Ngringkes artikel:  Telung bocah saka desa pegunungan sing adoh ing China numpak jaran telung jam saben dina supaya bisa sekolah ing sekolah sing paling cedhak. Bocah-bocah umur wolung taun iki saben dinane kudu nglampahi perjalanan bali 16 km diiringi simbah-simbah tuwa sing wis tuwa - sing mlaku nem jam saben dina kanggo mesthekake yen putu-putune entuk pendhidhikan sing ditolak. Wong tuwané Huang Shijun, Huang Chenbin lan Huang Lingyan nggawa bocah-bocah saka omah sing adoh ing desa Mudong menyang sekolah saben dina kanthi nunggang jaran, nuntun kewan kasebut ing dalan lendhut, watu lan berliku 1.300m ing sadhuwuring segara. Para simbah-simbah gantian mimpin jaran ing sadawane dalan, sing ana ing 1.300 meter ing sadhuwure segara. Perjalanan kasebut bisa uga mbebayani, utamane nalika es - mula bocah-bocah kudu tetep ing omah. Bocah-bocah, kabeh saka kelompok etnis minoritas Yao, kabeh 'bocah-bocah sing ditinggalake' - tegese wong tuwane wis ninggalake dheweke ing perawatan simbah nalika golek kerja ing kutha-kutha sing adoh saka omah desa. The People's Daily Online nglaporake bocah-bocah enom wis numpak jaran ing dalan lendhut lan asring mbebayani menyang sekolah sajrone telung taun kepungkur. Katelu bocah-bocah kasebut ing kelas siji ing sekolah dhasar Liuli. Huang Shijun, Huang Chenbin lan Huang Lingyan kabeh umure mung wolung taun - lan lelungan 16km saben dina menyang sekolah. Huang Lingyan (kiwa) ujar manawa dheweke seneng sekolah nganggo jaran - lan kabeh kanca iri karo transportasi dheweke. Dalan lumpur saka Mudong menyang desa Liuli mung dibangun ing taun 2010, didhukung dening hibah pamrentah lan ora bisa nggawa mobil. Sekolah kasebut mung duwe siji guru, sing wis kerja ing kono suwene limang taun, mulang rong kelas kanthi total 19 siswa. Huang Fengjun, mbah kakung Huang Chenbin sing umur 60 taun, wis nggunakake jaran kanggo nggawa putu menyang sekolah wiwit Huang Chenbin miwiti prasekolah telung taun kepungkur. Dhèwèké kandha nèk telung keluarga kuwi nduwé jaran telu lan nggunakké jaran kuwi kanggo ngeterké anak-anaké menyang sekolah. Ing mangsa sibuk para petani, siji wong tuwa njupuk kabèh...
Bocah-bocah saka desa terpencil ing China kudu lelungan 16km menyang sekolah paling cedhak. Perjalanan iku dawa banget kanggo wong-wong mau mlaku-mlaku dadi telung bocah nuduhake loro jaran. Wong tuwané mlaku enem jam saben dina kanggo mesthèkaké bocah-bocah sekolah. Nanging dalan gunung bisa mbebayani utamané nalika dadi es.