Kompletigu la sekvan frazon: La Cooper T81 estis sufiĉe sukcesa kiam ĝi unue aperis en 1966 sed meze de 1967 ĝi falis malantaŭ la pli novaj aŭtoj de la ĉefaj teamoj. La nova T86-aŭto estis konstruita por la ĉefa ŝoforo de Cooper, Jochen Rindt, por uzi, komencante kun la Brita Grandioza Premio, pli mallarĝa, pli malalta kaj pli malpeza aŭto fabrikita el Elektron-alojoj kun renversiĝo ĉirkaŭ la rapiduma levilo por doni al la ŝoforo pli da spaco dum ŝanĝado de rapidumo, trajto kiu fariĝis ofta vido en unu-sidlokaj aŭtoj bone en la 1970-aj jarojn. La nova ĉasio estis proksimume 112 funtoj pli malpeza ol la T81, sed estis ankoraŭ tro peza pro ĝia Maserati V12, motoro kies unua enkarniĝo kuregis en Formulo Unu en 2,5-litra formo proksimume dek jarojn pli frue. Estis trovita ke la aŭto havis tendencon por akiri lumo ĉe la fronto je alta rapido, sed antaŭ la
Granda Premio de Italio tio estis riparita per la muntado de malgranda spoiler sur la nazo, alia noviga trajto. Jacky Ickx stiris la aŭton ĉe Watkins Glen, kaj iama Grandpremio-gajninto Ludovico Scarfiotti donis al la aŭto ĝian lastan ekskurson por la fabrika teamo en la unua vetkuro de 1968.