La romia/latina kavalerio estis sufiĉa dum Romo estis en konflikto kun aliaj ŝtatoj en la monta itala duoninsulo, kiu ankaŭ disponis pri limigitaj kavalerioresursoj. Sed, ĉar Romo estis alfrontita de eksteraj malamikoj, kiuj deplojis multe pli potencajn kavalerio-elementojn, kiel ekzemple la gaŭloj kaj la kartaganoj, la romia manko de kavalerio-nombroj povis esti grava respondeco, kiu en la Dua Puna Milito (218-202 a.K.) rezultigis dispremantajn malvenkojn. La plej gravaj venkoj de Hanibalo ĉe la Trebia
kaj en Kanoj, estis pro lia hispana kaj gaŭla peza kavalerio, kiu multe superis la nombron de la romiaj kaj latinaj trupoj, kaj pro lia Numida, malpeza, rapida kavalerio, kiu tute mankis al la romianoj. La decida romia venko ĉe Zama en 202 a.K., kiu finis la militon, ŝuldis multon al la Numida kavalerio provizita de reĝo Massinissa, kiu superis la romian/latinan kavalerion en la kampo je 2 al 1. De tiam, romiaj armeoj ĉiam estis akompanataj de granda nombro da ne-itala kavalerio: Numida malpeza kavalerio kaj, poste, gaŭla peza kavalerio. Ekzemple, Cezaro forte dependis de gaŭla kaj germana kavalerio por sia Konkero de Gaŭlio (58<unk>51 a.K.).