የዚህን አንቀጽ ቀጣይነት ይጻፉ - ኢምፔሪያሊዝም ፣ ቅኝ ግዛት እና ነፃነት በፋሽስት ጣሊያን የውጭ ፖሊሲ ውስጥ ትልቅ ሚና ተጫውተዋል ። ከሥርዓቱ ግቦች መካከል በፈረንሳይ (ለምሳሌ ኒስ) እና በዩጎዝላቪያ (ለምሳሌ ዳልማቲያ) ውስጥ በታሪክ እንደ ጣሊያናዊ የሚቆጠር ክልል ማግኘቱ ፣ የጣሊያን ተጽዕኖ ወደ ባልካን (ለምሳሌ ግሪክ) መስፋፋት እና በአፍሪካ ውስጥ ተጨማሪ ቅኝ ግዛቶችን ማግኘቱ ይገኙበታል ። የሊቢያ ሰላም (1923<unk>32), የኢትዮጵያ ወረራ (1935<unk>36), የአልባኒያ ወረራ (1939), የፈረንሳይ ወረራ (1940), የግሪክ ወረራ
(1940<unk>41) እና የዩጎዝላቪያ ወረራ (1941) ሁሉም በከፊል የተከናወኑት የጣሊያንን ብሔራዊ ቦታ ለመጨመር ነው ። የታሪክ ምሁር የሆኑት ፓትሪክ በርናርድ እንደሚሉት በቤኒቶ ሙሶሊኒ ሥር የነበረው የፋሽስት ጣሊያናዊ ኢምፔሪያሊዝም በተለይም በአፍሪካ የነበረው ሁኔታ በምሥራቅ አውሮፓ ለታዋቂው የናዚ ጀርመን የዘር ማስፋፊያ አገዛዝ ሞዴል ሆኖ አገልግሏል።