Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En lia Timaeus, verkita ĉirkaŭ 360 a.K., Platono mencias, "la Sunon kaj la Lunon kaj kvin aliajn stelojn, kiuj estas nomataj la planedoj". Lia lernanto Aristotelo faras similan distingon en sia verko On the Heavens (Pri la ĉielo): "La movadoj de la suno kaj de la luno estas pli malgrandaj ol tiuj de iuj planedoj". En lia Fenomeno, kiu versigis astronomian disertaĵon verkitan de la filozofo Eŭdokso en ĉirkaŭ 350 a.K., la poeto Arato priskribas " tiujn kvin aliajn globojn, kiuj intermiksiĝas kun [la konstelacioj] kaj rado vaganta sur ĉiu flanko de la dek du figuroj de la Zodiako. " En lia Almagesto verkita en la dua jarcento, Ptolemeo rilatas al " la Suno, Luno kaj kvin planedoj. " Hyginus eksplicite mencias "la kvin stelojn, kiujn multaj nomis vagantaj, kaj kiujn la grekoj nomas Planeta". Marcus Manilius, latina verkisto kiu vivis dum la tempo de Cezaro Aŭgusto kaj kies poemo Astronomica estas konsiderita unu el la ĉefaj tekstoj por moderna astrologio, diras, "Nun la dekduo estas dividita en kvin partojn, ĉar tiel multaj estas la steloj nomitaj vagantoj kiuj kun pasanta brilo brilas en la ĉielo". La ununura vido de la sep planedoj estas trovita en la Sonĝo de Scipio de Cicerono, verkita iam ĉirkaŭ 53 a.K., kie la spirito de Scipio Africanus proklamas, "Sep el ĉi tiuj sferoj enhavas la planedojn, unu planedo en ĉiu sfero, kiuj ĉiuj moviĝas kontraŭe al la movado de ĉielo". En sia "Natura Historio", verkita en la jaro 77 de nia erao, Plinio la Maljuna mencias "la sep stelojn, kiujn pro ilia movado ni nomas planedoj, kvankam neniu stelo vagas malpli ol ili". Nono, greka poeto de la 5-a jarcento, en sia verko Dionysia, diras: "Mi havas sugeston pri historio skribitan en sep tabuletoj, kaj sur tiuj tabuletoj estas la nomoj de la sep planedoj".  Demando: en kiu jaro estis verkita la Timaeus de Platono?
360 a.K.