En 1919, hinda parlamento, konsistanta el Ŝtata Konsilio kaj Leĝdona Asembleo, transprenis la leĝdonajn funkciojn de la Vicreĝa Konsilio. La Vicreĝo tamen retenis signifan povon super leĝaro. Li povis rajtigi la elspezon de mono sen la konsento de la parlamento por "ekleziaj, politikaj [kaj] defendaj" celoj, kaj por iu celo dum "krizoj". Li estis permesita vetoi, aŭ eĉ ĉesi diskuti, ajnan leĝproponon. Se li rekomendis la trairon de leĝpropono, sed nur unu kamero kunlaboris, li povis deklari la leĝproponon pasita super la obĵetoj de la alia kamero. La parlamento ne havis aŭtoritaton pri eksterlandaj aferoj kaj defendo. La prezidanto de la Ŝtata Konsilio estis nomumita de la Vicreĝo; la Leĝdona Asembleo elektis sian prezidanton, sed la Vicreĝa aprobo estis necesa.
kamero