Tulis terus kanggo paragraf iki - Ing taun 1913, Rumania minangka eksportir gandum paling gedhe nomer papat ing donya, nanging masalah distribusi lahan sing ora adil dadi masalah terus-terusan (lan pancen saya tambah parah nalika taun kasebut para petani Rumania perang ing Perang Balkan kaping pindho, nyekseni langsung skema distribusi lahan sing luwih adil ing Bulgaria). Ing pungkasan abad kaping 19, udakara 2,000 pamilik tanah ngontrol luwih saka separo tanah kasebut, dene petani (kanthi perwakilan sithik ing pamrentah uga akses winates menyang tanah lan hak kepemilikan) mung duwe sepertiga. Ing taun 1888 ora puas petani karo distribusi tanah sing ora adil nyebabake konfrontasi getih sing nyebabake reformasi agraria sing ora efektif lan ora efektif. Sistem sing ora padha terus nyurung petani menyang bangkrut lan kayane saya akeh menyang sistem kepemilikan sing ora ana. Meh rong dekade mengko, episode kaping pindho sing luwih kasar kedadeyan: Pemberontakan Petani Rumania 1907
, sing meh nyebabake revolusi lengkap lan nyebabake pati pirang-pirang ewu wong tani nalika tentara melu-melu. Akibaté, pamaréntah ngenalake undang-undang anyar ing taun 1907-08 kanggo entuk manfaat saka para petani, kalebu undang-undang anyar babagan kontrak pertanian lan undang-undang sing nggawe bank kredit pedesaan (Casa Rurală) sing dimaksudake kanggo nggampangake tuku lan sewa, nransfer properti saka pamilik tanah gedhe menyang petani. Nanging, undang-undang kasebut (sing dipengaruhi dening kecenderungan "poporanis" Constantin Stere) kurang ditrapake, jumlah tanah sing ora cukup kasedhiya kanggo tuku lan mayoritas petani malah ora nduweni kualifikasi kanggo sebagian besar pitulung sing kasedhiya.