1260 онд монголчууд Иордан голыг дайрсан тухай мэдээ ирсэний дараа Султан Кутуз болон түүний цэргүүд зүүн өмнөд зүгт, Изреелийн хөндий дэх "Голиатын булаг" (араб хэлээр "Айн-Жалут" гэж нэрлэгддэг) -ыг зорьжээ. Тэд Монголын 20000 орчим цэргийг
Айн Жалутын тулалдаан болж, олон цагийн турш тасралтгүй тулалдсан. Мамлюк удирдагч Байбарс Монголын цэргийг дагахын тулд ихэвчлэн "хүсэж зугтах" арга хэрэглэв. Байбарс, Кутуз нар цэргийнхээ ихэнх хэсгийг ууланд нууж, монголчуудын довтолгоог хүлээжээ. Монгол удирдагч Китбука Байбарс болон түүний цэргүүд байнга зугтаж байсантай холбогдуулан санаа зовоож, зугтаж буй египетчдийн зам дээр бүх цэргүүдээрээ урагшлах шийдвэрийг гаргажээ. Монголчууд ууланд хүрэхэд Египетчүүд нуугдаж байсан газраасаа гарч ирсэн бөгөөд нуугдсан цэргүүд нь тэднийг талуудаас цохиж, Кутуз монголчуудын өмнөөс довтолж байхад монголчууд дайсны хүчээр тойрон байсан юм. Египетийн цэргийн тоо 24000-120000 байсан гэж үздэг. Монголын цэргүүд хохироос ангид болж, түр зуурын хувьд ч амжилттай эсэргүүцсэн боловч тэдний тоо толгой маш бага байсан тул ялагдал нь саадгүй байсан юм. Китбука тэргүүтэй бүс нутагт үлдсэн бараг бүх монгол цэрэг тэр өдөр амиа алдсан эсвэл баривчилсан. Айн Жалутын тулалдаан бол монголчуудын байлдан дагуулж буй үйл явдлын гол үе юм.