Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: La J79-motoroj produktis rimarkindajn kvantojn de nigra fumo (en meza gaso / krozo), grava malavantaĝo en tio ke la malamiko povis ekvidi la aviadilon. Tio estis solvita en la F-4S ekipita kun la -10A motoro variaĵo kiu uzis senfuma brulanta. La plej granda malforto de la F-4, kiel ĝi estis komence dizajnita, estis ĝia manko de interna kanono. Dum mallonga periodo, doktrino diris ke turni batalon estus malebla ĉe supersonaj rapidecoj kaj malmulte da fortostreĉo estis farita por instrui pilotojn pri aera batalo manovras. Fakte, la bataloj rapide fariĝis subsonaj, ĉar la pilotoj malrapidiĝis por resti malantaŭ siaj kontraŭuloj. Krome, la relative novaj varmo-serĉantaj kaj radar-gviditaj misiloj tiutempe estis ofte raportitaj kiel nefidindaj kaj pilotoj devis pafi multoblajn misilojn (ankaŭ konata kiel ripple-pafado), nur por trafi unu malamikan batalanto. Por kompliki la problemon, reguloj de engaĝiĝo en Vjetnamio malhelpis longdistancajn misilan atakojn en la plej multaj kazoj, ĉar vizia identigo estis normale postulata. Multaj pilotoj trovis sin sur la vosto de malamika aviadilo sed tro proksime por pafi mallongdistancajn Falkojn aŭ Sidewinders. Kvankam en 1965 USAF F-4Cs komencis porti SUU-16 eksterajn pafilojn enhavantajn 20 mm (.79 in) M61A1 Vulcan Gatling kanono, USAF-pilkkabinoj ne estis provizitaj per plumb-komputilaj pafiloj ĝis la enkonduko de la SUU-23, praktike certigante maltrafon en manovra batalo. Kelkaj aviadiloj de la Martrupo portis du kapsulojn por bombado. Aldone al la perdo de efikeco pro rezisto, batalo montris ke la ekstere muntita kanono estis malpreciza krom se ofte malprecize, ankoraŭ multe pli kostefika ol misiloj. La manko de kanono estis finfine traktita aldonante interne muntitan 20 mm (.79 in) M61A1 Vulcan sur la F-4E.  Demando: kie estis la pilotoj?
sur la vosto de malamika aviadilo