Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La longedaŭra konflikto elĉerpis la ekonomion de la Respubliko, kiu dependis de la enspeziga komerco kun la Otomana Imperio. De la 1660-aj jaroj, malgraŭ pliigita helpo de aliaj kristanaj nacioj, milit-laciĝo ekestis. La otomanoj aliflanke, sukcesinte daŭrigi siajn fortojn en Kreto kaj revigligita sub la kapabla gvidado de la familio Köprülü, sendis finan grandan ekspedicion en 1666 sub la rekta inspektado de la Granda Viziro. Tiel komenciĝis la fina kaj plej sanga fazo de la Sieĝo de Candia, kiu daŭris pli ol du jarojn. Ĝi finiĝis per la negocita kapitulaco de la fortikaĵo, sigelante la sorton de la insulo kaj finante la militon en otomana venko. En la fina packontrakto, Venecio retenis kelkajn izolitajn insulajn fortikaĵojn de Kreto, kaj faris iujn teritoriajn gajnojn en Dalmatio. La venecia deziro al "revanĉo" kondukis, apenaŭ 15 jarojn poste, al nova milito.
Venecio estis venkita. Kreto, aliflanke, restus sub otomana kontrolo ĝis 1897, kiam ĝi iĝis aŭtonoma ŝtato; ĝi estis finfine unuigita kun Grekio en 1913.