Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Liaj fruaj verkoj havas influon de forta naciismo kaj Gandhiaj idealoj de paco kaj neperforto. Kvankam Joshi havis naciisman fonon, liaj verkoj ankaŭ havis temojn de "Unueco kun la mondo kaj ĉiu homo". En 1956, okazis ŝanĝo en lia filozofio de la gandia epoko kaj ĝiaj principoj al la malsamo de la moderna vivo. Lia poemo "Chinnabhinna cchu" (mi estas disigita) reflektis tiun ŝanĝon en lia filozofio. M. V. Desai opiniis ke "Chinnabhinna cchu" kaj "Shodh" (La serĉo) poemoj markas "mileston prezentantan senton de disrompo de la homa personeco kaj de serĉado de poezia beleco en vortoj". Indra Nath Choudhuri proponis ke tiu "manifestacio de notoj de malespero aperantaj el sento de senhelpeco" estas parto de pli larĝa fenomeno vidita en hindaj poetoj de la mez-1950-aj jaroj kiel Faiz Ahmad Faiz (Urduo), Jibanananda Das, Navakanta Barua, Agyeya, ktp. Kvankam lia literaturo de la post-1950-aj jaroj komencis esprimi malegalecon, ĝi ankaŭ posedas la valorojn de unueco de la homaro kaj paco, kiujn li esprimis en la fruaj 30-aj jaroj. Jam en 1945 kaj 1947, la poezio de Joshi komencis esprimi sian seniluziiĝon kaj malegalecon ekestiĝintan de la okazaĵoj de tiu jardeko. Post la atako kontraŭ Hiroŝimo kaj Nagasako, Joshi pridubis la venkon
elvokis tian detruon en sia poemo: