Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La Batalo de Cepeda en 1820, batalis inter la Centralistoj kaj la Federalistoj, rezultigis la "finon de la regulo de la Supera Direktoro". En 1826 Bonaero realigis alian centralizan konstitucion, kie Bernardino Rivadavia estis nomumita kiel la unua prezidanto de la lando. Tamen, la internaj provincoj baldaŭ ribelis kontraŭ li, devigis lian eksiĝon kaj forĵetis la konstitucion. Centristoj kaj Federalistoj rekomencis la civitan militon; ĉi-lasta triumfis kaj formis la Argentinan Konfederacion en 1831, gvidita de Juan Manuel de Rosas. Dum lia reĝimo li alfrontis francan blokadon (1838<unk>1840), la Milito de la Konfederacio
(1836-1839), kaj kombinita anglo-franca blokado (1845-1850), sed restis nevenkita kaj malhelpis plian perdon de nacia teritorio. Liaj komercaj restriktaj politikoj, aliflanke, kolerigis la internajn provincojn kaj en 1852 Justo José de Urquiza, alia potenca kaudilo, venkis lin el potenco. Kiel nova prezidanto de la Konfederacio, Urquiza leĝigis la liberalan kaj federacian 1853 konstitucion. Bonaero secesiis sed estis devigita reveni al la Konfederacio post esti venkita en la 1859 Batalo de Cepeda.