Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La unua aŭto de Ferrari en 1966 konsistis el 3,3-litra V12-motoro, kiu estis prenita de la Ferrari 275P2 sportaŭtaj prototipoj, modifitaj al 3000cc, kaj muntitaj en la malantaŭo de F1-ĉasio. La nomo "312", kiu estus uzata por kelkaj pli postaj aŭtoj, indikis "3"-litran, "12"-cilindran motoron. La motoro estis sufiĉe peza, kaj pro la reduktita kapacito, pli malalta potenco kaj precipe tordmomanto. John Surtees veturis per ĉi tiu maŝino sen sukceso en Monako dum Lorenzo Bandini veturis per Ferrari Dino 2,4-litra V6. Surtees gajnis la duan vetkuron, la Belgian Grand Prix de 1966
, trako kiu favoris potencon kun siaj longaj rektoj, sed la ĉampiono de 1964 foriris post vico kun manaĝero Eugenio Dragoni. La temo temis pri prioritatoj en vetkuro, ĉar Ferrari estis sub premo de Ford en sportaŭtaj vetkuroj, kaj la F1-klopodo estis iom neglektita. Mike Parkes anstataŭigis Surtees, kiu iris al Cooper, kiu uzis Maserati-motorojn, por finiĝi dua en la ŝoforĉampioneco kun plia venko. Por Ferrari, Ludovico Scarfiotti ankaŭ gajnis vetkuron, la 1966 -datita Italian Grand Prix ĉe Monza kiu helpis al Ferrari finiĝi dua en la Konstruistoj Ĉampioneco.