Françoise Dupuy. La Dupuys, respektive dancisto kaj koreografo, kaj liaj plej junaj protektitoj kiuj origine renkontis unu la alian en 1946 ĉe danc-klaso tenita fare de Jean Weidt, poste daŭrigus prezenti la koreografion de Wendt bone en la dudekunua jarcento. En Parizo Weidt konstruis sian kompanion kaj malgraŭ manko de mono kaj ofte teruraj vivkondiĉoj, entreprenis diversajn turneojn tra disŝirita kontinento, inkluzive de unu al okupita Germanio kaj alia, en 1947, al Kopenhago. La turneo de Kopenhago en 1947, kiu implikis la "Internacian koreografian konkurson" kie Weidt gajnis unuan premion kun revolucia peco nomita "La Cellule/Die Zelle" ("La ĉelo"). Tamen, hejme en Parizo, kritikistoj ne estis impresitaj de lia triumfo en Danio, kaj la koreografio de Jean Weidt ŝajnis esti malmoderna post la fino de la milito. Ekzistis plia sukcesa turneo de Nederlando kaj Belgio, kaj lia reputacio restis forta en kio restis de Germanio, sed financado daŭre estis defio. En 1948 li finfine translokiĝis al la orienta parto de Berlino, ekde 1945 administrita kiel parto de la sovetia okupacia zono, kie la perspektivo de relative malavara registara financa subteno por baleto alvokis.