Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kim Hong-il (23a de septembro 1898 <unk> 8a de aŭgusto 1980) estis korea sendependeca aktivulo kaj generalo de la Dua Ĉin-Japana Milito kaj la Korea Milito, kiu poste fariĝis diplomato kaj politikisto en Sud-Koreio. Naskita en Norda Pyongan, li faris sian fruajn lernejajn studojn en Ĉinio kaj Koreio, kaj havis mallongan karieron kiel instruisto antaŭ ol liaj ligoj kun la naskiĝanta korea sendependeca movado kondukis al lia malliberigo. Li fuĝis en ekzilon en Ĉinio en 1918, kaj servis en la Nacia Revolucia Armeo de la Kuomintango de 1926 ĝis 1948, post kiu li translokiĝis al la lastatempe sendependa Sud-Koreio por aliĝi al la Armeo de la Respubliko Koreio. Li komandis la I-korpuson de Sud-Koreio dum la unua jaro de la Korea Milito, kaj tiam estis sendita al Tajpeo kiel ambasadoro de Sud-Koreio al la Ĉina Respubliko, kiu tiam retiriĝis.
al Tajvano. Lia tasko daŭris naŭ jarojn. Li revenis al Sud-Koreio en 1960 post la Revolucio de Aprilo, kiu finis la regadon de Syngman Rhee, kaj funkciis nelonge kiel Ministro pri Eksterlandaj Aferoj sub la Park Chung-hee-junta. Li kandidatiĝis por la Nacia Asembleo, unue malsukcese en 1960 kaj 1963, kaj tiam estis elektita en 1967 kaj iĝis grava figuro en la opozicia Nova Demokrata Partio.