Pluraj ondoj de loĝantaro fuĝis el Anatolio en la 1910-aj kaj 1920-aj jaroj, al Sirio aŭ Libano, kiuj estis vidataj kiel lando de bonvenigo. Tio estas la kazo de la armenoj kaj asiroj kiuj fuĝis de genocidoj (de la armenoj, Sayfo, de la pontanoj,
), kaj kiu profitis de Artikolo 13 de la Dekreto N-ro 8837 de 15 januaro 1932, kiu diras, ke "Rifuĝintoj de turkaj teritorioj kiel la armenoj, siriaj, kaldeoj kaj membroj de la grekaj katolikaj kaj ortodoksaj preĝejoj, aŭ aliaj personoj de turka origino, estas kalkulitaj kiel libananoj, kondiĉe ke ili estis trovitaj en la libanaj teritorioj la 30-an de aŭgusto 1924 laŭ Regulo 2825".