Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Transiro: Membroj de la specio iam loĝis en pluvarbaroj, marĉoj kaj nubaj arbaroj en Barato, Butano, Bangladeŝo, Mjanmao, Laoso, Tajlando, Malajzio, Indonezio kaj Ĉinio. En historiaj tempoj, ili vivis en sudokcidenta Ĉinio, precipe en Siĉuano. Ili nun estas grave endanĝerigitaj, kun nur kvin grandaj populacioj en la sovaĝejo: kvar en Sumatro kaj unu en Borneo. Estas malfacile determini ilian nombron, ĉar ili estas solecaj bestoj, kiuj estas vaste disigitaj tra sia teritorio, sed oni taksas, ke ili nombras malpli ol 100. La supervivo de la populacio de Malajzio estas en dubo, kaj unu el la populacioj de Sumatro eble jam formortis. En 2015, esploristoj anoncis ke la Bornean rinocero formortis de la norda parto de Borneo (Sabah, Malajzio); tamen, malgranda populacio estis malkovrita en Orienta Kalimantano en frua 2016. La Sumatran rinocero estas plejparte sola besto krom amindumado kaj ido-edukado. Ĝi estas la plej voĉa rinocera specio kaj ankaŭ komunikas per markado de grundo per siaj piedoj, tordado de arboj en padronojn, kaj postlasado de feko. La specio estas multe pli bone studita ol la simile izolita java rinocero, parte pro programo, kiu alportis 40 sumatrajn rinocerojn en kaptitecon kun la celo konservi la specion. Ekzistis malmulte aŭ neniuj informoj pri proceduroj, kiuj helpus en ekzotika reproduktado. Kvankam kelkaj rinoceroj mortis unu fojon en la diversaj cellokoj kaj neniu ido estis produktita dum preskaŭ 20 jaroj, la rinoceroj estis ĉiuj kondamnitaj en sia baldaŭa arbaro. En marto 2016, sumatra rinocero (de la Bornean rinocero subspecio) estis ekvidita en Indonezia Borneo. La lasta vira sumatra rinocero de Malajzio, nomita Tam, mortis la 27-an de majo 2019.  Demando: Kie malhelpas tiuj ĉi specioj?
pluvarbaroj, marĉoj kaj nubaj arbaroj en Barato, Butano, Bangladeŝo, Mjanmao, Laoso, Tajlando, Malajzio, Indonezio kaj Ĉinio