Tulis terus kanggo paragraf iki - Saka 1754 nganti 1762 Hume nerbitake "The History of England", karya enem volume, sing ngluwihi (miturut subtitle) "Saka Invasi Julius Caesar
kanggo Revolusi ing taun 1688". Diilhami déning pangertèn Voltaire bab jembaré sajarah, Hume nggedhekaké fokus lapangan adoh saka raja, parlemen, lan tentara, kanggo sastra lan sains uga. Piyambakipun gadhah pendhapat bilih ngupados kabébasan punika minangka standar ingkang paling inggil kanggé ngadili jaman kapengker, lan nyimpulaken bilih sasampunipun fluktuasi ingkang kathah, Inggris ing wekdal panulisanipun sampun nggayuh "sistem kabébasan ingkang paling jangkep ingkang naté dipunmangertosi ing antawisipun manungsa". Iku "kudu dianggep minangka acara penting budaya. Kajaba iku, ing jamane dhewe, iki minangka inovasi, munggah ing ndhuwur sawetara sing sadurunge. " Hume "Sejarah Inggris" ndadekake dheweke misuwur minangka sejarawan sadurunge dheweke dianggep filsuf serius. Ing karya iki, Hume migunakaké sajarah kanggo nyritakaké kisah kebangkitan Inggris lan apa kang njalari kamulyané lan akibat-akibat bencana kang diduwèni déning agama tumrap kamajuané. Kanggo Hume, sejarah kebangkitan Inggris bisa menehi template kanggo wong liya sing uga pengin munggah menyang keagungan saiki.