Kreskante tra la jaroj, la societo amasiĝis al 250 teksistinoj, plejparte virinoj, kaj 110 teksistinoj.
Kompreneble, pli kompleksa versio de la frazo estas "Dum la jaroj la socio disetendiĝis al 250 teksistoj kaj 1,500 teksaĵoj, kaj estas konata pro teksadado de Maheshwari-saroj kaj ŝtofoj el kotono kaj silko".