Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La sukceso de ekonomiaj reformoj parte mildigis la efikojn de la ekonomia malkresko kaj signifis, ke Belgio ne estis tiel malbone trafita kiel siaj najbaroj de la Revolucioj de 1848. Tamen, komence de 1848, granda nombro da radikalaj publikaĵoj aperis. La plej grava minaco de la revolucioj de 1848 en Belgio estis prezentita de belgaj elmigrantaj grupoj. Baldaŭ post la revolucio en Francio
En la jaro 1790, belgaj migrantaj laboristoj loĝantaj en Parizo estis instigitaj reveni al Belgio por faligi la monarkion kaj establi respublikon. Proksimume 6,000 armitaj elmigrantoj de la "Belga Legio" provis transiri la belgan limon. La unua grupo, vojaĝanta per trajno, estis haltigita kaj rapide senarmigita ĉe Quiévrain la 26an de marto 1848. La dua grupo transiris la limon la 29an de marto kaj iris al Bruselo. Ili estis alfrontitaj fare de belgaj soldatoj ĉe la vilaĝeto de Risquons-Tout kaj, dum batalado, sep émigrés estis mortigitaj kaj la plej granda parto de la resto estis kaptita. Por mildigi la streĉitecon, Leopoldo teatrale proponis sian abdikon, se tio estis la deziro de la plimulto de lia popolo.