Ing abad kaping 19 lan 20, sadurunge perawatan farmakologis sing efektif kanggo hipertensi bisa ditindakake, telung modalitas perawatan digunakake, kabeh duwe akeh efek samping: watesan natrium sing ketat (kayata diet beras), simpatektomi (ablasi bedah saka bagean sistem saraf simpatetik), lan terapi pirogen (injeksi zat sing nyebabake demam, kanthi ora langsung nyuda tekanan getih). Bahan kimia pertama kanggo hipertensi, sodium thiocyanate, digunakake ing taun 1900 nanging duwe akeh efek samping lan ora populer. Sawetara agen liyane dikembangake sawise Perang Dunia II, sing paling populer lan cukup efektif yaiku tetramethylammonium hexamide, kloronium, hydralazine, lan renal sulfate (sing asale saka tanduran serpientine). Ora ana sing bisa ditindakake.
wadhah