La 18-an de novembro 1944, la 11-a Aerdivizio aliĝis al la Batalo de Leyte.
alteriĝante senprobleme sur la strando Bito, apud la lago Bito, en Leyte. La antaŭpartio de la divizia ĉefsidejo flugis de Nov-Gvineo por elekti areon por la tendaro de la divizio. Ĉar la pli dezirindaj areoj laŭlonge de la orienta marbordo jam estis okupitaj, Bito Beach iĝis la bivakarejo por la dividado. La 187-a GIR starigis sian unuan bivakon proksime de la filipina vilaĝo de Abuyog. Dum ĝiaj unuaj tagoj sur Leyte, la regimento malplenigis kaj policis la strandon movante alteriĝintajn provizojn al malantaŭ-areaj rubejoj, konstruis bazan tendaron, kaj preparis sin por sia unua gusto de batalo. Tio ne longe daŭros. La 22an de novembro, Generalleŭtenanto Walter Krueger, la Usona Sesa Armeo komandanta ĝenerala, formale ligis la 11-an Aerdivizion al la XXIV-Korpuso de Generalmajoro John R. Hodge, konsistante el la 96-a Infanterio kaj 7-a Infanterio-Dividadoj. Generalo Hodge direktis generalon Swing por malŝarĝi la 7-an Infanteriodivizion laŭ la Burauen-La Paz-Bugho-linio kaj detrui ĉiujn japanajn fortojn en tiu areo, protekti kaj sekurigi ĉiujn trupojn kaj aerkorpajn instalaĵojn en sia areo de operacioj (AO), protekti la Leyte Golfajn provizo-bazojn kaj kargadon, kaj kunordigi operaciojn kun la 96-a Infanteriodivizio sur sia norda flanko, kurante ĝenerale sur oriento-okcidenta linio tra Dagami. Swing sciis, ke la batala forto de lia dividado konsistis el sep malgrandaj infanteribatalionoj subtenataj de tri batalonoj de kampartilerio kun dudek kvar 75mm-pakaj obutoj kaj dek du fortranĉitaj 105mm-obutoj. Sed li metis sian dividadon en movadon iom post iom, kiel la situacio postulis. Subite, la divizio iris de teatra rezervo al rekta batalo.