Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Fajrobomboj estis uzataj grandskale en la Dua Mondmilito kiel efika bombilo, ofte kune kun eksplodemaj bomboj. Verŝajne la plej famaj incendiaj atakoj estas la bombado de Dresdeno kaj la bombado de Tokio la 10an de marto 1945
Ĉu vi ne scias? Multaj malsamaj konfiguracioj de bruligaj bomboj kaj larĝa gamo de plenigmaterialoj kiel ekzemple isobutilmetakrilato (IM) polimero, napalmo, kaj similaj ĵeleaj-petrolformuloj estis uzitaj, multaj el ili evoluigitaj fare de la Usona Kemia Milito-Servo. Malsamaj metodoj de liverado, ekz. malgrandaj bomboj, bomblet aretoj kaj grandaj bomboj, estis testitaj kaj efektivigitaj. Ekzemple, granda bombkabo estis plenigita per malgrandaj bastonoj de incendio (bombetoj); la kabo estis dizajnita por malfermiĝi en alteco, disigante la bombetojn por kovri larĝan areon. Eksplodilo tiam ekbruligis la incendian materialon, ofte ekfunkciigante furiozan fajron. La fajro brulos ĉe ekstremaj temperaturoj, kiuj povus detrui la plej multajn konstruaĵojn faritajn el ligno aŭ aliaj brulemaj materialoj (konstruaĵoj konstruitaj el ŝtono tendencas rezisti incendian detruon krom se ili unue estas krevigitaj per fortaj eksplodaĵoj).