Malmultaj nuntempaj fontoj mencias Kreton dum la periodo de la 4-a jarcento ĝis la islama konkero en la 820-aj jaroj. Dum tiu tempo, la insulo estis tre trankvila provinca malproksima regiono en la periferio de la greko-romia mondo. Ĝiaj episkopoj eĉ forestas de la Unua Koncilio de Nicea en 325, kontraste al najbaraj insuloj kiel Rodiso aŭ Kos. Escepte de la atako de la vandaloj en 457 kaj de la tertremoj de la 9a de julio 365
, 415 448 kaj 531, kiuj detruis multajn urbojn, la insulo restis paca kaj prospera, kiel atestis la multaj, grandaj kaj bone konstruitaj monumentoj de la periodo pluvivantaj sur la insulo. En la 6-ajarcenta "Sinekdemo", Kreto estas markita kiel regata de "consularis", kun ĉefurbo en Gortyn, kaj ĝis 22 urboj. La loĝantaro en tiu periodo estas taksita kiel 250.000, kaj estis preskaŭ ekskluzive kristana, krom kelkaj judoj loĝantaj en la ĉefaj urbaj centroj.