Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  La tasmana diablo estas la plej granda pluviva viandomanĝanta marsupialo. Ĝi havas squat, dikan konstruon, kun granda kapo kaj vosto, kiu estas proksimume duono de sia korpolongo. Nekutima por marsupialo, ĝiaj antaŭaj kruroj estas iomete pli longaj ol ĝiaj malantaŭaj kruroj, kaj diabloj povas kuri ĝis 13 km/h (8.1 mph) por mallongaj distancoj. La felo estas kutime nigra, ofte kun neregulaj blankaj makuloj sur la brusto kaj dorso (kvankam ĉirkaŭ 16% de sovaĝaj diabloj ne havas blankajn makulojn). Tiuj markoj sugestas ke la diablo estas plej aktiva ĉe tagiĝo kaj krepusko, kaj ili supozeble altiras mordantajn atakojn al malpli gravaj areoj de la korpo, ĉar bataloj inter diabloj ofte kondukas al koncentriĝo de cikatroj en tiu regiono. La maskloj estas kutime pli grandaj ol la inoj, kun averaĝa kapo kaj korpa longo de 652 mm, vosto de 258 mm kaj averaĝa pezo de 8 kg. La femaloj havas averaĝan kapon kaj korpoplilongon de 570 mm (22 in), voston de 244 mm (9.6 in) kaj averaĝan pezon de 6 kg (13 lb), kvankam diabloj en okcidenta Tasmanio tendencas esti pli malgrandaj. Diabloj havas kvin longajn piedfingrojn sur siaj antaŭpiedoj, kvar montrante al la fronto kaj unu elvenante de la flanko, kio donas al la diablo la kapablon teni manĝaĵon. La malantaŭaj piedoj havas kvar fingrojn, kaj la diabloj havas ne-retireblajn ungegojn. La sturmaj diabloj havas relative malaltan centron de maso. La diabloj plene kreskas je dujara aĝo, kaj malmultaj diabloj vivas pli longe ol kvin jarojn en la sovaĝejo. Eble la plej longe vivanta tasmana diablo registrita estis Coolah, vira diablo kiu vivis en kaptiteco dum pli ol sep jaroj. Coolah naskiĝis en januaro 1997 en la Cincinnati Zoo, kaj mortis en majo 2004 en la Fort Wayne Children's Zoo. La diablo stokas korpan grason en sia vosto, kaj sanaj diabloj havas dikajn vostojn. La vosto estas plejparte ne-prenebla kaj gravas por ĝia fiziologio, socia konduto kaj moviĝo. Ĝi funkcias kiel kontraŭbalanco por helpi al la stabileco kiam la diablo moviĝas rapide. Odor-glandoj ĉe la vosto markis la teron malantaŭ la besto per forta, akra odoro.  Demando: El ĉiuj konataj vivaj viandomanĝantaj marsupiaj bestoj, kiu estas la plej granda?
Tasmana diablo