Төмөнкү сүйлөмдү толтуруңуз: Михеличтин алгачкы романдары "Образ в зеркалу" (1941) жана "Тиха Вода" (1942) - бул ыңгайлуу дүйнөдө жашоонун сүрөттөлүшү жана аристократиялык атмосфера, үй-бүлөлүк салттар, анда кадыр-баркка ээ болгон байлыктын, урмат-сыйдын жана сыймыктын маданияты өкүм сүрөт. Андан кийин ал көп өтпөй адабияттын сүрөттөлүш дүйнөсүнө өзүнүн жеке көз карашын таап, анда сый-урматты ирония менен, энтузиазмди жийиркенич менен, класстык берилгендикти андан качуу аракеттери менен жана башкалар менен айкалыштырат. Анын каармандары салттардын, сый-урматтын, бир жагынан сезимдерин башкаруунун жана экинчи жагынан сүйүү, интрига, саясий бийлик жана байлардын негизги ролду ойношу менен каалоолорду жана амбицияларды башкаруунун ортосунда бөлүнүшөт. Өзгөчө орун энесинин жана чоң энесинин муунундагы аялдардын салттуу берилгендик ролуна каршы козголоң чыгарган эмансипацияланган жана көз карандысыз заманбап аялга берилген, бирок бул сөзсүз түрдө аялдарды идеалдаштырууну билдирбейт. Буга анын 1959-жылы жарык көргөн "Апрель" романындагы экинчи дүйнөлүк согуштун алгачкы айларындагы окуялар мисал боло алат. "Stolpnica osamelih žensk" (1969) жана "Vrnite se, sinovi" (1972) эмгектеринде ал каармандардын жана кыймыл-аракеттердин сүрөттөлүшүндөгү иронияны андан ары өнүктүрөт. "Tujec v Emoni" (1978) жана "Cesta dveh cesarsjev" (1981) - байыркы Эмонадагы интригалар жана империянын мезгилиндеги сүйүү окуясы жөнүндө тарыхый романдар.
Лайбахтагы Конгресс. Анын акыркы романы "Уре моих дней" (1985) - эс тутуму. Ошондой эле ал жаш окурмандар үчүн "Придди, мож мили Ариэль" (1965) жана "Пухкова кресна ночь" (1972) сыяктуу романдарды жазган.