Kompletigu la sekvan frazon: En 1394, la otomana sultano Bajazid la 1-a sieĝis Konstantinopolon. Manuel forlasis la urbon en 1399 por vojaĝi tra Okcidenta Eŭropo serĉante militan helpon, kaj konfidis al Johano la 7-a funkcii kiel reganto en Konstantinopolo, kontrolante ĝian defendon. Malgraŭ akuzoj de konspiro kun la otomanoj, Johano la 7-a lojale tenis la urbon dum la tuta tempodaŭro de la tri-kaj-duono-jara vojaĝo de Manuel, rifuzante kapitulaci ĝin al Bayezid. La minaco al Konstantinopolo finiĝis kun la malvenko de Bajazid kontraŭ la Timuridoj ĉe la
Batalo de Ankaro en 1402. En la sekvo de tiu batalo, Johano la 7-a negocis favoran traktaton kun unu el la filoj de Bayezid, Süleyman Çelebi, kiu certigis, ke la grava urbo Tesaloniko, perdita de la otomanoj en 1387 pro la agoj de Manuel, estis resendita al imperia kontrolo. Malgraŭ la lojala servo de Johano la 7-a, Manuel forigis lin en malhonoro post kiam li revenis en 1403, kaj la du denove estis malamikoj. Tiu malpaco estis mallonga, ĉar ili estis repacigitaj kelkajn monatojn poste kaj nova interkonsento estis farita, en kiu Johano la 7-a estis permesita preni posedon de Tesaloniko kaj estis agnoskita kun la plena imperia titolo. De 1403 ĝis sia morto en 1408, Johano la 7-a tiel regis en Tesaloniko kiel "Imperiestro de Ĉia Tesalio", kun sia propra aparta imperia kortego. La Tesalonikanoj konsideris lin kapabla reganto, kaj lia laboro kun lokaj preĝejaj aferoj kaj plibonigado de la defendaj strukturoj de la urbo alportis al li pozitivan memoron.