Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kvankam sendependa Hindio estis komence rigardata kiel ĉampiono de diversaj afrikaj sendependaj movadoj, ĝia korda rilato kun la Komunumo de Nacioj kaj ĝiaj liberalaj videbloj pri britaj politikoj en Orienta Afriko damaĝis ĝian bildon kiel lojala subtenanto de diversaj sendependaj movadoj en la tria mondo. Hinda kondamno de militemaj luktoj en Kenjo kaj Alĝerio
estis en akra kontrasto al Ĉinio, kiu apogis armitan lukton por gajni afrikan sendependecon. Post atingi altan diplomatian punkton post la rolo de Nehru en la Sueza krizo, la izoliteco de Barato de Afriko estis kompleta kiam nur kvar nacioj - Etiopio, Kenjo, Niĝerio kaj Libio - subtenis ŝin dum la Ĉina-Hinda Milito en 1962. Post kiam Gandhi fariĝis ĉefministro, diplomatiaj kaj ekonomiaj rilatoj kun la ŝtatoj kiuj helpis al Hindio dum la Ĉin-Hinda Milito estis vastigitaj. Gandhi komencis intertraktadojn kun la kenja registaro por establi la Afrik-Indian Development Cooperation. La hinda registaro ankaŭ komencis pripensi la eblon alporti indianojn ekloĝintajn en Afriko en la kadro de siaj politikaj celoj por helpi reakiri sian malkreskantan geostrategian influon. Gandhi deklaris la homojn de hinda origino ekloĝinta en Afriko kiel "Ambasadoroj de Barato". Klopodoj por konvinki la aziajn komunumojn aliĝi al la hinda diplomatio, tamen, malsukcesis, parte pro la nevoleco de la indianoj resti en politike nesekura medio, kaj pro la elmigrado de afrikaj indianoj al Britio kun la pasigo de la Ŝtatkomunuma Enmigrintleĝo en 1968. En Ugando, la afrika indiana komunumo suferis persekuton kaj poste elpelon sub la registaro de Idi Amin.