Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La paŝtonoj de Afganio atingis kompletan sendependecon de brita politika interveno dum la regado de Amanullah Khan, post la Tria Anglo-Afgana Milito. De la 1950-aj jaroj populara alvoko por Paŝtunistano komencis esti aŭdita en Afganio kaj la nova ŝtato de Pakistano. Tio kondukis al malbonaj rilatoj inter la du nacioj. La afgana monarkio finiĝis kiam prezidanto Daoud Khan transprenis la kontrolon de Afganio de sia kuzo Zahir Shah en 1973, kio malfermis pordojn por vicmilito de najbaroj kaj la pliiĝo de Marksismo. En aprilo 1978, Daoud Khan estis asasinita
kune kun sia familio kaj parencoj. Muĝahedenaj komandantoj komencis esti rekrutitaj en najbara Pakistano por gerilo-milito kontraŭ la Demokratia Respubliko de Afganio - la marksista registaro ankaŭ estis dominita de paŝtunaj Khalqistoj. En 1979, Sovet-Unio invadis sian sudan najbaron Afganio por venki kreskantan ribelon. La muĝahedinoj estis financitaj de Usono, Saud-Arabio, Ĉinio kaj aliaj, kaj inkludis kelkajn paŝtunajn komandantojn kiel Gulbuddin Hekmatyar kaj Jalaluddin Haqqani. Intertempe, milionoj da paŝtonoj fuĝis de sia patrujo por vivi inter aliaj afganaj diasporoj en Pakistano kaj Irano, kaj de tie dekoj da miloj iris al Nordameriko, la Eŭropa Unio, Mezoriento, Aŭstralio kaj aliaj mondopartoj.