Tulis terus kanggo paragraf iki - Peningkatan kekuwatan dinasti diwiwiti ing taun 1510 nalika Muhammad al-Qa'im dinyatakake dadi pimpinan suku-suku ing lembah Sous ing perlawanan nglawan Portugis sing ngrebut Agadir lan kutha-kutha pesisir liyane. Putra Al-Qai'm, Ahmad al-Araj, ngamanake kontrol Marrakesh ing taun 1525 lan, sawise saingan, sedulure Muhammad al-Shaykh ngrebut Agadir saka Portugis lan pungkasane ngrebut Fez saka Wattasids, ngamanake kontrol meh kabeh Maroko. Sawisé Muhammad al-Shaykh dipatèni déning Ottoman ing taun 1557, putrané Abdallah al-Ghalib ngrasakaké pamaréntahan sing tentrem. Nanging, para penerusé perang siji lan sijiné, sing pungkasané ana ing 1578 Perang Ksar el-Kebir
(utawa "Pertempuran Tiga Raja"), ing ngendi intervensi militer Portugis atas jenenge Muhammad II al-Mutawakkil dikalahake dening pasukan Saadian. Sawisé kamenangan iki, Ahmad al-Mansur dadi sultan lan mimpin kekuwatan Saadian. Ing paruh pungkasan pamaréntahané, dhèwèké ngluncuraké invasi sing sukses ing Kakaisaran Songhai, sing nyebabake panyiapan Pashalik sing dipusatake ing Timbuktu. Sawisé Al-Mansur tilar donya ing taun 1603, nanging, anak-anaké perang perang dawa kanggo suksesi sing mbagi negara lan ngrusak kekuwatan lan prestise dinasti. Nalika wilayah Saadian digabungake maneh ing pungkasan konflik ing taun 1627, faksi anyar ing wilayah kasebut muncul kanggo nantang panguwasa Saadian. Sultan Saadian pungkasan, Ahmad al-Abbas, dibunuh ing taun 1659, sing nyebabake dinasti kasebut rampung. Moulay al-Rashid banjur ngrebut Marrakesh ing taun 1668 lan mimpin dinasti Alaouite kanggo nguwasani Maroko.