Kompletigu la sekvan frazon: La aŭtoritatema Sanation-registaro ("sanado" signifis "kuracado") kiun Piłsudski gvidis ĝis sia morto en 1935 (kaj restus en loko ĝis 1939) reflektis la evoluon de la diktatoro de sia centro-maldekstra pasinteco al konservativaj aliancoj. Politikaj institucioj kaj partioj estis permesitaj funkcii, sed la elekta procezo estis manipulita kaj tiuj, kiuj ne volis kunlabori submetite, estis submetitaj al subpremo. Ekde 1930, persistaj kontraŭuloj de la reĝimo, multaj el la maldekstra persuado, estis malliberigitaj kaj submetitaj al enscenigitaj juraj procesoj kun severaj frazoj, kiel la
Brest-procesoj, aŭ malliberigitaj en la malliberejo Bereza Kartuska kaj similaj tendaroj por politikaj kaptitoj. Proksimume tri mil estis malliberigitaj sen juĝo en malsamaj tempoj en la internigejo Bereza inter 1934 kaj 1939. En 1936 ekzemple, 369 aktivuloj estis prenitaj tien, inkluzive de 342 polaj komunistoj. Ribelantaj kamparanoj okazigis tumultojn en 1932, 1933 kaj la kamparanstrikon de 1937 en Pollando. Aliaj civilaj tumultoj estis kaŭzitaj de strikantaj industriaj laboristoj (ekz. okazaĵoj de la "Sanga Printempo" de 1936), naciismaj ukrainoj kaj la aktivuloj de la komenca belorusa movado. Ĉiuj fariĝis celoj de senkompata pacigo fare de la polico kaj la armeo. Krom sponsori politikan subpremadon, la reĝimo kreskigis la personan kulton de Józef Piłsudski, kiu jam ekzistis longe antaŭ ol li prenis diktatorajn potencojn.