Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1977, la Ruĝaj Kmeroj komencis internajn elpurigojn direktitajn kontraŭ tiuj suspektitaj je mallojaleco. Hun Sen, kiu fariĝis komandanto de bataliono, fariĝis paranoja kaj fuĝis kun siaj anoj al Vjetnamio, kie ili aliĝis al ribelanta armeo kaj al anstataŭa registaro organizita de la vjetnamaj antaŭ ĝia klopodo por renversi
la reĝimo de la Ruĝaj Kmeroj. Bun Rany, kiu restis, estis malliberigita de la Ruĝaj Kmeroj kaj ne revidis sian edzon ĝis preskaŭ du jaroj poste kiam la vjetnamaj invadis Kamboĝon en 1979. Post venkado de la Ruĝaj Kmeroj kaj okupado de Kamboĝo, la vjetnamoj nomis Hun Sen kiel vicĉefministro kaj liberigis Bun Rany, kiu tiam komencis organizi orfejojn kaj lernejojn por la orfoj postlasitaj de la genocidaj politikoj de la Ruĝaj Kmeroj. En 1985, Hun Sen estis nomumita ĉefministro, donante al Bun Rany pli bonan platformon por vastigi kaj ŝiajn ekonomiajn agadojn kaj ŝian humanitaran laboron. Dum la procezo de post-1988 de tajlanda-kamboĝa proksimiĝo, ŝi forĝis proksiman personan rilaton kun la edzino de la tajlanda ĉefministro Chatichai Choonhavan, kaj iĝis profunde engaĝita en la rapide kreskanta laŭleĝa kaj kontraŭleĝa komerco inter Kamboĝo kaj Tajlando. De ŝia pozicio kiel unua sinjorino, ŝi komencis atentigi pri la malfacila situacio de tiuj infektitaj de HIV/AIDS, la malriĉuloj kaj la problemoj de virinoj. En aprilo 1994 ĉe la unua kongreso de la Kamboĝa Ruĝa Kruco, ŝi estis elektita kiel ĝia vicprezidanto dum princino Eng Marie, edzino de la tiama ko-ĉefministro princo Norodom Ranariddh estis elektita prezidanto. Ĉe ĝia dua kongreso en 1998, Bun Rany estis elektita prezidanto post kiam Hun Sen plifirmigis sian potencon per perforta forpelo kaj ekziligo de Ranariddh.