Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Ericsson decidis akiri pecetojn por siaj telefonoj de ununura fonto - instalaĵo de Philips en Nov-Meksiko. La 17-an de marto 2000, fajro en la fabriko de Philips malpurigis la sterilan instalaĵon. Philips certigis Ericsson kaj Nokia (sia alia grava kliento) ke produktado estus prokrastita por ne pli ol semajno. Kiam iĝis klare, ke la produktado efektive estos endanĝerigita dum monatoj, Ericsson alfrontis gravan mankon. Nokia jam komencis akiri partojn de alternativaj fontoj, sed la pozicio de Ericsson estis multe pli malbona, ĉar la produktado de nunaj modeloj kaj la lanĉo de novaj estis prokrastita. Ericsson, kiu estis en la poŝtelefona merkato dum jardekoj, kaj estis la tria plej granda fabrikanto de poŝtelefonoj en la mondo tiutempe malantaŭ Nokia kaj Motorola, luktis kun grandaj perdoj kaj malkreskanta merkata parto. Tio estis parte pro tiu fajro same kiel ĝia malkapablo produkti pli malmultekostajn telefonojn aŭ mod-dizajnitajn telefonojn kiel Nokia sukcesis fari. Komenciĝis konjekto pri ebla vendo de Ericsson de sia poŝtelefona dividado, sed la prezidanto de la kompanio, Kurt Hellström, diris, ke ĝi ne planas fari tion. Hellström diris, "Mobiloj estas vere kerna komerco por Ericsson. Ni ne estus tiel sukcesaj (en retoj) se ni ne havus telefonojn". Sony estis marĝena ludanto en la tutmonda poŝtelefona merkato kun parto de malpli ol 1 procento en 2000. Antaŭ aŭgusto 2001, la du firmaoj finpretigis la kondiĉojn de la fuzio sciigita en aprilo. Ericsson kontribuis la plimulton de la Ericsson Mobile Communications-firmao, ekskludante negravan parton disfenditan kiel Ericsson Mobile Platforms. Sony kontribuis per sia tuta poŝtelefona dividado. La firmao devis havi komencan laborantaron de 3,500 dungitoj.  Demando: Kion Nokia povus fari, kion Ericsson ne povus?
fari pli malmultekostajn telefonojn aŭ telefonojn kun altkvalita dezajno