En la fruaj 1930-aj jaroj, John Marrack esploris la biokemiajn ecojn de antigen-antigen-ligantaj interagoj. La sekva grava progreso okazis en la 1940-aj jaroj, kiam Linus Pauling konfirmis la ŝlosil-teorion proponitan de Ehrlich montrante, ke la interagoj inter antikorpoj kaj antigenoj dependas pli de ilia formo ol de ilia kemia kunmetaĵo. En 1948, Astrid Fagreaus malkovris, ke B-ĉeloj, en la formo de plasmaj ĉeloj, respondecas pri generado de antikorpoj. Plia laboro koncentriĝis al karakterizado de la strukturoj de la antikorpoj.
karakterizante la strukturojn de la antikorpaj proteinoj.