የሚከተለውን ዓረፍተ-ነገር ያጠናቅቁ: ጦርነቱ የአልባኒያ ወታደራዊ ጀግንነት የትምህርት እና የባህል አውድ ውስጥ የአገዛዙ ማዕከላዊ አካል የሆነውን የአክሰስ ኃይሎችን ድል አደረገ በሚለው አፈታሪክ የተሞላ "የወረራ ብሔርተኝነት" በመፍጠሩ ብሔርተኝነት ለሁሉም የሆጃ ፖሊሲዎች መሠረት ሆነ ። ሌሎች የሆጃ ብሔርተኝነት ጭብጦች ስካንደርቤግን ማክበር ፣ የፕሪዝሬን ስብሰባ (1878) ፣ የፊደል ኮንግረስ (1908) ፣ የአልባኒያ ነፃነት (1912) እና መስራች አባት እስማኤል ቄማሊ ፣ የጣሊያን ሽንፈት በ1912 የአልባኒያ ጦርነት ወቅት ።
የቮሎራ ጦርነት (1920) እና ሆጃ የአዲሲቷ አልባኒያ ፈጣሪ በመሆን ። በኮሚኒዝም ዘመን ብዙ የአልባኒያ ታሪክ ጸሐፊዎች ብሔራዊ አመለካከት ያላቸው (ራማዳን ማርማላኩ ፣ ክሪስቶ ፍሬሽሪ ፣ ስኬንደር አናማሊ ፣ እስቴፋናክ ፖሎ ፣ ስኬንደር ሪዛይ እና አርበን ፑቶ) ሆን ብለው በአልባኒያ ውስጥ "የቱርክ ጭካኔ" እና "በኦቶማን መንግሥት ላይ" "ጀግናው የክርስቲያን ተቃውሞ" ላይ አፅንዖት ሰጥተዋል ። የኮሚኒስት አገዛዝ ከመካከለኛው ዘመን አልባኒያውያን ጋር የተያያዙ አፈ ታሪኮችን "ጀግናው ኢሊሪያን ፕሮሌታሪያት" በማለት በመተርጎም ሲያጎላ እነዚህን ፀረ-እስልምና እና ፀረ-ቱርክ ፕሮፓጋንዳ አዝማሚያዎችን የተቃወሙ አንዳንድ ምሁራን ተሰደዱ ። በዚህ ዐውደ-ጽሑፍ ሆጃ በከተሞች ውስጥ ያሉትን ብሔራዊ ቅርሶች በመጠበቅ አንዳንድ ሰፈሮች "የሙዚየም ከተሞች" ተብለው የተሰየሙ ሲሆን ባህላዊ ቅርስን ፣ የሕዝብ ዘፈኖችን ፣ ጭፈራዎችን እና አልባሳትን የመጠበቅ አስፈላጊነትንም አፅንዖት ሰጥተዋል ። ሆጃ በአልባኒያ ውስጥ ያሉ ሰዎች ያለፈውን ስሜት እንዲኖራቸው በሥነ ጽሑፍ ፣ በጂኦግራፊ ፣ በታሪክ ፣ በቋንቋ ፣ በዘር እና በሕዝብ ታሪክ መስኮች ብሔርተኝነትን የሚያጎላ የሃይማኖታዊ ፕሮፓጋንዳ የበላይነት ያለው ባህላዊ አከባቢ ፈጠረ እና ፈጠረ ። በሕዝቡ መካከል የነበረው ተፅዕኖ ማግለል፣ የውጭ ዜጎችን መጥላት፣ ባሪያዎችን መጥላት፣ የቋንቋ አንድነትና የዘር ልዩነት እንዲኖር ማድረጉ ነበር።