Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La faraono estis la absoluta monarko de la lando kaj, almenaŭ teorie, plenan kontrolon de la tero kaj ĝiaj resursoj. La reĝo estis la supera armea komandanto kaj kapo de la registaro, kiu dependis de burokratio de oficialuloj por administri siajn aferojn. La administranto estis lia dua en komando, la veziro, kiu agis kiel la reprezentanto de la reĝo kaj kunordigis terenketojn, la trezoron, konstruprojektojn, la juran sistemon kaj la arkivojn. Sur regiona nivelo, la lando estis dividita en nekredeblaj 42 administraj regionoj nomitaj nomoj, ĉiu regata de nomarko, kiu respondecis al la veziro pri sia jurisdikcio. La temploj formis la spinon de la ekonomio. Ili ne nur estis domoj de kultado, sed ankaŭ respondecis pri kolektado kaj stokado de la riĉaĵo de la regno en sistemo de grenejoj kaj trezorejoj administritaj de inspektistoj, kiuj redistribuis grenon kaj varojn. Granda parto de la ekonomio estis centre organizita kaj strikte kontrolita. Kvankam la antikvaj egiptoj ne uzis monerojn ĝis la Malfrua periodo, ili uzis specon de mon-interŝanĝa sistemo, kun normaj sakoj de greno kaj la deben, pezo de ĉirkaŭ 91 gramoj (3 oz) da kupro aŭ arĝento, formante komunan denominatoron. Laboristoj estis pagitaj per greno; simpla laboristo eble gajnis 5 1⁄2 sakojn (200 kg aŭ 400 funt.) de greno monate, dum estro eble gajnis 7 1⁄2 sakojn (250 kg aŭ 550 funt.). Prezoj estis fiksitaj en la tuta lando kaj registritaj en listoj por faciligi komercon; ekzemple ĉemizo kostis kvin kuprajn debenojn, dum bovino kostis 140 debenojn. Greno povus esti interŝanĝita por aliaj varoj, laŭ la fiksita prezolisto. Dum la kvina jarcento a.K. moneroj estis enkondukitaj en Egiptujo el eksterlando. Komence la moneroj estis uzataj kiel normigitaj pecoj de altvalora metalo prefere ol vera mono, sed en la sekvaj jarcentoj internaciaj komercistoj komencis fidi je monfarado.  Demando: Kiel nomiĝis la persono, kiu havis plenan regadon?
faraono