Tulis terus kanggo paragraf iki - Ing pemilihan 1984, Buruh lan Likud, ing sisih ngelawan debat babagan kompromi teritorial dipeksa dadi koalisi lan pamikiran babagan tanah kanggo perdamaian. Ing taun 1980-an, Sharon nggunakake langkah-langkah paksaan kanggo ngontrol populasi kayata "kurfews, karusakan omah, lan uprooting wit-witan", sawijining kabijakan sing dikonfirmasi maneh ing taun 1985 dening Rabin nalika pamukiman Israel dadi "aneksasi de facto nyusup" sing menehi rasa ora puas Palestina. Ing taun 1985, Konferensi Nasional Pengacara Ireng ing Amerika Serikat nyusun laporan, kanthi irah-irahan "Bantustan ing Tanah Suci", nggawe analogi karo apa sing kedadeyan ing Tepi Kulon. Istilah kasebut akeh dirusak nalika semana, nanging 15 taun mengko sarjana hukum komparatif Amerika lan Afrika, Adrien Wing nulis manawa kedadeyan ing dasawarsa setengah sabanjure babagan cara wilayah kasebut diatur kayane ndhukung kekuwatan analogi kasebut. Ing pungkasan taun 1987, ketegangan saya tambah lan pemberontakan rakyat diwiwiti. Ing taun 1988 Yordania nyerah klaim ing Palestina lan Dewan Nasional Palestina ngumumake Negara Palestina. Sharon ngumumake rencana Seven Stars ing taun 1991, kanthi nyebutake pamukiman ing Green Line, kanthi "niyat sing diumumake kanggo ngilangi akibat kasebut". lan rencana Meretz-Sheves taun 1992 ngrencanakake papat kanton Palestina sing dipérang dadi zona pemukiman Yahudi lan mengko berkembang dadi rencana kanggo nganeksasi kabeh blok pemukiman utama bebarengan karo telung "enklave Palestina otonom" sing diterangake minangka "Bantustanization" saka "unit penentuan diri". Intifada ilang semangat sawise Konferensi Madrid taun 1991
sing nggabungake perwakilan Israel lan Palestina kanggo pisanan wiwit taun 1949 lan ing taun 1992, Rabin janji bakal mungkasi ekspansi pemukiman lan miwiti diskusi rahasia karo PLO.