Төмөнкү сүйлөмдү бүтүргүлө: 1964-жылы октябрда Хрущевдун ордуна Леонид Брежнев келген. Анын тушунда Сталиндин талаш-тартыштары анчалык деле маанилүү болбой калган. Андрес Лайапеа муну "көптөгөн диссиденттердин, айрыкча Александр Солженицындин сүргүнгө айдалышы" менен байланыштырат, ал эми Лайапеа "Сталиндин реабилитациясы Брежневдин айланасындагы жеке култтун түзүлүшү менен кол алышып кетти" деп жазат. Саясий социолог Виктор Заславский Брежневдин мезгилин "неосталиндик компромисс" деп мүнөздөйт, анткени Сталин менен байланышкан саясий атмосферанын негизги элементтери инсандык культсуз сакталган. Александр Дубчектин айтымында, "Брежнев режиминин келиши нео-сталинизмдин келишин жар салды, ал эми
1968-жылы Чехословакияга каршы жасалган чабуулдар Советтер Союзундагы, Польшадагы, Венгриядагы жана башка өлкөлөрдөгү неосталиндик күчтөрдүн акыркы консолидациясы болгон". Брежнев Кытайдын саясий багытын "неосталиндик" деп сыпаттаган. Америкалык саясат таануучу Северин Биалер советтик саясат Брежнев өлгөндөн кийин неосталинизмге бурулганын айткан.