Memorigo de la Nakba fare de arabaj civitanoj de Israelo kiuj estas interne delokitaj personoj kiel rezulto de la milito de 1948 estis praktikita dum jardekoj, sed ĝis la fruaj 1990-aj jaroj estis relative malforta. Komence, la memoro pri la katastrofo de 1948 estis persona kaj komunuma en karaktero kaj familioj aŭ membroj de antaŭfiksita vilaĝo uzus la tagon por kolektiĝi ĉe la loko de siaj iamaj vilaĝoj. Malgrandaj memorceremonioj de la deka datreveno en la formo de silentaj vigiloj estis okazigitaj de arabaj studentoj en kelkaj lernejoj en Israelo en 1958, malgraŭ provoj de la israelaj aŭtoritatoj malhelpi ilin. Vizitoj al la lokoj de iamaj vilaĝoj iĝis ĉiam pli videblaj post la okazaĵoj de la Tago de Tero en 1976. Post la fiasko de la Madrida Konferenco de 1991
Por trakti la temon de rifuĝintoj, la Asocio por la Defendo de la Rajtoj de la Internaj Forpelitoj en Israelo estis fondita por organizi Marŝon de Reveno al la loko de malsama vilaĝo ĉiun jaron la 15an de majo por meti la temon sur la israelan publikan tagordon.