Kompletigu la sekvan frazon: Charlotte Paulsen ofte diskutis la temojn, kiuj koncernis ilin ambaŭ, kun sia nova bofilo. Konservativaj gvidantoj, kiuj trudis revenon al sia versio de la malnova ordo en Vieno en 1814 kaj 1815, ne povis enterigi la ideojn de klerismo, la homaro kaj raciismo, kiujn la francaj revoluciaj armeoj kaj la administracia genio de Napoleono disvastigis tra Eŭropo dum la antaŭaj 25 jaroj. La 1830-aj jaroj eble estis la aĝo de Biedermeier, sed tio ankaŭ estis la jardeko de la "Vormärz".
La ŝanĝo de reĝimo en Parizo en 1830 estis sekvita de ondo de protestoj tra Germanio. Julius Lorentzen injektis en Charlotte Paulsen novan konscion pri demokrataj pensoj kaj ideoj. Iliaj diskutoj kovris teologion, filozofion kaj nuntempajn evoluojn. Sed Lorentzen mortis juna, en 1837. Christian kaj Charlotte Paulsen nun adoptis filinon, Marie Paulsen, kaj Charlotte okupiĝis pri la edukado de sia dua filino kun la intenseco, kiun ŝi aplikis al la edukado de Elisabeth. Ekster la domo, saĝe konsciaj virinoj estis kaptitaj en civilaj protestoj kaj la programoj por liberala reformo, kiuj nun aperis, kune kun postuloj de demokrataj rajtoj por civitanoj, inkluzive de virinoj. Elisabeth Paulsen ankaŭ sentis sub premo, ke ankaŭ ŝi devus "fari pli multe". Poste ŝi decidis starigi la "Weiblichen Verein für Armen- und Krankenpflege" ("Virina Asocio por la Prizorgo de la Malriĉuloj kaj Malsanaj") kiu estis starigita en Hamburgo fare de la formidable energia Amalie Sieveking en 1832, kiel respondo al la ĥolerepidemio de tiu jaro. Tamen, Sieveking malaprobis ŝiajn alirojn, trovante Paulsen tro multe da "libera pensulo". Ĝi gratas kun Sieveking ke eĉ se la motivoj de Paulsen estis honorindaj, humanismaj kaj raciaj, ili ŝajnis ne esti superforte kristanaj.