Kompletigu la sekvantan frazon: Ĉar Capablanca venkis en la Novjorka ŝak-turniro en 1927 superforte kaj neniam perdis ludon kontraŭ Alekhine, la plej multaj spertuloj rigardis la kubanon kiel la klaran favoraton en sia matĉo por la Monda Ŝak-Ĉampioneco en 1927. Sed Alekhine venkis en la matĉo, ludita de septembro ĝis novembro 1927 en Bonaero, per 6 venkoj, 3 malvenkoj, kaj 25 remizojn - la plej longa formala matĉo de la Monda Ĉampioneco ĝis la
konkurso en 1984/85 inter Anatoly Karpov kaj Garry Kasparov. La venko de Alekhine surprizis preskaŭ la tutan ŝakmondon. Post la morto de Capablanca, Alekhine esprimis surprizon ĉe sia propra venko, ĉar en 1927 li ne pensis ke li estis pli bona ol Capablanca, kaj li sugestis ke Capablanca estis tro memfida. Capablanca eniris la matĉon sen teknika aŭ fizika preparo, dum Alekhine iĝis en bona fizika kondiĉo kaj plene studis la ludon de Capablanca. Laŭ Kasparov, la esplorado de Alekhine malkovris multajn malgrandajn malprecizaĵojn, kiuj okazis ĉar Capablanca ne volis koncentriĝi intense. Vladimir Kramnik komentis ke tio estis la unua konkurso en kiu Capablanca havis neniujn facilajn venkojn. Luděk Pachman sugestis, ke Capablanca, kiu ne kutimis perdi ludojn aŭ iujn ajn aliajn malsukcesojn, fariĝis deprimita pro sia nenecesa perdo de la 11-a ludo en elĉerpa finludo kun eraroj de ambaŭ ludantoj. La matĉo iĝis iom fifama pro sia ekstreme malsimila uzo de la Gambito de la Reĝino Malkreskis; ĉiuj ludoj post la unuaj du uzis tiun malfermon, kaj la malvenko de Capablanca estis parte atribuita al lia nevoleco provi iujn ajn aliajn malfermojn.