Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  En Eŭropo, la adopto de ateismaj vidpunktoj estis malofta dum la Frua Mezepoko kaj Mezepoko (vidu Mezepokan Inkvizicion); metafiziko kaj teologio estis la dominaj interesoj apartenantaj al religio. Ekzistis, aliflanke, movadoj ene de tiu periodo kiuj antaŭenigis heterodoksajn konceptojn de la kristana dio, inkluzive de malsamaj vidpunktoj de la naturo, transcendeco, kaj konebleco de dio. Individuoj kaj grupoj kiel ekzemple Johannes Scotus Eriugena, David de Dinant, Amalric de Bena, kaj la Fratoj de la Libera Spirito konservis kristanajn vidpunktojn kun panteismaj tendencoj. Nikolao de Kuzo sekvis formon de fidismo kiun li nomis docta ignorantia ("lernita nescio"), asertante ke Dio estas preter homa kategoriado, kaj tiel nia scio pri li estas limigita al konjekto. Vilhelmo de Ockham inspiris kontraŭ-metafizikajn tendencojn kun sia nominalisma limigo de homa scio al ununuraj objektoj, kaj asertis, ke la dia esenco ne povus esti intuicie aŭ racie kaptita de homa intelekto. Sekvantoj de Ockham, kiel ekzemple Johano de Mirecourt kaj Nikolao de Autrecourt antaŭenigis tiun vidon. La rezulta disigo inter kredo kaj racio influis pli postajn radikalajn kaj reformismajn teologojn kiel ekzemple John Wycliffe, Jan Hus, kaj Martin Luther. La Renesanco multe helpis vastigi la amplekson de libera penso kaj skeptika enketo. Individuoj kiel Leonardo da Vinci serĉis eksperimentadon kiel rimedon de klarigo, kaj kontraŭbatalis argumentojn de religia aŭtoritato. Aliaj kritikistoj de religio kaj la Eklezio dum tiu tempo inkludis Niccolò Machiavelli, Bonaventure des Périers, Michel de Montaigne, kaj François Rabelais.  Demando: Kiuj estas la sekvantoj de Ockham?
Johano de Mirecourt kaj Nikolao de Autrecourt