Төмөнкү сүйлөмдү аягына чыгаргыла: 17-кылымдын орто ченинен баштап, ал айрыкча регионалдык сорттордун үстөмдүгүнө ээ болгон, баарынан мурда Куско Кэчуа, эми инкалардын өткөнүндө өзүлөрүнүн легитимдүүлүгүн издеген ошол шаардын элитасы тарабынан жайылтылган. Ошентип, кечуа элинин адабий кайра жаралуусу жана алтын доору башталган. Ошол мезгилдеги классикалык кечуа драмасынын тили ар кандай жаңылыктардан улам, айрыкча, аны стандарттуу колониялык кечуадан жана башка түштүк кечуа түрлөрүнөн айырмалап турган линициялар аркылуу айырмаланып турат. Индиялык кечуа тилинде сүйлөгөндөр кол жазма түрүндө өзүлөрүнүн ыңгайсыз сыйынуу тексттерин түзүп, классикалык мезгилдеги расмий чиркөө адабиятынын салтын жарым-жартылай улантышкан. Ошол эле мезгилде, эски чыгармалардын кайра басылышынан тышкары, биринчи диний тексттер пайда болгон, алар азыркы Эквадордун (Луис Франсиско Ромеро, 1725, 1753) жана Боливиянын (Хуан Антонио Давила Моралес, 1739) кечуа тилинде жазылган. Бул гүлдөп-өнүгүү
1780-жылдагы Тупак Амару көтөрүлүшү, анын натыйжасында кечуа тилин колдонууга катуу чаралар көрүлгөн, анын ичинде кечуа адабияты менен театрына ачык тыюу салынган жана Сан-Маркос университетинде кечуа кафедрасы жоюлган.