Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Paleontologoj akceptas Allosaurus kiel aktiva predanto de grandaj bestoj. Ekzistas drameca indico por alosaŭraj atakoj sur Stegosaurus, inkluzive de Allosaurus-vostovertebro kun parte resanigita punkcia vundo kiu konvenas al Stegosaurus-vostopikilo, kaj Stegosaurus-kolplato kun U-forma vundo kiu korelacias bone kun Allosaurus-naŭzo. Saŭropodoj ŝajnas esti verŝajnaj kandidatoj kiel kaj vivaj predoj kaj kiel objektoj de fosaĵmanĝado, surbaze de la ĉeesto de skrapadoj sur saŭropodaj ostoj konvenantaj alosaŭrajn dentojn bone kaj la ĉeesto de forĵetitaj alosaŭraj dentoj kun saŭropodaj ostoj. Tamen, kiel Gregory Paul notis en 1988, Allosaurus verŝajne ne estis predanto de plene kreskintaj saŭropodoj, krom se ĝi ĉasis en pakoj, ĉar ĝi havis modeste grandecan kranion kaj relative malgrandajn dentojn, kaj estis multe superpezita de samtempaj saŭropodoj. Alia eblo estas, ke ĝi preferis ĉasi junulojn anstataŭ plene kreskintajn plenkreskulojn. Esplorado en la 1990-aj jaroj kaj unua jardeko de la 21-a jarcento eble trovis aliajn solvojn al ĉi tiu demando. Robert T. Bakker, komparante Allosaurus kun Kenozoikaj sablo-dentitaj karnovoraj mamuloj, trovis similajn adaptojn, kiel reduktado de makzelo-muskoloj kaj pliiĝo de kolo-muskoloj, kaj la kapablo malfermi la makzelojn ekstreme larĝe. Kvankam Alosaŭro ne havis sablo-dentojn, Bakker sugestis alian manieron de atako, kiu uzintus tiajn kolo- kaj makzelo-adaptiĝojn: la mallongaj dentoj efike fariĝis malgrandaj segiloj sur segil-simila tranĉa rando, kiu kuris laŭ la longo de la supra makzelo, kiu estus veturita al predo. Tiu speco de makzelo ebligis tranĉantajn atakojn kontraŭ multe pli granda predo, kun la celo de malfortigo de la viktimo.  Demando: Kiu komparis la alosaŭron kun la Kenozoiko?
Robert T. Bakker