Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Li estis konvinkita falangisto. Li komencis sian implikiĝon partoprenante en la striko de la asturiaj ministoj de 1934.
kiel raportisto. Li ricevis la supre menciitan premion, "Palma de Plata", pro sia laboro. Gravas elstarigi lian laboron kiel ĵurnalisto en la falangista gazetaro kaj en la gazeto La Nación. Li estis malliberigita en la malliberejo de Bilbao, Larrínaga, pro krimoj kontraŭ la Hispana Dua Respubliko, pro sia laboro kiel pafilulo por la Falango (la hispana Falangist movado). Li ĉeestis dum la ribelo de la naciisma armeo la 18-an de julio 1936. Kiam li estis translokigota, li eskapis el la malliberejo kaj fuĝis al la nacia zono. En 1937, li vojaĝis al Salamanko kiel korespondisto ĉe la fronto por intervjuo kun Manuel Hedilla, Nacia Gvidanto de la Falango, kiu provis akiri subtenon kontraŭ tiuj, kiuj havis senton de rajto pro sia proksimeco al José Antonio Primo de Rivera. La situacio en Salamanko disigis la naciistojn en du partojn. La subtenantoj de Hedilla, sub la komando de Agustín Aznar, Sancho Dávila kaj Rafael Dávila Garcerán, estis subtenitaj de la germanoj. Krome, oni disvastigis onidirojn el la ĉefsidejo de Francisco Franco por detrui kaj misfamigi ambaŭ frakciojn, antaŭ ol ili prezentis sin kiel savistoj. Laŭ liaj memoroj, Alcázar de Velasco intuas tion kaj tial proponas, almenaŭ dufoje, murdi Francisco Franco.