Kompletigu la sekvan frazon: Britio sekurigis la kanalon kontraŭ la germanoj kaj ilia Afrika Korps dum la dua mondmilito. Tuj post la fino de la dua mondmilito, la profitoj de la kompanio kreskis multe pro nafto-ŝipadoj kaj la kompanio rezervis multon de ĉi tiu enspezo. Antaŭ 1952, la firmao havis kvar malsamajn rezervojn: laŭleĝa rezervo de 430 milionoj da frankoj, speciala rezervo de 7 miliardoj da frankoj, kriz-fondaĵo de 1.72 miliardoj da frankoj, kaj pensio-fondaĵo de 7.81 miliardoj da frankoj. Post alveno al la kompanio en la 1940-aj jaroj, la estraro komencis dungi investkonsilistojn, kaj fine de la 1940-aj jaroj, la kompanio havis investojn en Air France, Air Liquide, koloniaj sukeraj rafinejoj, karbominejoj, fervojkompanioj, elektrokompanioj, la Afrika Arbara kaj Agrikultura Socio, kaj la Lyonnaise de Madagaskaro. Reĝo Farouk de la linio de Muhammad Ali estis faligita en militista puĉo en 1952 kaj kolonelo Gamal Abdel Nasser poste aperis kiel la gvidanto de Egiptujo. De la mezo de la 1950-aj jaroj, kanalo trafiko atingis 122 milionoj da tunoj ĉiujare, pli ol duono de kiu estis nafto sendas. En respondo al la rifuzo de la Monda Banko de prunto por konstrui digo trans Nilo en Asuano, Nasser deklaris la 26an de julio 1956 ke Egiptujo naciigis la kanalon. En respondo,
Britio, Francio, kaj Israelo atakis Egiptujon kaj detruis grandajn partojn de Port Said. La kanalo estis redonita al Egiptujo post kiam Usono malaprobis la agon. Dum la sekvaj dek jaroj, la kanalo estis funkciigita de Egiptujo, kiu pagis sumon al la Sueza Kanalo-Firmao por ĝia uzo. En 1967, alia milito kun Israelo ekestis kaj la kanalo fariĝis netrairebla per mallevitaj ŝipoj. La kanalo ne estis remalfermita ĝis 1975 post la Camp David Accord. Trafiko tra la kanalo komencis fali en la fruaj 1980-aj jaroj post kiam naftoduktoj eroziis ŝiptrafikon. Post kiam la kompanio malaperis fine de la 1990-aj jaroj, la kanalo generis 2 miliardojn da dolaroj jare en enspezo por Egiptujo.