Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La Franca Revolucio de 1789 estis kultura akvodislimo. Kio restis de la malnova tradicio de Lully kaj Rameau estis finfine balaita for, por esti retrovita nur en la dudeka jarcento. La Gluckian-lernejo kaj "opéra comique" pluvivis, sed ili tuj komencis reflekti la turbulajn okazaĵojn ĉirkaŭ ili. Establitaj komponistoj kiel Grétry kaj Dalayrac estis redaktitaj por skribi patriotajn propagandpecojn por la nova registaro. Tipa ekzemplo estas "Le triomphe de la République" (1793) de Gossec kiu festis la decidan Batalon de Valmy
la antaŭan jaron. Nova generacio de komponistoj aperis, gvidata de Étienne Méhul kaj la italo Luigi Cherubini. Ili aplikis la principojn de Gluck al "opéra comique", donante al la ĝenro novan dramecan seriozecon kaj muzikan sofistikecon. La ŝtormaj pasioj de la operoj de Méhul de la 1790-aj jaroj, kiel "Stratonice" kaj "Ariodant", gajnis al ilia komponisto la titolon de la unua muzika romantikulo. Ankaŭ la verkoj de Cherubini estis spegulo de la epoko. "Lodoiska" estis "sava opero" lokita en Pollando, en kiu la malliberigita heroino estas liberigita kaj ŝia subpremanto renversita. La majstraĵo de Cherubini, "Médée" (1797), reflektis la sangoverŝadon de la Revolucio nur tro sukcese: ĝi ĉiam estis pli populara eksterlande ol en Francio. La pli malpeza "Les deux journées" de 1800 estis parto de nova etoso de repaciĝo en la lando.