Walter Cannon lan Hans Selye migunakaké studi kéwan kanggo netepaké dhasar èlmiah paling wiwitan kanggo studi stres. Wong-wong mau ngukur respon fisiologis kéwan marang tekanan njaba, kayata panas lan kadhemen, pengendalian sing dawa, lan prosedur bedhah, banjur diekstrapolasi saka studi kasebut marang manungsa. Pasinaon stres ing manungsa sing sabanjuré dening Richard Rahe lan liya-liyane netepake pandangan manawa stres disebabake dening stres urip sing beda, bisa diukur, lan luwih lanjut, yen stres urip iki bisa diurutake kanthi tingkat stres median sing diasilake (ngarah menyang skala stres Holmes lan Rahe). Dadi, stres sacara tradisional dikonseptualisasi minangka asil saka penghinaan eksternal sing ora bisa dikendhaleni dening wong-wong sing ngalami stres. Nanging, bubar iki wis mbantah manawa ora ana kahanan njaba sing duwe kapasitas intrinsik kanggo ngasilake, nanging efek kasebut diwatesi dening pengaruh individu kewan, lan ora bisa dingerteni. Pitakon babagan apa sing luwih anyar?
kahanan njaba ora duwe kapasitas intrinsik kanggo ngasilake stres, nanging efek kasebut dimediasi dening persepsi, kapasitas, lan pangerten individu