Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La 24an de februaro, Boris Kevorkov, la partia sekretario de la aŭtonoma regiono de Nagorno-Karabaĥo kaj lojalulo al Azerbajĝano, estis maldungita. Karabaĥaj armenaj gvidantoj plendis, ke la regiono havas nek lernolibrojn en la armena lingvo en lernejoj nek en televidaj elsendoj, kaj ke la Ĝenerala Sekretario de la Komunista Partio de Azerbajĝano Heydar Aliyev intense provis "azeriigi" la regionon kaj pliigi la influon kaj la nombron de azerbajĝanoj loĝantaj en Nagorno-Karabaĥo, samtempe reduktante ĝian armenan loĝantaron (en 1987, Aliyev demisiis kiel Ĝenerala Sekretario de la Politika Buroo de Azerbajĝano). Antaŭ 1988, la armena loĝantaro de Karabaĥo malkreskis al preskaŭ tri kvaronoj de la totala loĝantaro. La movado estis gvidata de popularaj armenaj figuroj kaj trovis subtenon ankaŭ inter intelektuloj en Rusio. Laŭ ĵurnalisto Thomas de Waal iuj membroj de la rusa intelektantaro, kiel ekzemple la disidento Andrei Sakharov, esprimis subtenon por la armenoj. Pli elstara subteno por la movado inter la moskva elito estis interpretita de iuj en la publiko: en novembro 1987 L'Humanité publikigis la personajn komentojn faritajn de Abel Aganbegyan, ekonomia konsilisto de Gorbaĉov, al la armenoj loĝantaj en Francio, en kiu li sugestis, ke Montara Karabaĥo povus esti cedita al Armenio. Antaŭ la deklaro, la armenoj komencis protesti kaj organizi laboristajn strikojn en Erevano, postulante unuigon kun la enklavo. Tio instigis azerajn kontraŭprotestojn en Bakuo.  Demando: Kion faris la armenoj en Erevano por protesti kontraŭ la rusa subteno al la azera kontrolo de Montara Karabaĥo?
laboristaj strikoj