Rampungake ukara ing ngisor iki: Komposisi spasial abad kaping 20 sing misuwur kalebu Simfoni Keempat Charles Ives (1912<unk>18), "Musik Spheres" Rued Langgaard (1916<unk>18), "Poème électronique" Edgard Varèse (
Expo '58), Henryk Górecki "Scontri", op. 17 (1960), sing ngetokake volume swara kanthi "orkestra sing luar biasa" sing komposer kanthi tepat nemtokake panempatan saben pemain ing panggung, kalebu seket loro instrumen perkusi, Karlheinz Stockhausen "Helicopter String Quartet" (1992<unk>93/95), sing "bisa dibantah minangka eksperimen paling ekstrem sing nglibatake mobilitas spasial para pemain urip", lan Henry Brant "Ice Field", "'narasi spasial,'" utawa "konser organ spasial, " dianugerahi Hadiah Pulitzer 2002 kanggo Musik, uga umume output sawise taun 1960 saka Luigi Nono, sing karya pungkasan <unk>e.g., "... sofferte onde serene... " (1976), "Al sole granco d'amore" (1977<unk>), "Prometeo" (1984), lan "Aurora: Pierre Dell'inquietuo silenzioum" (1985) ora bisa nggambarake spasial kanthi eksplisit tanpa swara Venice, komponèn asli lan spasial.