Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - La aŭtoritatoj estis evidente kontentaj ke la instruado de Crüger en la sekvo de la ribelo de 1953
Li devis resti "sub la radaro", sed lia respondo al la tre longa "sekreta parolado" de la unua sekretario <unk>ruŝtŝov, farita al la 20-a Kongreso de la Komunista Partio de Sovetunio dum la lasta semajno de februaro 1956, kiu donis detalojn pri la "krimoj de Ŝtono" kaj estis neformale disvastigita tra Orienta Germanio dum 1956 kaj 1957, poste ekigis politikan nemesis. Dum la orientgermana registaro komence klopodis malgrandigi la tutan aferon, Crüger estis unu el tiuj, kiuj klopodis okupiĝi pri foje ekscititaj diskutoj pri la temoj levitaj en politikaj renkontiĝoj organizitaj de kaj nome de la partio en la universitato kaj kulturaj institucioj, kun kiuj li estis implikita. Li instigis, ke politikaj diskutoj en la universitato ne estu subpremataj, kun speciala fokuso sur Heinrich Saar, la lastatempe nomumita direktoro de la universitata instituto, en kiu li laboris, kiu estis konata kiel kontraŭnazia aktivulo kaj viktimo de politika persekuto dum la jaroj de Hitler. Li instigis al superado de la dogma rezisto de la partio kontraŭ provoj plilarĝigi demokratajn praktikojn ene de ĝi. La diskutoj neniam atingis la stadion de konkretaj nerevokeblaj proponoj, tamen. estis ankaŭ sincera en lia kritiko de la rearesto de lia akademia kolego Bernhard Steinberger en novembro 1956 kaj la oficiala strategio de sovaĝa gazetara kalumnio al kiu Steinberger tiam estis submetita de la registaro. La 5an de decembro 1956, Crüger eĉ adresis leteron al la Centra Komitato de la Partio, en kiu li argumentis la kazon de Steinberger kaj insistis pri lia senkulpeco. Ĉi-lasta estis markita por la persona atento de la nacia gvidanto (kaj unua partia sekretario), Walter Ulbricht.