Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Por la vidvino de Müller, post 1935 la kondiĉoj en Berlino fariĝis pli kaj pli malbonaj. Antaŭ la tempo kiam ŝiaj filoj elmigris en 1935 kaj 1937, rilatoj inter la du viroj estis rompitaj tute: ili jam ne parolis kune. Ili ambaŭ tranĉis ĉiujn ligojn kun la juda komunumo, respektive en 1929 (Max) kaj 1930 (Ludwig), kio eble igis ĝin malpli problema por ili fuĝi el la lando kiam ili faris. Por Thekla ŝajnis, ke ne estis demando pri foriro el Germanio. La senfinaj laŭleĝaj kaj homaj kompleksecoj implikantaj ŝiajn ligojn kun la entreprenoj de ŝia mortinta edzo kaj, efektive, la eksterlandaj akciuloj farintus elmigradon nepensebla. Post la novembra pogromo de 1938 (identigita en multaj anglalingvaj fontoj kiel "Kristallnacht")
la nepensebla devis iĝi pensebla, tamen. La detruaj atakoj kontraŭ juda posedaĵo en Berlino daŭris du tagojn kaj lasis ĉirkaŭ 400 judajn berlinanojn mortaj. La arestoj kaj deportadoj de 26,000 sekvis tuj poste. Germanaj judoj kies entreprenoj estis detruitaj estis postulataj por pagi por restarigi la damaĝon, dum iliaj asekurpolitikoj estis konfiskitaj. La premo elmigri pliiĝis samtempe, kiam la eblo elmigri iĝis ĉiam pli multekosta kaj por multaj individuoj malebla, danke al sinsekvo de arbitraj "eksteraj impostoj" kaj burokrataj malhelpoj. La devigita ariiĝo de la Müller-komerca imperio komenciĝis en 1938. Frue en 1939 Thekla Müller estis devigita forlasi la komfortan hejmon en Berlino-Charlottenburg en kiu ŝi loĝis kun sia familio ekde 1916. En aŭgusto 1939 la nova posedanto, registara Gauleiter, enloĝiĝis. Inter aprilo 1939 kaj junio 1941 Thekla loĝis en ĉambro en la Hotelo Esplanade en la urbocentro.