Rampungake ukara ing ngisor iki: Ing taun 1900, Menteri Pekerjaan Umum Prusia ing Dewan Perwakilan Prusia ujar manawa mbangun jembatan liwat Rhine ing Bingen. Panaliten dening Prussian State Railways wiwitane milih lokasi ing Bingerbrück amarga saiki ing sekitar Binger Loch (<unk> Bingen hole<unk>, dalan sempit sing digawe liwat terumbu karang ing Rhine ing abad kaping 17 lan sabanjure ditambahi) nggawe jembatan ora bisa ditindakake ing Bingen. Mula, situs kanggo jembatan kasebut dipilih ing sisih ndhuwur pulo Rhine Rüdesheim Aue ing Rhine km mark 525.26, ing endi kali kasebut udakara 900 meter. Perdebatan babagan apa mbangun jembatan sepur, jembatan dalan utawa jembatan gabungan terus luwih saka sepuluh taun ing Reichstag nganti dana kanggo pambangunan jembatan sepur disetujoni ing Maret 1913. Ing kasus iki, masalah militer dadi penentu. Jembatan Rhine anyar minangka jalur sepur strategis sing nyambungake Railway Rhine Kanan menyang Railway Nahe Valley lan Glan Valley Railway, saengga nggawe sepur militer Jerman liyane menyang tapel wates Prancis. Kekaisaran Jerman nyedhiyakake luwih saka 75% biaya jembatan lan jalur akses, sisane dibiayai dening negara-negara peserta Prusia lan Grand Duchy of Hesse. Kurva sing nyambung saka jembatan menyang Geisenheim lan Wiesbaden ora layak kanggo pendanaan kekaisaran, amarga transportasi militer katon bakal ngetutake Rhine saka Oberlahnstein, nggunakake Railway Lembah Lahn. Loro jembatan sepur sing padha uga dibangun ing Rhine utamane amarga alasan militer: Jembatan Crown Prince William ing Urmitz lan
Kreteg Ludendorff ing Remagen.