Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En la elektoj de 1984, Laboristpartio kaj Likud, kontraŭaj flankoj de la debato pri teritoria kompromiso estis devigitaj al koalicio kaj iu ajn penso pri tero por paco estis prezentita. En la 1980-aj jaroj, Ŝaron uzis devigajn rimedojn por kontroli la loĝantaron kiel "kurtenoj, detruado de hejmoj kaj elradikigo de arboj", politiko reasertita en 1985 de Rabin, dum la israelaj setlejoj konsistigis "ŝveban faktan aneksadon", kiu nutris palestinan malkontenton. En 1985, la Nacia Konferenco de Nigraj Advokatoj en Usono kompilis raporton, titolitan "Bantustans in the Holy Land (Bantustanoj en la Sankta Lando)", farante la analogecon kun tio, kio okazis en Cisjordanio. La esprimo estis multe kalumniita tiutempe, sed 15 jarojn poste usona komparada juristo kaj afrikisto, Adrien Wing skribis ke okazaĵoj en la sekva jardeko kaj duono koncerne la manieron kiel teritorio estis reguligita ŝajnis subteni la fortan forton de la analogeco. Fine de 1987 la streĉitecoj akriĝis kaj komenciĝis popola ribelo. En 1988 Jordanio rezignis pri ajna postulo je Palestino kaj la Palestina Nacia Konsilio proklamis la Palestinan Ŝtaton. Ŝaron anoncis la Sep Steloj-planon en 1991, postulante setlejojn sur la Verda Linio, kun la "deklarita intenco de ĝia konsekvenca ekstermado". kaj la Meretz-Sheves-plano de 1992 pripensis kvar palestinajn kantonojn dividitajn per zonoj de juda setlejo kaj poste evoluis kiel plano aneksi ĉiujn gravajn setlejojn kune kun tri "aŭtonomaj palestinaj enklavoj" priskribitaj kiel la "Bantustanization" de "mem-determinado unuo". La Intifado perdis impeton post la Madrida Konferenco de 1991
kiu kunigis israelajn kaj palestinajn reprezentantojn por la unua fojo ekde 1949 kaj en 1992, Rabin promesis ĉesigi la ekspansion de la setlejoj kaj komencis sekretajn intertraktadojn kun la PLO.