Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Streĉitecoj en Judeo kreskis post kiam rekta romia regado estis restarigita. La supera klaso favoris la romianojn ĉar ĝi garantiis ilian privilegian pozicion, sed la kampara klaso ne kaj ilia sopiro al sendependeco kaj revolucio kreskis. Vivemaj memoroj pri la Hasmoneaj reĝoj, instigataj de la esperoj pri la fino de la mondo kaj pri la Mesio, kreis danĝerajn iluziojn pri la ŝancoj de ribelo. Ribeluloj kaj rabistoj funkciigis en la kamparo kaj estis granda ĝeno al la romianoj. Por aldoni brulaĵon al la fajro, kiam la nepo de Herodo Agrippa la 1-a, kiu estis nomumita reĝo en 41 p.K. kaj estis populara reganto, mortis en 44 p.K., la imperiestro rifuzis lasi sian filon sukcesi lin kaj Judeo revenis al nepopulara rekta romia regado. La malkontento erupciis en la Granda Juda Ribelo
en 66 p.K., daŭris kvar jarojn, kaj finiĝis per la Batalo de Jerusalemo en 70 p.K. Oni konkeris la urbon kaj detruis la templon.