Tulis kelanjutan untuk paragraf ini - Sawisé Yazid tilar donya ing tengah-tengah perang sipil, Zufar ndhukung upaya Abd Allah ibn al-Zubayr kanggo ngrebut kekhalifahan saka Umayyad, ngusir gubernur Umayyad Jund Qinnasrin lan ngirim pasukan Qaysi kanggo ndhukung gubernur pro-Zubayrid Damaskus al-Dahhak ibn Qays al-Fihri. Sing terakhir tiwas lan Qays dihancurake dening Umayyad lan sekutu suku saka Banu Kalb, saingan Qays, ing Pertempuran Marj Rahit
ing taun 684. Sawisé iku, Zufar ngedegaké markas ing kutha Jaziran Qarqisiya (Circesium) lan mimpin suku-suku Qays nglawan Kalb, ngluncuraké pirang-pirang serangan nglawan Kalb ing Gurun Suriah. Ing taun 688 <unk> 689, dheweke melu konflik karo suku Taghlib kanggo ndhukung sekutu Qaysi Umayr ibn al-Hubab saka Banu Sulaym, sanajan ana upaya sadurunge kanggo ndandani perselisihan kasebut. Sawise nolak telung pengepungan saka taun 685 nganti 691, Zufar negosiasi perdamaian karo khalifah Umayyad Abd al-Malik (), ninggalake sebab Ibn al-Zubayr kanggo ijol-ijolan hak istimewa ing pengadilan Umayyad lan tentara, uga pangapunten lan awis kanggo para partisan Qaysi sing digabung karo militer. Perdamaian kasebut disegel dening perkawinan putri Zufar al-Rabab karo putra khalifah Maslama. Ing sangisoré Abd al-Malik, kulawarga Zufar olèh warisan posisi lan prestise ing pamaréntahan Umayyad lan kaunggulané ing antarane Qays. Ing taun 750 putu Abu al-Ward mimpin pemberontakan Qaysi sing gagal nglawan penerus Umayyads, Abbasids, ing ngendi dheweke lan sawetara anggota kulawarga tiwas.