Kiel en 1969, Ickx havis seniluziigan komencon al la sezono de 1970. En la unua rondiro de la Granda Premio de Hispanio li koliziis kun la BRM de Jackie Oliver kaj lia aŭto ekbrulis. Li bezonis almenaŭ 20 sekundojn por eliri el la brulanta aŭto kaj estis enhospitaligita kun severaj brulvundoj. Post 17 tagoj li estis reen en sia aŭto ĉe la Granda Premio de Monako, kie li kuris kvina antaŭ ol pensiiĝi pro motora ŝafta difekto. La aŭto komencis pliboniĝi kaj ĉe la Germana Grandioza Premio (tenita en Hockenheim kiam lia favorato Nürburgring estis bojkotita pro sekurecaj kialoj) li batalis kun Jochen Rindt por la venko, sed finis proksime de la dua. Ĉe la Aŭstra Granda Premio
Estis Ickx kiu venkis. En Monza, Rindt mortis en akcidento dum kvalifiko. Ickx estis la sola ŝoforo kun ŝanco preni la ĉampionecon de Rindt kiu jam gajnis kvin el naŭ vetkuroj en tiu sezono, kun kvar pli por iri. Monza vidis venkon de Ferrari teamamiko Clay Regazzoni dum la aŭto de Ickx difektiĝis. La belgo venkis en Kanado kaj se li povus venki en la ceteraj du eventoj, li preterpasus Rindt kaj gajnus la ĉampionecon. Tamen, en la Usona Grandioza Premio en Watkins Glen li nur finis kvara, kun la anstataŭaĵo de Rindt Emerson Fittipaldi gajnante sian unuan karieran venkon, kaj tiel estis matematike eliminita de la ĉampioneca ĉaso. Malgraŭ gajnado de la lasta vetkuro en Meksiko, Ickx ne povis venki la poentojn de Rindt. Ickx poste deklaris en artikolo de 2011 en la brita revuo "Motor Sport", ke li ĝojis, ke li ne gajnis la Mondan Ĉampionecon de 1970. Li ne volis venki kontraŭ viro, kiu ne povis defendi siajn ŝancojn, rilatante al la mortinta Rindt.