Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kun Newey kapabla utiligi novajn teknikajn regularojn por, kaj kun Williams perdanta siajn fabrikajn Renault-motorojn, McLaren denove povis defii por la ĉampioneco; "F1 Racing" revuo deklaris, ke la sola maniero pliigi iliajn ĉampionajn esperojn estis dungi la duoblan ĉampionon de Ferrari Michael Schumacher. Häkkinen kaj Coulthard gajnis kvin el la unuaj ses vetkuroj malgraŭ la malpermeso de la "brake steer" sistemo de la teamo, kiu permesis al la malantaŭaj bremsoj esti funkciigitaj individue por redukti subviradon, post protesto de Ferrari ĉe la dua vetkuro en Brazilo. Schumacher kaj Ferrari disponigis la plej grandan konkuradon, la unua egalis en punktoj kun Häkkinen kun du vetkuroj por iri, sed venkoj por Häkkinen ĉe la Luksemburga kaj Japana
Grandaj Premioj donis al li kaj la ĉampionecon de ŝoforoj kaj al McLaren la ĉampionecon de konstruistoj. Häkkinen gajnis sian duan ĉampionecon de ŝoforoj la sekvan sezonon, sed pro kombinaĵo de ŝoforeraroj kaj mekanikaj fiaskoj, la teamo perdis la titolon de konstruistoj al Ferrari.