La translokigo de la katedralo favoris la urbiĝon de la zono, kiu, kun la konstruado de siaj muroj en 1155, kaj la fuzio de la tri antikvaj urbaj nukleoj (castrum, civitas kaj burgus), fariĝis la koro de la urbo. La placo, en la foresto de aliaj publikaj placoj kaj centroj de laika potenco, estis la sola publika spaco de la urbo dum la tuta Mezepoko. La katedralo estis konsekrita de papo Gelasio la 2-a en 1118, kaj de 1133 ĝi havis ĉefepiskopan rangon. Post la incendio de 1296, provokita de bataloj inter Guelfoj kaj Ghibellines, la konstruaĵo estis parte reestigita kaj parte rekonstruita. Inter 1307 kaj 1312 la fasado estis kompletigita, la kolonadoj estis rekonstruitaj kun kapiteloj kaj matroneoj. La belaj romiaj strukturoj restis netuŝitaj, kaj ankaŭ religiaj freskoj estis aldonitaj.
1155 Laŭ la leĝo