Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Pasaĝo: Lord Orford estis sukcedita kiel ĉefministro fare de Lord Wilmington en administracio kies vera kapo estis Lord Carteret. Komisiono estis kreita por esplori la ministerion de Walpole sed neniu granda indico de delikto aŭ korupto estis malkovrita. Kvankam jam ne membro de la kabineto, Orford daŭre konservis personan influon kun George II kaj ofte estis sinkronigita la "Ministro malantaŭ la kurteno" por tiu konsilo kaj influo. En 1744 li sukcesis certigi la forigon de Carteret kaj la nomumon de Henry Pelham, kiun li konsideris politika protektito. Li konsilis al Pelham uzi sian sidlokon en la Burĝĉambro por funkcii kiel ponto inter la Reĝo kaj la Parlamento, ekzakte kiel Walpole faris. Dum tiu tempo, Walpole ankaŭ faris du intervenojn en la Lordoj. La unua estis en januaro 1744 en la debato pri la hanovraj soldatoj estantaj tenitaj en brita salajro. Walpole malhelpis ilin perdi la soldatojn. En lia dua interveno, Walpole, kun timo de jakobit-inspira invado en februaro 1744, faris paroladon pri la situacio. Frederiko, princo de Kimrujo, kutime malamika al Walpole, varme akceptis lin en sia kortego la sekvan tagon, plej verŝajne ĉar la trono de lia patro, kaj la estonteco de la tuta Hanovra dinastio, estis en risko de la Stuart Pretendanto. Kune kun liaj politikaj interesoj en siaj lastaj jaroj, Walpole ĝuis la plezurojn de la ĉasado. Reveninte al sia ĵus rekonstruita kampara sidloko en Houghton, Norfolk, tiaj amuziĝoj estis neigitaj al li pro "malgaja vetero". Li ankaŭ ĝuis la belecojn de la kamparo. Lia arta kolekto donis al li specialan plezuron. Li elspezis multan monon en la 1720-aj jaroj kaj 1730-aj jaroj por konstrui kolekton de malnovaj majstroj el la tuta Eŭropo. Lia sano, neniam bona, rapide malboniĝis fine de 1744; Orford mortis en Londono en 1745, en la aĝo de preskaŭ sesdek naŭ jaroj; li estis entombigita en la paroĥa preĝejo de St Martin en Houghton, Norfolk. Lia grafeco pasis al lia plej aĝa filo Roberto kiu estis en victurno sukcedita fare de lia nura filo...  Demando: Kiam Henry Pelham estis nomumita al la Burĝĉambro?
1744 -a