Tulis terus kanggo paragraf iki - Jepang wis dipanggoni wiwit jaman Paleolitik Upper (30,000 SM), sanajan sebutan tertulis kapuloan pisanan muncul ing kronik Cina sing rampung ing abad kaping 2 Masehi. Antarane abad kaping 4 lan kaping 9, kerajaan Jepang dadi bersatu ing sangisoré kaisar lan pengadilan kekaisaran sing adhedhasar ing Heian-kyō. Wiwit abad kaping 12, kakuwasan pulitik dicekel déning saklompok diktator militèr ("shogun") lan feodal ("daimyō"), lan dipeksa déning kelas bangsawan pejuang ("samurai"). Sawisé perang sadulur sing suwéné satus taun, negara iki digabung manèh ing taun 1603 ing sangisoré shogunat Tokugawa, sing ngetrapaké kawicaksanan manca isolasionis. Ing taun 1854, armada Amerika Serikat meksa Jepang kanggo mbukak perdagangan menyang Kulon, sing nyebabake pungkasan shogunate lan pemulihan kekuwatan kekaisaran ing taun 1868. Ing periode Meiji, Kekaisaran Jepang nggunakake konstitusi model Kulon lan ngupayakake program industrialisasi lan modernisasi. Ing taun 1937, Jepang nyerang China; ing taun 1941, mlebu Perang Dunia II minangka kekuwatan Poros. Sawise nandhang kekalahan ing Perang Pasifik lan loro bom atom, Jepang nyerah
ing taun 1945 lan ana ing sangisoré pitung taun pendhudhukan Sekutu, ing wektu sing diadopsi konstitusi anyar. Miturut konstitusi 1947, Jepang wis njaga monarki konstitusional parlementer kanthi legislatif bicameral, Diet Nasional.