Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Post la anonco de la decido transdoni la prezidantecon de la Unio, la libia gvidanto, Muammar Gaddafi, deklaris, ke estas tempo meti la Union "en la frostujon". Tio levis demandojn pri la pozicio de Libio rilate al la Unio. Krome, tradiciaj rivalecoj inter Maroko kaj Alĝerio, kaj la nesolvita demando pri la suvereneco de Okcidenta Saharo, blokis sindikatajn kunvenojn ekde la fruaj 1990-aj jaroj malgraŭ pluraj provoj relanĉi la politikan procezon. Okcidenta Saharo, iama hispana kolonio sude de Maroko, kiu estis "reintegriĝinta" de la maroka reĝlando, deklaris sendependecon kiel la Sahrawi Arab Democratic Republic (Sahraŭa Araba Demokrata Respubliko). La plej lasta pintnivela konferenco, meze de 2005, estis malfunkciigita pro la rifuzo de Maroko kunveni, pro la voĉa subteno de Alĝerio por sahara sendependeco. Alĝerio daŭre subtenis la liberigan movadon de la Fronto Polisario. Pluraj provoj estis faritaj, precipe de Unuiĝintaj Nacioj, por solvi la aferon de Okcidenta Saharo. Meze de 2003, la persona sendito de la Ĝenerala Sekretario de UN, James Baker, proponis planon por kompromiso, ankaŭ nomatan la Baker-Plano II. La propono de UN estis malaprobita de Maroko kaj akceptita de la Sahrawi Arab Democratic Republic. Koncerne la duflankajn klopodojn, tre malmulte estis atingita, ĉar Maroko daŭre rifuzas ajnajn koncedojn, kiuj ebligus la sendependecon de Okcidenta Saharo, dum Alĝerio konservas sian subtenon al la mem-determinado de la saharaanoj. Krome, la kverelo inter la Libio de Gaddafi kaj Maŭritanio ne faciligis la taskon de revigligado de la organizo. Maŭritanio akuzis la libiajn sekretajn servojn pri implikiĝo en puĉo en 2003 kontraŭ prezidanto Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya. Libio neis la akuzon.  Demando: Kiu deturnis la konferencon en 2005?
Maroko