La 8an de novembro, dum la ĉiujara parolado de Hitlero por la malnova gvardio de la Nazia Partio por festi la puĉon de la bierfarejo, li parolis pri la milito en kiu Germanio antaŭ nelonge suferis (en Stalingrado kaj en Afriko)
), kaj deklaris ke ne ekzistus negocata paco. Li referencis sian profeton kaj diris, ke la rezulto de la milito estos "la ekstermado de la judismo en Eŭropo". Hitler diris ke la malamiko estis la sama kiun la nazioj alfrontis sub la Vajmara Respubliko. Li argumentis ke Germanio perdis la 1-an Mondmiliton ĉar ĝi ne komprenis la grandan danĝeron prezentitan de internaj malamikoj kaj la judoj; Nazia Germanio gajnus sian militon kontraŭ la "duon-juda Roosevelt" ĉar ĝi estis klerigita. La retoriko de Hitler estis ekster kontakto kun la realo, kaj havis nur supraĵan efikon al aŭskultantoj laŭ raportoj de la Sekureca Servo. Herf argumentas, ke tio, kion Hitler celis, estis evidenta por aŭskultantoj: "La judoj intencis 'ekstermini' - tio estas, mortigi - la eŭropanojn" kaj en rendimento "la nazia reĝimo estis en la procezo de ekstermado - tio estas, mortigado - de la judoj". Laŭ la opinio de Herf, la plej kredinda interpreto de la judoj, kiuj ne plu ridis, estis, ke "io de katastrofa naturo estis farita al ili". La aplaŭdo indikis ke la aŭskultantaro aprobis la "pravigeblan reprezalion kontraŭ la plej granda malamiko de Germanio" de Hitler.