Төмөнкү сүйлөмдү бүтүргүлө: Жаңы Гранада провинциясы коңшу Венесуэладан айырмаланып, 1810-жылдан бери Испаниядан көз карандысыздыгын сактап келген. Венесуэланы тынчтандыруу жана Жаңы Гранаданы кайтарып алуу үчүн Испания 1815-жылы 10 500 жоокерден жана дээрлик алтымыш кемеден турган эң чоң куралдуу күчтөрдү уюштурган. (Карагыла:
Испаниянын Жаңы Гранаданы басып алуусу). Бул күч Жаңы Гранада сыяктуу көз карандысыздыкты жактаган аймактарды кайтарып алууда өтө маанилүү болсо да, анын жоокерлери акыры Венесуэла, Жаңы Гранада, Кито жана Перу боюнча жайылып, тропикалык ооруларга чалдыгып, алардын согушка тийгизген таасирин азайтышкан. Андан да маанилүүсү, роялисттик күчтөрдүн басымдуу бөлүгүн жарым аралдан жиберилген жоокерлер эмес, испан америкалыктары түзгөн. Башка испан америкалыктар болсо нормалдуу жашоонун калыбына келүүсүнүн натыйжасы кандай болоорун күтө турууну чечишкен. Чындыгында, Жаңы Испаниянын, Борбордук Американын жана Китонун аймактарында, губернаторлор жергиликтүү коом менен кагылышууну алдын алуу үчүн, шайланган конституциялык "айунтиментолорду" бир нече жылга калтырууну туура көрүштү. Анткен менен Атлантиканын эки жээгиндеги либералдар конституциялык монархияны калыбына келтирүү үчүн тынымсыз аракет кылып, акыры 1820-жылы ийгиликке жетишкен. Трансатлантикалык кызматташтыктын эң көрүнүктүү мисалы Франсиско Хавьер Минанын 1816 жана 1817-жылдары Техаска жана Мексиканын түндүгүнө жасаган экспедициясы болушу мүмкүн.