Tulis terusan kanggo paragraf iki - Puisi iki utamane minangka tangisan pengasingan amarga negara kasebut wis cedhak karo modernisasi (judhul kasebut kudu diinterpretasikake: umume kali sing ditindakake yaiku Albania, nanging negara kasebut dhewe "ngubengi" Elbe lan Spree, yaiku ing sisih Eropa Tengah lan Kulon, lan luwih nglarani yen ora bisa diwasa kanthi politik, sosial lan budaya amarga minangka bagean integral saka bawana lan budaya sing asale saka cita-cita kasebut), sing ndadekake swara narator dadi titik putus asa nganti, kaya fenomena alam, dheweke bisa ngrungokake (utawa, luwih becik, prédhiksi), wong-wong sing munggah ing gaman, kaya nalika perang kanggo kamardikan, supaya bisa ngusir tiran (Zog dhewe amarga dheweke wis nyengkuyung swasana reformis ing jaman pasca kamardikan, lan kepinginan lan kepinginan masa depan lan kabeh kekuwatan Yugoslav, sing pungkasane dibantu lan dibantu dening Raja lan oas
, ing taun 1939, dening wong Italia); pangarepan iki, sanajan adoh saka rampung, ngidini pujangga nutup nganggo tembung sing padha karo wiwitan, ing kahanan sing padha, nanging kanthi semangat, semangat maneh.