Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Sihanouk estis konvinkita ke la PRC, ne Usono, poste kontrolos la Hindoĉinan Duoninsulon kaj ke "niaj interesoj estas plej bone servitaj per traktado de la tendaro kiu iam dominos la tutan Azion <unk> kaj venante al interkonsento antaŭ ĝia venko <unk> por akiri la plej bonajn eblajn kondiĉojn". Dum la sama jaro, tamen, li permesis al sia por-usona ministro pri defendo, generalo Lon Nol, ĉesigi maldekstrajn agadojn, dispremante la Pracheachon akuzante ĝiajn membrojn pri subfosado kaj submetiĝo al Hanojo. Samtempe, Sihanouk perdis la subtenon de la konservativuloj de Kamboĝo kiel rezulto de sia malsukceso pritrakti la plimalboniĝantan ekonomian situacion (plifortigitan per la perdo de rizeksporto, el kiu la plej granda parto iris al la PAVN/Vjetkong) kaj kun la kreskanta komunista armea ĉeesto. La 11an de septembro 1966, Kamboĝo okazigis sian unuan malferman elekton. Per manipulado kaj ĉikano (kaj al la surprizo de Sihanouk) la konservativuloj gajnis 75 elcentojn de la sidlokoj en la Nacia Asembleo. Lon Nol estis elektita de la dekstro kiel ĉefministro kaj, kiel lia vicministro, ili nomis princon Sirik Matak; ultra konservativa membro de la Sisowath branĉo de la reĝa klano kaj delonga malamiko de Sihanouk. Aldone al ĉi tiuj evoluoj kaj la kolizio de interesoj inter la politikigita elito de Phnom Penh, sociaj streĉitecoj kreis favoran medion por la kresko de hejma komunista ribelo en la kamparaj regionoj.  Demando: kiu estis ĉe la oficejo de Nol?
Princo Sirik Matak