Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En novembro 1913, Tagore eksciis, ke li gajnis la Nobel-premion pri literaturo de tiu jaro: la Sveda Akademio aprezis la idealisman kaj por okcidentanoj alireblan naturon de malgranda korpo de lia tradukita materialo temigis la 1912-an Gitanjali: Song Offerings. Al li estis premiita kavalireco de reĝo Georgo la 5-a en la naskiĝtago-honoroj de 1915, sed Tagore rezignis pri ĝi post la masakro de Jallianwala Bagh en 1919. Renoncante la kavalirecon, Tagore skribis en letero adresita al Lord Chelmsford, la tiama brita vicreĝo de Barato, "La neproporcia severeco de la punoj kaŭzitaj al la malfeliĉuloj kaj la metodoj de ilia plenumo, ni estas konvinkitaj, estas sen paralelo en la historio de civilizitaj registaroj... La tempo venis kiam honoraj insignoj igas nian honton okulfrapa en sia nekongrua kunteksto de humiligo, kaj mi por mia parto deziras stari, senigite de ĉiuj specialaj distingoj, apud la viroj de mia lando.<unk> En 1921, Tagore kaj agrikultura ekonomiisto Leonard Elmhirst starigis la "Instituto por Rural Reconstruction", poste renomita Shriniketan aŭ "Abode of Welfare", en Surul, vilaĝo proksime de la aŝramo. Kun ĝi, Tagore serĉis moderi la Swaraj-protestojn de Gandhi, kiujn li foje kulpigis pri la perceptita mensa <unk> de brita Hindio kaj tiel finfine kolonia <unk>-malkresko. Li serĉis helpon de donacantoj, oficialuloj kaj akademiuloj en la tuta mondo por "liberigi vilaĝojn el la katenoj de senhelpeco kaj nescio" per "vigligado de scio". En la fruaj 1930-aj jaroj li celis ĉirkaŭan "anormalan kastan konscion" kaj netuŝeblecon. Li prelegis kontraŭ tiuj, li skribis pri la dalituloj en siaj poemoj kaj dramoj, kaj li kampanjis por malfermi la templon Guruvayoor al la dalituloj.  Demando: Kiam Tagore rezignis sian kavalirecon?
post la masakro de Jallianwala Bagh en 1919