Kompletigu la sekvan frazon: Plifortiĝantaj ekonomiaj malfacilaĵoj estis novaj militaj defioj. En la malfruaj 1970-aj jaroj, Kamboĝo sub la reĝimo de la Ruĝaj Kmeroj komencis ĉikani kaj ataki vjetnamajn vilaĝojn ĉe la komuna limo. Por neŭtraligi la minacon, PAVN
eniris Kamboĝon en 1978 kaj invadis ĝian ĉefurbon Phnom Penh, elpelante la regantan reĝimon de la Ruĝaj Kmeroj. En respondo, kiel ago por subteni la por-Pekingan Ruĝaj Kmeroj-reĝimon, Ĉinio pliigis sian premon sur Vjetnamio, kaj sendis soldatojn en Nord-Vjetnamion en 1979 por "punigi" Vjetnamion. La rilatoj inter la du landoj malboniĝis dum iom da tempo. Teritoriaj malkonsentoj laŭ la limo kaj en la Suda Ĉina Maro, kiuj restis neaktivaj dum la Vjetnama milito, estis revivigitaj ĉe la fino de la milito, kaj postmilita kampanjo projektita de Hanojo kontraŭ la etna ĉina Hoa-komunumo elvokis fortan proteston de Pekino. Ĉinio malkontentis pri la alianco de Vjetnamio kun Sovetunio. Dum ĝia longedaŭra armea okupo de Kamboĝo en 1979-89, la internacia izoliteco de Vjetnamio etendiĝis al rilatoj kun Usono. Usono, aldone al citado de la minimuma kunlaboro de Vjetnamio en kontado de usonanoj malaperintaj en batalo (MIA) kiel malhelpo al normalaj rilatoj, malpermesis normalajn rilatojn tiel longe kiel vjetnamaj soldatoj okupis Kamboĝon. Vaŝingtono ankaŭ daŭre devigis la komercan embargon truditan al Hanojo ĉe la fino de la milito en 1975.