En 1900, proksime de la loko de la antikva bizanca urbo Teodosio, dek tri grandaj stonoj estis malkovritaj ĉiutage de Zibold, kiu estis arbaristo kaj inĝeniero respondeca pri ĉi tiu areo. Ĉiu ŝtona stono kovris iom pli ol 900 kvadratajn metrojn (9,700 kv. ft) kaj estis proksimume 10 metrojn (33 ft) alta. La trovaĵoj estis asociitaj kun la restaĵoj de 75-milimetra diametro (3.0 in) terakottuboj, kiuj ŝajne kondukis al putoj kaj fontanoj en la urbo. Zibold konkludis, ke la stakoj de ŝtonoj estis kondensiloj, kiuj provizis Teodosion per akvo; kaj kalkulis, ke ĉiu aero bone produktis pli ol 55,400 litrojn (12,200 imponaj galonoj; 14,600 usonaj galonoj) ĉiutage. Por konfirmi sian hipotezon, Zibold konstruis ŝton-stakojn je altitudo de 288 metroj (945 ft) sur Teodosia-monto.
1915 -a jaro