Төмөнкү сүйлөмдү толуктаңыз: Германиянын Бельгияга басып кирүүсүнөн кийин (1940-жылдын 10-майынан 28-майына чейин), Бельгиянын өкмөтү Брюсселдеги Францияга, акыры Бордого кетүүгө аргасыз болгон. Король Леопольд III жана Бельгиянын армиясы 28-майда багынып бергендигине карабастан, ал француздарды колдоону уланткан. Бирок, андан кийин
Франция согушту токтотууну каалаган, бирок ал эмне кылары белгисиз эле. Жаспар өкмөттү Лондонго алып барууну сунуштаган, бирок 18-июнда Пьерло аны четке каккан. Өкмөттүн уруксатысыз качып кеткен Жаспар 21-июнда үй-бүлөсү менен Лондонго келген. 23-июнда, ал Би-Би-Сиде Германия басып алган Бельгияга өзүн Эркин Бельгия өкмөтүнүн негиздөөчүсү катары жарыялаган. Ал эми Бордодогу өкмөт ачууланып, эртеси аны министрлик кызматтан бошоткон. Жакында Жаспарга башка солчул саясатчылар кошулуп, алардын көбү радикалдык көз караштагы адамдар, мисалы, Камиль Гюйсманс, Макс Бусет жана Изабел Блум. Француз генералы Шарль де Голлдун үлгүсүнөн шыктанган Жаспар 5-июлда "Бельгиянын улуттук комитети" ("Comité national belge") деп аталган альтернативдүү өкмөт түзүүгө аракет кылган, бирок ал Улуу Британиянын Тышкы иштер министрлигинин дипломатиялык таанылышын ала алган эмес. Алберт Де Влишаувердин Лондонго келиши, анын артынан Пьерло өкмөтүнүн башка жогорку мүчөлөрү да келишкен.