Kompletigu la sekvan frazon: Post loĝado en Munkeno (Germanio) kaj en Bazelo (Svislando), li rifuĝis en Lieĝo (Belgio) kun sia edzino kaj pluraj aliaj konvenciaj reĝmortigintoj, inkluzive de la antaŭa prezidanto de la Kongreso kaj deputito de Marne Thuriot de la Rozière, kaj la deputitoj de Ille-et-Vilaine, de Lot-et-Garonne, de Haute-Garonne Mailhe, de Indre-et-Loire Ysabeau kaj de Oise Matthieu-Miranpal. Li estis helpita por sia setliĝo en la belga urbo de iu komisionano Wassin, kiu komence prenis lin por sia pli juna frato (la kolonelo de la Grande Armée de Napoleono, Jean-Chrysostôme Calès) kun kiu li deĵoris. Tie, por pluvivi, li daŭrigis praktiki medicinon, same kiel aliajn agadojn, kiel ekzemple verkoj pri la agrikultura ekonomio, kiel li mem menciis en rivela letero adresita al unu el siaj nevoj Godefroy Calès (kaj al sia kvinjara nepo, Jean Jules Godefroy Calès, ambaŭ estontaj Respublikanaj reprezentantoj en 1848 kaj 1885), kiu donas interesan informon pri lia nova vivo en la belga urbo. Li ankaŭ montras en tiu letero ke, ĝis la krepusko de lia vivo, li konservis konstantan malbenon de la nobelaro: <unk> "Ĉi tiuj nobeluloj havas neniun nobelaron kaj, tiel longe kiel tiu kasto ekzistos, ĝi estos la malfeliĉo de Francio. Mi ne deziras ke ĝi estu ekstermita, sed mi havus ĝin metita en la malkapablo damaĝi". <unk> Baldaŭ post lia alveno en Lieĝo, la Burbonoj, respondante al la petegoj de amiko al kiu Calès savis la vivon dum la Teruro, konsentis lasi lin reveni al Francio, sed Calès rifuzis, asertante ke estante ekzilita per leĝo, li povis nur reveni per leĝo. Post la
Revolucio de julio 1830, li ne deziris ekspluati la nuligon de la amnestileĝo promulgita de la Monarkio de julio, kaj tiel li neniam revenis al Francio.