La plej frua konata referenco al imuneco estis dum la pesto de Ateno en 430 a.K. Thucydides notis, ke homoj, kiuj resaniĝis de antaŭa atako de la malsano, povis flegigi malsanulojn sen malsaniĝi la duan fojon. En la 18-a jarcento, Pierre-Louis Moreau de Maupertuis faris eksperimentojn kun skorpiona veneno kaj observis, ke certaj hundoj kaj musoj estis imunaj al ĉi tiu veneno. En la 10-a jarcento, persa kuracisto al-Razi (ankaŭ konata kiel Rhazes) skribis la unuan registritan teorion de imuneco, notante, ke malgranda grupo de ĝiaj postvivantoj postvivos de estonteco. Kvankam li faris la plej fruan konatan referencon al imuneco dum la pesto de Ateno en 430 a.K. Thucydides notis, ke homoj, kiuj resaniĝis de antaŭa atako de la malsano, povis flegigi la malsanon sen malsaniĝi la duan fojon.
430 a.K.