Komence de 1968, la plej multaj demokratoj atendis, ke prezidanto Lyndon B. Johnson estos reelektita. Tiuj atendoj estis rompitaj de senatano Eugene McCarthy, kiu centris sian kampanjon sur opozicio al la politiko de Johnson pri Vjetnamio. McCarthy mallarĝe perdis al Johnson en la unua Demokrata Partio antaŭbaloto la 12an de marto en Nov-Hampŝiro, kaj la proksimeco de la rezultoj surprizis la partian establadon kaj instigis la senatanon Robert F. Kennedy de Novjorko por eniri la vetkuron. Du semajnojn poste, Johnson diris al la ŝokita nacio, ke li ne kandidatiĝos por dua oficperiodo. En la sekvaj semajnoj, multe de la impeto, kiu movis la kampanjon de McCarthy antaŭen, ŝanĝis al Kennedy. Vicprezidanto Hubert Humphrey deklaris sian propran kandidatecon, tirante subtenon de multaj el la subtenantoj de Johnson. Kennedy estis asasinita de Sirhan Sirhan en junio 1968, lasante Humphrey kaj McCarthy kiel la du ceteraj ĉefaj kandidatoj en la vetkuro. Humphrey gajnis la prezidantan nomumon ĉe la aŭgusta Demokrata Nacia Konvencio
en Ĉikago, kaj senatano Edmund Muskie de Majno estis elektita kiel lia kandidato. Ekstere de la kongresejo, miloj da junaj kontraŭmilitaj aktivuloj, kiuj kolektiĝis por protesti kontraŭ la Vjetnama milito, perforte koliziis kun la polico. La ĥaoso, kiu estis elsendita al la mondo en televido, kripligis la kampanjon de Humphrey. Enketoj post la kongreso pri la Tago de la Laboro montris, ke Humphrey malantaŭas Nixon je pli ol 20 procentpunktoj.