Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Passage: La amikoj de Leigh sugestis al ŝi preni malgrandan rolon kiel lernantino en la filmo Things Are Looking Up, kiu estis ŝia filmdebuto, kvankam nekreditita kiel ekstraĵo. Ŝi dungis agenton, John Gliddon, kiu kredis ke "Vivian Holman" ne estis taŭga nomo por aktorino. Post rifuzado de liaj multaj sugestoj, ŝi prenis "Vivian Leigh" kiel sian profesian nomon. Gliddon rekomendis ŝin al Alexander Korda kiel ebla filmaktorino, sed Korda malakceptis ŝin kiel malhavanta potencialon. Ŝi estis gisita en la teatraĵo The Mask of Virtue (La Masko de Virto), reĝisorita de Sidney Carroll en 1935, kaj ricevis elstarajn recenzojn, sekvitajn de intervjuoj kaj gazetartikoloj. Unu tia artikolo estis de la Daily Express, en kiu la intervjuanto notis " fulmŝanĝo venis super ŝia vizaĝo ", kio estis la unua publika mencio de la rapidaj ŝanĝoj en humoro kiuj fariĝis karakterizaj por ŝi. John Betjeman, la estonta poeto premiito, priskribis ŝin kiel "la esencon de angla knabineco". Korda partoprenis ŝian malferman noktan prezenton, konfesis sian eraron, kaj subskribis al ŝi filmkontrakton. Ŝi daŭrigis kun la teatraĵo sed, kiam Korda movis ĝin al pli granda teatro, Leigh estis trovita esti nekapabla projekcii ŝian voĉon adekvate aŭ teni la atenton de tiel granda spektantaro, kaj la teatraĵo fermiĝis baldaŭ poste. En 1960, Leigh memoris ŝian ambivalencon direkte al ŝia unua sperto de kritika agnosko kaj subita famo, komentante, "ke kelkaj kritikistoj opiniis taŭga esti tiel malsaĝaj kiel diri ke mi estis granda aktorino. Kaj mi pensis, ke jes, tio estas frenezaĵo, malbonaĵo, ĉar mi ricevis la ŝarĝon de respondeco kaj mi ne plu kapablis fari ion ajn. Kaj mi bezonis jarojn por kompreni tion, kion ili diris pri tiu unua enketo. Mi trovas ĝin tiel stulta. Mi tre bone memoras la kritikiston kaj neniam pardonis lin".  Demando: kiu estas la persono, kiun vi ne povas forgesi?
kritikisto