Kompletigu la sekvan frazon: Neniu ŝtato ene de la provinco Narbonese de Cezaro aliĝis al la
la gaŭla ribelo de 52 a.K., nek okupiĝis pri iu ajn konata malamikeco kontraŭ Romo dum la milito. La familio de Troucillus, fakte, ludas ŝlosilan rolon en sekurigado de la malantaŭo de Cezaro milite kontraŭ Vercingetorix, kiu sendis fortojn por invadi helvan teritorion. En lia 1861 historio de la Vivarais, Abbé Rouchier konjektis ke Cezaro, vidante la strategian utilecon de Helvian-teritorio sur la limo de la romia provinco laŭ ĉefitinero en centra Gaŭlio, povis kultivi la Valerii redonante punajn iniciatojn prenitajn kontraŭ la "civitas" de Pompejo Magno ("Pompeo la Granda") en la 70'oj. Dum la secesio de Kvinto Sertorio en Hispanio, keltaj ŝtatoj en Mediteranea Gaŭlio estis submetitaj al trupoj kaj devigitaj rekvizicioj por subteni la armeajn klopodojn de Metelo Pio, Pompejo, kaj aliaj romiaj komandantoj kontraŭ la ribelantoj. Tamen kelkaj keltoj subtenis Sertorius. Post kiam la renegata romiano estis asasinita, Metelo kaj Pompejo povis deklari venkon, kaj la Helvianoj kune kun la Volcae Arecomici estis devigitaj cedi parton de siaj teroj al la greka urboŝtato Massilia (aktuala Marsejlo), lojala sendependa aliancano de Romo dum jarcentoj, strategie situanta ĉe la buŝo de la Rhône. Cezaro mencias la konfiskadon de la tero en sia raporto pri la civita milito, sen detalaj helvaj agoj kontraŭ Romo. Dum la romiaj civitaj militoj de la 40-aj jaroj, Massilia elektis konservi sian longdaŭran rilaton kun Pompejo eĉ izolite, ĉar la gaŭlaj politikoj de la Narbonensis daŭre apogis Cezaro'n. La Massiliotoj estis sieĝitaj kaj venkitaj de Cezaro, kaj rezulte perdis sian sendependecon, same kiel eble la teron, kiun ili prenis de la Helvioj. Rouchier prezentas plilongigitan portreton de Troucillus en sia historio, rigardante la edukitan junan kelton tra la okuloj de Cezaro kiel ekzemplo de vizia meritokratio en Romo.