1920 оны эхээр Султанов Арменийн Үндэсний Зөвлөлд ультиматум тавьж, бүс нутгийг Азербайжаны удирдлагад оруулахаар хүчин чармайлтаа эрчимжүүлсэн. 1920 оны эхээр Парисын энх тайвны чуулганаар Азербайжанд Карабагт "de facto" эзлэх эрхтэй гэж хүлээн зөвшөөрсөн. Гэвч чуулган Карабахын талаар эцсийн шийдвэр гаргахгүйгээр дууссан тул Султанов бүс нутгийг Азербайжанд нэгтгэх шаардлагыг тавьсан орон нутгийн шийдлийг дэмжсэн юм. Тэрээр Ханкенди дахь гарнизоны хэмжээг нэмэгдүүлж, удирдах зөвлөлийнх нь зөвшөөрөлгүйгээр цэргүүдээ эргэлтэд оруулжээ. Карабах дахь үндэстэн хоорондын зөрчил дахин нэмэгдсэн бөгөөд тухайн оны хоёрдугаар сард Азербайжаны цэргүүд Ханкенди хотод хэд хэдэн арменичдийг хэлмэгдүүлж, хөнөөж, ойр орчмын бүс нутгийг дээрэмджээ. Гуравдугаар сарын эхээр Карабахын армянчуудын төлөөлөгчид Шош тосгонд уулзаж, Азербайжантай нэгдэх боломжийг үгүйсгэсэнээс хойш Султанов Карабахын хяналтаа чангатгахыг эрмэлзсэн: Армянчуудад зөвшөөрөлгүйгээр Шуша хотоос гарахыг хориглосон, Азербайжаны цэргүүдийг армянчуудын гэрт байрлуулсан, хуучин Оросын армийн армийн ахмад дайчдыг цэргийн үйл ажиллагаанд оролцохгүй байхын тулд бүртгүүлэхийг тушаасан, мөн Карабахын армянчууд болон Зангезурын бүс нутгийн хоорондын холбоог тасалж, хэд хэдэн армян тосгоныг устгах төлөвлөгөө гаргасан. 1920 оны 3-р сард Арменийн хүн амын олон нийтийг хөнөөх үйл ажиллагаа
Шушагийн цуглаан.