La 16-an de aŭgusto 1833, li estis nomumita ministro ĉe la kortego de Hispanio. Ferdinando la 7-a mortis ene de monato de sia alveno en Madrido, kaj la bebo reĝino Izabela, tiam en la tria jaro de ŝia aĝo, estis metita sur ŝian kontestitan tronon, bazitan sur la malnova hispana kutimo de ina heredo. Don Karlo, la frato de la forpasinta reĝo, postulis la kronon per la salika leĝo de la Burbona dinastio, kiun Ferdinando rezignis antaŭ la naskiĝo de sia filino. Izabela la 2-a kaj ŝia patrino Kristina, la reĝino reganto, iĝis la reprezentantoj de konstitucia monarkio, Don Karlo de katolika absolutismo. La konflikto, kiu disigis la despotajn kaj konstituciajn potencojn de Eŭropo ekde la Franca Revolucio de 1830
En 1834 la Hispana Milito eksplodis en la Hispanujon, kaj per la Kvarobla Traktato, subskribita la 22an de aprilo 1834, Francio kaj Anglio promesis defendi la konstituciajn tronojn de Hispanio kaj Portugalio. Dum ses jaroj Villiers daŭre donis la plej aktivan kaj inteligentan subtenon al la Liberala registaro de Hispanio. Li estis akuzita, kvankam maljuste, esti favorinta la revolucion de La Granja, kiu forpelas Kristinon, la reĝinon-patrinon, el la regno, kaj levas Espartero al la vicregistaro. Li sendube subtenis la ĉefojn de la Liberala partio, kiel Espartero, kontraŭ la intrigoj de la franca kortego; sed la celo de la brita registaro estis establi la tronon de Isabella sur vere nacia kaj liberala bazo kaj eviti tiujn komplikaĵojn, diktitajn de eksterlanda influo, kiuj finfine pruvis tiel fatalaj por tiu princino.