Anwar komencis distancigi sin de Mahathir, malkaŝe promociante siajn superajn religiajn akreditaĵojn kaj ŝajnante sugesti, ke li preferis malstreĉi la limigojn de la burĝaj liberecoj, kiuj fariĝis karakterizaĵo de la premiereco de Mahathir. Tamen, Mahathir daŭre subtenis Anwar kiel sia posteulo ĝis ilia rilato dramece kolapsis dum la azia financa krizo. Iliaj pozicioj iom post iom diverĝis, kun Mahathir forlasanta la striktajn mon- kaj fiskajn politikojn instigitajn de la IMF. Ĉe la Ĝenerala Asembleo de UMNO en 1998, unu el la ĉefaj anoj de Anwar, Ahmad Zahid Hamidi, kritikis la registaron pro tio, ke ĝi ne faris sufiĉe por kontraŭbatali korupton kaj krimon. Ĉar Mahathir repuŝis la ekonomian politikon de la ĉefministro de UNNO dum la venontaj naŭ monatoj, Anwar malkaŝis sin en malliberejo.
Rapidiĝu al la scenejo kaj plorante konvinu lin resti