Resumu la artikolon:  Se vi estas fama kaj kantas la usonan nacian himnon, estu pretaj iĝi nacia heroo aŭ nacia malhonorulo. Faktoj estas faktoj. Simple demandu al Vince, Whitney, Roseanne, Jimi kaj Michael. Vince Neil de Mötley Crüe rememorigis nin denove ĉi-semajne pri la danĝeroj de la "Stela-Banner". Certe, li povus paroli pri iuj el la plej konataj filmoj pri bestoj kaj dramoj, sed tio estas alia rakonto, tute alia rakonto. Diri ke Neil disbatis la kanton antaŭ la ludo de Las Vegas Outlaws Arena Football League estus malĝentile al tiuj en la profesio. Estas malpli da masakroj kiam la buĉistoj finas sian laboron. La forpasinta Whitney Houston starigis la modernan normon por la nacia himno ĉe Super Bowl XXV. En la fruaj stadioj de la Golfa Milito en 1991, patriota Usono salutis ŝian agadon. Nur ses monatojn pli frue, komikulo Roseanne Barr eble establis la markon de malalta akvo. La homamaso ĉe la San Diego Padres-matĉo buĉis ŝian interpretadon kaj prezidanto George H. W. Bush nomis ĝin "malhonora". Nenio valoras la atenton de la prezidento. Unu el la plej kontestataj kaj ŝatataj versioj de "La Steloj" devenas de 1969. La gitaristo Jimi Hendrix ekscitis la ĉefan amerikan muzikon per sia psikedela interpreto de la nacia himno por la ĝojo de la generacio de Woodstock. Kaj tiam estas la versio de Michael Bolton. Tro forĝitaj kantoj estas lia specialaĵo kaj li ne seniluziigas en tiu fako kiam li kantas ĉe la American League Championship Series en 2003. Boltono bone elturniĝas, sed estas problemo pri la vortoj. Ĉu iu el vi kapablas diri ion?
La kantado de la nacia himno estas riska propono. Whitney Houston sukcesis, Roseanne Barr malsukcesis.