Li estis denove vundita ĉe Lützen en 1632, kaj post sia resaniĝo fariĝis majoro en la regimento de sia onklo. Baldaŭ poste li iĝis subkolonelo de kavalerio. Li bone servis en la unua batalo de Nordlingen.
(1634), kaj ĉe la sturmo de Kaiserslautern en la sekva jaro gajnis sian kolonelon per heroaĵo de armiloj de nekutima brileco, ŝarĝo tra la rompo ĉe la kapo de lia peza kavalerio.