Kompletigu la sekvan frazon: Kiel ŝia usona samtempulo Janet Lynn, Magnussen estis pli forta en libera glitado ol devigaj figuroj. En la fruaj 1970-aj jaroj, ambaŭ konkuris kontraŭ la aŭstra glitkuristo Trixi Schuba, kiu elstaris je figuroj kaj ofte konstruis enorman fruan antaŭecon sub poentada sistemo kiu tre aprezis tiujn kapablojn. La forto de Schuba en figuroj permesis al ŝi gajni la oron en la Vintraj Olimpikoj de 1972 malgraŭ meti la sepan en la libera glitkurado segmento, dum Lynn kaj Magnussen (unua kaj dua en la libera glitkurado) prenis bronzon kaj arĝenton, respektive. Ĉar la plej multaj spektantoj trovis la devigajn figurojn ne ekscitaj, la Internacia Glitkurada Unio reduktis ilian valoron kaj enkondukis la mallongan programon en la sezono 1972-73. Kombinita kun la emeritiĝo de Schuba post la olimpika sezono, tiu evoluo kuraĝigis kaj Magnussen kaj Lynn resti en konkurado por alia jaro. Ĉe la
En la unuaj Mondĉampionecoj sub tiu sistemo, en Bratislavo, Ĉeĥoslovakio en 1973, Magnussen produktis fortan mallongan programon (kiu inkludis duoblan Axel), dum Lynn falis dufoje en tiu parto de la konkurado. Kvankam Lynn revenis por gajni la liberan glitkuradon, ŝiaj problemoj en la mallonga kostis al ŝi la titolon. La kanada sporta dissendanto Johnny Esaw, maltrankvila, ke la satelito finiĝos antaŭ la libera glitado de Magnussen, pagis la ŝoforon de Zamboni por labori pli rapide. En la fina jaro en kiu solidaj oraj medaloj estis aljuĝitaj en artŝutado, Magnussen aldonis oron por kompletigi sian mondan medalserion.