Tulis terus kanggo paragraf iki - Ing tanggal 18 November 1944, Divisi Airborne 11th gabung karo Pertempuran Leyte
dening ndharat unopposed ing Bito Beach, mati Bito Lake, Leyte. Kelompok maju saka markas divisi wis mabur saka New Guinea kanggo milih area kanggo kemah divisi kasebut. Amarga wilayah sing luwih dikarepake ing sadawane pesisir wétan wis dikuwasani, Pantai Bito dadi wilayah bivak kanggo divisi kasebut. 187 GIR nyiyapake bivak pertama ing cedhak desa Abuyog ing Filipina. Sajrone sawetara dina pisanan ing Leyte, resimen kasebut ngresiki lan njaga pantai kanthi mindhah pasokan sing mlebu menyang area mburi, mbangun kemah dhasar, lan nyiapake awake dhewe kanggo rasa pertempuran pertama. Ora bakal suwé manèh. Tanggal 22 November, Letnan Jenderal Walter Krueger, komandan umum Angkatan Darat AS kaping enem, kanthi resmi masang Divisi Airborne kaping 11 menyang Korps XXIV Mayor Jenderal John R. Hodge, sing kalebu Divisi Infantri kaping 96 lan 7th. Jenderal Hodge mrentah Jenderal Swing kanggo ngatasi Divisi Infantri kaping 7 ing sadawane garis Burauen-La Paz-Bugho lan ngrusak kabeh pasukan Jepang ing wilayah kasebut, nglindhungi lan ngamanake kabeh korps lan instalasi korps udara ing wilayah operasine (AO), nglindhungi pangkalan pasokan lan pengiriman Teluk Leyte, lan koordinasi operasi karo Divisi Infantri kaping 96 ing sisih lor, lumaku umume ing garis wétan-kulon liwat Dagami. Swing ngerti manawa kekuwatan tempur divisi kasebut kalebu pitung batalyon infanteri cilik sing didhukung dening telung batalyon artileri lapangan kanthi rong puluh papat howitzer bungkus 75mm lan rolas howitzer 105mm sing dipotong. Nanging, dhèwèké nggunakké divisi-divisié sithik-sithik miturut kebutuhané. Sajrone wengi, divisi kasebut pindhah saka peran cadangan teater menyang pertempuran langsung.