Tulis sambung kanggo paragraf iki - Wiwit abad kapisan Masehi, umume wong-wong Yahudi urip ing njaba wilayah sing umume dikenal minangka Palestina, sawise karusakan Bait kaping pindho lan pembantaian wong-wong Yahudi ing Yerusalem. Saka 600.000 (Tacitus) utawa 1.000.000 (Josephus) wong Yahudi ing Yerusalem, kabeh padha mati kelaparan, dipateni utawa didol dadi budak. Anane minoritas Yahudi wis dibuktekake meh kabeh periode kasebut. Contone, miturut tradhisi, komunitas Yahudi Peki'in wis njaga kehadiran Yahudi wiwit periode Bait Kedua. Miturut Tanakh, Gusti Allah wis nemtokake Kanaan kanggo wong-wong Yahudi minangka Tanah Perjanjian, sawijining kapercayan sing uga dilestarekake ing Septuaginta lan tradhisi Kristen lan Islam. Diaspora diwiwiti ing taun 586 SM nalika pendhudhukan Israel ing Babil. Wong Babil ngrusak Bait Pisanan, sing dadi pusat budaya Yahudi ing wektu kasebut. Sakwisé Pemberontakan Gedhé ing abad kapisan
lan pambrontakan Bar Kokhba abad kaping 2, Kekaisaran Romawi nglarang wong Yahudi saka Yerusalem lan ngarani wilayah kasebut "Syria Palaestina".