Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Sekvante lian trudon de reĝa diktaturo, Karlo la 2-a rekonfirmis Gigurtu kiel membro de la Supera Ekonomia Konsilio en aprilo 1938. Li tiam faris lin Ministro pri Publikaj Verkoj kaj Komunikadoj (novembro 1939 <unk> junio 1940), Ministro pri Eksterlandaj Aferoj (junio 1 <unk> junio 28, 1940) kaj ŝtatsekretario kun ministeria rango (junio 28 <unk> julio 4, 1940) en sinsekvaj kabinetoj gviditaj de Gheorghe Tătărescu. Tio koincidis kun terura situacio, en kiu Sovet-Unio premis Rumanion en cedado de la regionoj de Besarabio kaj Norda Bukovino (vidu Sovet-okupado de Besarabio kaj Norda Bukovino).
") Kiel membro de la speciale kunvenita Kronkonsilio, Gigurtu mem partoprenis en la decido akcepti sovetiajn postulojn. Ĉar la lando estis izolita kiam ĝia alianco kun Britio kaj Francio disfalis, kaj venis sub kreskantan premon de Nazia Germanio, Carol malakceptis Tătărescu. Pli frue, la nomumo de Gigurtu kiel ministro pri eksteraj rilatoj markis turnon direkte al Germanio: li anstataŭis la okcident-orientitan Grigore Gafencu, kiu preferis daŭrigon de la politiko de Rumanio de oficiala neŭtraleco, kaj tio tuj kondukis al traktato devontiganta liveron de fiksa kvanto de rumana nafto al Germanio kontraŭ milita ekipaĵo.