Rampungake ukara ing ngisor iki:
Lindhu Lisbon (1 November 1755), sing kedadeyan pirang-pirang dekade sawise diterbitake "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710), optimisme filosofis lan theodicy Leibniz nyebabake kritik sing cukup saka para filsuf Pencerahan lan teolog Kristen uga. Kritikus Leibniz, kayata Voltaire, negesake manawa jagad iki ngemot akeh penderitaan sing gedhe banget kanggo mbenerake optimisme. Nalika Leibniz nyatakake yen nandhang sangsara iku apik amarga ngrangsang kekarepan manungsa, kritikus nyatakake yen tingkat penderitaan banget abot kanggo mbenerake kapercayan yen Gusti Allah wis nyiptakake "paling apik saka kabeh donya sing bisa". Leibniz uga ngrampungake masalah iki kanthi nimbang apa sing dikarepake Gusti Allah (karepane sadurunge) lan apa sing diidini Gusti Allah (karepane). Liyane, kayata filsuf Kristen Alvin Plantinga, ngritik theodicy Leibniz kanthi mbantah manawa bisa uga ora ana sing diarani "paling apik" saka kabeh jagad sing bisa ditindakake, amarga ana sing bisa mbayangake jagad sing luwih apik, kayata jagad kanthi wong sing luwih bener.