Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La XF4H-1 estis desegnita por porti kvar semi-recesitajn AAM-N-6 Sparrow III radar-gviditajn misilojn, kaj por esti funkciigita per du J79-GE-8 motoroj. Kiel en la McDonnell F-101 Voodoo, la motoroj sidis malalte en la fuzelaĝo por maksimumigi internan brulaĵan kapaciton kaj manĝis aeron tra fiksaj geometriaj enigaĵoj. La maldika sekcio de la flugilo havis antaŭan randon de 45° kaj estis ekipita per blovitaj klapoj por pli bona manipulado je malalta rapideco. Ventotunela testado rivelis lateralan malstabilecon postulantan la aldonon de 5° dihedral al la flugiloj. Por eviti redizajnon de la titana centra sekcio de la aviadilo, inĝenieroj de McDonnell angulis nur la eksterajn partojn de la flugiloj je 12°, kio mezumis al la postulata 5° super la tuta flugilinterspaco. La flugiloj ankaŭ ricevis la karakteriza "dogtooth" por plibonigita kontrolo ĉe altaj anguloj de atako. La tute-mova tailplane ricevis 23° de anhedral por plibonigi kontrolon ĉe altaj anguloj de atako dum daŭre konservante la tailplane libera de la motora elfluo. Krome, aerpreno estis provizita per variaj geometriaj rampi por reguligi aerfluon al la motoroj ĉe supersonaj rapidecoj. Ĉiamvetera interkaptokapablo estis atingita danke al la AN/APQ-50 radaro. Por alĝustigi aviad-kompani-operaciojn, la alteriĝilo estis desegnita por elteni alteriĝojn kun sinka rapideco de 23 ft/s (7 m/s), dum la nazo-apogilo povus etendiĝi je proksimume 20 in (51 cm) por pliigi angulon de atako ĉe deveno.  Demando: de kiom da gradoj de anhedral ĝi profitis?
23°