የሚከተለውን ዓረፍተ ነገር አጠናቅሩ፦ የፋሽስት ጣሊያን የውጭ ጉዳይ ፖሊሲ ውስጥ ኢምፔሪያሊዝም፣ ቅኝ ግዛት እና ነፃነት ወሳኝ ሚና ተጫውተዋል። ከሥርዓቱ ግቦች መካከል በፈረንሳይ (ለምሳሌ ኒስ) እና በዩጎዝላቪያ (ለምሳሌ ዳልማቲያ) ውስጥ በታሪክ እንደ ጣሊያናዊ የሚቆጠር ክልል ማግኘቱ ፣ የጣሊያን ተጽዕኖ ወደ ባልካን (ለምሳሌ ግሪክ) መስፋፋት እና በአፍሪካ ውስጥ ተጨማሪ ቅኝ ግዛቶችን ማግኘቱ ይገኙበታል ። የሊቢያ ሰላም (1923<unk>32), የኢትዮጵያ ወረራ (1935<unk>36), የአልባኒያ ወረራ (1939), የፈረንሳይ ወረራ (1940), የዩናይትድ ስቴትስ ወረራ
በ1940 እና በ1941 በግሪክና በ1941 በዩጎዝላቪያ ላይ የተደረገው ወረራ በከፊል የጣሊያንን ብሔራዊ ቦታ ለማስፋት ነበር። የታሪክ ምሁር የሆኑት ፓትሪክ በርናርድ እንደሚሉት በቤኒቶ ሙሶሊኒ ሥር የነበረው የፋሽስት ጣሊያናዊ ኢምፔሪያሊዝም በተለይም በአፍሪካ የነበረው ሁኔታ በምሥራቅ አውሮፓ ለታዋቂው የናዚ ጀርመን የዘር ማስፋፊያ አገዛዝ ሞዴል ሆኖ አገልግሏል።