Kompletigu la sekvan frazon: Renault enkondukis turboŝarĝitajn motorojn en Formulo 1 en 1977. Brabham testis BMW kvarcilindran M12 turboŝarĝitan motoron en la somero de 1981. Por la sezono de 1982 la teamo dizajnis novan aŭton, la BT50, ĉirkaŭ la BMW-motoro kiu, kiel la Repco-motoro 16 jarojn antaŭe, estis bazita sur motorbloko de stratveturilo, la BMW M10. Brabham daŭre funkciigis la Cosworth-elektrajn BT49D en la frua parto de la sezono dum fidindeco kaj stireblaj problemoj kun la BMW-unuoj estis solvitaj. La rilato preskaŭ finiĝis, kiam la germana fabrikanto insistis, ke Brabham uzu sian motoron. La turbo-aŭto gajnis sian unuan venkon en la kanada Granda Premio. En la ĉampioneco de la konstruistoj, la teamo finis kvinono, la ŝoforoj Riccardo Patrese, kiu gajnis la lastan venkon de la Brabham-Ford-kombinaĵo en la
Granda Premio de Monako, 10-a kaj Mondĉampiono Piquet nur 11-a en la Ĉampioneco de Pilotoj. En la sezono de 1983, Piquet prenis la ĉampionecan antaŭecon de Alain Prost de Renault ĉe la lasta vetkuro de la jaro, la Sudafrika Grandioza Premio por iĝi la unua ŝoforo gajninta la Formula Unu Mondĉampionecon de Ŝoforoj kun turbo-motora aŭto. La teamo ne gajnis la ĉampionecon de la konstruistoj en 1981 aŭ 1983, malgraŭ la sukceso de Piquet. Riccardo Patrese estis la sola ŝoforo krom Piquet por gajni vetkuron por Brabham en tiu periodo - la ŝoforoj en la dua aŭto kontribuis nur frakcion de la poentoj de la teamo en ĉiu el tiuj ĉampionecaj sezonoj. Patrese finis naŭa en la ĉampioneco de la ŝoforoj kun 13 poentoj, faligante la teamon malantaŭ Ferrari kaj Renault al tria en la ĉampioneco de la konstruistoj.