Төмөнкү сүйлөмдү толуктаңыз: Президент Жак Ширак 1995-жылы кызматташуу учурунда Франция мамлекетинин жоопкерчилигин тааныгандан кийин,
"Нью-Йорк таймс" гезитинде Жудт "Жан-Пол Сартр жана Мишель Фуко сыяктуу адамдар таң калыштуу түрдө унчукпай калышкан. Мунун бир себеби алардын коммунизмге болгон кызыгуусу болгон. Эки муундагы интеллигенция "аракет кылуунун", позицияны алуунун зарылдыгын жарыялап жатып, марксисттик маселени алдыга жылдырбай турган же кээ бир учурларда аны артка тартпай турган этикалык маселелерден качышкан. Виши бир нече фашисттердин колунан бүткөн деп эсептелген. Оккупация учурунда болгон окуяларга эч ким кылдат көңүл бурган эмес, балким, саясий көз караштагы интеллигенциянын аз гана мүчөсү "жакшы" согуш болду деп айта алгандыктан, Альберт Камю айткандай. Эч ким, Эмил Золадай болуп, жогорку кызмат адамдарына "Мен айыптайм!" деп кыйкырган жок. Симон де Бовуар, Роланд Барт жана Жак Деррида коомдук аренага киргенде, адатта, бул Мадагаскарда, Вьетнамда же Камбоджада алыскы кризис менен байланыштуу болгон. Бүгүнкү күндө да саясий көз караштагы жазуучулар Боснияда кандайдыр бир иш-аракеттерди жасоого чакырышат, бирок Франциянын тарыхы тууралуу талаш-тартыштарга анда-санда гана катышышат".