Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Ŝanĝopunkto en kiel ambaŭ flankoj rigardis unu la alian estas verŝajne la masakro de la latinaj en Konstantinopolo
en la jaro 1182. La masakro sekvis la senpovigon de Maria de Antioĥio, norman-franka (tial "latina") princino kiu regis kiel reganto al sia bebo filo imperiestro Alexios II Komnenos. Maria estis profunde nepopulara pro la peza favorismo, kiu estis montrita al la italaj komercistoj dum la vicregistaro kaj popularaj festadoj de ŝia falo fare de la civitanoj de Konstantinopolo rapide fariĝis tumultoj kaj masakroj. La okazaĵo kaj la teruraj raportoj de postvivantoj ekflamigis religiajn streĉitecojn en la Okcidento, kondukante al la reprezalia maldungo de Tesaloniko, la dua plej granda urbo de la imperio, fare de Vilhelmo la 2-a de Sicilio. Ekzemplo de la okcidenta opinio tiutempe estas la skribaĵoj de Vilhelmo de Tiro, kiu priskribis la "grekan nacion" kiel "naskon de viproj, kiel serpento en la brusto aŭ muso en la vestoŝranko malbone postulas siajn gastojn".