Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Mohandas Gandhi iniciatis la arton de "Satyagraha", karakterizita per strikta aliĝo al ahimsa (malperforto), kaj civila malobeo. Tio permesis al ordinaraj individuoj engaĝi la britojn en revolucio, sen uzi perforton aŭ aliajn malagrablajn rimedojn. La egale strikta aliĝo de Gandhi al demokratio, religia kaj etna egaleco kaj frateco, same kiel la aktivisma malakcepto de kast-bazita diskriminacio kaj netuŝebleco unuigis homojn trans ĉi tiuj demografiaj linioj por la unua fojo en la historio de Barato. La amasoj partoprenis en la sendependeca lukto de Barato por la unua fojo, kaj la membreco de la Kongreso kreskis super dekoj da milionoj antaŭ la 1930-aj jaroj. Krome, la venkoj de Gandhi en la Champaran
kaj Kheda Satyagraha en 1918-1919, donis fidon al la kreskanta juna generacio de hindaj naciistoj ke Barato povus akiri sendependecon de brita rego. Naciaj gvidantoj kiel Sardar Vallabhbhai Patel, Jawaharlal Nehru, Maulana Azad, Chakravarti Rajagopalachari, Mohandas Gandhi, Rajendra Prasad kaj Badshah Khan kunigis generaciojn de indianoj tra regionoj kaj demografio, kaj provizis fortan gvidan bazon donantan al la lando politikan direkton.