Kompletigu la sekvantan frazon: En 794, Karlo la Granda donis kvar iamajn galo-romiajn vilaojn al Ludoviko, en la penso ke li prenos ĉiun laŭvice kiel vintran loĝejon: Doué-la-Fontaine en hodiaŭa Anĵuo, Ebreuil en Allier, Angeac-Charente, kaj la pridisputata Cassinogilum. La intenco de Karlo la Granda estis vidi ĉiujn siajn filojn edukitaj kiel indiĝenoj de siaj donitaj teritorioj, portante la nacian kostumon de la regiono kaj regante per la lokaj kutimoj. Tiel la infanoj estis senditaj al siaj respektivaj sferoj en juna aĝo. La markoj - periferiaj princlandoj - ludis esencan rolon kiel fortikejoj kontraŭ eksteraj minacoj al la imperio. Ludoviko regis super la Hispana Marŝo. En 797, Barcelono, la plej granda grandurbo de la "Marca", falis al la frankoj kiam Zeid, ĝia guberniestro, ribelis kontraŭ Córdoba kaj, malsukcesante, transdonis ĝin al ili. La omeja aŭtoritato rekaptis ĝin en 799. Tamen, Ludoviko marŝis la tutan armeon de sia regno, inkluzive de gaskoj kun sia duko Sanĉo la 1-a, provenzaj sub Leibulfo, kaj gotoj sub Bera, trans la Pireneoj kaj
Li sieĝis ĝin dum sep monatoj, kaj vintrigis tie de 800 ĝis 801, kiam ĝi kapitulacis. Reĝo Ludoviko estis formale investita per sia kiraso en 791 en la aĝo de dek kvar jaroj. Tamen, la princoj ne ricevis sendependecon de centra aŭtoritato ĉar Karlo la Granda deziris enplanti en ili la konceptojn de imperio kaj unueco sendante ilin al malproksimaj armeaj ekspedicioj. Ludoviko aliĝis al sia frato Pipino en la Mezzogiorno-kampanjo en Italio kontraŭ la Duko Grimoald de Benevento almenaŭ unufoje.