En julio 1956, Nasser unuflanke ŝtatigis la Suezan Kanalon. La respondo de Anthony Eden, kiu sukcedis Churchill kiel ĉefministro, estis konspiri kun Francio por krei israelan atakon kontraŭ Egiptujo, kiu donus al Britio kaj Francio pretekston por interveni armee kaj repreni la kanalon. Eden kolerigis usonan prezidanton Dwight D. Eisenhower, pro sia manko de konsulto, kaj Eisenhower rifuzis subteni la invadon. Alia el la zorgoj de Eisenhower estis la ebleco de pli larĝa milito kun Sovet-Unio post kiam ĝi minacis interveni sur la egipta flanko. Eisenhower uzis financan levilforton minacante vendi usonajn rezervojn de la brita funto kaj tiel akceli kolapson de la brita valuto. Kvankam la invado estis arme sukcesa en siaj celoj, Usono intervenis sen la UN kaj devigis Brition al humiliga premo kun la retiro de siaj vunditaj fortoj kaj limigis la kanalon.
Omano (1957), Jordanio (1958) kaj Kuvajto