En 1957, li estis akuzita pri la maŝinpafila mortigo de pli ol dudek membroj de konkuranta klano, la Douaihys, en preĝejo ne malproksima de Zgharta. Pli specife, oni kredis, ke li respondecas pri mortigado de ĉirkaŭ 700 homoj, 20 el ili kristanoj pafitaj al morto dum requiem-maso en la norda libana urbo Miziara. Tial, li devis rifuĝi en la siria marborda urbo Latakia, kie li renkontis du prezidantajn armeoficirojn, Hafez kaj Rifaat Assad, kiuj estus liaj amikoj. En 1958, li profitis de la amnestio kaj revenis al Libano. En 1960, li estis elektita al la malnovaj postenoj de sia pli aĝa frato Frangis en la libana parlamento. Li ankaŭ estis elektita kiel ministro de internaj aferoj de la libana parlamento (1961-1968), kies oficejo estis la plej proksima al tiu de la ministro de justico kaj ekonomio.
1964 kaj 1968