Terapi sing berpusat ing wong, uga dikenal minangka psikoterapi sing berpusat ing wong, konseling sing berpusat ing wong, terapi sing berpusat ing klien lan psikoterapi Rogerian, minangka bentuk psikoterapi sing dikembangake dening psikolog Carl Rogers wiwit taun 1940-an lan nganti taun 1980-an. Terapi sing berpusat ing wong ngupayakake nggampangake kecenderungan aktualisasi diri klien, "kecenderungan sing ora ana gandhengane karo pertumbuhan lan pemenuhan", liwat panrima (bandhing positif tanpa syarat), kongruensi terapis (keaslian), lan pangerten empati. Pitakon: Suwene Carl Rogers nindakake psikoterapi?
1940-an lan nganti taun 1980-an