Nulis terusan kanggo paragraf iki - Bebarengan karo Ioan Russu-Șirianu, dheweke nggawe Liga Budaya kanggo Persatuan Kabeh Rumania ing taun 1891. Piyambakipun minangka anggota sayap "Tribunist" (sing diarani sawise "Tribuna") saka Partai Nasional Rumania (PNR), sing nyengkuyung publikasi Memorandum Transylvanian. Utamane liwat tulisan ing "Sămănătorul" lan "Luceafărul", dheweke dadi gegayutan karo ideologi nasionalis radikal sing cocog karo Pan-Romanianisme loro majalah kasebut. Minangka patriot sing seneng banget sing asring dadi chauvinisme eksklusif, dheweke nerbitake "Românismul" ("Romanianisme") wiwit taun 1913 nganti 1914, nggambarake kontras antara pandangan Pan-Romanian lan Pan-Slavisme uga Pan-Germanisme. Antisemit sing misuwur, dheweke nerbitake "Românii și Ovreii" ("Rumenians lan wong-wong Yahudi") ing taun 1913. Nalika Perang Donya I pecah, bebarengan karo kanca-kanca Transylvanian Octavian Goga lan Vasile Lucaciu, nyengkuyung Romania netral mlebu perang ing sisih Sekutu. Sawisé Bukares dikuwasani
dening Kekuwatan Pusat ing taun 1916, omongane longgar babagan kekalahan Jerman sing bakal ditindakake nyebabake denouncing lan penangkapan, ing wiwitan wulan Juni 1917. Wiwitane ditahan ing Săveni, dheweke dijupuk dadi sandera lan dideportasi menyang Troyan ing Bulgaria. Senajan seduluré sing luwih tuwa njaluk tulung, dhèwèké ditahan sangang sasi sakdurungé dibébaské ing akir perang. Sawisé iku, dhèwèké bali menyang pos direktur sekolah menengah, lan nyekel nganti November 1919.