En la tridek ses horoj post la elekto, dek ses homoj estis mortigitaj (plejparte de policistoj provantaj konservi ordon aŭ interveni en perfortaj kolizioj) kaj tridek naŭ estis grave vunditaj, dum kvindek preĝejoj kaj sepdek konservativaj politikaj centroj estis atakitaj aŭ bruligitaj. La dekstruloj firme kredis, je ĉiuj niveloj, ke ili venkos. Preskaŭ tuj post kiam la rezultoj estis konataj, grupo de monarĥistoj petis al Robles gvidi puĉon sed li rifuzis. Li tamen petis la ĉefministron Manuel Portela Valladares deklari militan staton antaŭ ol la revoluciaj amasoj rapidis sur la stratojn. Franco ankaŭ kontaktis Valladares por proponi la deklaron de milita leĝo kaj voki el la armeo. Tio ne estis puĉa provo, sed pli "polica ago" simila al tiu en Asturio.
, ĉar Franco kredis, ke la post-elekta medio povus iĝi perforta kaj provis estingi la perceptitan maldekstreman minacon. Valladares eksiĝis, eĉ antaŭ ol nova registaro povus esti formita. Tamen, la Popola Fronto, kiu pruvis efikan elektan ilon, ne tradukiĝis en Popolan Fronton. Largo Caballero kaj aliaj elementoj de la politika maldekstro ne estis pretaj labori kun la respublikanoj, kvankam ili jesis apogi multajn el la proponitaj reformoj. Manuel Azaña Díaz estis vokita por formi registaron antaŭ ol la elekta procezo finiĝis, kaj li baldaŭ anstataŭigus Zamoran kiel prezidanto, ekspluatante konstitucian kaŝejon: la konstitucio permesis al la Cortes forigi la prezidanton de oficejo post du fruaj dissolvoj, kaj dum la unua (1933) dissolvo estis parte pravigita pro la plenumo de la konstitucia misio de la unua parlamento, la dua estis simpla provo ekigi fruajn elektojn.