Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post la ruiniĝoj de la malfruaj 40-aj jaroj, la kunmetaĵo de la partio spertis kelkajn gravajn ŝanĝojn. La grave malfortigita organizo estis portita tra la fruaj 50'oj per kreskanta kurda subteno kaj por la periodo 1949-1950 la partio estis fakte gvidita de Kurdio anstataŭ Bagdado. Preskaŭ la tuta malnova, plejparte bagdadia gvidado estis malliberigita, kreante malplenon, kiun la kurdaj membroj rapide plenigis. Tiu periodo ankaŭ vidis drastan malkreskon en juda membreco, sendube ligita al la amasa elirado de ĉirkaŭ 120,000 judoj el Irako en tiu tempo. Inter 1952 kaj 1954 serio de ribeloj kondukis al la starigo de militjuro, la malpermeso de ĉiuj politikaj partioj, kulturaj cirkloj, sindikatoj, kaj sendependaj amaskomunikiloj, kaj la arestoj de iliaj gvidantoj. Tiu politiko estis starigita dum unu el la multaj periodoj de Nuri al-Said de kontrolo de la registaro. La ICP, kiu ĉiam estis kontraŭleĝa organizo, adoptis novan nacian ĉarton en 1953 kiu diferencis de la ĉarto de 1944 en tio, ke ĝi akceptis eblan secesion de la kurda popolo. Tiutempe, laŭ unu fonto, la partio nombris proksimume 500. Tumultoj pri malliberejaj kondiĉoj eksplodis en junio kaj septembro 1953, unue en Bagdado kaj tiam en Kut, rezultigante la morton de multaj komunistaj politikaj malliberuloj ĉe la manoj de la polico. Tio kaŭzis tutlandan indignon kaj gajnis multajn subtenantojn je la flanko de la komunista celo. Ĉe la dua partia kongreso en 1956, la partio oficiale adoptis pan-arabistan sintenon. Tio estis inspirita ne nur de la armilinterkonsento inter Egiptujo kaj Sovetunio en julio 1955, sed ankaŭ de la naciigo de Egiptujo de la Sueza Kanalo la sekvan jaron, rezultigante anglo-franca-israelan atakon kontraŭ Egiptujo.
Ĉu vi ne scias? Tiu por-Nasserista sinteno poste fariĝus punkto de konflikto post la revolucio de 1958. En 1958, la partio subtenis la revolucion kaj la novan registaron de Abd al-Karim Qasim, kiu fidis je konsiderinda grado je ĝia subteno.