Kompletigu la sekvan frazon:
terura tertremo, kiu detruis Lisbonon la 1-an de novembro 1755, ŝanĝis por ĉiam la produktadon de Perezo. La Ópera do Tejo estis detruita ses monatojn post malfermo kaj la tribunalo retiriĝis de la teatroj. Neniu opero estis produktita dum la venontaj sep jaroj, kaj poste nur en malpli spektakla maniero. Dum la lastaj 23 jaroj de sia vivo, Perez verkis nur tri novajn operojn. Anstataŭe li komponis grandegan kvanton da preĝejmuziko, kovrante preskaŭ ĉiujn ritojn kaj praktikojn de la du ĉefaj muzikaj kapeloj de Lisbono, la Reĝa kaj la Seminário da Patriarcal. Li neniam forlasis Portugalion, tiel ke lia internacia agnosko malrapide malkreskis. Tamen, Gerber notis ke ekde 1766 la kunmetaĵoj de Perez estis konataj kaj postulataj en Germanio kaj ke li estis en 1790 "unu el la plej famkonataj kaj amataj komponistoj inter la italaj majstroj... unu el la lastaj komponistoj kiuj konservis la rigorecon de kontrapunkto". J. C. Krause nomis Hasse, Perez kaj Paisiello kiel kontentigaj modeloj. En 1774 Perezo iĝis per aklamacio membro de la Londona Akademio de Antikva Muziko, kaj havis la nuran plen-skalan pecon presitan dum sia vivo, la "Mattutino de' Morti" (lia tria aro de la Oficejo de la Morta), publikigita tie de Bremner. Lia muziko, precipe la religia, estis vaste kopiita en Italio. Dum la lastaj kvar jaroj de sia vivo, Perez suferis de kronika malsano, poste perdante sian vidkapablon, sed daŭre komponis. En 1778 lia lernantino, nun reĝino Maria la 1-a de Portugalio, faris lin kavaliro de la Ordeno de Kristo; kiam li mortis en Lisbono, ŝi ordonis kompleksan entombigon je la elspezo de la krono.