Төмөнкү сүйлөмдү бүтүргүлө: Австралиянын Антарктика экспедициясынын жетекчиси жана уюштуруучусу Дуглас Моусон 50 гренландиялык итти алып барууну чечкен. Маусон иттерди понилерге караганда артык көрчү, анткени алар өз салмагынан бир аз көбүрөөк тарта алса да, алардын тамагы Антарктиданын фаунасынан жана керек болсо башка иттерден алынган эт менен толукталышы мүмкүн, ошондуктан аларга экспедиция аркылуу аларды көрүш үчүн керек болгон тоюттун ири импортунун кереги жок болчу. Маусон иттердин толкундануусу менен таасирленди
"Нимрод" экспедициясында Эрнест Шеклтонду Антарктидага коштоп барган. Шеклтон да, Роберт Фалкон Скотт да иттердин понилерге караганда артыкчылыгы бар экенине шектенишкен. Амундсен менен Арктиканын пионерлери Фридтжоф Нансендин жактоочулары болушкан жана англиялык изилдөөчүлөр полярдык аймактарда иттерди кантип иштетүү керектигин туура эмес түшүнүшкөн деп ойлошкон. Амундсен Түндүк жарым шардагы ийгиликтерине жана иттер менен байланышуунун салыштырмалуу жеңил экендигине көңүл бурган. Бирок норвегиялыктар иттерге абдан аяр мамиле кылышкан. Алар жаныбарларга мээримдүү мамиле кылса да, алардын пайдасы түгөнгөндө, алардын аман калышына анча деле көңүл бурушкан эмес. Скоттун "Азыкты табуу" экспедициясында иттер колдонулган, ал эми түштүктөгү саякатында иттердин баарын өлтүрүүгө аргасыз болгонуна кайгырган. Ошентсе да анын иттерге болгон мамилеси Амундсен менен Моусондукуна окшош болгон: