Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Latvio prenis la pozicion, ke ĝi ne bezonas sekvi la procezon de secesio priskribita en la sovetia konstitucio, argumentante, ke ĉar la aneksado estis kontraŭleĝa kaj kontraŭkonstitucia, ĝi simple reasertis sendependecon, kiu ankoraŭ ekzistis laŭ internacia juro. Tamen, la centra potenco en Moskvo daŭre rigardis Latvion kiel sovetian respublikon en 1990<unk>1991. En januaro 1991, sovetiaj politikaj kaj armeaj fortoj provis malsukcese faligi la registaron de la Respubliko de Latvio.
okupante la centran eldonejon en Rigo kaj starigante Komitaton de Nacia Savado por uzurpi registarajn funkciojn. Dum la transira periodo Moskvo konservis multajn centrajn sovetiajn ŝtatajn aŭtoritatojn en Latvio. Malgraŭ tio, sepdek tri elcentoj de ĉiuj latvaj loĝantoj konfirmis sian fortan subtenon por sendependeco la 3-an de marto 1991, en ne-deviga konsilanta referendumo. Ankaŭ granda nombro da etnaj rusoj voĉdonis por la propono. La Respubliko de Latvio deklaris la finon de la transira periodo kaj restarigis plenan sendependecon la 21an de aŭgusto 1991 post la malsukcesa sovetia puĉo. Latvio, same kiel Litovio kaj Estonio fakte ĉesis esti partoj de Sovetunio kvar monatojn antaŭ ol Sovetunio mem ĉesis ekzisti (26 decembro 1991). Baldaŭ, la 6an de septembro, la sendependeco de tri baltaj ŝtatoj estis rekonita de Sovetunio. Hodiaŭa Respubliko de Latvio kaj aliaj baltaj ŝtatoj konsideras sin la laŭleĝa daŭrigo de la suverenaj ŝtatoj, kies unua sendependa ekzisto devenas de 1918-1940 kaj ne akceptas iun ajn laŭleĝan ligon kun la antaŭa latva SSR, kiu estis okupita kaj aneksita en Sovetunio 1940-1941 kaj 1944-1991. Ekde la sendependeco, la Komunista Partio de la latva SSR estis nuligita, kaj kelkaj altrangaj latvaj SSR-oficialuloj estis persekutitaj pro sia rolo en diversaj homaj-rajtoj-malobservoj dum la latva SSR-registaro. Latvio poste aliĝis al NATO kaj la Eŭropa Unio en 2004.