Bhutto lair ing Sindh modern lan pendhidhikan ing Universitas California, Berkeley lan Universitas Oxford, Bhutto dilatih minangka pengacara ing Lincoln's Inn, sadurunge mlebu politik minangka salah sawijining anggota kabinet Presiden Iskander Mirza, lan ditugasake sawetara kementerian sajrone pamrentah militer Presiden Ayub Khan wiwit taun 1958. Dipunangkat dados Mantri Luar Negeri ing taun 1963, Bhutto minangka panyengkuyung Operasi Gibraltar ing Kashmir, sing nyebabake perang karo India ing taun 1965. Sawisé Perjanjian Tashkent mungkasi permusuhan, Bhutto ambruk karo Ayub Khan lan dipecat saka pamrentah. Bhutto ngedegake PPP ing taun 1967 kanthi platform sosialis, lan mbantah pemilihan umum sing dianakake dening Presiden Yahya Khan ing taun 1970. Nalika Liga Awami menang mayoritas kursi umume, PPP menang mayoritas kursi ing Pakistan Kulon; kaloro partai kasebut ora bisa setuju babagan konstitusi anyar, utamane babagan masalah Gerakan Enem Titik sing akeh wong ing Pakistan Kulon nganggep minangka cara kanggo ngilangi negara kasebut. Pemberontakan sabanjure nyebabake pamisahan
Bangladesh, lan Pakistan kalah perang nglawan India sekutu Bangladesh ing taun 1971. Bhutto dipasrahake kepresidenan ing Desember 1971 lan aturan darurat dileksanakake. Nalika Bhutto miwiti mbangun Pakistan, dheweke nyatakake tujuane yaiku "mbangun kapercayan lan mbangun pangarep-arep kanggo masa depan".