Japanio estis loĝata ekde la Supra Paleolita periodo (30.000 a.K.), kvankam la unua skriba mencio de la arkipelago aperas en ĉina kroniko finita en la dua jarcento p.K. Inter la 4-a kaj 9-a jarcentoj, la regnoj de Japanio iĝis unuigitaj sub imperiestro kaj la imperia kortego bazita en Heian-kyō. Komenciĝante en la 12-a jarcento, politika potenco estis tenita fare de serio de armeaj diktatoroj ("ŝogun") kaj feŭdaj sinjoroj ("daimjo"), kaj devigita fare de klaso de militisto nobelaro ("samurajo"). Post jarcento da civita milito, la lando estis reunuigita en 1603 sub la Tokugawa-ŝogunlando, kiu realigis izolitecan eksteran politikon. En 1854, usona floto devigis Japanion malfermi komercon al la Okcidento, kio kondukis al la fino de la ŝogunaro kaj la restarigo de la imperia potenco en 1868. En la Meiji-periodo, la Japana Imperio adoptis okcident-modelan konstitucion kaj traktis programon de industriigo kaj modernigo. En 1937, Japanio invadis Ĉinion; en 1941, ĝi eniris 2-a Mondmiliton kiel Akso-potenco. Japanio kapitulacis post malvenko en la Pacifika Milito kaj du atombomboj
en 1945 kaj venis sub sep-jaran Aliancan okupon, dum kiu ĝi adoptis novan konstitucion. Sub la konstitucio de 1947, Japanio konservis unuecan parlamentan konstitucian monarkion kun duĉambra parlamento, la Nacia Dieto.