Lan Lewis lan Tolman (1909) nggambaraké réciprocitasé dilatasi wektu kanthi migunakaké rong jam cahya A lan B, lumaku kanthi kacepetan relatif siji lan sijiné. Jam-jam kasebut dumadi saka rong cermin bidang sing sejajar siji lan sijiné lan kanggo garis gerak. Antarane cermin sinyal cahya mlumpat, lan kanggo pengamat sing ngaso ing referensi sing padha karo A, periode jam A yaiku jarak antarane cermin sing dipérang kanthi kacepetan cahya. Nanging yen pengamat ing jam B, dheweke ndeleng manawa jam kasebut kedadeyan ing sinyal jam sing konsisten, B, B, B. Nanging, nalika Lorz (19192) nuduhake manawa ana paradoks réciprocitas sing dibutuhake nalika njupuk siji wektu sing luwih alon tinimbang loro jam liyane, lan ora ana siji wektu sing luwih alon tinimbang B. Nanging, nalika analisa dilatasi wektu ing sistem Lorz (1910), dheweke uga nuduhake manawa ora ana siji wektu sing luwih alon tinimbang B. Nanging, nalika analisa dilatasi wektu ing sistem Lorz (1912) nuduhake manawa ana paradoks sing luwih alon tinimbang A lan B. Nanging, nalika analisa dilatasi wektu ing sistem Lor
loro