የሚከተለውን ዓረፍተ ነገር አጠናቅቅ፦ የኒው ግራናዳ አውራጃዎች ከ1810 ጀምሮ ከስፔን ነፃነታቸውን ጠብቀው ነበር፤ ይህ ሁኔታ ጎረቤቷ ቬንዙዌላ ከነበረችበት በተቃራኒ ሲሆን በዚያ አካባቢ የነገሥታት ተከታዮችና የነፃነት አራማጆች በተለያዩ ጊዜያት በክልሉ ላይ ሥልጣን ተለዋውጠው ነበር። ቬንዙዌላን ለማረጋጋትና ኒው ግራናዳን መልሶ ለመያዝ በስፔን በ1815 10,500 ወታደሮችና ወደ ስድሳ የሚጠጉ መርከቦች ያካተተ ወደ አዲሱ ዓለም ከመቼውም ጊዜ የላከው ትልቁን የጦር ኃይል አደራጅቷል። (ተመልከት፣
የስፔን የኒው ግራናዳ ዳግም ድል) ። ምንም እንኳን ይህ ኃይል እንደ ኒው ግራናዳ ያለ ጠንካራ የነፃነት ክልል ለመመለስ ወሳኝ ቢሆንም ፣ ወታደሮቹ በመጨረሻ በቬንዙዌላ ፣ በኒው ግራናዳ ፣ በኪቶ እና በፔሩ ተሰራጭተው በሞቃታማ በሽታዎች ጠፍተዋል ፣ ይህም በጦርነቱ ላይ ያላቸውን ተጽዕኖ ቀለል አድርጓል ። ከሁሉም በላይ ደግሞ አብዛኛው የሮያሊስት ጦር የተዋቀረው ከስፔን ባሕረ ገብ መሬት በተላኩ ወታደሮች ሳይሆን በስፔን አሜሪካውያን ነበር። ሌሎች ስፓኒሽ አሜሪካውያን መጠነኛ አመለካከት የነበራቸው ሲሆን ሁኔታው ወደ መደበኛው ሁኔታ ሲመለስ ምን እንደሚሆን ለማየት በጉጉት ይጠብቁ ነበር። በእርግጥ በኒው እስፔን ፣ በመካከለኛው አሜሪካ እና በኪቶ አካባቢዎች ፣ ገዥዎች ከአከባቢው ማህበረሰብ ጋር ግጭትን ለመከላከል በተመረጡ ህገ-መንግስታዊ "አይንቲሜንቶስ" ውስጥ ለብዙ ዓመታት መቆየትን ተገቢ ሆኖ አግኝተውታል ። ይሁን እንጂ በአትላንቲክ ውቅያኖስ በሁለቱም በኩል የነበሩ ሊበራል ፓርቲዎች ሕገ መንግሥታዊ ሥርዓትን ለማስመለስ ሴራ ማቅረባቸው የቀጠለ ሲሆን በመጨረሻም በ1820 ዓ.ም. ተሳክቶላቸው ነበር። በ1816 እና 1817 ፍራንሲስኮ ጃቪየር ሚና ወደ ቴክሳስ እና ሰሜናዊ ሜክሲኮ ያደረገው ጉዞ የአትላንቲክ ውቅያኖስን ተሻግሮ የመጓዝ ትብብር በጣም አስደናቂ ምሳሌ ሊሆን ይችላል።