Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: La eksperimento de Schiehallion estis ripetita en 1856 de Henry James, ĝenerala direktoro de la Ordnance Survey, kiu anstataŭe uzis la monteton Arthur's Seat en centra Edinburgo. Kun la rimedoj de la Ordnance Survey je lia dispono, Jakobo etendis sian topografian enketon al 21-kilometra radiuso, prenante lin ĝis la limoj de Midlothian. Li akiris densecon de proksimume 5,300 kg·m−3. Eksperimento en 2005 entreprenis varion de la laboro de 1774: anstataŭ kalkuli lokajn diferencojn en la zenito, la eksperimento faris tre precizan kompariĝon de la periodo de pendolo ĉe la supro kaj fundo de Schiehallion. La periodo de pendolo estas funkcio de g, la loka gravita akcelo. Oni atendas, ke la pendolo pli malrapide moviĝos en alteco, sed la maso de la monto reduktos tiun diferencon. Tiu eksperimento havas la avantaĝon esti konsiderinde pli facila por konduki ol tiu de 1774, sed por atingi la deziratan precizecon, necesas mezuri la periodon de la pendolo ĝis unu parto en miliono. Tiu eksperimento donis valoron de la maso de la Tero de 8.1 ± 2.4 × 1024 kg, ekvivalenta al averaĝa denseco de 7.500 ± 1.900 kg·m−3. Moderna reekzameno de la geofizikaj datumoj povis konsideri faktorojn kiujn la teamo de 1774 ne povis. Kun la avantaĝo de 120-km radiuso cifereca alteco modelo, tre plibonigita scio pri la geologio de Schiehallion, kaj aparte komputilo, raporto de 2007 produktis mezan teran densecon de 5,480 ± 250 kg·m−3. Kompare kun la moderna figuro de 5,515 kg·m−3, ĝi staris kiel atesto de la precizeco de la astronomiaj observaĵoj de Maskelyne.  Demando: Kiom da denseco estis akirita?
5,300 kg·m−3