Tulis kelanjutan kanggo paragraf iki - Perang rampung
ing Mei 1945 lan Weidt dipecat saka tentara Inggris nalika musim semi taun 1946. Dhèwèké langsung bali menyang Paris, kanthi tujuan kanggo manggon ing kana, lan ngedegake "Ballets des Arts". Manajer teater Charles Dullin ngatur supaya dheweke nggunakake studio ing Teater Sarah Bernhardt. Kebetulan iku studio sing padha karo impresario Sergei Diaghilev sing kasedhiya kanggo Nijinsky bali ing taun 1909. Ing wektu iki, dheweke didhukung ing kegiyatan tariane dening Dominique (1930-) lan Françoise Dupuy. The Dupuys, masing-masing penari lan koreografer, lan protégé paling enom sing wiwitane ketemu ing taun 1946 ing kelas tari sing dianakake dening Jean Weidt, mengko bakal terus nampilake koreografi Wendt nganti abad kaping rong puluh siji. Ing Paris Weidt mbangun perusahaan lan senadyan kekurangan dhuwit lan kahanan urip sing asring banget, nindakake macem-macem tur ing bawana sing rusak, kalebu siji menyang Jerman sing dikuwasani lan liyane, ing taun 1947, menyang Kopenhagen. Tur Copenhagen taun 1947, sing melu "International choreography concours" ing ngendi Weidt menang hadiah pertama kanthi potongan revolusioner sing diarani "La Cellule / Die Zelle" ("The Cell"). Nanging, bali ing Paris, para kritikus ora kesengsem karo kemenangané ing Denmark, lan koreografi Jean Weidt kayane wis ora modis wiwit pungkasan perang. Ana tur sukses ing Walanda lan Belgia, lan reputasi dheweke tetep kuwat ing Jerman sing isih ana, nanging pendanaan terus dadi tantangan. Ing taun 1948, dheweke pungkasane pindhah menyang sisih wétan Berlin, wiwit taun 1945 dikelola minangka bagean saka zona pendhudhukan Soviet, ing endi prospek dhukungan finansial pamrentah sing cukup loman kanggo ballet.