Kompletigu la sekvan frazon: Kaj la novaj Orioles kaj la Colts havis kelkajn grandajn sukcesojn dum la venontaj malmultaj jardekoj, gajnante plurajn ĉampionecojn. Inter la rimarkindaj Orioles kiuj ludis ĉi tie de la 1960-aj jaroj ĝis la 90-aj jaroj estis ĵetisto Jim Palmer, unuaj bazuloj John (Boog) Powell kaj Eddie Murray, mallonga haltisto Cal Ripken Jr., tria bazulo Brooks Robinson, kaj eksterterulo Frank Robinson. Inter la plej grandaj de la Colts estis kvarono Johnny Unitas, larĝa ricevanto Raymond Berry, kaj kurantaj malantaŭaj Alan Ameche kaj Lenny Moore, same kiel strikta fino John Mackey. Dum la venontaj malmultaj jardekoj, ambaŭ teamoj iĝis inter la plej venkaj kaj konkurencivaj franĉizoj en siaj sportoj, sendante kelkajn ludantojn al siaj respektivaj Haloj de Famo. Sekvante la mirindan venkon de ilia unua ĉampioneco en kio iĝis konata kiel "The Greatest Game to be Played" kontraŭ la New York Giants en la titolmatĉo de 1958 en Novjorko, la Colts poste ripetis la atingon en la venonta jaro
Ĉampioneco de la NFL en 1959, kiun la "Hosses" gajnis, ludante en la stadiono antaŭ hejma spektantaro. Ĝi estis la entuziasmo de Colts-adorantoj aparte kiu kondukis al la stadiono estanta sinkronigita "The World's Largest Outdoor Insane Asylum" de Cooper Rollow, la "Chicago Tribune" ĉefa NFL sportverkisto tiutempe.