Kompletigu la sekvan frazon: Georgescu estis aparte produktiva en la fina parto de sia kariero, kiam li laŭdire identiĝis kun la slogano "anul şi romanul" ("nova romano ĉiujare"). Laŭ Iulia Arsintescu, ilia kvalito malkreskis, ĉar ilia aŭtoro fariĝis "malsanigita de malsano, kiu estis pli kaj pli malfacile eltenebla". Komencante kun "Mai mult ca perfectul", Georgescu kreis novan ciklon, kun fokuso sur Huzurei. La rakontanto Miron Perieţeanu, mem fikcia versio de Georgescu, rakontas la sinsekvajn rakontojn de Ioan, Luca, Matei kaj Marcu (nomoj bazitaj sur la rumanaj versioj por la Kvar Evangelizistoj). La okazaĵoj en tiuj romanoj ankaŭ okazas dum la frua 20-a jarcento, kovrante la
La ribelo de la kamparanoj en 1907 kaj la okupo de la lando dum la Unua Mondmilito. Laŭ la literatura kronikisto Ioan Holban, la Huzurei-medio estas "senhoma loko, stultigita de la torpedo, kun malkuraĝaj homoj ĉiam ŝvitantaj pro la varmego, moviĝantaj senokupe de unu taverno al alia [...] kaj dediĉantaj sin al tiu ĉiopova diino, kiu estas la siesto [...]. Ĉi tio estas nur unua impreso, ĉar Huzurei estas "la vivanta citadelo" de sia tempo [...], grupigante, inter siaj ridindaj domoj kaj stratoj, multfacetan mondon, kaptitan en la mezo de lukto pri potenco kaj mono: [ĉi tie] krimoj estas faritaj, intrigoj, narkotaĵaj retoj kaj "grosvendantaj" interŝanĝoj estas starigitaj, politiko estas varmege diskutita, prognozoj estas faritaj, enketoj, ĉasoj okazas, dramoj estas konsumitaj, homoj manĝas vigle, kaj geedziĝintaj knabinoj estas venditaj (aĉetitaj) [...]. " La Huzurei-rakontoj kiel tutaĵo estas konsiderataj de Cosaşu egalaj en valoro al iuj el iliaj aklamitaj antaŭuloj: "Bietul Ioanide" de George Călinescu kaj "Moromeţii" de Marin Preda.