Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Samtempe (efike de 8 marto 1918), la otomana komando ŝanĝiĝis. La plej altnivela otomana ĉefsidejo en Palestino estis la Yıldırım Army Group. La armeogrupo estis origine formita por rekapti Bagdadon, kiu estis kaptita de la britoj en marto 1917. Anstataŭe, ĝi estis deturnita al Palestino kie la britoj estis proksimaj al konkerado de Jerusalemo. La komandanto de la armeogrupo estis la germana generalo Erich von Falkenhayn, kiu deziris daŭrigi politikon de " cedanta defendo " prefere ol teni ĉiujn poziciojn je ĉiu kosto. Li ankaŭ estis preta retiriĝi por mallongigi siajn komunikadliniojn kaj redukti la bezonon de senmovaj garnizonoj. Tamen, li estis nepopulara inter otomanaj oficiroj, ĉefe ĉar li fidis preskaŭ ekskluzive je germanaj anstataŭ otomanaj staboficiroj, kaj estis kulpigita pri la malvenkoj ĉe Gazao.
kaj Jerusalemon. Li estis anstataŭigita de alia germana generalo, Otto Liman von Sanders, kiu komandis la otomanan defendon dum la Kampanjo de Gallipoli. Liman argumentis ke daŭra retiriĝo en Palestino demoraligus la soldatojn, detruus iliajn trakojn, kuraĝigus la araban ribelon disvastiĝi pli norden en la otomanajn malantaŭajn areojn kaj ankaŭ kondukus al ĉiuj otomanaj fortoj sude en la Hiĝaso fine izolitaj. Liaj fortoj haltis sian retiriĝon kaj fosis por rezisti la britojn, eĉ reokupante iom da tero proksime de la Jordanio kiam la du atakoj de Allenby trans la Jordanio estis repuŝitaj.