Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dijon estis lasta uzita en 1984, kaj antaŭ tiam turboŝarĝitaj motoroj estis preskaŭ ĉieaj, krom la Tyrrell-teamo kiu daŭre uzis la Cosworth V8-motoron. La internacia reganta korpo de motorsportoj tiutempe, FISA, starigis politikon de longperspektivaj kontraktoj kun nur unu cirkvito por Grandioza Premio. La elekto estis inter Dijon kaj Ricard <unk> la malgranda Prenois-cirkvito havis aŭtojn turneantajn en la 1 minuto 1 sekunda gamo, kaj Ricard estis la ĉefa testinstalaĵo por Formulo 1 tiutempe. Do estis Ricard kiu estis elektita, kaj ĝi gastigis la vetkuron de 1985 ĝis 1990. De 1986 pluen Formulo 1 uzis mallongigitan version de la cirkvito, post la mortiga kraŝo de Elio de Angelis ĉe la rapidaj Verriere-kurboj. De Angelis ne estis vundita de la kraŝo, tamen lia aŭto ekbrulis kaj ne estis marŝaloj por helpi al li, ĉar ĝi estis test-sesio, kaj li mortis pro fumanta enspiro en hospitalo la sekvan tagon. Tiuj du rapidaj kurboj kaj la tuta supra sekcio de la cirkvito ne estis uzitaj por la lastaj kvin vetkuroj. Prost venkis en la lastaj tri vetkuroj tie, la 1988-a estis aparte drameca venko; li preterpasis sian teamamikon Ayrton Senna ĉe la Curbe de Signes ĉe la fino de la ultra rapida Mistral Straight kaj tenis la antaŭecon ĝis la fino, kaj la 1990-a (en kiu tempo turbo-ŝargitaj motoroj estis malpermesitaj) okazaĵo estis gvidita dum pli ol 60 rondoj fare de la italo Ivan Capelli kaj la brazila Maurício Gugelmin en subfinancita, Adrian Newey dizajnis Leyton-House-aŭtojn <unk> du aŭtoj kiuj ne kvalifikiĝis ĉe la antaŭa okazaĵo
en Meksiko. Prost, kiu nun veturis por Ferrari post veturi por McLaren de 1984 ĝis 1989, faris malfruan vetkurŝarĝon kaj preterpasis Capelli por venki; Gugelmin retiriĝis pli frue.