Kompletigu la sekvan frazon:
Ĉinaj inundoj en 1931, unu el la plej mortigaj inundkatastrofoj en la monda historio, Wuhan estis rifuĝejo por inundoviktimoj de foraj areoj, kiuj alvenis ekde la malfrua printempo. Sed kiam la urbo mem estis inundita en la frua somero, kaj post katastrofa digo rompiĝis ĝuste antaŭ la 6-a horo matene la 27-an de julio, laŭtakse 782 189 urbaj civitanoj kaj kamparaj rifuĝintoj restis senhejmaj. La inundo kovris areon de 32 kvadrataj mejloj kaj la urbo estis inundita sub pluraj metroj da akvo dum preskaŭ tri monatoj. Grandaj nombroj kolektiĝis sur inunditaj insuloj tra la urbo, kun 30,000 ŝirmis sin sur fervoja digo en centra Hankou. Kun malmulte da manĝaĵo kaj kompleta kadukiĝo en higieno, miloj baldaŭ komencis suferi pro malsanoj. Jin Shilong, ĉefinĝeniero de la Agentejo por Preventado de Inundoj de Hubejo, priskribis la inundon: "Ne estis averto, nur subita granda akvofalo. La plej multaj konstruaĵoj de Wuhan tiutempe estis nur unuetaĝaj, kaj por multaj homoj ne ekzistis fuĝo <unk> ili mortis je dekoj de miloj.... Mi ĵus finis mian deĵoron ĉe la ĉefa oficejo de la firmao, sufiĉe nova trietaĝa konstruaĵo proksime de la urbocentro... Kiam mi aŭdis la teruran bruon kaj vidis la muregon de akvo, mi kuris al la supra etaĝo de la konstruaĵo.... Mi estis en unu el la plej altaj kaj plej fortikaj konstruaĵoj, kiuj ankoraŭ staras. Tiutempe neniu sciis, ĉu la akvo malaltiĝos aŭ plialtiĝos. La alta akvonivelo estis atingita la 19-an de aŭgusto ĉe Hankou, kun la akvonivelo superanta la normalan. En 1936, kiam naturkatastrofo trafis Centran Ĉinion kun ĝeneraligita inundado trafanta Hebei, Hunan, Jiangxi, Wuhan kaj Chongqing kaŭzita de la Yangtze kaj Huai Rivers krevigantaj iliajn bankojn, Ong Seok Kim, kiel Prezidanto de la Sitiawan Fundraising kaj Disaster Relief Committee, kolektis monon kaj materialojn por subteni la viktimojn.