Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La integreco de la Bizanca Imperio estis minacata post kiam plenskala ribelo gvidita de Bardas Skleros eksplodis en 976. Post venko en serio de bataloj, la ribelantoj konkeris Malgrandaj Aziojn. En la urĝeco de la situacio, la kartvela princo David la 3-a de Tao helpis al Bazilio; post decida lojalista venko en la Batalo de Pankaleia, li estis rekompencita per dumviva regado de ŝlosilaj imperiaj teritorioj en orienta Malgranda Azio. Tamen, la malakcepto de Davido de Basilio en la ribelo de Bardas Phokas de 987, elvokis la malfidon de Konstantinopolo de la kartvelaj regantoj. Post la malsukceso de la ribelo, Davido estis devigita fari Basilion la heredanto de siaj vastaj havaĵoj. En 1001, post la morto de David de Tao, Bazilio heredis Tao, Phasiane, kaj Speri. Tiuj provincoj tiam estis organizitaj en la temon de Iberia kun la ĉefurbo en Theodosiopolis. Ĉi tio devigis la posteulan kartvelan reganton Bagrat III agnoski la novan aranĝon. La filo de Bagrat Georgo la 1-a, aliflanke, heredis longdaŭran postulon je la sinsekvo de Davido. Georgo, kiu estis juna kaj ambicia, lanĉis kampanjon por restarigi la heredon de la Kuropalates al Kartvelio kaj okupis Tao en 1015<unk>1016. Li eniris aliancon kun la Fatimida kalifo de Egiptujo, al-Hakim, devigante Basilion abstini de akuta respondo al la ofensivo de Georgo. La bizancanoj ankaŭ estis implikitaj en senĉesa milito kun la bulgaroj, limigante siajn agojn al la okcidento. Tuj kiam Bulgario estis konkerita,
En 1018, post la morto de al-Hakim, Bazilio gvidis sian armeon kontraŭ Kartvelio. Preparoj por pli grandskala kampanjo kontraŭ la Regno de Kartvelio estis starigitaj, komencante kun la re-fortikaĵo de Teodosiopolo.