Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: La armeo de Wallenstein marŝis norden, okupante Meklenburgon, Pomeranjon, kaj Jutlandon mem, sed montriĝis nekapabla preni la dan-norvegan ĉefurbon Kopenhago sur la insulo Zelando. Wallenstein malhavis floton, kaj nek la hansaj havenoj nek la poloj permesus la konstruadon de imperia floto sur la balta marbordo. Li tiam sieĝis Stralsund, la nuran militeman baltikan havenon kun sufiĉaj instalaĵoj por konstrui grandan floton; baldaŭ iĝis klare, tamen, ke la kosto de daŭrigo de la milito multe superpezus iujn ajn gajnojn de konkerado de la resto de Danio. Wallenstein timis perdi siajn nordajn germanajn gajnojn al dana-sveda alianco, dum Kristano la 4-a suferis alian malvenkon en la Batalo de Wolgast (1628); ambaŭ estis pretaj negoci. Intertraktadoj finiĝis per la Traktato de Lübeck en 1629, kiu deklaris, ke Kristano la 4-a povus reteni kontrolon de Danio-Norvegio (inkluzive de la duklandoj de Sleswick kaj Holstein) se li forlasus sian subtenon por la protestantaj germanaj ŝtatoj. Tiel, en la sekvaj du jaroj, la katolikaj potencoj subigis pli da landoj. Tiam la katolika ligo persvadis Ferdinando la 2-a repreni la luterajn posedaĵojn, kiuj laŭ la aŭgsburga paco estis laŭleĝe posedaĵo de la katolika eklezio. Enumerita en la Edict of Restitution (Edikto de Restitution) (1629), tiuj havaĵoj inkludis du ĉefepiskopejojn, 16 episkopejojn, kaj centojn da monaĥejoj. En la sama jaro, Gabriel Bethlen, la kalvinisma princo de Transsilvanio, mortis. Nur la haveno de Stralsund daŭre rezistis kontraŭ Wallenstein kaj la imperiestro, estinte fortigita de skotaj "volontuloj" kiuj alvenis de la sveda armeo por subteni siajn samlandanojn jam tie en la servo de Danio-Norvegio. Tiuj viroj estis gviditaj de kolonelo Alexander Leslie, kiu iĝis guberniestro de la grandurbo. La kolonelo Robert Monroe skribis:  Demando: kio mankis al Wallenstein eĉ kun armeo?
floto