የሚከተለውን ዓረፍተ ነገር አጠናቅቅ:- በ1830 ፈረንሳይ የቦርቦኖችን የኋላ ኋላ የነበሩ ነገሥታት ለማስወጣት እና የኦርሊያንን ሉዊስ-ፊሊፕን ንጉሥ ለማድረግ የሐምሌ አብዮት አድርጋለች። በ1837 የንግሥት ቪክቶሪያ አገዛዝ በሰላማዊ ሁኔታ ጀመረ። ታላላቅ የአውሮፓ ኃይሎች ማለትም ሩሲያ፣ ኦስትሪያ፣ ብሪታንያ እና በተወሰነ ደረጃ ደግሞ ፕሩስያ ፈረንሳይን ለመቆጣጠር ቆርጠው ስለነበር ፈረንሳይ በአጠቃላይ ጥንቃቄ የተሞላበት የውጭ ጉዳይ ፖሊሲ ተከትላለች። ሉዊ-ፊሊፕ ከፈረንሳይ ጋር በጣም ተመሳሳይ የሆነ የመንግሥት አሠራር ካላት ብሪታንያና ከጦረኛ የውጭ ጉዳይ ሚኒስትሯ ከሎርድ ፓልመርስተን ጋር ተባበሩ። ሉዊ-ፊሊፕ በስልጣን ላይ በነበረበት የመጀመሪያ ዓመት ቤልጂየምን ለመውረር ፈቃደኛ አልሆነም
የእንግሊዝን የነፃነት መስመር በመከተል በምትኩ አብዮቱን ይደግፋል። በ1839 እና 1840 ፈረንሳይ እየጨመረ የመጣውን የግብፅን መሐመድ አሊ (የኦቶማን ግዛት ምክትል ንጉስ) ትጠብቃለች የሚል የፈረንሣይ መሪ ሚኒስትር አዶልፍ ቲየርስ አቋም ቢይዝም ፣ ምንም አይነት ማጠናከሪያ አልተገኘም ፣ እና በ 1840 ፣ በፈረንሣይ በጣም አሳፋሪ ፣ አሊ በለንደን ስምምነት ላይ እንዲፈርም ተገደደ። በፍራንሶ ጊዞ እና በሮበርት ፔል መንግስታት ስር ግንኙነቱ እንደገና ቀዝቅዞ ነበር ። በ1846 ፓልመርስተን የውጭ ጉዳይ ሚኒስትር ሆነው ሲመለሱ የፈረንሳይ መንግስት የስፔን ንግሥት ኢዛቤል ዳግማዊ እና እህቷ የቦርቦን እና የኦርሊኒስት ሥርወ መንግሥት አባላት እንዲጋቡ በችኮላ ተስማማ። ፓልመርስተን ጋብቻን ለማመቻቸት ተስፋ አድርጓል ፣ እናም "የስፔን ጋብቻዎች ጉዳይ" በአጠቃላይ በብሪታንያ የታሪክ ምሁራን በአሉታዊ ሁኔታ ተይ hasል ("በታሪካዊው ፍርድ በአለም አቀፍ ደረጃ ተፈርዶበታል") ፣ ምንም እንኳን በቅርብ ዓመታት ውስጥ የበለጠ ርህራሄ ያለው አመለካከት የተወሰደ ቢሆንም ።