Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kun la McLarens de Prost kaj Niki Lauda dominantaj, Arnoux havis malpli sukcesan duan sezonon ĉe Ferrari, nur finante 6-a kun 27 poentoj, kun sia nova samteamano Michele Alboreto iom post iom prenante la iniciaton kaj teamestron de li. Post tri venkoj kaj kvar polpozicioj en 1983, Arnoux malsukcesis gajni aŭ postuli polpozicion en 1984 (Alboreto gajnis la Belgian Grand Prix de polpo kun Arnoux komencanta dua kaj finante tria), kvankam li finis dua en San-Marino kaj Dallas kie li estis devigita komenci de la boatoj pro elektra difekto dum la varmiga rondiro kaj sukcesis teni sian aŭton ekster problemoj sur la diseriĝanta trako. La nura Grandioza Premio iam okazigita en Dallas estis ankaŭ la lasta fojo kiam Arnoux atingis Formulo 1 podio. Dum la sezono progresis, al Arnoux ŝajnis manki la instigo, kaj post fini la 4-an en la inaŭgura vetkuro de la ĉampioneco en Brazilo, li forlasis Ferrari per reciproka konsento. Lia loko en la teamo estis prenita fare de sveda ŝoforo Stefan Johansson. Li estis vidita en la Brabham-truo ĉe Imola.
en la tria raŭndo, ekfunkciigante onidirojn ke li aliĝus al la teamo tiam posedata de Bernie Ecclestone, sed nenio venis de ĝi kaj li malofte estis vidita ĉe vetkuroj por la resto de la sezono.