Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - La Hart Foundation adoptis la moknomon, "The Pink and Black Attack (La Rozkolora kaj Nigra Atako)", kiun Hart daŭre uzis post la dissolvo de la tagteamo. Tio estis en referenco al la ringokostumo de la teamo, same kiel la subskriba spegulita sunokulvitro de Hart, kiun li rutine donacis al juna spektantaro antaŭ matĉoj, sekvante sian vizaĝŝanĝon en 1988. Dum la kariero de Hart en la WWF progresis, li ĉiam pli priskribis sin kiel "La plej bona kiu ekzistas, la plej bona kiu ekzistis, kaj la plej bona kiu iam ekzistos" (derivita de la filmo "The Natural" el 1984), kiun li poste pravigus per tri asertoj: li neniam vundis kontraŭulon pro propra kulpo; dum la tuta kurso de sia kariero, li maltrafis nur unu spektaklon (kiel rezulto de flugmalfacilaĵoj); kaj ke li nur unufoje rifuzis perdi matĉon <unk> sia fina WWF-matĉo kun delonga kontraŭulo Shawn Michaels ĉe la Survivor Series
okazaĵo en 1997, kiu kulminis en la Montreala Fekado.