Friedman ankaŭ estis konata pro sia laboro pri la konsuma funkcio, la hipotezo de permanenta enspezo (1957), kiun Friedman mem nomis sia plej bona scienca laboro. Tiu laboro asertis, ke raciaj konsumantoj elspezos proporcian kvanton de tio, kion ili perceptis kiel sian permanentan enspezon. Neprecedencaj gajnoj plejparte estus ŝparitaj. Impostreduktoj same, ĉar raciaj konsumantoj antaŭdirus, ke impostoj devos pliiĝi poste por ekvilibrigi publikajn financojn. Aliaj gravaj kontribuoj inkluzivas lian kritikon de la Phillips-kurbo kaj la koncepton de la natura senlaborecoprocento (1968). Tiu kritiko asociis lian nomon, kune kun tiu de Edmund Phelps, kun la kompreno, ke registaro, kiu kaŭzas pli grandan inflacion, ne povas permanente redukti senlaborecon farante tion.
Friedman