Tulis terus kanggo paragraf iki - John Halder minangka profesor sastra Frankfurt lan conto wong sing apik: dheweke katon darmabakti marang garwane lan anak-anake lan dheweke nindakake sing paling apik kanggo ngurus ibune sing wis tuwa. Dheweke malah ngandhani kanca sing paling apik, sing dadi psikiater Yahudi, manawa anti-Semitisme Sosialis Nasional "mung balon sing dibuwang ing udhara kanggo ngganggu masarakat". Nanging iki Jerman ing taun 1933, lan wong bisa ngganti. Cecil P. Taylor, nalika nglacak kemajuan pahlawan ing wolung taun menyang eselon ndhuwur SS, kanthi jelas nerangake kekurangan pribadi sing nyebabake dukungan monstrositas umum. Ing sangisoré 'kebaikan' Halder ana moral sing ora nyenengake: dheweke bisa ninggalake garwane sing kesasar kanggo siswa sing darmabakti, dheweke wis nulis novel pro-eutanasia, dheweke krungu ing sirahe skor musik terus-terusan sing mbantu ngilangi kasunyatan saben dinane. Intine Taylor yaiku Nazisme ngrusak cacat karakter individu lan dimensi moral sing ilang ing wong sing duwe pendhidhikan lan cerdas. Wiwitane Halder percaya yen dheweke bisa mbantu 'ndorong Nazi menyang kamanungsan'. Alon-alon dheweke tundhuk marang kesombongan, karirisme lan kepinginan kanggo urip sing gampang. Sing paling penting, dhèwèké tetep ora ana hubungané karo kasunyatan. Pungkasane Halder ora mung dadi anggota partai Nazi nanging uga duwe peran langsung ing pembakaran buku SS, ing eksperimen eutanasia, ing wengi Kaca Pecah
, lan, pungkasanipun, ing genosida Adolf Eichmann ing Auschwitz, ing ngendi Maurice, siji-sijine sumber perspektif Yahudi ing drama lan kekuwatan "apik" asli ing Halder, pungkasane dideportasi.