Tulis terus kanggo paragraf iki - Kekaisaran ana ing kahanan krisis sing terus-terusan amarga ngalami kerugian teritorial sing terus-terusan: Bulgaria ngumumake kamardikan, Austria-Hongaria nganeksasi Bosnia
lan konflik ètnis ing Ottoman Makedonia terus tanpa kendhat. Italia nyerang Tripolitania Ottoman ing taun 1911 lan kekaisaran ilang mayoritas wilayah Eropa sing isih ana nalika Liga Balkan ngrebut Rumelia ing taun 1912. Ing taun 1914, Kekaisaran Ottoman mlebu Perang Dunia I lan CUP sing saya radikal nindakake pembersihan etnis lan genosida tumrap warga Armenia, Asyur, lan Yunani kekaisaran, kedadeyan sing kadang-kadang diarani genosida Ottoman Akhir. Sawisé kapitulasi Ottoman ing taun 1918, pimpinan CUP mlayu menyang pengasingan lan Sekutu ngrebut Konstantinopel. Parlemen Ottoman nesu karo Sekutu kanthi mlebu Protokol Amasya karo revolusioner Turki ing Ankara lan setuju karo "Misak-ı Millî" (Pact Nasional). Nalika rencana pembagian Kekaisaran Ottoman maju sawise Konferensi London, Sekutu meksa bubar majelis kasebut, saengga Era Konstitusi Kedua rampung. Akeh anggota parlemen bakal dadi anggota Majelis Nasional Agung sajrone Perang Kamardikan Turki, lan pungkasane terus karir ing Republik kasebut.