Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post ŝia malvenko, Bondfield rekomencis sian laboron por NUGMW kaj estis reelektita al la TUC-Konsilio. En 1926 ŝi subtenis la decidon de la TUC aranĝi Ĝeneralan Strikon.
kaj ankaŭ la decidon ĉesigi ĝin post naŭ tagoj. Sekvante la eksiĝon de Sir Patrick Hastings en junio 1926, Bondfield estis adoptita kiel la laborista kandidato en Wallsend, kaj gajnis la postan kromelekton kun plimulto de pli ol 9,000. Dume, ŝi akceptis nomumon al la Blanesburgh-Komisiono, kiun la Konservativa registaro starigis por pripensi reformojn al la sistemo de senlaboreca subteno. Ŝia privata opinio, ke rajto al avantaĝoj devus esti rilatita al kontribuoj, ne estis vaste dividita en la Laborista Partio aŭ la TUC. Kiam la komisiono faris rekomendojn laŭ tiuj linioj, ŝi subskribis la raporton, kiu iĝis la bazo de la Leĝo pri Senlaboreca Asekuro de 1927. La asocio de Bondfield kun tiu leĝaro permanente ombris ŝian rilaton kun la laborista movado.