Aldgate havis defensivajn funkciojn, kaj, inter ĝiaj fruaj 13-a kaj fruaj 17-ajarcentaj rekonstruoj, estis rompita nur dufoje. La unua okazis dum la Granda Ribelo.
en la somero de 1381, kiam miloj da ribeluloj el la ĉirkaŭa regiono, helpataj de sympatiantoj interne kaj ekstere, eniris la Urbon tra Aldgate. La dua rompo estis dum la Sieĝo de Londono, en la printempo de 1471, kiam soldatoj gviditaj de la Bastardo de Fauconberg perforte malfermis la pordegon. Laŭ Chaucer-akademiulo Paul Strohm, la atako estis nur sukcesa "de la dezajno de la defendantoj de [Aldgate]": post kiam kelkaj el la viroj de Fauconberg estis permesitaj eniri, la portiko de la pordego estis malaltigita por kapti ilin ene, kie ili estis prenitaj kaj mortigitaj".