Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - rimarkinde, tio ne kondukis al malapero de skriba keĉua literaturo, sed nur al ŝanĝo de fokuso. De la mezo de la 17-a jarcento, ĝi estis dominita de klare regionaj specoj, ĉefe de Cuzco Quechua, kiuj nun estis antaŭenigitaj de la elitoj de tiu urbo, kiuj serĉis sian legitimecon en la inka pasinteco. Efektive, tio rezultigis ion de keĉua literatura renesanco kaj ora epoko, kiu estis esprimita specife en dramisto. La lingvo de la klasika keĉua dramo de tiu periodo estas rekonebla kiel distinge Cusco <unk> Collao Quechua pro la diversaj novigoj, precipe la lenition, kiuj ĉiam pli distingas ĝin kaj de la Norma Kolonia Keĉua same kiel de aliaj Sudaj Keĉuaj specoj. Indianaj keĉua-parolantoj ankaŭ produktis siajn proprajn neformalajn religiajn tekstojn en manuskripta formo, parte daŭrigante la tradicion de la oficiala eklezia literaturo de la klasika periodo. Dum la sama periodo, aldone al la reeldonoj de pli malnovaj verkoj re-orientitaj al Centra Quechua, la unuaj religiaj tekstoj kunmetitaj specife en la Quechua-varioj de moderna Ekvadoro (de Luis Francisco Romero, 1725, 1753) kaj Bolivio (de Juan Antonio Dávila Morales, 1739) aperis. Tiu ĉi florado finiĝis per la malvenko de la ribelo de Tupac Amaru.
de 1780, kiu rezultigis severan subpremadon de la uzo de la keĉua, inkluzive de eksplicita malpermeso de keĉua literaturo kaj teatro kaj la abolicio de la katedro de la keĉua en la Universitato de San Marcos.