Post la malpermeso de turboŝarĝitaj motoroj en 1989, V10 iĝis la plej populara motora konfiguracio en Formulo 1, ĉar ĝi ofertis la plej bonan kompromison inter potenco kaj brulaĵkonsumo. De la sezono de 1998 pluen, ĉiuj konkurantaj teamoj havis V10-motorojn en siaj aŭtoj. V12 estis potenca sed soifa, dum V8 estis pli brulaĵ-efika sed malhavis potencon. vidis la kradojn de Formulo Unu komenci reveni al normala, kiel Jordanio rapide malaperis el vido, kaj Williams, antaŭĝojanta pri nova partnereco kun BMW komencis reaserti sin. La batalo ĉe la fronto, tamen, estis tre inter Häkkinen kaj Schumacher, ĉiu dufoja ĉampiono, veturante aŭtojn proksime egalitajn en efikeco. Ferrari estis konstante pliboniĝanta ekde ilia malalta punkto en la fruaj 1990-aj jaroj kaj en 2000 Schumacher regis, iĝante la unua tri-foja ĉampiono ekde Senna, kaj alportante la Mondan Ŝoforan Titolon al Ferrari por la unua fojo ekde Jody Scheckter en 1979. La sezono vidis Ferrari komenci forlasi la reston de la krado malantaŭe, kaj Schumacher gajnis la ĉampionecon de la Hungara Grandpremio, kiu ligis lin kiel la dua plej rapida ĉampiona gajninto kun Nigel Mansell. 2001 ankaŭ vidis la reenkondukon de elektronikaj ŝoforaj helpoj post sepjara foresto, komenciĝante ĉe la hispana Grandioza Premio, kiu inkludis tute aŭtomatajn rapidumujojn, lanĉkontrolon, kaj trakcian kontrolon, markante la unuan fojon ekde la sezono ke tiuj sistemoj estis permesitaj esti uzitaj. Por, la sezono estis ruĝa-lavita. Ferrari finis ĉiun vetkuron kaj venkis en 15 el 17. Michael Schumacher gajnis pli da poentoj ol la dua kaj tria lokitaj ŝoforoj kombinitaj, post gajnado de podio en ĉiuj vetkuroj (Schumacher havis nur unu trian lokon, en Malajzio). En tiu sezono, li finis la ĉampionecon ĉe la Franca Granda Premio
(rondo 11 el 17), iĝante la plej frua ĉampioneco-gajninto iam.