Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Komence, la templo estis fondita kiel meditado-centro, post kiam Maechi Chandra kaj la ĵus ordinita monaĥo Luang Por Dhammajayo ne plu povis gastigi la kreskantan nombron da partoprenantoj en agadoj ĉe Wat Paknam Bhasicharoen. La centro iĝis oficiala templo en 1977. La templo kreskis eksponente dum la 1980-aj jaroj, kiam la programoj de la templo iĝis vaste konataj inter la urba meza klaso. Wat Phra Dhammakaya vastigis sian areon kaj la konstruado de grandega "stupa" (pagodo) estis komencita. Dum la periodo de la azia financa krizo en 1997, la templo estis submetita al ĝeneraligita kritiko pro siaj metodoj kaj instruoj pri kolektado de financoj, ĉar Luang Por Dhammajayo estis akuzita pri defraŭdo kaj forigita de sia oficejo kiel abato. En 2006, la pagendaĵoj estis reprenitaj kaj li estis reestigita kiel abato. La templo kreskis plu kaj iĝis konata pro siaj multaj projektoj en edukado, antaŭenigo de etiko kaj stipendio. La templo ankaŭ estis akceptita kiel parto de la ĉefa tajlanda Sangha (monaĥa komunumo). Dum la armea ĥunto de 2014
, la abato kaj la templo denove estis kontrolitaj kaj Luang Por Dhammajayo estis akuzita pri ricevo de ŝtelita mono de subtenanto kaj pri monlavado. La templo estis nomata la sola influa organizo en Tajlando, kiu ankoraŭ ne estis subpremita de la reganta ĥunto, kiu forigis la plej grandan parton de la opozicio post sia alveno al la potenco. La juraj procesoj kontraŭ la abato kaj la templo ekde la 1990-aj jaroj kondukis al multe da debato pri la proceduroj kaj rolo de la ŝtato rilate al religio, debato kiu intensiĝis dum la ŝlosado de la templo de la ĥunto en 2017. En 2017, la restadejo de Luang Por Dhammajayo estis ankoraŭ nekonata, kaj en 2018, Phrakhru Sangharak Rangsarit estis nomumita kiel la oficiala abato.