La kampanjoj por la konkero kaj konvertiĝo de la teroj sur la suda kaj orienta marbordo de la Balta Maro de la malfrua 12-a jarcento ĝis la Reformacio fariĝis konataj kiel la Baltaj aŭ Nordaj Krucmilitoj. Provoj de skandinavaj, germanaj, polaj, kaj bohemaj misiistoj de pagana konvertiĝo al latina kristanismo malsukcesis antaŭ la malfrua dekdua jarcento, kiam krucistoj de Svedio, Gotlando kaj Saksio konkeris la plej grandan parton de Latvio kaj Estonio. La Livonian Brothers of the Sword (Livonaj Fratoj de la Glavo) armea ordo disponigis permanentan okupadforton dum la krucistoj vintris hejme. Malvenkoj ĉe Saule en 1236 kaj ĉe Lago Peipus
en 1242 ĉesigis la disvastiĝon de la ordo en Litovio kaj Rusio. Ekde 1237, Papo Gregorio la 9-a komencis absorbi la Glavo-Fratojn en la Ordenon de la Germanoj. Fondita en Palestino kiel hospitala ordeno post la Sieĝo de Akro en la 1190-aj jaroj, la germanaj kavaliroj estis reorganizitaj kiel armea ordeno. Historiisto Robert Bartlett difinas la konkeron kaj organizon de potenco en la Balta Maro kiel parton de ĝenerala movado por "la vastiĝo de latina kristanaro". Ĝi estis ebligita per la ideologio de la krucmilito kiu metis la tutan maŝinon de la Eklezio malantaŭ la superan militan teknologion. Ĝi ebligis la rekrutadon de soldatoj per prediko de la oferto de spiritaj rekompencoj por batalantoj kaj la administra maŝinaro por establi registaron en la konkeritaj teritorioj.