Tulis terus kanggo paragraf iki - Sawise manggon ing Munich (Jerman) lan ing Basel (Swiss), dheweke ngungsi ing Liège (Belgia) karo garwane lan sawetara regicides konvensional liyane, kalebu mantan presiden Konvensi lan wakil Marne Thuriot de la Rozière, lan wakil Ille-et-Vilaine, Lot-et-Garonne, Haute-Garonne Mailhe, Indre-et-Loire Ysabeau lan Oise Matthieu-Miranpal. Dheweke dibantu kanggo pamukiman ing kutha Belgia dening komisioner polisi Wassin, sing wiwitane nganggep dheweke minangka adhine sing luwih enom (Kolonel Grande Armée Napoleon, Jean-Chrysostôme Calès) sing wis dadi prajurit. Ing kana, kanggo slamet, dheweke terus praktik kedokteran, uga kegiatan liyane, kayata karya babagan ekonomi pertanian, kaya sing diandharake dhewe ing surat wahyu sing ditujokake menyang salah sawijining ponakan Godefroy Calès (lan ponakan putune sing umur limang taun, Jean Jules Godefroy Calès, kalorone bakal dadi wakil Republik ing taun 1848 lan 1885), sing menehi informasi sing menarik babagan urip anyar ing kutha Belgia. Panjenenganipun ugi nedahaken ing serat punika, bilih dumugi wekdalipun gesangipun, piyambakipun tansah ngremehaken bangsawan: "Para bangsawan punika boten gadhah bangsawan lan, salawase kasta punika wonten, badhe dados musibah Perancis. Aku ora kepéngin dibasmi, nanging aku kepéngin supaya ora bisa ngrusak. " <unk> Sakcepete sawise tekane ing Liège, Bourbon, nanggepi panjaluk saka kanca sing nylametake urip Calès sajrone Teror, setuju supaya dheweke bali menyang Prancis, nanging Calès nolak, kanthi tuduhan yen diusir dening ukum, dheweke mung bisa bali kanthi ukum. Sawisé Revolusi Juli 1830
, dheweke ora pengin njupuk kauntungan saka pembatalan hukum amnesti sing diumumake dening Monarki Juli, lan mula dheweke ora bakal bali menyang Prancis.