Kompletigu la sekvan frazon: La P25 komencis veturi en ne-ĉampionaj okazaĵoj en septembro 1955. La ĉevalpovo de la aŭto pruvis esti ĝia fortaĵo, sed ĝiaj manipulaj kaj fidindaj problemoj estis rapide rivelitaj. Tri Tipo 25 estis enmetitaj por Tony Brooks, Mike Hawthorn, kaj Ron Flockhart en la monda ĉampioneca debuto de la modelo, la Brita Grandpremio en 1956. Tamen, neniu finiĝis. Fidindecproblemoj turmentis la teamon dum la frua evoluo de la P25. La grandaj valvoj estis inklinaj lasi rubon en la motoron, kaj la ununura malantaŭa disko ofte malsukcesis. P25 ne finus Grandiozan Premion ĝis la kvina loko de Harry Schell en la
Granda Premio de Monako en 1958. Schell kaj Jean Behra finis dua kaj tria en la nederlanda Grandioza Premio de tiu jaro. Ili estis la unuaj podioj por BRM. Kvar pliaj poentoj de Behra, Schell, kaj la nova dungito Joakim Bonnier lokis BRM 4-a en la inaŭgura Konstruisto-Ĉampioneco. Bonnier prenis sian kaj la unuan venkon de BRM ĉe la nederlanda Grandioza Premio en 1959. Kun la P25 funkcianta fidinde, BRM povis certigi la trian en la ĉampioneco de la konstruanto. Tuj kiam la P25 fariĝis fidinda, Cooper komencis la malantaŭ-motoran revolucion kaj rapide igis antaŭ-motorajn aŭtojn kiel la P25 malnoviĝintaj. BRM komencis labori pri malantaŭa motora modelo, la P48 ne longe post la venko de Bonnier. La P48 anstataŭigus la P25 meze de la sezono 1960.