Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dum la Liberigo-Milito de Bangladeŝo en 1971, usonaj civitanoj gvidataj de la Ĝenerala Konsulo en Dako, Archer K. Blood, sendis serion da telegramoj, kiuj detale priskribis la kruelaĵojn faritajn de la pakistana armeo kontraŭ bengalaj civiluloj, studentoj kaj intelektuloj. Ili malkonsentis kun la politiko de la registaro de Nixon ignori la genocidon.
pro la proksima aliancado de Usono kun la pakistana armea ĥunto. Ene de Usono, la publika opinio ankaŭ turnis sin kontraŭ Nixon pro lia politiko pri Bangladeŝo. Kaj Demokrataj kaj Respublikanaj leĝdonantoj, inkluzive de Ted Kennedy, Frank Church kaj William B. Saxbe, kondamnis la Blanka Domo de Nixon pro ĝia silento pri la "sistemata subpremo" en Orienta Pakistano. Amerikaj kulturaj figuroj kiel la poeto Allen Ginsberg (kiu verkis "Septembron sur Jessore Road") kaj la kantisto Joan Baez antaŭenigis konscion pri la Bangladeŝa Milito. La Koncerto por Bangladeŝo estis organizita en Novjorko de britaj, usonaj kaj hindaj muzikistoj; kaj prezentis usonajn ikonojn kiel Bob Dylan. La Usona Kongreso trudis armilembargon al Pakistano; sed malgraŭ tio, la Blanka Domo de Nixon sendis sekretajn armilajn sendaĵojn al la ĥunto. Kiam Barato intervenis en decembro 1971, la Blanka Domo sendis aviadilŝipon al la Bengala Golfo. Pacaktivistoj blokis armilŝipadojn en pluraj nordorientaj usonaj havenoj. Bengalaj diplomatoj en la pakistana ambasadejo en Vaŝingtono transfuĝis kaj funkciigis mision de la Provizora Registaro de Bangladeŝo.