Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Kvankam Metternich estis laca, memorandoj daŭre fluis el lia kancelierejo. Malgraŭ tio, li ne antaŭvidis la konstruan krizon. La nova Papo Pio la 9-a akiris reputacion kiel liberala naciisto, kontraŭbalancante Metternich kaj Aŭstrion; samtempe, la Empiro spertis senlaborecon kaj altiĝantajn prezojn kiel rezulto de malbonaj rikoltoj. Metternich estis konfuzita ĉe la protesto de italoj, la papo, kaj Palmerston kiam li ordigis la okupon de Papa-kontrolita Ferrara en la somero de 1847. Malgraŭ certigi francan interkonsenton por la unua fojo en jaroj de François Guizot super la Svisa Civita Milito, Francio kaj Aŭstrio estis devigitaj subteni sendependajn kantonojn. La paro proponis konferencon, sed la registaro disbatis la ribelon. Ĝi estis grava bato al la prestiĝo de Metternich, kaj liaj kontraŭuloj en Vieno nomis ĝin pruvo de lia nekompetenteco. En januaro 1848 Metternich antaŭdiris problemojn en Italio dum la venonta jaro. Li agis pri tio per sendado de sendito, Karl Ludwig von Ficquelmont al Italio; per revivigado de liaj 1817 planoj por itala kanceliero; kaj aranĝante diversajn krizokazajn planojn kun la francoj. En malfrua februaro la aŭstra feldmarŝalo Joseph Radetsky metis la aŭstran Italion (Lombardio-Venecio) sub militan staton kiam tumultoj disvastiĝis. Malgraŭ ĉio ĉi kaj la onidiroj pri la nova revolucio en Francio
Metternich estis singarda, opiniante ke hejma revolucio estas neverŝajna. Li estis priskribita fare de saksa diplomato kiel, en la vortoj de kinejo Musulin, "ŝrumpiĝis al ombro de lia iama memo".