Төмөнкү сүйлөмдү бүтүргүлө: Нерондун өлүмү байыркы Римде императорлукту (патрициандык жана сенатордук) укук катары эсептеген үй-бүлөлөрдүн укугу катары эсептелген бийликке чекит койду. Бир эле дүрбөлөңдүү жылдын ичинде бийликти төрт императордун биринен экинчисине өткөрүп беришкен. Алгачкы үчөө өзүлөрүнүн "жыныстык" табынуучулугун жайылтышкан: акыркы экөө Неронду калыбына келтирүүгө жана "дивуска" көтөрүүгө аракет кылышкан. Төртүнчүсү, Веспасиан - Риатеден чыккан атчандын уулу - өз Флавий династиясын Августтун принципаты формасына кайтуу менен камсыз кылган жана императордук "дивус Юлий" культун жаңырткан. Веспасиан Рим салтын "кайра калыбына келтиргендиги" жана өзүнүн башкаруусунун Августтун салты боюнча жөнөкөйлүгү үчүн урмат-сыйга ээ болгон. Ал "genio populi Romani" ("рим элинин генийи") дегенге мамлекеттик табынууну арнаган, сенатордук "республикалык" баалуулуктарды урматтаган жана Нерондун практикасын четке каккан. Ал 75-жылы күн кудайына арналган Нерондун Колосунун башын алмаштырган же кайра кесип салган. Биринчисинен кийин
Иудейлердин көтөрүлүшү жана Иерусалимдеги ийбадаткананын талкаланышы, ал "дидрахмонду" киргизген, мурда ал жүйүттөр тарабынан ийбадаткананын сакталышы үчүн төлөнгөн, бирок эми аларды "жана алардын Кудайын" жеңген деп эсептелген Юпитер Капитолинуна багытталган. Салык төлөгөн жүйүттөр императордун кудайларына табынуудан бошотулган. Бирок андай сунушту сунуштагандар өз коомунан четтетилген. Веспасиан өзүнүн жакында боло турган культасына кургак юмор менен кайрылган окшойт. Суэтонийдин айтымында, анын акыркы сөздөрү "puto deus fio" ("мен кудай болуп бара жатам деп ойлойм") болгон. Веспасиандын уулу Тит эки жыл падышалык кылып, анан табигый кырсыктан көз жумган. Аны кудай кылып, ордуна иниси Домицианды коюшкан.