Kompletigu la sekvan frazon: La ŝajna samteamano de Pryce, Jean-Pierre Jarier, superis lin en la frua parto de la sezono 1975, ĉar la franca ŝoforo havis la novan Shadow DN5-aŭton, dum Pryce estis en la pli malnova DN3. Nur en la tria raŭndo, la, ke Pryce povis uzi DN5. La kvara vetkuro de la teamo de la sezono estis la ne-ĉampioneca Vetkuro de Ĉampionoj okazigita en Brands Hatch. Pryce kvalifikiĝis en pole-pozicio kaj, post malbona komenco, preterpasis Peterson kaj Jacky Ickx antaŭ ol fermi ok-sekundan interspacon al la vetkuro-gvidanto Jody Scheckter, kies motoro malsukcesis dum Pryce ĉikanis lin, lasante Pryce trairi kaj iĝi la unua kimro gajnanta vetkuron de Formulo 1. Pryce montris aliajn signojn de promeso dum la sezono, precipe en Monako kaj Silverstone kie li kvalifikiĝis en la unua vico de la grido, ĉi-lasta estante en pole position. Pryce ankaŭ atingis sian unuan Mondan Ĉampionecon podio fino, en ekstreme malsekaj kondiĉoj ĉe la kaj finis en la punktoj kvar pliajn fojojn. La plej alta el tiuj venis en
Germanio kie li finis kvara, malgraŭ la fakto ke dum li estis kuranta dua malantaŭ Carlos Reutemann, brulaĵo likis en la pilotejon de lia DN5 dum la finaj rondiroj ĉirkaŭ la Nürburgring, laŭdire "bruligante lian haŭton kaj preskaŭ blindigante lin per vaporoj". La kimro poste ricevis la "Prix Rouge et Blanc Jo Siffert-premion", nomitan laŭ la svisa Formula One-ŝoforo, por ĉi tiu atingo.