Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - En la civita milito de la liberigantoj
De 43 ĝis 42 a.K., Kleopatro aliĝis al la Dua Romia Triumviraro formita de la pranepo kaj heredanto de Cezaro Octavian, Marko Antonio, kaj Marko Emilio Lepidus. Post ilia renkontiĝo en Tarso en 41 a.K., la reĝino havis amaferon kun Antonio. Li efektivigis la ekzekuton de Arsinoe laŭ ŝia peto, kaj iĝis ĉiam pli dependa de Kleopatro por financado kaj armea helpo dum liaj invadoj de la Parta Imperio kaj la Regno de Armenio. La Donacoj de Aleksandrio deklaris siajn infanojn Aleksandro Helios, Kleopatro Selene la 2-a, kaj Ptolemeo Filadelfo regantoj super diversaj iamaj teritorioj sub la triumviral aŭtoritato de Antony. Tiu okazaĵo, ilia geedziĝo, kaj la eksgeedziĝo de Antony de la fratino de Octavian Octavia Minor kondukis al la Fina Milito de la Romia Respubliko. Oktaviano okupiĝis pri propaganda milito, devigis la aliancanojn de Antonio en la romia Senato fuĝi el Romo en 32 a.K., kaj deklaris militon kontraŭ Kleopatro. Post venkado de la mararmeo de Antonio kaj Kleopatro en la Batalo de Actium en 31 a.K., la fortoj de Octavian invadis Egiptujon en 30 a.K. kaj venkis Antonio'n, kaŭzante la memmortigon de Antonio. Kiam Kleopatro eksciis, ke Oktaviano planis venigi ŝin al sia romia triumfa procesio, ŝi mortigis sin venenante sin, kontraŭe al la populara kredo, ke ŝi estis mordita de aspiro.