La 23-an de aprilo 1775, la Masaĉuseca Provinca Kongreso aprobis la starigon de kolonia armeo konsistanta el 26 regimentoj. Nov-Hampŝiro, Rod-Insulo kaj Konektikuto baldaŭ starigis similajn sed pli malgrandajn fortojn. La 14-an de junio 1775, la Dua Kontinenta Kongreso
decidis daŭrigi kun la establado de Kontinenta Armeo por celoj de komuna defendo, adoptante la fortojn jam surloke ekster Boston (22,000 soldatoj) kaj New York (5,000). Ĝi ankaŭ kreskigis la unuajn dek kompaniojn de Kontinentaj soldatoj sur unu-jara rekrutado, pafilistoj de Pensilvanio, Marilando, Delavaro kaj Virginio por esti uzataj kiel malpeza infanterio, kiu iĝis la unua Kontinenta Regimento en 1776. La 15-an de junio 1775, la Kongreso unuanime elektis George Washington kiel Ĉefkomandanton, kiu akceptis kaj servis dum la milito sen ajna kompenso krom repago de elspezoj. Apogante Washington kiel ĉefkomandanto estis kvar generalmajoroj (Artemas Ward, Charles Lee, Philip Schuyler, kaj Israel Putnam) kaj ok brigadgeneraloj (Seth Pomeroy, Richard Montgomery, David Wooster, William Heath, Joseph Spencer, John Thomas, John Sullivan, kaj Nathanael Greene). Ĉar la Kontinenta Kongreso ĉiam pli adoptis la respondecojn kaj pozicion de parlamento por suverena ŝtato, la rolo de la Kontinenta Armeo fariĝis temo de konsiderinda debato. Kelkaj usonanoj ĝenerale malŝatis konservi konstantan armeon; sed aliflanke, la postuloj de la milito kontraŭ la britoj postulis la disciplinon kaj organizon de moderna militistaro. Kiel rezulto, la armeo trapasis plurajn apartajn fazojn, karakterizitajn per oficiala dissolvo kaj reorganizado de unuoj.