La nombro de enmigrintoj restis relative malgranda dum la dua ondo de araba enmigrado, ĉefe pro la restriktaj enmigradaj politikoj de Usono. Tamen, en 1965, Usono pasigis novajn enmigradreformojn, inkluzive de la Immigration kaj Nacieco-Leĝo de 1965, permesante novan ondon de araboj enmigri. Ĉi tiu nova grupo de arabaj enmigrintoj estis demografie simila al tiuj, kiuj enmigris dum la pasintaj 20 jaroj; tamen, ĉi tiu ondo multe diferencis laŭ sia amplekso kaj laŭ iliaj kialoj de enmigrado. Aparte, arabaj enmigrintoj dum tiu periodo estis plejparte edukitaj islamanoj kaj infanoj de antaŭaj enmigrintoj. Inter 1967 kaj 2003 proksimume 757,626 araboj venis al Usono, preskaŭ dek unu fojojn la nombro de enmigrintoj dum la dua ondo. Krome, dum ĉi tiu tempo, krom ĉiam pli regulaj konfliktoj inter Israelo kaj ĝiaj arabaj najbaroj, ĉi tiu epoko estis markita de ĝeneraligita "inter-araba milito" kaj ĝenerala pliiĝo de religiaj, etnaj kaj sektaj streĉitecoj en la regiono. Ankaŭ, la pliiĝo de islamismo en la Proksima Oriento dum la pasintaj malmultaj jardekoj helpis plu dreni la regionon de ĝiaj indiĝenaj kristanaj loĝantaroj. Same kiel kun la antaŭa enfluo de arabaj enmigrintoj, la tria grava araba enmigrada tendenco konsistis el pli da palestinanoj ol iu alia grupo. La vera nombro de palestinanoj, kiuj enmigris al Usono dum tiu tempo, ne estas konata, ĉar ofte Usono ne estis ilia unua celloko. Eble ĝis kvarono de la preskaŭ 800.000 araboj en tiu periodo estis de palestina deveno. La amasa palestina elirado estis plue instigita de la 1967 -datita Sestaga Milito. Plia instigo al palestina enmigrado estis la intifadaj ribeloj de 1987-1993
kaj 2000<unk>2005.