Niels Henrik Abel, wong Norwegia, lan Évariste Galois, wong Prancis, mbuktèkaké yèn ora ana métodhe aljabar umum kanggo ngrampungaké persamaan polinomial derajat luwih gedhé saka papat (teoréma Abel<unk>Ruffini). Matématikawan liya ing abad kaping 19 migunakaké iki sajeroning bukti yèn garis lurus lan kompas dhéwé ora cukup kanggo ngiris sudut sembarang, kanggo mbangun sisi kubus kaping pindho volume kubus kang diwènèhaké, utawa kanggo mbangun kuadrat kang ambané padha karo lingkaran kang diwènèhaké. Para matématikawan wis muspra nyoba kanggo ngrampungaké kabèh masalah iki wiwit jaman Yunani kuna. Ing sisih liya, watesan telung dimensi ing géomètri wis diatasi ing abad kaping 19 liwat pertimbangan paramèter ruang lan hiperkompleks. Pitakonan: Apa sing ditindakake para matématikawan kanthi muspra?
kanggo ngatasi kabeh masalah iki