Rampungake ukara ing ngisor iki: Ora suwe, Caodaisme wiwit narik kawigaten saka macem-macem aktor politik amarga ide-ide pemberontak sing pungkasane ndeleng sawetara fraksi kasebut melu pemberontakan bersenjata nglawan Prancis, Jepang lan Komunis nganti taun 1950-an. Asile, agama kasebut ora di-militarisasi, para pimpinan dipenjara, lan para pengikut ditindhes ing sangisore rezim politik sing beda-beda, sing nyebabake penurunan pengaruh ing masarakat. Nalika pasukan komunis entuk kontrol total sawise
Saigon ambruk ing taun 1975, penganiayaan agama tumrap Caodaists saya tambah, lan agama kasebut dilarang kanthi resmi. Amarga Tahta Suci Tây Ninh utama lan situs-situs liyane dadi militarisasi lan praktik agama eksternal sing dilarang, meh katon yen agama kasebut bakal ilang tanpa generasi pimpinan sing sukses. Akeh pandherekipun pindhah ing lemah kanggo urip, dene wong liya ngupaya pangayoman ing luar negeri saka penganiayaan agama, saéngga nggawe komunitas diaspora ing negara-negara ing saindenging jagad. Sawisé periode reformasi ekonomi ing taun 1990-an, Caodaisme bisa nguripaké anané masarakat liwat pambukaan manèh candhi-candhi amarga anané agama nggayuh legitimasi negara. Nanging, praktik seance sing kontroversial tetep dilarang nganti saiki.