Nanging, iku wiwit dianggep minangka cara sing bisa ditampa kanggo ngatasi kekalahan militer. Ing Roma Kuno, nalika bunuh diri wiwitane diidini, mengko dianggep minangka tindak pidana tumrap negara amarga biaya ekonomi. Aristoteles ngukum kabeh bentuk bunuh diri nalika Plato ambivalen. Ing Roma, sawetara alasan kanggo bunuh diri kalebu mati kanthi sukarela ing gladiator, nyalahke wong, bunuh diri kanggo nylametake nyawane wong liya, minangka asil saka tangisan, saka rasa isin, lan uwal saka kahanan sing bisa diperkosa, kaya nandhang kasangsaran fisik, kekalahan utawa tindak pidana bunuh diri. Sanajan wong kasebut dikubur ing njaba kutha, tanpa watu utawa tandha, wong kasebut dianggep minangka dosa Kristen lan dianggep minangka dosa. Ing abad pertengahan, bunuh diri wiwit dianggep minangka kejahatan tumrap negara amarga biaya ekonomi. Aristoteles ngukum kabeh bentuk bunuh diri nalika Plato ambivalen. Ing Roma, sawetara alasan kanggo bunuh diri kalebu mati kanthi sukarela ing gladiator, nyalahke wong, kanggo nylametake nyawane wong liya, minangka akibat saka rasa isin, lan uwal saka kahanan sing bisa ditindakake, kayata kekalahan fisik, utawa tindak pidana bunuh diri.
ing pinggiran kutha