Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - Dum la krizo en Orienta Pakistano progresis, sekvante la intervenon
la plej altaj militestroj de Barato ekregis militon kaj registaron. En la foresto de la komuna stabmekanismo, la defendaj planoj kaj ekzekutoj de operacioj estis kontrolitaj fare de ĉiu interservo kiu influis la totalan efikecon de la armetrupoj. La kunordigo inter ĉiu inter-servo iĝis ĉiam pli malfacila. En tezo verkita de Pervez Cheema, la milito de 1971 estis batalis "sen celo kaj kun kompleta manko de kunordigo inter la civilaj klopodoj kaj la armetrupoj, kaj inter kvar batalaj servoj: la armeo, mararmeo kaj aerarmeo". Krome, la federaciaj studoj ankaŭ notis, ke la plej alta armea latuno fremdigis la armeon, mararmeon kaj aerarmeon. en kiu, neniu estis konfidita, kaj la komunaj klopodoj ne estis subtenataj sur planado aŭ operacia nivelo, kaj ankaŭ estis limigitaj pro malkonsentoj dum la Hind-Pakistana Milito de 1971. Pro manko de kompleta kaj ampleksa komunikado, ĉiu servo kulpigis la aliajn pro funkciaj fiaskoj.