Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La unua konata mencio de ĉi tiu malsano estas de 1700 a.K. egiptia papiro, kiu konsilas: <unk>... Vi devas doni recepton, pomadon de granda protekto; akaciaj folioj, muelitaj, tituritaj kaj kuiritaj kune. "Frapo el drapo estu sur ĝi kaj metu ĝin en la anuson. Ĝi rapide sanigos vin". En 460 a.K., la Hipokrata korpuso diskutas traktadon similan al la moderna kaŭĉuka ligado: "Kaj hemoroidojn en simila maniero vi povas trakti per transfiksado de ili per kudrilo kaj ligado de ili per tre dika kaj lana fadeno, por aplikiĝo, kaj ne instigu ĝis ili falas, kaj ĉiam postlasas unu malantaŭe; kaj kiam la paciento resaniĝas, lasu lin esti metita sur kurson de Hellebore". Hemoroidoj eble estis priskribitaj en la Biblio, kun pli fruaj anglaj tradukoj uzantaj la nun malnoviĝintan literumon "emerods". Celsus (25 a.K. <unk> AD 14) priskribis ligadon kaj ekscizo-procedurojn, kaj diskutis la eblajn komplikaĵojn. Galeno rekomendis rompi la ligon de la arterioj al la vejnoj, asertante ke ĝi reduktis kaj doloron kaj la disvastiĝon de gangreno. La Susruta Samhita (4-a kaj 5-a jarcento p.K.) estas simila al la vortoj de Hipokrato, sed emfazas la purecon de vundoj. En la 13-a jarcento, eŭropaj kirurgoj kiel Lanfranco de Milano, Guy de Chauliac, Henri de Mondeville, kaj John de Ardene faris grandan progreson kaj evoluon de la kirurgiaj teknikoj. En mezepokaj tempoj, hemoroidoj ankaŭ estis konataj kiel la malbeno de Sankta Fiacre post sanktulo de la sesa jarcento, kiu evoluigis ilin sekvante la plugadon de la grundo. La unua uzo de la vorto "hemoroido" en la angla okazas en 1398, derivita de la malnovfranca "hemorroides", de la latina hæmorrhoida, en victurno de la greka α<unk>μορροΐς (haimorrhois), "kapabla elsendi sangon", de α<unk>μα (haima), "sango" kaj <unk>όος (rhoos), "fluo, fluo, fluo", mem de <unk>έω (rheo), "fluo, fluo".  Demando: Laŭ la laŭvorta greka traduko, kion la hemoroidoj verŝajne eligas?
sango