Teknologi mesin iki dikira bisa ngirim kaping pindho kekuwatan turbojets sadurungé nalika ngonsumsi siji-third kurang bahan bakar. General Electric wis ngrintis konsep nanging wis setya ngembangake mesin kanggo C-5 Galaxy lan ora mlebu ing pasar komersial nganti mengko. Pratt & Whitney uga nggarap prinsip sing padha lan, ing pungkasan taun 1966, Boeing, Pan Am lan Pratt & Whitney setuju kanggo ngembangake mesin anyar, sing dijenengi JT9D kanggo daya 747. Proyek kasebut dirancang kanthi metodologi anyar sing diarani analisis wit kesalahan, sing ngidini efek kegagalan bagean siji bisa ditliti kanggo nemtokake ing sistem liyane. Kanggo ngatasi masalah keamanan lan penambahan, teknologi mesin kasebut kalebu desain struktural utama, sing ngidini nggedhekake kaping pindho kaping pindho kaping pindho, nalika pesawat kasebut diwiwiti ing taun 1969 "Dadi tantangan finansial nalika desain anyar diwenehake dening perusahaan kasebut amarga wis nambahake rong puluh persen saka total wektu pangiriman pesawat kanthi cepet. Nalika ngrancang pesawat anyar, perusahaan kasebut menehi jeneng "Pengembangan pesawat anyar" amarga wis ngetrapake piranti papat-bagean kanthi cepet lan ngetrapake papat-bagean kanthi cepet.
ngijini kanggo operate saka bandara ana