Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Lia poezio estis markita en sia unua periodo per romantika tono, dominita de la temoj de libereco de la individuo kaj la popolo, socia protesto, ribelo, soleco, dubo kaj malespero kiel en "Morto de Poeto (1837), " dediĉita al la morto de Aleksandr Puŝkin, "Kanto" (1839), kaj "La Nokto" (1839). La memoro pri la rusaj Dekembristoj
inspiris "In Memory of Ryleyev", (1859), "I saw Them Coming from Far Regions" (1838), kaj "Beethoven's Heroic Symphony" (1874). Inter la 1840-aj kaj 1850-aj jaroj, li verkis plurajn romanojn en verso kiel "La Vilaĝo" (1847), "La Unu, Vintro-Vojo" (1856), en kiu li priskribas la vivon de la kampara nobelaro kaj la kamparanoj sub la leĝo de servuto. Lia tempo en Londono egalrilatas al la kreado de "Sonĝoj" (1857), "La Nokto" (1857), "La Malliberejo" (1857), "Matvei Radáyev" (1856), ĉio trapenetrita per tonoj de pateta patriotismo. Unu el liaj plej ŝatataj ĝenroj estis la epistolo, kiel ekzemple lia "Al Mia Amiko Herzen", "Al Miaj Amikoj", kaj "A. Granovsky". Alia el liaj karakterizaj ĝenroj estis liaj lirikaj poemoj en la formo de monologo, kiel ekzemple "Monologoj", "Meditado", kaj "Konfesado de Reala MAN".