Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La drusoj ĉiam ludis multe pli gravan rolon en la siria politiko, ol tio, kion sugestus ĝia relative malgranda loĝantaro. Kun komunumo de iom pli ol 100,000 en 1949, aŭ ĉirkaŭ tri procentoj de la siria loĝantaro, la drusoj de la sudokcidentaj montoj de Sirio konsistigis potencan forton en la siria politiko kaj ludis ĉefan rolon en la naciisma lukto kontraŭ la francoj. Sub la armea gvidado de sultano Paŝa al-Atrash, la drusoj disponigis multon el la armea forto malantaŭ la siria revolucio.
de 1925 <unk>27. En 1945, Amir Hasan al-Atrash, la supera politika gvidanto de la Jebel al-Druze, gvidis la drusajn armeajn unuojn en sukcesa ribelo kontraŭ la francoj, igante la Jebel al-Druze la unua kaj sola regiono en Sirio, kiu liberigis sin de la franca rego sen brita helpo. En sendependeco la drusoj, faritaj memcertaj per siaj sukcesoj, atendis, ke Damasko rekompencos ilin pro iliaj multaj oferoj sur la batalkampo. Ili postulis konservi sian aŭtonomian administradon kaj multajn politikajn privilegiojn aljuĝitajn al ili de la francoj kaj serĉis malavaran ekonomian helpon de la lastatempe sendependa registaro.