Дараах үгийг дуусгах: Зарим эрдэмтэн судлаачдын үзэж байгаагаар, IV зууны үед Готын хаан Эрманарикийн эзэнт гүрний ард түмний дунд Готын зохиолч Жордан "Гетика"-д дурдсан хоёр овог Марийн ард түмэнд зүйрлэж болно. Гэсэн хэдий ч "Imniscaris" (эсвэл "Sremniscans") -ийг "Cheremis", "Merens" -ийг "Mari" -тэй холбох нь маргаантай байдаг. Маричуудын талаарх анхны баталгаатай тэмдэглэл нь 10-р зууны Хазарын эх сурвалжуудаас ирсэн бөгөөд тэд "цармис" (= "Черемис") нэртэй байдаг. Тухайн үед Мари суурьшсан газар нь Волгийн эрэгт оршдог байжээ. 13-р зуунд Маричууд Алтан Ордын нөлөөгөөр орж, 1443 онд Казань хант улсын харьяанд оржээ. Энэ хугацаанд маричууд эрх баригч татар, Волгийн булгарчуудтай соёлын хувьд нэгдэж, мари хэлэнд турк хэлний лексик, грамматикийн нөлөө үзэгдсэн байна. 1552 онд Мари мужийн нутаг дэвсгэрийг Оросын
Оросууд Иван Гарамшигчийн удирдлага дор Казань хотыг байлдан дагуулсан. Зарим Марис (бараг голдуу Хилл Марис) Оросуудын байлдан дагуулалтад тусласан боловч Марисчуудын дийлэнх нь "Черемисийн дайн" гэж нэрлэгддэг байлдаанд тулалдаж байв. 16-р зууны сүүлчээр эсэргүүцэл дуусч, Маричууд ихээхэн хохирол амссан байна. Оросын нүүдэлчдийн ирц ихсэж, 1700 оноос эхлэн Христийн шашинтнуудаас зайлсхийхийн тулд Марис одоогийн Башкортстаны зүүн хэсэгт суурьшсан байна. Дараагийн хэдэн зуун жилийн хугацаанд царийн Оросын үед Маричууд уламжлалт Христийн шашин шүтлэгтээ эргэн ирэхээр уламжлал болон соёлын шинж чанарыг нь хадгалж чаджээ.