Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Post la komunista revolucio
en Afganio en 1978, aŭtoritatemaj agoj truditaj de la komunista reĝimo al la loĝantaro kondukis al la afgana enlanda milito, kie la mujahidinoj gvidis la popularan reagon kontraŭ la reĝimo. Sovet-Unio estis maltrankvila ke ili perdis sian influon en Centra Azio, do post KGB-raporto asertis ke Afganio povus esti prenita en demando de semajnoj, Breŝnjev kaj pluraj ĉefaj partioficialuloj konsentis pri plena interveno. Nuntempaj esploristoj emas kredi, ke Breĵnev estis misinformita pri la situacio en Afganio. Lia sano malboniĝis, kaj propagandantoj de rekta armea interveno transprenis la plimultgrupon en la Politburo per trompo kaj uzado de falsitaj pruvoj. Ili rekomendis relative moderan scenaron, konservante kadron de 1,500 ĝis 2,500-viroj sovetiaj armeaj konsilistoj kaj teknikistoj en la lando (kiuj jam estis tie en grandaj nombroj ekde la 1950-aj jaroj), sed ili malkonsentis pri sendado de regulaj armeunuoj en centoj da miloj da soldatoj. Iuj kredas, ke la subskribo de Breŝnjev sur la dekreto estis akirita sen rakonti al li la tutan rakonton, alie li neniam aprobintus tian decidon. Sovetia ambasadoro en Usono Anatoly Dobrynin kredis ke la vera cerbo malantaŭ la invado, kiu misinformis Breŝnev, estis Miĥail Suslov. La persona kuracisto de Breĵnev, Miĥail Kosarev, poste memoris, ke Breĵnev, kiam li estis en sia ĝusta menso, fakte rezistis al la plenskala interveno. La vicprezidanto de la Ŝtata Dumo Vladimir <unk>irinovskij oficiale deklaris, ke malgraŭ la milita solvo apogata de iuj, la senkompromisa ministro pri defendo Dmitrij Ustinov estis la sola membro de la Politburo, kiu insistis pri sendado de regulaj armeunuoj. Partoj de la sovetia armea establado estis kontraŭaj al ajna speco de aktiva sovetia armea ĉeesto en Afganio, kredante ke Sovet-Unio devus lasi la afganan politikon sola.