Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dum 1908, dum la eventoj daŭre disvolviĝis en Istanbulo, la Otomana Imperio perdis grandajn partojn de sia eŭropa teritorio. Tio estis pro ambaŭ trudeniroj de eksterlandaj potencoj kaj la agado de la etnaj malplimultoj de la imperio: Aŭstrio aneksis Bosnion kaj Hercegovinon.
, Bulgario deklaris sendependecon, kaj Grekio okupis Kreton. Ĉi tiuj perdoj mildigis la popularan ĝojon, kiu sekvis la restarigon de la parlamento, dum malferma politika debato elmontris ekzistantajn disigojn. Islamanoj vidis la novan registaron kiel impotenta antaŭ la premo de eŭropaj potencoj, dum registaraj promesoj repreni la perditajn teritoriojn ĉagrenis malplimultojn, kiuj esperis pli grandan aŭtonomion aŭ sendependecon. Unu el la plej grandaj minacoj venis de subtenantoj de islamismo, kiuj agitis kontraŭ la sekulara naturo de la nova konstitucio kaj egaleco por ne-muslimoj, argumentante, ke la adopto de okcidenta teknologio ne devas esti akompanata de foriro de islama juro. Tiu opinio estis vaste tenita en tuta otomana socio kaj islamistoj eble ĝuis la privatan subtenon de Abdul Hamid, malgraŭ liaj proklamoj en favoro de la nova konstitucio.