Kvankam iuj el la ideologioj de mem-regado apogitaj de la komuneroj ŝajnas antaŭsigni poste demokratajn ribelojn kontraŭ la hispana kolonia regado, precipe inter la kampara branĉo de la ribelo, historiistoj Adalberto López kaj James Schofield Saeger avertas, ke doni al ĉi tiu ŝajna simileco tro da pezo estus eraro. Laŭ Saegar, la ribelo estis multe pli proksima al la tradicioj de la 16-a kaj 17-a jarcentoj kaj "estis ĉefe loka ribelo gvidita de lokaj interesgrupoj kaj senrilata al la gravaj ŝanĝoj en la hispana imperio komenciĝanta en la 18-a jarcento". Ĝi havis malmulton komunan kun la Ribelo de la Comuneros de Nova Granado aŭ la Ribelo de Túpac Amaru II
tio okazis en la 1780-aj jaroj. López konsentas ke la Ribelo de la Comuneros ne estis "vera revolucio" kiu celis fundamentan ŝanĝon en Paragvajo; la plej multaj el la paragvajanoj vidis sin kiel lojalaj servistoj de la krono kaj ne provis fundamentale ŝanĝi la politikan aŭ ekonomian strukturon de la provinco. Prefere, ili provis aserti kontrolon super la jezuitoj, kiuj estis viditaj kiel subfosado de la provinco kaj pligravigado de ĝia malriĉeco.