Alveninte al la okcidenta fronto kun la substantiva rango de kapitano, li gvidis "plej brilan" atakon kontraŭ germanaj tranĉeoj proksime de Fleurbaix, kaj kvankam grave vundita en la kapo, restis ĉe sia komando ĝis la operacio estis sukcese kompletigita. Por liaj agoj li estis nomumita Kunulo de la Distinguished Service Order (DSO), la dua plej alta premio por galanteco fare de oficiroj. Kiam li revenis el la hospitalo, li estis promociita al majoro, kaj estis en provizora komando de sia bataliono dum la Dua Batalo de Bullecourt en majo 1917. En julio, li estis promociita al subkolonelo kaj nomumita por komandi la 10-an batalionon. Li gvidis tiun taĉmenton dum la Batalo de Menin Road Ridge.
En septembro li estis nomumita Kunulo de la Ordeno de Sankta Mikaelo kaj Sankta Georgo en junio 1918. Eble lia plej granda atingo estis la kapto de Merris en julio, por kiu li estis aljuĝita baron al sia DSO, denove por galanteco. Li daŭre lerte gvidis sian batalionon dum la Centtaga Ofensivo kaj ĝis la Armistico de la 11-a de novembro. Dum la milito, aldone al la jam menciitaj ornamadoj, li estis premiita kun la franca Croix de guerre kaj estis menciita en mesaĝoj kvin fojojn.