Rampungna ukara ing ngisor iki: Ing Maret 1933, mung telung sasi sawisé Adolf Hitler dadi Kanselir, Eisner mlayu saka Berlin menyang Paris ing ngendi ana sedulur wadon. Ing kene dheweke urip kanthi ora aman njupuk kerja apa wae sing bisa ditemokake (narjamah, ngurus bocah, lan liya-liyane) lan kerja kapan wae bisa dadi kritikus film lepas kanggo macem-macem jurnal lan koran internasional. Ing taun 1940, dheweke diubengi ing "Rafle du billet vert" pisanan lan digawa menyang
Vel d'Hiv karo atusan wanita Yahudi jomblo liyané. Saka kono, wong-wong kuwi digawa menyang kamp tahanan Gurs ing Pyrenees, yaiku kamp konsentrasi sing dikelola wong Prancis kanggo wong Jerman. Sawise sawetara wulan, dheweke bisa uwal lan lelungan menyang Montpellier ing ngendi dheweke mlebu dadi mahasiswa sadurunge nemokake dalan menyang Rodez lan menyang Pastor Exbrayat sing nulungi dheweke entuk dokumen palsu - dheweke dadi Louise Escoffier saka wilayah Alsace. Dheweke tetep sesambungan karo Henri Langlois, sing ana ing Paris, lan ndhelikake kaleng film ing saindenging negara supaya ora ana ing tangan Nazi. Salah siji panggonan kuwi ing cedhak Figeac ing Prancis tengah, ing ruang bawah tanah Château de Béduer. Langlois mréntahaké Eisner supaya lunga ing kana kanggo ngreksa filem-filem kasebut (kalebu "The Great Dictator"). Eisner ngrampungake iki ing kahanan adhem beku sajrone sewulan sadurunge entek dhuwit. Amarga butuh pitulung, dheweke bisa kerja ing sekolah bocah-bocah wadon ing Figeac. Dianiaya banget, dheweke wiwit mulang basa Jerman marang sawetara bocah wadon Spanyol sing manggon karo guru sekolah lokal Madame Guitard, sing njupuk dheweke; dheweke tetep ana ing kana nganti pembebasan Paris ing pungkasan Agustus 1944.