Kompare kun la armea sukceso de la regado de lia patro, Petro estis tradicie konsiderata malforta reganto, kiu perdis teroj kaj prestiĝon, permesis al siaj armeaj fortoj malkreski dum lia lando estis detruita de eksterlandaj invadantoj, kaj transformis Bulgarion en bizancan sateliton regatan de bizancaj agentoj en la personoj de lia imperiestrino kaj ŝia sekvantaro. Tiu vido estis pridubita de pli lastatempa stipendio, kiu emfazas la riĉecon kaj internan pacon ĝuitan de la bulgara socio dum lia longa regado, reevaluas la rilaton inter Bulgario kaj ĝiaj duon-nomadaj najbaroj (Magyars kaj Pechenegs), kaj pridubas la supozeble malbonan rolon de la nepo de Romanos kaj ŝia akompanantaro. Dum la regado de Petro vidis la disvastiĝon de la Bogomil herezo, ĝiaj originoj estis pli demografiaj (eble inspiritaj de Paulicians loĝigitaj pli frue fare de bizancaj imperiestroj en Trakio) ol sociaj, kaj la bulgara ortodoksa eklezio kanonis lin kiel sanktulo. Petro estis konsiderata bona reganto en la Mezepoko, kaj kiam Bulgario falis sub bizancan regadon
(1018<unk>1185), gvidantoj de provoj restarigi bulgaran sendependecon adoptis lian nomon por emfazi legitimecon kaj kontinuecon (kaj Petro Deljan kaj Konstantino Bodin adoptis la reĝan nomon Petro en siaj provoj reakiri la tronon de la bizancanoj).