La koncepto de si mem konsistas el la propraj mem-skemoj, kaj interagas kun memestimo, mem-scio, kaj la socia memo por formi la memon kiel tutaĵon. Ĝi inkluzivas la pasintecon, estantecon, kaj estontajn memojn, kie estontaj memoj (aŭ eblaj memoj) reprezentas la ideojn de individuoj pri tio, kio ili povus iĝi, kion ili ŝatus iĝi, aŭ kion ili timas iĝi. Eblaj memoj povas funkcii kiel instigoj por certa konduto. La percepto, kiun homoj havas pri siaj pasintaj aŭ estontaj memoj, rilatas al ilia percepto de siaj nunaj memoj. La teoria tempo de mem-takso argumentas, ke homoj havas emon konservi pozitivan mem-takson distancigante sin de sia negativa memo kaj atentante pli al sia pozitiva. Krome, homoj havas emon percepti la pasintecon malpli favore (ekz. "mi estas kutima") kaj esti pli pozitive de la estontaj memoj ol ili estas nun.
tempa mem-taksa teorio