Kompletigu la sekvan frazon: De Benetton funkciis kiel la fabrika Ford-teamo, esence transprenante la rolon de la nun malfunkcia Haas Lola-teamo. Kun la rezigno de turboŝarĝo estis klare ke la respektinda DFV/Y/Z dezajno estis neniel proksime de esti konkurenciva kun multe pli novaj proponoj de Honda kaj Renault kiuj konstruis V10 motoroj por 1989 kaj poste, kaj Ferrari kiuj konstruis kion ili sciis, V12 (Lamborghini eniris F1 en 1989 kaj kiel Ferrari, ankaŭ iris laŭ la V12 pado). Por kontraŭagi tion, drastaj ŝanĝoj estis faritaj por la DFR de 1988. Kvankam supraĵe DFV-dezajno, preskaŭ la nura trajto portita de antaŭaj versioj en la DFR estis la baza 90° V8-motora arkitekturo. La DFR iĝis havebla al ĉiuj klientoj en 1989, kun la Benetton-teamo ankaŭ uzante tiun motoron ĝis la
Granda Premio de Britio en 1989. La DFR luktis ĝis la sezono de 1991 finfine estis superbrilita de la pli altaj turniĝantaj kapabloj de novaj pneŭmatikaj valvaĵaj motoroj kiel la HB, kaj estis lasta uzita en la Aŭstralia Grandioza Premio de tiu jaro fare de la teamoj Footwork, Fondmetal, Larrousse kaj Coloni, preskaŭ kvaronjarcenton post la unua vetkuro de la DFV. Antaŭ la tempo de ĝia forpaso, daŭra plibonigo puŝis la DFR-elektroproduktaĵon al preskaŭ, 60% pli alta ol la origina 1967 DFV.