Kompletigu la sekvantan frazon: Gerhard uzis ŝiajn internaciajn kontaktojn, interkonektante kun virinoj de kvakeraj cirkloj, kaj alvokis kontaktojn en la "Bundesrat" kaj ĉe la Ligo de Nacioj. Ŝi ankaŭ persone celvarbis, la multjara federacia (nacia) estro de Svislando. En ĉiu kazo, ŝi prezentis la kazon por la rifuĝintoj, plej precipe por la infanaj rifuĝintoj. Speciala kazo en punkto venis en la sekvo de la
"Novembro pogromo" en 1938, kiam Gerhard kaj sukcesis akiri specialan permeson en respekto al 300 judaj infanoj de Frankfurto, Konstanz kaj unu aŭ du aliaj urboj en suda Germanio proksime de la svisa limo ĉe Bazelo, la tiel nomata "300-Kinder-Aktion". La infanoj alvenis en januaro 1939, ilia nombro pliiĝis super la 300-kvota de infanoj de la limregiono en timo por siaj vivoj. Kelkaj el la oficialaj institucioj, kiuj konsentis pri la akcepto de la 300, nun rifuzis akcepti iun ajn el la infanoj, kaj kelkaj devis esti kontraŭleĝe kontrabanditaj trans la landlimon. La komenca reago de Georgine Gerhard estis kuri al la gazetaro kaj hontigi la respondecajn oficialulojn kaj politikistojn, sed fine la pli malvarmaj konsiloj de ŝiaj kolegoj venkis, kaj la necesaj intertraktadoj kun la diversaj implikitaj aŭtoritatoj estis finita " malantaŭ la kulisoj ". Eble kiel reflektado de la internacia situacio, estis faritaj planoj por ĉi tiu aro de 300 infanoj resti en Svislando dum ses monatoj anstataŭ la du aŭ tri monatoj, kiuj fariĝis la normo kun pli fruaj grupoj prizorgitaj de la Sviso. Danke al la ekapero de milito, en kiu la landoj norde kaj okcidente de Svislando partoprenis ekde septembro 1939, por la plej multaj el la engaĝitaj infanoj la ses-monata restado en Svislando fariĝis sesjara vivsava restado.