Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: Dum rentgenradioj normale vojaĝus kun lumrapideco tra maldensa materialo kiel la plasta ŝaŭma kanalo-plenigaĵo inter (2) kaj (3), la intenseco de radiado de la eksplodanta primara kreas relative malklaran radian fronton en la kanalo-plenigaĵo, kiu funkcias kiel malrapide moviĝanta blokado por bremsi la trairejon de radianta energio. Dum la sekundara estas kunpremita per radiado-induktita ablacio, neŭtronoj de la primara kaptas la rentgenradiojn, penetras en la sekundaran, kaj komencas reprodukti tricion per la tria reago notita en la unua sekcio supre. Tiu Li-6 + n reago estas eksoterma, produktante 5 MeV per okazaĵo. La eksplodilo ankoraŭ ne estis kunpremita, kaj tiel restas subkritika, do neniu signifa fisio aŭ fuzio okazas kiel rezulto. Se sufiĉe da neŭtronoj alvenas antaŭ ol implozio de la sekundara estas kompleta, tamen, la decida temperaturo-diferenco inter la eksteraj kaj internaj partoj de la sekundara povas esti degradita, eble kaŭzante la sekundaran malsukceson ekbruli. La unua Livermore-dizajnita termonuklea armilo, la Morgenstern-aparato, malsukcesis en tiu maniero kiam ĝi estis testita kiel Castle Koon la 7-an de aprilo 1954. La primara ekbruliĝis, sed la sekundara, antaŭvarmigita de la neŭtrona ondo de la primara, suferis tion, kion oni nomis neefika detonacio; tiel, armilo kun antaŭdirita unu-megatona rendimento produktis nur 110 kilotonojn, el kiuj nur 10 kt estis atribuitaj al fuzio. Tiuj tempigado-efikoj, kaj iuj problemoj, kiujn ili kaŭzas, estas mezuritaj per lumpiedaj datumoj. La matematikaj simulaĵoj, kiujn ili kalibras, estas nomataj radiadaj fluohidrodinamikaj kodoj aŭ kanalkodoj. Ili estas uzataj por antaŭdiri la efikon de estontaj modifoj de dezajno.  Kiu estis la nomo de la unua termonuklea armilo de Livermore?
la Morgenstern-aparato