Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - En la okazaĵo, ke Bonaparte supermanovris Beaulieu dum la Kampanjo de Montenotte. Post kiam la francoj vundis lian dekstran flankon en bataloj ĉe Montenotte kaj Dego
Beaulieu observis en mirigita neaktiveco kiam la francoj elbatis Sardinion el la milito ĉe la bataloj de Millesimo, Ceva, kaj Mondovì. Beaulieu retiris sian armeon malantaŭ la rivero Po, esperante ke la rivero haltigos la francan antaŭeniĝon. Sed Bonaparte marŝis okcidenten por transiri la riveron proksime de Piaĉenco, malantaŭ la aŭstra maldekstra flanko. La francoj venkis Anton Lipthay de Kisfalud ĉe la Batalo de Fombio la 7-9an de majo 1796. Rapide, Beaulieu retiris sian armeon orienten, forlasante forton sub Karl Philipp Sebottendorf por teni la ponton super la Adda Rivero ĉe Lodi. Bonaparte kaptis la ponton en la Batalo de Lodi la 10an de majo, forpuŝante Sebottendorf kun perdoj de 2,000 viktimoj kaj 14 pafiloj. La aŭstroj forlasis la duklandon de Milano kaj retiriĝis al la rivero Mincio. Malgranda malvenko en la Batalo de Borghetto la 30an de majo devigis Beaulieu forlasi la Mincio-linion kaj retiriĝi norden al Tirolo. Antaŭ ol foriri el la valo Po, li postlasis fortan garnizonon en la fortikaĵo de Mantuo. La Sieĝo de Mantuo iĝus la fokuso de multaj bataloj dum la resto de 1796. Dum la retiriĝo, Beaulieu malŝarĝis Lipthay de komando de la malantaŭo por retiriĝi tro rapide. Thomas Graham, angla observanto kun la Habsburg-armeo, notis ke Beaulieu ŝajnis atendi tro multe de siaj soldatoj, estis irita, kaj emis kulpigi la fiaskon de siaj planoj sur aliaj por ne konvene efektivigi siajn ordojn. Graham ankaŭ bedaŭris la "malgravan intrigon" inter la aŭstraj oficiroj.