Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dum la krizo en Orienta Pakistano progresis, post la interveno de Barato, la ĉefaj armeaj oficistoj havis plenan kontrolon de la militistaro kaj la ŝtataj aferoj. En la foresto de la komuna stabmekanismo, la defendaj planoj kaj ekzekutoj de operacioj estis kontrolitaj fare de ĉiu interservo kiu influis la totalan efikecon de la armetrupoj. La kunordigo inter ĉiu inter-servo iĝis ĉiam pli malfacila. En tezo verkita de Pervez Cheema, la milito de 1971 estis batalis "sen celo kaj kun kompleta manko de kunordigo inter la civilaj klopodoj kaj la armetrupoj, kaj inter kvar batalaj servoj: la armeo, mararmeo kaj aerarmeo". Krome, la federaciaj studoj ankaŭ notis ke la plej alta armea latuno fremdigis la armeon, mararmeon kaj aerarmeon. en kiu, neniu estis prenita en konfido, kaj la komunaj klopodoj estis malsubtenitaj aŭ sur planado aŭ funkcia nivelo, kaj ankaŭ estis limigitaj super malkonsentoj dum la Hind-Pakistana Milito de 1971.
Ĉu vi ne scias? Pro manko de kompleta kaj ampleksa komunikado, ĉiu servo kulpigis la aliajn pro funkciaj fiaskoj.