J. J. Thomson (1881) ngakoni yèn badan kang diisi daya luwih angèl diprelokaké tinimbang badan kang ora diisi daya. Lapangan èlèktrostatik tumindak kaya-kaya nambah "massa èlèktromagnètik" marang massa mekanik badan. Miturut Thomson, èlèktromagnètik energi cocog karo massa tartamtu. Iki diinterpretasikaké minangka sawetara wujud induktansi dhéwé saka medan èlèktromagnètik. Dhèwèké uga nggatèkaké yèn massa awak ing obah mundhak kanthi kuantitas kang tetep. Karya Thomson diterusaké lan disempurnakaké déning FitzGerald, Heaviside (1888), lan George Charles Frederick Searle (1896, 1897).
induktansi diri saka medan elektromagnetik