Kompletigu la sekvan frazon: En 58 a.K., Kleopatro supozeble akompanis sian patron, Ptolemeo la 12-a Auletes, dum lia ekzilo al Romo post ribelo en Egiptujo (romia klientoŝtato) permesante al lia filino Berenice la 4-a postuli la tronon. Berenice estis mortigita en 55 a.K. kiam Ptolemeo revenis al Egiptujo kun romia armea helpo. Kiam li mortis en 51 a.K., la komuna regado de Kleopatro kaj ŝia frato Ptolemeo la 13-a komenciĝis, sed malkonsento inter ili kondukis al malferma civita milito. Post malvenko de la 48 a.K. Batalo de Pharsalus en Grekio kontraŭ lia rivalo Julio Cezaro (romia diktatoro kaj konsulo) en la Civita Milito de Cezaro, la romia ŝtatisto Pompejo fuĝis al Egiptujo. Pompejo estis politika aliancano de Ptolemeo la 12-a, sed Ptolemeo la 13-a, instigita de siaj kortegaj eŭnukoj, embuskis kaj mortigis Pompejon antaŭ ol Cezaro alvenis kaj okupis Aleksandrion. Cezaro tiam provis repacigi la rivalajn ptolemeajn gefratojn, sed la ĉefa konsilisto de Ptolemeo, Potheinos, rigardis la kondiĉojn de Cezaro kiel favoran al Kleopatro, do liaj fortoj
Li sieĝis ŝin kaj Cezaro-n en la palaco. Baldaŭ post kiam la sieĝo estis ĉesigita per plifortikigoj, Ptolemeo la 13-a mortis en la 47 a.K. Batalo de Nilo; la duonfratino de Kleopatro Arsinoe la 4-a estis poste ekzilita al Efeso por ŝia rolo en aranĝado de la sieĝo. Cezaro deklaris Kleopatron kaj ŝian fraton Ptolemeo la 14-a komunaj regantoj sed konservis privatan amaferon kun Kleopatro kiu produktis filon, Cezarion. Kleopatro vojaĝis al Romo kiel klientreĝino en 46 kaj 44 a.K., kie ŝi loĝis en la vilao de Cezaro. Post la murdoj de Cezaro kaj (sur ŝiaj ordoj) Ptolemeo la 14-a en 44 a.K., ŝi nomis Cezarion ko-reganto.