Tulis terus kanggo paragraf iki - Sawise Presiden Jacques Chirac ngakoni tanggung jawab negara Prancis sajrone kolaborasi ing taun 1995, ing ulang taun Vel' d'Hiv
, Judt nulis ing "New York Times" op-ed, "wong kaya Jean-Paul Sartre lan Michel Foucault sepi banget. Salah sijiné alesan yaiku merga wong-wong kuwi seneng banget karo Komunisme. Nalika ngumumake kebutuhan kanggo'melu', kanggo njupuk posisi, rong generasi intelektual ngindhari masalah etika sing ora bisa maju utawa, ing sawetara kasus, nundha sebab Marxisme. Vichy dianggep minangka karya saka sawetara Fascists senile. Ora ana sing mriksa apa sing kedadeyan sajrone Pendhudhukan, bisa uga amarga sawetara intelektual saka garis politik bisa ngaku duwe perang 'apik', kaya sing ditindakake Albert Camus. Ora ana sing ngadeg kanggo njerit 'J'accuse!' ing pejabat dhuwur, kaya Émile Zola nalika urusan Dreyfus. Nalika Simone de Beauvoir, Roland Barthes lan Jacques Derrida mlebu ing arena umum, biasane melu krisis adoh - ing Madagaskar, Vietnam utawa Kamboja. Malah saiki, panulis sing melu politik njaluk tumindak ing Bosnia nanging mung melu-melu nalika debat babagan jaman biyen Prancis. "