Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La kopioj enhavas surskribojn el diversaj periodoj, kaj la plej malnova, datita je la 27-a de majo 1617, estas trovita en la sepa kopio: "Lasu ĝin esti konata kiam Josif perdis sian psalteron". En 1870, historiisto kaj bibliofilo Gavrilo Vitković vendis tiun kopion al la Serba Scienca Societo. En la dua duono de la 18-a jarcento, la dua kopio apartenis al la pastro Stefan Kostić de Krtole en la Golfo de Kotor. Ĝi venis al Rusio en 1847, kiam Vuk Karadžić sendis ĝin al Miĥail Pogodin en Moskvo. La tria ekzemplero estis parto de la granda biblioteko de Šafárik kun manuskriptoj kaj malnovaj presitaj libroj. La kvina kopio apartenis al Vuk Karadžić, kaj poste al Mikhail F. Rayevsky, kiu donis ĝin al la Kieva Teologia Akademio en 1881. La oka kaj la naŭa kopioj estis detruitaj kune kun la Nacia Biblioteko de Serbio per la germana bombado de Beogrado
En aprilo 1941. La deka kopio apartenis al la serba ortodoksa monaĥejo de Marča en Kroatio en la 18-a jarcento. Komence de la 20-a jarcento, Radoslav M. Grujić trovis ĝin en paroĥa domo en la vilaĝo Veliki Pašijan. La dek-tria kopio estis parto de la kolekto de la bibliofilo Georgije Mihajlović el la urbo Inđija, kiu donacis ĝin al la Biblioteko de Matica Srpska en 1962. La deksesa kopio iam apartenis al serba ortodoksa monaĥejo en la vilaĝo Gaćište, Kroatio.