Kvankam la ribelo en Albayzín ŝajnis esti subpremita kaj Granado estis nominale transformita al kristana urbo, la ribelo disvastiĝis al la kamparo. La gvidantoj de la ribelo de Albayzín fuĝis al la Alpujarra montoj. La loĝantoj de la montoj, preskaŭ ekskluzive islamanoj, nur akceptis kristanan regadon kontraŭvole. Ili rapide leviĝis en ribeloj kontraŭ tio, kion ili konsideris kiel malobservon de la kondiĉoj de la Traktato de Granado, kaj ĉar ili timis, ke ili suferos la samajn devigitajn konvertiĝojn kiel la loĝantoj de la Albayzín. Antaŭ februaro 1500, 80,000 kristanaj soldatoj estis mobilizitaj por subpremi la ribelon. Pro manko de reĝo Ferdinando en marto venonta por rekte daŭrigi la operaciojn. La ribelantoj ofte luktis taktike bone kaj uzis la kristanan montaran terenon por konduki ribelan militadon. Tamen, al la ribelantoj mankis kohera centra gvidado kaj tio estis permesita per la strategia politiko de la kastilia
La ribelantoj ofte estis taktike bone gviditaj kaj uzis la montaran terenon por gvarilmilito