Kompletigu la sekvan frazon: Laŭ la "De Administrando Imperio" (DAI), la serboj ekloĝis en Balkano sub la protekto de bizanca imperiestro Heraklio (r. 610<unk>41), kaj estis regitaj de dinastio konata en historiografio kiel la dinastio Vlastimirović. La slavoj komencis ekloĝi en la regiono en la frua 6-a jarcento, post trudenirado profunde en la Imperion. Ili ekloĝis en "baptizita Serbio" (la "serba landinterno", anakronisme konata kiel "Raška"), kiu inkludis Bosnion, kaj la marajn terojn ("Pomorje") de Travunija, Zahumlje kaj Paganija, dum mara Duklja estis tenita de la bizancanoj, ĝi estis supozeble ekloĝita kun serboj ankaŭ. Ĉiuj la maraj teroj limigis "baptiĝintan Serbion" en la nordo. En la mezo de la 9-a jarcento, la ĝis nun paca najbaro de Bulgario invadis sed estis venkita en milito. Serbio estis Kristanigita en ĉ. 870, kvankam misioj estis faritaj dum la regado de Heraklio. En la sekvaj jardekoj, membroj de la dinastio batalis sinsekvajn militojn, kaj Serbio iĝis afero de bizanca-bulgara rivaleco. La skribaj informoj pri la dinastio finiĝas kun la DAI kaj la morto de Princo Časlav (ĉ. 950), post kiu la regno disfalis en pecojn. La bizancanoj establis mallongdaŭran katepanaton ĉe Ras, kun armea guberniestreco finiĝanta baldaŭ poste kun la
Bizanca konkero de Bulgario, kaj estis reestablita nur ĉ. 1018 kun la mallongdaŭra Temo de Sirmium, kiu tamen ne etendiĝis multe en Raška.