Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La ŝanco de la ŝaho venis kun serio de ribeloj en la Otomana Imperio: Abaza Mehmed Pasha, la guberniestro de Erzurum, ribelis, dum Bagdado estis ekde 1621 en la manoj de oficiro de la <unk>aniĉaroj, la subashi Bakr, kaj liaj anoj. Bakr serĉis sian rekonon kiel loka paŝa de la Porte, sed la sultano ordonis al Hafız Ahmed Pasha, la guberniestro de Diyarbakir, interveni. Bakr tiam turnis sin al Abbas, kiu sendis soldatojn por helpi al Bakr. Por malhelpi persan kapton de Bagdado, Hafız Ahmed rapide restarigis rilatojn kun Bakr, kiu revenis al otomana fideleco. En respondo, la persaj sieĝis Bagdadon kaj prenis ĝin la 14an de januaro 1624, kun la helpo de la filo de Bakr, Mohamedo. La falo de la urbo estis sekvita de la masakro de granda parto de ĝiaj sunaaj loĝantoj, ĉar la ŝaho klopodis transformi Bagdadon en pure ŝian urbon. La falo de Bagdado estis grava bato al la otomana prestiĝo. La otomanaj garnizonoj kaj la lokaj triboj komencis transfuĝi, kaj la persaj baldaŭ konkeris la plej grandan parton de Irako, inkluzive de la urboj Kirkuk kaj Mosul kaj la ŝijaaj sanktaj sanktejoj Najaf kaj Karbala, kiujn la ŝaho vizitis. En 1625, Hafız Ahmed Pasha, nun Granda Viziro, marŝis por repreni Bagdadon. Malgraŭ la politiko de "bruligita tero" ordonita de la ŝaho, la otomana armeo atingis Bagdadon kaj investis ĝin en novembro de tri flankoj. La otomanaj atakoj al la urbo sukcesis penetri la eksterajn fortikaĵojn, sed ne sukcesis preni la urbon antaŭ la alveno de helpa armeo sub Ŝaho Abbas. La otomanoj tiam retiriĝis ene de sia forte fortika tendaro, kaj daŭrigis la sieĝon. En respondo, Abbas decidis interkapti otomanajn provizojn. Tiu strategio donis fruktojn: la otomanoj estis devigitaj riski atakon sur la persa armeo, kiu estis repuŝita kun gravaj perdoj, kaj la 4an de julio 1626, la otomana armeo ĉesigis la sieĝon kaj retiriĝis al Mosulo.  Demando: Kiu grupo formis ligojn kun Otomano?
Bakr.