የሚከተለውን ዓረፍተ ነገር አሟላ፦ በዚያው ወር በአዘርባጃን በምትገኘው ሱምጋይት ከተማ የአዘርባጃን ወንጀለኞች የአርሜኒያውያንን አናሳ አባላት መግደል ጀመሩ። የአካባቢው ወታደሮች ሁከቱን ለመግታት ቢሞክሩም በሕዝብ ጥቃት ደርሶባቸዋል። ፖሊት ቢሮው ተጨማሪ ወታደሮች ወደ ከተማው እንዲገቡ አዘዘ፣ ነገር ግን እንደ ሊጋቼቭ ኃይልን በከፍተኛ ደረጃ ለማሳየት ከሚፈልጉት በተቃራኒው ጎርባቼቭ ራስን በመቆጣጠር እንዲቆሙ አሳሰበ። በአርሜኒያ እና በአዘርባጃን የኮሚኒስት ፓርቲዎች መካከል ውይይት እንዲደረግ በመጠየቅ ሁኔታው በፖለቲካዊ መፍትሄ ሊፈታ ይችላል የሚል እምነት ነበረው። በ1990 በባኩ ተጨማሪ የፀረ-አርሜኒያ አመጽ ተነሳ። በጆርጂያ ሶቪዬት ሶሻሊስት ሪፐብሊክ ውስጥም ችግሮች ተፈጥረዋል፤ ሚያዝያ 1989 የጆርጂያ ብሔራዊ አክራሪዎች ነፃነትን ይጠይቃሉ
በትብሊሲ ውስጥ ከጦር ሰራዊት ጋር ግጭት ተፈጥሮ የተለያዩ ሰዎች ሞተዋል። በባልቲክ አገሮችም የነፃነት ስሜት እየጨመረ ነበር፤ የኤስቶኒያ፣ የሊቱዌኒያ እና የላትቪያ ሶቪዬት ሶሻሊስት ሪፐብሊኮች ጠቅላይ ሶቪዬቶች ከሩሲያ ኢኮኖሚያዊ "የራስ ገዝ አስተዳደር" እንዳላቸው አወጁ እና የሩሲያ ስደትን ለመገደብ እርምጃዎችን አስተዋውቀዋል። በነሐሴ 1989 ተቃዋሚዎች ለነፃነት ያላቸውን ፍላጎት ለማሳየት በሦስቱ ሪፐብሊኮች በኩል የሰው ሰንሰለት የሆነውን የባልቲክ መንገድ አቋቋሙ። በዚያው ወር የሊቱዌኒያ ጠቅላይ ሶቪየት የ 1940 የሶቪዬት የሀገራቸውን ማዋሃድ ሕገ ወጥ እንደሆነ ወሰነ; በጥር 1990 ጎርባቾቭ የሶቪዬት ህብረት አካል ሆኖ እንዲቆይ ለማበረታታት ሪፐብሊክን ጎብኝተዋል ።