Kompletigu la sekvantan frazon: Dum La Problemoj, la Provizora IRA faris ampleksan uzon de IEDoj en sia 1969-1997 kampanjo. Ili uzis barak-detruantajn morterojn kaj teleregatajn IED-ojn. Membroj de la IRA evoluigis kaj kontraŭ-evoluigis aparatojn kaj taktikojn. IRA-bomboj iĝis tre sofistikaj, havante kontraŭ-manipulado-aparatojn kiel ekzemple hidrarga klinŝaltilo aŭ mikroŝaltiloj. Tiuj aparatoj detonas la bombon, se ĝi estas iel ajn movata. Tipe, la sekureca armilo uzata estis horloĝa Memopark-timigilo, kiu armigis la bombon ĝis 60 minutojn post kiam ĝi estis metita kompletigante elektran cirkviton provizantan potencon al la kontraŭ-manipula aparato. Depende de la speciala dezajno (ekz., boobytraped-portfolio aŭ aŭtobombo) sendependa elektra cirkvito provizis potencon al konvencia tempigilo metita por la celita tempoperiodo, ekz. 40 minutoj. Tamen, kelkaj elektronikaj prokrastoj evoluigitaj de IRA-teknikistoj povus esti agorditaj por precize detrui bombon semajnojn post kiam ĝi estis kaŝita, kio estas kio okazis en la
Bomba atako en la hotelo Brighton en 1984. Komence, bomboj estis detonitaj aŭ per tempigilo aŭ per simpla komanda drato. Poste, bomboj povus esti detonitaj per radiokontrolo. Komence, simplaj servoj de radio-kontrolitaj aviadiloj estis uzataj por fermi la elektran cirkviton kaj provizi potencon al la detonaciilo. Post kiam la britoj evoluigis blokilojn, IRA-teknikistoj enkondukis aparatojn, kiuj postulis sekvencon de pulsaj radiokojdoj por armi kaj detoni ilin. Tiuj estis pli malfacile blokeblaj.