Kanggo irigasi tanduran, efisiensi banyu sing optimal tegese nyuda kerugian amarga penguapan, aliran utawa drainase ing ngisor lemah nalika nggedhekake produksi. Panci penguapan sing dikombinasikake karo faktor koreksi panen tartamtu bisa digunakake kanggo nemtokake sepira banyu sing dibutuhake kanggo nyukupi kebutuhan tanduran. Irigasi banjir, jinis sing paling tuwa lan paling umum, asring ora rata ing distribusi, amarga bagean saka lapangan bisa nampa banyu sing berlebihan kanggo ngirim jumlah sing cukup menyang bagean liyane. Irigasi overhead, nggunakake sprinkler pusat-pivot utawa lateral, duweni potensi distribusi pola sing luwih padha lan dikontrol. Irigasi drip minangka jinis sing paling larang lan paling ora digunakake, nanging nawakake kemampuan kanggo ngirim banyu menyang tanduran kanthi kerugian minimal. Nanging, irigasi sing luwih murah bisa digunakake, utamane kanggo ngilangi evaporation, lan kanggo ngobati kebutuhan tanduran.
Irigasi banjir