Nalika loro minimal mandate isi ulang lan tingkat panggunaan nambah panjaluk langsung kanthi meksa pabrikan nyakup daur ulang ing operasi. Mandate konten nemtokake manawa persentase tartamtu saka produk anyar kudu kalebu bahan daur ulang. Tarif panggunaan minangka pilihan sing luwih fleksibel: industri diidini memenuhi target daur ulang ing sembarang titik operasi utawa malah kontrak daur ulang kanthi ijol-ijolan kredit sing bisa didol. Para penentang saka kaloro cara kasebut nuduhake paningkatan syarat nglaporake sing dibutuhake, lan negesake manawa dibutuhake supaya bisa nambah permintaan industri. Pamrentah duwe kekuwatan daur ulang tambahan sing digunakake kanggo nambah panjaluk liwat label produk daur ulang sing diarani "piranti daur ulang" (kalebu, nalika ngubungake produk daur ulang ing label, bisa uga menehi pilihan sing luwih apik kanggo konsumen nalika tuku produk daur ulang kanthi luwih cepet lan luwih fleksibel, kayata: "Nalika produsen bisa milih rega sing luwih apik saka produk daur ulang utawa tuku produk daur ulang kanthi target sing luwih apik, nalika konsumen bisa kanthi sadar milih sumber daya sing luwih apik kanggo tuku produk daur ulang, kalebu: "Nalika produsen bisa nambah jumlah sing dibutuhake saka
nggawé keputusan sing wicaksana