Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Por certigi la plenumon de la direktivoj de la Partio kontraŭ Falun Gong, la 610-oficejoj efektivigis respondecan sistemon, kiu atingis la bazajn nivelojn de la socio. Laŭ tiu sistemo, la lokaj oficialuloj respondecis pri ĉiuj rezultoj rilataj al Falun Gong sub sia jurisdikcio, kaj sistemo de punaj monpunoj estis trudita al regionoj kaj oficialuloj, kiuj ne adekvate persekutis Falun Gong. "Ĉi tio montris, ke anstataŭ krei modernan sistemon por regi Ĉinion, la registaro ankoraŭ fidis je ad hoc-ŝminkado de ediktoj, ordonoj kaj personaj konektoj", skribis Johnson. Ekzemplo de ĉi tiu respondeca sistemo estis montrita en la traktado de manifestaciantoj vojaĝantaj al Pekino en la fruaj jaroj de la persekuto. Post kiam la persekuto de Falun Gong komenciĝis en 1999, centoj da Falun Gong-anoj vojaĝis ĉiutage al Placo Tiananmen aŭ al peticiaj oficejoj en Pekino por peti pri siaj rajtoj. Por ĉesigi la fluon de manifestaciantoj en la ĉefurbo, la centra 610-a oficejo respondecigis la lokajn aŭtoritatojn pri tio, ke neniu el ilia regiono iru al Pekino. "La provinca registaro monpunis la urbestrojn kaj la estrojn de la distriktoj pro ĉiu Falun Gong-manifestanto el ilia distrikto, kiu iris al Pekino", Johnson skribis. La urbestroj kaj distriktaj gvidantoj tiam monpunis la estrojn de siaj lokaj 610 oficejoj aŭ PLAC-filiojn, kiuj en victurno monpunis la vilaĝajn estrojn, kiuj monpunis la policon. La polico punis la praktikantojn de Falun Gong, kaj regule postulis monon de ili por kompensi la kostojn. Johnson skribis ke "La monpunoj estis kontraŭleĝaj; neniu leĝo aŭ regularo iam estis eldonita skribe kiu listigas ilin". Registaraj oficialuloj anoncis ilin nur buŝe en kunvenoj. "Neniam estis io skribe, ĉar ili ne volis, ke ĝi fariĝu publika", diris unu oficialulo al Johnson.  Demando: Kiel la oficistoj sciigas la policon pri la puno?
buŝe en kunvenoj