En 1774 li estis nomumita kiel delegito al la unua kontinenta kongreso. Dum li subtenis la ne-importan interkonsenton kaj la unuan peticion al la reĝo, li estis en favoro de repaciĝo. Li revenis al la Dua Kongreso.
Sed, kiam diferencoj kun Britio fariĝis pli grandaj, la Kongreso komencis adopti pli rigoran vicon. Fine, la 13-an de novembro 1775, li skribis sian eksiĝon al la Ĝenerala Asembleo de Nov-<unk>erzejo, kaj ili akceptis ĝin la 22-an de novembro.