Hegel estis fascinita de la verkoj de Kant, Rousseau kaj Johann Wolfgang Goethe kaj de la Franca Revolucio. Moderna filozofio, kulturo kaj socio ŝajnis al Hegel plenaj de kontraŭdiroj kaj streĉitecoj, kiel ekzemple tiuj inter la subjekto kaj objekto de scio, menso kaj naturo, kaj alia, libereco kaj aŭtoritato, scio kaj kredo, aŭ la klerismo kaj romantikismo. La ĉefa filozofia projekto de Hegel estis preni tiujn kontraŭdirojn kaj streĉitecojn kaj interpreti ilin kiel parton de ampleksa, evoluanta racia unueco, kiun li nomis "La Ideo de Absoluta Scio" (La Logiko de Scienco), "La Absoluta Scio" (La Absoluta Scio) aŭ "La Absoluta Scio de Dio" (La Absoluta Scio de Dio).
La deziro de Dio al kompleta memkonscio