Энэтхэгийн хуваагдал нь 1947 оны наймдугаар сарын 14-нд албан ёсоор хүчин төгөлдөр болсон бөгөөд Бенгал (Зүүн Пакистан, одоо Бангладеш) болон Панжаб (Баруун Пакистан, одоо Пакистан) мужуудыг хувааж, тусдаа үндэстэн (Энэтхэгийнхээс) бий болгосон нь Пакистан хөдөлгөөнөөр тодорхойлогдсон бөгөөд энэ нь "Хоёр үндэстний онол"-ийг дэмждэг. Энэ нь шашин шүтлэгт ялгааны улмаас шашин шүтлэгтнүүд болон хиндууд үндэстнийг хамтдаа хадгалах боломжгүй бөгөөд энэ нь эвлэрүүлэхэд хэтэрхий хэцүү эсвэл зарим тохиолдолд харилцан санал нэгдэхэд хүрэх боломжгүй юм. Энэхүү хуваагдал нь олон нийтийн зөрчил үүсгэсэн бөгөөд удалгүй Кашмир (Британийн засаглалын дор байсан, Энэтхэгийн Доминион болон Пакистаны Доминион хоёуланд нь бүрэн эрхтэй хэмээн нэрийддэг байсан) нутаг дэвсгэрийн талаарх томоохон маргаан хоёр хөрш улсын хооронд өргөн цар хүрээтэй дайнд хүргэсэн юм. Энэтхэг, Пакистан хоёр тусгаар тогтнолоо олж авснаас хойш дөрвөн удаа (1947, 1965, 1971, 1999) хоорондоо зэвсэгт мөргөлдөөнд оролцсон бөгөөд бүгд Кашмир дахь маргаанаас үүдэлтэй байсан.
1971 оны дайн. Гэсэн хэдий ч хоёр улсын хооронд хоёр талын худалдаа, спортын арга хэмжээг сурталчлах, Энэтхэг, Пакистаны иргэдэд хилийг тайван өнгөрөөх, Самжоута Экспресс болон Дели-Лахорын хоёр улсын автобусны чиглэлээр үйлчилгээ үзүүлэх боломжийг олгох зарим дипломат хүчин чармайлт амжилттай болж байна. 1972 оны Шимла хэлэлцээр болон дараагийн хоёр талын хэлэлцээрүүд нь хоёр улс Кашмирын мөргөлдөөнд энх тайван шийдэл олох, худалдаа, эдийн засгийн хамтын ажиллагааг дэмжих үүрэг хүлээсэн юм.