Дараах үгийг дуусгах: Османы эзэн хаан Сүлейман I нь 1537 онд аймгийн орчмын олон тосгоныг устгасан эсвэл эзлэн авсан боловч тус бүс нутгийг эзлэн авах боломжгүй болсон. Османчууд оршин суугчдад орон нутгийн өөрөө удирдах эрх, зэвсэг барьж явах эрх, татвар төлөхөөс чөлөөлөгдөх эрх, өөрийн далбааар Османы ямар ч боомт руу нэвтрэх эрх, дайны үед цэргийн алба хаах эрх зэргийг олгох замаар тохиролцоо хийх шаардлагатай гэж үзсэн. Гэсэн хэдий ч тусгай эрхтэй байсан хэдий ч Химриотчууд дараах мөргөлдөөнүүдэд бослого гаргасан: Османы-Венецийн дайн (1537-40), Османы-Венецийн дайн (1570-73),
Морейн дайн (1684<unk>99), Османы Венийн дайн (1714<unk>18) болон 18-р зууны Орос-Туркийн дайн. Нөгөө талаас, Османы буцаан төлөөлөгчид тус бүс нутгийг хүн амгүй болгосон бөгөөд энэ нь хүчээр исламын шашин шүтлэгтэй болгоход хүргэсэн бөгөөд эцэст нь 18-р зууны үед энэ бүс нутгийн христийн хүн амыг Химаре хот болон зургаан тосгоноор хязгаарласан юм. Үүнээс гадна химариотчууд арьс, шашин шүтлэгийн улмаас ойр орших албан овог Лабсчуудын довтолгоонд өртдөг байжээ. Нэг удаа 1577 онд Химарегийн хошууч нар Османчуудтай тулалдах амлалтаар Папаас зэвсэг, хэрэгсэл гуйжээ. Тэд бас "хүн амын дийлэнх нь грек, франк хэл мэддэггүй байсан" тул, Дорнодын православыг хадгалж үлдэх нөхцөлд, шашны ёс заншлаа Ромд шилжүүлнэ гэж амласан юм. Европын удирдагчдад бичсэн янз бүрийн захидалд Химариотчууд нэгэн цагт Их Александр, Эпирийн Пирр, Скандербег зэрэг удирдагчдын удирдлагад байсан гэж мэдэгдэж байсан бөгөөд тэдэнтэй хамт Химариотчууд түүхэн дурсамжийг бүрдүүлж байжээ. Химаротчууд хамгийн их дурдсан хүн бол Скандербег юм.