Шинэ Гранадын мужууд нь 1810 оноос хойш Испаниас тусгаар тогтносон. Венесуэлийг тайвшруулж, Шинэ Гранадаг эргүүлэн авахын тулд Испани 1815 онд Шинэ Дэлхийд илгээсэн хамгийн том зэвсэгт хүчийг зохион байгуулсан бөгөөд 10,500 цэрэг, бараг 60 хөлөг онгоцтой байв. (Хэлэх
Шинэ Гранадагийн Испанийн эргэн эзэмшил). Хэдийгээр энэ хүч нь Шинэ Гранада шиг тусгаар тогтнолын төлөөх бүс нутгийг эргүүлэн авахын тулд чухал ач холбогдолтой байсан боловч цэргүүд нь эцэст нь Венесуэла, Шинэ Гранада, Кито, Перу руу тархсан бөгөөд тропикийн өвчнөөр хохирч, дайны нөлөөллийг багасган байв. Хамгийн чухал нь, роялист цэргийн ихэнх хэсэг нь хойгийн цэргүүдээс биш, Испанийн америкчуудаас бүрддэг байв. Бусад испани америкчууд бол дунд зэргийн үзэл баримтлагчид байсан бөгөөд хэвийн байдлыг сэргээхэд ямар үр дүн гарахыг хүлээхээр шийдсэн байна. Үнэн хэрэгтээ Шинэ Испани, Төв Америк, Кито хотуудын нутгийн засаг дарга нар орон нутгийн нийгэмтэй зөрчилдөхийг урьдчилан сэргийлэх зорилгоор сонгогдсон үндсэн хуулийн "ayuntamientos"-ийг хэд хэдэн жил байлгах нь зүйтэй гэж үзсэн. Гэсэн хэдий ч Атлантын хоёр талын либералчууд Үндсэн хуулийн засаглалыг эргүүлэн татахын тулд хуйвалдаж, 1820 онд амжилтад хүрсэн юм. Атлантын тэнгисийн хамтын ажиллагааны хамгийн гайхалтай жишээ бол Франциско Хавьер Минагийн 1816-1817 онд Техас болон Мексикийн хойд хэсэгт хийсэн экспедиц юм.