Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dum la premo por malkoloniigo pliiĝis, la forirantaj koloniaj registaroj provis transdoni potencon al moderaj kaj stabilaj lokaj registaroj devigitaj daŭrigi ekonomiajn kaj politikajn ligojn kun Okcidento. Politikaj transiroj ne ĉiam estis pacaj; ekzemple, perforto eksplodis en Anglophone Southern Cameroons pro nepopulara unio kun Francophone Cameroon sekvanta sendependecon de tiuj respektivaj nacioj. La Kongo-Krizo
la dissolvo de la Belga Kongo, post kiam la nova kongola armeo ribelis kontraŭ siaj belgaj oficiroj, rezultigante eliron de la eŭropa loĝantaro kaj mergante la teritorion en civitan militon, kiu furiozis dum la mez-1960-aj jaroj. Portugalio provis aktive rezisti al malkoloniigo kaj estis devigita batali kontraŭ naciismaj ribeloj en ĉiuj siaj afrikaj kolonioj ĝis 1975. La ĉeesto de signifaj nombroj da blankaj setlantoj en Rodezio malfaciligis provojn pri malkoloniigo tie, kaj la unua fakte eldonis unuflankan sendependecdeklaron en 1965 por antaŭenigi tujan transiron al plimulta regado. La sendependa blanka registaro retenis potencon en Rodezio ĝis 1979, malgraŭ embargo de Unuiĝintaj Nacioj kaj detrua civita milito kun du rivalaj gerilgrupoj subtenataj de la sovetianoj kaj ĉinoj, respektive.