Rampungake ukara ing ngisor iki: Afghanistan wis non-aligned sak tataran awal Perang Dingin, nanging kudeta 1973 wis nggawa pamaréntah pro-Western menyang daya. Limang taun salajengipun, Komunis ing sangandhaping pimpinan Nur Muhammad Taraki
ngrebut kekuwatan. Rezim anyar - sing dipérang antara faksi Khalq ekstremis Taraki lan Parcham sing luwih moderat - nandatangani perjanjian persahabatan karo Uni Soviet ing Desember 1978. Upaya Taraki kanggo ningkatake pendhidhikan sekuler lan mbagi maneh tanah diiringi eksekusi massa lan penindasan politik sing durung pernah ana sadurunge ing sejarah Afghanistan, sing nyebabake pemberontakan pemberontak mujahideen. Sawisé pambrontakan umum ing April 1979, Taraki digulingaké déning saingan Khalq Hafizullah Amin ing September. Pimpinan Soviet wedi yen pamrentah Islam ing Afghanistan bakal ngancam kontrol Soviet Asia Tengah, lan, nalika kerusuhan terus, dheweke nyebarke 30.000 tentara ing wates Soviet-Afghan. Carter lan Brzezinski kalorone ndeleng Afghanistan minangka "pancing" potensial sing bisa mbuwang sumber daya Soviet ing perang sing ora ana gunane, lan AS wiwit ngirim pitulung kanggo para pemberontak mujahidin ing wiwitan taun 1979. Ing wulan Desember, pamrentah Amin wis kelangan kontrol ing negara kasebut, nyebabake Uni Soviet nyerang Afghanistan, ngeksekusi Amin, lan nginstal pimpinan Parcham Babrak Karmal dadi presiden.