Төмөнкү сүйлөмдү бүтүргүлө: Ошол мезгилде ал жашоонун айылдык жана улутчул көз карашын калыптандырып, "шаардык гибрид дүйнөсүн" "улуттук реалдуу дүйнөбүздүн" ордуна четке каккан. Калинескунун анализи боюнча, бул анын мурункусу, консервативдүү Эминеску сыяктуу эле, Садовеану шаарлар чет элдиктердин, айрыкча ижарага алынган мүлктөрдү башкаргандардын "өспөгөн категориясынын" курмандыгы болгон деп эсептейт. Кийинки
1907-жылдагы дыйкандар көтөрүлүшү, Садовеану өзүнүн билим берүү министри Спиру Харетке айылдык билим берүүнүн абалы жөнүндө жана андан тышкары Молдовадагы айыл тургундарынын көйгөйлөрү жөнүндө билдирүү жөнөткөн. Анда мындай деп жазылган: "Жерди ижарага алгандар жана жер ээлери, алардын улутуна карабай, румындардын эмгегин шылдыңдашат. Айылдын ар бир "суртукары", шаардын мэри, нотариусу, кагаз сатуучусу бул сүт уйду уятсыздык менен, ырайымсыздык менен саап жатышат. Аларга дин кызматчы да кошулат, ал болсо... мугалимдин оюна кошулбайт". "Neamul Șoimăreștilor" менен феодалдык коомдун жана меркантилизмдин түйшүктөрү, баарынан мурда экономикалык укуктарды чектөө, анын көркөм чыгармаларында фондук темага айланып, кийинчерээк Улуу Стефанды социалдык адилеттүүлүктүн баштапкы чемпиону ("Frații Jderi") катары сүрөттөгөн. Биринчи дүйнөлүк согуш учурунда Садовяну Попорандыктардын русофобиясын жана Антанта тарапты жактырбаганын, Россия империясынын Бессарабиядагы улуттук саясатын Трансильваниядагы Австрия-Венгриянын башкаруусунан алда канча варвардык деп сыпаттаган. 1916-жылы ал күтүлбөгөн жерден Антантанын лагерине өтүп кеткен: анын пропагандалык кызматкер катары ынтасы Румыниянын чоң жеңилүүсүн башынан өткөргөндөн кийин талаш-тартыштарга дуушар болгон; Садовеану өзү 1918-жылы Антантанын ишинен баш тартып, кызматтан алынган жана Константин Стеренин германофилдик лоббиси менен тийишүүсүн уланткан.