Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La kondiĉoj estis konstante plimalboniĝantaj laŭlonge de la Rio Grande. Usono asertis ke la Rio Grande estis la internacia limo dum la meksika registaro asertis ke la Nueces estis la ĝusta limo. Frue en 1846, generalo Zachary Taylor konstruis fortikaĵon sur la Rio Grande kontraŭ la meksika urbo Matamoros. En aprilo, la meksikanoj rebatis sendante forton de proksimume 1600 kavalerianoj trans la Rio-Grandan kie, la 25-an de aprilo, ili superfortis forton de 60 dragonoj sub usona kapitano S. B. Thornton. La meksikaj trupoj ĉe Matamoros konstante plifortiĝis en aprilo. Antaŭ la fino de la monato, generalo Taylor fariĝis maltrankvila pri siaj linioj de komunikado kun sia malpeze tenita ĉefa bazo ĉe Point Isabel, proksime de la buŝo de la Rio Grande. Tial, la 1-an de majo, Taylor movis la plejparton de sia armeo al Point Isabel, lasante malgrandan mallibron de artilerio kaj infanterio sub Maj. Jacob Brown ĉe la fortikaĵo kontraŭ Matamoros. La meksikanoj baldaŭ metis tiun fortikaĵon (poste nomitan Fort Brown) sub pezan atakon. La 7-an de majo, Taylor moviĝis por savi kun proksimume 2,300 viroj. En la mateno de la 8-a de majo, kiam iom pli ol duono de la vojo al la fortikaĵo, la amerikanoj renkontis la malamikon, forto nombranta eble tiel multajn kiel 6,000 virojn, ordonitajn fare de generalo Mariano Arista. Ĝia dekstra flanko ripozis sur alteco konata kiel Palo Alto
(post kiu la engaĝiĝo estis nomita). Taylor moviĝis senhezite en batalon, uzante sian artilerion por kovri la deplojon de la infanterio. La engaĝiĝo daŭris ĝis noktiĝo, kiam la meksikanoj retiriĝis. Efika uzo de artileripafado estis plejparte respondeca por la usona venko. Amerikaj perdoj estis 9 mortigitaj kaj 47 vunditaj. La meksikanoj suferis pli ol 700 viktimojn, inkluzive de proksimume 320 mortoj.