Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Alarmita de la minaco de ukraina separismo (kiu siavice estis influita de la postuloj de 1863 de polaj naciistoj)
), la rusa ministro pri internaj aferoj Pjotr Valuev en 1863 eldonis sekretan dekreton, kiu malpermesis la publikigon de religiaj tekstoj kaj instruaj tekstoj skribitaj en la ukraina lingvo kiel ne-gramatikaj, sed permesis ĉiujn aliajn tekstojn, inkluzive de fikcio. La imperiestro Aleksandro la 2-a en 1876 vastigis tiun malpermeson eldonante la Ems Ukaz (kiu eksvalidiĝis en 1905). La Ukaz malpermesis ĉiujn ukrainajn librojn kaj kantotekstojn, same kiel la importon de tiaj verkoj. Krome, publikaj prezentoj, teatraĵoj kaj prelegoj en la ukraina lingvo estis malpermesitaj. En 1881 la dekreto estis ŝanĝita por permesi la publikigon de kantoteksto kaj vortaroj, kaj la prezentojn de kelkaj teatraĵoj en la ukraina lingvo kun la aprobo de lokaj oficialuloj. Nur ukrainaj trupoj estis, aliflanke, malpermesitaj. Ĉirkaŭ 9% de la loĝantaro parolis la rusan en la tempo de la Rusia Imperio-Censo de 1897. kontraste al 44.31% de la totala loĝantaro de la Imperio.