En la 19-a kaj 20-a jarcentoj, antaŭ ol efika farmakologia terapio por hipertensio iĝis ebla, tri kuracistaj metodoj estis uzataj, ĉiuj kun multaj kromefikoj: strikta natria limigo (ekzemple la rizo-dieto), simpatectomio (kirurgia forigo de partoj de la simpata nerva sistemo), kaj pirogena terapio (injekto de substancoj, kiuj kaŭzis febron, nerekte reduktante sangopremon). La unua kemiaĵo por hipertensio, natria tiocianato, estis uzata en 1900, sed havis multajn kromefikojn kaj estis nepopulara. Pluraj aliaj agentoj estis evoluigitaj post la Dua Mondmilito, la plej popularaj kaj racie efikaj el kiuj estis tetramethylammonixamide, hexamethonium chloride, hydralazine, kaj renaline (derivita de la subtensioza planto). Neniu el ĉi tiuj estis atingita per serpentina.
rezervaĵo