Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - Dum bombado super norda Italio la 22an de junio 1944, la malamika kontraŭpafilo trafis la ŝipon de Smith kaj li devis eskapi malantaŭ la germanaj linioj. Kamparana familio nomata Zunino kaŝis lin dum mallonga tempo; tiam li aliĝis al grupo de pro-aliancitaj italaj partizanoj kun kiuj li partoprenis en sabotaj operacioj kontraŭ la germana garnizono dum proksimume tri monatoj. Kiam la germanoj retiriĝis el la areo en oktobro 1944, Smith foriris por provi ligi kun la aliancanoj kiuj ĵus invadis
suda Francio. Akompanata de tri aliaj soldatoj, ĉiu el malsama eŭropa lando, kaj loka gvidisto, Smith piediris trans la Marajn Alpojn, finante la vojaĝon piedirante nudpiede sur la glacio kaj neĝo. Usonaj trupoj retrovis lin en novembro 1944. Smith denove rifuzis la oferton de bunkro en Rodezio kaj revenis al aktiva servo en aprilo 1945 kun No. 130 (Punjab) Squadron, tiam bazita en okcidenta Germanio. Li flugis batalmisiojn tie, "havante iom da amuzo pafante strangajn aĵojn", li memoris, ĝis la milito en Eŭropo finiĝis la 7an de majo 1945 kun la kapitulaco de Germanio. Smith restis kun No. 130 Squadron por la resto de sia servo, flugante kun la unuo al Danio kaj Norvegio, kaj estis eligita ĉe la fino de 1945 kun la rango de flugleŭtenanto. Li retenis akcepteblan scipovon de la itala dum la resto de sia vivo, kvankam laŭdire kun "abomeninda" akĉento.