Portugalio kaj Japanio komencis sian unuan alligitecon en 1543, kiam la portugaloj iĝis la unuaj eŭropanoj, kiuj atingis Japanion, alteriĝante en la suda arkipelago. Ili havis signifan efikon al Japanio, eĉ en ĉi tiu komenca limigita interagado, enkondukante pafilojn en japana militado. La usona ekspedicio Perry en 1853 <unk>54 tute finis la izolitecon de Japanio; tio kontribuis al la falo de la ŝogunaro kaj la reveno de la potenco al la imperiestro dum la Boshin Milito en 1868. La nova nacia gvidado de la sekva Meiji-periodo transformis la izolitan feŭdan insulan landon en imperion kiu proksime sekvis okcidentajn modelojn kaj iĝis granda potenco. Kvankam demokratio disvolviĝis kaj moderna civila kulturo prosperis dum la Taishō-periodo (1912<unk>26), la potenca militistaro de Japanio havis grandan aŭtonomion kaj superregis la civilajn gvidantojn de Japanio en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. La japana armeo invadis Manĉurion en 1931, kaj de 1937 la konflikto eskaladis en longedaŭran militon kun Ĉinio. La atako de Japanio kontraŭ Pearl Harbor en 1941 kondukis al milito kun Usono kaj ĝiaj aliancanoj. La japanaj trupoj baldaŭ iĝis tro ampleksaj, sed la militistaro rezistis malgraŭ la aliancanoj aeratakoj kiuj kaŭzis severan difekton en loĝataj centroj. La imperiestro Hirohito anoncis la kapitulacon de Japanio
la 15-an de aŭgusto 1945, post la atombomboj de Hiroŝimo kaj Nagasako kaj la sovetia invado de Manĉurio.