Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Ĉe la Olimpikoj en Londono, Fraser-Pryce gajnis ŝian 100-metran varmon kaj duonfinalon en 11.00 s kaj 10.85 s respektive. Ŝi progresis al la finalo kiel la dua plej rapida kvalifikanto malantaŭ Carmelita Jeter, kiu kuris 10.83 s en ĉiu el siaj respektivaj rondoj. En la 100 m fina, Fraser-Pryce estis plej rapida de la blokoj kun Jeter en proksima postkuro, kaj ŝi finfine klinis ĉe la finlinio por mallarĝa venko por defendi sian titolon. Ŝia tempo de 10.75 s estis la dua plej rapida en la olimpika historio tiutempe, dum la vetkuro mem estis la plej rapida olimpika 100 m fina, metante ses virinojn sub 11 sekundojn. Jeter gajnis arĝenton en la plej bona tempo de la sezono 10.78 s, la plej rapida dualokulo en olimpika historio, kaj Campbell-Brown gajnis bronzon en 10.81 s. Kun ŝia venko, Fraser-Pryce aliĝis al amerikanoj Wyomia Tyus (1964, 1968) kaj Gail Devers (1992, 1996) kiel la solaj virinoj, kiuj defendis olimpikan 100 m titolon. Tagojn poste en la 200 m finalo, Fraser-Pryce malaltigis sian personan rekordon al 22.09 s. Tamen, ŝi ne sukcesis superi Allyson Felix de Usono, kiu prenis la oron en 21.88 s. Fraser-Pryce poste gajnis duan arĝentan medalon en la 4 × 100 m stafetado
...kun Campbell-Brown, Sherone Simpson kaj Kerron Stewart. Ilia fina tempo de 41.41 s estis nova jamajka rekordo, sed bone malantaŭ la mondrekordo de Usono de 40.82 s.