Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La malvenko de Barato en la ĉin-hinda milito estis grava ŝoko kompare kun ĝiaj tutmondaj aspiroj kaj agnosko. Grandaj malamikecoj kaj armeaj malsukcesoj donis rompan baton al ĝia memfido kaj fiereco. Hindio estis devigita turni sin al la okcidento por milita kaj politika subteno. Sekvante la konflikton kun Ĉinio, Barato iĝis engaĝita en du militoj kun Pakistano kaj eniris periodon de politika malstabileco, ekonomia stagno, manko de manĝaĵoj kaj preskaŭ malsatkondiĉoj. La rolo de Barato malpliiĝis en UN, kio okazis kiel rezulto de ĝia bildo kaj konscia decido de la post-Nehru-politika gvidado adopti malaltan profilon ĉe UN kaj paroli nur pri decidaj hindaj interesoj. Ĉi tiu politika ŝanĝo estis efektivigita dum la debato pri Kaŝmiro en 1965 en la Sekureca Konsilio, kiam la hinda ministro pri eksteraj aferoj Swaran Singh dramece foriris el la kunsido en respondo al la senbrida lingvo de Zulfikar Ali Bhutto, la ministro pri eksteraj aferoj de Pakistano. En sia libro "La ŝanĝiĝanta rolo de Barato en la Unuiĝintaj Nacioj" Stanley Kochanek montras, kiel "la duflanka politiko fariĝis la gvida principo de la barata ekstera politiko", reduktante la UN al nur "arenao por subteni tiajn kontaktojn". Pli poste, la helpo de Sovetunio fariĝis multe pli grava ol la malrapida kaj sendecida agado de la Sekureca Konsilio de UN kiam Barato akiris sian plej grandan strategian venkon.
venkante Ĉinion en la milito de 1967 kaj dispecigante Pakistanon en du landojn kaj kreante sendependan Bangladeŝon en 1971.