Tulis kelanjutan kanggo paragraf iki - Revolusi Prancis 1789 minangka tonggak budaya. Apa sing isih ana ing tradhisi lawas Lully lan Rameau pungkasane disapu, mung ditemokake maneh ing abad kaping rongpuluh. Sekolah Gluckian lan "opéra comique" slamet, nanging dheweke langsung wiwit nggambarake kedadeyan sing rame ing saubengé. Komposer sing wis mapan kayata Grétry lan Dalayrac disusun kanggo nulis potongan propaganda patriotik kanggo rezim anyar. Conto khas yaiku Gossec "Le triomphe de la République" (1793) sing ngrayakake Pertempuran Valmy sing penting
taun sadurunge. Generasi anyar komposer muncul, dipimpin dening Étienne Méhul lan Luigi Cherubini sing lair ing Italia. Dheweke ngetrapake prinsip Gluck menyang "opéra comique", menehi genre kasebut kanthi serius dramatis lan kecanggihan musik. Passion badai saka opera Méhul ing taun 1790-an, kayata "Stratonice" lan "Ariodant", entuk komposer kasebut dadi judhul musikal Romantik pertama. Karya-karya Cherubini uga nggambarake jaman kasebut. "Lodoiska" minangka "opera penyelamatan" sing disetel ing Polandia, ing endi pahlawan wanita sing dipenjara dibebasake lan penindas dheweke digulingake. Karya agung Cherubini, "Médée" (1797), nggambarake pertumpahan getih Revolusi kanthi sukses: mesthi luwih populer ing luar negeri tinimbang ing Prancis. "Les deux journées" sing luwih entheng ing taun 1800 minangka bagean saka swasana anyar rekonsiliasi ing negara kasebut.