Kompletigu la sekvan frazon: Post la falo de la Pola-Litova Respubliko en 1795, la plej granda parto de Litovio estis integrigita en la Rusa Imperio. La komencoj de industriigo kaj komerca agrikulturo bazita sur la reformoj de Stolypin, same kiel la forigo de la servuto en 1861, liberigis la kamparanojn kaj transformis ilin en migrantajn laboristojn. La premoj de la industriigo, de la malpermeso de gazetaro en Litovio,
ĝenerala malkontento, subpremado de religia libereco kaj malriĉeco instigis multajn litovanojn, precipe post la malsatkatastrofo en 1867-1868, elmigri de la Rusa Imperio al Usono daŭrante ĝis la ekapero de la Unua Mondmilito. La elmigrado daŭris malgraŭ la provoj de la caroj kontroli la limon kaj malhelpi tian drastan perdon de loĝantaro. Ĉar Litovio kiel lando ne ekzistis tiutempe, la homoj, kiuj alvenis al Usono, estis registritaj kiel polaj, germanaj aŭ rusaj; krome, pro la lingva malpermeso en Litovio kaj la tropezo de la pola lingvo tiutempe, iliaj litovaj nomoj ne estis transskribitaj same kiel hodiaŭ. Kiel rezulto, informoj pri litova enmigrado antaŭ 1899 ne estas haveblaj ĉar alvenantaj litovoj ne estis registritaj kiel litovoj. Nur post 1918, kiam Litovio establis sian sendependecon, la enmigrintoj al Usono komencis esti registritaj kiel litovoj. Tiu unua ondo de litovaj enmigrintoj al Usono ĉesis kiam la Usona Kongreso pasigis la Emergency Quota Act en 1921, sekvitan de la Enmigrado-Leĝo de 1924. La Enmigrado-Leĝo de 1924 celis limigi la Orientajn Eŭropanojn kaj Sudajn Eŭropanojn, kiuj komencis eniri la landon en grandaj nombroj komenciĝantaj en la 1890-aj jaroj.