Kompletigu la sekvan frazon: Dum la murdo de la duko de Suffolk, Beaumont estis partnero de la nun malkonsentema Rikardo, duko de Jorko, estinte unu el la feŭdoj de la duko en majo 1436 kaj marto 1441, kaj eventuale eĉ funkciante kiel la konsilisto de la duko okaze. Li ankaŭ aliĝis al Jorko en la konsilio de la reĝo dum la unua Protektorato de Jorko (marto 1453 <unk> januaro 1454). Sed ĉar Jorko malproksimiĝis de la kortego, tiel Beaumont ŝajnas esti moviĝinta direkte al ĝi; kvankam li ŝajnas ne esti ĉeestinta ĉe la unua batalo de St Albans en 1455, li jam staris kun la reĝo kontraŭ Jorko ĉe ĉi-lasta alfrontiĝo kun reĝo ĉe Dartford en 1452, kaj tiam sidis en juĝo pri iuj el liaj viroj. Li poste aliĝis al la kontraŭ-Neville-frakcio en la tribunalo; kvankam lia edzino estis Neville, ŝia familio jam havis
aliĝis al la duko de Jorko. Li estis inter la partio de sinjoroj kiuj raportis al la parlamento ke la reĝo estis malsana kaj ili "ne povis veki lin" en marto 1454. Li ankaŭ estis arbitraciisto inter Jorko kaj la partio de la reĝo, gvidata de la duko de Somerset post la resaniĝo de la reĝo en 1454; kvankam Griffiths diras, ke li ne estis "strikte senpartia". Efektive, Griffiths sugestas ke lia nomumo al la konsilio la 15an de aprilo 1454, post la resaniĝo de la reĝo kaj la malakcepto de Jorko, estis parto de kunordigita provo "re-ekvilibrigi" la konsilion post la protektorato. Oni eĉ raportis (kvankam malĝuste) ke li rekrutis armeon por marŝi kontraŭ Londono en 1454. Li estis unu el la malmultaj Templordoj, kiuj restis en la konsilio de Henriko la 6-a en la lastaj jaroj de la jardeko, en kiu tempo li estis la ĉefa stevardo de la reĝino. Li ankaŭ estis parto de la reĝa komisiono starigita de la parlamento en julio 1455 por ekzameni la reĝajn elspezojn; la fido, kiun la reĝino metis en lin, estis montrita la 28an de januaro 1457 kiam li estis nomumita al la konsilio de la juna princo de Kimrujo, kiu respondecis pri sia biendoma administrado, elspezoj, personaro kaj administrado.