Дараах үгийг дуусгах: 1826 онд Британийн Бирмэд авсан ялалтаар Тайландын цэргийн түүхийг Европын колониализмын аюул давамгайлж байсан зуун жилийн үеийг эхлүүлсэн. Гэхдээ анх Сиамчуудын санаа зовоо нь уламжлалт өрсөлдөгч Бурма болон Вьетнамд төвлөрсөн хэвээр байв. Сиам улс 1826 онд Британийн эсрэг Бурмаг дэмжиж оролцож байсан боловч түүний муу амжилт нь Чао Анувонгийн Корат руу гэнэтийн довтолгоонд хүргэсэн юм. Эмэгтэй Могийн эсэргүүцэл түүнийг соёлын баатар, хоёр жилийн дараа генерал Бодиндечагийн ялалт нь түүнийг Тайландын цэргийн түүхэн дэх томоохон дүрээр тогтоосон юм. Түүний амжилттай кампанит нь
Сиам-Вьетнамын дайн (1841-1845) нь Камбожийн талаар Сиамын эрх мэдлийг дахин баталгаажуулсан юм. 1849 онд Мьянмагийн хүчийг сулруулснаар Мьянмагийн хяналтад байсан Кенгтунг, Чианг Хунгийн Шань улсуудын дунд бослого гарсан. Чианг Хунг Сиам улсаас олон удаа дэмжлэг хүссэн бөгөөд эцэст нь Сиам улс 1852 онд цэрэг илгээж хариу өгчээ. Хойд нутгийн уулархаг нутагт тулалдаж байсан хоёр арми хоёулаа бэрхшээлтэй тулгарч, 1855 он хүртэл Сиамчууд Кенгтунг хүрч чадсан боловч маш их хүндрэл, Сиамчуудын нөөц баялгийн хомсдол нь эцсийн эцэст тэдний буцаан татгалзахад хүргэсэн юм. Эдгээр дайн нь уламжлалт арга барилаар үргэлжилсээр байсан бөгөөд энэ үеэр хөнгөн артиллерийн зэвсэг тээгч дайны арсланг талбайд байрлуулж байснаар байлдааны шийдвэрлэх хүчин зүйл болдог байв. Үүний зэрэгцээ 1830-1860-аад оны хооронд Их Британи, дараа нь Францтай хийсэн Анх, Хоёрдугаар Опийн дайнд Хятадын цэргийн дутагдал нь Сиамыг 1850-аад онд Хятадын эрх мэдлийг үгүйсгэхэд урамшуулжээ. Гэсэн хэдий ч Сиам нь Европын гүрнүүдийн цэрэг, худалдааны дарамтын дор байсан бөгөөд 1851 онд үхэх үедээ хаан Рама III: "Бид Бирм, Вьетнамтай дахиж дайн хийхгүй. Бид зөвхөн Барууны улсуудтайгаа л тэдгээрийг хийх болно".