Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - 50-a divizio moviĝis de Tripolo por gvidi la atakon ĉe la Batalo de Mareth la 20an de marto 1943. La malamika pozicio estis malantaŭ la Wadi Zigzaou, larĝa, kun preskaŭ nealteblaj flankoj altaj. La diviziaj inĝenieroj sub sia CRE, Lt-Col C.E.A. Browning, faris kvantojn de fascino kaj grimpado de ŝtupetaroj, kun kiuj ili kaj la infanterio avancis 'kiel ĉe la ŝtormo de Badajoz', laŭ la historiisto de la RE. La infanterio sturmis tri aŭ kvar fortikejojn kaj formis pontaĵon. Sub precize distancigita granatpafado kaj enfiladita per maŝinpafiloj, la sapistoj komencis konstrui fascinajn ŝoseojn por tankoj kaj veturiloj. La viktimoj estis ekstreme multaj, sed ili sukcesis kompletigi unu ŝoseon por trako veturiloj. Ili estis nekapablaj plibonigi ĝin por radoj, kaj la unuaj malpezaj tankoj por transiri ĝin kaŭzis tian difekton en la koto ke la pli pezaj tankoj ne povis sekvi. En la nokto de la 21a ĝis la 22a de marto, pluvegoj kaŭzis ŝtormon en la Vadio, kiu plue difektis la transirejon. La "rompita kaj laca" 50-a Divisional RE estis plifortikigita de Sappers kaj Ministoj de 4-a Hinda Dividado, kaj komencis laboron en la vespero de la 22-a de marto sur du novaj ŝoseoj, dum la malamiko kontraŭatakis: la valo estis sub peza proksima pafo kaj la leviĝanta luno siluetis la virojn laborantajn sur la malproksima bordo. La ŝoseoj estis kompletigitaj je 03.30 la 23an de marto sub peza baraĝo antaŭanta alian malamikan kontraŭatakon. La savistoj tiam retiriĝis sen hasteco, por ne alarmi la defendantan infanterion. La 50-a divizio estis ankaŭ ĉe la avangardo de la atako kontraŭ Wadi Akarit.
La 6an de aprilo, kiam la inĝenieroj de la divizio havis la taskon forigi interspacojn en la minkampoj kaj transiri la kontraŭtankan fosaĵon.