Dume, lia senpovigita nevo, Al-Mutawakkil, serĉis helpon de Portugalio, kies reĝo, Sebastiano la 1-a, sentis ke li havis la plej grandan perdon de la kreskanta otomana influo en la regiono. Sebastiano subtenis la postulon de Al-Mutawakkil kaj en julio 1578 li transiris en nordan Marokon kun armeo, akompanata de la senpovigita sultano. Dum marokaj fontoj troigas la grandecon de lia armeo, ne estis dubo ke ĝi estis impona, kun la portugala reĝo reklamanta sian kampanjon al la resto de Eŭropo kiel krucmilito kaj dungante grandan forton de solduloj. Tamen, Sebastiano ne utiligis la fortikajn portugalajn poziciojn laŭlonge de la marbordo por sia avantaĝo kaj anstataŭe decidis marŝi rekte en la internon de la lando. La saadia armeo, gvidata de Abd al-Malik, akompanata de lia frato Ahmad (ankaŭ alia filo de Muhammad al-Shaykh), renkontis la portugalojn ĉe Wadi al-Makhazin proksime de Ksar al-Kebir la 4-an de aŭgusto. En la sekva batalo, konata kiel la Batalo de Wadi al-Makhazin
aŭ la Batalo de Alcácer Quibir, la Saadians kaŭzis pezan malvenkon al la portugaloj. Kaj reĝo Sebastiano kaj Al-Mutawakkil estis mortigitaj en la batalo, dum sur la maroka flanko Abd al-Malik ankaŭ mortis dum la batalo en necertaj cirkonstancoj <unk> aŭ en batalo aŭ, laŭ iuj raportoj, venenita de unu el liaj turkaj oficiroj por certigi totalan otomanan kontrolon de Maroko en la sekvo. Kiel rezulto de la ĉeesto kaj morto de tiuj tri, la batalo de 1578 ankaŭ estas konata kiel la "Batalo de la Tri Reĝoj".