Kaj Lewis kaj Tolman (1909) priskribis la reciprokecon de la tempo-dilatiĝo uzante du lumhorloĝojn A kaj B, vojaĝante kun certa relativa rapideco unu al la alia. La horloĝoj konsistas el du ebenaj speguloj paralelaj unu al la alia kaj al la linio de moviĝo. Inter la speguloj signalo de lumo resaltas, kaj por la observanto, kiu ripozas en la sama referenco kiel A, la periodo de horloĝo A estas la distanco inter la speguloj dividita per la lumrapideco. Sed se la observanto ĉe horloĝo B vidas, ke tiu horloĝo okazas ene de la signalo el la horloĝo, ĝi estas mezurita de Herbert E. Ives kaj G. R. Stilwell (Ives<unk>Stilwell-eksperimento). Kaj Lewis kaj Tolman (1909) priskribis la reciprokecon de la tempo-dilatiĝo uzante du lumhorloĝojn A kaj B, vojaĝante kun certa relativa rapideco unu al la alia. La horloĝoj konsistas el du ebenaj speguloj paralelaj unu al la alia
du