Tulis kelanjutan untuk paragraf ini - Nalika pejabat Koréa Choe Bu sing kapal karam duwe kesempatan kanggo ndeleng akeh China Wétan saka Zhejiang menyang Liaoning nalika mulih ing taun 1488, dheweke nggambarake Suzhou ing laporan perjalanan minangka ngluwihi kutha liyane. Akeh kebon pribadi ing wilayah kasebut dibangun dening bangsawan dinasti Ming lan Qing. Wong Taiping
njupuk kutha ing taun 1860, lan akeh bangunan lan kebon sing biyen "meh... tumpukan reruntuhan" nalika dibalekake maneh dening Tentara Charles Gordon Ever-Victorious ing wulan November 1863. Nanging, ing taun 1880, pedunungé kira-kira wis pulih dadi udakara 500.000, sing tetep stabil sajrone sawetara dekade sabanjure. Ing pungkasan abad kaping 19, kutha kasebut misuwur amarga macem-macem sutra lan industri penerbitan basa Cina. Kutha iki pisanan dibukak kanggo perdagangan manca langsung dening Prajanjian Shimonoseki sing mungkasi Perang Sino-Jepang Pertama lan klausa negara sing paling disenengi saka perjanjian sing ora padha sadurunge karo Kekaisaran Agung. Para ekspatriat anyar mbukak sekolah Eropa-lan-Cina ing taun 1900 lan stasiun sepur Suzhou, sing nyambung karo Shanghai, dibukak tanggal 16 Juli 1906. Sadurungé Perang Donya I, ana 7000 pabrik sutra sing dioperasikaké, uga pabrik katun lan perdagangan beras sing gedhé.