Leila kaj Majnun (arabe: مجنون ليلى ), ankaŭ Leili o Majnun (perse: ليلى و مجنون ), estas rakonta poemo komponita en la jaro 584/1188 de la persa poeto Niẓāmi Ganjavi, kiu fariĝis populara poemo en la jaro 1784/1888, bazita sur semi-historia araba rakonto pri la 7-a-jarcenta Nejdi beduena poeto Qays ibn Al-Mulawwah kaj lia damo Layla bint Mahdi (aŭ Layla al-Aamiriya). Nizami ankaŭ verkis Khosrow kaj Shirin, persanan tragikan romancon, en la 12-a jarcento. Ĝi estas populara poemo laŭdanta ilian amrakonton. Ĝi estas la tria el liaj kvin longaj rakontaj poemoj, Panj Ganj (perse: پنج پنج پنج) (The Five Treasures of the Daughters). Byron Lord nomis ĝin <unk>akhî Ibn al-Majnun kaj Juliet of the East.
Kalkuto