Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: La observado de Jupitero datiĝas almenaŭ de la babilonaj astronomoj de la 7-a aŭ 8-a jarcento a.K. La antikvaj ĉinoj ankaŭ observis la orbiton de Suìxīng (歲星) kaj establis sian ciklon de 12 teraj branĉoj bazitaj sur ĝia proksimuma nombro da jaroj; la ĉina lingvo ankoraŭ uzas ĝian nomon (simpligita kiel 岁) kiam ĝi rilatas al jaroj de aĝo. Antaŭ la 4-a jarcento a.K., tiuj observoj evoluis en la ĉinan zodiakon, kun ĉiu jaro asociita kun Tai Sui-stelo kaj dio kontrolanta la regionon de la ĉielo kontraŭ la pozicio de Jupitero en la nokta ĉielo; tiuj kredoj pluvivas en iuj taoismaj religiaj praktikoj kaj en la dek du bestoj de la orientazia zodiako, nun ofte populare supozite esti rilataj al la alveno de la bestoj antaŭ Budho. La ĉina historiisto Xi Zezong asertis, ke Gan De, antikva ĉina astronomo, malkovris unu el la lunoj de Jupitero en 362 a.K. per nuda okulo. Se ĝusta, tio estus antaŭ la malkovro de Galileo de preskaŭ du mil jaroj. En lia 2-a jarcenta laboro la Almagesto, la helenisma astronomo Klaŭdio Ptolemeo konstruis geocentran planedan modelon bazitan sur deferentoj kaj epicikloj por klarigi la movadon de Jupitero rilate al la Tero, donante sian orbitperiodon ĉirkaŭ la Tero kiel 4332.38 tagojn, aŭ 11.86 jarojn.  Demando: En kiu jarcento oni unuafoje observis Jupiteron?
7-a aŭ 8-a jarcento a.K.