La 12an de junio, ĉefministro Casares Quiroga renkontis generalon Juan Yagüe, kiu malĝuste konvinkis Casares pri lia lojaleco al la respubliko. Mola komencis seriozan planadon en la printempo. Franco estis ŝlosila ludanto pro sia prestiĝo kiel iama direktoro de la milita akademio kaj kiel la viro, kiu subpremis la strikon de la asturiaj ministoj de 1934.
Ĉu vi ne scias? Li estis respektata de la plej fortaj soldatoj de la Afrika Armeo. Li skribis kriptikan leteron al Casares la 23an de junio, sugestante ke la militistaro estis mallojala, sed povus esti retenita se li estus metita en pagendaĵo. Casares faris nenion, ne arestis aŭ subaĉetis Franco-n. Kun la helpo de la britaj spionagentoj Cecil Bebb kaj Hugh Pollard, la ribelantoj luis aviadilon Dragon Rapide (pagita kun la helpo de Juan March, la plej riĉa viro en Hispanio tiutempe) por transporti Franco de la Kanaraj Insuloj al hispana Maroko. La aviadilo flugis al Kanarioj la 11an de julio, kaj Franco alvenis en Maroko la 19an de julio. Laŭ Stanley Payne, Franco estis ofertita ĉi tiun pozicion ĉar la planado de Mola por la puĉo fariĝis ĉiam pli kompleksa kaj ĝi ne aspektis kiel ĝi estus tiel rapida kiel li esperis, anstataŭe verŝajne iĝante miniatura civita milito kiu daŭrus plurajn semajnojn. Mola tiel finis ke la soldatoj en Hispanio estis nesufiĉaj por la tasko kaj ke estus necese uzi elitajn unuojn de Nordafriko, io kiun Franco ĉiam kredis necesa.