Meze de majo 1943, antaŭ la formala komenco de la Kazo de Nigra
kaj en ĝiaj komencaj fazoj, proksimume 2,000 viroj de Lim-Sandžak Chetnik Detachment (LSCD), inkluzive de Đurišić, estis kaptitaj de germanaj trupoj. Dum la venontaj du semajnoj la italoj senarmigis la plimulton de ĉetnikoj en Montenegro, kaptis kaj internigis en malliberejo en Italio grandan nombron da ĉetnikkomandantoj, inkluzive de multaj el la kunlaborantaro de LSCD. Komence, Đorđije Lašić kolektis disajn grupojn de ĉetnikoj sur la teritorio, kiu estis sub la kontrolo de Đurišić. Lašić kaj Đurišić estis en konflikto pli frue kaj la iamaj partneroj de Đurišić ne fidis lin. Kun la aprobo de Perhinek, ili rekreis ĉetnik-organizon kaj novan kunlaborantaron de LSCD kaj proponis al Mihailović nomumi Lukačević kiel ilia komandanto. Mihailović akceptis tiun proponon kaj Vojislav Lukačević sukcedis Đurišić kiel la komandanto de la ceteraj viroj de la malligo kaj, akompanita de Perhinek, venis al Berane la 14an de julio 1943. Perhinek kaj Mihailović konservis kontinuan komunikadon per radiotelegrafio.