En 55 kaj 54 a.K., Julio Cezaro, kiel parto de siaj kampanjoj en Gaŭlio, invadis Brition
kaj asertis esti gajninta kelkajn venkojn, sed li neniam penetris pli longe ol Hertfordshire kaj ne povis establi provincon. Tamen, liaj invadoj markas turnopunkton en la brita historio. Kontrolo de komerco, la fluo de resursoj kaj prestiĝvaroj, iĝis ĉiam pli grava por la elitoj de Suda Britio; Romo konstante iĝis la plej granda ludanto en ĉiuj iliaj interkonsentoj, kiel provizanto de granda riĉaĵo kaj patroneco. Plenskala invado kaj aneksado estis neeviteblaj, retrospekte.