Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: De la 8-a jarcento p.K. pluen, astronomoj evoluigis metodojn por aproksimado kaj kalkulado de la direkto al Mekao (kibla) <unk> kaj ĝia distanco <unk> de iu ajn loko sur la Tero. De la 9-a jarcento pluen ili uzis sferan trigonometrion kaj mapo-projekciajn metodojn por determini tiujn kvantojn precize. La kalkulo estas esence la konvertiĝo de la ekvatoraj polusaj koordinatoj de Mekao (t.e. ĝia longitudo kaj latitudo) al ĝiaj polusaj koordinatoj (t.e. ĝia qibla kaj distanco) relative al sistemo kies referenca meridiano estas la granda cirklo tra la antaŭfiksita loko kaj la polusoj de la Tero, kaj kies polusa akso estas la linio tra la loko kaj ĝia kontraŭpoda punkto. Ekzistas diversaj raportoj pri la enkonduko de polusaj koordinatoj kiel parto de formala koordinatsistemo. La kompleta historio de la temo estas priskribita en la libro Origino de polusaj koordinatoj de la profesoro Julian Lowell Coolidge de Harvard. Grégoire de Saint-Vincent kaj Bonaventura Cavalieri sendepende lanĉis la konceptojn en la mezo de la deksepa jarcento. Saint-Vincent skribis pri ili private en 1625 kaj publikigis sian laboron en 1647, dum Cavalieri publikigis sian en 1635 kun korektita versio aperanta en 1653. Cavalieri unue uzis polusajn koordinatojn por solvi problemon rilatantan al la areo ene de arkimeda spirala. Blaise Pascal poste uzis polusajn koordinatojn por kalkuli la longon de parabolaj arkoj.  Demando: Al kiu libro oni rilatas por priskribi la temon?
Origino de polusaj koordinatoj