Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post la malvenko kaj ekzilo de Napoleono, Curial estis reestigita al siaj civilaj kaj armeaj dignoj. Dungite en la armeo kiel Ĝenerala Inspektisto de Infanterio, li rekomencis sian sidlokon kiel kunulo ĉe la Luksemburga Palaco, kie li voĉdonis por ekzilo en la proceso de marŝalo Michel Ney. En 1823 Curial komandis la 5-an divizion deplojitan en Katalunio kiel parto de la Cent Mil Filoj de Sankta Ludoviko.
Sub la komando de marŝalo Bon-Adrien Jeannot de Moncey. Li distingiĝis la 9an de julio ĉe la atako ĉe Molins de Rei, proksime de Barcelono, kaj plurajn fojojn okupiĝis pri la garnizono de la urbo en kelkaj militaj ekspedicioj. Lia favoro pliiĝis en la kortego, kaj li estis nomumita komandanto de Sankta Luiso la 20an de aŭgusto 1823, kaj unua ĉambelano kaj grandmajstro de la reĝa garderobo. En tiu kapacito li partoprenis, la 29an de majo 1825, la kronadon de Karlo la 10-a. Curial suferis gravan falon dum la vojaĝo al Reims. Lia sano daŭre malboniĝis poste, devigante lin pensiiĝi.