Tulis terus kanggo paragraf iki - Miturut "De Administrando Imperio" (DAI), wong-wong Serbia mapan ing Balkan ing sangisoré pangayoman Kaisar Bizantium Heraclius (r. 610<unk>41), lan dipimpin dening dinasti sing dikenal ing historiografi minangka dinasti Vlastimirović. Slavs wiwit manggon ing wilayah kasebut ing wiwitan abad kaping 6, sawise nyerang jero ing Kakaisaran. Wong-wong mau manggon ing "Serbia dibaptis" ("tanah mburi Serbia", sing anacronistik dikenal minangka "Raška"), sing kalebu Bosnia, lan tanah maritim ("Pomorje") Travunija, Zahumlje lan Paganija, dene Duklja maritim dianakake dening Bizantium, bisa uga ditemtokake karo wong-wong Serbia. Kabeh wilayah maritim wewatesan karo "Serbia sing dibaptis" ing sisih lor. Ing pertengahan abad kaping 9, tangga teparo Bulgaria sing nganti saiki tentrem nyerang nanging dikalahake ing perang. Serbia dadi Kristen ing taun ca. 870, sanajan misi wis digawe nalika jaman Heraclius. Ing dekade sabanjure, anggota dinasti perang perang suksesi, lan Serbia dadi masalah persaingan Bizantium-Bulgaria. Informasi tinulis ngenani dinasti rampung karo DAI lan pati Pangeran Časlav (ca. 950), sawisé karajan kasebut ambruk dadi potongan. Wong-wong Bizantium netepake catepanate sing ora suwe ing Ras, kanthi gubernur militer mungkasi sakcepete sawise penaklukan Bizantium ing Bulgaria
, lan didegaké manèh mung ca. 1018 kanthi Tema Sirmium sing ora suwe, nanging ora akeh melu Raška.