En 1610, la itala poligrafo Galileo Galilei malkovris la kvar plej grandajn lunojn de Jupitero (nun konata kiel la galileaj lunoj) uzante teleskopon; supozeble la unua teleskopa observado de lunoj krom la Tero. Unu tagon post Galileo, Simon Marius sendepende malkovris lunojn ĉirkaŭ Jupitero, kvankam li ne publikigis sian malkovron en libro ĝis 1614. Estis la nomoj de Marius por la kvar gravaj lunoj, tamen, kiuj restis. <unk>Io, Eŭropo, Ganimedo kaj Kalisto. Tiuj eltrovoj ankaŭ estis la unua eltrovo de ĉiela moviĝo ne ŝajne centris sur la Tero. La eltrovo estis grava punkto en favoro de la heliocentrika teorio de Koperniko pri la movadoj de la planedoj; la sincera subteno de Galileo al la kopernika teorio sub la minaco de la Inkvizicio.
Ole Rømer