Post la konflikto kun Vilhelmo la 2-a pri la grandeco de la armeo, kiu finiĝis per lia antaŭtempa morto, la nun venkaj regantoj perdis malmultan tempon por plue redukti la grandecon de la armeo. Bedaŭrinde, ili montris la saman ŝparemon al la mararmeo, permesante al la sendependaj admiralecoj vendi grandan parton de la floto kiu venkis la duan hispanan Armadon tiel resone en neŭtralaj anglaj akvoj en la Batalo de la Downs
de la jaro 1639. La malsaĝeco de tiu politiko estis amplekse montrita en la Unua Anglo-Nederlanda Milito, kiam almenaŭ komence la nederlanda mararmeo ne havis ŝancon kontraŭ la angla floto, almenaŭ en hejmaj akvoj, pro sia kvalita kaj kvanta malsupereco. Dum la milito daŭre furiozis, la De-Witt-registaro tial komencis ambician programon de maramea konstruado kaj maramea reformo. La "nova mararmeo" estis naskita kiu iĝus la elstara instrumento por projekcii nederlandan potencon eksterlande. La ĉefa novigo estis ke nun sesdek kapitanoj estus permanente dungitaj de la mararmeo, tre pliigante ĝian profesiismon. Pro la malprofundeco de nederlandaj hejmaj akvoj la grandeco de la plej grandaj nederlandaj ŝipoj ankoraŭ ne povis esti egala al tiu de la anglaj unuaj tarifoj, sed la diferenco en pezo de pafiloj mallarĝiĝis.