Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post studado kun Berteau, Jean-Pierre Duport debutis en la aĝo de 19 jaroj ĉe la Concert Spirituel, tiam la centro por ne-opera muziko en Parizo. Inter 1766 kaj 1769 Duport estis dungita de la Princo de Conti, post kiu li pasigis du jarojn en Anglio kaj du jarojn en Hispanio. En 1773, Frederiko la Granda la Reĝo de Prusio ofertis al Duport pozicion kiel ĉefĉelisto de sia orkestro, kaj Duport akceptis kaj restis en Berlino por la resto de sia vivo. Duport estis la violonĉelinstruisto de la nevo de Frederick, princo Friedrich Wilhelm II, kaj baldaŭ post kiam Friedrich Wilhelm II estis kronita reĝo en 1786, Duport estis metita en pagendaĵon de ĉiu ĉambra muziko ĉe la tribunalo. En 1790, la pli juna frato de Duport Jean-Louis Duport aliĝis al li en Berlino, fuĝante de la Franca Revolucio. Inter ili, kaj la patroneco de Friedrich Wilhelm II, Berlino iĝis "magneto por novaj kunmetaĵoj por la violonĉelo" ĝis Napoleono venkis Prusion kaj kaptis Berlinon en 1806
Ĉu vi ne scias? Ĉe tiu punkto la pli juna frato revenis al Parizo, dum la pli aĝa Duport restis en Berlino ĝis sia morto en 1818.