Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kiam alvenis novaĵo, ke la mongoloj transiris la Jordanon en 1260, Sultano Qutuz kaj liaj trupoj iris sudorienten al la 'Fonto de Goliato' (Konata en la araba kiel 'Ain Jalut') en la Jezreela Valo. Ili renkontis la mongolan armeon de proksimume 20,000 en la Batalo de Ain Jalut
kaj batalis senĉese dum multaj horoj. La mameluka gvidanto Baibars plejparte efektivigis bat-kaj-fuĝ-taktikojn en provo logi la mongolajn trupojn por persekuti lin. Baibars kaj Qutuz kaŝis la plej grandan parton de siaj fortoj en la montetoj por atendi en embusko la mongolojn veni en vicon. La mongola gvidanto Kitbuqa, jam provokita de la konstanta fuĝo de Baibars kaj liaj soldatoj, decidis marŝi antaŭen kun ĉiuj siaj soldatoj sur la spuro de la fuĝantaj egiptoj. Kiam la mongoloj atingis la altebenaĵojn, la egiptoj aperis el kaŝejoj, kaj la mongoloj trovis sin ĉirkaŭitaj de malamikaj fortoj kiam la kaŝaj trupoj atakis ilin de la flankoj kaj Qutuz atakis la mongolan malantaŭon. Oni taksas la grandecon de la egipta armeo inter 24.000 kaj 120.000. La mongoloj liberiĝis el la kaptilo kaj eĉ provizore sukcese kontraŭatakis, sed ilia nombro estis malplenigita ĝis la punkto, ke la rezulto estis neevitebla. Preskaŭ la tuta mongola armeo kiu restis en la regiono, inkluzive de Kitbuqa, estis aŭ mortigita aŭ kaptita tiun tagon. La batalo de Ain Jalut starigis altan akvmarkon por la mongola konkero.