Kompletigu la sekvan frazon: La provincoj de Nov-Granado konservis sendependecon de Hispanio ekde 1810, male al najbara Venezuelo, kie rojalistoj kaj sendependecaj fortoj interŝanĝis kontrolon de la regiono plurajn fojojn. Por pacigi Venezuelon kaj repreni Nov-Granadon, Hispanio organizis en 1815 la plej grandan armetrupon, kiun ĝi iam sendis al la Nova Mondo, konsistante el 10.500 soldatoj kaj preskaŭ sesdek ŝipoj. (Vidu
Hispana rekonkero de Nova Granado). Kvankam ĉi tiu forto estis decida por repreni solidan sendependan regionon kiel Nov-Granado, ĝiaj soldatoj estis fine disigitaj tra Venezuelo, Nov-Granado, Kito kaj Peruo kaj estis perditaj pro tropikaj malsanoj, diluante sian efikon al la milito. Pli grave, la plimulto de la rojalistaj fortoj estis kunmetita, ne de soldatoj senditaj de la duoninsulo, sed de hispanaj amerikanoj. Aliaj hispanaj usonanoj estis moderuloj, kiuj decidis atendi kaj vidi, kio rezultos el la restarigo de normaleco. Fakte en areoj de Nov-Hispanio, Mezameriko kaj Kito, guberniestroj trovis oportune lasi la elektitajn konstituciajn "ayuntamientos" en loko dum pluraj jaroj por malhelpi konflikton kun la loka socio. Liberalaj partioj ambaŭflanke de Atlantiko, tamen, daŭre konspiris por reestigi konstitucian monarkion, finfine sukcesante en 1820. La plej drameca ekzemplo de transatlantika kunlaboro estas eble la ekspedicio de Francisco Javier Mina al Teksaso kaj norda Meksiko en 1816 kaj 1817.