የሚከተለውን ዓረፍተ ነገር አጠናቅቅ፦ በ1913 ሩማኒያ በዓለም ላይ አራተኛው ትልቁ የስንዴ ላኪ ነበረች፤ ይሁን እንጂ ፍትሐዊ ያልሆነ የመሬት ክፍፍል ችግር በቋሚነት ችግር ውስጥ ገባ (በእርግጥም በዚያው ዓመት የሩማኒያ ገበሬዎች በሁለተኛው የባልካን ጦርነት ሲዋጉና በቡልጋሪያ ውስጥ ይበልጥ ፍትሐዊ የሆነ የመሬት ክፍፍል ሲኖር በቀጥታ ሲመለከቱ ይበልጥ ተባብሷል) ። በ19ኛው ክፍለ ዘመን መገባደጃ ላይ ወደ 2,000 የሚጠጉ የመሬት ባለቤቶች ከግማሽ በላይ መሬት ሲቆጣጠሩ አርሶ አደሮች (በመንግስት ውስጥ አነስተኛ ውክልና እንዲሁም የመሬት እና የባለቤትነት መብቶች ውስን መዳረሻ ያላቸው) አንድ ሦስተኛ ብቻ ነበራቸው ። በ1888 አርብቶ አደሮች በመሬት ፍትሐዊ ባልሆነ መንገድ መከፋፈላቸው ያስከተለው ቅሬታ ወደ ደም አፋሳሽ ግጭቶች በመለወጥ ከፊል ውጤታማ ያልሆኑ የግብርና ማሻሻያዎችን አስከትሏል። ይህ ያልተመጣጠነ ሥርዓት አርሶ አደሩን ወደ ኪሳራ እየገፋው እንዲሄድ ያደረገ ሲሆን ከጊዜ ወደ ጊዜም ቢሆን ወደ ባለቤትነት ሥርዓት የሚመራ ይመስል ነበር። ከሁለት አሥርተ ዓመታት ገደማ በኋላ ደግሞ ሁለተኛውና ይበልጥ አስከፊ የሆነው ክስተት ተከሰተ።
የ1907 የሮማኒያ ገበሬዎች አመፅ፣ ሙሉ በሙሉ አብዮት ሊያስከትል እና ጦሩ ጣልቃ ከገባ በኋላ በሺዎች የሚቆጠሩ ገበሬዎች እንዲሞቱ ምክንያት ሆኗል። በዚህም ምክንያት መንግስት በ1907-08 አዲስ ሕግ በማውጣት ገበሬዎችን ተጠቃሚ ማድረግ ጀመረ፤ ይህም የግብርና ኮንትራቶችን የሚመለከት አዲስ ህግ እና የገጠር ብድር ባንክ (ካሳ ሩራል) ለማቋቋም የሚያስችል ህግ ሲሆን ይህም ግዢዎችን እና ኪራይዎችን ለማመቻቸት የታሰበ ሲሆን ይህም ንብረትን ከትላልቅ የመሬት ባለቤቶች ወደ ገበሬዎች በማስተላለፍ ላይ ይገኛል። ይሁን እንጂ እነዚህ ህጎች (በኮንስታንቲን ስቴሬ "ፖፖራኒስት" አዝማሚያ ተጽዕኖ የተደረገባቸው) በጥሩ ሁኔታ አልተተገበሩም ፣ ሙሉ በሙሉ በቂ ያልሆነ መሬት ለግዢ ተዘጋጅቷል እናም እጅግ በጣም ብዙዎቹ አርሶ አደሮች ለተሰጠው አብዛኛው ድጋፍ ብቁ አልነበሩም ።