Kompletigu la sekvan frazon: En la antaŭparolo al sendependeco, du rohingoj estis elektitaj al la Konstituciiga Asembleo de Birmo en 1947, M. A. Gaffar kaj Sultan Ahmed. Post kiam Birmo iĝis sendependa en 1948, M. A. Gaffar prezentis memorandon de alvoko al la Registaro de la Unio de Birmo, postulante la agnoskon de la esprimo "Rohingya", bazita sur lokaj hindaj nomoj de Arakan (Rohan kaj Rohang), kiel la oficiala nomo de la etneco. Sultan Ahmed, kiu funkciis kiel parlamenta sekretario de la Ministerio pri Malplimultoj, estis membro de la komisiono de la juĝisto Sir Ba U, respondeca pri esplorado ĉu Arakan-Dividado devus ricevi ŝtaton. Dum la birma parlamenta balotado en 1951, kvin rohingoj estis elektitaj al la Parlamento de Birmo, inkluzive de unu el la unuaj du virinaj parlamentanoj de la lando, Zura Begum. Ses parlamentanoj estis elektitaj dum la birma parlamenta balotado en 1956 kaj sekvaj kromelektoj. Sultano Mahmud, iama politikisto en brita Hindio, iĝis Ministro pri Sano en la kabineto de la Ĉefministro de Birmo U Nu. En 1960, Mahmud sugestis, ke aŭ la plejparto de la Rohingya-plimulto de norda Arakan restu sub la centra registaro aŭ fariĝu aparta provinco. Tamen, dum la birma parlamenta balotado en 1960, la promesoj de ĉefministro U Nu inkluzivis fari la tutan Arakanon unu provinco. La
1962 Birma puĉo finis la Westminster-stilan politikan sistemon de la lando. La birma leĝo pri civitaneco de 1982 senigis la plej multajn el la rohingoj de ilia partopreno en civitaneco.