Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Ekde 1967, Egiptujo funkciis sub "statuso de krizo" dum ĉiuj krom kvin monatoj, permesante al la prezidanto malpermesi manifestaciojn, teni arestitojn senfine sen proceso, kaj eldoni leĝon per dekreto. Ĝenerale, krizleĝo donas al la registaro la aŭtoritaton kontroli ĉiun nivelon de politika agado, inkluzive de tio ene de la limoj de la formale difinita politika areno. La daŭro de la leĝo estas tri jaroj, sed ĝi estas rutine renovigita. La tendenco komenciĝis kiam prezidanto Gamel Abdel Nasser sukcesis starigi krizostato en 1956, sekvante la invadon de Egiptujo fare de Britio, Francio, kaj Israelo
, kaj daŭris ĝis 1963 surbaze de la daŭra minaco de ofensivo kontraŭ Egiptujo. Nasser deklaris alian krizan staton en junio 1967 pro la Sestaga Milito, kiu daŭris tra la Malŝparo-Milito, la Oktobra Milito, kaj la pli postaj jaroj de la prezidanteco de Anwar El-Sadat, kiuj estis karakterizitaj per signifa politika, ekonomia, kaj socia renversiĝo kaj malkontento. Entute, la krizostato deklarita dum la milito de 1967 daŭris 13 jarojn. Post la murdo de Sadat la 6an de oktobro 1981, lia vicprezidanto kaj posteulo, Hosni Mubarak, deklaris alian krizostato, kiun li konservis dum la tuta tempodaŭro de siaj tri jardekoj en oficejo.