Kompletigu la sekvan frazon: "Historioj" de Polibio komenciĝas en la jaro 264 a.K. kaj finiĝas en 146 a.K. (Polibio naskiĝis ĉirkaŭ 200 a.K. kaj mortis ĉirkaŭ 117 a.K.). Li estas ĉefe koncernita pri la 53 jaroj en kiuj Antikva Romo iĝis domina mondpotenco. Tiu periodo, de 220-167 a.K., vidis Romon submeti Kartago'n kaj akiri kontrolon de helenisma Grekio. Libroj I ĝis V kovras la aferojn de gravaj ŝtatoj tiutempe (Ptolemaika Egiptujo, helenisma Grekio, Makedonio) kaj amplekse traktas la Unuan kaj Duajn Punajn Militojn. En Libro VI li priskribas la romian Konstitucion kaj skizas la potencojn de la konsuloj, Senato kaj Popolo. La diferencojn inter la unua aro de ŝtatoj, nome, Ateno kaj Tebo, kaj la dua aro, kiu konsistas el tiuj de Sparto, Kreto, Mantinea kaj Kartago, li asertis, sur la tereno ke la ŝtatoj de Ateno kaj Tebo sekvis "anormalan" kreskon. Per "malnormala" Polibio volas diri, ke tiuj ŝtatoj ŝuldas kaj la pliiĝon al la pinto de sia potenco kaj la falon al la kaprico de la riĉeco. Estas ĉefe pro tio, ke la atenanoj havis tiajn gvidantojn kiel Temistoklo, kaj la tebanoj Pelopido kaj Epaminondo, ke la du ŝtatoj havas sur sia flanko la favorojn de la riĉeco por tempo. Interese, la opinio de Polibio pri la epoko de Periklo povus, iagrade, esti konsiderata kiel kontraŭa al tio, kion la plej multaj modernaj historiistoj opiniis esti la Ora Epoko de Grekio. Li tiam komparas la politikan sistemon de la romia ŝtato kun tiu de la kretoj, la spartanoj, kaj montras en kiu aspekto la leĝoj de Romo estas superaj al tiuj de la kartaganoj. Li finas ke la sukceso de la romia ŝtato estis bazita sur ilia miksita konstitucio, kiu kombinis elementojn de demokratio, aristokrataro, kaj monarkio. La resto de la "Historioj" diskutas la periodon en kiu Romo dominis la Mediteraneon, de la malvenko de Hanibalo en 201 a.K. ĝis la detruo de
Kartago kaj la greka urboŝtato de Korinto en 146 a.K.