Skribu daŭrigon de tiu ĉi paragrafo - Ribelo kontraŭ la franca regado
estis lanĉita meze de 1925 de la druza ŝejko (ĉefo), Sultano Pasha al-Atrash, en la sudaj montoj de Jabal al-Druze. Ĉar la viroj de al-Atrash gajnis decidajn venkojn kontraŭ la franca armeo de la Levantenio, siriaj naciistoj estis inspiritaj kaj la ribelo disvastiĝis norden al la kamparo de Damasko kaj pretere. Al-Bakri estis la ĉefa kontakto inter al-Atrash kaj la emerĝanta ribelanta movado en Damasko kaj Ghouta. Gutao estas la fekunda ebenaĵo ĉirkaŭ Damasko, kaj ĝiaj fruktarbejoj kaj ampleksaj akvovojoj provizis kaŝejon por la ribelantoj kaj bazon, de kiu ili povis ataki Damaskon. En aŭgusto, al-Bakri konvinkis al-Kharrat aliĝi al la ribelo. Laŭ Provence, al-Kharrat estis "ideala" por la tasko, posedante "lokan sekvantan de junaj viroj, fifamecon ekster la kvartalo, bonajn ligojn kaj reputacion por forteco". La grupo de batalantoj, kiujn li komandis, estis konata kiel " 'isabat al-Shawaghirah " (la grupo de al-Shaghour). Kvankam nomita laŭ la kvartalo de al-Kharrat, la bando inkludis dudek "qabadayat" kaj iliajn armitajn sekvantojn de aliaj Damaskaj kvartaloj kaj proksimaj vilaĝoj. Liaj ĉefaj areoj de operacio estis en la najbareco de al-Shaghour kaj la arbaro al-Zur en orienta Ghouta. Per sia alianco kun Sufi-religia gvidanto, al-Kharrat alportis islaman sanktan militan dimension al la plejparte sekulara ribelo, io, kio ne estis bonvenigita de iuj implikitaj.