Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En la unuaj jaroj de la Dua Mondmilito, la germana politiko rilate al la "juda demando" en okupita Pollando
ne estis kohera kaj kohera. Tamen, ĝia fundamenta celo estis izoli judojn, prirabi ilian posedaĵon, ekspluati ilin per malvola laboro kaj, en la fina stadio, forigi ilin tute de la tero sub la aŭtoritato de la Tria Reik. Komenca plano por trakti la judan loĝantaron en Pollando estis adoptita jam la 21-an de septembro 1939, t.e. antaŭ la fino de la kampanjo de septembro. Tiun tagon, renkontiĝo estis okazigita en Berlino gvidita de SS-Gruppenführer Reinhard Heydrich, ĉeestita de la ĉefaj estroj de la ĉefaj sekcioj de la Ĝenerala Sekureca Polico-Oficejo kaj komandanto de Einsatzgruppen funkciiganta en Pollando. Estis tiam establite ke ĉiuj judoj loĝantaj en la teroj, kiuj estis integrigitaj en la Reich, estus transloĝigitaj en centra Pollando. La amasaj deportadoj estis antaŭigotaj per forigo de la juda loĝantaro el kamparaj areoj kaj ĝia koncentriĝo en pli grandaj urbaj centroj. En la ceteraj okupataj areoj, ĝi ankaŭ estis intencita por perforte transloĝigi judojn al pli grandaj urboj, precipe al tiuj situantaj proksime de fervojlinioj. Krome, dum la renkontiĝo, kelkaj rekomendoj estis adoptitaj, inkluzive de la kreado de "Judaj Aĝestroj-Konsilio", la establado de censo de la juda loĝantaro, same kiel ĝia markado kaj ekprenado de malvola laboro.