Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: Antaŭ ol la presado estis vaste adoptita en la 19-a jarcento, la Korano estis transdonita en manuskriptoj faritaj de kaligrafiistoj kaj kopiistoj. La plej fruaj manuskriptoj estis skribitaj en Ḥijāzī-speca manuskripto. La Hijazi-stilaj manuskriptoj tamen konfirmas, ke la transdono de la Korano per skribo komenciĝis en frua stadio. Verŝajne en la naŭa jarcento, manuskriptoj komencis havi pli dikajn strekojn, kiuj estas tradicie konataj kiel Kufic manuskriptoj. Je la fino de la naŭa jarcento, novaj skribaĵoj komencis aperi en kopioj de la Korano kaj anstataŭigis pli fruajn skribaĵojn. La kialo por ĉesigo en la uzo de la pli frua stilo estis ke ĝi prenis tro longan tempon por produkti kaj la postulo je kopioj pliiĝis. Kopiistoj tial elektis pli simplajn skribstilojn. Komenciĝante en la 11-a jarcento, la skribstiloj utiligitaj estis ĉefe la naskh, muhaqqaq, rayḥānī kaj, en pli maloftaj okazoj, la thuluth-manuskripto. Naskh estis en tre ĝeneraligita uzo. En Nordafriko kaj Hispanio, la Maghribī stilo estis populara. Pli distinga estas la Bihari-manuskripto, kiu estis uzata nur en la nordo de Barato. Nastaʻlīq-stilo ankaŭ estis malofte uzata en la persa mondo. Komence, la Korano ne havis vokaligajn signojn. La sistemo de vokaligo, kiel ni konas ĝin hodiaŭ, ŝajnas esti enkondukita direkte al la fino de la naŭa jarcento. Ĉar ĝi estus tro multekosta por la plej multaj islamanoj por aĉeti manuskripton, kopioj de la Korano estis tenitaj en moskeoj por igi ilin alireblaj por homoj. Tiuj kopioj ofte havis la formon de serio de 30 partoj aŭ juzoj. Laŭ produktiveco, la otomanaj kopiistoj donas la plej bonan ekzemplon. Tio estis en respondo al ĝeneraligita postulo, nepopulareco de presmetodoj kaj pro estetikaj kialoj.  Demando: Kiel la Korano estis transdonita antaŭ ol la presado estis vaste adoptita?
manuskriptoj