Komputilaj sistemoj estas kompleksaj kaj ofte (precipe kun la lastatempa pliiĝo de serv-orientita arkitekturo) ligas multoblajn tradiciajn sistemojn eble provizitajn de malsamaj softvarvendistoj. Por administri tiun nivelon de komplekseco, kelkaj SDLC-modeloj aŭ metodaroj estis kreitaj, kiel ekzemple akvofalo, spiralo, Agile softvara disvolviĝo, rapida prototipo, inkrementa, kaj sinkronigi kaj stabiligi. SDLC povas esti priskribita laŭ spektro de agila ĝis iterativa ĝis sinsekvaj metodaroj. Agilaj metodaroj, kiel ekzemple XP kaj Scrum, temigas malpezajn procezojn, kiuj permesas rapidajn ŝanĝojn (sen nepre sekvi la padronon de SDLC-aliro) laŭ la disvolviĝo. Iterativaj metodaroj, kiel ekzemple Rational Unified kaj dinamikaj sistemoj, temigas limigitan projektan amplekson kaj plibonigon per multoblaj ripetaj produktoj.
malpezaj procezoj, kiuj ebligas rapidajn ŝanĝojn (sen nepre sekvi la modelon de SDLC-aliro) laŭ la disvolva ciklo