Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En la malfruaj 1960-aj jaroj, Miĥail Ivanoviĉ Budiko laboris kun simplaj dudimensiaj energiaj ekvilibraj klimataj modeloj por esplori la reflektivecon de glacio. Li malkovris, ke la glacia albedo-reago kreas pozitivan reakcian ciklon en la klimatsistemo de la Tero. Ju pli da neĝo kaj glacio, des pli da suna radiado estas reflektita reen en la spacon kaj tial la pli malvarma Tero kreskas kaj des pli neĝas. Aliaj studoj malkovris, ke poluado aŭ vulkana erupcio povus kaŭzi komencon de glaciepoko. En la 1980-aj jaroj, Atsumu Ohmura, esploristo pri geografio ĉe la Svisa Federacia Instituto de Teknologio, malkovris, ke la suna radiado, kiu trafas la surfacon de la Tero, malpliiĝis je pli ol 10% dum la tri antaŭaj jardekoj. Liaj rezultoj ŝajnis kontraŭdiri la tutmondan varmiĝon. La tutmonda temperaturo ĝenerale altiĝis ekde la 1970-aj jaroj. La malpliiĝo de la lumo atinganta la teron ŝajnis signifi, ke ĝi malvarmiĝos. Tio estis baldaŭ sekvita de aliaj: Viivi Russak en 1990 "Tendencoj de suna radiado, nubeco kaj atmosfera travidebleco dum la lastaj jardekoj en Estonio", kaj Beate Liepert en 1994 "Suna radiado en Germanio <unk> Observitaj tendencoj kaj takso de iliaj kialoj". Malheligo ankaŭ estis observita en lokoj ĉie en la eksa Sovetunio. Gerry Stanhill, kiu studis ĉi tiujn malkreskojn tutmonde en multaj artikoloj, elpensis la esprimon "tutmonda malkresko". Sendependaj esploroj en Israelo kaj Nederlando en la malfruaj 1980-aj jaroj montris evidentan redukton de la kvanto de sunlumo, malgraŭ ĝeneraligitaj signoj, ke la klimato fariĝas pli varma. La rapideco de malheliĝo varias ĉirkaŭ la mondo sed estas averaĝe taksita je ĉirkaŭ 2 <unk> 3% je jardeko. La tendenco inversigis en la fruaj 1990-aj jaroj.  Demando: Kiam observis Liepert similajn tendencojn?
1994 (aŭgusto)