Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1932, operacioj estis transdonitaj al la lastatempe formita Ŝtata Polico (statspolisen). La grupo de oficiroj laborantaj ĉe la Ŝtata Polico ne havis la rimedojn por sekvi telefonalvokojn aŭ por interkapti kaj malfermi poŝton. Ĉi tio, kaj la ĝenerala manko de personaro kaj financaj rimedoj maltrankviligis la ĉefon de la sveda armea inteligenteco, subkolonelo Carlos Adlercreutz, kiu sentis, ke la lando bezonas pli potencan sekurecan agentejon, se Eŭropo denove finiĝos en milito. Tiel, en 1938 la Ĝenerala Sekureca Servo estis formita, sekvante iniciaton de Adlercreutz kaj Ernst Leche ĉe la Justicministerio, inter aliaj. La tuta organizo kaj ĝiaj agadoj estis sekretaj. Dum la Dua Mondmilito la agentejo monitoris proksimume 25,000 telefonalvokojn kaj interkaptis pli ol 200,000 leterojn ĉiun semajnon. En 1946, sekvante postmilitan
La registaro ankaŭ subskribis leĝproponojn por la forigo de la ŝtata polico, kaj la registaro ankaŭ subskribis leĝproponojn por la forigo de la ŝtata polico. En 1965, la sveda polico estis ŝtatigita, kaj la tuta laboro estis organizita sub la Nacia Polico-Estraro en la Sekurecministerio ("Rikspolisstyrelsens säkerhetsavdelning", mallongigita RPS/SÄK).