Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Karlo la 12-a de Svedio, post sia malvenko en 1709 ĉe la Batalo de Lesnaya
, serĉis rifuĝon en Tighina, limfortikaĵo de la turka vasalŝtato Moldavio, gardata de otomanaj soldatoj. Kiel respondo, Petro venis al Iaşi en 1710. Tie li re-subskribis la rusan-moldovan aliancan traktaton (antaŭe subskribitan en Lutsk la 24an de aprilo 1711), kiu provizis por la hereda gvidado sian proksiman amikon Dimitrie Cantemir (filo de Constantin Cantemir kaj frato de Antioh Constantin) kiu laŭsupoze portis la titolon de Serenan Sinjoro de la lando de Moldavio, Suvereno, kaj Amiko (Volegator) de la lando de Rusio, sed ne kiel submetita vasalo, kiel sub la otomanoj. Kvankam tiutempe la okcidenta limo de Rusio estis la Suda Bug Rivero, la traktato kondiĉis ke la Dnestro devus esti la limo inter Moldavio kaj la Rusa Imperio kaj ke la Budjak apartenus al Moldavio. La lando ne devis pagi eĉ centonon da tributo. La caro devigis sin ne malobservi la rajtojn de la moldava suvereno, aŭ kiu ajn povus sukcesi lin. Konsiderante lin la savanton de Moldavio, la bojaroj okazigis bankedon en honoro de la caro kaj por festi la traktaton.