Ekde sia junaĝo, Pellarin simpatiis kun maldekstra respublikanismo, sed li estis preta subteni aliajn politikajn formojn, kiel konstitucia monarkio, kondiĉe ke la registaro povus esti instigita adopti sociajn reformojn. Pellarin subtenis la Revolucion de 1848
kaj provis sen multe da sukceso akiri la Dua Respubliko por efektivigi tiajn politikojn kiel minimuma salajro, dividado de profito por laboristoj, universala medicina asekuro kaj registar-sponsoritaj modelkomunumoj aŭ falansterioj. Kiel la plej multaj socialistoj, Pellarin kontraŭbatalis la "Caesarian aventuriston" Louis Bonaparte. Li vivis sufiĉe longe por travivi la Parizan Komunon de 1871, kvankam li ne estis aktive implikita en ĝiaj aferoj. Kvankam ne malsimpatia al la "eksplodo" de la Komunumo, Pellarin - kiu estis tre maltrankviligita de la dronado de policano, kiun li vidis - bedaŭris la perforton kaj prenis ĝin kiel simptomo de la "morala malŝparo kaj totala manko de energio de la loĝantaro".