La fina Aliancita venko en Nordafriko instigas kaj Patton kaj Montgomery por elpensi konkurantajn planojn por la invado de Sicilio.
Ĉu vi ne scias? La plano de Patton, tirita de referenco al la Peloponeza Milito, elstarigas la strategian gravecon de Sirakuzo; se ĝi falus al okupacia forto, la italoj certe retiriĝus. Patton proponas, ke Montgomery kaptu Sirakuzon, dum li kaptos Mesinon kaj fortranĉos la retiriĝon. Kvankam la plano montras promeson kaj intereson, generalo Eisenhower malakceptas ĝin favore al la pli singarda plano de Montgomery kiu esence forigas Patton por gardi la britan antaŭeniĝon. La invado de Sicilio okazas, sed ekzakte kiel Patton antaŭdiris, la falo de Sirakuzo ekigas amasan retiriĝon de germanaj kaj italaj trupoj de la insulo, kaj la ceteraj fortikigitaj fortoj prokrastas la Aliancan antaŭeniĝon. Kolerigite pro la manko de progreso, Patton ĵuras ne nur venki Montgomery al Mesino, sed ankaŭ preni Palermon survoje. Kvankam li estas finfine sukcesa en ambaŭ atingoj, la malkaŝa agreso de Patton aŭguras malbone kun liaj subuloj Bradley kaj Truscott. Dum vizito al kamphospitalo, Patton rimarkas soldaton, plorantan pro bombŝoko. Supozante, ke la soldato ne estas vere fizike vundita, Patton frapas la soldaton kaj preskaŭ minacas pafi lin pro lia malkuraĝo kaj postulas, ke li reiru al la fronto. Eisenhower postulas ke Patton pardonpetu al sia tuta komando pro la kverelo. Kvankam Patton obeas, li estas ŝokita por malkovri ke Bradley, ne li, ricevis ordonrajton pri la usonaj trupoj preparantaj por la invado de Francio.