Ngrampungake ukara ing ngisor iki: Pangembangan B-29 menehi Amerika Serikat pembom kanthi jarak sing cukup kanggo nggayuh pulau-pulau Jepang saka keamanan pangkalan Amerika ing Pasifik utawa China sisih kulon. Penangkapan pulo Jepang Iwo Jima luwih ningkatake kemampuan sing diduweni wong Amerika ing kampanye pemboman strategis. Bom-bom sing gedhe banget lan bom pembakaran digunakake marang Jepang kanthi efek sing ngrusak, kanthi kerugian nyawa sing luwih gedhe ing
bom firebombing saka Tokyo ing Maret 9/10, 1945 saka iki disebabake salah siji dening misi Dresden, utawa bom atom dropped ing Hiroshima utawa Nagasaki. Beda karo kampanye pemboman strategis USAAF ing Eropa, kanthi tujuan sing dijanjekake (yen ora bisa digayuh) kanggo pemboman presisi target strategis, pemboman kutha-kutha Jepang kalebu target target zona perumahan wiwit wiwitan. Beban bom kalebu proporsi pembakar sing dhuwur banget, kanthi tujuan kanggo ngobong omah-omah kayu sing gampang kobong sing umum ing kutha-kutha Jepang lan kanthi mangkono ngasilake badai geni.