En 1931, ŝi iĝis membro de la Socialista Partio kaj kandidatiĝis por oficejo en la partaj elektoj en oktobro 1931 kiel kandidato por la Agrupación Socialista en Badajoz. Ŝi estis elektita al la Konstitucia Parlamento. Ŝi ankaŭ venkis en la elektoj de novembro 1933 kaj februaro 1936. Kvankam ŝi estis feministo, ŝi malakceptis la rajton de la hispanaj virinoj voĉdoni, argumentante ke ili ne estis pretaj por ĝi. Fervora aktivulino de la Agrara Reformo, ŝi estis viktimo de la atakoj de la dekstro pro sia etneco kaj ŝia feminisma fono. Post la Asturia Revolucio de 1934
, ŝi estis akuzita pri armea ribelo kaj forlasis Hispanion. Dum en ekzilo, ŝi loĝis en Parizo kaj vizitis Skandinavion kaj Sovet-Union, kolektante financojn por la viktimoj de la subpremo. Ŝi revenis al Hispanio en 1936. Post la komenco de la Hispana Enlanda Milito, ŝi restis en Madrido, organizante la translokigon de la artaj trezoroj de Toledo al la trezorejo de la Banko de Hispanio por protekti ilin kaj doni radioretojn por levi la laboretoson de la milicianoj. Poste, seniluziigita de la gvidado de Largo Caballero, ŝi forlasis la PSOE kaj aliĝis al la Komunista Partio (PCE).