Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kelkaj historiistoj argumentas, ke la genezo de la malbeno iras multe pli malproksimen; ke la supozeble malkaŝa maniero, per kiu ili gajnis la banderolon de 1908 (kondukante al sia lasta venko en la Monda Serio) kolerigis la "basbalo-diojn". Pro manko de norma termino, tio povus esti nomata la malbeno de Fred Merkle, ĉar li estis la centro de la konflikto. Ĉiu post-sezono en kiu ili partoprenis ekde tiam ŝajnas esti prezentinta iun specon de katastrofo, de Hack Wilson perdanta flugpilkon en la suno, al Babe Ruth vokis pafon, al la "Steve Bartman okazaĵo
. " Kiam ili gajnis la divizion en 1984, ilian unuan titolon ekde 1945, la manaĝero Jim Frey kriis en la ĉampano-trempita klubejo, "La simio estas de nia dorso!" Kelkaj adorantoj prenis tion kiel la kison de la morto... kio ĝi pruvis esti, kiam la Patro malfrue-inĝena amaskunveno en la fina ludo en San-Diego havis grundan pilkon glitantan sub la ganto de unua basisto Leon Durham... timiga antaŭulo al simila kaj multe pli-memorita okazaĵo kun la Ruĝaj Rosoj kaj "iama" Cubs unua basisto Bill Buckner kiu okazus du jarojn poste. Tio postulas rapidan mencion de la "Ex-Cubs Factor", branĉo de la ĉefa Cubs "malbeno": ke ĉiu teamo atinganta la postsezono ekde la Serio de 1945, kaj havante 3 aŭ pli da eks-Cubs, preskaŭ certe estis kondamnita perdi en aŭ la finaloj aŭ la Serio pro "kritika maso de Cubness". La 1960 Piratoj estis la sola escepto ĝis 2001, kiam la Diamondbacks efike finis paroli pri tiu malbeno gajnante la Serio en drameca fino kiu havis 2 el la 3 eks-Cubs, unu el ili (Luis Gonzalez) disponigante la seri-gajnantan RBI.