ጽሑፉን ጠቅለል አድርገህ ተናገር፦  የጥንቶቹ ሰዎች ሥጋን የሚመገቡ ቸልተኞች አዳኞች እንደነበሩና በአንድ ወቅት በፕላኔቷ ላይ ይኖሩ የነበሩ በርካታ ትላልቅ አጥቢ እንስሳት እንዲጠፉ አስተዋጽኦ እንዳደረጉ ይታመናል። ይሁን እንጂ የቅሪተ አካል ተመራማሪዎች ባደረጉት አዲስ ጥናት መሠረት የሰው ልጅ ቅድመ አያቶች ብዙውን ጊዜ እንደ ተገለጹት ቀልጣፋ የመግደል ማሽኖች ከመሆን ይልቅ ፍርስራሽ አጥማጆች ሆነው ሊጀምሩ ይችላሉ። ይህ ግኝት የጥንቶቹ ሰዎች በአመጋገባቸው ላይ ጉልህ ለውጥ በማምጣት ስጋን በመብላት በፕላኔቷ ላይ ካሉት ከፍተኛ አጥቢ እንስሳት መካከል አንዱ ለመሆን የቻሉት እንዴት እንደሆነ ለማብራራት ይረዳል። ለቪዲዮ ወደ ታች ይሸብልሉ ። ከላይ በምስሉ ላይ የሚታየው ሆሞ ኢሬክተስ ለመትረፍ በቀን 2200 ካሎሪ ያስፈልገዋል እናም በወቅቱ በአፍሪካ ውስጥ አጥቢ ትልልቅ ድመቶች በሬሳዎች ላይ የተተወውን ሥጋ በመብላት በቀላሉ ሊያገኝ ይችል ነበር ። የሥነ ፍጥረት ታሪክ ተመራማሪ የሆኑት ዶክተር ብሪያና ፖቢነር ዘመናዊ አንበሶች ሲገድሏቸው የተረፉትን ሥጋ በመመርመር የጥንቶቹ ሰዎች አጥቢ እንስሳት የተተዉትን አጥንት በመሰብሰብ ራሳቸውን ማቆየት ይችሉ እንደነበር መገመት ችለዋል። እንደ ሆሞ ኢሬክተስ ያሉ የጥንት ሰዎች በታሪክ ዘመን የነበሩ አጥቢ እንስሳት ትተውት ከሄዱት ቁርጥራጭ ሥጋ ለቀን ሙሉ የሚበቃ ኃይል ማቅረብ ይችሉ እንደነበር ትገምታለች። ሜይል ኦንላይን እንዲህ ብላለች: 'የጥንቶቹ ሰዎች እንደ ጉኑ ያሉ መካከለኛ መጠን ያላቸው እንስሳት እስከ ግዙፍ የጠፉ ዝሆኖች ድረስ እና ከተለያዩ የተለያዩ መኖሪያ ስፍራዎች ውስጥ ከሚኖሩ እንስሳት እስከ ክፍት ሣር ሜዳዎች እስከ የተዘጋ ጫካዎች ድረስ የሚኖሩ እንስሳትን አስከሬን ይበሉ ነበር ። 'በጣም የበሰበሰ ያልሆነ ማንኛውም ነገር ፍትሐዊ ጨዋታ ሊሆን ይችላል።' አንበሶች፣ ከላይ የተጠቀሱትን ሁለት የዜብራ ፍየሎችን እንደሚበሉ ሁሉ፣ ብዙ ፍየሎቻቸውን ሳይነኩ ይተዋሉ፣ ይህም ማለት የጥንት ሰዎች ከቅድመ-ታሪክ ድመቶች ተላላፊዎች ከተተዉት ፍየሎች የሚበሉበት ብዙ ሥጋ ሊኖር ይችላል ማለት ነው። የጥንቶቹ ሰዎች በሕይወት መትረፋቸው የተመካው በአደንና በብል አደን ላይ እንደሆነም አክላ ተናግራለች። እንዲህ ብላለች፦ 'ሁለቱም <unk> ምናልባትም ትልልቅ እንስሳትን በመብላት እና ትናንሽ እንስሳትን በማደን የተደረጉ ጥምረት ይመስለኛል። 'አንድ ዋነኛ የኃይል ጠቀሜታ ያለው የቁሳቁስ መሰብሰብ ነው...
የጥንት ተመራማሪዎች በዘመናዊ አፍሪካ ውስጥ በትላልቅ ድመቶች ላይ የተተወውን ሥጋ ያጠናሉ ። የሳይንስ ሊቃውንት በአስከሬን ላይ የተተወው ስጋ እንደ ሆሞ ኢሬክተስ ያሉ የጥንት ሰዎችን ለአንድ ሙሉ ቀን በቂ ካሎሪዎችን ሊሰጥ እንደሚችል ደርሰውበታል ። እንደ ጉማሬ ያሉ ትላልቅ አጥንትን የሚቀጠቅጡ እንስሳት በዚያን ጊዜ የተለመዱ አልነበሩም ። ይህ የሚያመለክተው የጥንት ሆሚኒኖች ከሬሳዎች ላይ ስጋን ሊበሉ ይችሉ ነበር ። ተመራማሪዎች አዳኞች ለመሆን ቁልፍ እርምጃ ሊሆን ይችላል ይላሉ ።