Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Margareta akiris la subtenon de la skota reĝino Maria de Guldero, kaj kun skota armeo ŝi prirabis en sudan Anglion. La civitanoj de Londono timis ke la grandurbo estus prirabita kaj entuziasme bonvenigis la filon de Jorko, Eduardo, Grafo de Marto. La malvenko de Margareta en la Batalo de Towton konfirmis la pozicion de Eduardo kaj li estis kronita. Malkontenta kun la geedziĝo de Eduardo kun Elizabeth Woodville kaj la prefero de ŝia antaŭe Lancastrian-subtena familio, Warwick kaj Clarence transfuĝis al la Lancastrians. La alianco estis sigelita per la geedziĝo de la filo de Henry Edward al Anne, la filino de Warwick. Eduardo kaj Rikardo, Duko de Gloucester, fuĝis el Anglio. Kiam ili revenis, Clarence ŝanĝis flankojn ĉe la Batalo de Barnet kaj Warwick kaj lia frato estis mortigitaj. Henriko, Margareta kaj Eduardo de Lancaster estis kaptitaj en la Batalo de Tewkesbury
antaŭ ol reveni al Francio. Eduardo de Westminster, Princo de Kimrujo, estis ekzekutita sur la batalkampo kaj Johano Beaufort, Markizo de Dorset, estis mortigita en la batalo, signifante ke kiam lia frato Edmund Beaufort, 4-a Duko de Somerset, estis ekzekutita du tagojn poste, la familio Beaufort formortis en la legitima vira linio. La kaptito Henriko estis murdita la 21an de majo 1471 en la Turo de Londono kaj entombigita en Chertsey Abbey, estingante la Lancaster-familion.