Sekvante la lukton por sendependeco, la progresema nova Guberniestro de Bonaero, Martín Rodríguez, nomumis Pergamino-on Paca Juĝisto en 1822 kaj la unua lernejo estis malfermita en 1828. La urbo baldaŭ iĝis hejmo de kelkaj buĉadoj kaj sekvante la pliiĝon en 1829 de guberniestro Juan Manuel de Rosas (kies familiaj interesoj centris ĉirkaŭ brutbredado) proksima alianco formiĝis inter la guberniestro kaj la plej eminentaj familioj de Pergamino, la Acevedos kaj la Anchorenas; La subprema reĝimo de Rosas, tamen, rezultigis la fermon de la sola lernejo en 1838. Sekvante la 1852-datita demisiigon de guberniestro Rosas
La lokaj aristokratoj alianciĝis kun Bartolomé Mitre, elstara aktivulo de la provinco Bonaero por pli granda aŭtonomio. Mitre estis elektita guberniestro en 1860 kaj Prezidanto de Argentino en 1862. La establado de prezidanto Mitre en 1862 de la unua Instituto de Agronomio de Argentino helpis konduki al la disvolviĝo de nova ekonomia agado en la regiono ĉirkaŭ Pergamino: intensa agrikulturo. La unua argentina grenŝarĝo, kiu alvenis sendifekta en Britio en 1875, ekigis agrikulturan ekprosperon, kiu rezultigis la masivan kultivadon de maizo por Pergamino. La kresko de la urbo plue akceliĝis post la alveno de la Centra Argentina Fervojo en 1882, survoje al Rosario. Pergamino, kies loĝantaro tiam superis 10,000 kaj hejme al pli ol 90 registritaj entreprenoj, estis formale nomumita kiel urbo la 23an de oktobro 1895.