Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - En la dua duono de 1943, Dubno fariĝis rifuĝejo por etna pola loĝantaro de Volhynia, kiu venis ĉi tien por eskapi de la Volhynia Genocido. La urbo estis defendita de unuo de pola mem-defendo, kiu estis tolerita de germanaj aŭtoritatoj. La 28-an de februaro 1944, la germanoj evakuis polojn de Dubno al Brody, kaj tiam al la Reich, kie ili iĝis sklavlaboristoj. En 1944 Dubno troviĝis denove sub sovetia okupo
kaj post la milito ĝi estis prenita de Pollando kaj aneksita de Sovet-Unio laŭ la Potsdama Konferenco.