Kompletigu la sekvan frazon: En 1293, mongola Yuan-dinastio lanĉis invadon al Java. La Juano sendis 1000 ŝipojn kaj 20,000-30,000 soldatojn, sed finfine venkis en la tero per surpriza atako, devigante la armeon retiriĝi al la strando. En la marbordo, javaj ŝipetoj jam atakis mongolajn ŝipojn. Post kiam ĉiuj soldatoj suriris la ŝipojn sur la marbordo, la juana armeo batalis kontraŭ la java floto. Post repeli ĝin, ili velis reen al Quanzhou. Gunung Butak-surskribo de 1294 menciis ke maramea komandanto Aria Adikara interkaptis plian mongolan invadon kaj sukcese venkis ĝin antaŭ alteriĝo en Java. Kvankam kun nur malabundaj informoj, vojaĝantoj pasantaj la regionon, kiel Ibn Battuta kaj Odoric de Pordenone, tamen notis, ke Javo estis atakita de la mongoloj plurajn fojojn, ĉiam finiĝante en fiasko. Post tiuj malsukcesaj invadoj, la imperio Majapahit rapide kreskis kaj iĝis la domina marpotenco en la 14-a kaj 15-a jarcentoj. La uzo de kanonoj en la
Mongola invado de Java, kondukis al deplojo de cetbang-kanonoj de Majapahit-floto en 1300s kaj posta preskaŭ universala uzo de la turna-pafilo kaj kanonoj en la Nusantara arkipelago. La ĉefa batalŝipo de la mararmeo de Majapahit estis la jong. Jong estis grandaj transportaj ŝipoj, kiuj povis porti 500-800 tunojn da kargo kaj 200-1000 homojn, 70-180 metrojn longaj. La preciza nombro de jong deplojitaj de Majapahit estas nekonata, sed la plej granda nombro de jong deplojitaj en ekspedicio estas proksimume 400 jongoj, kiam Majapahit atakis Pasai, en 1350. En tiu epoko, eĉ ĝis la 17-a jarcento, la mararmeaj soldatoj de Nusantara batalis sur platformo sur siaj ŝipoj nomitaj "Balai" kaj plenumis surbordajn agojn. La mararmeo de Majapahit uzis malantaŭ-ŝarĝantan kanonon nomitan cetbang por kontraŭbatali ĉi tiun specon de batalo, pafante disĵetajn pafojn kontraŭ la malamika personaro.