Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Sub prezidanto John F. Kennedy, usonaj trupoj en Vjetnamio kreskis sub la programo Military Assistance Advisory Group de iom malpli ol mil en 1959 al 16,000 en 1963. La forta subpremo de la suda vjetnama prezidanto Ngo Dinh Diem kontraŭ budhanaj monaĥoj
en 1963 igis Usonon subteni mortan militan puĉon kontraŭ Diem. La milito plue eskaladis en 1964 post la kontestata incidento en la Golfo de Tonkin, en kiu usona destrojero estis asertita esti koliziinta kun nordvjetnamaj rapidaj atakŝipoj. La Gulf of Tonkin Resolution (Golfo de Tonkin) donis al prezidanto Lyndon B. Johnson larĝan rajtigon por pliigi usonan armean ĉeeston, deploji terbatalantajn unuojn por la unua fojo kaj pliigi trupnivelojn al 184,000. Sovetia gvidanto Leonid Breŝnev respondis inversigante la politikon de <unk>ruŝtŝov pri malengaĝiĝo kaj pliigante helpon al la nordvjetnamaj, esperante allogi la Norden de ĝia por-ĉina pozicio. Sovetunio malinstigis plian eskaladon de la milito, tamen, provizante ĝuste sufiĉe da armea helpo por ligi usonajn trupojn. De tiu punkto, la Popola Armeo de Vjetnamio (PAVN), ankaŭ konata kiel la Norda Vjetnama Armeo (NVA) okupiĝis pri pli konvencia militado kun usonaj kaj sudvjetnamaj fortoj.