La ŝlosila kruda materialo por la projekto estis uranio, kiu estis uzata kiel brulaĵo por la reaktoroj, kiel nutraĵo, kiu estis transformita en plutonion, kaj, en sia riĉigita formo, en la atombombo mem. En 1940 estis kvar konataj gravaj deponejoj de uranio: en Kolorado, en norda Kanado, en Joachimsthal en Ĉeĥoslovakio, kaj en la Belga Kongo. Ĉiuj krom Joachimstal estis en aliancitaj manoj. Enketo de novembro 1942 determinis, ke sufiĉaj kvantoj de uranio estis disponeblaj por kontentigi la postulojn de la projekto. Nichols aranĝis kun la Ekstera Departemento eksportkontrolojn por uranio-oksido kaj negocis la aĉeton de 1,200 mallongaj tunoj (1,100 t) de uranio-erco de la Belga Kongo, kiu estis stokita en stokejo sur Staten-Insulo kaj la restantajn stokojn de minado de oron riĉigita en la atombombo mem.
1942-a jaro