1453 онд Константинопол Османы эзэнт гүрний гарт оржээ. Дорнодын христианууд Константинополиос зугтаж, Грекийн гар бичмэлүүдийг авч явсан нь энэ үед Барууны орнуудын уран зохиолын сэргэн мандалтыг бий болгосон хүчин зүйлүүдийн нэг юм. Османы засаг захиргаа эзэнт гүрний христосын хүн амтай харьцахдаа Исламын хуулийг дагаж мөрддөг байв. Христиануудыг номын ард түмэн гэж албан ёсоор хүлээн зөвшөөрдөг байсан. Иймд, сүмийн хуулийн болон шашин шүтлэгийн зохион байгуулалт нь ихээхэн зөрчигдсөнгүй бөгөөд түүний удирдлага нь үйл ажиллагаагаа үргэлжлүүлэн явуулж байв. Хаанч Мехмет хийснийг хамгийн түрүүнд хийсний нэг нь сүмийн шинэ патриарх Геннадий Шолариус сонгохыг зөвшөөрсөн юм. Гэсэн хэдий ч, шүтлэг, шашны байгууллагын эрх чөлөө зэрэг эдгээр эрх, давуу эрх нь ихэвчлэн зарчмын хувьд батлагдсан боловч бодит байдал дээр ихэвчлэн нийцдэггүй байв. Христиануудыг хоёрдогч зэрэглэлийн иргэн гэж үздэг байсан бөгөөд тэдний өмчлөж байсан хууль ёсны хамгаалалтыг султан болон хаант хааны эрх мэдэлтнүүд л шийддэг байв. Ойролцоогоор мянга жилийн турш Христийн шашны сүм байсан Агиа Софиа болон Парфенон хийдийг шашинд хувиргажээ. Христийн шашинтнуудыг хүчирхийлэн хавчлагад оруулж байсан нь ердийн үзэгдэл байсан бөгөөд энэ нь Армени, Ассирийн,
Грекийн геноцид.