Rampungake ukara ing ngisor iki: Sawise karusakan ing pungkasan taun 40-an, komposisi partai kasebut ngalami sawetara owah-owahan serius. Organisasi sing wis ringkih banget digawa liwat wiwitan taun 50an kanthi dhukungan Kurdi sing saya akeh lan kanggo periode 1949-1950 partai kasebut pancen dipimpin saka Kurdistan tinimbang Baghdad. Meh kabeh kepemimpinan lawas, utamane Baghdadi wis dipenjara, nggawe kekosongan anggota Kurdi kanthi cepet diisi. Periode iki uga nyumurupi penurunan anggota Yahudi sing drastis, ora mesthi ana gandhengane karo eksodus massal udakara 120.000 wong Yahudi saka Irak nalika semana. Antarane taun 1952 lan 1954 serangkaian pemberontakan nyebabake panyiapan undang-undang militer, nglarang kabeh partai politik, lingkaran budaya, serikat, lan media independen, lan penangkapan pimpinan. Kebijakan iki diadegake sajrone salah sawijining periode kontrol Nuri al-Said ing pamrentah. ICP, sing mesthi dadi organisasi ilegal, ngetrapake piagam nasional anyar ing taun 1953 sing beda karo piagam taun 1944 amarga nampa kamungkinan pemisahan rakyat Kurdi. Ing wektu kuwi, miturut salah siji sumber, rombongan kuwi cacahé kira-kira 500. Kerusuhan amarga kahanan pakunjaran pecah ing wulan Juni lan September 1953, pisanan ing Baghdad banjur ing Kut, sing nyebabake akeh tahanan politik Komunis tiwas ing tangan polisi. Kuwi nggawé akèh wong nesu lan akèh wong sing dadi pengikuté Komunis. Ing kongres partai kaping pindho ing taun 1956, partai kasebut kanthi resmi ngetrapake sikap pan-Arab. Iki diilhami ora mung dening perjanjian senjata antarane Mesir lan USSR ing Juli 1955, nanging uga dening nasionalisasi Mesir saka Terusan Suez ing taun sabanjure, sing nyebabake
Serangan Inggris-Perancis-Israel ing Mesir. Posisi pro-Nasserist iki pungkasane bakal dadi titik konflik sawise revolusi 1958. Ing taun 1958, partai kasebut ndhukung revolusi lan pamrentah anyar Abd al-Karim Qasim, sing gumantung banget karo dhukungan kasebut.