Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dum la milito estis du periodoj, kiam la Yishuv alfrontis rektan minacon de naziaj fortoj. La unua okazis post la konkero de Germanio de Francio en 1940, ĉar la por-nazia Vichy-registaro kontrolis la nordan Levanton, de kiu invado de Palestino povus okazi. Tamen, en 1941, britaj fortoj sukcese batalis kontraŭ Vichy-fortoj por kontrolo de Sirio kaj Libano, tiel forigante la minacon de invado de la nordo, almenaŭ tiel longe kiel germanaj armeoj en Orienta Eŭropo povus esti retenitaj de la Ruĝa Armeo kaj tiel ne kapablaj facile antaŭeniri direkte al la Proksima Oriento de la nordo. Tamen, en 1942, kiam la Afrika Korpo de Erwin Rommel trairis Nordafrikon kun la intenco kapti la Suezan Kanalon, la verŝajneco de germana invado de la sudo iĝis reala ebleco, kaŭzante grandan maltrankvilon en la Yishuv kaj instigante planojn por sia defendo. Sciante ke nazia kontrolo de Palestino signifis certan ekstermon de la Yishuv, debato furiozis inter la Yishuv-gvidado ĉu, en la okazaĵo ke nazia okupo devus okazi, la loĝantoj de la Yishuv devus evakui kune kun britaj trupoj orienten direkte al britaj havaĵoj en Irako kaj Hindio aŭ entrepreni Masada
Kiel la lasta batalado en Palestino, verŝajne en fortika zono, kiu estos haste konstruita ĉirkaŭ la Carmel-montoj. Tiu armea operacio estis oficiale nomita Palestina Fina Fortikaĵo. Feliĉe por la Yishuv, la antaŭeniĝo de germanaj trupoj orienten en Egiptujo estis haltigita dum la Dua Batalo de El Alamein, tiel forigante la minacon de invado de la sudo. La maltrankvila tempo kondukanta al la nazia malvenko en El Alamein iĝis konata kiel la 200 tagoj de teruro.