Resumu la artikolon:  (CNN) La provoj de iuj en la GOP subfosi la iranan politikon de prezidanto Barack Obama certe ŝajnas eksterordinaraj. Unue, la respublikana gvidado invitis Benjamin Netanjahu paroli al la Kongreso sen konsulti la Blankan Domon, kaj li konvene avertis kontraŭ mildigo de la linio de la Okcidento pri Irano. Nun, 47 senatanoj skribis malferman leteron al la irana reĝimo por konsili, ke iu ajn interkonsento interkonsentita kun Obama povus esti nuligita post la prezidant-elekto de 2016. Tio estas mirinda movo. Sed tio ne estas, strikte parolante, unika. Homoj en ambaŭ partioj faris multe pli rimarkindajn aferojn en la pasinteco. Antaŭ 1983, senatano Edward Kennedy provis starigi personan diplomatian kanalon kun Sovet-Unio -- efike malhelpante prezidanton Ronald Reagan. Laborante tra anstataŭantoj, li sugestis ke li vizitu Moskvon por renkontiĝi kun la komunista gvidado kaj ofertis helpi ilin fari sian kazon al la amerika popolo kiel al kial ili preferis dialogon super konfrontiĝo. Kiel raportas la ĵurnalisto de Washington Post Vincent Bzdek en sia libro "The Kennedy Legacy", tio okazis proksime al usonaj prezidant-elektoj, kaj kelkaj konservativuloj interpretis ĝin kiel akton de ŝtatperfido - eble eĉ kiel malobservo de la Leĝo Logan, kiu malpermesas al privataj civitanoj okupiĝi pri diplomatio kun la celo ŝanĝi eksteran politikon. Oni povus argumenti, ke la senatano estis motivita de altaj idealoj: Li havis klaran historion de kampanjado por redukti malvarmmilitajn streĉitecojn kaj opiniis, ke Reagan malbone traktis la sovetianojn. En pli ol unu okazo, Kennedy politikigis eksteran politikon dum li estis en la Senato. En mia libro pri la Demokrataj antaŭbalotoj por la prezidanteco en 1980, mi notis, ke Kennedy kontraŭbatalis la senkompromisan sintenon de Jimmy Carter pri la sovetia invado de Afganujo - sinteno kiu estis bonintenca, profeta kaj iom avantaĝa por la kampanjo de Kennedy por la Demokrata kandidateco. Sed ne nur demokratoj faris tion. Paŝu antaŭen, Richard Nixon. En 1968 la prezidant-elekto ŝajnis proksima. La registaro de Johnson alproksimiĝas...
La letero de la Respublikana Partio al la iranaj gvidantoj ŝajnas eksterordinara. Sed subfosado de la ekstera politiko de prezidanto tute ne estas unika, Stanley diras. Li diras, ke ambaŭ maldekstro kaj dekstro ĉirkaŭiris administraciojn por trakti eksterlandajn gvidantojn.