Болгариянын каршылыгы Кометопули династиясынын тушунда жанданган, бирок жаңы император Василий II () болгарлардын баш ийүүсүн өзүнүн негизги максаты кылган. Бирок Василийдин Болгарияга каршы биринчи жортуулдары
Траяндын дарбазалары. Кийинки бир нече жыл бою болгарлар Балкан аймагын кеңейтип жаткан маалда, императордун көңүлүн Анатолиядагы көтөрүлүштөр ээлеп турган. Согуш дээрлик жыйырма жылга созулган. Византиялыктардын Сперхеос жана Скопьедеги жеңиштери болгар армиясын чечкиндүү түрдө алсыраткан жана жыл сайын жүргүзүлгөн кампанияларда Василий болгар чептерин ыкчам түрдө кыскарткан. 1014-жылы Клейдион салгылашуусунда болгарлар жок кылынган: алардын армиясы туткунга алынган жана 100 кишинин 99у сокур болгон, жүзүнчүсү бир көзү менен калган, ошондуктан ал мекендештерин үйүнө алып келген. Бир кездеги күчтүү аскеринин талкаланган калдыктарын көргөндө Самуил падышанын жүрөгү түшүп, алсырап калган. 1018-жылы Болгариянын акыркы чептери багынып берип, өлкө империянын курамына кирген. Бул жеңиш император Гераклийдин тушунан бери сакталбай келген Дунайдагы чек араны калыбына келтирген.