Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Muhsin al-Shaalan, kuzo de Al-Nouri, cedis la regionon de Qurayyat (Qurayyat al-Salt), kiu estas la lasta restanta parto de la regiono al-Jawf, kaj li cedis ĝin favore al la sauda ŝtato. Ibn Battah estis nomumita sekvanto de Abdullah al-Tamimi, la emiro de al-Jawf, [47] La Emirlando de Transjordanio, tamen, malaprobis tion. Ĝi vidis, ke ĝi pli meritas regi la Qurayyat-regionon, do ĝi eskaladas kun la sauda ŝtato postulante starigi neŭtralan zonon inter la du landoj, la retiriĝon de la saŭdoj el la Hiĝazo, kaj la revenon de la familio Al-Rashid en Hail kaj la familio Al-Ayed en Asir al aŭtoritato. Ĉi tio estis rifuzita de la sauda ŝtato. Kiel reago al tio, saudi-arabiaj trupoj rampis super la jordaniaj vilaĝoj ĝis ili atingis Jadodah, kelkajn mejlojn for de la urbo Amano, [48] Tiutempe, Britio intervenis bombante la saudi-arabiajn trupojn kaj devigante ilin retiriĝi kaj reveni al la dialogo. La reĝo de Saud-Arabio, interkonsentis kun la Britujo, kiu reprezentas la landon de Orienta Jordania, doni al Saud-Arabio la regionon de la Karabaj Insuloj kaj protekti la komercajn rilatojn kun Sirio. Tiu interkonsento estis konata kiel la Hada-interkonsento. [49] Post la aneksado de la Hiĝazo, la Qurayyat-regiono estis konata kiel la "Emirlando de Qurayyat kaj la Norda Liminspektejo". [50] Ĉe la fino de la jaro 1349 AH (1931 A.D.), reĝo Abdulaziz nomumis por la dua fojo Turki bin Ahmed Al-Sudairy princo sur Al-Jouf, kaj li movis la ĉefurbon de Dumat al-Jandal al Sakaka. [51] Unu el la plej gravaj okazaĵoj, kiuj pasis al Al-Jouf dum ĉi tiu periodo, estas la protekto de sultano al-Atrash, la gvidanto de la Granda Siria Revolucio.
en Al-Jouf-regiono de 1927 p.K. ĝis 1932 p.K. [52]