Konscia pri la grandega milita industria potencialo de Usono, tamen esperanta ke la sukcesoj de la Akso en Eŭropo limigus tion kion la aliancanoj povus entrepreni en la Pacifiko, la Imperia Japana Mararmeo (IJN) sekvis sian multjaran strategion de venkado de decida batalo komence de mallonga milito, post kiu ŝi povus dikti paco-kondiĉojn. La 7-an de decembro 1941, Japanio kuraĝe lanĉis serion de preskaŭ samtempaj atakoj sur tero kaj sur maro. Unu el tiuj provizore kripligis la usonan mararmeon detruante ĝian batalŝipfloton ĉe Pearl Harbor. Dum la venontaj kvar monatoj, la japana armeo kaj mararmeo forpelis la usonanojn el Filipinio kaj neŭtraligis eblajn usonajn ŝtupojn reen al Filipinio invadante Wake Island kaj Guam. Kontraŭ la britoj, Japanio mallevis valorajn batalŝipojn, invadis posedaĵojn en Malajo
kaj Borneo, devigis la kapitulacon de Singapuro, kaj neŭtraligis la britajn poziciojn en Cejlono. Nederlandaj posedaĵoj en Orientaj Indioj ankaŭ estis invaditaj, donante al Japanio aliron al vastaj kvantoj de petrolo. Aŭstralio estis elpelita el Nov-Britio kaj partoj de Nov-Gvineo. Japanio tiam establis defensivan perimetron ĉirkaŭ sia vastigita imperio fortikigante bazojn ĉe multaj el la lastatempe konkeritaj havaĵoj.