Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - La pli frua brita atako kontraŭ Taranto
, kiu ofte estas rigardita kiel la inspiro por la atako kontraŭ Pearl Harbor, atingis sian strategian celon estante konsiderinde pli malgranda operacio kiu kaŭzis multe malpli da detruo. Ĝi ne nur kostis al la itala floto la duonon de ĝiaj ĉefŝipoj en unu nokto, krome en respondo la "Regia Marina" tuj transdonis ĝiajn sendifektajn ŝipojn de Tarento al Napolo por protekti ilin kontraŭ similaj atakoj, ĝis la defendoj ĉe Tarento (ĉefe la kontraŭ-torpedretoj) estis alportitaj al adekvataj niveloj por protekti ilin kontraŭ pliaj atakoj de la sama speco (kiu okazis inter marto kaj majo 1941). Post Taranto, la potenc-ekvilibro ŝanĝiĝis al la brita mediteranea floto, kiu nun ĝuis pli da operacia libereco: kiam antaŭe devigita funkcii kiel unuo por egali italajn ĉefŝipojn, ili nun povis dividiĝi en du batalgrupojn; ĉiu konstruita ĉirkaŭ unu aviadilŝipo kaj du batalŝipoj. Oni trovis, ke batalŝipoj estas pli utilaj en la limoj de Mediteraneo, kontraste al la vastaj areoj de Pacifiko; krome la pli malnovaj usonaj batalŝipoj estis tro malrapidaj por eskorti la aviad-kompaniojn kaj estis ĉefe uzataj kiel fajro-subteno por amfibiaj operacioj. Kvankam la usona Pacifika floto havis kvin el ok batalŝipoj mallevitaj (tri el ili permanentaj perdoj) ĉe Pearl Harbor, tio anstataŭe signifis fidon je la netuŝitaj aviadilŝipoj por ofensivaj operacioj kontraŭ la japanoj.