Skribu daŭrigon por tiu paragrafo - Kvankam mono estis mallarĝa por 1989, Coloni eniris du aŭtojn por Roberto Moreno kaj la franca novulo Pierre-Henri Raphanel. La FC188Bs estis alia ĝisdatigo de la aŭto de 1987, sed estis malfacilaj por manipuli kaj proksimume 20 km/h pli malrapida ol la resto de la krado. Tamen, ambaŭ ŝoforoj povis kvalifikiĝi por la Granda Premio de Monako. Tio estis la nura vetkuro partopreno de Coloni en la unua parto de la sezono. En Kanado, Coloni prezentis novan aŭton (la Coloni C3) kiu estis skribita fare de iama AGS-inĝeniero Christian Vanderpleyn. La C3 estis baze bona dezajno sed la teamo suferis denove pro kompleta manko de testado. Tio signifis ke la teamo ofte malsukcesis trovi la ĝustan aranĝon por la vetkuroj. La teamo malsukcesis kvalifikiĝi por la plej granda parto de la resto de la sezono <unk> nur en tri kazoj, la debuto de la Coloni C3, la 1989-datita kanada Grandpremio, la 1989-datita brita Grandpremio
kaj ĉe la Portugala Grandioza Premio Moreno kvalifikiĝis, je la 26-a, 23-a kaj 15-a lokoj respektive, post kiam disvolva antaŭa flugilo estis agordita por Estoril. Bedaŭrinde por la teamo, li tiam koliziis kun Eddie Cheever dum la varmiĝo kaj devis uzi la rezervan aŭton. Li ne finis la vetkuron, ĉar la motoro eksplodis post kelkaj rondoj. Ĉar la rezultoj ne alvenis, la teamo estis reduktita dum la jaro. Post kiam Vanderpleyn forlasis la teamon en septembro, Enzo Coloni transprenis la laboron de la inĝeniero mem sed ne surprize tio ne alportis plibonigon; nek la nova ŝoforo Enrico Bertaggia, kiu anstataŭis Raphanel por la lastaj vetkuroj. La teamo finis en la 18-a loko kaj lasta kun Zakspeed, ĉar la EuroBrun-teamo neniam kvalifikis tiun jaron. La Portugala Grandpremio pruvis esti la lasta kvalifiko por Coloni-aŭto.