Skribu daŭrigon por tiu ĉi paragrafo - Mack denove elstaris sur la kampo de Neerwinden kaj havis ĉefan rolon en la intertraktadoj inter Coburg kaj Dumouriez. Li daŭre funkciis kiel general-kvartestro, kaj nun fariĝis titulara ĉefo ("Inhaber") de kurasa regimento. Li estis vundita ĉe Famars, sed en 1794 denove okupiĝis pri aktiva servo, finfine estinte farita generalmajoro. Sed la fiasko de la koaliciaj aliancanoj
, kvankam ĝi estis pro politikaj kaj armeaj faktoroj kaj ideoj, super kiuj Mack ne havis kontrolon, estis atribuita al li, kiel iliaj sukcesoj de marto-aprilo 1793, kaj li poste falis en malavantaĝon en armeaj cirkloj. La imperiestro, nun Francisko la 2-a, restis lia subtenanto kaj en 1797 Mack estis promociita Feldmarschall-leŭtenanto, kaj en la sekva jaro li akceptis, laŭ la persona peto de la imperiestro, la ordonrajton pri la napola armeo. Li povis fari nenion per la senŝanĝa materialo de sia nova komando kontraŭ la francaj revoluciaj trupoj, kaj antaŭ longa tempo, estante en reala danĝero de esti murdita de siaj viroj, li prenis rifuĝon en la franca tendaro. Komence, al li estis promesita libera enirpermesilo al sia propra lando, sed Napoleono ordonis ke li estu sendita al Francio kiel militkaptito.