Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: La Hepburn-Leĝo, kiu donis al la Interŝtata Komerca Komisiono (ICC) la potencon fiksi maksimumajn fervojajn tarifojn, iĝis leĝo en julio 1906. Tio senvalorigis la valoron de fervojaj valorpaperoj. Inter septembro 1906 kaj marto 1907, la borso falis, perdante 7.7% de sia kapitaligado. Inter la 9a kaj la 26a de marto, la akcioj malkreskis je pliaj 9,8%. (Tiu marta kolapso estas foje referita kiel "paniko de riĉulo".) La ekonomio restis volatila dum la somero. Kelkaj ŝokoj trafis la sistemon: la akcioj de Union Pacific - inter la plej oftaj akcioj uzataj kiel garantio - falis je 50 poentoj; en junio malsukcesis oferto de obligacioj de Novjorko; en julio kolapsis la kupra merkato; en aŭgusto la kompanio Standard Oil estis monpunita je 29 milionoj da dolaroj pro antitrustaj malobservoj. En la unuaj naŭ monatoj de 1907, akcioj estis pli malaltaj je 24.4%. La 27-an de julio, The Commercial & Financial Chronicle notis ke "la merkato restas malstabila... tuj kiam tiuj signoj de nova vivo estas evidentaj ol io kiel sugesto de nova elfluo de oro al Parizo sendas tremon tra la listo, kaj la gajno en valoroj kaj espero foriris". Pluraj bankaj atakoj okazis ekster Usono en 1907: en Egiptujo en aprilo kaj majo; en Japanio en majo kaj junio; en Hamburgo kaj Ĉilio komence de oktobro. La aŭtuna sezono ĉiam estis vundebla tempo por la banka sistemo, kombinita kun la turmentita borso, eĉ malgranda ŝoko povus havi gravajn sekvojn.  Demando: Kiel oni kelkfoje nomas la martan kolapson?
Paniko de riĉulo