Tulis terus kanggo paragraf iki - Protokol St. Petersburg asring dikutip minangka pungkasan Sistem Kongres, amarga nggambarake kegagalan Kongres St. Petersburg (1825) kanggo ngrampungake masalah Perang Kamardikan Yunani nglawan Ottoman. Rusia, ngupayakake wilayah lan pengaruh ing Segara Ireng lan Balkan, lan kanggo nglindhungi wong-wong Kristen Ortodoks Wétan ing sangisore pamrentahan Ottoman Muslim, ndhukung kamardikan Yunani lan ora puas karo kekarepan kekuwatan liyane kanggo nganggep pemberontakan kasebut minangka masalah internal lan dhukungan kanggo status quo. Rusia lan Inggris mlebu perjanjian bilateral kanggo ngetrapake rencana, kanthi perang yen perlu, kanggo mungkasi konflik karo otonomi Yunani ing Kekaisaran Ottoman. Kekaisaran Agung liyane ora dikonsultasi ing Protokol iki lan sanajan Prancis mengko gabung, Austria lan Prusia nentang Protokol lan ancaman sing ditrapake kanggo stabilitas konservatif, anti-nasionalis sing dikarepake kanggo dileksanakake ing Eropa. Wong-wong Ottoman uga nolak Protokol kasebut nganti kekalahan ing Pertempuran Navarino
ing tangan saka Inggris, Prancis, Rusia, lan pasukan Yunani dipeksa menyang meja rembugan.