Kompletigu la sekvan frazon: Post brila kariero en la Collège de Juilly, li eniris la "Corps des Ponts et Chaussées" en 1792, kaj iĝis "chef de brigade" de la École Polytechnique sur ĝia fundamento en 1794. Ĉi tie, sub la instrukcio de Prony, Lagrange, kaj Monge, li studis pli altan matematikon, sed sen neglekti literaturon, kaj kun la helpo de Fontanes tradukis grandan parton de la "Æneid". De liaj versoj nur la sekva linio pluvivis:Le temps n'épargne pas ce qu'on a fait sans lui. Kvankam forgesita kiel matematikisto kaj poeto, Fayolle akiris solidan reputacion pro siaj servoj al muzika literaturo. Li studis harmonion sub Perne, kaj violonĉelon sub Barni, sed abstinis de presado de siaj komponaĵoj; kaj kontentigis sin per publikigado de "Les quatre Saisons du Parnasse" (Parizo, 1805<unk>9), literatura kolekto en dek ses volumoj, 12mo, por kiu li skribis multajn artikolojn pri muziko kaj muzikistoj. Li ankaŭ provizis la plej grandan parton de la biografiaj notoj en la "Dictionnaire historique des Musiciens", publikigita sub la nomoj de Choron kaj li mem (du vol. Parizo, 1810<unk>11), laboro al kiu Fétis estas multe ŝuldita. En 1813 li publikigis "Sur les drames lyriques et leur exécution". Li kolektis materialojn por History of the Violin (Historio de la Violono), el kiuj, tamen, aperis nur fragmentoj, sub la titolo "Notices sur Corelli, Tartini, Gaviniés, Pugnani, et Viotti, extraites d'une histoire du violon" (Parizo, 1810). Post la falo de Napoleono, Fayolle venis al Anglio, kie li instruis la francan, kaj skribis por la "Harmonicon". En la vespero de la
Post la Revolucio de 1830 li revenis al Parizo, kaj rekomencis sian malnovan okupon kiel muzika kritikisto. Inter liaj pli postaj verkoj povas esti menciita pamfleto nomita "Paganini et Bériot" (Parizo, 1830), kaj la artikoloj pri muzikistoj en la aldono al la "Biographie Universelle" de Michaud. Li mortis la 2-an de decembro 1852, en St. Perrine, rifuĝejo en Parizo.