Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La plej frua fonto mencianta ĉi tiun specifan lokon kiel lokon de juda kultado estas de la 17-a jarcento. La antaŭaj lokoj uzitaj de judoj por funebri la detruon de la Templo, dum periodoj kiam aliro al la urbo estis malpermesita al ili, kuŝis oriente, sur la Olivarba monto kaj en la valo Kidron sub ĝi. De la mezo de la 19-a jarcento pluen, provoj por aĉeti rajtojn al la muro kaj ĝia tuja areo estis faritaj de diversaj judoj, sed neniu sukcesis. Kun la pliiĝo de la cionisma movado en la frua 20-a jarcento, la muro fariĝis fonto de frikcio inter la judaj kaj islamaj komunumoj, ĉi-lasta estante maltrankvila ke la muro povus esti uzata por plue judaj asertoj al la Templa Monto kaj tiel Jerusalemo. Dum tiu periodo eksplodoj de perforto ĉe la piedo de la muro iĝis ordinaraj, kun precipe mortiga tumulto en 1929
133 judoj mortis kaj 339 vundiĝis. Post la araba-israela milito de 1948, la orienta parto de Jerusalemo estis okupita de Jordanio. Sub jordania kontrolo, judoj estis tute forpelitaj de la Malnova Urbo inkluzive de la juda kvartalo, kaj judoj estis malpermesitaj eniri la Malnovan Urbon dum 19 jaroj, efike malpermesante judan preĝon ĉe la loko de la Okcidenta Muro. Tiu periodo finiĝis la 10-an de junio 1967, kiam Israelo akiris kontrolon de la loko post la Sestaga Milito. Tri tagojn post establado de kontrolo de la loko de la Muro de la Landoj, la Maroka Kvartalo estis malkonstruita de la israelaj aŭtoritatoj por krei spacon por kio nun estas la placo de la Muro de la Landoj.