Inter AD 14 kaj 16, Germanicus gvidis punoperaciojn en Germanion, batalante Arminius al remizo en la Batalo ĉe Pontes Longi kaj dufoje venkante lin (laŭ Tacitus): unue en la Batalo de Idistaviso
kaj poste dum la Batalo de la Muro de Angrivari. En la jaro 15 de nia erao, romiaj trupoj sukcesis rekapti unu el la tri leĝiaj agloj perditaj en la Batalo de la Teutoburga Arbaro. En AD 16, dua aglo estis retrovita. Tiberio rifuzis la peton de Germanicus por lanĉi kroman kampanjon por AD 17, tamen, decidinte ke la limo kun Germanio starus ĉe la Rejno. Anstataŭe, li ofertis al Germanicus la honoron de triumfo por liaj du venkoj. La tria romia aglo estis reakirita en 41 p.K. de Publius Gabinius, sub la imperiestro Klaŭdio. Arminio ankaŭ alfrontis opozicion de sia bopatro kaj aliaj por-romiaj ĝermanaj gvidantoj. Lia frato Flavus, kiu estis kreskigita kune kun li en Romo, restis lojala al la Romia Imperio kaj batalis sub Germanicus kontraŭ Arminius en la Batalo de Idistaviso. Kun la fino de la romia minaco, milito ekis inter Arminio kaj Marbod, reĝo de la Marcomanni. Ĝi finiĝis kun Marbod fuĝanta al Raveno kaj romia protekto, sed Arminio ne sukcesis rompi en la "natura fortikaĵo" de Bohemio, kaj la milito finiĝis en blokiĝo.