Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La posta subteno de Sadoveanu de aŭtoritatema reĝo Carol II kaj lia korporacia forto, la Nacia Renesanca Fronto, vidis lian partoprenon en la persona kultado de la monarko. En 1940, li ofertis kontestatan laŭdon al la reganto tra la oficiala ĵurnalo, "Revista Fundațiilor Regale", kiu kaŭzis la politikan kontraŭulon de Karolo, psikologo Nicolae Mărgineanu, opinii Sadoveanu kaj liaj kunkunlaborantoj "skrupuloj". Lia renovigita mandato en la Senato estis favoro de Karolo, ankaŭ koncedita al George Enescu, filozofo Lucian Blaga, sciencistoj Emil Racoviță kaj Iuliu Hațieganu, kaj pluraj aliaj publikaj figuroj. Dum la diktatoreco de Ion Antonescu, Sadoveanu tenis malaltan profilon kaj estis nepolitika. Tamen, Cioroianu skribas, li apogis la invadon de Sovet-Unio kaj la kunlaboron de Rumanio kun la akspovoj sur la orienta fronto, vidante en tio ŝancon reakiri Besarabion kaj la nordan parton de Bukovino (perdita al la sovetia okupo de 1940).
) En la printempo de 1944, monatoj antaŭ ol la reĝa puĉo de reĝo Mikaelo renversis la reĝimon, li estis kontaktita de la sekreta Komunista Partio de Rumanio kaj ĝiaj simpatiantoj en la akademia mondo por subskribi malferman leteron kondamnantan la aliancon de Rumanio kun Nazia Germanio. Laŭ la komunista aktivulo Belu Zilber, kiu partoprenis en ĉi tiu ago, Sadoveanu, kiel liaj kolegoj intelektuloj Dimitrie Gusti, Simion Stoilow kaj Horia Hulubei, rifuzis subskribi la dokumenton. Ankaŭ laŭ Zilber, Sadoveanu motivigis sian rifuzon per deklarado, ke la letero devas esti adresita ne al Antonescu, sed al reĝo Miĥaelo la 1-a. Tamen, kaj krom sia ĉefa temo, "Păuna-Mică" estis konata kiel unu el la malmultaj prozaj verkoj de la 1940-aj jaroj por mencii la militan deportadon de rumanaj judoj fare de la reĝimo de Antonescu; "Kaleidoskopo" ankaŭ parolas pri la pogromo de Iași en 1941 kiel "nia honto", kaj laŭdas tiujn, kiuj kontraŭbatalis ĝin.