Kompletigu la sekvan frazon: Post kiam Niĝerio akiris sian sendependecon de brita regado en 1960, la stigmato kontraŭ la orienta grupo Igbo pliiĝis. Kiam supozeble
Igbo gvidis puĉon renversis kaj murdis altrangajn registarajn oficialulojn, la aliaj etnoj de Niĝerio, precipe la Hausa, lanĉis masivan kontraŭ-Igbo-kampanjon. Tiu kampanjo komenciĝis kun la pogromo kontraŭ la Igbo en 1966 kaj la kontraŭpuĉo en Niĝerio en 1966. En la pogromo, Igbo-posedaĵo estis detruita kaj ĝis 300,000 Igbos fuĝis de la Nordo kaj serĉis sekurecon en la Oriento kaj proksimume 30,000 Igbos estis mortigitaj. En la kontraŭpuĉo, kiu sekvis, Igbo-civiluloj kaj armea personaro ankaŭ estis sisteme murditaj. La 30an de majo 1967, kiam la Igbo deklaris sian sendependecon de Niĝerio kaj formis la sendependan ŝtaton de Biafra, la niĝeriaj kaj britaj registaroj lanĉis totalan blokadon de Biafra. Komence ofensive, Biafra komencis suferi kaj ĝia registaro ofte devis moviĝi ĉar la niĝeria armeo daŭre konkeris ĝiajn ĉefurbojn. La ĉefa mortokaŭzo estis malsato, kaj infanoj suferis plej multe. Infanoj ofte suferis de Kwashiorkor, malsano kaŭzita de subnutrado. La homoj ofte turnis sin al kanibalismo. La dokumentado de la sufero de la igbo-infanoj estas atribuita al la laboro de la franca Ruĝa Kruco kaj aliaj kristanaj organizoj. Ekzistas multaj taksoj por la mortnombro de la Igbo en la genocido. La nombro de soldatoj mortigitaj en la milito estas taksita esti 100,000 kaj la nombro de civiluloj kiuj ankaŭ estis mortigitaj varias de 500,000 ĝis 3.5 milionoj. Pli ol duono de tiuj, kiuj mortis en la milito, estis infanoj. Nuntempe, Niĝerio ankoraŭ subpremas pacajn protestojn de esperantoj pri sendependeco de Biafra, ofte sendante soldatojn por bati manifestaciantojn kaj eĉ mortigi ilin.