En 1529, Vieno estis sieĝita de la otomanaj turkoj por la unua fojo (la Unua Turka Sieĝo
), kvankam sen sukceso. La urbo, protektita de mezepokaj muroj, apenaŭ eltenis la atakojn, ĝis epidemioj kaj frua vintro devigis la turkojn retiriĝi. La sieĝo montris ke novaj fortikaĵoj estis necesaj. Sekvante planojn de Sebastian Schrantz, Vieno estis vastigita al fortikaĵo en 1548. La urbo estis provizita per dek unu bastionoj kaj ĉirkaŭita de fosaĵo. Glacis estis kreita ĉirkaŭ Vieno, larĝa strio sen iuj konstruaĵoj, kiu permesis al defendantoj pafi libere. Tiuj fortikaĵoj, kiuj respondecis pri la plej granda parto de la konstruaj agadoj bone en la 17-a jarcento, fariĝis decidaj en la Dua Turka Sieĝo de 1683, ĉar ili permesis al la urbo konservi sin dum du monatoj, ĝis la turka armeo estis venkita de la armeo gvidata de la pola reĝo Johano la 3-a Sobieski. Tio estis la turnopunkto en la turkaj militoj, ĉar la Otomana Imperio estis puŝita malantaŭen pli kaj pli dum la sekvaj jardekoj.