Tulis terus kanggo paragraf iki - Ing sejarah Prancis, pecah Perang Dunia II umume ditemtokake ing September 1939, yaiku nalika Jerman lan Uni Soviet nyerang Polandia, masing-masing saka sisih kulon, lan saka sisih kidul lan wétan. Pamrentah Prancis, sebagéyan kanggo nanggepi tekanan Inggris, nanggepi kanthi cepet kanthi ngumumake perang marang Jerman; nanging ing lurung-lurung ing Paris - malah, nganti luwih sithik kanggo para pengungsi politik asing sing ngungsi ing kutha kasebut - urip saben dinane ora owah banget. Perkembangan sing luwih traumatis, ing Mei 1940, yaiku invasi Jerman ing Prancis, sing pungkasane ngakoni Prancis kekalahan militer
, diresmikake ing wagon sepur umur 26 taun (nanging "penting sacara simbolis") cedhak Compiègne tanggal 22 Juni 1940. Pamaréntah Mussolini, nganti saiki ora melu perang ing Eropa, ngumumake perang tanggal 10 Juni 1940, ngluncurake invasi Prancis sing ora suwe saka sisih kidul-wétan: iki dicegat dening pasukan Prancis lan diakhiri kanthi gencatan senjata sing diresmikake tanggal 24 Juni 1940. Nanging, Italia saiki dadi perang ing Perang Dunia II bebarengan karo Jerman lan separo sisih lor Prancis, kalebu Paris, ing ngendi Garòsci lan "Giellisti" nemokake papan suci saka fasisme sajrone sangang taun kepungkur, ana ing sangisore administrasi militer Jerman. Garòsci, karo akeh wong liya, saiki mlayu menyang Amerika Serikat. Mesthi wae, dheweke diiringi ing New York dening Madeleine Bride, sanajan ora jelas manawa dheweke pancen nyabrang Atlantik bebarengan. Ing New York Garòsci lan Bride njaga jarak saka komunitas anti-fasis lokal: Garòsci konsentrasi kanggo ngasilake propaganda anti-fasis basa Italia kanggo nyebar ing Italia lan ing karya beasiswa sing kurang sementara.