Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kiam la epoko de la Condottieri finiĝis sur itala grundo, armeaj komandantoj kiel Ottavio Piccolomini kaj Raimondo Montecuccoli metis siajn soldatojn je la dispono de la aŭstra imperiestro, en religia milito kiu detruis Germanion kaj kaŭzis la perdon de 30% de ĝiaj homoj, eble la plej granda tragedio iam elportita de Germanio. Italaj trupoj batalis kuraĝe (kvankam sur la malvenkanta flanko) ĉe la Batalo de Lutzen kaj helpis gajni grandan venkon ĉe la Batalo de Nordlingen
en 1634 kontraŭ la svedoj. Ambrogio Spinola kaj liaj viroj helpis al Hispanio konkeri Nederlandojn en bataloj kiel la Sieĝo de Breda. Tiu milito estis eble la lasta en kiu la glavoj, ponardoj kaj lancoj ludis gravan rolon en batalo, ĉar la teĥnikaro de pafiloj nun fariĝis pli fidinda. Italaj glavistoj, armitaj per mallongaj glavoj kaj ponardoj estis ekstreme efikaj en infiltrado de la pikplacoj de siaj kontraŭuloj kaj en faligado de la senhelpaj pikistoj armitaj per la longaj pikiloj dum la brutala "puŝo de la pikiloj". Sur la batalkampo la tiel nomata "Spada da Lato" aŭ flanka glavo iĝis la domina glavospeco. Samtempe en la urboj de Italio la flankspaco evoluis en novan specon de glavo, uzata en civilaj dueloj. Tiu civila glavo estas konata kiel "La Striscia" aŭ Rapier en la angla. La francoj adoptis la italan duelan glavon kaj majstris ĝin, kaj oni kredas, ke inter 1600 p.K. kaj 1700 p.K. pli ol 70,000 francoj mortis en dueloj, multaj el ili mortige vunditaj de Rapier. Ekde la malfrua 16-a jarcento, itala rapio atingis konsiderindan popularecon tra Eŭropo, precipe kun la disertaĵo de Salvator Fabris kies "De lo schermo overo scienza d<unk>arme" de 1606 havis grandan influon ne nur en Italio sed ankaŭ en Germanio. Fabris estis sekvita de italaj majstroj kiel Nicoletto Giganti (1606), Ridolfo Capo Ferro (1610), Francesco Alfieri (1640), Francesco Antonio Marcelli (1686) kaj Bondi' di Mazo (1696).