Kompletigu la sekvantan frazon: Por 1969 McLaren, kun senŝanĝa ŝoforo-renkontiĝo, dizajnis novan kvarradan aŭton, la M9A, sed dum tio estis preta, daŭrigis kun la malnova aŭto. La M9A estis poste malsukcesa kaj aperis nur unufoje, veturita de Derek Bell ĉe la Brita Granda Premio. Ĉe la Sudafrika Grandpremio Hulme gajnis podion kun la M7A; Bruce uzis la M7B-version kaj la paro estis akompanita de Basil van Rooyen en alia M7A. En Sudafriko, la fabrikaj aŭtoj uzis malantaŭajn flugilojn muntitajn rekte al la suspendo sur altaj apogiloj; ĉe la Vetkuro de Ĉampionoj la M7B de Bruce McLaren estis ekipita per simile apogita antaŭa flugilo en la trejna sesio sed ĝi ne estis uzita en la vetkuro. Hulme estis tria ĉe la Vetkuro de Ĉampionoj kaj tiam ĉe Internacia Trofeo Bruce McLaren ŝanĝis al la M7C-variaĵo. McLaren kvalifikiĝis je la 13-a loko sur la startgrido ĉe la
Granda Premio de Hispanio sed ekspluatis la kraŝojn kaj rompojn de tiuj antaŭ li por finiĝi dua. En la trejnaj sesioj en Monako, altaj antaŭaj flugiloj estis aldonitaj al la aŭtoj sed antaŭ la vetkuro la CSI malpermesis flugilojn entute. Tio lasis la teamon por fari kun malgranda "ducktail" malantaŭa spoiler, McLaren kaj Hulme-vetkuro al kvina kaj sesa respektive. Flugiloj tiam estis denove permesitaj, kvankam ne muntitaj sur la suspendo, kaj kun teamoj serĉantaj la plej bonan solvon, McLaren komence elektis "tea tray" malantaŭan flugilon kaj poste pli konvencian, malalte muntitan aerfoilon.