Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - Van Maanen naskiĝis en Hago. Li studis juron en Leiden, kaj eniris laŭleĝan praktikon en Hago, kie li poste iĝis ĝenerala prokuroro. Li iĝis elstara sub la Franca-dominita Regno de Nederlando, estante nomumita Ministro de Justeco en 1806 de Louis Bonaparte, kaj al la Ŝtata Konsilio kaj kiel estro de la Apelacia Kortumo en Hago en 1810 de Napoleono. Li adaptiĝis al la ŝanĝiĝantaj politikaj cirkonstancoj bone, tamen, kaj denove estis nomumita Ministro de Justeco en 1815 de reĝo Vilhelmo de la nova Unuiĝinta Reĝlando de Nederlando. Kune kun de Nagell, li estis subskribinto de la Traktato de Hago (1818), per kiu la britoj kaj nederlandanoj establis la anglo-nederlandajn miksitajn komisionajn tribunalojn. Li estis aktiva en antaŭenigado de la nederlanda lingvo en Belgio kaj konsilis al la reĝo kontraŭ donado de koncedoj en la tumulto kiu kondukis al la Belga Revolucio.
Ĉu vi ne scias? Li forlasis la oficejon en 1842, sekvante la abdikon de reĝo Vilhelmo.