La melodioj ekzistantaj en plej eŭropa muziko skribita antaŭ la 20-a jarcento, kaj populara muziko dum la 20-a jarcento, havis "fiksajn kaj facile distingeblajn frekvencajn padronojn", ripetiĝantajn "okazaĵojn, ofte periodajn, sur ĉiuj strukturaj niveloj" kaj "ripetiĝo de daŭroj kaj padronoj de daŭroj". Melodioj en la 20-a jarcento utiligis "pli grandan varion de tonoj ol estis kutime en iu ajn alia historia periodo de okcidenta muziko". Kvankam la diatonika kvalito ankoraŭ estis uzata, la plej multaj komponistoj de tempo ankaŭ ludis esencan rolon, "la amplekso de tonoj kaj la kvalito de la melodio" kaj "kromata linio" fariĝis esenca rolo, kiam la lastaj membroj de la melodio uzis la samajn strukturajn aspektojn kiel laŭtempo kaj ritmo.
tempodaŭro, tonalto, kaj kvalito (timbro), teksturo, kaj laŭteco