Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - La fino de la milito
la tuta centra parto de kio estis Germanio administrita kiel la sovetia okupacio zono. Radusch ĵetis sin en la vastan rekonstruan laboron kiu nun komenciĝis. Inter junio 1945 kaj februaro 1946 ŝi estis dungita en la distrikta "Viktimoj de Faŝismo" sekcio por la distrikta registaro de Schöneberg, prilaborante petojn por krizmanĝaĵo kaj vestaĵo. En 1946 ŝi estis ko-instiganto de "infana savo" ("Rettet die Kinder") projekto. Samtempe, vidante sovetian komunismon alvenantan en Germanion kun la Ruĝa armeo, ŝi nun komencis nutri dubojn pri la Komunista Partio, kiu estis la fokuso de ŝia politiko dum pli ol dudek jaroj. Ŝi decidis rezigni pri tio kaj sciigis sian intencon. En januaro 1946 la loka partiestro anticipis ŝian eksiĝon, tamen, kaj forigis ŝin, uzante ŝian lesban rilaton por pravigi la movon. Ŝi ankaŭ estis bombadita per minacaj leteroj, kaj denuncis ŝin al ŝiaj dungantoj en la urbodomo. Kiam ŝi iris al sia estro por klarigi la aferojn, ŝi trovis dikan personan dosieron, enhavante deklarojn de tri gvidaj komunistoj, kondamnante ŝin kiel lesbanino, pro kiu kialo ŝi ne plu devus esti dungita en publika oficejo. La kamaradoj sukcesis, kaj en februaro 1946 ŝi perdis sian laboron. Ankaŭ la malriĉoj de la milito estis ŝajnaj, kaj nun ŝi suferis pro reŭmatoida artrito. Kelkajn jarojn poste ŝi estis devigita pensiiĝi frue, subtenata de tre magra pensio.