Kompletigu la sekvan frazon: En 1038, Harald aliĝis al la bizancanoj en ilia ekspedicio al Sicilio, en la provo de Georgo Maniakes (la "Gyrge" de la saĝoj) rekonkeri la insulon de la islamaj Saracenoj, kiuj establis la Emirlandon de Sicilio sur la insulo. Dum la kampanjo, Harald batalis kune kun normandaj solduloj kiel ekzemple Vilhelmo Fero-Armo. Laŭ Snorri Sturluson, Harald konkeris kvar urbojn en Sicilio. En 1041, kiam la bizanca ekspedicio al Sicilio finiĝis, longobarda-normanda ribelo erupciis en suda Italio, kaj Harald gvidis la Varangian Gardon en multoblaj bataloj. Haraldo batalis kun la Catepan of Italy (Katepano de Italio), Michael Dokeianos kun komenca sukceso, sed la normandoj, gviditaj de ilia iama aliancano Vilhelmo la Fera Brako, venkis la bizancanojn en la Batalo de Olivento en marto, kaj en la Batalo de Montemaggiore en majo. Post la malvenko, Harald kaj la Varanga Gvardio estis vokitaj reen al Konstantinopolo, sekvante la malliberigon de Maniakes de la imperiestro kaj la komencon de aliaj pli urĝaj aferoj. Harald kaj la Varangoj poste estis senditaj por batali en la sudorienta eŭropa limo en Bulgario, kie ili alvenis fine de 1041. Tie, li batalis en la armeo de imperiestro Mikaelo la 4-a en la Batalo de Ostrovo de la kampanjo de 1041 kontraŭ la
Bulgara ribelo gvidita de Peter Delyan, kiu poste gajnis al Harald la moknomon la "Bulgar-bruligisto" ("Bolgara brennir") de lia skald.