Ing taun 1963, Angkatan Udara Amerika Serikat miwiti serangkaian proyek studi babagan pesawat transportasi strategis sing gedhe banget. Sanajan C-141 Starlifter dikenalake, para pejabat percaya manawa pesawat sing luwih gedhe lan luwih bisa dibutuhake, utamane kanggo nggawa kargo sing ora bakal pas ing pesawat sing ana. Panaliten kasebut nyebabake syarat awal kanggo Sistem Logistik CX-Bobot (CX-HLS) ing wulan Maret 1964 kanggo pesawat kanthi kapasitas muatan 180,000 pon (81,600 kg) lan kacepetan Mach 0.75 (500 mph utawa 800 km / h), lan jangkauan tanpa bahan bakar 5,000 mil laut (9,300 km) kanthi muatan 115,000 pon (52,200 kg). Muatan muatan kasebut kudu jembar 17 kaki (5.18 m) kanthi 13.5 kaki (30 m) lan 100 kaki dawa kanthi lawang ing ngarep lan mburi. Ing taun 1965, General Douglas & Lockheed, Lockheed & Whitney, lan General Electric menehi proposal kanggo desain pesawat anyar sing bisa mbukak ing sisih ngarep, nalika Boeing, Boeing, lan Lockheed entuk kontrak anyar kanggo nambah daya ing sisih ngarep, "ingkang bakal bisa ngatasi masalah iki kanthi nggunakake mesin Boeing, Douglas lan Pratt & Whitney, nalika desain anyar teka ing taun 1964".
Boeing, Douglas, lan Lockheed