Kompletigu la sekvan frazon: La ĉefministro de Majoro koincidis kun la kolapso de Jugoslavio kaj la rezulta milito en Bosnio kaj Hercegovino (kaj partoj de Kroatio). La streĉitecoj inter la konsistigaj respublikoj de Jugoslavio kreskis ekde la morto de prezidanto Josep Broz Tito en 1980, pligravigita de la politika necerteco kaŭzita de la kolapso de Komunismo en tuta Orienta Eŭropo en la periodo 1989-1991. En junio 1991 kaj Slovenio kaj Kroatio deklaris sendependecon; dum la serba dominita centra registaro en Beogrado lasis la preskaŭ homogena Slovenio foriri post nur unu jaro, la slovena registaro estis devigita forlasi la landon.
La situacio en Kroatio, partoj de kiu enhavis grandajn nombrojn da etnaj serboj, estis multe pli kontestata. La EU, laŭ la insisto de Germanio, rekonis la sendependecon de la du ŝtatoj en decembro 1991. Milito eksplodis inter Serbio (gvidata de la naciisto Slobodan Milošević) kaj Kroatio (gvidata de Franjo Tuđman) pri la serbe loĝata regiono Slavonio en nordorienta Kroatio, instigante la UN sendi pactrupon (UNPROFOR). La plej furiozaj bataloj tamen okazis post la deklaro de sendependeco de Bosnio kaj Hercegovino sub prezidanto Alija Izetbegović la 6an de aprilo 1991; la loĝantaro de la monta respubliko estis dividita inter bosniaj serboj, bosniaj kroatoj kaj bosniaj islamanoj (aŭ "bosnianoj"), kaj plenskala civita milito eksplodis inter ili, kun la bosniaj kroatoj kaj bosniaj serboj subtenataj de Tuđman kaj Milošević respektive. La milito surprizis Eŭropon kaj la mondon, kaj ŝokaj scenoj de militkaptistaj tendaroj (komparitaj de iuj kun naziaj koncentrejoj), grandaj rifuĝintfluoj kaj kampanjoj de etna purigado komencis esti elsenditaj tra la mondo, kondukante al postuloj pri interveno.