La plej fruaj eksperimentoj konsistis el agordado de provizoraj "flugantaj" platformoj al la pafilturetoj de la batalŝipoj de pluraj nacioj, precipe Usono kaj Britio. La unua ŝipo kiu estis modifita kun permanenta flugdeko estis la batalkrucisto, kiu komence havis ununuran flugdekon antaŭ la origina superkonstruaĵo. Poste, ŝi estis modifita kun aparta "alteriĝanta" ferdeko kaj poste kun plena ferdeko. Aliaj ŝipoj, ofte liniŝipoj, estis modifitaj por havi plenajn flusajn flugdekojn, estante la unuaj, kiuj komencis tian modifon. Tiuj unuaj ŝanceliĝantaj paŝoj donis malmultan indikon de kiom grava la aviadilŝipo estis pruviĝi. Dum la intermilitaj jaroj (inter la mondmilitoj), Japanio, Britio kaj Usono konstruis signifajn aviad-kompani-flotojn tiel ke antaŭ la komenco de la Dua Mondmilito, ili havis 18 aviad-kompaniojn inter ili. La Batalo de Taranto en 1940
kaj 1941 atako sur Pearl Harbor en retrospekto montris al la mondo ke la aviadilŝipo devis esti la plej grava ŝipo en la moderna floto. Hodiaŭ, aviadilŝipoj estas la ĉefŝipoj de la mararmeoj, en kiuj ili servas, kaj koncerne modernajn usonajn "superaviad-kompaniojn", ili eniras aergrupon, kiu estas efike malgranda aerarmeo.