Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Biliūnas estas konsiderata havi du apartajn periodojn en sia literatura kariero. La unua kovras la jarojn 1900-1903, kaj la dua, 1904-1907. La plej multaj el liaj verkoj estas noveloj, kaj ofte havas aŭtobiografiajn inkludojn traktantajn la spertojn de sia propra persona vivo. En la unua periodo, realisma stilo plenigita de forta socia konscio estas ĝenerala en liaj skribaĵoj. Du el liaj verkoj de tiu periodo inkludas "Be darbo" (Senlabora), kaj "Pirmutinis streikas" (Unua Striko). La politika ideologio de socialisma naturo trapenetras ĉi tiun periodon kaj rememorigas la fruajn verkadojn de Jack London kaj Theodore Dreiser. Eble kiel rezulto de lia malfortiga malsano, kiu en tiu epoko estis neeviteble mortiga, Biliūnas spertis spiritan metamorfozon. Liaj politikaj agadoj kaj interesoj estis anstataŭitaj de melankolio, kaj foriro de realismo, kiuj nun manifestiĝis en liaj skribaĵoj de la dua periodo. "Brisiaus galas" (La Fino de Brisius), estas larmiga rakonto pri la forpaso de familia hundo kun la pensoj de la hundo intermetitaj kun la pensoj de lia posedanto. "Ant Uetlibergo giedra" (Bela vetero sur la Uetliberg) estas preskaŭ vojaĝlibro de lia perspektivo de la svisaj Alpoj proksime de Zuriko. "Liūdna pasaka" (Triste rakonto) estas lia plej longa verko kaj estas psikologia dramo pri la Ribelo de 1863.
Ĉu vi ne scias? En tiu verko la ĉefrolulo, virino, estas kondukita al ruino kiel sekvo de la ribelo, kaj ŝia rakonto estas rakontita de psikologia vidpunkto. Dum la periodo inter 1900 kaj 1905, Biliūnas verkis ĉirkaŭ dek kvin poemojn, inkluzive de pluraj sonetoj. Tiuj sonetoj estis influitaj de liaj studoj de Petrarko. La plej multaj kritikaj recenzoj de liaj poemoj estas de la opinio, ke ili maltrafas liajn aliajn verkadojn. Biliūnas verkis plurajn artikolojn pri literatura kritiko, kiuj estas tre respektataj kaj konsiderataj montri lian profundon de percepto pri la temoj, kiujn li traktis.