Kammala wannan jumlar: A shekara ta 1919, Sarki Hussein ya ki amincewa da yarjejeniyar Versailles. Bayan Fabrairu, 1920, Birtaniya ta daina biyan tallafi a gare shi. A watan Agusta 1920, kwana biyar bayan sanya hannu kan Yarjejeniyar Sèvres, wanda a hukumance ya amince da Masarautar Hejaz, Curzon ya nemi Alkahira ta ba da sa hannun Hussein ga yarjejeniyoyin biyu kuma ya yarda ya biya £ 30,000 dangane da sanya hannu. Hussein ya ƙi kuma a cikin 1921, ya bayyana cewa ba za a iya tsammanin ya "saka sunansa a kan takaddar da ke ba da Falasdinu ga Zionists da Siriya ga baƙi". Bayan taron Alkahira na 1921, an aika Lawrence don ƙoƙarin samun sa hannun Sarki ga wata yarjejeniya da kuma zuwa Versailles da Sèvres, ana ba da tallafin £ 60,000 na shekara-shekara; wannan yunƙurin kuma ya gaza. A cikin 1923, Birtaniyya ta sake yin wani yunƙuri don warware batutuwan da ba a warware su ba tare da Hussein kuma har yanzu, yunƙurin ya ci gaba, Hussein ya ci gaba da ƙin amincewa da Yarjejeniyar Balfour ko kowane umarni da ya ɗauka a matsayin yankinsa. A watan Maris na shekarar 1924, bayan da aka yi la'akari da yiwuwar cire wannan labarin daga yarjejeniyar, gwamnati ta dakatar da duk wani tattaunawar; a cikin watanni shida sun janye goyon bayansu ga abokinsu na tsakiya na Larabawa Ibn Saud, wanda ya ci gaba da yin amfani da shi a matsayin mai ba da shawara ga gwamnatin Saudiyya.
Ka yi nasara da masarautar Hussein.