የሚከተለውን ዓረፍተ ነገር አጠናቅቅ፦ በታሪክ ዘመናት ሁሉ የ"ተርቺዮ" አደረጃጀት፣ የጦር ሜዳ አደረጃጀቶችና ስልቶች አዳዲስ ተፈታታኝ ሁኔታዎችን ለመጋፈጥ ተለውጠዋል። በ 17 ኛው ክፍለዘመን ውስጥ በደንብ የሰለጠኑ ወታደሮች እና ጥሩ ፈረሰኞች ድጋፍ ያላቸው የ "Tercio" አደረጃጀቶች እንደ ዊምፕፌን (1622), ፍሌሩስ (1622), ብሬዳ (1624),
በ1634 የኖርልደንገን፣ በ1639 የቲዮንቪል፣ በ1641 የሆኔኮርት እና በ1656 የቫሌንሲየንስ ናቸው። በሮክሮይ (1643) እስፔናዊው "ቴርቺዮ" በአደባባይ በሚደረግ ውጊያ የማይሸነፍ መሆኑ ተናወጠ። የሮክሮይ ሽንፈት የተከሰተው የሶስተኛውን እግረኛ ሰራዊት ውድቀት ሳይሆን የድጋፍ ፈረሰኞች ውድቀት ነው። "ቴርቺዮስ" ከሮክሮይ በኋላ እንደ ቱትሊንገን ወይም ቫሌንሲየንስ (1656) ያሉ ጦርነቶችን ማሸነፍ የቀጠሉ ቢሆንም የጦር ሜዳ ዘይቤያቸው መሻሻል ቀጠለ ። በዚህ ዘመን የጦር መሳሪያዎችና የጦር መሳሪያዎች መሻሻል እየጨመረ በመምጣቱ ጥልቀት የሌለው መስመራዊ ቅጥ እየጨመረ መምጣቱን አሳይቷል። በ 17 ኛው ክፍለ ዘመን መጨረሻ ላይ የ "tercios" በጣም ብዙ የመስመራዊ ዘይቤን ተቀብለው ነበር ፣ ስለሆነም የጦር ሜዳ አደረጃጀታቸው እና ስልቶቻቸው ብዙውን ጊዜ ከቀዳሚው ክፍለ ዘመን ክላሲካል "tercio" አደረጃጀቶች እና ስልቶች ጋር ብዙም ተመሳሳይነት የላቸውም ። በ1704 መደበኛ የስፔን "ቴርቺዮስ" ወደ ሬጅመንትነት ተቀይረው ፒክማን እንደ እግረኛ አይነት ተጥለዋል። የመጠባበቂያው እና የሚሊሺያው ሰዎች በኋላ ተመሳሳይ ድርጅቶች ይሆናሉ ።