La 1968-1975 registaro de Juan Velasco Alvarado enkondukis radikalajn reformojn, kiuj inkludis agraran reformon, la eksproprietigon de eksterlandaj kompanioj, la enkondukon de ekonomia planadsistemo, kaj la kreadon de granda ŝtata sektoro. Tiuj iniciatoj malsukcesis atingi siajn celojn de enspezo redistribuo kaj la fino de ekonomia dependeco de evoluintaj nacioj. Malgraŭ tiuj rezultoj, la plej multaj reformoj ne estis inversigitaj ĝis la 1990-aj jaroj, kiam la liberaliganta registaro de Alberto Fujimori finis prezojn, protektismon, restriktojn sur rekta eksterlanda investo, kaj la plej grandan parton de ŝtata proprieto de kompanioj.
makroekonomika stabileco, plibonigitaj interŝanĝaj kondiĉoj, kaj kreskanta investo kaj konsumo