Para pedagang Eropa pisanan tekan pesisir India nalika tekane panjelajah Portugis Vasco da Gama ing taun 1498 ing pelabuhan Calicut, kanggo golek perdagangan rempah-rempah sing nguntungake. Mung luwih saka satus taun mengko, Walanda lan Inggris ngedegake pos perdagangan ing anak bawana India, kanthi pos perdagangan Inggris pisanan sing diadegake ing Surat ing taun 1613. Sajrone abad kaping pitulas lan wiwitan abad kaping wolulas, Inggris ngalahake Portugis lan Walanda kanthi militer, nanging tetep konflik karo Prancis, sing nalika semana ngupayakake netepake awake dhewe ing anak bawana. Mundhake Kakaisaran Mughal ing paruh pertama abad kaping wolulas nyedhiyakake Inggris kanthi kesempatan kanggo nggawe pijakan sing kuat ing politik India. Sawisé Pertempuran Plassey ing taun 1757, nalika Tentara India East India Company ing sangisoré Robert Clive ngalahaké Siraj ud-Daulah, Nawab Benggala, Perusahaan netepaké dhiri minangka pemain utama ing urusan India, lan sawisé iku entuk hak administratif ing wilayah Benggala, Bihar lan Midnapur bagéan saka Odisha, sawisé Pertempuran Buxar ing taun 1764. Sawisé Tipu Sultan dikalahaké, sapérangan gedhé India Kidul ana ing sangisoré pamaréntahan langsung saka Perusahaan, utawa ing sangisoré kontrol politik ora langsung minangka bagéan saka negara pangeran ing aliansi anak perusahaan. Perusahaan sabanjure ngrebut kontrol wilayah sing dikuasai dening Kekaisaran Maratha, sawise ngalahake dheweke ing serangkaian perang. Punjab digabung ing taun 1849, sawise kekalahan tentara Sikh ing Perang Pertama (1845-1846) lan Perang Kedua
(1848<unk>49) Perang Anglo-Sikh.