Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La ribeloj en Filipinoj
la insuloj estis trankvilaj nun, kaj sekve de la Vaŝingtona Maramea Traktato, la garnizono estis reduktita. La amikecoj de MacArthur kun filipinanoj kiel Manuel Quezon ofendis kelkajn homojn. "La malnova ideo de kolonia ekspluatado", li poste koncedis, "ankoraŭ havis siajn viglajn subtenantojn". En februaro kaj marto 1923 MacArthur revenis al Vaŝingtono por viziti sian patrinon, kiu estis malsana pro kormalsano. Ŝi resaniĝis, sed tio estis la lasta fojo, kiam li vidis sian fraton Arthur, kiu subite mortis pro apendicito en decembro 1923. En junio 1923, MacArthur supozis komandon de la 23-a Infanteribrigado de la Filipina Dividado. La 7an de julio 1924, li estis informita, ke ribelo eksplodis inter la filipinaj skoltoj pro plendoj pri salajro kaj monhelpoj. Pli ol 200 estis arestitaj kaj oni timis ribelon. MacArthur povis trankviligi la situacion, sed liaj postaj klopodoj plibonigi la salajrojn de filipinaj soldatoj estis frustritaj per financa severeco kaj rasa antaŭjuĝo. La 17-an de januaro 1925, en la aĝo de 44, li estis promociita, iĝante la plej juna generalmajoro de la armeo.