Kompletigu la sekvan frazon: Komence la eŭropaj regantoj rigardis la Francan Revolucion kiel internan disputon inter la franca reĝo kaj liaj subuloj. Ĉar la revolucia retoriko iĝis pli strida, la eŭropaj monarkoj deklaris ke iliaj interesoj estis la samaj kiel tiuj de Ludoviko la 16-a kaj lia familio; la Deklaracio de Pillnitz (27 aŭgusto 1791) minacis ambigue sed tre seriozajn sekvojn se io ajn devus okazi al la reĝa familio. La pozicio de la revoluciuloj iĝis pli kaj pli malfacila kaj pliigante iliajn problemojn en internaciaj rilatoj, francaj elmigrantoj daŭre agitis por subteno de kontraŭrevolucio. La 20an de aprilo 1792, la Franca Nacia Konvencio deklaris militon al Aŭstrio, komencante la
Milito de la Unua Koalicio (1792-98). Francio starigis sin kontraŭ la plej multaj el la eŭropaj ŝtatoj dividantaj teron aŭ akvobordojn, kaj plie Portugalio kaj la Otomana Imperio. Malgraŭ kelkaj venkoj en 1792, komence de 1793 francaj trupoj estis elpuŝitaj el Belgio, ekzistis interna ribelo en Vendée super deviga militservo, ĝeneraligita publika indigno de la Civila Konstitucio de la Klerikaro kaj la franca reĝo ĵus estis ekzekutita. La armeoj de la Franca Respubliko estis en stato de interrompo; la problemoj iĝis eĉ pli akraj post la enkonduko de amasa deviga militservo, la "levée en masse", kiu saturis jam afliktan armeon kun miloj da analfabetaj, netrejnitaj viroj. Por la francoj, la Rejna Kampanjo de 1795 pruvis aparte katastrofa, kvankam ili atingis iun sukceson en aliaj militteatroj (vidu ekzemple, Milito de Pireneoj (1793-95).