Tamen, la Grenzers estis unue kaj ĉefe batalemaj trupoj kaj estis opiniitaj ne rezulti same bone en la rolo de liniinfantrio kiel la regulaj regimentoj. Kiel tiaj, multaj en la aŭstra armea komando ne tenis ilin en multe da estimo. Sekvante ribelon en 1800, ilia nombro estis reduktita de 57,000 ĝis nur 13,000. Malgraŭ tio, la Grenz infanterio rezultis konstante bone en batalo, precipe ĉe Marengo
kaj Aŭsteriĉon, gajnante respekton de la francoj. Napoleono havis altan opinion pri ili kaj konsideris ilin kiel la plej militemajn soldatojn en la tuta aŭstra armeo. Li ne hezitis uzi la Grenz-infanterion post la malvenko de Aŭstrio en la Milito de la Kvina Koalicio en 1809. La Traktato de Schönbrunn devigis Aŭstrion cedi teritorion en la Milita Limo kaj la 1-a, 2-a, 3-a, 4-a, 10-a kaj 11-a Grenz Infantry Regiments iris en francan servon. Ili batalis por Napoleono ĝis lia malvenko kaj abdiko en 1814.