Дараах үгсийг дуусгах: Австралиагийн Антарктид аялалын удирдагч, зохион байгуулагч Дуглас Моусон Гренландын 50 нохойг авч явахыг шийджээ. Моусон нохойг понид илүү дуртай байсан учир нь тэд зөвхөн өөрийн биеийн жинээс арай илүү ачаалалтай байсан ч тэдний хоол хүнс нь Антарктидын амьтны мах болон шаардлагатай бол бусад нохойн махтай нэмж болно. Тиймээс тэднийг экспедицээр дамжуулан үзүүлэхэд понид шаардагдах их хэмжээний махыг импортлох шаардлагагүй байв. Mawson нохойн сэтгэл хөдөлгөөнд гайхсан байсан
"Нимрод" экспедицийн үед тэр Эрнест Шаклтоныг Антарктид руу хамт явсан. Шаклтон болон Роберт Фалкон Скотт нар аль аль нь нохойн морьд илүү давуу талтай гэдэгт эргэлзэж байв. Амундсен болон Арктикийн анхдагч Фридтжоф Нансен хоёр нохойг хойд бүс нутагт хэрхэн ашиглах талаар Англи судлаачдыг буруу ойлгосон гэж үзжээ. Амундсен нь Хойд хагаст нохойг хэрхэн ашиглах талаар амжилттай ажиллаж, нохойг морьтой харьцуулахад харьцангуй хялбар, ялангуяа унасан нохойг ихэвчлэн амархан олж авах боломжтой, харин унасан морь нь ихэвчлэн алдагдсан газарт нохойг харьцангуй хялбар ашиглахыг онцолжээ. Норвегичууд нохойн талаар ихээхэн ашигтай ханддаг байсан; тэд амьтдад хайр сэтгэлтэй байж чаддаг ч, хэрэглээгүй болсон үедээ тэдний амьд үлдэх талаар бага бодож байсан. Скот өөрийн "Дискавери" экспедицэнд нохойг ашиглаж байсан бөгөөд өмнөд зүгт аялахдаа бүгдийг нь алах ёстой болсондоо маш их харамсаж байсан юм. Гэсэн хэдий ч нохойн талаарх түүний хандлага нь Амундсен болон Моусоныхтай төстэй байв: