Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - Alia variaĵo kiu neniam vidis deĵoron estis la T20E2. Ĝi estis eksperimenta, gas-funkciigita, selektema pafilo kun iomete pli longa ricevilo ol la M1 kaj modifita por akcepti 20-rondajn Browning Automatic Rifle (BAR) revuojn. La fusilo estis maŝinita kaj frapetita sur la maldekstra flanko de la ricevilo por amplekso-monto, kaj inkludis la saman hardvaron por muntado de grenadlanĉilo kiel la M1. La riglilo havis tenon malfermi aparaton sur la malantaŭa ricevilponto, same kiel fajroselektilon similan al la M14. Plena aŭtomata ekbruligo estis atingita per konektilo, kiu estis aktivigita per la funkciiga manilo de la bastono. Tio, en victurno, aktivigis sekan liberigon aŭ trip kiu, kun la ellasilo tenita al la malantaŭo, malkonektis la sekan de la martelgutoj tuj post kiam la ŝraŭbo estis ŝlosita. En aŭtomata pafado, la cikla rapideco de pafado estis 700 rpm. Kiam la konektilo estis malŝaltita, la fusilo povis nur esti pafita semi-aŭtomate kaj funkciis en maniero simila al la M1-fusilo. La T20 havis longon de 48 1/4", longon de la barelo de 24", kaj pezis 9,61 funtojn sen akcesoraĵoj kaj 12,5 funtojn kun bipod kaj malplena revuo. Ĝi estis elektita kiel limigita akiro en majo 1945. Pro la ĉesigo de malamikecoj kun Japanio
, la nombro por fabrikado estis reduktita al 100. La projekto estis finita en marto 1948.