Макаланы кыскача айтып бергиле:  Жердин төмөнкү катмарындагы жаңы "супервискоздук" катмар табылды. Бул ачылыш Жердин тектоникалык плиталарынын айрым бөлүктөрүнүн эмне үчүн кээде жер астынан 930 миль (1,500 км) тереңдикте тыгылып, калыңдап калганын түшүндүрүшү мүмкүн. Ошондой эле бул жер титирөөлөрдүн эмне үчүн Жердин тереңинде болорун түшүндүрүп берет. Бул жерде Жердин тектоникалык плиталарынын биринин пластинкасынын сүрөттөлүшү жөнөкөйлөтүлгөн. Ал пластинкалар жердин үстүнкү катмарынан өтүп, анан 930 миль тереңдикте жайгашып, чогулуп турат. Изилдөө Юта университетинин окумуштуулары тарабынан жүргүзүлгөн. Жердин негизги катмарлары: кабыгынын тереңдиги 6 - 80 километр, мантиясынын узундугу 2 900 километр жана темир ядро. Бирок алардын бөлүнүп-жарылышы бар. Жер кыртышынын жана жогорку мантиянын кээ бир бөлүктөрү тектоникалык же литосфералык плиталарды түзөт. Алардын калыңдыгы 60 - 90 миль (97 - 145 км) жана континенттерди жана деңиз түбүн ташыган конвейердик ленталардын үстүнкү бөлүгү сыяктуу. Жер титирөөлөрдөн жана жанар тоолордун атылышынан көрүнүп тургандай, алар континенттердин пайда болушуна себепкер. Бирок окумуштуулар эмне үчүн Жерде тектондук плиталар пайда болгонун, ал эми башка планеталарда андай болбогонун тактай алышкан эмес. Өткөн жылы Йель университетинин окумуштуулары бул табышмактын жообу таштардын ичиндеги майда-чүйдө минералдар аркылуу табыларын айтышкан. Изилдөө Жер планетасынын эң өзгөчөлүү өзгөчөлүктөрүнүн бири болгон катуу тектоникалык плиталар кантип жана качан пайда болгонун жана Жер планетасынын эгиз коңшусу Венеранын эмне үчүн эч качан пайда болбогонун түшүндүрөт. "Биздин оюбузча, мунун баары таштардагы майда-чүйдө минералдардын жүрүм-турумуна байланыштуу", - дейт Йель университетинин геофизиги, Nature журналына жарыяланган изилдөөнүн башкы автору доктор Дэвид Берковичи. Изилдөөчүлөрдүн айтымында, Жердин алгачкы күндөрүндө мантиянын конвекциясы литосферада - планетанын эң сырткы катмарында - алсыз зоналарды пайда кылган. Бул зоналар сакталып, пластиналардын чектерине айланган жана акыры...
Изилдөөнү Юта университетинин окумуштуулары жүргүзгөн. Алар жердин өзөгүнө окшоштуруу үчүн алмаздардын арасына минералдарды аралаштырышкан. Алар жердин 930 миль тереңдигинде жаңы аймак бар экенин аныкташкан. Суперкуздук аймак кээ бир табактардын эмне үчүн чөгүп кетпегенин түшүндүрөт. Ошондой эле изилдөөлөр Жердин ички бөлүгү ойлогондон да ысык экенин көрсөттү.