Averroes ankaŭ donis priskribon de sunmakuloj en la 12-a jarcento. La invento de la teleskopo en la frua 17-a jarcento permesis detalajn observojn de sunmakuloj de Thomas Harriot, Galileo Galilei kaj aliaj astronomoj. Galileo postulis, ke sunmakuloj estis sur la surfaco de la suno prefere ol malgrandaj objektoj pasantaj inter la Tero kaj la suno. Arabaj astronomiaj kontribuoj inkluzivas la eltrovon de Albatenius, ke la direkto de la apogeo de la suno (la loko en la orbito de la suno kontraŭ la steloj, kie ĝi ŝajnas moviĝi plej malrapide) estas plej malrapida. (En modernaj terminoj, tio estas kaŭzita de laŭgrada moviĝo de la apheliono de la orbito de la Tero).
17-a jarcento