Post la sukcesa sieĝo de Antioĥio en junio 1098, la krucistoj restis en la areo por la resto de la jaro. La papa legato Adhemar de Le Puy mortis, kaj Bohemond de Taranto postulis Antioĥio por si mem. Baldueno de Bulonjo restis en Edeso, kaptita pli frue en 1098. Estis malkonsento inter la princoj pri tio, kion fari poste; Raimondo de Tuluzo, seniluziigita, forlasis Antioĥion por kapti la fortikaĵon ĉe Ma'arrat al-Numan en la Sieĝo de Maarat. Antaŭ la fino de la jaro, la negravaj kavaliroj kaj infanterio minacis marŝi al Jerusalemo sen ili.
Raimondo de Tuluzo