Nulis terusan kanggo paragraf iki - Senadyan sesambungan sajarah, budaya lan etnis ing antarane, hubungan antarane India lan Pakistan wis "diserang" dening taun ora percaya lan curiga wiwit pembagian India ing taun 1947. Sumber utama perselisihan antara India lan tangga teparo kulon yaiku konflik Kashmir. Sawise invasi dening suku Pashtun lan pasukan paramiliter Pakistan, Maharaja Hindu saka Kerajaan Dogra Jammu lan Kashmir, Hari Singh, lan Perdana Menteri Muslim, Sheikh Abdullah, mlebu Instrumen Aksesi karo New Delhi. Perang Kashmir Pisanan diwiwiti sawise Tentara India mlebu Srinagar, ibukutha negara kasebut, kanggo ngamanake wilayah kasebut saka pasukan penyerang. Perang rampung ing Desember 1948 kanthi Garis Kontrol sing mbagi negara pangeran sing biyen dadi wilayah sing dikelola dening Pakistan (wilayah lor lan kulon) lan India (wilayah kidul, tengah lan sisih lor-wétan). Pakistan mbantah legalitas Instrumen Aksesi amarga Kerajaan Dogra wis nandatangani perjanjian standstill karo dheweke. Perang Indo-Pakistan taun 1965 diwiwiti sawise gagal Operasi Gibraltar Pakistan, sing dirancang kanggo nyusup pasukan menyang Jammu lan Kashmir kanggo nyepetake pemberontakan nglawan pamrentahan India. Perang limang minggu nyebabake ewonan korban ing loro-lorone. Iki rampung ing mandate PBB (PBB) mandheg geni lan penerbitan sabanjure saka Pranyatan Tashkent. India lan Pakistan perang
maneh ing taun 1971, wektu iki konflik kasebut ana ing Pakistan Wétan. Kejahatan skala gedhe sing ditindakake dening tentara Pakistan nyebabake jutaan pengungsi Bengali menyang India. India, bebarengan karo Mukti Bahini, ngalahake Pakistan lan pasukan Pakistan nyerah ing sisih wétan. Perang kasebut nyebabake nggawe Bangladesh.