Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Trairejo: La frua Ming-dinastio (ĉine: 明; pinyin: Míng, 1368<unk>1644) ankaŭ provis uzi paperan valuton en la frua reunuigperiodo. Tiu valuto ankaŭ spertis rapidan inflacion kaj emisioj estis suspenditaj en 1450 kvankam notoj restis en cirkulado ĝis 1573. Nur en la lastaj jaroj de la dinastio Ming, kiam Li Zicheng minacis Pekinon en 1643 kaj 1645, la presado denove okazis. Por la plejparto de la Ming-Ĉinio havis sole privatan sistemon de valuto por ĉiuj gravaj transakcioj. Arĝento, kiu fluis en el eksterlando, komencis esti uzata kiel valuto en la Malproksima Suda provinco de Guangdong, kie ĝi disvastiĝis al la pli malalta Yangzi-regiono antaŭ 1423 kiam ĝi fariĝis leĝa monero por pago de impostoj. Provincaj impostoj devis esti transdonitaj al la ĉefurbo en arĝento post 1465, salaj produktantoj devis pagi en arĝento de 1475 kaj laborkorkorajtaj sendevigoj devis esti pagitaj en arĝento de 1485. La ĉina postulo je arĝento estis kontentigita per hispanaj importadoj de la Amerikoj, aparte Potosí en Peruo kaj Meksiko, post kiam la hispanoj ekloĝis en Manilo en 1571. Ĝi cirkulis kiel monfaritaj hispanaj dolaroj foje stampitaj kun ĉinaj karakteroj konataj kiel "hakmarkoj" kiuj indikis ke ili estis konfirmitaj fare de komercisto kaj determinitaj por esti originalaj. Hispana arĝento ankaŭ cirkulis kiel lingoj (konataj kiel sycee aŭ yuanbao) kiuj pezis nominala liang (proksimume 36 gramoj) kvankam pureco kaj pezo variis de regiono al regiono. La liang ofte estis referita fare de eŭropanoj per la malaja esprimo tael. La unuaj ĉinaj juanaj moneroj havis la saman specifon kiel hispana dolaro, kondukante al daŭra ekvivalenteco en iuj rilatoj inter la nomoj "juano" kaj "dolaro" en la ĉina lingvo.  Demando: Kion uzis la salproduktanto kiel pagon?
arĝento