Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Ĉe la anonco de la Februara Revolucio
Li rezignis sian postenon kaj ekloĝis en Bastia, kie li eniris la politikan arenon. Tre influita de sia libro "Histoire des Girondins", Borghetti estis granda admiranto de Lamartine. En la unuaj elektoj okazigitaj sub universala (vira) voĉdonrajto la 13an kaj 14an de majo 1849 li estis elektita "Conseiller Général" de sia hejma Kantono Pero-Casevecchie. Ne unu kiu estis facile preta kompromiti siajn idealojn, li rapide iĝis seniluziigita por vidi politikan intrigon kaj klientelismon triumfi super la ĝenerala intereso, kaj permesis al si esti anstataŭigita kiel "Conseiller Général" fare de unu el liaj amikoj, juĝisto de la paco Octavian Renucci, kiu konservis la poŝton ĝis la fino de la Dua Imperio. Post la puĉo de la 2-a de decembro 1851, li forlasis la publikan vivon. De 1849 ĝis 1870, Borghetti restis en opozicio al la reĝimo. Male al multaj aliaj en lia pozicio, li ne estis ekzilita, sed li estis ofte la temo de administra ĉikano.