የሚከተለውን ዓረፍተ-ነገር አጠናቅሩ፡- ከጦርነቱ እረፍት በኋላ ጎሬሲዮ በጣም ለአጭር ጊዜ ወደ ኢል ፖፖሎ ዲ ሮማ ስራው ተመልሶ ነበር፣ እስከሚገታ ድረስ፣ በአዲሱ ገዥዎች እይታ ከሙሶሊኒ መንግስታት ጋር ባለው ግንኙነት መጠን ተደራርቧል። በ
በአውሮፓ ጦርነት ማብቂያ ላይ ሁለት ወንድሞቹ የጠፉ ሲሆን በሩሲያ ግንባር ለጀርመናውያን ሲዋጉ እንደተገደሉ ተነግሯል። የጉባኤ ስብሰባዎች የሚካሄዱበት መንገድ በዲሞክራሲያዊ መንግስት መመለስ የራሱ የፖለቲካ ፍልስፍና ይበልጥ ግልጽ ሆነ ። ኮሙኒስት ሆኖ አያውቅም፤ ይሁን እንጂ የጣሊያን "ክርስቲያን ዴሞክራቶች" ተብሎም ሊታሰብ አይችልም። የፖለቲካ ፓርቲ አባል መሆን የጋዜጠኝነት ነፃነቱን ሊያሳጣው ይችል ነበር፣ እና እሱ በጭራሽ ያደረገው ነገር አልነበረም ፣ ግን አመለካከቶቹ ከሊበራል ግራ ወይም አሁን በምዕራብ አውሮፓ ውስጥ እንደ ዋና የፖለቲካ ኃይል እየታየ ወይም እየተመለሰ ከነበረው ሶሻል ዴሞክራሲ ጋር የመስማማት አዝማሚያ ነበራቸው ። ከኋላ መለስ ብለን ስንመለከት ከጦርነቱ በኋላ ራሱን መግለፅ የጀመረ እና በ 1950 ዎቹ ውስጥ "ሥነ ምግባር" ሚና ያለው እና የበለጠ ወደ አዕምሯዊ ዝንባሌ ያላቸው የህዝብ አስተያየቶች የሚቀርብ ማራኪነት ያለው የግራ-መሃል "ሦስተኛ ኃይል" አካል ሆኖ ማየት ይቻላል ። በጣሊያን አዲስ በተቋቋመው የመገናኛ ብዙሃን ውስጥ የዚህ አዝማሚያ ሌሎች ተወካዮች ፣ በሰፊው ተገልፀዋል ፣ እንደ ማሪዮ ፓኑንዚዮ ፣ አሪጎ ቤኔዲቲ ፣ ኤኒዮ ፍላያኖ እና ዩጂኒዮ ስካልፋሪ ያሉ ጓደኞችን እና ባልደረቦችን አካትተዋል ። ለድህረ-ዴሞክራሲያዊ ዘመን በርካታ አዳዲስ የጅምላ-ስርጭት ልቅ-ሊበራል ዝንባሌ ያላቸው መጽሔቶች እና ጋዜጦች ተጀምረዋል ወይም እንደገና ተጀምረዋል ፣ ከእነዚህም መካከል ኤል አውሮፓኦ ፣ ኢል ሞንዶ እና ላ ስታምፓ ። የሽፋኑ ርዕሰ ጉዳይ