Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Antaŭ la 20-a jarcento, grekaj makedonoj estis malplimulta loĝantaro en kelkaj areoj ene de la multetna regiono de Makedonio, pli for de la marbordo. Ili vivis kune kun slavo-parolantaj loĝantaroj, el kiuj la plej granda parto estis identigita kiel bulgaroj, kaj aliaj etnoj kiel ekzemple judoj, turkoj kaj albanoj. Tamen, la grekaj parolantoj estis la superrega populacio en la suda zono de la regiono, kiu konsistis el du trionoj de moderna greka Makedonio. Bulgaraj agoj por ekspluati la bulgaran loĝantaron de Makedonio kun la fondo de la Interna Makedona Revolucia Organizo kaj la influo de la Bulgara Ekzarkiato sur la regiono, kondukis al la Ilinda Ribelo
kiu estis fermita de otomanaj trupoj; tiuj eventoj provokis Grekion por helpi al la makedonoj rezisti kaj otomanajn kaj bulgarajn fortojn, sendante armeajn oficirojn, kiuj formis bandojn konsistantajn el makedonoj kaj aliaj grekaj volontuloj, io, kio rezultigis la makedonan lukton de 1904 ĝis 1908, kiu finiĝis per la Juna Turka Revolucio. Laŭ la censo de 1904, farita de Hüseyin Hilmi Pasha por la otomanaj aŭtoritatoj, la grekoj estis la superrega populacio en la vilaĝoj de Tesaloniko kaj Monastiro, superitaj en la vilaĝo de Kosovo de la bulgaroj, kiuj formis la plimulton.