Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La imperio estis en konstanta stato de krizo, ĉar ĝi suferis daŭrajn teritoriajn perdojn: Bulgario deklaris sendependecon, Aŭstrio-Hungario aneksis Bosnion kaj etna konflikto en otomana Makedonio daŭris senĉese. Italio invadis Otoman Tripolitanion en 1911 kaj la imperio perdis la vastan plimulton de sia restanta eŭropa teritorio kiam la Balkana Ligo invadis Rumelion en 1912. En 1914, la Otomana Imperio eniris la Unuan Mondmiliton kaj la ĉiam pli radikaliĝinta CUP faris etnan purigadon kaj genocidon kontraŭ la armenaj, asiraj kaj grekaj civitanoj de la imperio, okazaĵoj foje kolektive nomataj la malfruaj otomanaj genocidoj. Post la otomana kapitulaco en 1918, la gvidado de la CUP fuĝis en ekzilon kaj la aliancanoj okupis Konstantinopolon.
Ĉu vi ne scias? La otomana parlamento kolerigis la aliancanojn subskribante la Amasya Protokolon kun turkaj revoluciuloj en Ankaro kaj konsentante pri "Misak-ı Millî" (Nacia Pakto). Ĉar la planoj por la dividado de la Otomana Imperio avancis post la Konferenco de Londono, la aliancanoj devigis la dissolvon de la asembleo, tiel finante la Duan Konstitucian Epokon. Multaj parlamentanoj iĝus membroj de la Granda Nacia Asembleo dum la Sendependiĝomilito de Turkio, kaj finfine daŭrigus siajn karierojn en la Respubliko.