Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo -, postulante membroŝtatojn veni por helpi al iu membroŝtato sub armita atako, estis alvokita por la unua kaj nura fojo post la 11a de septembro atakoj, post kiuj soldatoj estis deplojitaj al Afganio sub la NATO-gvidata ISAF. La organizo funkciigis gamon da kromaj roloj ekde tiam, inkluzive de sendado de trejnistoj al Irako, helpante en kontraŭ-piratado operacioj kaj en 2011 devigante senflugzonon super Libio.
laŭ la rezolucio 1973 de la Sekureca Konsilio de UN. Artikolo 4, kiu simple alvokas konsultadon inter NATO-membroj, estis alvokita kvin fojojn post okazaĵoj en la Iraka Milito, la Siria Civita Milito, kaj la aneksado de Krimeo fare de Rusio. Tiu aneksado kondukis al forta kondamno de la NATO-nacioj kaj la kreado de nova "piedfronto" forto de 5,000 soldatoj en bazoj en Estonio, Litovio, Latvio, Pollando, Rumanio, kaj Bulgario. Ĉe la sekva pintkunveno de Kimrio en 2014, la gvidantoj de la NATO-membroŝtatoj formale engaĝiĝis por la unua fojo elspezi la ekvivalenton de almenaŭ 2% de siaj malnetaj enlandaj produktoj por defendo antaŭ 2024, kio antaŭe estis nur neformala gvidlinio. En 2014, nur 3 el 30 NATO-membroj atingis tiun celon (inkluzive de Usono); antaŭ 2020 tio kreskis al 11. Kune, en 2020, la 29 ne-usonaj membroŝtatoj havis ses sinsekvajn jarojn da kresko de defendaj elspezoj, alportante siajn averaĝajn elspezojn al 1.73% de MEP. NATO ne kondamnis la ekzekutojn de 2016 en Turkio. Kiel rezulto de la turka invado de kurdaj loĝataj areoj en Sirio, la interveno de Turkio en Libio kaj la disputo pri maraj zonoj inter Kipro kaj Turkio, ekzistas signoj de skismo inter Turkio kaj aliaj NATO-membroj. NATO-membroj rezistis kontraŭ la Traktato pri Malpermeso de Nukleaj Armiloj de UN, deviga interkonsento por intertraktadoj pri kompleta forigo de nukleaj armiloj, subtenata de pli ol 120 nacioj.