La ascendo de la dinastio al potenco komenciĝis en 1510 kiam Muhammad al-Qa'im estis deklarita gvidanto de la triboj de la valo Sous en ilia rezisto kontraŭ la portugaloj, kiuj okupis Agadir kaj aliajn marbordajn urbojn. La filo de Al-Qai'm, Ahmad al-Araj, certigis kontrolon de Marakeŝo antaŭ 1525 kaj, post periodo de rivaleco, lia frato Muhammad al-Shaykh konkeris Agadir de la portugaloj kaj poste konkeris Fez de la Wattasids, certigante kontrolon de preskaŭ ĉio el Maroko. Post la murdo de Muhammad al-Shaykh fare de la otomanoj en 1557, lia filo Abdallah al-Ghalib ĝuis relative pacan regadon. Liaj posteuloj, aliflanke, batalis inter si, kulminante per la 1578-datita Batalo de Ksar el-Kebir
(aŭ "Batalo de la Tri Reĝoj"), kie portugala armea interveno nome de Muhammad II al-Mutawakkil estis plene venkita de Saadian-fortoj. Sekve de tiu venko, Ahmad al-Mansur iĝis sultano kaj prezidis la apogeon de Saadian-potenco. En la pli posta duono de lia regado li lanĉis sukcesan invadon de la Songhai Imperio, rezultigante la establadon de Pashalik centris sur Timbuktu. Post la morto de Al-Mansur en 1603, tamen, liaj filoj luktis longan intermortigan konflikton por sinsekvo, kiu dividis la landon kaj subfosis la potencon kaj prestiĝon de la dinastio. Dum la Saadia regno estis reunuigita ĉe la fino de la konflikto en 1627, novaj frakcioj en la regiono leviĝis por defii Saadian aŭtoritaton. La lasta saadia sultano, Ahmad al-Abbas, estis asasinita en 1659, finante la dinastion. Moulay al-Rashid poste konkeris Marrakesh en 1668 kaj gvidis la Alaouite-dinastion al potenco super Maroko.