Arfa nyalahaké penerusé, Jenderal Ali Razmara, kanggo pensiuné sing dipeksa lan sabanjuré kerja sama karo saingan politiké, utamané sawisé Razmara diangkat dadi perdana menteri ing taun 1950. Sanadyan mangkono, Arfa saestu bingung nalika Razmara dipateni ing taun 1951, amarga dheweke percaya yen tingkat kekerasan politik sing saya tambah ngancam negara kasebut. Piyambakipun njabat minangka menteri dalan lan komunikasi ing pamaréntahan singkat Perdana Menteri Hosayn Ala sajrone wulan sawise Razmara dibunuh, sadurunge parlemen milih Mohammad Mossadegh dadi perdana menteri. Arfa ora percaya karo Mossadegh lan mbentuk klompok politik, Gerakan Nasional, kanggo ngganggu kumpulane para pendukung Mossadegh, sing dianggep ekstremis sing nentang kelanjutan monarki lan tentara sing kuat. Koran Gerakan Nasional nerbitake akeh artikel sing ditulis dening Arfa, ndhukung shah lan ngurmati Islam. Arfa njaga kontak karo macem-macem aktivis politik, kalebu Mozaffar Baqai saka partai Toilers, pengkhotbah sing semangat Ayatollah Sayyed Abu al-Qasem Kashani, lan Shaban Jafari, panitia mobs jalanan. Arfa dadi anggota pendiri komite rahasia perwira militer, Komite kanggo Nylametake Tanah Air, sing dibentuk ing taun 1952 kanthi tujuan nggulingake Mossadegh. Sawisé kudeta militèr taun 1953
kang mbalèkaké shah marang kakuwasan, panjenengané njabat minangka duta besar Iran ing Turki (1958 - 1961) lan Pakistan (1961 - 1962). Banjur dheweke pensiun saka layanan pemerintah aktif. Piyambakipun ninggalaken Iran nalika Revolusi Iran taun 1979 lan tilar donya ing Monte Carlo, Monaco ing taun 1983.