Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En la mateno de la 20-a de majo 1932, 34-jaraĝa Earhart ekveturis de Harbour Grace, Novlando, kun kopio de la Telegrafo-ĵurnalo, donita al ŝi de ĵurnalisto Stuart Trueman, intencita por konfirmi la daton de la flugo. Ŝi intencis flugi al Parizo en sia unu-motora Lockheed Vega 5B por imiti la solan flugon de Charles Lindbergh kvin jarojn pli frue. Ŝia teknika konsilisto por la flugo estis fama norvega usona piloto Bernt Balchen kiu helpis prepari ŝian aviadilon. Li ankaŭ ludis la rolon de "kaptilo" por la gazetaro kiam li ŝajne preparis la Vega de Earhart por sia propra arkta flugo. Post flugo daŭranta 14 horojn, 56 minutojn, dum kiu ŝi luktis kun fortaj nordaj ventoj, glaciaj kondiĉoj kaj mekanikaj problemoj, Earhart surteriĝis en paŝtejo ĉe Culmore, norde de Derry, Nord-Irlando. La alteriĝo estis atestita de Cecil King kaj T. Sawyer. Kiam laboristo demandis, "Ĉu vi flugis malproksimen?" Earhart respondis, "De Ameriko". Kiel la unua virino, kiu flugis sola senhalte trans Atlantiko, Earhart ricevis la Distinguished Flying Cross de la Kongreso, la Kruco de Kavaliro de la Legio de Honoro de la Franca Registaro kaj la Ora Medalo de la Nacia Geografia Societo de Prezidanto Herbert Hoover. Dum ŝia famo kreskis, ŝi amikiĝis kun multaj homoj en altaj oficoj, precipe la unua sinjorino Eleanor Roosevelt. Roosevelt dividis multajn el la interesoj kaj pasioj de Earhart, precipe la kialojn de virinoj. Post flugado kun Earhart, Roosevelt akiris studentan permesilon sed ne plu sekvis ŝiajn planojn lerni flugi. La du amikoj ofte komunikis dum sia tuta vivo. Alia flugisto, Jacqueline Cochran, kiu laŭdire estis la rivalo de Earhart ankaŭ iĝis ŝia konfidantino dum tiu periodo.  Demando: Kiu prezidanto premiis Earhart-on?
Herbert Hoover