Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - la familio de Bačkis en Litovio estis persekutita de la sovetianoj; lia frato Juozas estis deportita al Siberio
en junio 1941, kie li mortis unu jaron poste. Klimas estis arestita de la Gestapo en septembro 1943, kio forlasis la ĉefdiplomaton de Bačkis en Francio. La saman jaron, Bačkis defendis sian disertacion pri la Litova Konkordato (publikigita en la litova en 2007). Post la milito, Francio ne oficiale rekonis litovajn, latvajn, aŭ estonajn diplomatiajn servojn, sed permesis al ili funkcii neoficiale. Bačkis daŭre edukis diversajn oficialulojn pri la okupo de Litovio kaj celvarbis por ne-rekono de la Litova SSR por certigi ŝtatan kontinuecon. Li ankaŭ publikigis informajn bultenojn pri litovaj aferoj (inkluzive de 33 temoj de "Questions Lithuaniennes", 8 temoj de "Bulletin Lithuanien", kaj libro "Peuples opprimés. La tragédie des Etats Baltes"), helpis litovajn rifuĝintojn, ktp. En 1948, Bačkis faris kontaktojn kun Juozas Lukša, kontraŭ-sovetia partizano, kiu sukcesis eskapi de la Fera Kurteno, kaj helpis lin disvastigi informojn pri la armita lukto. En 1949, Komitato pri Centra kaj Orienta Eŭropo, prezidata de la brita parlamentano Harold Macmillan kaj reprezentanta diversajn orientajn blokajn naciojn, estis establita de la Eŭropa Movado. Bačkis iĝis vicprezidanto de la Komitato en 1951. Li ankaŭ estis litova reprezentanto al la Unio de Eŭropaj Federaciistoj, aliĝis al la Nouvelles équipes internationales (Novaj Internaciaj Teamoj), kaj Asembleo de Kaptitaj Eŭropaj Nacioj. Bačkis ankaŭ instigis al restarigo de la Litova Katolika Akademio de Scienco kaj aktive prezentis esplorajn artikolojn en ĝiaj sesioj. En 1950, al li estis premiita la Ordeno de Sankta Gregorio la Granda de la Vatikano.