Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - David M. Robinson asertas, ke diversaj ediktoj kaj leĝoj eldonitaj de la imperiestro Hongwu, fondinto de la dinastio Ming, ŝajnas malakcepti la mongolan influon en Ĉinio per la malpermeso de mongolaj geedziĝoj kaj entombigoj, vestaĵoj, parolado kaj eĉ muziko. Tamen, Robinson elstarigas kiel tiu retoriko kontraŭdiras la daŭrigon de la imperiestro de Hongwu de Yuan-institucioj kiel ekzemple la hereda garnizonsistemo kaj okupoj. Li iniciatis kampanjojn por konkeri areojn ne antaŭe kontrolitajn de indiĝenaj ĉinaj dinastioj, inkluzive de teritorioj en Junano
Liaodong (Manĉurio), kaj Mongolio. Li daŭre rekrutis mongolojn en la militistaron kaj konservis la tradicion de la Yuan-epoko de alportado de koreaj konkubinoj kaj eŭnukoj en la imperia palaco. Robinson asertas ke la dinastio Ming "estis laŭ multaj manieroj vera posteulo" al la Yuan, ĉar la Ming-imperiestroj serĉis legitimi sian regulon tra la Yuan-heredaĵo, precipe ĉar la rivala Norda Yuan-dinastio daŭre ekzistis. La Yongle-Imperiestro estis multe pli eksplicita en alvokado de komparo inter sia regado kaj tiu de Kublai Khan, kiel reflektite en lia tre aktiva ekstera politiko, projekcio de Ming-ĉina potenco eksterlande kaj ekspansiismaj armeaj kampanjoj. Sekvante la 1449-datita Tumu-krizon, la Ming-registaro aktive malinstigis plian enmigradon de mongolaj popoloj (favorante fojajn translokigopolitikojn por tiuj, kiuj jam vivis en Ĉinio). Mongoloj daŭre funkciis kiel Ming-armeaj oficiroj eĉ post mongola implikiĝo en la malsukcesa 1461 Ribelo de Cao Qin, tamen ilia nombro komencis malkreski kiam heredaj oficiroj ĝenerale estis iom post iom anstataŭigitaj per viroj de pli humilaj originoj.