Kompletigu la sekvan frazon: La ĉefa kialo de Eŭgeno por deziri pacon en la okcidento estis la kreskanta danĝero prezentita de la turkoj en la oriento. Turkaj armeaj ambicioj revivigis post 1711 kiam ili disbatis la armeon de Petro la Granda sur la rivero Pruth (Pruth River Campaign): en decembro 1714 la fortoj de sultano Ahmed III atakis la venecianojn en Morea. Por Vieno estis klare, ke la turkoj intencis ataki Hungarion kaj malfari la tutan Karlowitz-kompromison de 1699. Post kiam la Porte malakceptis proponon de mediacio en aprilo 1716, Karlo la 6-a sendis Eugene al Hungario por gvidi sian relative malgrandan sed profesian armeon. El ĉiuj militoj de Eŭgeno, ĉi tiu estis tiu, en kiu li ekzercis la plej rektan kontrolon; ĝi ankaŭ estis milito, kiun, plejparte, Aŭstrio batalis kaj venkis sola. Eŭgeno forlasis Vienon komence de junio 1716 kun kamparmeo de inter 80,000 kaj 90,000 viroj. Komence de aŭgusto 1716 la otomanaj turkoj, proksimume 200,000 viroj sub la bofilo de la sultano, la Granda Viziro Damat Ali Pasha, marŝis de Beogrado direkte al la pozicio de Eugene okcidente de la fortikaĵo de Petrovaradin sur la norda bordo de la Danubo. La Granda Viziro intencis kapti la fortikaĵon; sed Eŭgeno donis al li neniun ŝancon fari tion. Post rezistado al vokoj por singardemo kaj rezigno de milita konsilio, la princo decidis
la mateno de la 5a aŭgusto, kun proksimume 70.000 homoj. La turkaj janiĉaroj havis iom da komenca sukceso, sed post imperia kavaleriatako sur ilia flanko, la fortoj de Ali Paŝa falis en konfuzon. Kvankam la imperiestroj perdis preskaŭ 5,000 mortintojn aŭ vunditojn, la turkoj, kiuj retiriĝis en malordo al Beogrado, ŝajnas esti perdinta duoble tiun kvanton, inkluzive de la Granda Viziro mem, kiu eniris la batalon kaj poste mortis pro siaj vundoj.