Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - "1665-76: Doroŝenko kaj la turkoj:" La celo de Petro Doroŝenko estis reunuigi la du duonojn de Ukrainio. Li okazigis oftajn konsiliojn por kultivi la pli malriĉajn kozakojn kaj kreis 20,000-homan bandon de solduloj por liberigi sin de la starshina. En 1667, Rusio kaj Pollando, sen konsulti la kozakojn, subskribis la Traktaton de Andrusovo, kiu dividis la kozakajn terojn ĉe la rivero Dnepro. La maldense loĝata suda areo (Zaporozhia) devis esti rusa-pola kondominio, sed ĝi estis en praktiko mem-regata en la mezuro ke ĝi havis registaron. En respondo, Doroŝenko turnis sin al la turkoj (pola-kosaka-tata milito (1666-1671). En la aŭtuno de 1667 otomana-kosaka trupo invadis Galicion kaj devigis la reĝon doni ampleksan aŭtonomion al Doroshenko. Li akceptis malstreĉan otomanan regadon, invadis la maldekstran bordon, forigis la rivalan hetmanon kaj en 1668 deklaris sin hetmanon de unuiĝinta Ukrainio. Krimeo subtenis rivalan hetmanon kaj la poloj subtenis Mykhailo Khanenko, kun kiu ili invadis la dekstran bankon. Turniĝante por renkonti la invadantojn, li metis Demian Mnohohrishny en kontrolon de la maldekstra bordo, kiu rapide venis sub rusan kontrolon. En 1672 li helpis al la turkoj aneksi Podolion. Dum la Ruso-Turka Milito (1676<unk>1681)
Li helpis al la turkoj kontraŭ Rusio. Tiu implikiĝo kun nekristanoj kostis al li lian restantan subtenon. La 19an de septembro 1676, li rezignis pri aŭtoritato al Ivan Samoilovych de la maldekstra bordo kaj ekziliĝis en Rusio.