Finu la sekvan frazon: Malgraŭ la historiaj, kulturaj kaj etnaj ligoj inter ili, la rilatoj inter Barato kaj Pakistano estis "plagitaj" de jaroj da malfido kaj suspekto ekde la dispartigo de Barato en 1947. La ĉefa fonto de disputo inter Barato kaj ĝia okcidenta najbaro estis la konflikto de Kaŝmiro. Post invado de paŝtunaj triboj kaj pakistanaj miliciaj fortoj, la hindua maharaĝo de la Dogra-Reĝlando de Ĝamuo kaj Kaŝmiro, Hari Singh, kaj ĝia islama ĉefministro, Ŝejko Abdullah, subskribis Instrumenton de Aliĝo kun Nov-Delhio. La Unua Kaŝmira Milito komenciĝis post kiam la Hinda Armeo eniris Srinagaron, la ĉefurbon de la ŝtato, por sekurigi la areon de la invadantaj fortoj. La milito finiĝis en decembro 1948 kun la Linio de Kontrolo dividante la antaŭan princan ŝtaton en teritoriojn administritajn de Pakistano (nordaj kaj okcidentaj areoj) kaj Hindio (sudaj, centraj kaj nordorientaj areoj). Pakistano kontestis la laŭleĝecon de la Instrumento de Adeno, ĉar la Dogra-Reĝlando subskribis paŭzan interkonsenton kun ĝi. La Hinda-Pakistana Milito de 1965 komenciĝis post la fiasko de la Pakistana Operacio Ĝibraltaro, kiu estis desegnita por infiltri fortojn en Ĝamuo kaj Kaŝmiro por akceli ribelon kontraŭ regado de Barato. La kvin-semajna milito kaŭzis milojn da viktimoj ambaŭflanke. Ĝi finiĝis per mandato de Unuiĝintaj Nacioj (UN) pri batalhalto kaj la posta eldono de la Deklaracio de Taŝkento. Hindio kaj Pakistano denove militis en 1971, ĉi-foje la konflikto estis pri Orienta Pakistano. La
Grandaj kruelaĵoj faritaj tie de la pakistana armeo kondukis al milionoj da bengalaj rifuĝintoj, kiuj enfluis en Hindion. Hindio, kune kun la Mukti Bahini, venkis Pakistanon kaj la pakistanaj trupoj kapitulacis sur la orienta fronto. La milito rezultigis la kreadon de Bangladeŝo.