Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kiam la unua edzo de la markidino Guglielma Pallavicini mortis, ŝi eĉ petis Venecion elekti novan edzon por ŝi: Nikolao la 1-a Zorzi, kiu edziĝis al Guglielma en 1335. La paro malkonsentis, kaj la obstina markizo forpelis sian edzon el Bodonitsa, sed lia filo Francis Zorzi daŭrigis la regadon de la nova dinastio super Bodonitsa. La kolapso de la kataluna regado en 1388 liberigis Bodonitsa de ĝia tributo al Ateno, sed en 1394 nova kaj pli danĝera aperis en la persono de la otomana sultano Bayezid I, kiu konkeris la plej grandan parton de Grekio, inkluzive de la proksima Distrikto Salona. Bodonitsa estis ŝparita, eble pro siaj veneciaj ligoj, kaj jesis pagi tributon. Morto de Bayezid en la Batalo de Ankaro
en 1402 akiris paŭzon, kiu pruvis mallonga: jam en 1408, la markizo Jacob Zorzi aranĝis ke multaj el siaj subjektoj kaj iliaj bestoj trovus rifuĝon ĉe Karystos, kaj en 1410 la otomanoj invadis la markizon kaj sieĝis Bodonitsa. La sieĝo daŭris ĝis la 20a de junio 1414, kiam la kastelo estis kaptita kaj detruita. La venecianoj postulis ĝian revenon al la ekzilita Nikolao la 3-a Zorzi ĉe Karystos, sen sukceso; Nikolao la 3-a kaj liaj posteuloj daŭre postulis la markizon ĝis Eŭbeo, kaj Karystos kun ĝi, falis al la otomanoj en 1470.