Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La konstruado de la fortikaĵo estis plibonigita sub la Germana Imperio, kiu renomis ĝin Fort Goeben laŭ prusa generalo, kiu distingiĝis en la Batalo de Spicheren
la 6-an de aŭgusto 1870. Tuja germana konstruo temigis disigadon de kanonaj baterioj al flankaj pozicioj kaj plifortigado de protekto por personaro kaj municio kontraŭ granatpafado. En 1885, novaj eksplodaĵoj kondukis al masiva pliiĝo en la eksplodema potenco de artilerioprojektiloj, la tiel nomata "crise de l'obus-torpille" ("torpedo-ŝelo-krizo"). Tiu evoluo igis senprotektitan artilerion kaj masonajn konstruaĵojn tute malnoviĝintaj, ĉar la novaj konkoj povis facile detrui masonajn strukturojn. En respondo, konkreta kaj tera ŝirmejo estis uzita en novaj fortikaĵoj, kaj pli malnovaj fortikaĵoj estis plifortikigitaj sub la novaj principoj. En 1885 programo de plifortikigo kovris kelkajn kritikajn areojn de Queuleu per betono kaj provizis pli bonajn infanteriojn. Kiel frua fortikaĵo, Queuleu havas relative malmultajn subterajn trairejojn kompare kun la fortikaĵoj "Moselstellung" de la 1890-aj jaroj, sed havas kontraŭminajn trairejojn etenditajn de la fronto de la fortikaĵo.