Tulis terus kanggo paragraf iki - infiltrasi Israel menyang wilayah Yordania ing wektu iki kalebu serangan balasan dening unit militer ing Qibya lan Nahhalin. Frustrasi Israel karo PBB lan partai liyane nyebabake mundur saka ISMAC ing taun 1951 lan HKJIMAC ing taun 1954. Fungsi MAC Israel-Lebanon tetep lancar amarga sikap patroli Israel sing luwih santai tumrap wong sing bali lan penyusup. Perselisihan karo Mesir, sing nglarang pengiriman Israel saka Terusan Suez lan mblokir Teluk Aqaba, ana hubungane karo DMZ al-Auja. Ing taun 1955, sponsor Mesir saka serangan fedayeen Palestina (pengorbanan diri) nyebabake Israel mandheg nekani MAC Mesir lan nambah serangan menyang Jalur Gaza lan Sinai, sing nyebabake Mesir ngarsakake fedayeen. Wiwit tanggal 21 September 1955, zona demiliterisasi Mesir / Israel dikuwasani dening pasukan bersenjata Israel. Minangka tanggepan, Sekretaris Jenderal Dag Hammarskjöld lan Kepala Staf UNTSO nyoba ngamanake implementasine rencana penarikan pasukan bersenjata Israel lan ngilangi pasukan Mesir saka posisi sing dilarang. Artikel VII lan VIII saka GAA Mesir-Israel netepake Zona Demilitarized (DMZ) sing dipusatake ing El-Auja lan nglarang anané pasukan bersenjata. Iki uga nglarang Mesir njaga posisi ing wilayah sing cedhak ing sisih kulon zona sing ora duwe militer, lan mbatesi senjata lan pasukan ing Area Defensif ing loro-lorone Line. Loro-lorone Mesir lan Israel wis nuduhake Sekretaris Jenderal kekarepan kanggo tundhuk kanthi lengkap karo rong artikel kasebut, ing kerangka bali menyang kepatuhan lengkap karo Perjanjian Gencatan Senjata. Pamrentah Israel menehi jaminan babagan panrima lengkap babagan rencana kasebut. Nanging, penarikan sing disepakati ora tau kedadeyan. Invasi Mesir taun 1956
dening pasukan Inggris, Prancis lan Israel, ngetutake keputusan Mesir tanggal 26 Juli 1956 kanggo nasionalisasi Terusan Suez.