Delengen ing ngisor iki lan banjur wangsulana pitakonan ing basa sing padha karo wacana:  Passage: Mesin J79 ngasilake asap ireng sing bisa dingerteni (ing setelan throttle / cruise tengah), kekurangan parah amarga mungsuh bisa ndeleng pesawat kasebut. Iki ditanggulangi ing F-4S sing dilengkapi karo varian mesin -10A sing nggunakake kombus tanpa asap. Kelemahan paling gedhe F-4, amarga wiwitane dirancang, yaiku ora ana meriam internal. Kanggo wektu sing cendhak, doktrin kasebut nyatakake yen pertempuran bakal mokal ing kacepetan supersonik lan sethithik gaweyan digawe kanggo mulang pilot manuver pertempuran udara. Ing kasunyatan, pertandhingan kasebut kanthi cepet dadi subsonik, amarga pilot bakal alon-alon ing upaya kanggo nggayuh mungsuh. Kajaba iku, rudal sing digoleki panas lan rudal sing dipandu radar sing relatif anyar nalika semana asring dilaporake ora bisa dipercaya lan pilot kudu nembak pirang-pirang rudal (uga dikenal minangka tembakan riak), mung kanggo nyerang siji pejuang mungsuh. Kanggo nambah masalah, aturan keterlibatan ing Vietnam ngalangi serangan rudal jarak jauh ing umume kasus, amarga identifikasi visual biasane dibutuhake. Akeh pilot sing nemokake awake dhewe ing buntut pesawat mungsuh nanging cedhak banget kanggo nembak Falcon utawa Sidewinders jarak pendek. Sanajan ing taun 1965 USAF F-4Cs wiwit nggawa gunpods eksternal SUU-16 sing ngemot meriam 20 mm (.79 in) M61A1 Vulcan Gatling, kokpit USAF ora dilengkapi karo gunsights komputerisasi timbal nganti introduksi SUU-23, meh njamin kesalahan ing pertempuran manuver. Sawetara pesawat Korps Marinir nggawa rong pods kanggo strafing. Saliyane mundhut kinerja amarga drag, pertempuran nuduhake meriam sing dipasang ing njaba ora akurat kajaba asring boresighted, nanging luwih efektif tinimbang rudal. Kekirangan meriam pungkasanipun diatasi kanthi nambahake 20 mm (.79 in) M61A1 Vulcan sing dipasang ing F-4E.  Pitakonan: ing ngendi ana pilot?
ing buntut pesawat musuh