Antaŭ la fino de oktobro 1914, la tuta fronto en Belgio kaj Francio solidiĝis en vicoj de tranĉeo, kiuj daŭris ĝis la lastaj semajnoj de la milito. Amasaj atakoj de infanterio estis vanaj fronte al artileripafado, same kiel rapida fusilpafado kaj maŝinpafado. Ambaŭ flankoj koncentriĝis pri detruado de malamikaj atakoj kaj pri protektado de siaj propraj soldatoj per fosaĵo profunde en la teron. Post la amasiĝo de la fortoj en 1915, la okcidenta fronto fariĝis senmova lukto inter egaluloj, kiu estis decidita per eluziĝo. Frontalaj atakoj, kaj iliaj rilataj viktimoj, iĝis neeviteblaj ĉar la kontinuaj tranĉeaj linioj ne havis malfermajn flankojn. La viktimoj de la defendantoj egalis tiujn de la atakantoj, ĉar grandaj rezervoj estis elspezitaj en multekostaj kontraŭatakoj aŭ eksponitaj al la amasiĝinta artilerio de la atakanto. Ekzistis periodoj en kiuj rigida tranĉea milito rompiĝis, kiel ekzemple dum la Batalo de la Somme, sed la linioj neniam moviĝis tre malproksime. La milito estis gajnita de tiu flanko, kiu povis transdoni la lastajn rezervojn al la okcidenta fronto. La tranĉea milito regis sur la okcidenta fronto ĝis la germanoj lanĉis sian printempan ofensivon.
la 21-an de marto 1918. La tranĉea milito ankaŭ okazis sur aliaj frontoj, inkluzive de Italio kaj Gallipoli.