Walter Cannon kaj Hans Selye uzis bestaj studoj por establi la plej fruan sciencan bazon por la studo de streso. Ili mezuris la fiziologiajn respondojn de bestoj al eksteraj premoj, kiel varmo kaj malvarmo, longedaŭra retenado, kaj kirurgiaj proceduroj, tiam ekstrapolante de tiuj studoj al homoj. Postaj studoj de streso en homoj de Richard Rahe kaj aliaj establis la vidpunkton, ke streso estas kaŭzita de apartaj, mezureblaj vivo-stressoroj, kaj plue, ke ĉi tiuj vivo-stressoroj povas esti vicigitaj laŭ la mediana grado de streso, kiun ili produktas (kondukante al la Holmes kaj Rahe-stresskalo). Tiel, streso estis tradicie konceptita kiel rezulto de eksteraj insultoj ekster la kontrolo de tiuj, kiuj spertas streson.
ke eksteraj cirkonstancoj ne havas ian enhavan kapablon produkti streĉon, sed anstataŭe ilia efiko estas mediaciita de la perceptoj, kapabloj kaj kompreno de la individuo