Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En 1802 la britoj komencis la Grandan Trigonometran Enketo de Barato por determini la lokojn, altecojn kaj nomojn de la plej altaj montoj de la mondo. Komencante en suda Hindio, la mezurteamoj moviĝis norden uzante gigantajn teodolitojn, ĉiu pezas 500 kg (1.100 funt.) kaj postulas 12 virojn por porti, por mezuri altecojn tiel precize kiel eble. Ili atingis la Himalajajn promontorojn en la 1830-aj jaroj, sed Nepalo ne volis permesi al la britoj eniri la landon pro suspektoj de politika agreso kaj ebla aneksado. Pluraj petoj de la geodeziistoj eniri Nepalon estis rifuzitaj. La britoj estis devigitaj daŭrigi siajn observojn de Terai, regiono sude de Nepalo kiu estas paralela al la Himalajo. La kondiĉoj en Terajo estis malfacilaj pro torentaj pluvoj kaj malario. Tri esploristoj mortis pro malario, dum du aliaj devis pensiiĝi pro malsana sano. Tamen, en 1847, la britoj daŭrigis la enketon kaj komencis detalajn observadojn de la himalajaj pintoj de observejoj ĝis 240 km (150 mejl.) for. La vetero limigis la laboron al la lastaj tri monatoj de la jaro. En novembro 1847, Andrew Waugh, la brita Surveyor General of India faris plurajn observojn de la Sawajpore stacio ĉe la orienta fino de la Himalajo. Kangĉendungoj tiam estis konsiderataj kiel la plej alta pinto de la mondo, kaj kun intereso, li notis pinton preter ĝi, proksimume 230 km (140 mejl.) for. John Armstrong, unu el la subuloj de Waugh, ankaŭ vidis la pinton de loko pli okcidente kaj nomis ĝin pinto "b". Waugh poste skribis ke la observoj indikis ke pinto "b" estis pli alta ol Kangĉendungho, sed pro la granda distanco de la observoj, pli proksimaj observoj estis necesaj por konfirmo. En 1849, Waugh sendis James Nicolson al la areo, kiu faris du observojn de Jirol, 190 km (120 mejl.) for. Tiam Nikolson prenis la plej grandan teodoliton kaj iris orienten.  Demando: Kiom longe daŭris la vetera restrikto?
tri monatoj