Rampungake ukara ing ngisor iki: Novel pisanan Mihelič "Obraz v zrcalu" (Wajah ing Mirror) (1941) lan "Tiha Voda" (Banyu Tenang) (1942) minangka deskripsi urip ing jagad sing kepenak lan swasana aristokratis tradhisi kulawarga ing ngendi budaya kekayaan, rasa hormat lan bangga sing cukup entuk. Dheweke banjur enggal nemokake pandangan pribadine dhewe babagan jagad sastra deskriptif ing ngendi dheweke nyawijikake rasa hormat karo ironi, antusiasme karo penolakan, kesetiaan kelas karo upaya uwal saka iku lan liya-liyane. Karakter dheweke kesandhung ing antarane tradhisi, rasa hormat, ngontrol perasaan ing sisih siji lan napsu lan ambisi ing sisih liyane kanthi katresnan, intrik, kekuwatan politik lan sugih sing duwe peran utama. Panggonan khusus diwenehake kanggo wanita modern sing emansipasi lan mandhiri mbrontak nglawan peran tradisional wanita saka ibune lan generasi nenekne kanggo kepenuhan emosional, sanajan iki ora ateges idealisasi wanita. Conto iki yaiku pahlawan novel "April" taun 1959, sing kedadeyan ing wulan pisanan Perang Dunia II. Ing "Stolpnica osamelih žensk" (1969) lan "Vrnite se, sinovi" (1972) dheweke luwih ngembangake ironi ing deskripsi karakter lan gerakan. "Tujec v Emoni" (1978) lan "Cesta dveh cesarsjev" (1981) minangka novel sejarah babagan intrik ing Emona kuno lan crita katresnan nalika jaman
Kongres ing Laibach masing-masing. Novel pungkasan "Ure mojih dni" (1985) minangka memoar. Dheweke uga nulis novel kanggo para pamaca sing luwih enom kayata "Pridi, moj mili Ariel" (1965) lan "Puhkova kresna noč" (1972).