Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dum la unuaj jaroj de la anglo-amerika alianco, ofte la britoj havis sian vojon. Ĉe la Londona Konferenco en aprilo 1942, Brooke kaj Churchill ŝajnas esti trompinta generalon George Marshall, la Usona Armeo Ĉefo de Kunlaborantaro, koncerne la britajn intencojn pri frua alteriĝo en Francio. Je la konferenco de Kazablanko en januaro 1943, oni decidis, ke la aliancanoj devas invadi Sicilion.
, sub la komando de generalo Dwight D. Eisenhower, decido kiu efike prokrastis la planitan invadon de Okcidenteŭropo ĝis 1944. La interkonsento de Kazablanko estis fakte kompromiso, mediaciita plejparte de la maljuna amiko de Brooke, Field Marshal Sir John Dill, Ĉefo de la Brita Komuna Stabo-Misio en Vaŝingtono. "Mi ŝuldas al li [Dill] senliman dankemon pro lia helpo en tiu okazo kaj en multaj aliaj similaj", Brooke skribis post la milito.