Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La unua jaro de la 1,5-litra formulo estis dominita de bone preparita Ferrari-teamo - la sezono de 1961 estis la unua fojo, kiam ili faris aŭton kun meza motoro, la legenda 156 "Sharknose" - irante kontraŭ la malamo de teamo-estro Enzo Ferrari al mezimotoraj aŭtoj kaj lia malmoderna kredo, ke mezimotoraj aŭtoj estis konstruitaj de homoj, kiuj ne havis sufiĉe da ĉevalforto. Nur Stirling Moss, en malnoviĝinta Lotuso, povis venki la Ferraris sur du trakoj kie liaj kapabloj kompensas la Ferrari-potencan avantaĝon. Innes Ireland ankaŭ venkis en vetkuro, la United States Grand Prix de 1961, post kiam Ferrari ne eniris la vetkuron. Giancarlo Baghetti en privata Ferrari gajnis la Francan Grandpremion
en sia ĉampioneca debuto, la nura ŝoforo kiu faris tion krom Nino Farina, gajninto de la unua vetkuro de la Formula Unu Monda Ĉampioneco. Baghetti ankaŭ gajnis siajn nurajn du antaŭajn vetkurojn de Formulo 1, la ne-ĉampionajn okazaĵojn en Sirakuzo kaj Napolo, sed la franca vetkuro estis lia nura venko en la Monda Ĉampioneco. La konkurso por la ĉampioneco inter la ĉefaj ŝoforoj de Ferrari, Phil Hill kaj Wolfgang von Trips, finiĝis en tragedio kiam von Trips koliziis kun Jim Clark ĉe Monza, mortigante von Trips kaj 14 spektantojn. Hill daŭriĝis por gajni la ĉampionecon, la unua amerika ŝoforo farendaĵo tion. La Indianapolis 500, vetkuro kiu estis kurita al tute malsamaj regularoj al Grandpremio kaj havis preskaŭ nenion farendaĵo kun eŭrop-stila vojvetkuro, estis faligita de la ĉampioneco.