Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La 20an de junio 1837, Viktorio iĝis reĝino de Britio post la morto de sia onklo, Vilhelmo la 4-a, nur kelkajn semajnojn post atingi la aĝon de dek ok jaroj. Ŝia registaro estis gvidata de la Whig ĉefministro Lord Melbourne, al kiu ŝi estis proksima. Sed ene de du jaroj li eksiĝis, kaj la konservativa politikisto Sir Robert Peel provis formi novan ministerion. Peel diris, ke li volonte fariĝos ĉefministro kondiĉe ke la reĝino anstataŭigos siajn paruk-liberalismajn damon-en-atendo kun konservativulinoj. Ŝi rifuzis kaj reelektis Lord Melbourne, decido kritikita kiel kontraŭkonstitucia. Ŝi regule registris la okazaĵojn de la ribeloj sur Supra
kaj Malsupra Kanado, ĉar tiuj memorigis ŝin pri la Usona Revolucio, kiu okazis dum la regado de ŝia avo, reĝo Georgo la 3-a. Londono sendis lordon Durham por solvi la aferon kaj lia raporto de 1839 malfermis la vojon al "respondeca registaro" (t.e., aŭtonomio).