Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post la sukceso de la radioprogramo de WIBC en 1951, la estraro de la rapidvojo interesiĝis preni la dissendadimposton interne permanente. En 1952, la Speedway oficiale lanĉis la Indianapolis Motor Speedway Radio Network, utiligante sur-aeran talenton kaj teknikan subtenon de WIBC. La formato denove sekvis la Mutual-stilan formaton, kun viva priraportado ĉe la komenco, la fino, kaj periodajn ĝisdatigojn dum la vetkuro. Komencante en 1953, post plendoj de la aliaj kvar stacioj en la areo, la talenta aro estis etendita por havi personecojn de ĉiuj kvin Indianapolis radiostacioj. La vetkuro de 1953 estis rimarkinda pro tio, ke ĝi disetendiĝis por havi la unuan vivan "flago-al-flago" priraportadon, kaj la filia nombro jam kreskis al 130 stacioj. Dum tiu tempo, la elsendo estis tipe simulcast sur ĉiuj la plej gravaj stacioj en Indianapolis, kaj la tutlanda filia nombro daŭre kreskis rapide. En iuj jaroj, filioj enskribiĝus tiel malfrue kiel la mateno de la vetkuro, maltrankvilaj por elsendi la elsendon. Antaŭ 1955
, la elsendo povus esti aŭdita en ĉiuj 48 ŝtatoj (ekzistis nur 48 ŝtatoj tiutempe). En 1961, ĝi atingis novajn ŝtatojn Alasko kaj Havajo ankaŭ. Tutmonda mallongonda dissendo tra Armed Forces Radio komenciĝis en 1953, kaj asertis atingi ĉiun landon kie la angla estis parolita. En 1964, filio en Rod-Insulo prenis la elsendon por la unua fojo, signifante ke surtera filio originanta de ĉiuj 50 ŝtatoj nun estis parto de la reto (antaŭe Rod-Insulaj aŭskultantoj povis nur aŭdi la elsendon de najbara ŝtato). WJAR en Providence aliĝis al la vetkuro de 1964 kun 557 aliaj filioj por la historia mejloŝtono.