Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dani revenis al Albanio en 1939, post la itala invado
kaj la forigo de la reĝimo de Zog. Li estis implikita en la albana rezistado filiigita kun la Nacia Liberiga Movado. En oktobro 1943 li estis elektita prezidanto de la Nacia Liberiga Kontraŭfaŝisma Konsilio en Shkodër. En 1945, post la liberigo de Albanio kaj fino de la Dua Mondmilito, li estis elektita Prezidanto de la Plenuma Komitato de la Distrikto Shkodër. La 2an de decembro 1945, li estis elektita reprezentanto en la Konstitucia Asembleo de Albanio. Laŭ Enver Hoxha, li kontraŭbatalis ekde la komenco multajn el la proponoj kaj sintenoj, kiuj venis de Hoxha kaj lia rolantaro. Envolviĝinte en seriozaj debatoj kun Hoxha kaj Nako Spiru, li estus identigita kaj metita en la "nigran liston". Ekde la komenco, li kontraŭbatalis la liston de la kandidatoj de la Prezidantaro de la Asembleo proponita de Kahreman Ylli, prezentante alternativon. Plej grave, li kritikis la projekton-Konstitucion, ĉar ĝi enhavis nedemokratiajn elementojn, kaj "ĝi rondiris ĉirkaŭ ideologia akso, ne nacia". Dani estis unu el la ĉefaj figuroj de la tiel nomata "Grupi i deputeteve" (Grupo de reprezentantoj), 17 entute, kiuj poste estus arestitaj, malliberigitaj, kaj/aŭ ekzekutitaj. La komunistoj asertis ke spionraportoj metis Dani ene de la komisiono kiu organizis la malsukcesan Ribelon de Posttribe en septembro 1945. Dani kategorie neis ĝin kaj diris, ke lia partopreno tiutempe estis simple neverŝajna pro familiaj kialoj. La sovetia reprezentanto en Albanio, Dmitri Chuvakhin, ankaŭ ne estis konvinkita de la akuzoj prezentitaj al li pri ĉi tiu afero en raporto de Koçi Xoxe. Tamen, la 14an de majo 1947, 10 reprezentantoj estis arestitaj, Dani unu el ili. La tribunalo kondamnis lin al morto la 31an de decembro 1947. Li estis ekzekutita du jarojn poste.