Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La pola loĝantaro estis ĝenerale revenigita al la katoliko dum la unua duono de la 17-a jarcento, sed kontraŭ-protestantaj atakoj daŭris. Ili plej ofte prenis la formon de skribaj katolikaj propagandopampletoj kaj strikta cenzuro de la Eklezio de malsamopinioj. La sola klara kazo de aktiva persekuto entreprenita kontraŭ religia malplimulto estis la elpelo de la Polaj Fratoj, kiuj dum la sveda Diluvo
subtenis la reĝon Karlo-Gustavo. La sejmo de 1658 kondamnis la tielnomitajn arianojn al forpelo, krom se ili konvertiĝis al Katolikismo. Kiel rezulto, pluraj centoj da familioj (proksimume kvin mil homoj) forlasis la ŝtatkomunumon en 1660, dum aliaj, minacitaj per mortopuno kaj konfiskoj, ŝajnigis konvertiĝon, nur por submeti sin al plia laŭleĝa persekuto. La Polaj Fratoj estis inter la plej kleraj segmentoj de la socio kaj ilia elpelo havis fortajn malutilajn efikojn al la intelekta evoluo de la lando. Aliaj protestantaj konfesioj restis, almenaŭ formale, protektitaj de la reguloj de la Varsovia Konfederacio de 1573. Multaj Sileziaj protestantoj eniris la ŝtatkomunumon por eviti rekatolikigon en la Sankta Romia Imperio post la Vestfalia paco de 1648. Pliaj restriktoj tamen baldaŭ sekvis.