En 1658, la otomana potenco estis redirektita norden en kampanjo kontraŭ Georgo la 2-a Rákóczi, Princo de Transsilvanio, kiu evoluis en longan konflikton.
kun la Habsburgoj. Dum la venontaj malmultaj jaroj, la venecia floto, denove sub la komando de Morosini, malsukcese provis konservi la blokadon de la Dardaneloj. Morosini ankaŭ rekomencis sian taktikon ataki otomanajn fortikejojn: sieĝo de la insulo Santa Maura (Lefkada) en aŭgusto 1658 malsukcesis, sed en 1659, la venecianoj, helpitaj de la maniotoj, maldungis Kalamata en Peloponezo, sekvita de Torone en Kalkidiko, Karystos en Eubeo, kaj Çeşme. Tamen, ĉar Venecio ne povis ŝpari fortojn por okupi tiujn lokojn, tiuj atakoj gajnis al la respubliko nenion substancan. Sur la otomana flanko, Köprülü Mehmed ordonis la konstruadon de du novaj fortikaĵoj, Sedd el Bahr ("Rampart of the Sea") kaj Kilid Bahr ("Key of the Sea"), ĉe la eŭropa marbordo de la enirejo de la Dardaneloj, por malpermesi al la venecianoj eniri la markolojn denove.