Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - Komence de 1943, Italio estis alfrontita al malvenko. La kolapso de la afrika fronto la 4an de novembro 1942 kaj la Aliancitaj alteriĝoj en Nordafriko
la 8-12 de novembro eksponis Italion al invado de la Aliancitaj fortoj. La malvenko de la itala ekspedicia trupo (ARMIR) en Rusio, la pezaj bombadoj de la urboj, kaj la manko de manĝaĵo kaj fuelo demoraligis la loĝantaron, kies plimulto volis fini la militon kaj denunci la aliancon kun Germanio. Italio bezonis germanan helpon por konservi la kontrolon de Tunizio, la lasta fortikejo de la akspovoj en Afriko. La itala Duce, Benito Mussolini, estis konvinkita ke la milito povus esti decidita en la mediteranea teatro. La 29an de aprilo 1943, ĉe la renkontiĝo en Klessheim, Hitler malakceptis la proponon de Mussolini serĉi apartan pacon kun Rusio kaj movi la plejparton de la germana armeo sude. La peto por plifortikigoj por defendi la ponta kapon en Tunizio estis rifuzita de la Wehrmacht, kiu jam ne fidis la italan volon konservi reziston. La sano de Mussolini estis alia grava faktoro de necerteco. Li estis deprimita kaj malsana post kiam oni diagnozis al li gastriton kaj duodeniton de nerva origino. Pro sia malsano, la Duce ofte estis devigita resti hejme, senigante Italion je efika registaro.