Kompletigu la sekvan frazon: Africa Vetus ("Malnova Afriko"), la terteritorio de fenica Kartago (malglate korespondanta al la moderna nordorienta Tunizio), falis en romiajn manojn post la fina malvenko kaj detruo de Kartago ĉe la fino de la
Tria Punia Milito (146 a.K.). La fekundeco de ĝia grundo estis proverba inter la romianoj, multe pli granda ol ĝi estas hodiaŭ. La provinco estis loĝata (ĉ. 1,5 milionoj da loĝantoj, proksimume la sama kiel nuntempa Britio) kaj estis, antaŭ 50 a.K., la plej grava fonto de la grena provizo de la urbo Romo. Oni diris, ke Afriko provizis la romian loĝantaron per manĝaĵo dum ok monatoj de la jaro, dum Egiptujo provizis la restantajn kvar monatojn da provizo. La provinco estis lando de vastaj biendomoj ("latifundia") posedataj de forestantaj terposedantoj. Plinio la Maljuna diras, ke en la tempo de la imperiestro Nerono (regis 54-68), duono de ĉiuj kultiveblaj teroj en la provinco estis posedata de nur ses romiaj senatanoj. Ĝis 45 a.K., la resto de nordokcidenta Afriko estis organizita kiel du berberaj romiaj satelitaj ŝtatoj, Numidio (Tripolitanio, okcidenta Tunizio/orienta Alĝerio) kaj Maŭretanio (centra/okcidenta Alĝerio kaj Maroko).