En 1896, baldaŭ antaŭ moviĝado de Leiden al Amsterdamo, li mezuris la disigon de spektraj linioj de forta magneta kampo, malkovro nun konata kiel la Zeeman-efiko, por kiu li gajnis la 1902-datita Nobel-premion en Fiziko. Tiu esplorado implikis esploron de la efiko de magnetaj kampoj sur lumfonto. Li malkovris, ke spektra linio estas disigita en plurajn komponentojn en la ĉeesto de magneta kampo. Lorentz unue aŭdis pri la observaĵoj de Zeeman sabate la 31an de oktobro 1896 ĉe la renkontiĝo de la Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj en Amsterdamo, kie tiuj rezultoj estis komunikitaj de Kamerlingh Onnes.
Leiden