Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En 1740, reĝo Frederick II (Frederick la Granda) venis al la trono. Uzante la pretekston de traktato de 1537 (vetoita de la imperiestro Ferdinando la 1-a), per kiu partoj de Silezio devis pasi al Brandenburgo post la formorto de ĝia reganta Piast-dinastio, Frederiko invadis Silezion, tiel komencante la Militon de la Aŭstra Sinsekvo (1740-48). En 1744, Frederiko denove invadis por malhelpi reprezaliojn kaj por postuli, ĉi-foje, la provincon de Bohemio. Li malsukcesis, sed la franca premo sur la aliancano de Aŭstrio, Britio, kondukis al serio de traktatoj kaj kompromisoj, kulminante per la Traktato de Aix-la-Chapelle en 1748, kiu restarigis pacon kaj lasis Prusion en posedo de la plej granda parto de Silezio. Kiam Frederiko preventive invadis Saksion kaj Bohemion dum kelkaj monatoj en 1756-57, li iniciatis la Sepjaran Militon. Tiu milito estis malespera lukto por la prusa armeo, kaj la fakto ke ĝi sukcesis batali grandan parton de Eŭropo al remizo atestas pri la armeaj kapabloj de Frederiko. La situacio fariĝis pli kaj pli malgaja ĝis la morto de la imperiestrino Elizabeto de Rusio (la miraklo de la Brandenburga dinastio). La surtroniĝo de la prusofilo Petro la 3-a malpezigis la premon sur la orienta fronto. Venki la aŭstran armeon en la Batalo de Burkersdorf
kaj fidante je la daŭra brita sukceso kontraŭ Francio en la koloniaj militaj teatroj, Prusio finfine povis devigi "status quo ante bellum" sur la kontinento. Tiu rezulto konfirmis la gravan rolon de Prusio ene de la germanaj ŝtatoj kaj establis la landon kiel eŭropan grandan potencon. Tio donis komencon al la rivaleco inter Prusio kaj Aŭstrio por la gvidado de Germanio, nomata germana dualismo.