Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - LeCour Grandmaison deklaras ke teknikoj uzitaj de la franca armeo dum la 1954-62 alĝeria milito
estis enradikiĝinta en la historio. Li kredas, ke la historio de militado ne devas esti limigita al la teknika progreso de armiloj, sed devas ampleksi la "juĝistan, administran kaj konceptan arsenalon" kiu akompanas ĝin: "Ni povas nur kompreni la ekstreman perforton de la civita milito de 1848 - kiu plejparte kvalifikiĝas kiel "sanga subpremo" - se ni metas ilin en pli longan genealogio, aliflanke ekstera, kaj revenis al tio, kio estis eksperimentita antaŭe, precipe dum la alĝeria milito [la invado de Alĝerio en 1830]". En la sama intervjuo, LeCour Grandmaison, distingas inter la kritikoj de kolonia misuzo kaj tiuj de la principo de koloniigo mem, bazante siajn argumentojn sur Zola, Victor Hugo, Lamartine, Darwin, André Gide, Albert Londres, Jules Verne, Maassant, Foucault, Barthes kaj Joseph Conrad. Li deklaras kiel Marx, Engels kaj iliaj samtempuloj ne estis imunaj al la rasa ideologio de la 19-a jarcento, ĉar ili ankaŭ konsideris koloniigon neevitebla kaj pravigita, kaj ne-eŭropanojn kiel "primitivoj" kaj "barbaroj". Nur post la Tria Internacio la socialisma movado kontraŭbatalis koloniismon kaj subtenis naciajn liberigmovadojn.