Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: Mezurado komenciĝis en 1946, kaj konstruado komenciĝis en 1971. Antaŭ aŭgusto 1982, malpli ol 700 metroj de la tunelo restis por esti elfositaj. La unua kontakto inter la du flankoj estis en 1983. La Tsugaru-Markolo havas orientajn kaj okcidentajn kolojn, ambaŭ ĉirkaŭ 20 km (12 mejl.) larĝe. Komencaj enketoj entreprenitaj en 1946 indikis ke la orienta kolo estis ĝis 200 metrojn (656 futoj) profunda kun vulkana geologio. La okcidenta kolo havis maksimuman profundon de 140 metroj (459 futoj) kaj geologio konsistanta plejparte el sedimentaj rokoj de la Neogena periodo. La geologio de la submara parto de la tunelo konsistas el vulkana roko, piroklasta roko kaj sedimenta roko de la Neogena periodo. La areo estas faldita en preskaŭ vertikala sinklino, kio signifas ke la plej juna roko estas en la centro de la markolo kaj renkontita laste. Dividita malglate en trionojn, la Honshū-flanko konsistas el vulkanaj ŝtonoj (andesito, bazalto ktp.); la Hokkaido-flanko konsistas el sedimentaj ŝtonoj (terciara periodo tufo, ŝtonŝtono, ktp.); kaj la centra parto konsistas el Kuromatsunai-tavoloj (terciara periodo sablo-simila ŝtonŝtono). La komencaj geologiaj enketoj okazis de 1946 ĝis 1963, kiuj implikis boradon de la marfundo, sonikajn enketojn, submarajn boradojn, observadojn uzante mini-submarŝipon, kaj sismajn kaj magnetajn enketojn. Por establi pli bonan komprenon, horizontala piloto estis entreprenita laŭ la linio de la servo kaj ĉefaj tuneloj. Tunelado okazis samtempe de la norda fino kaj la suda. La sekteraj partoj estis traktitaj per tradiciaj montanaj tunelaj teknikoj, kun ununura ĉefa tunelo. Tamen, por la 23,3-kilometra submara parto, tri truoj estis elfositaj kun kreskantaj diametroj respektive: komenca piloto tunelo, servotunelo, kaj finfine la ĉefa tunelo. La servotunelo estis periode konektita al la ĉef...  Demando: Kiun rokon en la okcidenta kolo oni vidas ĉe la fino?
plej juna roko