En 1971, dum ŝi estis en Harvard, Zulfikar invitis ŝin por aliĝi al li en Novjorko, kie li estis implikita en kunveno de la Sekureca Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj pri la Hind-Pakistana Milito de tiu jaro.
Ĉu vi ne scias? En decembro 1971, Zulfikar transprenis la prezidantecon de Pakistano, la unua demokratie elektita gvidanto post 13 jaroj da armea regado. En 1972, Benazir akompanis sian patron al la Hindio-Pakistana Pintkunveno en Simla kiel anstataŭaĵo por ŝia patrino, kiu estis malsana. Tie, ŝi estis prezentita al la hindia ĉefministro Indira Gandhi. Dum en Simla, ŝi altiris multe da atento de kaj loka kaj nacia hinda gazetaro, la unuan fojon ŝi ricevis tian avizon. Ŝi atribuis tion al la fakto, ke "en ŝiaj vortoj" ŝi "simboligis novan generacion. Mi neniam estis indiano. Mi naskiĝis en sendependa Pakistano. Mi estis libera de la kompleksoj kaj antaŭjuĝoj, kiuj disigis hindanojn kaj pakistananojn en la sanga traŭmato de la divido". En 1974, ŝi estis flugita al Lahore por akompani sian patron ĉe la pintkunveno de la Organizaĵo de Islama Kunlaboro. Ĉi tie, ŝi renkontis kelkajn el la kunvenintaj altrangaj islamaj mondgvidantoj, kiuj inkludis Muammar Gaddafi de Libio, Anwar Sadat de Egiptujo, Hafez al-Assad de Sirio, Faisal de Saud-Arabio, kaj Hussein de Jordanio.