Kompletigu la sekvan frazon: Douglas Mawson, la gvidanto kaj organizanto de la Aŭstralazia Antarkta Ekspedicio, decidis kunpreni kvindek gronlandajn hundojn; li kredis, ke tiu nombro estos pli ol sufiĉa por la esploraj sledgeaj vojaĝoj, kiujn li planis entrepreni dum la jaro, kiun li planis pasigi en Antarkto. Mawson preferis hundojn al poneoj, ĉar, kvankam ili povis tiri nur iom pli ol sia propra korpopezo, ilia manĝaĵo povus esti kompletigita per viando de la faŭno de Antarkto kaj <unk> se necese <unk> de aliaj hundoj, do ili ne bezonis la vastajn importadojn de furaĝo, kiujn poneoj bezonis por vidi ilin tra ekspedicio. Mawson estis impresita de la entuziasmo de la hundoj sur la
"Nimrod" ekspedicio kiam li akompanis Ernest Shackleton al Antarkto. Kaj Shackleton kaj Robert Falcon Scott dubis pri la avantaĝo de hundoj super poneoj. Amundsen kaj la arkta pioniro Fridtjof Nansen estis pasiaj rekomendantoj kaj opiniis ke la britaj esploristoj miskomprenis kiel uzi hundojn en la polusaj regionoj; Amundsen indikis siajn sukcesojn en la Norda Hemisfero kaj la relativa facileco de manipulado de hundoj kompare kun poneoj, precipe en tre fenditaj areoj kie falinta hundo ofte povus esti facile prenita sed falinta poneo estis kutime perdita. La norvegoj estis tute utilaj en sia aliro al hundoj; kvankam ili povis esti afekciaj kun la bestoj, estis malmulte da penso donita al ilia supervivo kiam ili supervivis sian utilecon. Scott uzis hundojn en sia "Discovery" Expedition kaj sentis ĝin malbone kiam li estis devigita mortigi ilin ĉiujn dum sia suda sledvojaĝo. Tamen, lia sinteno al hundoj estis simila al tiu de Amundsen kaj Mawson: