Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La serio de romiaj maraj venkoj, kiel Mylae kaj Ecnomus, donis al ili komandon de la maro kaj la konfidon fari rektan atakon kontraŭ Kartago mem, kiu finfine finiĝis per la malvenko de la romianoj en Bagrades
kaj la perdo de ilia floto en ŝtormo de Camarina en 255 a.K. La romianoj evitis engaĝi la kartaga armeo en Sicilio ĝis 253 a.K., kiam la kartaganoj estis venkitaj en la Batalo de Panormo en 250 a.K. La romianoj sekve atakis la kartagenan fortikejon de Lilybaeum regita de Himilco. La kartaga komandanto ĉe Drepana, Adherbal, sendis ŝipojn por ataki la siciliajn kaj italajn marbordojn, dum kartaga kavalerio de Drepana embuskis romian provizadoperacion. La provizo-situacio iĝis malespera, viroj iĝis malsanaj de manĝado de putrinta viando, kaj nur la translanda greno sendita fare de Hiero la 2-a de Sirakuzo deturnis katastrofon por la romianoj.