Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Chowdhury iĝis engaĝita en politiko dum sia studenta vivo. Li povis ĉesigi la malpermeson de brutbuĉado en Faridpur de la brita rajdo. Li servis 17 jarojn kiel prezidanto de la Faridpur Distrikta Estraro. Li estis grava organizanto de la Pakistana movado kaj de la Tutindia Islama Ligo. En 1937 li estis elektita al la bengala leĝdona asembleo. De 1941 ĝis 1953 li funkciis kiel la prezidanto de la Faridpur-distrikta unuo de la Islama Ligo. De 1941 ĝis 1947 li estis parto de la Bengal Muslim League laborkomisiono. De 1952 ĝis 1947 li funkciis kiel la Ĝenerala Sekretario de la Orienta Bengala Islama Ligo. Li estis forpelita de la ligo kaj aliĝis al la partio Krishak Sramik. En 1950 li estis elektita al la Pakistana Konstituciiga Asembleo. En 1954 li estis elektita al la Orienta Pakistana Provinca Asembleo. Li funkciis kiel Ministro pri Agrikulturo, Ministro pri Juto, kaj Ministro pri Arbaro en la registaro de AK Fazlul Haq. Li estis elektita al la Nacia Asembleo de Pakistano en 1955. Li helpis lanĉi la Krishak Praja Partion sub AK Fazlul Haq en 1957. Li helpis la formadon de Nacia Demokrata Fronto kaj Pakistana Demokrata Movado. Li aliĝis al la Pakistana Demokrata Partio kaj aliĝis al ĝi. Ĝi estis gvidata de Nurul Amin. Li funkciis kiel vicprezidanto de la Pakistana Demokrata Partio. Li helpis la formadon de Democratic Action Committee de prezidanto Ayub Khan. Li malvenkis en la parlamenta balotado en Pakistano en 1970 kontraŭ kandidato de Bangladeŝo Awami League. Post la komenco de la liberigo de Bangladeŝo
En 1971 li anoncis sian subtenon al la pakistana registaro.