Fox nampi Revolusi Prancis taun 1789, kanthi interpretasi minangka imitasi Kontinental pungkasan saka Revolusi Glorious Inggris taun 1688. Minangka tanggepan marang nyerang Bastille
ing tanggal 14 Juli, dhèwèké misuwur nyatakaké, "Pinten agengipun prastawa punika ingkang naté kadadosan ing donya! lan pinten agengipun ingkang paling saé!" Ing wulan April 1791, Fox ngandhani Commons manawa dheweke "gumun karo konstitusi anyar Prancis, dianggep kabeh, minangka bangunan kebebasan sing paling apik lan mulya, sing dibangun ing dhasar integritas manungsa ing wektu utawa negara apa wae". Dheweke dadi rada bingung karo reaksi saka kanca lawas Whig, Edmund Burke, kanggo acara dramatis ing Saluran. Ing "Reflections on the Revolution in France", Burke ngelingake manawa revolusi kasebut minangka pemberontakan kasar tumrap tradhisi lan panguwasa sing tepat, sing motivasi dening Utopian, ide abstrak sing ora ana gandhengane karo kasunyatan, sing bakal nyebabake anarki lan diktator pungkasan. Fox maca buku kasebut lan nemokake "rasane ora apik" lan "nguntungake prinsip-prinsip Tory", nanging ora bisa ngetokake masalah kasebut kanggo sawetara wektu kanggo njaga hubungane karo Burke. Para Whigs sing luwih radikal, kaya Sheridan, bubar karo Burke kanthi luwih gampang ing titik iki.