En 1952, Eisenhower eniris la prezidant-kurson kiel Respublikisto por bloki la izolitajn eksterlandajn politikojn de senatano Robert A. Taft; Taft kontraŭbatalis NATO kaj ne volis fremdajn implikiĝojn. Eisenhower venkis en tiu elekto kaj en la elekto de 1956 en terglitoj, ambaŭfoje venkante Adlai Stevenson II. La ĉefaj celoj de Eisenhower en oficejo estis limigi la disvastiĝon de komunismo kaj redukti federaciajn deficitojn. En 1953, li pripensis uzi nukleajn armilojn por fini la Korea Milito, kaj eble minacis Ĉinion per nuklea atako se armistico ne estis atingita rapide. Ĉinio jesis kaj rezultiĝis armistico, kiu restas en efiko. Lia Nova Vido-politiko pri nuklea malkuraĝigo prioritatis malmultekostajn nukleajn armilojn reduktante financadon por multekostaj armeaj sekcioj. Li daŭrigis la politikon de Harry S. Truman de agnosko de Tajvano kiel la legitima registaro de Ĉinio, kaj li gajnis la aprobon de la Kongreso de la Formosa Rezolucio. Lia administracio disponigis gravan helpon por helpi al la francoj kontraŭbatali vjetnamajn komunistojn en la Unua Hindoĉina Milito. Post kiam la francoj foriris, li donis fortan financan subtenon al la nova ŝtato de Suda Vjetnamio. Li subtenis reĝimŝanĝajn militistajn puĉojn en Irano.
kaj Gvatemalo estis kreita de lia administracio. Dum la Sueza krizo de 1956, li kondamnis la israelan, britan, kaj francan invadon de Egiptujo, kaj li devigis ilin retiriĝi. Li ankaŭ kondamnis la sovetian invadon dum la Hungara Revolucio de 1956 sed faris neniun agon. Post kiam Sovet-Unio lanĉis Sputnik en 1957, Eisenhower aprobis la establadon de NASA, kiu kondukis al la Kosmovojaĝo. Li deplojis 15,000 soldatojn dum la Libana krizo de 1958. Proksime de la fino de lia mandato, li ne aranĝis pintkunvenon kun la sovetianoj kiam usona spionaviadilo estis malflugigita super Sovet-Unio. Li aprobis la invadon de la Golfo de la Porkoj, kiun John F. Kennedy devis plenumi.