Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La poemo estas ĉefe la lamentado de ekzilo pri kiom proksima la lando venis al modernigo (la titolo estas tiel interpretebla: la plej multaj el la riveroj laŭ kiuj la ago estas metita estas albanaj, tamen la lando mem estas "ĉirkaŭ" la Elbo kaj la Spree, t.e., apud Centra kaj Okcidenta Eŭropo, kaj estas des pli dolore vidi ĝin maltrafi politikan, socian kaj kulturan maturecon, ĉar ĝi estas integrita parto de tiu kontinento kaj kulturo de kiu tiuj idealoj originas), kiu kondukas la rakontantan voĉon al punkto de malespero ĝis, kvazaŭ natura fenomeno, li povas aŭdi (aŭ, prefere, antaŭvidi), la homojn leviĝantajn en brakoj, kiel ili havis kiam por sendependeco, por forpeli la tiranon (Zog mem en tio, ke li puŝis la reformistan atmosferon de la post-sendependeca periodo, kaj la estontaj interesoj kaj celoj de la jugoslava potenco, kaj finfine la reĝo, helpita de la sovetanoj).
, en 1939, de la italoj); ĉi tiu atendo, kvankam malproksima de kompletigo, permesas al la poeto fini kun la samaj vortoj kiel en la komenco, en la sama kondiĉo, tamen en esperplena, rejunigita humoro.