Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Inter la unuaj rektaj ideologiaj posteuloj de "Sămănătorul" estis la propra Demokrata Naciista Partio de Iorga. Laŭ Veiga: "En ĉi tiu nova fazo, Iorga ne frekventis tre malsamajn argumentojn, sed simple serĉis doni pli politikan eksplicitan esprimon al la literatura estetiko de "Sămănătorul"". En la raporto de Stanomir, la "avataroj" reprezentitaj de la Demokrata Naciisma programo kaj "Neamul Românesc" estas, kiel "Sămănătorul", epizodoj en "serio markita de la reakiro kaj valorigo de la Eminescianaj aktivaĵoj". Malgraŭ ĝia intenco alparoli la kamparanojn, "Sămănătorul" supozeble plejparte alparolis blankajn kolumojn. Călinescu, kiu komparis ĝian aliron kun la elitismo kaj profesiigo rekomendita de "Junimea", finis: "["Semănătorul"] ĉefe kolektis verkistojn de malgranda kulturo, oficirojn, junajn virojn kiuj ne kompletigis sian edukon [kaj] aŭtodidaktojn [...]. La revuo fariĝis bone ŝatata de instruistoj, profesoroj de provincoj, rumanoj ekster la landlimoj, kaj, disvastiĝante tra ĉi tiuj medioj, ĝi edukis la amasojn por akcepti taŭgan literaturon. Estas vere, ke la samaj legantoj estis teruritaj pri ĉiuj aferoj "eksterordinaraj", "malsanigitaj", sed kiam okazis, ke la amasoj atingis la nivelon necesan por la kompreno de pli rafinita arto? Oni povus diri, ke "Semănătorul" kaj ĉiuj aliaj similaj publikaĵoj akceptis la sendankeman mision antaŭenigi "Junistajn" ideojn ĉie, dum ili rezignis pri la [principo de arto por la arto] kun la risko kompromiti sin antaŭ literaturaj historiistoj malpli simpataj pri la celoj de revuo. " Sandqvist ankaŭ notas ke la ĉefa grupo esti altirita de tradicionalismo, precipe post la 1907 ribelo
, plejparte konsistis el "malbone pagitaj klasikuloj, historiistoj, kaj advokatoj kiuj kunmetis la tro personigitan burokration de la nacio".