Kompletigu la sekvan frazon: Michael Foot instigis al speciala enketo laŭ la linio de la Parlamenta Enketo pri la Atako al la Dardaneloj en la Unua Mondmilito, kvankam Harold Wilson (Laborista Ĉefministro 1964<unk>70 kaj 1974<unk>76) rigardis la aferon kiel beston de vermoj plej bone ne malfermita. Tiu babilado ĉesis post la malvenko de la arabaj armeoj de Israelo en la Sestaga Milito de 1967, post kiu Edeno ricevis multe da fanpoŝto rakontanta al li, ke li pravis, kaj lia reputacio, ne malplej en Israelo kaj Usono, altiĝis. En 1986 la oficiala biografiisto de Eden, Robert Rhodes James, reevaluis simpate la sintenon de Eden pri Suezo kaj en 1990, sekvante la
Iraka invado de Kuvajto, James demandis: "Kiu nun povas aserti ke Edeno malpravis?". Tiaj argumentoj turniĝas plejparte pri tio, ĉu, kiel politiko, la operacio de Suezo estis fundamente difektita aŭ ĉu, kiel tiaj "reviziistoj" pensis, la manko de usona subteno donis la impreson, ke la Okcidento estas dividita kaj malforta. Anthony Nutting, kiu eksiĝis kiel Ministro pri Eksterlandaj Aferoj pro Suezo, esprimis la antaŭan vidon en 1967, la jaro de la araba-israela Sestaga Milito, kiam li skribis ke "ni semis la venton de amareco kaj ni rikoltis la turmenton de venĝo kaj ribelo". Inverse, Jonathan Pearson argumentas en "Sir Anthony Eden and the Suez Crisis: Reluctant Gamble" (2002) ke Edeno estis pli malvolonta kaj malpli militema ol la plej multaj historiistoj juĝis. D. R. Thorpe, alia el la biografiistoj de Eden, skribas ke Suezo estis "vere tragika fino al lia ĉefministro, kaj unu kiu supozis neproporcian gravecon en ajna takso de liaj karieroj"; li sugestas ke se la Sueza projekto sukcesintus, "preskaŭ certe ne estus milito en Mezoriento en 1967, kaj verŝajne ankaŭ ne Milito de Jom Kippur en 1973".