Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - De 1983 ĝis 1993, Arafat bazigis sin en Tunizio, kaj komencis ŝanĝi sian aliron de malferma konflikto kun la israelanoj al intertraktado. En 1988, li agnoskis la rajton de Israelo ekzisti kaj serĉis solvon de du ŝtatoj al la israela-palestina konflikto. En 1994 li revenis al Palestino, ekloĝante en Gaza City kaj antaŭenigante aŭtonomion por la palestinaj teritorioj. Li okupiĝis pri serio de intertraktadoj kun la israela registaro por fini la konflikton inter ĝi kaj la PLO. Tiuj inkludis la Madridan Konferencon de 1991
, la 1993-datita Oslo Accords kaj la 2000-datita Camp David Summit. En 1994, Arafat ricevis la Nobel-premion pri paco, kune kun Yitzhak Rabin kaj Shimon Peres, por la intertraktadoj en Oslo. Tiutempe, la subteno de Fatah inter la palestinanoj malkreskis kun la kresko de Hamas kaj aliaj militemaj rivaloj. Fine de 2004, post esti efike malliberigita ene de sia Ramallah-kunmetaĵo dum pli ol du jaroj de la israela armeo, Arafat falis en komaton kaj mortis. Dum la kaŭzo de la morto de Arafat restis temo de konjekto, esploroj de rusaj kaj francaj teamoj determinis, ke ne estis malbona ludo.