Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En la vespero de la liberigo, pluraj bataloj okazis inter la batalionoj kaj ELAS; la plej konata estis la Batalo de Meligalas en septembro 1944. Post la liberigo, la grupoj estis nur provizore dissolvitaj, kaj estis rekrutitaj en la Ĝendarmaro por batali kune kun la britaj kaj registaraj fortoj kontraŭ la EAM/ELAS en la batalo de Dekemvriana.
, en Ateno. La sekurecbatalonoj ĉiam kapitulacis al la britoj, kiuj kutime lasis ilin teni la armilojn, kiujn la germanoj provizis. Generalo Ronald Scobie, kiu komandis la britajn trupojn en Grekio, kontraste al sia sinteno al EAM, kiun li malakceptis kiel nurajn "banditojn", traktis la Sekurecajn Batalonojn kiel legitiman armean forton. La brita ĉefministro Winston Churchill havis tre favoran vidon de la Sekurecbatalionoj, dirante "Ŝajnas al mi ke la kunlaborantoj en Grekio en multaj kazoj faris la plej bonan ili povis ŝirmi la grekan loĝantaron de germana subpremo". Kiam li estis kritikita de la laboristoj en la Burĝĉambro pro la dungado de la Sekurecbatalionoj por batali sur la brita flanko kontraŭ EAM en la "Dekemvriana", Churchill respondis: "La Sekurecbatalionoj ekzistis por protekti la grekajn vilaĝanojn de la prirabadoj de iuj el tiuj, kiuj, sub la masko de esti savantoj de sia lando, vivis sur la loĝantoj kaj faris tre malmulte da batalo kontraŭ la germanoj". Entute, tre malmultaj el iliaj membroj estis juĝitaj kaj kondamnitaj pro kunlaboro. Ekzemple, ilia kreinto kaj ĉefministro de Grekio, Rallis, estis kondamnita al ĝismorta malliberejo pro ŝtatperfido kaj mortis en malliberejo en 1946, sed li estis malkondamnita pro sia implikiĝo kun la Sekurecbatalionoj.