Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post unua eltirado de latva interkonsento sub premo - Stalin persone minacis la latvan eksterlandan ministron, en Moskvo, dum intertraktadoj - al la postenigo de sovetiaj soldatoj sur latva grundo, Sovet-Unio invadis Latvion la 16-an de junio 1940. Judaj civitaj kaj politikaj gvidantoj komencis esti arestitaj en aŭgusto 1940. La unuaj arestitaj estis la cionismaj gvidantoj Favid Varhaftig kaj Mahanud Alperin. La gvidantaro de Betar estis deportita. En 1941, la sovetianoj arestis Mordechai Nurock, M. Dubin kaj aliajn judajn civitajn gvidantojn, cionistojn, konservativulojn, kaj dekstrulajn socialistojn. Iliaj arestordonoj estis aprobitaj de S. Shustin. Kiam la sovetianoj ekzekutis la unuan rondon de amasaj deportadoj al la Balta Maro
, en la nokto de la 13-a al la 14-a de junio 1941, miloj da latvaj judoj estis deportitaj kune kun la latvaj. El ĉiuj etnaj grupoj tiel deportitaj, judoj suferis proporcie pli ol iu ajn alia, kaj estis deportitaj al aparte severaj kondiĉoj. Registroj estis konservitaj de la deportadoj de 1,212 judaj latvaj civitanoj (12.5% de tiuj deportitaj al la malproksimaj atingoj de Sovetunio) sed la fakta nombro de deportitaj judoj estis certe pli granda, je la ordo de 5,000 ĝis 6,000 dum la unua sovetia okupo.