Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Pasaĝo: Ŝekspiro ne estis honorita dum sia vivo, sed li ricevis grandan kvanton da laŭdo. En 1598, la kleriko kaj verkisto Francis Meres elstarigis lin el grupo de anglaj verkistoj kiel "la plej elstara" en kaj komedio kaj tragedio. La aŭtoroj de la Parnassus-teatraĵoj en St John's College, Cambridge, numerigis lin kun Chaucer, Gower, kaj Spenser. En la Unua Folio, Ben Jonson nomis Ŝekspiron la "Animo de la epoko, la aplaŭdo, plezuro, la miro de nia scenejo", kvankam li rimarkis aliloke ke "Ŝekspiro volis arton". Inter la Restaŭrado de la monarkio en 1660 kaj la fino de la 17-a jarcento, klasikaj ideoj estis en modo. Kiel rezulto, tiutempaj kritikistoj plejparte taksis Ŝekspiron sub John Fletcher kaj Ben Jonson. Thomas Rymer, ekzemple, kondamnis Ŝekspiron pro lia miksado de la komika kun la tragika. Tamen, poeto kaj kritikisto John Dryden taksis Ŝekspiron tre alta, dirante de Jonson, "mi admiras lin, sed mi amas Ŝekspiron". Dum pluraj jardekoj, la opinio de Rymer regis; sed dum la 18-a jarcento, kritikistoj komencis respondi al Shakespeare laŭ siaj propraj kondiĉoj kaj aklamis kion ili nomis lia natura geniulo. Serio de sciencaj eldonoj de lia laboro, precipe tiuj de Samuel Johnson en 1765 kaj Edmond Malone en 1790, aldonis al lia kreskanta reputacio. Antaŭ 1800, li estis firme sanktigita kiel la nacia poeto. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj, lia reputacio ankaŭ disvastiĝis eksterlande. Inter tiuj, kiuj pledis por li, estis la verkistoj Voltaire, Goethe, Stendhal kaj Victor Hugo.  Demando: Kvankam li ricevis multe da laŭdo dum sia vivo, kio ne estis Shakespeare?
respektata