Kompletigu la sekvan frazon: Post liaj "Soldatoj" (1848) li komencis "Tagon en junio", kiu neniam estis finita, kaj ekspoziciis "Fumanto" (1849) kaj "Bravos" ("Les Bravi", 1852). En 1855 li atingis la plej altan markon de sia atingo kun "La hazardludantoj" kaj "La kverelo" ("La Rixe"), kiuj estis prezentitaj de Napoleono la 3-a al la angla kortego. Lia triumfo estis daŭrigita ĉe la Salono de 1857, kiam li ekspoziciis naŭ pentraĵojn kaj desegnaĵojn; inter ili la "Juna viro de la Tempo de la Regenteco", "La farbisto", "La Ŝuisto", "La muzikisto", kaj "Legado ĉe Diderot". Kiam, en la somero de 1859, imperiestro Napoleono la 3-a, kune kun Victor Emmanuel II, Reĝo de Piemonto kaj Sardio, provis forpeli la Habsburgojn de iliaj teritorioj en norda Italio, Meissonier ricevis registaran komisionon por ilustri scenojn de la kampanjo. "La imperiestro Napoleono la 3-a ĉe Solferino" prenis Meissonier pli ol tri jarojn por kompletigi. La laboro, batalsceno, reprezentis ion de foriro por la pentristo de "bonshommes" kaj musketistoj kvankam Meissonier jam pentris scenojn de perforto kaj masakro, kiel ekzemple "Remembrance of Civil War", kaj en
1848 ja vidis aktivan servon kiel kapitano en la Nacia Gvardio, kiam li batalis sur la flanko de la respublikana registaro dum la "Jun-Tagoj". En aŭtuno 1861 li estis elektita al seĝo en la Institut de France kiam la membroj de la Académie des Beaux-Arts voĉdonis por li por aliĝi al sia nombro. Al la Salono de 1861 li sendis "A Shoeing Smith", "A Musician", "A Painter", kaj "M. Louis Fould"; al tiu de 1864 "The Emperor at Solferino", kaj "1814". Li poste ekspoziciis "A Gamblers' Quarrel" (1865) kaj "Desaix and the Army of the Rhine" (1867).