Lan Lewis lan Tolman (1909) nggambaraké réciprocitasé dilatasi wektu kanthi migunakaké rong jam cahya A lan B, lumaku kanthi kacepetan relatif siji lan sijiné. Jam-jam kasebut dumadi saka rong cermin bidang sing sejajar siji lan sijiné lan kanggo garis gerak. Antarane cermin sinyal cahya mlumpat, lan kanggo pengamat sing ngaso ing referensi sing padha karo A, periode jam A yaiku jarak antarane cermin sing dipérang kanthi kacepetan cahya. Nanging yen pengamat ing jam B, dheweke ndeleng manawa jam kasebut ngetutake sinyal sing metu ing jam sing padha, B lan B. Nanging, nalika analisa dilatasi wektu Lorz ditampilake kanthi lengkap ing sistem Lorenz (1919): "Kadospundi réciprocitas kasebut katon luwih alon tinimbang lorenz, nalika ora ana siji wektu sing luwih alon tinimbang lorenz? Nanging, nalika dilatasi wektu katon luwih alon tinimbang lorenz, lan ora ana siji wektu sing luwih alon tinimbang lorenz, mula ana paradoks sing ditrapake ing wektu sing padha. "
kanthi mundur