Ekde la fondo de la nederlanda nacia futbala ĉampioneco en 1898 ĝis 1954, la titolo estis decidita per finaloj fare de manpleno da kluboj, kiuj antaŭe gajnis sian regionan ligon. La konkurado estis sole amatora; la Reĝa Nederlanda Futbala Asocio (KNVB) rifuzis ajnan formon de pago kaj suspendis ludantojn, kiuj estis kaptitaj ricevante salajron aŭ translokigo-pagojn. La postulo de profesia piedpilko kreskis en la fruaj kvindekaj jaroj post kiam multaj membroj de nacia teamo foriris por ludi eksterlande serĉante financajn avantaĝojn. La KNVB kutime suspendus tiujn ludantojn, malhelpante ilin aperi por la nederlanda nacia teamo. Post la Norda Mara inundo de 1953
, la nederlandaj ludantoj eksterlande (plejparte ludante en la franca ligo) organizis bonfaradan matĉon kontraŭ la franca nacia teamo en Parizo. La matĉo estis bojkotita de la KNVB, sed post kiam la kunvenintaj nederlandaj ludantoj venkis la francojn (2<unk>1), la nederlanda publiko atestis la altecojn, kiuj povus esti atingitaj per profesia piedpilko. Por servi la kreskantan intereson, disidenta profesia futbala asocio (la NBVB) kaj ligo estis fonditaj por la sezono 1954/55. La 3an de julio 1954, la KNVB renkontiĝis kun grupo de koncernaj amatorklubaj prezidantoj, kiuj timis, ke la plej bonaj ludantoj aliĝos al la profesiaj teamoj. La renkontiĝo, nomita la "slaapkamerconferentie" ("dormoĉambro-konferenco"), kondukis al la asocio malvolonte akceptanta semi-profesiismon.