Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En junio 1940, la litova registaro senkondiĉe akceptis la sovetian ultimaton. Litovio estis okupita, transformita en la Litova SSR, kaj integrigita en Sovet-Unio. La sovetianoj komencis efektivigi diversajn sovetigajn politikojn, inkluzive de ŝtatigo de privata posedaĵo, kaj amasaj arestoj de politikaj aktivuloj kaj aliaj nomitaj "malamikoj de la popolo". Tiuj arestoj celis multajn elstarajn politikistojn (ekz. Aleksandras Stulginskis, Juozas Urbšys, Leonas Bistras, Antanas Merkys, Pranas Dovydaitis, Petras Klimas), registaroficirojn, armeajn oficirojn, membrojn de la Litova Riflemen's Union. La litova armeo estis reorganizita kiel la 29-a Rifle Corps de la Ruĝa Armeo. La sovetianoj ankaŭ fermis ĉiujn nekomunistajn kulturajn, religiajn kaj politikajn organizojn. La ekonomia situacio daŭre malboniĝis kaj la vivnivelo malpliiĝis. Unu jaron poste, nur unu semajnon antaŭ la ribelo, ĉirkaŭ 17 000 litovoj, ĉefe la intelektuloj, estis prenitaj kun siaj tutaj familioj kaj deportitaj al Siberio, kie multaj pereis pro malhumanaj vivkondiĉoj (vidu la deportadon de junio de
) Ĝi estis la sola grava okazaĵo, kiu incitis popularan subtenon por la ribelo. Tiu tragedio komence ankaŭ akiris pozitivan antaŭkondiĉon por la germana invado. Homoj, kiuj evitis la deportadon aŭ arestadon, spontanee organizis sin en armitajn grupojn, kaŝis sin en la arbaroj, kaj atendis pli larĝan ribelon.