Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - La 1-an de februaro 1960, en la Greensboro sit-ins
, kvar afro-amerikanaj universitataj studentoj protestis kontraŭ rasapartigado kaj leĝoj de Jim Crow sidante ĉe lunĉtablo "nur por blankuloj". Uzi sidstrikojn kiel rimedon de protesto iĝis ĉiam pli populara en la tuta Sudo, kaj la kontraŭ-segregaciaj organizantoj komencis vidi universitatajn studentojn kiel eblan rimedon. La Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) ludis centran rolon en la movado por civitanaj rajtoj de la 1960-aj jaroj. La Student Nonviolent Coordinating Committee estis fondita frue en 1960 en Raleigh, Norda Karolino, en respondo al la sukceso de ondo de sidstrikoj en Sudaj universitataj urboj, kie nigraj studentoj rifuzis forlasi restoraciojn, en kiuj al ili estis neita servo bazita sur ilia vetkuro. Tiu formo de neperforta protesto alportis SNCC al nacia atento, ĵetante severan publikan lumon sur blanka rasismo en la Sudŝtatoj. La Southern Christian Leadership Council (SCLC) de Martin Luther King, Jr. vokis konferencon poste tiun jaron por fondi novan organizon, kaj el tio kreskis la Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC, kutime prononcita "snick"). Aliĝante al la Kongreso de Rasa Egaleco (CORE), blankaj kaj nigraj aktivuloj veturis kune per busoj en sudajn urbojn por protesti kontraŭ apartigitaj busterminaloj. Baldaŭ la SNCC establis reputacion kiel la "ŝoktrupoj" de la Civitanrajtoj-Movado.