Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En februaro 1243, la imperiestro Frederiko ordonis la kunvenon de sia armeo por la 1-a de aprilo. Li renkontis la armeon ĉe Kapuo, kaj en majo li iris norden al Romo, kie li komencis ataki kaj detrui kastelojn kaj kaŭzi tiom da detruo kiel li povis. La du kardinaloj ankoraŭ en Romo fuĝis al Anagni, kaj nun ke ok el la kardinaloj estis kunvenitaj, ili petis la imperiestron kiu konsentis pri ilia peto reveni al sia regno. Frederick tiam liberigis kardinalon Jacobus de Pecorara, kiun li tenis kaptito ekde sia kapto en la Batalo de Giglio
en majo 1241. Estante akomodema, tamen, reĝo Frederiko atendis, ke la kardinaloj kunlaboros kaj produktos papon. Malgraŭ tio, ili rifuzis kunveni en la konklavon. Frederiko montris sian koleron per lanĉo de sia armeo kontraŭ Romo. La romianoj plendis, ke la malsukceso elekti papon post tiom da monatoj ne estis ilia kulpo, sed tiu de la obstinaj kaj kverelantaj kardinaloj, kiuj estis kaŝitaj. Frederiko do direktis sian armeon al la biendomoj de la kardinaloj kaj de la Eklezio.