Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La registaro lanĉis libervolan evakuadprogramon en decembro 1943 kiu kuraĝigis maljunulojn, infanojn kaj iliajn patrinojn transloĝiĝi el la ĉefaj urboj kaj resti en la hejmoj de amikoj kaj parencoj en kamparaj areoj. Tamen, la registaro malmulte helpis la civilulojn evakui. Malmultaj homoj estis evakuitaj ĝis la unua atako de usonaj pezaj bombistoj kontraŭ Japanio, atako kontraŭ Yawata.
, en junio 1944 post kiu la registaro instigis familiojn evakui siajn infanojn. Rezulte, 459.000 infanoj kaj iliaj gepatroj transloĝiĝis al amikoj kaj parencoj. Por familioj sen kontaktoj en la kamparo, tutaj lernejaj klasoj estis evakuitaj kiel grupoj akompanitaj de siaj instruistoj; antaŭ aŭgusto 1944, 333,000 infanoj estis translokigitaj al kamparaj areoj kie ili daŭrigis sian edukon en gastejoj, temploj kaj aliaj publikaj konstruaĵoj. Pliaj 343.000 urbaj loĝantoj estis devigitaj forlasi siajn hejmojn kiam ili estis detruitaj por krei fajroŝirmilojn; tiuj homoj aŭ moviĝis al la kamparo aŭ vivis en provizora loĝejo proksime de sia laborejo.