La flugkontroliloj determinis la plej bonan manieron por vojaĝi Voyager 2 tra la sistemo Neptuno-Tritono. Ĉar la ebeno de la orbito de Tritono estas klinita signife kun respekto al la ebeno de la ekliptiko, tra mez-kursaj korektoj, Voyager 2 estis direktita en padon proksimume 4950 kilometroj (3000 mejl.) super la nordo de Neptuno. Kvin horojn post kiam Voyager 2 faris sian plej proksiman alproksimiĝon al Neptuno, ĝi plenumis proksiman flugon de Tritono, la pli granda el la du antaŭe konataj lunoj de Neptuno, pasante ene de proksimume 40,000 kilometroj (25,000 mejl.).
La 25-an de aŭgusto 1989