Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La Armada estis ne nur markampanjo. La amasiĝo de terarmeoj por rezisti hispanan invadon estis priskribita kiel administra atingo de masiva amplekso. Enketo prenita en novembro kaj decembro 1587 montris 130,000 virojn en la milico, el kiuj 44,000 estis membroj de la trejnitaj grupoj, trejnitaj kaj gviditaj fare de spertaj kapitanoj kaj serĝentoj. Antaŭ majo 1588 la Londonaj grupoj boris ĉiusemajne. Por averti pri la proksimiĝo de la malamiko, oni konstruis lumturojn, gardatajn dudek kvar horojn tage de kvar viroj. Post kiam la lumturoj estis ŝaltitaj, 72,000 viroj povus esti mobilizitaj sur la suda marbordo, kun pliaj 46,000 protektante Londonon. Por la multaj angloj kaptitaj en la Armada la travivaĵo certe estis tre profunda kaj timiga. Kelkaj el ili sentis sin sekuraj kaj sentis sin sekuraj, esperante je la plej bona, sed estis pretaj ekbruligi la fajrojn por averti kontraŭ la plej malbona. Deloney, londona silkisto, ludis per iliaj timoj en sia (1588). La politika filozofo Thomas Hobbes memoris ke lia patrino estis tiel timigita ke ŝi antaŭtempe naskis ĝemelojn, de kiuj li estis unu. Ĉiuj estis teruritaj pri tio, kio povus okazi, se la hispanoj invadus. Rakontoj de la Saketo de Antverpeno
la hispanoj gviditaj de Sanĉo de Avila en 1576 perfortis, torturis kaj murdis ĝis 17 mil civilulojn, estis peco da greno por dramistoj kaj pamfletoj kiel George Gascoigne kaj Shakespeare. La unua memoras, ke li vidis civilulojn en Antverpeno dronintajn, brulvunditajn, aŭ kun intestoj pendantaj ekstere kvazaŭ ili estis uzitaj por anatomia leciono. Malmultaj angloj, virinoj kaj infanoj dubis, ke ili alfrontus similan sorton, se la Armado surteriĝus.