En antikva Romo, dum memmortigo estis komence permesita, ĝi poste estis rigardita kiel krimo kontraŭ la ŝtato pro ĝiaj ekonomiaj kostoj. Aristotelo kondamnis ĉiujn formojn de memmortigo dum Platono estis ambivalenta. En Romo kelkaj kialoj de memmortigo inkludis libervolan morton en gladiatorbatalo, kulpo super murdo, por savi la vivon de iu alia, kiel rezulto de funebro, de esti hontigita, kaj kiel fuĝo de perforteblaj situacioj kiel fizika sufero, malvenko, aŭ krima konduto.
en la antaŭurbo de la urbo