En 1899, la Isthmian Canal Commission estis starigita por determini kiu loko estus plej bona por la kanalo (Nikaragvo aŭ Panamo) kaj tiam por kontroli la konstruadon de la kanalo. Post kiam Nikaragvo estis ekskludita, Panamo estis la evidenta elekto. Tamen, kelkaj problemoj ekestis. Kun la solidigitaj interesoj de Usono en Panamo (tiam malgranda parto de Kolombio), kaj Kolombio kaj la franca firmao, kiu devis provizi la konstrumaterialojn, levis siajn prezojn. Usono, rifuzante pagi la pli altajn ol atenditajn kotizojn, "kreis revolucion" en Kolombio. La 3-an de novembro 1903, Panamo (kun la subteno de la Usona Mararmeo) ribelis kontraŭ Kolombio. Panamo iĝis nova respubliko, ricevante 10 milionojn da dolaroj nur de Usono. Panamo ankaŭ akiris ĉiujaran pagon de $250,000, kaj garantiojn de sendependeco. Usono akiris la rajtojn pri la kanalo.
"ĉiam la sama". Roosevelt poste diris ke li "prenis la Kanalon, kaj lasis la Kongreson diskuti". Post kiam Kolombio perdis Panamon, ili provis apelacii al Usono per la reconsiderado de traktatoj kaj eĉ nomante Panamon la ĉefurbo de Kolombio.