Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Historiisto Nick Cullather skribis, ke renversante Árbenz, la CIA finfine subfosis sian propran komencan celon de stabila gvatemala registaro. La historiisto Stephen Streeter deklaris, ke kvankam Usono atingis certajn strategiajn celojn per la elekto de la "malfacila" Castillo Armas kiel prezidanto, ĝi faris tion je la kosto de la demokrataj institucioj de Gvatemalo. Li plue deklaras, ke kvankam Castillo Armas verŝajne farintus la homajn rajtojn, kiujn li faris eĉ sen usona ĉeesto, la usona ŝtata sekcio certe helpis kaj instigis la procezon. La retroiro de la progresemaj politikoj de la antaŭaj civilaj registaroj rezultigis serion de maldekstraj ribeloj en la kamparo komenciĝanta en 1960. Tio estigis la gvatemalan enlandan militon.
inter la Usono-apogita militista registaro de Gvatemalo kaj maldekstraj ribelantoj, kiuj ofte fanfaronis pri konsiderinda sekvado inter la civitanoj. La konflikto, kiu daŭris inter 1960 kaj 1996, rezultigis la morton de 200 000 civiluloj. Kvankam krimoj kontraŭ civiluloj estis faritaj de ambaŭ flankoj, 93 elcentoj de tiaj abomenaĵoj estis faritaj de la usona-apogita militistaro. Tiuj malobservoj inkluzivis genocidan bruligitan terkampanjon kontraŭ la indiĝena Maya populacio dum la 1980-aj jaroj. Historiistoj atribuis la perforton de la civita milito al la puĉo de 1954, kaj la "kontraŭkomunista paranojo" kiun ĝi generis.