Kaj Lewis kaj Tolman (1909) priskribis la reciprokecon de la tempo-dilatiĝo uzante du lumhorloĝojn A kaj B, vojaĝante kun certa relativa rapideco unu al la alia. La horloĝoj konsistas el du ebenaj speguloj paralelaj unu al la alia kaj al la linio de moviĝo. Inter la speguloj signalo de lumo resaltas, kaj por la observanto, kiu ripozas en la sama referenco kiel A, la periodo de horloĝo A estas la distanco inter la speguloj dividita per la lumrapideco. Sed se la observanto ĉe horloĝo B vidas, ke la horloĝo spuras signalon, kiu aperas ene de la horloĝo, B estas pli malrapida ol la horloĝo B. Kaj kiel Lorz montris (1919), la paradokso de reciprokeco estas tute necesa, dum la horloĝo A estas uzata por analizo de la horloĝo B kaj la horloĝo B estas pli malrapida ol la horloĝo B.
tute inverse