Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kuraĝigite de la Hamdanid transfuĝintoj, la Fatimida kalifo al-Aziz lanĉis unuan atakon en 992, sub la guberniestro de Damasko, la turka generalo Manjutakin. La fatimida generalo invadis la emirlandon, venkis bizancan forton sub la "duko" de Antioĥio, Michael Bourtzes, en junio 992, kaj sieĝis Alepon. Li malsukcesis daŭrigi la sieĝon kun forto, tamen, kaj la urbo facile povis rezisti ĝis, en la printempo de 993, post dek tri monatoj da kampanjo, Manjutakin estis devigita reveni al Damasko pro manko de provizoj. En printempo 994, Manjutakin lanĉis alian invadon, denove venkis Bourtzes en la Batalo de la Orontes, prenis Homs, Apamea kaj Shayzar kaj sieĝis Alepon dum dek unu monatoj. La blokado estis multe pli efika ĉi-foje kaj baldaŭ kaŭzis severan mankon de manĝaĵo. Sa'id al-Dawla sugestis kapitulaci al Manjutakin, sed la firma sinteno de Lu'lu' permesis al la defendantoj de la urbo rezisti ĝis la subita alveno de la bizanca imperiestro, Basilio la 2-a, en Sirio en aprilo 995. Basil, kiu kampanjis en Bulgario
, respondis al la helpo de la Hamdanidoj, kaj transiris Malgranda Azion en nur dek ses tagoj ĉe la kapo de armeo de 13,000 homoj; lia subita alveno kaŭzis panikon en la Fatimida armeo: Manjutakin bruligis sian tendaron kaj retiriĝis al Damasko sen batalo.