En la bazo de la klasika mekaniko estas la nocio, ke la movado de korpo povas esti priskribita kiel kombinaĵo de libera (aŭ inercia) movado, kaj devioj de ĉi tiu libera movado. Tiaj devioj estas kaŭzitaj de eksteraj fortoj, kiuj agas sur korpo laŭ la dua leĝo de Newton pri moviĝo, kiu diras, ke la neta forto, kiu agas sur korpo, estas egala al la (inercia) maso de tiu korpo multobligita per ĝia akcelado. La preferataj inerciaj movadoj rilatas al la geometrio de spaco kaj tempo: en la normaj referencaj kadroj de mekaniko, objektoj en libera movado moviĝas laŭ rektaj linioj kun konstanta rapideco. En moderna parlanco, iliaj padoj estas rektaj, kurbaj en la spactempo. Aliflanke, oni povus atendi, ke inerciaj movadoj, unufoje identigitaj per observado de la faktaj movadoj de korpoj kaj eksteraj fortoj por ĉi tiu libera movado, kaj devioj de ĉi tiu libera movado laŭ la dua leĝo de Newton
gravito