Rampungake ukara ing ngisor iki: Zulfikar Ali Bhutto, anggota pendiri Establishment, wiwit golek identitas anyar kanggo Pakistan, utamane sing ora dituduhake karo saingan tetanggan India. Miturut, Pakistan wiwit katon menyang Timur Tengah kanggo "pitulungan, ideologi, lan kerjasama strategis"; nalika ing wektu sing padha ngowahi bali saka sejarah sing dituduhake dhewe karo India ing Asia Kidul. Sawisé mbangun kawicaksanan ing jaman Ayub Khan, Kashmir tetep penting kanggo Establishment amarga macem-macem alasan; sing paling penting amarga pentinge strategis kanggo Pakistan. Kajaba iku, dianggep minangka kesempatan kanggo Pakistan kanggo netepi visi pendiriane, teori rong negara - yaiku dadi "tanah kelairan kanggo Muslim India sing ditindhes". (Sanajan sithik banget, cacahé wong-wong ing Establishment sing pengin Pakistan metu saka konflik Kashmir karo India saya akeh.) Ing njaba konflik Kashmir, India minangka bangsa dianggep minangka ancaman eksistensial kanggo Pakistan ing kabeh cara, utamane sawise
1971 pemisahan Bangladesh sing mayoritas Muslim (biyen Pakistan Wétan), lan kapercayan sing terakhir manawa India ora nyebabake ancaman eksistensial, kanthi efektif mbebayani teori rong negara.