Төмөнкү сүйлөмдү бүтүр: Польша-Литва гусарларынын негизги согуш тактикасы чабуул коюу болгон. Алар душманга чабуул коюуну көздөшкөн. Ал жай жана салыштырмалуу эпсиз формация менен башталган. Формация акырындык менен темпти чогултуп, душманга жакындаган сайын катарларды жаап, беттешүүдөн мурун эң жогорку темпке жана эң жакын формацияга жетти. Алар душмандын курамы бузулганга чейин бир нече жолу чабуулду кайталашкан (алардын запастык найзалары бар жүк ташуучу унаалары болгон). Катуу куралданган гусарлар менен аттардын чабуулу дээрлик эки кылым бою натыйжалуу болгон. Гусарлар узун найзалар (гусардын найзасынын узундугу адатта 4,5 мден 6,2 мге чейин), "концерз" (жараган кылыч), "szabla" (сабель), бир же эки тапанча жана көбүнчө карабин же аркебус менен согушкан, полякча "bandolet" деп аталган. Канаттуу гусарлар башка курал-жарактарды да, мисалы, "надзяк" тибиндеги согуш балкасын жана согуш балтасын көтөрүп жүрүшкөн. Түрк тибиндеги жеңил ат арабалар атчандарга да, жоокерлерге да көбүрөөк курал-жарак алып келчү. Андан сырткары, алар оор жүктү көтөрүп, бат эле калыбына келүүгө жөндөмдүү болушкан. Бул байыркы поляк жылкыларын, адатта, татар урууларынан чыккан чыгыш жылкылары менен тукумдаштыруу жолу менен ишке ашкан. Натыйжада аттар жүздөгөн чакырым жөө жүрө алышкан, ал эми жүктөрү 100 килограммдан ашык болгон. Ошондой эле гусар аттары абдан шамдагай, ыкчам болушкан. Бул гусарларга батыштын оор "киссайерлеринен" тартып, тез ылдамдыктагы татарларына чейин, атчан же жөө аскерлердин бардык түрү менен согушууга мүмкүнчүлүк берген. Алар дүйнөдөгү эң күчтүү атчан аскер деп эсептелчү. 1577 жылы Любишев согушунда,
Byczyna (1588), Kokenhausen (1601), Kircholm (1605), Kłuszyn (1610), Chocim (1621), Martynów (1624),