Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La romianoj ne rigardis la malorganizitajn arabajn tribojn de la Araba Dezerto kiel eble danĝerajn malamikojn komence de la 7-a jarcento. Tamen, la arabaj Ghassanids kaj Lakhmids estis profunde implikitaj en la romiaj-persaj militoj, kaj la Arabigo de la Proksima Oriento komenciĝis. Arabaj triboj ekloĝis en malmulte loĝataj teroj proksime de la romia-persa limo, kaj la prosperaj siriaj kaj mezopotamiaj urboj altiris arabajn setlantojn. La situacio rapide ŝanĝiĝis kun la unuigo de la dezertaj triboj fare de la islama profeto Mohamedo inter 622 kaj 632. Post lia morto, lia monoteisma movado estis gvidata de liaj posteuloj, nomitaj kalifoj, kiuj estis kaj la politikaj kaj religiaj gvidantoj de la islama komunumo. Kondukante la ĝihadon, aŭ islaman sanktan militon, kontraŭ la "infideloj", la araboj atakis la siriajn romiajn teritoriojn kaj konkeris Damaskon en 633. Heraklio deplojis romian kamparmeon kontraŭ la araboj, sed ili ekstermis la romian armeon ĉe la rivero Jarmuk
en Sirio en 636. Ĉar la milito kontraŭ Persio elĉerpis la imperion, Heraklio ne povis sendi duan armeon kontraŭ la invadantoj kaj ili konkeris Sirion. Du jarojn poste, la araboj kaŭzis gravan malvenkon al la la persaj ĉe Qadisiyyah. Dum la araboj daŭrigis la invadon, Heraklio sendis plifortikigojn al Egiptujo, sed ili ne povis haltigi la invadantojn. Patriarko Ciro de Aleksandrio ofertis ĉiujaran tributon de 200,000 al la araba generalo Amr ibn al-As por armistico kaj iris al Konstantinopolo por serĉi imperian konfirmon. Heraklio rifuzis, verŝajne ĉar li sciis, ke tributo ne haltigos la konkerintojn en la longdaŭro. Je la alveno de Ciro, Heraklio jam estis mortanta, kaj li mortis la 11an de februaro 641.