Kompletigu la sekvan frazon: Antaŭ tiu tempo, la sendependa argentina teatro estis limigita ne nur de la ekprospero de komercaj teatraj produktadoj; sed ankaŭ de klimato de
subpremo. Minacoj al la arta libereco dum la lasta diktaturo de la lando iom mildiĝis en 1980 kun la subteno de la relative modera armeestro, generalo Roberto Viola. Dragún tiam premieris sian "¿Y por casa cómo andamos?" ("Kiel ni fartas hejme?"), komentaĵo pri malfeliĉaj, paternalismaj domanaroj kaj iliaj efikoj al kulturo. La malrapide pliboniĝanta klimato de liberecoj ankaŭ igis Dragún formi partnerecon kun kolegaj dramistoj Carlos Gorostiza kaj Roberto Cossa, same kiel kun multaj aktoroj, por formi "Argentinan Malferman Teatron", per kiu ili esperis instigi al reveno de la esprimlibereco kies foresto igis tiom da aliaj kulturaj figuroj forlasi Argentinon ekde 1975. Konvertante fermitan sparkoplugfabrikon en la distrikto Balvanera de Bonaero al la "Picadero Teatro", ili premieris festivalon de siaj kolektivaj novaj verkoj (inkluzive de "Mi obelisco y yo" de Dragún - "My Obelisk and Me") por aklami la 28-an de julio 1981. Tiu sukceso estis difektita de la fajrobombo de la teatro semajnon poste, daŭre "nesolvita mistero".