La nomo de Urano rilatas al la antikva greka diaĵo de la ĉielo Urano (Antikva greka: Οὐρανός), la patro de Krono (Saturno) kaj avo de Zeŭso (Jupitero), kiu en la latina fariĝis "Ūranus" (Latina elparolo: [ˈuːranʊs]). Ĝi estas la sola planedo kies nomo estas derivita rekte de figuro de la greka mitologio. La adjektiva formo de Urano estas "Uranian". La prononco de la nomo Urano preferata inter astronomoj estas, kun emfazo de la unua silabo kiel en la latina Ūranus, kontraste al, kun emfazo de la dua silabo kaj longa, kvankam ambaŭ estas konsiderataj akcepteblaj. Konsento pri la nomo ne estis atingita ĝis preskaŭ 70 jaroj post la malkovro de la planedo. Dum la originaj diskutoj pri la malkovro, Herschneil demandis al Mask Sidneil, kiu en la latina fariĝis "Ūranus" (Latina elparolo: [ˈuː
Stelo de Georgo