Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La absolutisma regulo de Ferdinando rekompencis la tradiciajn potenculojn - prelatojn, nobelulojn kaj tiujn, kiuj plenumis oficon antaŭ 1808 - sed ne liberalulojn, kiuj deziris vidi konstitucian monarkion en Hispanio, aŭ multajn, kiuj gvidis la militinveston kontraŭ la francoj, sed ne estis parto de la antaŭmilita registaro. Tiu malkontento rezultigis plurajn malsukcesajn provojn restarigi la Konstitucion en la kvin jaroj post la restarigo de Ferdinando. Fine la 1an de januaro 1820 Rafael del Riego, Antonio Quiroga kaj aliaj oficiroj iniciatis ribelon de armeoficiroj en Andaluzio postulante la efektivigon de la konstitucio. La movado trovis subtenon inter la nordaj urboj kaj provincoj de Hispanio, kaj antaŭ la 7a de marto la reĝo restarigis la Konstitucion. Dum la venontaj du jaroj, la aliaj eŭropaj monarkioj fariĝis maltrankvilaj pro la sukceso de la liberaluloj kaj ĉe la Kongreso de Verono en 1822 aprobis la intervenon de reĝaj francaj trupoj
en Hispanio por subteni Ferdinando la 7-a. Post kiam la Batalo de Trocadero liberigis Ferdinandon de la kontrolo de la Cortes en aŭgusto 1823, li turnis sin kontraŭ la liberaluloj kaj konstituciistoj kun kolero. Post la morto de Ferdinando en 1833, la Konstitucio denove estis en forto nelonge en 1836 kaj 1837, dum la Konstitucio de 1837 estis redaktita. Ekde 1812, Hispanio havis entute sep konstituciojn; la nuna ekvalidis ekde 1978.