Kompletigu la sekvan frazon: Reima Pietilä ankaŭ estis aktiva en la agadoj de la Muzeo de Finna Arkitekturo same kiel publikigante teoriajn artikolojn en "Le Carré Bleu" kaj "Arkkitehti". Pietilä eĉ partoprenis kunvenon de la teamo X de arkitektoj, okazigita en 1972 en Cornell University en Usono, kiuj estis tre maltrankvilaj pri demandoj de strukturismo en arkitekturo, tio estas emfazante la elementojn de kulturo, iom en reago al la universaligantaj tendencoj de modernismo, precipe kiel origine antaŭenigite fare de la instigantoj de Team X, la pli maljuna generacio de CIAM. Pietilä prenis diametran vidpunkton al tiu de la raciisma lernejo, kaj kvankam la verkoj (dizajnitaj en partnereco kun lia edzino Raili Pietilä) havis multe de la organikaj idiosinkrazioj de Aalto, ili estis multe pli abstraktaj kaj nebulecaj. Argumentante, ke la naturo estas la apoteozo de plastikeco, li postulis morfologian analizon de arkitekturaj produktoj, konsiderante eŭklidan geometrion neadekvata analizinstrumento. Lia unua grava laboro, la finna pavilono ĉe la 1958-datita
Bruselo Expo fakte prenis modulan aliron similan al la teorioj de Blomstedt; tamen, la lignaj rektangulaj kesto-similaj unuoj kiel tutaĵo donis antaŭguston de la pli postaj surfacoj de Pietilä bazitaj tute sur libera formo; la plej rimarkindaj el tiuj organikaj verkoj estas la preĝejo Kaleva, Tampere (1959<unk>1966), Dipoli studenta kunigo-konstruaĵo, Espoo (1961<unk>66), Metso Library, Tampere (1978<unk>1986) kaj kulminante per lia fina laboro, la Oficiala Loĝejo de la Prezidanto de Finnlando, Mäntyniemi, Helsinko (1983<unk>1993). Ĉiuj tiuj konstruaĵoj estis la rezulto de malfermaj arkitekturaj konkursoj.