La historio de Pollando de 1939 ĝis 1945 ampleksas ĉefe la periodon de la invado de Pollando fare de Nazia Germanio kaj Sovet-Unio ĝis la fino de la Dua Mondmilito. Sekvante la german-sovetian pakton pri neagreso, Pollando estis invadita de Nazia Germanio la 1an de septembro 1939 kaj de Sovet-Unio la 17an de septembro. La kampanjoj finiĝis komence de oktobro, kiam Germanio kaj Sovet-Unio dividis kaj aneksis la tutan Pollandon. Post la atako de la Akso kontraŭ Sovetunio en la somero de 1941, la tuta Pollando estis okupita de Germanio
, kiu daŭrigis siajn rasajn kaj genocidajn politikojn tra Pollando. Sub la du okupoj, polaj civitanoj suferspertis grandegajn homajn kaj materiajn perdojn. Laŭ la Instituto de Nacia Memoro taksoj, proksimume 5.6 milionoj polaj civitanoj mortis kiel rezulto de la germana okupo kaj proksimume 150,000 mortis kiel rezulto de la sovetia okupo. La judoj estis elektitaj de la germanoj por rapida kaj totala ekstermado kaj proksimume 90 procentoj de polaj judoj (proksimume tri milionoj da homoj) estis murditaj kiel parto de la holokaŭsto. Judoj, poloj, romaoj kaj malliberuloj de multaj aliaj etnecoj estis mortigitaj "en amaso" en naziaj ekstermkampoj, kiel Auschwitz, Treblinka kaj Sobibór. Etnaj poloj estis submetitaj al kaj nazia germana kaj sovetia persekuto. La germanoj mortigis laŭtaksajn du milionojn da etnaj poloj. Ili havis estontajn planojn por fari la restantan plimulton de poloj en sklavlaboron kaj ekstermi tiujn perceptitajn kiel "ne dezirindaj" kiel parto de la pli larĝa "Generalplan Ost". Etna purigado kaj masakroj de poloj kaj en pli malgranda mezuro de ukrainoj estis faritaj en okcidenta Ukrainio (antaŭmilita pola Kresy) de 1943. La poloj estis murditaj de ukrainaj naciistoj.