Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Sub la gvidado de Benjamin Netanjahu fine de la 1990-aj jaroj, Israelo retiriĝis de Hebron, kaj subskribis la Wye River Memorandum, donante pli grandan kontrolon al la Palestina Nacia Aŭtoritato. Ehud Barak, elektita ĉefministro en 1999, komencis la novan jarmilon per retiro de fortoj el Suda Libano kaj kondukado de intertraktadoj kun la prezidanto de la Palestina Aŭtoritato Yasser Arafat kaj la usona prezidanto Bill Clinton ĉe la Camp David Summit en 2000. Dum la pintkunveno, Barak proponis planon por la establado de palestina ŝtato. La proponita ŝtato inkludis la tutan Gaza-strion kaj pli ol 90% de la Okcidenta Jordanlando kun Jerusalemo kiel komuna ĉefurbo. Ĉiu flanko kulpigis la alian pro la fiasko de la intertraktadoj. Post la kontestata vizito de la gvidanto de Likud Ariel Ŝaron al la Templa Monto, komenciĝis la Dua Intifado. Kelkaj komentistoj asertas, ke la ribelo estis antaŭplana de Arafat pro la kolapso de la pacnegocadoj. Sharon iĝis ĉefministro en speciala elekto en 2001. Dum lia permanenta ofico, Ŝaron efektivigis sian planon unuflanke retiriĝi
de la Gaza Sektoro kaj ankaŭ gvidis la konstruadon de la israela muro de la Okcidenta Jordanlando, finante la Intifadon. En tiu tempo 1,100 israelanoj estis mortigitaj, plejparte en suicidbombadoj. La palestinaj mortoj, de 2000 ĝis 2008, atingis 4,791 mortigitajn de israelaj sekurecaj taĉmentoj, 44 mortigitaj de israelaj civiluloj, kaj 609 mortigitaj de palestinanoj.