La unuaj "rezistantoj" al la nova reĝimo estis grupo de gimnazianoj de la Lycée de Nice, nun, en septembro 1940, poste arestitaj kaj ekzekutitaj en 1944 proksime de Castellane. La unuaj publikaj manifestacioj okazis la 14an de julio 1942, kiam plurcent manifestaciantoj eliris al la stratoj laŭ la Avenuo de la Victoire kaj en la Placo Masséna. En novembro 1942 germanaj trupoj moviĝis en la plej grandan parton de neokupata Francio, sed italaj trupoj moviĝis en pli malgrandan zonon inkluzive de Nico. Certa ambivalenco restis inter la loĝantaro, multaj el kiuj estis lastatempaj enmigrintoj de itala deveno. Tamen, la rezisto akiris impeton post la itala kapitulaco en 1943 kiam la germana armeo okupis la antaŭan italan zonon. La reprezalioj intensiĝis inter decembro 1943 kaj julio 1944, kiam multaj partizanoj estis torturitaj kaj ekzekutitaj de la loka Gestapo kaj la Franca Milico. Nico ankaŭ estis peze bombardita de usonaj aviadiloj en preparo por la Aliancita alteriĝo en Provenco.
(1000 mortaj aŭ vunditaj kaj pli ol 5600 homoj senhejmaj) kaj malsato sekvis dum somero 1944.