La infanoj restis lingve malkonektitaj de siaj instruistoj, sed la lerneja korto, la strato, kaj la lerneja buso disponigis fekundan grundon por ili por komuniki unu kun la alia. Per kombinado de gestoj kaj elementoj de iliaj hejmaj sign-sistemoj, piĝina-simila formo kaj kreola-simila lingvo rapide aperis. Ili kreis sian propran lingvon. Tiu "unua-faza" piĝino estis nomita Lenguaje de Signos Nicaragüense (LSN) kaj daŭre estas uzata de multaj, kiuj vizitis la lernejon en tiu tempo.
lingvo