Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Post la revolucio de 1830
Li venis al Parizo, li formis ligojn kun multaj politikaj figuroj, eĉ kun reĝo Louis Philippe, kaj iĝis brila defendanto de liberalaj ideoj en la tribunaloj kaj en la gazetaro. Ekzemploj inkludas lian "Éloge funèbre" de la episkopo Grégoire (1830), lia "Mémoire" por la politika rehabilitado de marŝalo Ney (1833), kaj lia peto por la akuzito de aprilo 1835. Elektita deputito en 1842, li estis unu el la gvidantoj en la kampanjo kontraŭ la Guizot-ministerio, kaj lia elokventeco kontribuis multe al la sukceso de lia partio.