Khalid poste moviĝis kontraŭ la plejparte kristanaj arabaj triboj kaj la Sasanian persaj garnizonoj de la Eŭfrata valo en Irako. Li estis reasignita de Abu Bakr por komandi la islamajn armeojn en Sirio kaj li gvidis siajn virojn tien en nekonvencia marŝo trans longa, senakva parto de la siria dezerto, plibonigante sian reputacion kiel armea strategiisto. Kiel rezulto de decidaj venkoj kontraŭ la bizancanoj ĉe Ajnadayn (634), Fahl (634), Damasko
(634<unk>635) kaj Jarmuk (636), la islamanoj sub Khalid konkeris grandan parton de Sirio. Li poste estis degradita de la alta komando de Umar pro kelkaj kialoj cititaj de tradiciaj islamaj kaj modernaj fontoj. Khalid daŭrigis servon kiel la ŝlosila leŭtenanto de sia posteulo Abu Ubayda ibn al-Jarrah en la sieĝoj de Homs kaj Alepo kaj la Batalo de Qinnasrin, ĉio en 637-638, kiu kolektive precipitis la retiriĝon de Sirio de imperiaj bizancaj trupoj sub la imperiestro Heraklio. Umar eksigis <unk>alidon de lia guberniestreco de Qinnasrin poste kaj li mortis en Medino aŭ Homs en 642.