Churchill deklaris en parolado en 1955 ke malkuraĝigo estus "la gepatroj de malarmado" kaj ke, se Britio ne kontribuus al okcidenta malkuraĝigo per siaj propraj armiloj, dum milito la celoj kiuj minacis ĝin plej eble ne estos prioritatitaj. La ĉefministro, Harold Macmillan, avancis la pozicion ke atombomboj donus al Britio influon super celado kaj usona politiko, kaj influus strategion en la Proksima Oriento kaj Malproksima Oriento. Lia ministro pri defendo, Duncan Sandys, opiniis, ke nukleaj armiloj reduktis la dependecon de Britio de Usono. La Sueza krizo de 1956
Britio jam ne estis granda potenco, sed pliigis la valoron por Britio de sendependa nuklea malkuraĝigo, kiu donus al ĝi pli grandan influon al Usono kaj Sovetunio. Dum la armea celo de britaj atombomboj estis Sovetunio, la politika celo estis Usono.