Kompletigu la sekvan frazon: Male al aliaj iamaj kolonioj kiel tiuj en Ameriko kaj Aŭstralio, eŭropanoj kaj iliaj posteuloj en la afrika kontinento neniam superis la indiĝenajn popolojn; tamen, ili trovis manierojn plifirmigi potencon kaj peni neproporcian influon sur la administraj politikoj de siaj respektivaj metropolitenaj landoj. Kelkaj perdis sian senton de identigo kun Eŭropo kaj kreis siajn proprajn naciismajn movadojn, nome en Sudafriko kaj Rodezio (nun konata kiel Zimbabvo). Permanentaj blankaj loĝantoj estis rigarditaj kiel kreskanta respondeco de koloniaj administracioj kiam ili serĉis domini siajn adoptitajn afrikajn patrujojn. Ili ankaŭ verŝajne implikis la registaron en konflikto kun afrikanoj, kiu postulis multekostajn militajn kampanjojn kaj nesolveble difektis rilatojn inter ĉi-lasta kaj la metropolitenaj potencoj. Tio estis komuna tendenco en ĉiuj afrikaj kolonioj de la malfruaj dekokaj ĝis fruaj dudekaj jarcentoj. En la Nederlanda Kabo-Kolonio ekzemple, guberniestro Joachim van Plettenberg markis la limojn de la teritorio ĉirkaŭ 1778 kun aprobo de la Xhosa-ĉefoj; la sekvan jaron nederlandaj kolonianoj malobservis la limon kaj atakis la Xhosa, ekfunkciigante la sangajn
La Xhosa Militoj. Disputoj inter germanaj kolonianoj kaj la Matumbi- kaj Ngoni-popoloj kontribuis signife al la Maji Maji-ribelo de 1905-1907. Dum la sama periodo, la eŭropaj loĝantoj de Kolonia Kenjo estis plejparte respondecaj por provoki ribelon de la Masai.