Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post kiam Mohamedo mortis en 632, liaj posteuloj (la kalifoj) daŭre gvidis la islaman komunumon bazitan sur liaj instruoj kaj gvidlinioj de la Korano. La plimulto de islamanoj konsideras la unuajn kvar posteulojn esti 'ĝuste gviditaj' aŭ Rashidun. La konkeroj de la Rashidun Kalifujo helpis disvastigi Islamon preter la Araba Duoninsulo, etendante de nordokcidenta Hindio, trans Centra Azio, la Proksima Oriento, Nordafriko, suda Italio, kaj la Ibera Duoninsulo, al Pireneoj. La arabaj islamanoj tamen ne povis konkeri la tutan kristanan Bizancan Imperion en Malgranda Azio dum la arabaj-bizancaj militoj. La sukcesa Umayyad Kalifujo provis du malsukcesajn sieĝojn de Konstantinopolo en 674 <unk> 678 kaj 717 <unk> 718. Dume, la islama komunumo disŝiris sin en la rivalajn sunaajn kaj ŝijaajn sektojn ekde la murdo de kalifo Uthman en 656, rezultigante sinsekvokrizon kiu neniam estis solvita. La sekvanta
, Dua kaj Tria Fitnas kaj finfine la Abasida Revolucio (746<unk>750) ankaŭ definitive detruis la politikan unuecon de la islamanoj, kiuj loĝis en multoblaj ŝtatoj ekde tiam. La regado de la Ghaznavidoj estis sukcedita de la Ghurid-Imperio de Mohamedo de Ghor kaj Ghiyath al-Din Mohamedo, kies regadoj sub la gvidado de Mohamedo bin Bakhtiyar Khalji etendiĝis ĝis Bengalio, kie hindaj islamaj misiistoj atingis sian plej grandan sukceson laŭ dawah kaj nombro de konvertitoj al Islamo. Qutb-ud-din Aybak konkeris Delhion en 1206 kaj komencis la regadon de la Delhia Sultanlando, sinsekva serio de dinastioj, kiuj sintezis hindan civilizacion kun la pli larĝaj komercaj kaj kulturaj retoj de Afriko kaj Eŭrazio, tre pliigis demografian kaj ekonomian kreskon en Hindio kaj malhelpis mongolan invadon en la prosperan Hind-Ganga Ebenaĵon kaj tronis unu el la malmultaj islamaj regantoj, Razia Sultana.