En junio aŭ julio 1940 Gertrud Isolani kaj ŝia filino estis inter tiuj, kiuj eskapis el la tendaro Gurs. Ili sukcesis ligi kun ŝia edzo kaj ĝi ŝajnas estinti kiel triopo ke ili vivis "subtera" en Vichy Francio. Vivi subtere signifis ne esti registrita ĉe la urbodomo de la distrikto, kie ili estis. Dum la du jaroj 1940 - 1942 la limigita aŭtonomio permesita de la germanaj aŭtoritatoj al la marioneta registaro sub Maréchal Pétain malpliiĝis iom post iom. En novembro 1942, germanaj trupoj okupis sudan Francion, parte kiel respondo al la alveno de usonaj trupoj.
en Franca Norda Afriko. En tiu tempo la francaj ĝendarmoj en urboj kaj, precipe, grandaj urboj estis ĉiam pli akompanataj aŭ anstataŭigitaj de uniformitaj Gestapo-oficiroj. 1942 ankaŭ estis la jaro en kiu grandskala deportado de germanaj judoj en Francio komenciĝis: urĝaj grapevine-raportoj indikis ke tiuj trovitaj kaj kaptitaj estis senditaj per trajno al germanaj koncentrejoj en la oriento. La danĝero al germanaj judoj (kaj aliaj germanaj "politikaj" ekziloj) vivanta kaŝe en suda Francio estis pliigita per la kreskanta danĝero de la aŭtoritatoj al iu ajn franca civitano helpanta al ili. La 11an de novembro 1942, kune kun ŝia (tiutempe tre traŭmatigita) filino, kaj post du malsukcesaj provoj transiri la limon, Ursula Isolani sukcesis transiri la limon en Svislandon. La fontoj plejparte silentas pri la restadejo kaj agadoj de Isolani inter ŝia fuĝo el la tendaro Gurs kaj ŝia alveno en Svislando, kaj tiu silento etendiĝas al la metodoj de ilia fuĝo el la okupata Francio. En 1969 Isolani diris al intervjuanto, ke ŝia postvivo estis la rezulto de "ŝancaj koincidoj, ruzaĵo, kaj, plej precipe, dank' al la helpo de multaj bonaj homoj".