Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Ĉi tio estas tiel ĉar la energio liberigita en tertremo, kaj tiel ĝia magnitudo, estas proporcia al la areo de la faŭlto, kiu rompiĝas kaj la streĉa falo. Tial, ju pli longa la longo kaj ju pli larĝa la larĝo de la difektita areo, des pli granda estas la rezulta grandeco. La plej supra, fragila parto de la tera krusto kaj la malvarmaj platoj de la tektonaj platoj kiuj malsupreniras en la varmegan mantelon estas la solaj partoj de nia planedo kiuj povas stoki elastajn energiojn kaj liberigi ilin en la rompoj de faŭltoj. Ŝtonoj pli varmaj ol ĉirkaŭ fluas en respondo al streso; ili ne rompiĝas en tertremoj. La maksimumaj observitaj longoj de rompoj kaj mapitaj faŭltoj (kiuj povas rompiĝi en ununura rompo) estas proksimume. Ekzemploj estas la sismoj en Alasko (1957), Ĉilio (1960), kaj Sumatro (2004), ĉio en subdukciaj zonoj. La plej longaj sismaj rompoj sur strik-glitfendoj, kiel la Fendo de San Andreas (1857, 1906)
), la Norda Anatolia Faŭlto en Turkio (1939), kaj la Denali Faŭlto en Alasko (2002), estas proksimume duono ĝis triono tiel longaj kiel la longoj laŭ subduktaj platmarĝenoj, kaj tiuj laŭ normalaj faŭltoj estas eĉ pli mallongaj.