Rampungake ukara ing ngisor iki: Nasionalisme dadi dhasar kanggo kabeh kabijakan Hoxha amarga perang nggawe "nasionalisme negara pengepungan" sing diilhami karo mitos yen kekuwatan militer Albania ngalahake pasukan Poros sing dadi pusat rezim ing konteks pendhidhikan lan budaya. Tema liyane nasionalisme Hoxha kalebu ngurmati Skanderbeg, rapat Liga Prizren (1878), Kongres Abjad (1908), kamardikan Albania (1912) lan bapak pendiri Ismail Qemali, kekalahan Italia nalika Perang Donya II.
Perang Vlora (1920) lan Hoxha minangka pencipta Albania anyar. Sajrone komunisme, akeh sejarawan saka Albania kanthi perspektif nasionalis (Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj lan Arben Puto) kanthi sengaja negesake "keanehan Turki" lan "perlawanan Kristen heroik nglawan" negara Ottoman ing Albania. Sawetara sarjana sing nolak tren propaganda anti-Islam lan anti-Turki kasebut dianiaya nalika rezim komunis nyoroti mitos sing ana gandhengane karo wong Albania abad pertengahan kanthi menehi interpretasi minangka "proletariat Illyrian sing gagah". Ing konteks kasebut, Hoxha ngreksa monumen nasional ing wilayah kutha kanthi sawetara pamukiman sing ditunjuk minangka "kutha museum" lan dheweke uga negesake kebutuhan kanggo ngreksa warisan budaya, lagu, tari lan kostum rakyat. Hoxha nyipta lan ngasilake lingkungan budaya sing didominasi propaganda doktrin sing negesake nasionalisme ing bidang sastra, geografi, sejarah, linguistik, etnologi lan folklor supaya masarakat ing Albania bisa ngrasakake jaman biyen. Efek ing antarane wong yaiku nyurung isolasionisme, xenophobia, slavophobia, keseragaman linguistik lan kompak etnis.