Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - En 1830, Francio spertis la Revolucion de Julio por forpeli la reakciemajn reĝojn de Burbonoj, kaj instali la Orléanist Louis-Philippe kiel reĝo. Kontraste, la regado de reĝino Viktorio komenciĝis en 1837 en paca maniero. La plej gravaj eŭropaj potencoj - Rusio, Aŭstrio, Britio, kaj iomete Prusio - estis deciditaj teni Francion sub kontrolo, kaj tiel Francio ĝenerale sekvis singardeman eksteran politikon. Ludoviko-Filipo alianciĝis kun Britio, la lando kun kiu Francio dividis la plej similan formon de registaro, kaj ĝia batalema ministro pri eksteraj aferoj Lord Palmerston. En la unua jaro de la regado de Ludoviko-Filipo, li rifuzis aneksi Belgion dum ĝia revolucio
, anstataŭe sekvante la britan linion de subtenado de sendependeco. Malgraŭ la posturoj de la ĉefa franca ministro Adolphe Thiers en 1839-1840 ke Francio protektus la ĉiam pli potencan Muhammad Ali de Egiptujo (vicereĝo de la Otomana Imperio), neniuj plifortikigoj estis venontaj, kaj en 1840, multe al la embaraso de Francio, Ali estis devigita subskribi la Londonan Konvencion de la potencoj. La rilatoj denove malvarmiĝis sub la registaroj de François Guizot kaj Robert Peel. Ili pliakriĝis denove en 1846 tamen, kiam, kun Palmerston reen kiel ministro pri eksteraj rilatoj, la franca registaro haste konsentis ke Isabella II de Hispanio kaj ŝia fratino geedziĝu kun membroj de la Burbonoj kaj Orléanist dinastioj, respektive. Palmerston esperis aranĝi geedziĝon, kaj "The Affair of the Spanish Marriages" estis ĝenerale rigardita malavantaĝe fare de britaj historiistoj ("Per la senpasia juĝo de historio ĝi estis universale kondamnita"), kvankam pli bonvola vido estis prenita en la lastaj jaroj.