Kun la escepto de la Aŭstralia Grandioza Premio kie ambaŭ Ferrari-ŝoforoj havis malbonajn kvalifikajn sesiojn, Berger aperis en la supraj kvar en kvalifiko kaj vetkuroj en ĉiuj ceteraj Grandaj Premioj sed malbona fidindeco kaj akcidentoj signifis ke li nur finis tri vetkurojn dum la tuta jaro (en la mezo de la sezono la problemo kun la duonaŭtomata transdono estis trovita esti ne sufiĉe da potenco de la baterio kiu estis riparita kun la helpo de teama sponsoro, elektraj ekspertoj Magneti Marelli). Liaj unuaj punktoj de la jaro ne venis ĝis li finis en dua loko en la 12-a raŭndo ĉe la itala Grandpremio. Li gajnis la sekvan vetkuron en Portugalio, kiu estis ombrita de la akcidento implikanta Mansell kaj Senna, kaj poste finis duan en la sekva vetkuro en Hispanio. Tiuj vetkuroj estis fakte liaj nuraj poentoj gajnitaj por la jaro sed estis ankoraŭ sufiĉe por doni al li 7-a en la ĉampioneco post esti 3-a en 1988. La pliboniĝo de la formo de Ferrari tamen venis tro malfrue. En la Granda Premio de Britio
estis sciigite ke Alain Prost forlasus McLaren ĉe la fino de la sezono por aliĝi al la Scuderia dum Berger decidis subskribi por McLaren kiu, kun siaj Honda V10 motoroj, estis tiutempe la plej bona kaj plej rapida teamo en Grandpremio-vetkuro.