Rampungake ukara ing ngisor iki: Sultan Ottoman Suleiman the Magnificent kanthi pribadi ngluncurake ekspedisi ing taun 1537 sing ngrusak utawa ngrebut akeh desa ing saubengé nanging ora bisa ngrebut wilayah kasebut. Wong-wong Ottoman rumangsa kudu kompromi karo warga kanthi menehi sawetara hak istimewa: pamrentah lokal, hak nggawa senjata, dibebasake saka pajak, hak kanggo lelayaran nganggo gendera dhewe menyang pelabuhan Ottoman lan nyedhiyakake layanan militer nalika perang. Nanging, senadyan hak istimewa kasebut, wong Himariotes mbrontak sajrone konflik ing ngisor iki: Perang Ottoman <unk> Venetian (1537 <unk> 40), Perang Ottoman <unk> Venetian (1570 <unk> 73),
Perang Morean (1684 <unk> 99), Perang Ottoman <unk> Venetian (1714 <unk> 18) lan perang Russo-Turki ing abad kaping 18. Ing sisih liya, pembalasan Ottoman ngrusak wilayah kasebut lan nyebabake Islamisasi paksa sing pungkasane mbatesi populasi Kristen ing wilayah kasebut ing abad kaping 18 menyang kutha Himarë lan enem desa. Kajaba iku, wong Himariot asring diserang dening Lab, sawijining suku Albania sing cedhak, kanthi alasan ras lan agama. Ing sawijining kesempatan, ing taun 1577, para panggedhe Himarë njaluk bantuan marang Paus kanggo senjata lan persediaan sing janji bakal nglawan wong Ottoman. Wong-wong kuwi uga janji bakal manut karo agama Roma, nanging kudu tetep manut karo adat istiadat Ortodoks Wétan, "amarga akèh-akèhé wong Yunani lan ora ngerti basa Frank". Ing macem-macem surat kanggo para panguwasa Eropa, wong Himariotes negesake manawa dheweke nate dipimpin dening pimpinan kayata Alexander the Great, Pyrrhus saka Epirus lan Skanderbeg, kepribadian sing digawe karo wong Himariotes memori sejarah identitas. Tokoh sing paling dikutip sing dibanggakake Himarotes liwat jaman biyen yaiku Skanderbeg.