Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Dum la striko de la okcidenta marbordo en 1934
, Bridges estis gvidanto de la International Longshoremen's Association (ILA). Antaŭ 1937, li iĝus prezidanto de la disrompiĝinta, CIO-filiigita International Longshore kaj Warehouse Union (ILWU). La sola procezo de Bridges moviĝanta pli proksime al la CIO kaj formado de la ILWU estis sufiĉe por alteriĝi Bridges sur la kovron de la 19-a de julio 1937 temo de "TIME" revuo. En ĝia kovrilo, "CIO to Sea", "TIME" notis ke, kun la fiasko de la Malgranda Ŝtala Striko, John L. Lewis, estro de kaj la Unuiĝintaj Minlaboristoj kaj la Kongreso de Industriaj Organizoj turnis sin al maraj sindikatoj por helpi konstrui la ankoraŭ novan CIO. La komenca gvidado de la CIO inkludis: Philip Murray de la Ŝtalaj Laboristoj-Organizado-Komisiono (SWOC); Sidney Hillman de la Amalgamated Clothing Workers; Harvey Fremming de la Nafta Kampo, Gas Well & Refinery Workers; kaj Charles P. Howard de la Tipografia Unio. Lewis jam kunvenigis plurajn maristajn sindikatajn gvidantojn: Joseph Curran de la ribelantaj Orienta Marbordo-maristoj (Nacia Marista Unio; kapitano E. T. Pinchin de la Majstroj, Mates & Pilotoj de Ameriko; Vincent Malone de la Maraj Fajrobrigadistoj, Naftistoj, Akvoplugistoj & Vibristoj-Unuiĝo; kaj prezidanto Mervyn Rathborne de la Usona Radio-Telegrafistoj. Laŭ "TIME", Lewish volis, ke Bridges, tiam ankoraŭ prezidanto de la Pacifika Marborda Distrikto de ILA, gvidu la maran branĉon de la CIO. "TIME" priskribis Bridges kiel "la malhonestulon de la Pacifiko". Tamen, "TIME" ankaŭ notis "ke kvankam Harry Bridges ne estas revoluciulo, milionoj da homoj pensas ke li estas" kaj citis tiun fakton kiel eblan problemon por Lewis kaj lia inklino altiri komunistajn sindikatojn. Inter la malamikoj de Bridges (tial la problemoj de Lewis), "TIME" notis eldoniston William Randolph Hearst kiel ĉefan. Antaŭ julio 1939, Bridges funkciis kiel "okcidenta marborda direktoro" de la CIO.