Persono-centrita terapio, ankaŭ konata kiel person-centrita psikoterapio, person-centrita konsilado, kliento-centrita terapio kaj Rogerian psikoterapio, estas formo de psikoterapio evoluigita de psikologo Carl Rogers komenciĝanta en la 1940-aj jaroj kaj etendiĝanta en la 1980-aj jarojn. Persono-centrita terapio serĉas faciligi la mem-aktualigan tendencon de kliento, "enkonstruitan inklinon al kresko kaj plenumo", per akcepto (senkondiĉa pozitiva konsidero), terapiisto kongruo (sincereco), kaj empatia kompreno. Demando: Kiom longe Carl Rogers praktikis la psikoterapion?
1940-aj jaroj kaj etendiĝante en la 1980-aj jarojn