Ing ngisor iki, kita bisa mangerteni pamikiran Hegel minangka pangembangan konstruktif ing tradisi sing jembar sing kalebu Plato lan Immanuel Kant. Kanggo dhaptar iki, siji bisa nambah Proclus, Meister Eckhart, Gottfried Wilhelm Leibniz, Plotinus, Jakob Böhme, lan Jean-Jacques Rousseau. Apa kabeh pamikir iki nuduhake, sing mbedakake saka materialis kaya Epicurus lan Thomas Hobbes lan saka empiris kaya David Hume, yaiku Kant nganggep kebebasan utawa penentuan diri minangka nyata lan minangka implikasi ontologis sing penting kanggo jiwa utawa pikiran utawa ketuhanan. Fokus iki ing kebebasan yaiku apa sing ngasilake gagasan Plato (ing Phaedo, Republik lan Timaeus) babagan duwe jiwa minangka jinis kasunyatan sing luwih dhuwur utawa luwih lengkap tinimbang sing diduweni dening manungsa. Nalika Aristoteles ngritik kebebasan Plato, dheweke nganggep manawa Plato ora duwe implikasi ontologis babagan penentuan diri minangka dhasar utama kanggo nemtokake awake dhewe lan nemtokake apa sing dianggep minangka alasan utama kanggo nemtokake awake dhewe minangka obyek sing ana gandhengane karo Gusti Allah lan manungsa.
Wilhelm