Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Aleksandro turnis sin al ekstera politiko kaj vendis Alaskon al Usono en 1867, timante ke la fora kolonio falos en britajn manojn se okazus alia milito. Li serĉis pacon, foriris de militema Francio kiam Napoleono la 3-a falis en 1871, kaj en 1872 aliĝis kun Germanio kaj Aŭstrio en la Ligo de la Tri Imperiestroj kiu stabiligis la eŭropan situacion. Malgraŭ lia aliflanke pacifista ekstera politiko, li batalis mallongan militon kun la Otomana Imperio en 1877-78, kaŭzante la sendependecon de la bulgaraj, montenegraj, rumanaj kaj serbaj ŝtatoj, traktis plian vastiĝon en Siberion kaj Kaŭkazon, kaj konkeris Turkestanon, ankaŭ aprobante planojn kondukantajn al la ĉerkaza genocido. Kvankam seniluziigita de la rezultoj de la Berlina Kongreso en 1878, Aleksandro plenumis tiun interkonsenton. Inter liaj plej grandaj hejmaj defioj estis ribelo en Pollando
en 1863, al kio li respondis per nuligado de tiu lando de sia aparta konstitucio kaj rekte integrigado en Rusio. Aleksandro proponis kromajn parlamentajn reformojn por kontraŭstari la kreskon de novnaskitaj revoluciaj kaj anarkiismaj movadoj kiam li estis asasinita en 1881.