Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1786, la lasta ĉefepiskopo-elektisto de Triero, Clemens Wenceslaus de Saksio, tre helpis la etendon kaj plibonigon de la urbo, igante la Ehrenbreitstein grandioza baroka palaco. Post la falo de la Bastille
En 1789, la urbo fariĝis, per la invito de la ĉefa ministro de la ĉefepiskopo-elektisto, Ferdinand Freiherr von Duminique, unu el la ĉefaj rendevuejoj por francaj elmigrantoj. La ĉefepiskopo elektisto aprobis tion, ĉar li estis onklo de la persekutata reĝo de Francio, Ludoviko la 16-a. Inter la multaj rojalistaj francaj rifuĝintoj kiuj inundis en la grandurbon estis la du pli junaj fratoj de Louis XVI, la Comte de Provence kaj la Comte d'Artois. Krome, la kuzo de Louis XVI, Prince Louis Joseph de Bourbon, prince de Condé, alvenis kaj formis armeon de junaj aristokratoj volantaj batali la Francan Revolucion kaj restarigi la Ancien Régime. La "Armeo de Condé" aliĝis al aliancita armeo de prusaj kaj aŭstraj soldatoj gviditaj de duko Karl Wilhelm Ferdinand de Brunswick en malsukcesa invado de Francio en 1792. Tio kaŭzis la koleron de la Unua Franca Respubliko sur la ĉefepiskopo-elektoron; en 1794, Koblenco estis prenita de la franca Revolucia armeo sub Marceau (kiu estis mortigita dum la sieĝo), kaj, post la subskribo de la Traktato de Lunéville (1801) ĝi fariĝis la ĉefurbo de la nova franca departemento de Rejno-et-Moselo. En 1814, ĝi estis okupita de la rusoj. La Viena Kongreso asignis la urbon al Prusio, kaj en 1822, ĝi fariĝis la sidloko de la registaro por la Prusa Rejna Provinco.