La regulo ke direktoroj devas esti almenaŭ kvardekjaraj fariĝis unu pravigo por la Puĉo de 18 Brumaire: la puĉo okazis la 9an de novembro 1799, kiam Bonaparte estis tridekjara. Bonaparte revenis al Francio, alteriĝante ĉe la fiŝista vilaĝo de Saint-Raphaël la 9an de oktobro 1799, kaj faris triumfan progresadon norden al Parizo. Lia venko super la otomanaj turkoj en la Batalo de Aboukir estis vaste raportita, kaj ombris la aliajn francajn venkojn en la Dua Batalo de Zuriko.
kaj la Batalo de Bergen. Inter Avignon kaj Parizo, li estis bonvenigita fare de grandaj, entuziasmaj homamasoj, kiuj vidis lin kiel savisto de la respubliko de eksterlandaj malamikoj kaj la korupto de la Direktorio. Post lia alveno en Parizo li estis elektita al la Institut de France por la sciencaj atingoj de lia ekspedicio al Egiptujo. Li estis bonvenigita fare de rojalistoj ĉar li estis de negrava nobla familio en Korsiko, kaj de la jakobenoj ĉar li subpremis la provitan rojalistan "puĉon de ŝtato" komence de la Direktorio. Lia frato Lucien, kvankam nur dudek-kvar-jaraĝa, fariĝis elstara figuro en la Konsilio de la Kvincent pro sia nomo.