Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La 9-an de junio 1934, ĉirkaŭ 1,400 membroj de la Internacia Havena Asocio (ILA) partoprenis en la striko de la okcidenta marbordo
, kiu fermis ĉiujn havenojn sur la Okcidenta Marbordo. La postuloj de la ILA estis: rekono de la sindikato; salajro-plialtigoj de 85 cendoj ĝis $1.00 por horo rekta tempo kaj de $1.25 ĝis $1.50 por horo supertempo; seshora labortago kaj 30-hora labortago; kaj fermita butiko kun la sindikato en kontrolo de dungado. Ili ankaŭ estis frustriĝitaj, ke la ŝtataj subvencioj por ŝipveturado, ekde la krizo de la industrio en la 1920-aj jaroj, kondukis al pli grandaj profitoj por la ŝipkompanioj, kiuj ne estis transdonitaj al la laboristoj. Ekzistis multaj okazaĵoj de perforto inter strikantoj kaj polico, inkluzive de strikantoj sturmantaj la "Admiral Evans", kiu estis utiligita kiel hotelo por strikantoj; polico pafante kvar strikantojn ĉe Terminal 4 en St. Johns; kaj speciala polico pafante al senatano Robert Wagner de New York kiam li inspektis la lokon de la antaŭa pafado. La dokistoj rekomencis laboron la 31-an de julio 1934, post voĉdonado por arbitracii. La arbitracia decido estis donita la 12-an de oktobro 1934, premiante la strikantojn kun rekono de la ILA; pli alta salajro de 95 cendoj je horo rekta tempo kaj 1.40 USD je horo ekstra, retroaktiva al la reveno al la laboro la 31-an de julio; seshoraj labortagoj kaj 30-horaj laborsemajnoj, kaj sindikata dungado-halo administrita komune fare de la sindikato kaj administrado <unk> kvankam la sindikato elektis la ekspedanton <unk> en ĉiu haveno laŭ la tuta okcidenta marbordo.