Kiel reago al la okcidentaj movadoj celantaj reindustriigi siajn germanajn okupaciajn zonojn, Stalin ordonis blokadon de la okcidentaj sektoroj de Berlino, kiuj estis profunde en la sovetia okupacia zono. Stalin esperis malhelpi la kreadon de okcidentgermana ŝtato aliĝinta al Usono, aŭ, malsukcesante tion, por plifirmigi kontrolon de orienta Germanio. Post kiam la blokado komenciĝis la 24-an de junio 1948, la komandanto de la usona okupacia zono en Germanio, generalo Lucius D. Clay, proponis sendi grandan kirasan kolonon trans la sovetia zono al Okcidenta Berlino kun instrukcioj por defendi sin se ĝi estus haltigita aŭ atakita. Truman kredis, ke tio kaŭzus neakcepteblan riskon de milito, kaj anstataŭe aprobis la planon de Ernest Bevin provizi la blokitan urbon per aero. La 25-an de junio, la aliancanoj lanĉis la Berlinan Aeran Ponton
, kampanjo kiu liveris manĝaĵon kaj aliajn provizojn, kiel ekzemple karbo, uzante armeajn aviadilojn sur masiva skalo. Nenio simila estis iam ajn provita antaŭe, kaj neniu nacio havis la kapablon, ĉu loĝistike aŭ materie, por plenumi ĝin. La aerponto funkciis, kaj surtera aliro denove estis permesita la 11-an de majo 1949. La Berlina Aerponto estis unu el la grandaj eksterpolitikaj sukcesoj de Truman, kaj ĝi signife helpis lian elektokampanjon en 1948.