1260-жылы монголдор Иордан дарыясынан өткөнү тууралуу кабар жеткенде, Султан Кутуз аскерлери менен түштүк-чыгышка, Изрейел өрөөнүндөгү "Голиаттын булагына" (арабча "Айн-Жалут" деп аталат) бет алган. Алар монголдордун 20 000дей аскерине каршы чыгышкан.
Айн-Джалут салгылашуусу көп саат бою тынымсыз жүрдү. Мамлюктардын башчысы Бейбарс монгол аскерлерин өзүнө кууп келүүгө азгыруу үчүн көбүнчө "качып кет" ыкмасын колдонгон. Ал эми Байбарс менен Кутуз аскерлеринин басымдуу бөлүгүн тоого жашырып, монголдордун чабуулуна даяр турушкан. Муңгулдардын башчысы Китбука Бейбарс менен анын аскерлеринин тынымсыз качышынан улам кыжырданып, качкан египеттиктердин изи менен бардык аскерлери менен алдыга жылууну чечкен. Монголиялыктар тоолуу аймактарга жеткенде, мисирликтер жашынып турушкан жерлеринен чыгып келишкен. Алардын саны 24000ден 120000ге чейин деп божомолдонот. Бирок алардын саны ушунчалык азайып кеткендиктен, согуштун аягы сөзсүз болмок. Ошол күнү ошол аймакта калган дээрлик бардык монгол аскерлери, анын ичинде Китбука да жок кылынган же туткунга алынган. Айн-Джалут согушу монголдордун багындыруусунун жаңы баскычы болгон.