Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Artikolo de Andrei P. Tsygankov pri ĉefartikoloj en "The New York Times", "The Washington Post", kaj "The Wall Street Journal" rilataj al rusa enlanda politiko de 2008 ĝis 2014 trovis, ke la ĉefartikoloj havis superforte negativan opinion pri la rusa registaro, bazitan sur tiaj temoj kiel "elektoj, opoziciaj kaj minoritataj rajtoj, la jura sistemo, protekto de proprietaj rajtoj, amaskomunikila libereco, disvolviĝo de NROj kaj civila socio, protekto de civitanoj kontraŭ krimo kaj terorismo, mekanismoj por transdono de potenco, sintenoj de Putin kaj Medvedev, kaj rilatoj kun okcidentaj nacioj". Tsygankov asertis, ke la ĉefartikoloj ne adekvate reflektas "neŭtralajn kaj pozitivajn kadrojn kaj tiajn, kiuj emfazas la relativan progreson de la lando aŭ objektivajn malfacilaĵojn alfrontitajn en ĝia disvolviĝo". En kontrasto, James Nixey de la Rusia kaj Eŭrazia Programo ĉe Chatham House argumentis, ke justa raportado ne postulas falsan ekvivalentecon inter rusaj kaj okcidentaj agoj, kaj ke negativa raportado pri Rusio estis komprenebla, konsiderante ĝian konduton en Krimeo, Kartvelio kaj Rusio.
, kaj Sirio, kaj ĝia malbona homaj-rajtoj-rekordo. Piers Robinson argumentas, ke kaj la rusaj kaj la okcidentaj amaskomunikiloj estas partiaj, skribante, ke "la ĉefaj amaskomunikiloj, kie ajn ili estas bazitaj, estas vaste agnoskitaj esti tro respektemaj al politika kaj ekonomia potenco kaj tio signifas, kiel konsumantoj de novaĵoj".