Post la armistico de la 22-a de junio 1940, li restis en la armeo de Vichy-Francio kaj de julio 1940 ĝis septembro 1941, li estis la adjutanto de la generalo komandanta la 13-an Militdivizion ĉe Clermont-Ferrand kaj armea komandanto de Puy-de-Dôme. Dum tiuj tempoj, de Lattre efektivigis registarajn direktivojn rilate al plibonigado de disciplino kaj kohereco en la armeo, kredante ke la reĝimo de marŝalo Philippe Pétain agis en defendo de la nacia intereso. Por kuraĝigi junajn virojn, li malfermis plurajn kamplernejojn kaj armeajn instruajn centrojn <unk> konstruitajn de alzaciaj soldatoj <unk> kun la celo produkti kapablajn oficirojn kaj generalojn, trejnitajn pri teama laboro kaj kapablaj disvastigi sian sperton tra la tabulo de la armistico-armeo. Antaŭenigita al général de division (ekvivalenta al generalo en anglaj landoj), li estis la ĉefkomandanto de trupoj en la protektorato de Tunizio, kie li malfermis alian armean instrucentron. Post tiu kvar-monata deplojo de malfrua septembro 1941 ĝis 2 februaro 1942, li estis revokita al Francio post disputo kun sia ĉefo Alphonse Juin kaj estis reasignita. Reveninte al Francio, de Lattre transprenis la ordonrajton pri la 16-a Armea Dividado, bazita en Montpellier. Sekvante la Aliancitajn alteriĝojn en Franca Nordafriko la 8an de novembro 1942
La germana armeo okupis la sudon de Francio kaj dissolvis la armeon de Vichy. De Lattre estis arestita kaj malliberigita dum pluraj monatoj.