Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: Naŭ viroj en teamoj de tri entreprenis la sledlaboron. La unua etapo, tiranta super la marglacio al Hut Point, komenciĝis la 1an de septembro 1915, kaj estis kompletigita sen misokazaĵo antaŭ la fino de la monato. La dua etapo, veturanta tien kaj reen inter Hut Point kaj la Blufo, pruvis pli problema, kun malfavora vetero, malfacila Barilo-surfaco, kaj pli da malkonsento inter Mackintosh kaj Joyce pri metodoj. Ĉi-foje, Mackintosh preferis la veturadon de homoj, dum Joyce volis uzi la kvar taŭgajn hundojn - el la ses hundoj, kiuj postvivis la vintron, du estis gravedaj kaj ne povis labori. Mackintosh permesis al Joyce daŭrigi laŭ sia propra maniero, gvidante sesan grupon kun la hundoj, dum Mackintosh daŭre persekutis kun Wild kaj Spencer-Smith. La metodoj de Joyce pruvis pli efikaj laŭ la ŝarĝoj portitaj kaj la taŭgeco de la viroj. La baza deponejo ĉe Minna Bluff estis kompletigita antaŭ la 28a de decembro. Baldaŭ post la komenco de la ĉefa marŝo al Mount Hope, la 1an de januaro 1916, la difekto de la Primus-forno igis tri virojn (Cope, Jack kaj Gaze) reveni al Kabo Evans, kie ili aliĝis al Stevens. La sciencisto restis ĉe la bazo por fari vetermezurojn kaj atenti la ŝipon. La ceteraj ses sledis suden, kun Spencer-Smith malsukcesanta rapide kaj Mackintosh plendanta pri dolora genuo. Ili batalis, metante la deponejojn, uzante nur minimumajn provizaĵojn mem kvankam, ĉe la insisto de Joyce, konservante la hundojn bone nutritaj: "La hundoj estas nia nura espero; niaj vivoj dependas de ili". Dum ili alproksimiĝis al la Monto Espero, Spencer-Smith kolapsis, nekapabla daŭrigi. La aliaj lasis lin sola en malgranda tendo kaj vojaĝis la restantajn malmultajn mejlojn por meti la finan deponejon ĉe Mount Hope la 26an de januaro 1916. Ernest Wild postlasis leteron por sia frato Frank, kiun li supozis, ke li tiam vojaĝis trans la Weddell-Maro kun Shackleton.  Demando: Kiom da viroj estis en ĉiu teamo?
tri