Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post la Civita Milito, Ulysses S. Grant pasigis kvar jarojn kiel estro de la Usona Armeo en pactempo. Post sia malvenko de Robert E. Lee kaj la Konfederacio, Grant estis la plej populara viro en la lando. Kiam la Civita Milito finiĝis, Grant turnis sian atenton al la Ebenaĵoj en la Usona Okcidento, kie estis multaj konfliktoj inter blankaj setlantoj, fervojoj kaj indianoj, kiuj rezultigis militojn inter la indianoj kaj la usona militistaro. Dum la provita Feniana invado de Kanado
Franca interveno en Meksiko forprenis iom de lia tempo, la plej granda fokuso de Grant estis la rekonstruo de la venkitaj sudaj ŝtatoj. Grant trovis sin kaptita inter prezidanto Andrew Johnson, kiu volis indulgon al la Sudo kaj daŭrigon de la socia strukturo tie, kaj la Radikalaj Respublikanoj en la Kongreso, kiuj volis pli severajn punojn al ribelantgvidantoj kaj pli da registara helpo al la liberigitaj sklavoj. Grant konservis sian popularecon kaj aŭtoritaton dum la krizo, kiu kulminis per la misoficado de Johnson. En 1868, la respublikanoj nomumis Grant por prezidanto, kaj li gajnis facile super sia Demokrata defianto.