Kompletigu la sekvan frazon: Kelkaj el la komencaj interagoj de Mohammed V kun naciistoj okazis dum la krizo kaŭzita de la tiel nomata "berbera Dahir". Interalie en tiu tempo, la sultano ricevis delegacion de Fez kiu prezentis liston de plendoj pri la nova franca politiko, kaj havis diskutojn kun Allal al-Fassi kie li ŝajne esprimis ke li estis misinformita de la franca loĝejo dum subskribo de ĝi kaj ĵuris cedi neniujn pliajn rajtojn de sia lando. La sultano evitis malkaŝe asociiĝi kun la naciisma movado en la 1930-aj jaroj, sed tamen rezistis al francaj provoj ŝanĝi la kondiĉojn de la protektorato dum la intermilitaj jaroj. Li reasertis la lojalecon de Maroko al Francio en 1939, komence de la Dua Mondmilito. Post la falo de Francio al la germanoj kaj la apero de la Vichy-registaro, tamen, la sultano pli kaj pli desegnis sian propran kurson, sukcese puŝante iujn reformajn iniciatojn rilatajn al edukado, eĉ kiam la Vichy-registaro kuraĝigis lin fari plurajn bone diskonigitajn vojaĝojn eksterlanden por fortigi sian legitimecon kaj tiun de la kolonia sistemo. En 1942 la
Aliancanoj alteriĝis sur la marokan atlantikan marbordon kiel parto de sia invado de Nordafriko kontraŭ Axis-okupado. Tiu grava ŝanĝo ankaŭ permesis al la sultano pli da politika manovra spaco, kaj dum la Anfa Konferenco en 1943, al kiu aliancanoj ĉeestis, Mohammed V estis lasita sola en unu tempo kun prezidanto Roosevelt, kiu esprimis subtenon por maroka sendependeco post la milito. La renkonto estis la unua vizaĝ-al-vizaĝa interagado de la sultano kun alia ŝtatestro sen la media ĉeesto de la francaj oficialuloj. En la aŭtuno de la sama jaro, la sultano instigis la formadon de la oficiala Istiqlal ("Sendependeco") Partio kaj la redaktado de la Manifesto de Sendependeco kiu postulis konstitucian monarkion kun demokrataj institucioj.