David M. Robinson negesake manawa macem-macem edict lan hukum sing diterbitake dening Kaisar Hongwu, pangadeg dinasti Ming, kayane nolak pengaruh Mongol ing China kanthi nglarang perkawinan lan praktik penguburan, sandhangan, pidato lan uga musik. Nanging, Robinson nyoroti kepiye retorika iki mbantah kelanjutan Kaisar Hongwu saka institusi Yuan kayata sistem garnisun keturunan lan pendhudhukan. Dhèwèké miwiti kampanye kanggo ngrebut wilayah sing sadurunge ora dikontrol dening dinasti asli Tionghoa, kalebu wilayah ing Yunnan
, Liaodong (Manchuria), lan Mongolia. Dhèwèké terus ngrekrut wong Mongol dadi tentara lan njaga tradhisi jaman Yuan nggawa selir lan kasim Korea menyang istana kekaisaran. Robinson nyatakake yen dinasti Ming "ing pirang-pirang cara minangka penerus sejati" kanggo Yuan, amarga kaisar Ming ngupayakake nglegitimasi pamrentahan liwat warisan Yuan, utamane amarga Dinasti Yuan Lor sing saingan terus ana. Kaisar Yongle luwih cetha nyebutake perbandingan antarane pamrentahane lan Kublai Khan, kaya sing dibayangke ing kabijakan luar negeri sing aktif banget, proyeksi kekuwatan Ming China ing luar negeri lan kampanye militer ekspansionis. Sawisé Krisis Tumu taun 1449, pamaréntah Ming kanthi aktif ora nyengkuyung imigrasi luwih lanjut saka wong-wong Mongol (kang ndhukung kabijakan relokasi occasional kanggo wong-wong sing wis manggon ing China). Mongol terus dadi perwira militer Ming sanajan sawise keterlibatan Mongol ing Pemberontakan Cao Qin sing gagal ing taun 1461, nanging cacahe wiwit mudhun amarga perwira keturunan umume mboko sithik diganti karo pria sing asale luwih asor.