Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Antaŭ la tempo kiam Alexander Farnese, la estonta Duko de Parmo, prenis kontrolon de la armeo en 1578, la Malsupraj Landoj estis ĉiam pli dividitaj inter la ribela nordo kaj tiuj sudaj provincoj daŭre lojalaj al Hispanio. Kun la alveno de granda nombro da soldatoj de Hispanio, Farnese komencis plifirmigi hispanan kontrolon en la sudo, komencante kun Maastricht. Farnese komencis la Sieĝon de Maastricht la 12an de marto 1579. Li ordonis al siaj soldatoj sapigi la murojn. Ankaŭ la loĝantoj de Maastricht fosis por atingi la hispanajn tunelojn. Profunde subtere la bataloj daŭris. Centoj da hispanaj soldatoj mortis, kiam bolanta akvo estis verŝita en iliajn tunelojn. Aliaj mortis pro manko de oksigeno kiam la nederlandaj defendantoj ekbruligis fajrojn ene de ili. Aliaj 500 hispanaj soldatoj mortis kiam mino, kiun ili planis uzi por eksplodigi la muron, eksplodis antaŭtempe. En la nokto de la 29-a de junio, Farnese sukcesis eniri la urbon dum la elĉerpitaj defendantoj dormis. Hispanaj unuoj kiuj rompis la urbajn murojn unue seksperfortis la virinojn (kelkaj el kiuj, en batalado por defendi la urbon, transpasis seksajn rolojn kaj perdis sian rajton je kompato), tiam masakris la loĝantaron. Antaŭ 1585, Farnese reakiris la urbojn Bruselo, Gento kaj Antverpeno
, same kiel la provinco de Brabanto kaj la plej granda parto de Flandrio. Ĉe tiu punkto la armeo estis deturnita de sia origina funkcio de kontraŭbatalado de la nordaj ribelantoj al traktado de la problemo de Anglio, en milito kun Hispanio. Farnese kredis ke la armeo povis esperi transiri la Kanalon en forto, fidante je katolika ribelo en Anglio por subteni ĝin; anstataŭe, Philip decidis entrepreni maratan atakon uzante la hispanan Armadon en 1588. La Armeo de Flandrio moviĝis kontraŭ Ostendo kaj Dunkerko en preparoj por sekva manovro trans la Kanalo en subteno de la Armado, sed la malvenko de la ĉefa mararmeo finis tiujn planojn.