Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - Ludoviko la 14-a uzis la Bastilon kiel malliberejon por superaj membroj de la franca socio, kiuj kontraŭbatalis aŭ kolerigis lin, inkluzive, post la revoko de la Edikto de Nantes, francajn protestantojn. De 1659 pluen, la Bastille funkciis ĉefe kiel ŝtata malliberejo; antaŭ 1789, 5,279 malliberuloj pasis tra ĝiaj pordegoj. Sub Ludoviko la 15-a kaj 16-a, la Bastilo estis uzata por aresti malliberulojn el pli diversaj fonoj, kaj por subteni la operaciojn de la pariza polico, precipe por devigi la registaran cenzuron de la presitaj amaskomunikiloj. Kvankam malliberuloj estis tenitaj en relative bonaj kondiĉoj, kritiko de la Bastille kreskis dum la 18-a jarcento, instigita de aŭtobiografioj skribitaj de iamaj malliberuloj. Reformoj estis efektivigitaj kaj la nombro de malliberuloj estis konsiderinde reduktita. En 1789, la financa krizo de la reĝa registaro kaj la formado de la Nacia Asembleo kaŭzis ŝveliĝon de respublikanaj sentoj inter urbanoj. La 14-an de julio, la Bastille estis sturmita de revoluciema homamaso, ĉefe loĝantoj de la faubourg Saint-Antoine kiuj serĉis konfiski la valoran pulvon tenitan ene de la fortikaĵo. Sep ceteraj kaptitoj estis trovitaj kaj liberigitaj kaj la guberniestro de la Bastille, Bernard-René de Launay, estis mortigita de la homamaso. La Bastilo estis disfaligita laŭ ordo de la Komisiono de la Hôtel de Ville. Memoraĵoj de la fortikaĵo estis transportitaj tra Francio kaj elmontritaj kiel ikonoj de la demisiigo de despotismo. Dum la sekva jarcento, la loko kaj historia heredaĵo de la Bastille ĉefrolis en la francaj revolucioj
, politikaj protestoj kaj populara fikcio, kaj ĝi restis grava simbolo por la franca respublikana movado.