Санкт-Петербургийн протоколыг ихэвчлэн Конгрессийн системийн төгсгөл гэж нэрлэдэг. Учир нь энэ нь Санкт-Петербургийн конгресс (1825) -ийн Османы эсрэг Грекын тусгаар тогтнолын дайны асуудлыг шийдвэрлэхэд бүтэлгүйтсэн юм. Орос улс Хар тэнгис болон Балканд нутаг дэвсгэр, нөлөө эзэмших, Османы эзэнт гүрний шашинтнуудын дор байсан Зүүн Православ христиануудыг хамгаалахын тулд Грек улсын тусгаар тогтнолыг дэмжсэн бөгөөд бусад гүрнүүдийн бослогыг дотоод асуудал болон статус квог дэмжих хүсэлтийг эсэргүүцэж байв. Орос, Их Британи хоёр талын хэлэлцээр байгуулж, Османы эзэнт гүрний доторх Грек автономитой мөргөлдөөн дуусахын тулд шаардлагатай бол дайны аргаар төлөвлөгөөгөө хэрэгжүүлэхээр болсон юм. Бусад Их гүрнүүд энэхүү протоколд санал асуулга явуулагдаагүй бөгөөд Франц хожим нэгдэн орсон ч Австри, Прусс нь протоколд эсэргүүцэж, Европт тавихыг хүссэн консерватив, үндэсний эсрэг тогтвортой байдалд заналхийлж байв. Османчууд ч мөн энэхүү протоколыг Улаанбаатар хотод ялагдал хүлээсэнээс хойш хүлээн зөвшөөрөөгүй.
Их Британи, Франц, Орос, Грекийн цэргүүд Навариногийн тулалдаанаар тэднийг хэлэлцээрийн ширээний ард суух арга хэмжээ авчээ.