Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dum ĉi tiu serio de perdoj estis fine rompita, la realo de kio povus okazi se ili daŭris pendis super Francio. La ondo ne turniĝis de ili ĝis septembro 1792 kiam la francoj gajnis decidan venkon ĉe Valmy
malhelpante la aŭstro-prusan invadon. Dum la franca militistaro stabiligis kaj produktis venkojn antaŭ la tempo kiam la Teroro oficiale komenciĝis, la premo sukcesi en tiu internacia lukto funkciis kiel pravigo por la registaro daŭrigi siajn agojn. Nur post la ekzekuto de Ludoviko la 16-a kaj la aneksado de Rejnlando, la aliaj monarkioj komencis senti sin minacataj sufiĉe por formi la Unuan Koalicion. La koalicio, konsistanta el Rusio, Aŭstrio, Prusio, Hispanio, Nederlando kaj Sardio, komencis ataki Francion el ĉiuj direktoj, sieĝante kaj kaptante havenojn kaj reprenante teron perditan al Francio. Kun tiom da similecoj al la unuaj tagoj de la revoluciaj militoj por la franca registaro, kun minacoj de ĉiuj flankoj, unuigo de la lando fariĝis ĉefa prioritato. Dum la milito daŭris kaj la Terorregado komenciĝis, la gvidantoj vidis rilaton inter uzi teruron kaj atingi venkon. Kiel bone esprimis Albert Soboul, "teroro, komence senprepara respondo al malvenko, post kiam ĝi estis organizita iĝis ilo de venko". La minaco de malvenko kaj eksterlanda invado eble helpis instigi la originojn de la Teruro, sed la ĝustatempa koincido de la Teruro kun francaj venkoj aldonis pravigon al ĝia kresko.