Nulis terusan kanggo paragraf iki - Sawetara interaksi awal Mohammed V karo nasionalis teka sajrone krisis sing disebabake dening "Berber Dahir". Antarane liyane ing wektu iki, sultan nampa delegasi saka Fez sing nampilake dhaptar keluhan babagan kabijakan Prancis sing anyar, lan diskusi karo Allal al-Fassi ing ngendi dheweke jelas nyatakake yen dheweke wis disasarake dening residensi Prancis nalika menehi tandha lan sumpah ora bakal menehi hak liyane ing negarane. Sultan ora melu kabuka karo gerakan nasionalis ing taun 1930-an, nanging tetep nolak upaya Prancis kanggo ngganti syarat Protektorat sajrone taun-taun antarane perang. Dheweke negesake maneh kesetiaan Maroko marang Prancis ing taun 1939, ing wiwitan Perang Dunia II. Nanging, sawise tiba Prancis menyang Jerman lan tekane rezim Vichy, sultan saya akeh ngetrapake dalan dhewe, kanthi sukses nyurung sawetara inisiatif reformasi sing ana gandhengane karo pendhidhikan, sanajan rezim Vichy nyengkuyung dheweke nggawe sawetara lelungan sing dipublikasi kanthi apik ing luar negeri kanggo nguatake legitimasi lan sistem kolonial. Ing taun 1942 Sekutu mlebu ing pesisir Atlantik Maroko
minangka bagéan saka invasi Afrika Lor nglawan pendhudhukan Poros. Owah-owahan penting iki uga ngidini sultan luwih akeh ruang politik, lan sajrone Konferensi Anfa ing taun 1943, sing dirawuhi para pimpinan Sekutu, Mohammed V ditinggal dhewe ing sawijining wektu karo Presiden Roosevelt, sing nyatakake dhukungan kanggo kamardikan Maroko sawise perang. Pertemuan kasebut minangka interaksi langsung pertama sultan karo kepala negara liyane tanpa ana mediasi pejabat Prancis. Ing musim gugur taun sing padha, sultan nyengkuyung pambentukan Partai Istiqlal ("Merdeka") resmi lan nyusun Manifesto Kamardikan sing njaluk monarki konstitusional kanthi institusi demokratis.