La sekvan novembron, parolante al la Ĉambro de Deputitoj, Mordini denuncis registaran malobservon en efika parolado, kiu kontribuis al la falo de la registaro de Rattazzi. Sed estis absolute neniu indiko de iu ŝanĝo al lia nun firma kredo je la konstitucia monarkio de Italio, kaj estis neniu foriro de lia daŭra kredo je la ebleco de pli proksima kunlaboro inter Garibaldi kaj la reĝo. Ĝuste tio igis lin, dum 1863 kaj 1864, teksi reton de ligoj kun kelkaj hungaraj kaj polaj elmigrantoj, kaj subteni la ribelon, kiu eksplodis en Pollando
en januaro 1863. Laŭ la juĝo de Mordini, la kondiĉoj estis maturaj por sukcesa interveno de alia Garibaldi-gvidita volontularmeo. Li vidis la eblecon ke sukcesa ribelo en Pollando povus konduki al pliaj teritoriaj perdoj de la malamata aŭstra imperio implikanta Hungarion kaj - de speciala signifo por italaj naciistoj - la regionon Veneto, kiu, malgraŭ sia mediteranea historio kaj heredaĵo, restis sub aŭstra kontrolo ĝis 1866. Tiuj intrigoj kaj esperoj montriĝis vanaj. Ili interplektiĝis kun la provoj de Mordini persvadi Garibaldi akcepti la gvidadon de politika partio kun "konstitucia demokrata stampo": li traktis siajn ideojn kun Garibaldi en aprilo 1864, dum triumfa vizito, kiun la viroj entreprenis al Londono (kie itala unuigo estis rigardata kiel afero por multe da festado de la politika klaso, kaj Garibaldi ĝuis heroan statuson). Garibaldi malaprobis la proponojn de Mordini kaj Mordini, jam forlasinte sian aliĝon al la "ekstrema" demokrata maldekstra flanko de politiko, fariĝis pli firme devigita al la tagordo de la ĉefa politika centro. En novembro 1864 li voĉdonis en la Deputitinstanco en favoro de movado de la ĉefurbo de Torino al Florenco: la movo estis efektivigita senprokraste, dum 1865.