La evoluo de granda kapacito, vel-movitaj ŝipoj portantaj kanonon kondukis al rapida vastiĝo de eŭropaj mararmeoj, precipe la hispanaj kaj portugalaj mararmeoj kiuj dominis en la 16-a kaj fruaj 17-a jarcentoj, kaj helpis propulsi la epokon de esplorado kaj koloniismo. La forpuŝo de la hispana Armada (1588) de la angla floto revoluciigis mararmeon per la sukceso de nur-pafilo-strategio kaj kaŭzis gravan revizion de la hispana mararmeo, parte laŭ anglaj linioj, kio rezultigis eĉ pli grandan dominecon de la hispanoj. Ekde la komenco de la 17-a jarcento la nederlandanoj kanibalizis la portugalan imperion en la oriento kaj, per la grandega riĉaĵo akirita, defiis hispanan hegemonion sur maro. De la 1620-aj jaroj, nederlandaj rabatakantoj grave ĝenis hispanan kargadon kaj, post kelkaj bataloj kiuj iris ambaŭflanke, la nederlanda mararmeo finfine rompis la longan dominecon de la hispana mararmeo en la Batalo de la Downs.
(1639). Anglio aperis kiel grava mararmeo meze de la 17-a jarcento en la unua anglo-nederlanda milito kun teknika venko. Sukcesaj decidaj nederlandaj venkoj en la dua kaj tria anglo-nederlandaj militoj konfirmis la nederlandan majstradon de la maroj dum la nederlanda Ora epoko, financita per la vastiĝo de la nederlanda Empiro. La franca mararmeo gajnis kelkajn gravajn venkojn proksime de la fino de la 17-a jarcento sed fokuso sur terarmeoj kondukis al la relativa neglekto de la franca mararmeo, kio permesis al la Reĝa Mararmeo aperi kun ĉiam kreskanta avantaĝo en grandeco kaj kvalito, precipe en taktikoj kaj sperto, de 1695. Kiel respondo al la kreskanta maramea influo de la portugalaj mararmeoj, la militista reĝo de la Maratanoj, Shivaji, fondis la maratan mararmeon en 1654.