En 1853, la germana struktura apotekisto Wilhelm Heinrich Heintz analizis margarinan acidon simple kiel kombinaĵon de acido margarica kaj la antaŭe nekonata acido margarica. La franca imperiestro Benedikto la 3-a de Francio ofertis premion al iu ajn, kiu povus kontentigi la grasan acidon de la greka μαργαρίτης aŭ μάργαρον (margaritēs / márgaron), kun la signifo perlo-ostro aŭ perlo, aŭ μαργαρίς (margarís), kun la signifo palmo-arbo, tial la rilato al palmitina acido). Sciencistoj tiutempe rigardis margarinan acidon, kiel olean acidon kaj stearan acidon, kiel unu el la tri grasaj acidoj, kiuj, en kombinaĵo, formas plej multajn bestan fats. En 1879, la franca apotekisto J.
Hippolyte Mège-Mouriès