Tulis kelanjutan kanggo paragraf iki - Karya-karyane awal duwe pengaruh nasionalisme sing kuat lan cita-cita Gandhi babagan perdamaian lan non-kekerasan. Sanajan Joshi duwe latar mburi nasionalis, karyane uga duwe tema "Kesatuan karo jagad lan saben manungsa". Ing taun 1956, ana owah-owahan ing filsafaté saka jaman Gandhi lan prinsip-prinsipé kanggo disparitas urip modern. Geguritané "Chinnabhinna cchu" (aku kasebar) nggambarake owah-owahan iki ing filsafaté. M. V. Desai nganggep manawa geguritan "Chinnabhinna cchu" lan "Shodh" (Pencarian) minangka "tandha tonggak sejarah sing nggambarake rasa rusak saka kepribadian manungsa lan nggoleki kaendahan puitis ing tembung". Indra Nath Choudhuri ngusulake "manifestasi cathetan putus asa sing muncul saka rasa ora bisa nulungi" iki minangka bagean saka fenomena sing luwih jembar sing katon ing pujangga India wiwit pertengahan taun 1950-an kaya Faiz Ahmad Faiz (Urdu), Jibanananda Das, Navakanta Barua, Agyeya, lsp. Sanajan sastra kasebut wiwit taun 1950-an wiwit nyebutake beda, nanging uga nduweni nilai-nilai persatuan umat manungsa lan perdamaian sing diandharake ing wiwitan taun 30-an. Wiwit taun 1945 lan 1947, puisi Joshi wiwit nyebutake rasa kuciwane lan ketimpangan sing muncul saka kedadeyan ing dasawarsa kasebut. Sasampunipun serangan Hiroshima lan Nagasaki, Joshi mangu-mangu kamenangan
teka saka karusakan kuwi ing geguritane: