Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Antaŭ la konkero de la Romia Imperio, Britio kaj Irlando estis loĝitaj de keltaj enmigrintoj de la eŭropa kontinento, sed tiuj, kiuj postlasis neniun registritan historion de leĝo. Ĉe la fino de la Romia Respubliko en 55 kaj 54 a.K., la eksa konsulo kaj legiestro Julio Cezaro invadis Brition
dum la pli larĝaj Galiaj Militoj. Tio ne establis permanentan okupon, ĉar Cezaro revenis al Romo, iĝis diktatoro kaj estis asasinita. La Respubliko transformiĝis en Imperion, kiam la heredanto de Cezaro, Aŭgusto, ekregis en 27 a.K. En la regado de la nepo de la edzino de Aŭgusto, Livio, Klaŭdio, Britio estis konkerita de 43 p.K. Sub la nekodifikita konstitucio de Romo, Romia Britio estis administrita fare de guberniestro, kutime membro de la Senato sed nomumita fare de la imperiestro por ilia armea rekordo. Londinium estis provinca ĉefurbo de 60,000 homoj, kaj Britio estis kosmopolita socio de proksimume 3 milionoj da homoj. La romia juro estis bazita sur sklavekonomio, kaj tre militarisita. Hadriano konstruis muron de 122 kiel parto de la limoj de la Empiro, sed tio baldaŭ estis proponita norden fare de Antonino Pio de 142. Konstantino la Granda estis postenigita en Jorko en 306 kiam li foriris por postuli sian titolon por esti imperiestro. Konstantino marŝis sur Romon en 312, kaj eldonis Edict of Milan (Edikto de Milano) en 313. Tio ekigis serion de okazaĵoj kie la eklezio supozis pli kaj pli da potenco super la leĝo. Sed sub konstanta atako, la Empiro komencis kolapsi kaj Britio estis forlasita en 407. Nek la Teodosa Kodo eldonita en 438, nek la granda "Corpus Juris Civilis" de Justinian I en 534 eniris la leĝojn de Britio.