Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: Borobudur kuŝis kaŝita dum jarcentoj sub tavoloj de vulkana cindro kaj ĝangalo. La faktoj malantaŭ ĝia forlasado restas mistero. Ne estas konata kiam la aktiva uzo de la monumento kaj budhana pilgrimado al ĝi ĉesis. Iam inter 928 kaj 1006, reĝo Mpu Sindok translokigis la ĉefurbon de la Medang Regno al la regiono de Orienta Java post serio de vulkanaj erupcioj; ne estas certe ĉu tio influis la forlason, sed pluraj fontoj mencias tion kiel la plej verŝajna periodo de forlasado. La monumento estas vage menciita tiel malfrue kiel ĉ. 1365, en Nagarakretagama de Mpu Prapanca, verkita dum la Majapahit-epoko kaj menciante "la vihara en Budur". Soekmono (1976) ankaŭ mencias la popularan kredon, ke la temploj estis dissolvitaj kiam la loĝantaro konvertiĝis al Islamo en la 15-a jarcento. La monumento ne estis tute forgesita, kvankam popolaj rakontoj iom post iom ŝanĝis de sia pasinta gloro al pli superstiĉaj kredoj asociitaj kun malbonŝanco kaj mizero. Du malnovaj javaj kronikoj (babad) de la 18-a jarcento mencias kazojn de malbonŝanco asociita kun la monumento. Laŭ la Babad Tanah Jawi (aŭ la Historio de Java), la monumento estis fatala faktoro por Mas Dana, ribelanto kiu ribelis kontraŭ Pakubuwono la 1-a, la reĝo de Mataram en 1709. Estis menciite ke la "Redi Borobudur" monteto estis sieĝita kaj la ribelantoj estis venkitaj kaj kondamnitaj al morto fare de la reĝo. En la Babad Mataram (aŭ la Historio de la Mataram Regno), la monumento estis asociita kun la misfortuno de princo Monconagoro, la kronprinco de la Yogyakarta Sultanlando en 1757. Malgraŭ tabuo kontraŭ vizito de la monumento, "li prenis tion, kio estas skribita kiel la kavaliro, kiu estis kaptita en kaĝo (statuo en unu el la truitaj stupoj)". Reveninte al sia palaco, li malsaniĝis kaj mortis unu tagon poste.  Demando: Kio okazis al princo Monconagoro, kiam li revenis al sia palaco?
malsaniĝis kaj mortis