Kompletigu la sekvan frazon: John Halder estas frankfurta profesoro pri literaturo kaj ekzemplo de bona viro: li ŝajne estas sindona al sia edzino kaj infanoj kaj li faras sian plej bonan por prizorgi sian maljunan patrinon. Li eĉ diras al sia plej bona amiko, kiu estas juda psikiatro, ke la antisemitismo de la naci-socialistoj estas "nur balono kiun ili ĵetas en la aeron por distri la amasojn". Sed ĉi tio estas Germanio en 1933, kaj homoj povas ŝanĝiĝi. Cecil P. Taylor, spurante la progreson de sia heroo dum ok jaroj al la supraj rangoj de la SS, verŝajne klarigas la privatajn difektojn, kiuj kondukas al apogo al publika monstraĵo. Sub la supraĵa "boneco" de Halder kuŝas malvarmiga morala malproksimeco: li povas forlasi sian distritan edzinon por sindona studento, li verkis pro-eŭtanazian romanon, li aŭdas en sia kapo kontinuan muzikpartituron, kiu helpas forviŝi ĉiutagan realecon. La punkto de Taylor estas, ke la naziismo predis la individuajn karakterajn mankojn kaj la mankon de morala dimensio en alirilataj edukitaj kaj inteligentaj homoj. Komence Halder kredas ke li povas helpi 'puŝi la naziojn al la homaro'. Iom post iom li cedas al vanteco, karierismo kaj deziro al facila vivo. Kaj ĉefe, li malproksimiĝas de la realeco. Fine Halder ne nur iĝis membro de la NSDAP sed ankaŭ ludis rektan rolon en la libro-bruligoj de SS, en eŭtanaziaj eksperimentoj, en
la nokton de la rompita vitro, kaj, finfine, en la genocido de Adolf Eichmann en Auschwitz, kie Maurice, la sola fonto de juda perspektivo en la teatraĵo kaj originala forto de "bono" en Halder, finiĝas deportita.