La "Volugrafo Aermoto 125" (Aermoto-aera lanĉo "Volugrafo") estis paraŝuta motorciklo produktita en 1942 por la itala armeo. Ĝi estis origine elpensita en 1936 kiel malpeza motorciklo fare de Claudio Belmondo. Je la komenco de la Dua Mondmilito, la akspovoj komencis plani "Operation C3
"por la invado de Malto. La itala armeo postulis kaj volis paraŝuteblan motorciklon por la operaciisto. Belmondo redizajnis la malpezan motorciklon kiel la Aeromoto 125 por plenumi la postulojn de la armeo. La prototipo estis farita en 1942 kaj eniris produktadon la sekvan jaron. La armeo ordigis unuan aron de 600 Aermotoj, destinitaj por unu el la batalionoj de la 183-a Paraŝutista dividado Ciclone, kiu estis starigita en la areo de Tarquinia en la somero de 1943. La motorciklo ankaŭ ekipis la Tarquinia-paraŝutistan lernejon, la San Marco Regiment kaj, post la Armistico de Cassibile, la Paraŝutistajn Naĝistojn (NP) de la Decima Flottiglia MAS. La produktado, post la bombado de la Torinaj Volugrafo-fabrikoj, estis translokita al Favria kaj daŭris ĝis 1944, atingante entute 2000 produktitajn. La germanoj aĉetis tiujn motorciklojn, kaj prenante ilin de la 183-a Paraŝutsekcio Ciclone, kaj daŭrigante sian produktadon; ili estis asignitaj precipe al la paraŝutunuoj de la Luftwaffe engaĝitaj sur la Adriatiko-marbordo kaj en la areo de Romo.