Ĉi tiu nova ondo komencis malakcepti akademiulojn kiel Judith Butler kaj aliajn queerajn teoriulojn, kiuj dum la malfruaj 1990-aj jaroj kaj fruaj 2000-aj jaroj serĉis forviŝi virinojn kiel politikajn subjektojn reformante ĉion kiel sekson, kaŝante la fakton, ke agresantoj kontraŭ virinoj estis viroj kaj pardonante virojn pro ilia perforto kaj subpremo de virinoj, kaŝante la ekzistadon de lesbaninoj, ambaŭseksemaj, transseksaj kaj aseksaj virinoj kiel specifaj grupoj de subpremitaj homoj. Kvara ondo de hispana feminismo temas pri repreni la vorton virino, kaj repreni la gravecon de la seksaj kaj reproduktaj organoj de virinoj. Kvara ondo de hispana feminismo estas eksplicita malakcepto de la individualista teorio apogita de queeraj teoriuloj. Hispana kvara ondo de feminismo, prunteprenante peze de socialisma feminismo, malaprobas la postmodernan feminismon de Butler, kiu subpremas inajn identecojn kaj dependas de akademia teorio super strataktivismo. Tio estis io, kion hispanaj kvara-ondoj, venantaj el akademia institucia kunteksto, dividis kun siaj argentinaj fratinoj, kiuj ankaŭ travivis similan ondon. La komencoj de tiu ondo en tiu periodo jam okazis en Latin-Ameriko, Pollando kaj Argentino. Kelkaj el ĉi tiu tutmonda deziro agi, precipe en pola kunteksto, venis el la Monda Konferenco pri Virinoj, 1995
En Pekino.