Келечектеги сүйлөмдү бүтүргүлө: Цезарь өлгөндөн кийинки дүрбөлөңдүү мезгилде, Экинчи Триумвираттын үстөмдүгүнүн учурунда, Галлияга ар кандай командирлер таасир эткен, 39-жылы М. Випсаниус Агриппа башкы консул болуп келип, толкундоолорду басуу үчүн. Окумуштуулар эмне үчүн Галлия 40-жылдардагы жана 30-жылдардагы жарандык согуштар учурунда Римдеги баш аламандыктан пайдаланып, "ин тото" көтөрүлүшкө чыккан эмес деген суроого салыштырмалуу аз көңүл бурушкан; кээде калктын саны өтө эле аз болгон деп эсептелет, бирок белгилүү болгон сандар муну күмөндүү кылат. Мисалы, 57-жылы Цезарь Нервиянын согушка жарактуу 50 000 жоокери бар экенин билдирген; ал 500 гана адам Сабис согушунан аман калган деп божомолдогон, бирок беш жылдан кийин алар 5 000 кишиден турган күч түзө алышкан. Бул көрсөткүчтөрдүн тактыгы жок болсо да, алар калктын туруктуулугун көрсөтүп турат. 52-жылы, Галлия армиясы багынып бергенден кийин,
Алесия, Цезарь Арвернинин жана Эдуинин аскерлерине ырайым кылып, ар бирине 30 миңдей жоокерди бошотуп, аларды үйлөрүнө жиберди. Верцингеторикстин союздаш күчтөрдү топтоо стратегиясы ийгиликсиз болгондон кийин, аман калган галл лидерлери партизандык согушту ийгиликтүү улантышкан жана Марк Антоний (Марк Антоний) көз карандысыздыгын сактап калган акыркы кельт падышасы, Атребаттын Коммий менен макулдашууга келгенге чейин, ал Алезиядагы жардам күчтөрүн жетектеген. Кийинки эки он жылдыкта, 50-жылдардагы Галлиянын жоготуулары эркек калктын жетилгендиги менен алмаштырылмак, ал эми Римдин колдо болгон күчтөрү бири-бири менен согушуу менен көпчүлүк бөлүгүн ээлеген. Галлиялыктар римдиктердин жарандык согушта өздөрүн алсыратып, козголоң чыгаруунун зарылдыгы жок деп ойлошсо керек.