La oficperiodo de prezidanto Raúl Alfonsín, kiu heredis malfacilan heredaĵon de siaj militistaj antaŭuloj, estis preskaŭ difinita de la eksterlanda ŝuldo, kiun postlasis la lasta diktatoreco de Argentino. Signoj de disrompiĝo en la Aŭstrala Plano de Alfonsín por ekonomia stabiligo en 1985 kostis al lia centrista Radikala Civita Unio (UCR) siajn plimultojn en la Ĉambro de Deputitoj (malsupra ĉambro de la Kongreso) kaj inter la 22 guberniestroj de la nacio en la mezperiodaj elektoj de septembro 1987. Alfrontante kontraŭstarajn armitajn fortojn, kiuj kontraŭstaras al provoj kontraŭ pasintaj malobservoj de homaj rajtoj
kaj kreskanta inflacio, la prezidanto antaŭigis la elektojn per kvin monatoj, nun planitaj por la 14-a de majo 1989. Ambaŭ gravaj partioj okazigis naciajn kongresojn en majo 1988. La UCR nomumis la guberniestron de Córdoba Eduardo Angeloz, sekura, centrista elekto kaj la plej elstara UCR-figuro ne proksime ligita al la nepopulara prezidanto Alfonsín. Tamen, en ĉagreno, Carlos Menem, guberniestro de la malproksima kaj malmulte loĝata provinco La Rioja, forprenis la nomumon de la Justicialista Partio de la kandidato, guberniestro de la provinco Bonaero Antonio Cafiero, politikisto proksima al la fondinto de la Justicialistoj, la forpasinta Juan Perón. La malvenko de Cafiero rezultiĝis plejparte el la CGT-sindikatoprezento al lia Peronist Renewal-frakcio; la ĉefa politika konsilisto de Alfonsín, Ministro pri Internaj Aferoj Enrique Nosiglia, siavice vidis la flamboyancon de Menem kiel ŝancon por la lukta UCR.