Rampungake ukara ing ngisor iki: Sawise gencatan senjata Gorresio wis bali kerja ing Il Popolo di Roma, nganti ditekan, kompromi, ing mripat para panguwasa anyar, amarga ana hubungane karo pamrentah Mussolini. Miturut
ing pungkasaning perang ing Eropah, loro saka sedulur-seduluré wis ilang, dianggep matèni, perang kanggo Jerman ing ngarep Rusia. Gorresio saiki ngluncurake awake dhewe ing "Cursus honorum" sing wis mumpuni. Kanthi bali menyang pamrentah demokratis, filsafat politik dhewe dadi luwih katon. Dheweke ora tau dadi komunis, nanging uga ora bisa dianggep dadi "Demokrat Kristen" Italia. Gabung karo partai politik bisa uga kompromi kamardikan minangka wartawan, lan dudu prekara sing ditindakake, nanging sikap dheweke cenderung selaras karo kiwa liberal, utawa karo demokrasi sosial sing saiki muncul utawa bali dadi kekuwatan politik utama ing papan liya ing Eropa kulon. Kanthi kauntungan saka retrospeksi, bisa uga ndeleng Gorresio minangka bagean saka "kekuwatan katelu" kiwa tengah sing wiwit nemtokake awake dhewe sawise perang, lan sajrone taun 1950-an entuk peran "etika" kanthi tambah akeh banding kanggo unsur-unsur opini publik sing luwih intelektual. Ing pamekaran media Italia sing nembe diuripake maneh, perwakilan liyane saka kecenderungan iki, sing ditemtokake kanthi wiyar, kalebu kanca lan kolega kayata Mario Pannunzio, Arrigo Benedetti, Ennio Flaiano lan Eugenio Scalfari. Sawetara majalah lan koran sing bebas bebas diluncurake utawa diluncurake maneh kanggo jaman pasca-demokrasi, kalebu L'Europeo, Il Mondo lan La Stampa. Vittorio Gorresio dadi anggota jemaat.