Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La ribelo de Hananu koincidis kun la ribelo de la Alavoj en la marbordaj montoj de Sirio gvidata de Saleh al-Ali, kaj kaj al-Ali kaj Hananu komune nomis siajn ribelojn parto de la "ĝenerala nacia movado de okcidenta Alepo". Malgraŭ fruaj ribelantvenkoj, geriloperacioj ĉesis post la franca okupo de la urbo Alepo en julio 1920 kaj la dissolvo de la araba registaro en Damasko, la ĉefa subtenanto de la ribelo. La fortoj de Hananu renovigis la ribelon en novembro 1920 post certigado de granda armea helpo de la turkaj fortoj de Mustafa Kemal, kiuj batalis kontraŭ la francoj por kontrolo de suda Anatolio. Ĉe la pinto de la ribelo en 1920, Hananu establis kvazaŭ-ŝtaton en la regiono inter Alepo kaj Mediteraneo. La ribelantoj estis traktitaj kun gravaj batalkampaj malvenkoj en decembro 1920, kaj sekvante interkonsentojn inter la francoj kaj la turkoj, turka armea subteno por la ribelantoj plejparte disipiĝis antaŭ la printempo de 1921. Francaj trupoj transkuris la lastan fortikaĵon de Hananu en Jabal Zawiya en julio. Hananu estis testita fare de la francaj mandatoraj aŭtoritatoj kaj estis finfine malkondamnita. Malalta nivela ribelo gvidita de Yusuf al-Sa'dun daŭris, kun la lasta grava armea engaĝiĝo kun francaj trupoj okazinta la 8an de aŭgusto 1926. Ĉi-lasta okazis dum la tutlanda Granda Siria Ribelo
, kiu komenciĝis en la somero de 1925.