Aliflanke, la historiisto M. A. Shaban konsideras la kampanjon "limigita sukceso" en la plej bona kazo, kaj kritikas la "unuan" atenton de Harun al la bizancanoj kiel "tute misgviditan penon". Laŭ Shaban, ne nur la bizancanoj ne havis realan kapablon (aŭ intencon) serioze minaci la Kalifujon, sed la rekrutadiniciato de Harun kondukis al la enfluo de orientaj soldatoj de <unk>urasan, kiu kontraŭis la tradiciajn siriajn kaj irakajn armeajn elitojn kaj kreis fendojn, kiuj kontribuis al la Kvara Fitna.
, la Abasida civita milito kiu eksplodis post la morto de Harun. Tiu konflikto, inter la filoj de Harun al-Amin () kaj al-Ma'mun (), signifis, ke la Abasida Kalifujo ne povis ekspluati la bizancajn renversojn en Balkano. Efektive, la kampanjo de 806 kaj la senefikaj atakoj de 807 markas la lastajn gravajn, centre organizitajn, Abasidajn ekspediciojn kontraŭ Bizanco dum pli ol dudek jaroj. Izolitaj atakoj kaj kontraŭatakoj daŭris sur tero same kiel sur maro, kaj, sendepende de la Abasidoj, lokaj islamaj gvidantoj konkeris Kreton kaj lanĉis la konkeron de Sicilio en la 820-aj jaroj. Tamen, grandskalaj operacioj super la terlimo en orienta Malgranda Azio inter la du imperioj rekomencis nur post la surtroniĝo de imperiestro Teofilo (), kies alfrontiĝoj kun la kalifoj al-Ma'mun kaj al-Mu'tasim (), kulminis per la grandaj invadoj de al-Ma'mun en 830-833, kaj la Sack of Amorium (Sako de Amorio) de al-Mu'tasim en 838.