Kompletigu la sekvan frazon: La israela infiltrado en jordanan teritorion en tiu tempo inkluzivis reprezaliajn atakojn de armeaj unuoj ĉe Qibya kaj Nahhalin. La frustriĝo de Israelo kun la UN kaj la aliaj partioj kondukis al ilia retiro de ISMAC en 1951 kaj HKJIMAC en 1954. La funkciado de la israela-libana MAC restis glata pro la pli malstreĉa sinteno de la israelaj patroloj kontraŭ revenintoj kaj infiltritoj. Disputoj kun Egiptujo, kiu malpermesis israelan ŝipadon el la Suez-kanalo kaj blokis la Golfon de Akabo, koncernis la al-Auja DMZ. Antaŭ 1955, la sponsorado de Egiptujo de palestinaj fedayeen (mem-ofera) atakoj igis Israelon ĉesi partopreni la egiptan MAC kaj intensigi atakojn en la Gaza Sektoro kaj Sinajo, kio rezultigis Egiptujon armantan la fedayeen. Ekde la 21-a de septembro 1955, la demilitarigita zono de Egiptujo kaj Israelo estis okupita de israelaj armetrupoj. En respondo, ĝenerala sekretario Dag Hammarskjöld kaj la ĉefo de UNTSO provis certigi la efektivigon de plano por retiro de israelaj armetrupoj kaj la forigo de egiptaj trupoj de malpermesitaj pozicioj. Artikoloj VII kaj VIII de la Egipta-Israela GAA establis Demilitarized Zone (DMZ) centris sur El-Auja kaj malpermesis la ĉeeston de armetrupoj. Ĝi ankaŭ malpermesis al Egiptujo konservi poziciojn en apuda areo okcidente de la malmilitarigita zono, kaj limigis la armilojn kaj soldatojn en la Defendaj Zonoj ambaŭflanke de la Linio. Kaj Egiptujo kaj Israelo indikis al la Ĝenerala Sekretario sian volon plene plenumi tiujn du artikolojn, en la kadro de reveno al plena observo de la Armisticinterkonsento. La israela registaro certigis pri sia kompleta akcepto de la plano en principo. La interkonsentita retiro, tamen, neniam okazis. La 1956-a
la invado de Egiptujo fare de britaj, francaj kaj israelaj trupoj, sekvis la decidon de Egiptujo la 26an de julio 1956 ŝtatigi la Suezan Kanalon.