Ngrampungake ukara ing ngisor iki: Ing Februari 1, 1960, ing
Greensboro sit-in, papat mahasiswa Afrika-Amérika nentang segregasi lan hukum Jim Crow kanthi lungguh ing counter nedha awan "putih-mung". Nggunakake sit-in minangka sarana protes dadi saya populer ing saindenging Kidul, lan panitia anti-segregasi wiwit ndeleng mahasiswa minangka sumber potensial. Komite Koordinasi Non-Kekerasan Mahasiswa (SNCC) mainake peran utama ing gerakan hak-hak sipil ing taun 1960-an. Komite Koordinasi Non-Kekerasan Mahasiswa didegaké ing wiwitan taun 1960 ing Raleigh, North Carolina, kanggo nanggepi sukses gelombang sit-in ing kutha-kutha perguruan tinggi Selatan, ing ngendi siswa ireng nolak ninggalake restoran sing ditolak layanan adhedhasar balapan. Bentuk protes non-kekerasan iki nggawa SNCC menyang perhatian nasional, mbuwang cahya umum sing atos babagan rasisme putih ing Kidul. Dewan Kepemimpinan Kristen Kidul Martin Luther King, Jr. (SCLC) ngundang konferensi ing pungkasan taun kasebut kanggo nggawe organisasi anyar, lan saka iki tuwuh Komite Koordinasi Non-Kekerasan Siswa (SNCC, biasane diucapake "snick"). Nggabung karo Kongres Kesetaraan Ras (CORE), para aktivis kulit putih lan ireng numpak bis bebarengan menyang kutha-kutha Kidul kanggo mbantah terminal bis sing dipisahake. Ora let suwe SNCC nggawe reputasi minangka "pasukan kejut" saka Gerakan Hak Sipil.