Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Post la pafado de Huế Phật Đản
la 8-an de majo, en Sud-Vjetnamio ekis internaj tumultoj. Naŭ budhanoj estis pafitaj de la katolika reĝimo de prezidanto Ngô Đình Diệm post spito al registara malpermeso de la svingado de budhanaj flagoj dum Vesak, la naskiĝtago de Gautama Budho kaj marŝado en kontraŭregistara protesto. Sekvante la pafadojn, budhanaj gvidantoj komencis lobi Diệm por religia egaleco kaj kompenso kaj justeco por la familioj de la viktimoj. Kun Diệm restanta obstina, la protestoj eskaladis. La mem-bruligado de budhana monaĥo Thích Quảng Đức ĉe okupata Saigon-intersekciĝo iĝis katastrofo pri publikaj rilatoj por la Diệm-registaro, ĉar fotoj de la evento fariĝis fraptitoloj tutmonde kaj iĝis simbolo de la politikoj de Diệm. Dum la protestoj daŭris, la Specialaj Fortoj de la Armeo de la Respubliko Vjetnamio (ARVN) lojalaj al la frato de Diệm Ngô Đình Nhu kondukis la atakojn de Xá Lợi Pagoda la 21-an de aŭgusto, lasante mortnombron taksitan ĝis pluraj centoj kaj kaŭzante ampleksan damaĝon sub la deklaro de milita leĝo. Universitatoj kaj mezlernejoj estis fermitaj meze de amasaj protestoj por budhismo. Intertempe, la batalo kontraŭ la Viet Cong-ribelo komencis perdi intensecon meze de onidiroj pri sekta interbatalado inter ARVN-soldatoj. Tio estis kunmetita per la komploto de puĉo de diversaj ARVN-oficiroj, kiuj deturnis atenton de la ribelo. Post la pagodaj atakoj, la registaro de Kennedy sendis telegramon 243 al la usona ambasadejo en Saigon, ordonante esploradon de alternativaj gvidaj ebloj.