Post la armistico Gorresio tre mallonge revenis por labori pri Il Popolo di Roma, ĝis ĝi estis subpremita, kompromitita, en la okuloj de la novaj regantoj, per la amplekso de ĝia asocio kun la Mussolini-registaroj. Fine de la milito en Eŭropo
Du el liaj fratoj malaperis, supozeble mortigitaj, batalante por la germanoj sur la rusa fronto. Gorresio nun lanĉis sin en "Cursus honorum" por kiu li estis sufiĉe kvalifikita. Kun reveno al demokratia registaro, lia propra politika filozofio iĝis pli videbla. Li neniam estis komunisto, sed oni ankaŭ ne povus konfuzi lin kun itala "kristandemokrato". Aliĝi al politika partio povus kompromiti lian sendependecon kiel ĵurnalisto, kaj ĝi ne estis io, kion li iam faris, sed liaj sintenoj tendencis akordiĝi kun tiuj de la liberala maldekstro, aŭ kun la socialdemokratio, kiu nun aperis aŭ revenis kiel grava politika forto aliloke en okcidenta Eŭropo. Kun la avantaĝo de retrospekto estas eble vidi Gorresion kiel parton de centro-maldekstra "tria forto" kiu komencis difini sin en la sekvo de milito, kaj dum la 1950-aj jaroj akiris ion de "etika" rolo kun kreskanta alogo al la pli intelekte inklinitaj elementoj de publika opinio. Ene de la ĵus revivigita amaskomunikila establado de Italio, aliaj reprezentantoj de ĉi tiu tendenco, larĝe difinita, inkludis amikojn kaj kolegojn kiel Mario Pannunzio, Arrigo Benedetti, Ennio Flaiano kaj Eugenio Scalfari. Kelkaj novaj amas-cirkulataj loze liberalaj revuoj kaj gazetoj estis lanĉitaj aŭ relanĉitaj por la post-demokrata epoko, inter ili L'Europeo, Il Mondo kaj La Stampa. Vittorio Gorresio fariĝis regula kontribuanto al ĉiu el ili.