Gheorghe I. Tătărescu (ankaŭ konata kiel "Guță Tătărescu", kun iomete malnoviĝinta dorlotbesto formo de lia persona nomo; 2 novembro 1886 <unk> 28 marto 1957) estis rumana politikisto kiu servis dufoje kiel Ĉefministro de Rumanio (1934 <unk> 1937; 1939 <unk> 1940), trifoje kiel Ministro de Eksterlandaj Aferoj ("provizora" en 1934 kaj 1938, nomumita al la oficejo en 1945-1947) kaj unufoje kiel Ministro de Milito (1934). Reprezentante la frakcion de "junaj liberaluloj" ene de la Nacia Liberala Partio (PNL), Tătărescu komencis sian politikan karieron kiel kunlaboranto de Ion G. Duca, iĝante konata pro sia antikomunismo kaj, kun la tempo, pro siaj konfliktoj kun la gvidanto de la PNL Dinu Brătianu kaj la ministro pri eksteraj aferoj Nicolae Titulescu. Dum lia unua tempo en oficejo, li pli proksimiĝis al reĝo Karlo la 2-a kaj gvidis ambivalencan politikon direkte al la faŝisma Fero-Gvardio kaj finfine iĝis instrumenta en establado de la aŭtoritatema kaj korporaciisma registaro ĉirkaŭ la Nacia Renesanco-Fronto. En 1940, li akceptis la cedon de Besarabio kaj Norda Bukovino.
al Sovetunio kaj devis eksiĝi.