Delengen ing ngisor iki lan banjur wangsulana pitakonan ing basa sing padha karo wacana:  Passage: Ing Eropa, panemu ateis langka nalika Abad Pertengahan Awal lan Abad Pertengahan (waca Inquisition Abad Pertengahan); metafisika lan teologi minangka kapentingan utama sing ana gandhengane karo agama. Nanging, ana gerakan ing periode iki sing ningkatake konsep heterodoks saka dewa Kristen, kalebu beda pandangan babagan sifat, transendensi, lan bisa dingerteni Gusti Allah. Individu lan klompok kayata Johannes Scotus Eriugena, David Dinant, Amalric of Bena, lan Brethren of the Free Spirit njaga pandangan Kristen kanthi kecenderungan pantheis. Nicholas saka Cusa nyekel sawijining bentuk fideisme sing diarani docta ignorantia ("ora ngerti sing wis sinau"), negesake manawa Gusti Allah ngluwihi kategorisasi manungsa, lan mula kawruh babagan dheweke diwatesi mung kanggo dugaan. William saka Ockham inspirasi anti-metafisik kecenderungan karo kang nominalistic watesan saka kawruh manungsa kanggo obyek singular, lan negesake sing gaib intine ora bisa intuitif utawa rasional apprehended dening manungsa intellect. Para pandherekipun Ockham, kados John of Mirecourt lan Nicholas of Autrecourt nerusaken pamanggih punika. Pamérangan antara iman lan akal sing nyebabake pengaruh para teolog radikal lan reformis kaya John Wycliffe, Jan Hus, lan Martin Luther. Renaisans nindakake akeh kanggo nggedhekake ruang lingkup pamikiran bebas lan penyelidikan skeptis. Individu kaya Leonardo da Vinci ngupaya eksperimen minangka sarana panjelasan, lan nentang argumen saka panguwasa agama. Kritikus agama lan Gréja liyané ing wektu iki kalebu Niccolò Machiavelli, Bonaventure des Périers, Michel de Montaigne, lan François Rabelais.  Pitakonan: Sapa sing dadi pengikuté Ockham?
John saka Mirecourt lan Nicholas saka Autrecourt