Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kiam Ateno estis liberigita en oktobro 1944, Harold Macmillan vizitis princinon Andreo kaj priskribis ŝin kiel "vivanta en humilaj, por ne diri iom mizeraj kondiĉoj". En letero al sia filo, ŝi konfesis, ke en la lasta semajno antaŭ la liberigo ŝi manĝis nenion krom pano kaj butero, kaj neniun viandon dum pluraj monatoj. Komence de decembro, la situacio en Ateno tute ne pliboniĝis; komunistaj gerilanoj (ELAS) batalis kontraŭ la britoj.
por regi la ĉefurbon. Dum la batalado daŭris, princino Andreo estis informita ke ŝia edzo mortis, ĝuste kiam esperoj de postmilita reunuiĝo de la paro kreskis. Ili ne vidis unu la alian ekde 1939. Dum la batalado, al la teruro de la britoj, ŝi insistis pri piedirado sur la stratoj distribuante porciojn al policanoj kaj infanoj kontraŭe al la elirmalpermeso. Kiam oni diris al ŝi, ke ŝi eble estis trafita de stranga kuglo, ŝi respondis: "Ili diras al mi, ke vi ne aŭdas la pafon, kiu mortigas vin kaj ĉiuokaze mi estas surda. Kial do ni zorgus pri tio?"