Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En 66, Tiridato vizitis Romon por ricevi sian kronon kaj estis abunde ricevita de Nerono, kiu uzis la okazon por pliigi sian propran popularecon. Li ordonis fermi la pordegojn de la Templo de Janus, tiel deklarante ke paco regis en la tuta Romia Imperio. Nerono festis tiun pacon kiel gravan atingon: li estis salutita kiel imperiestro kaj tenis triumfon, kvankam neniu nova teritorio estis gajnita, kaj la paco reflektis kompromison prefere ol vera venko. Ĉar kvankam Romo povis milite triumfi en Armenio, politike, ĝi havis neniujn verajn alternativojn al la Arsakida kandidateco ofertita por la armena trono. Armenio poste estus regata de irana dinastio, kaj malgraŭ sia nominala fideleco al Romo, ĝi venus sub kreskantan partan influon. Laŭ la juĝo de pli postaj generacioj, "Nero perdis Armenion", kaj kvankam la Paco de Rhandeia enkondukis periodon de relative pacaj rilatoj, kiuj daŭrus 50 jarojn, Armenio daŭre estus konstanta malpaco inter la romianoj, la parthoj kaj iliaj sasanidaj posteuloj. Tamen, por mallonga tempo, la paco, kiun Nero certigis, estis konservita de ambaŭ flankoj, eĉ dum la plejparto de la orientaj fortoj de Romo estis implikita en la subpremado de la juda ribelo. Koncerne Corbulo, li estis honorita de Nero kiel la viro, kiu alportis ĉi tiun "triunfon", sed lia populareco kaj influo kun la armeo igis lin ebla rivalo. Kune kun la implikiĝo de lia bofilo Lucius Annius Vinicianus en malsukcesa komploto kontraŭ Nerono en 66, Corbulo iĝis suspektata en la okuloj de la imperiestro. En 67, dum vojaĝado en Grekio, Nerono ordonis ekzekuti lin; aŭdinte tion, Corbulo memmortigis. La milito ankaŭ montris al la romianoj, ke la defenda sistemo en la Oriento, kiel starigita de Aŭgusto, ne plu estis adekvata. Tiel la sekvaj jaroj vidis gravan reorganizon de la romia Oriento: la klientregnoj de Ponto kaj Kolĥio (en 64 p.K.), Kilikio, Komageno kaj Malgranda Armenio (en 72 p.K.) fariĝis romiaj provincoj, la...  Demando: Kiu estis lia bofilo?
Lucius Annius Vinicianus