የሚከተለውን ዓረፍተ-ነገር ያጠናቅቁ: አብዛኛው የጽሑፉ ትኩረት በሮማኒያ ተቃዋሚዎች ላይ ያተኮረ ነው ከስታሊኒዜሽን ጅምር በኋላ እና በሮማኒያ ውስጥ የዚህ ሂደት ልዩነቶች ። ቲስማንኑ የኮሚኒስት መሪ የሆኑት ጂዮርጊ ጂዮርጊዩ-ዴጅ በ1950ዎቹ እና በ1960ዎቹ መጀመሪያ ላይ የዲክታቶሪያል አገዛዝ ከድህረ-ስታሊኒዜሽን ጅምር በፊት እና በሕይወት መትረፍ የቻሉበት የሲቪል ማህበረሰብ እና አመጽ የለሽ የመከላከያ እንቅስቃሴዎች በሌሎች የቡድኑ ክፍሎች እየተፈጠሩ እያሉ እንኳን በአካባቢው ብልህነት ላይ ቁጥጥር ማድረግ ችለዋል ። በተጨማሪም የጊዮርጊ-ዲጅ ተተኪ የሆነውን ኒኮላ ቼውሽስኩንም በማስተናገድ ይታወቃል ፣ እሱም እራሱን ከሊበራል እና ከብሔራዊ ህዳሴ መልእክት ጋር ያዛመደ እና የዩክሬይን መንግሥት የመቃወም ነጥብ ያቀረበ ነው ።
በ1968 በሶቪየት ኅብረት የሚመራው የቼኮዝሎቫኪያ ወረራ። "አርሄኦሎጂያ ቴሮሪ" እንደሚለው ይህ ድርጊት በእውነቱ የቻውሽስኩ በሮማኒያ ህብረተሰብ ላይ ያለውን ተጽዕኖ በሃሳብ ለማስመሰል ያደረገው ሙከራ ነበር ። የሥነ ጽሑፍ ተቺው ኢዮን ቦግዳን ሌፍተር በመጽሐፉ ግምገማ ላይ እንዲህ የሚል ድምዳሜ ላይ ደርሰዋል: - "አንድ ሰው እዚህ ውስጥ ፣ በንዑስ ጽሑፉ ውስጥ ፣ ከታሪክ ፍልስፍና ጋር በተያያዙ ርዕሰ ጉዳዮች ላይ ሰፋ ያለ ክርክር ለማድረግ ቅድመ ሁኔታዎችን ያገኛል-በእውነቱ ፣ በአንድ ማህበረሰብ የጋራ ዕጣ ፈንታ እና በግለሰቦች ዕጣ ፈንታ መካከል ውጤታማ ግንኙነቶች ምንድናቸው?... [በመጽሐፉ ላይ የሚገኝ ሥዕል] የኮሚኒስት አገዛዝ የኋላ ኋላ ሲታይ... አንድ ሰው የዩቶፒያ ታማኝ ነቢያትን አያገኝም ፣ ግን አስጸያፊ የመንፈሳዊ ቆሻሻ ማረፊያ - እናም አንድ ሰው የመላውን ህዝብ ዕጣ ፈንታ በአደራ የተሰጠው ማን እንደሆነ በማየቱ መደናገጥ አይቻልም ። "