Venuso estas primara trajto de la nokta ĉielo, kaj tiel estis de rimarkinda graveco en mitologio, astrologio kaj fikcio tra la historio kaj en malsamaj kulturoj. Klasikaj poetoj kiel Homero, Safo, Ovidio kaj Virgilo parolis pri la stelo kaj ĝia lumo. Poetoj kiel William Blake, Robert Frost, Alfred Lord Tennyson kaj William Wordsworth skribis odoj al ĝi. Ĉar la movadoj de Venuso ŝajnas esti malkontinuaj (ĝi malaperas pro sia proksimeco al la suno, dum multaj tagoj samtempe, kaj tiam reaperas sur la alia horizonto), iuj kulturoj ne rekonis Venuson kiel ununuran unuon; anstataŭe, ili supozis ĝin esti du apartaj steloj sur ĉiu horizonto: la matena stelo kaj la vesperstelo. Tamen, cilindro de la periodo antaŭ Kristo indikas, ke la antikvaj babilonaj poetoj jam sciis, ke la matenaj kaj vespersteloj estis videblaj.
lumo-portanto