La malamikeco inter Francio kaj Britio, precipe pri la koloniigo de Nordameriko, daŭris. Timante francan invadon de Hanovro, Georgo aliĝis al Prusio (regita de lia nevo, Frederiko la Granda), la malamiko de Aŭstrio. Rusio kaj Francio alianciĝis kun Aŭstrio, ilia iama malamiko. Franca invado de la brita kontrolita insulo Minorko
kondukis al la eksplodo de la Sepjara Milito en 1756. Publika maltrankvilo pri britaj fiaskoj ĉe la komenco de la konflikto kondukis al la eksiĝo de Newcastle kaj la nomumo de William Cavendish, 4-a Duko de Devonshire, kiel ĉefministro kaj William Pitt la Maljuna kiel ministro por eksteraj aferoj por la Suda Departemento. En aprilo de la sekva jaro Georgo maldungis Pitt en provo konstrui administracion pli laŭ sia gusto. Dum la sekvaj tri monatoj, provoj formi alian stabilan ministerian kombinaĵon malsukcesis. En junio, Lord Waldegrave tenis la oficon dum nur kvar tagoj. Komence de julio Pitt estis revokita, kaj Newcastle revenis kiel ĉefministro. Kiel ministro pri eksteraj aferoj, Pitt gvidis politikon rilate al la milito. Granda Britio, Hanovro, kaj Prusio kaj iliaj aliancanoj Hesio-Kaselo kaj Braunschweig-Wolfenbüttel batalis kontraŭ aliaj eŭropaj potencoj, inkluzive de Francio, Aŭstrio, Rusio, Svedio kaj Saksio. La milito implikis multoblajn teatrojn de Eŭropo ĝis Nordameriko kaj Hindio, kie brita domineco pliiĝis kun la venkoj de Robert Clive super francaj trupoj kaj iliaj aliancanoj ĉe la Batalo de Arcot kaj la Batalo de Plassey.