Ido estas unu el la plej dense krateriĝintaj korpoj esploritaj en la Sunsistemo, kaj la impaktoj estis la ĉefa procezo, kiu formis ĝian surfacon. Krateriĝo atingis la saturiĝan punkton, kio signifas, ke novaj impaktoj forviŝas signojn de malnovaj, lasante la totalan nombron de krateroj proksimume la sama. Ĝi estas kovrita de krateroj de ĉiuj grandecoj kaj stadioj de degenero, kaj variante en aĝo de freŝa ĝis tiel malnova kiel Ido mem. La plej malnova eble formiĝis dum la disrompo de la gepatra korpo de la familio Koronis. La plej granda kratero, Lascaux, estas preskaŭ 12 km (7.5 mejl.) larĝe. Regiono 2 enhavas preskaŭ ĉiujn kraterojn pli grandajn ol 6 km (3.7 mejl.) en diametro, sed Regiono 1 ne havas kraterojn entute. Kelkaj krateroj estas aranĝitaj en kraterojn.
Regiono 1