Rampungake ukara ing ngisor iki: Ing pungkasan Perang Dunia I, Kongres menehi wewenang 1,020 wong kanggo penerbangan Korps Marinir lan panyiapan stasiun udara permanen ing Quantico, Pulo Parris lan San Diego. Amerika Serikat nganut peran kekuwatan global, lan Korps Marinir dadi pasukan sing disenengi kanggo intervensi militer; ing ngendi Marinir lunga, uga penerbangan Korps Marinir. Sajrone Perang Pisang, nalika nglawan bandit lan pemberontak ing papan kaya
Haiti, Republik Dominika lan Nikaragua, para juru anggegana Korps Marinir wiwit nyoba taktik udara-darat lan ndhukung kanca-kanca Marinir ing lemah minangka misi utama. Iku ing Haiti sing Marinir wiwit berkembang taktik plunging ngebom lan ing Nikaragua ngendi padha wiwit nyampurnakaké iku. Nalika negara lan layanan liyane wis nyoba variasi teknik iki, pilot Korps Marinir minangka sing pertama nggunakake lan dadi bagean saka doktrin taktik. Penerbangan Korps Marinir ing Nikaragua ngembangake katrampilan pasokan udara saka pos-pos sing ngeculake bundel saka tri-motor Fokker F.VII. Malah sadurunge kedadeyan ing Karibia, para penerbang Korps Marinir perintis kayata Alfred Cunningham wis nyathet ing taun 1920 manawa, "... siji-sijine alesan kanggo penerbangan ing layanan apa wae yaiku migunani kanggo mbantu pasukan ing lemah supaya bisa sukses nindakake misi. ""