Kompletigu la sekvan frazon: La Malvarma Milito havis gravajn sekvojn en Sudameriko, konsiderata de Usono kiel plena parto de la Okcidenta Bloko, kontraste al la Orienta Bloko, divido naskita kun la fino de la Dua Mondmilito kaj la Jalta Konferenco. Sekvante la Kuban Revolucion de 1959 kaj la lokan efektivigon en pluraj landoj de la fokusteorio de Che Guevara, Usono kondukis militon en Sudameriko kontraŭ la "Komunistoj subfosaj", kondukante al subteno en Ĉilio de la dekstra flanko, kiu kulminus per la puĉo de 1973 en Ĉilio. Post kelkaj jaroj, la tuta Sudameriko estis kovrita de similaj militreĝimoj, nomitaj "ĥuntoj". En Paragvajo, Alfredo Stroessner estis en la potenco ekde 1954; en Brazilo, maldekstrema prezidanto João Goulart estis faligita per militista puĉo en 1964; en Bolivio, generalo Hugo Banzer faligis maldekstreman generalon Juan José Torres en 1971; en Urugvajo, konsiderata la "Svislando" de Sudameriko, Juan María Bordaberry ekregis en la puĉo de la 27-a de junio 1973. "Malpura Milito" estis kondukita tra la tuta kontinento, kulminante per Operaco Kondoro, interkonsento inter sekurecaj servoj de la Suda Kono, aliaj sudamerikaj landoj, kaj la usona registaro, kiu provizis trejnadon por subpremi kaj murdi hejmajn politikajn kontraŭulojn. En 1976, militistoj prenis potencon en Argentino kaj apogis la "Kokainpuĉon" de Luis García Meza Tejada en 1980 en Bolivio, antaŭ trejnado de la kontraŭuloj en Nikaragvo, kie la Sandinista Nacia Liberiga Fronto, gvidata de Daniel Ortega, prenis potencon en 1979. Similaj militistaj puĉoj okazis en
Gvatemalo kaj Salvadoro. En la 1980-aj jaroj, tamen, la situacio progrese evoluis en la mondo kiel en Sud-Ameriko, malgraŭ renovigo de la Malvarma Milito de 1979 ĝis 1985, la jaro dum kiu Gorbaĉov anstataŭigis Konstantin Chernenko kiel gvidanto de Sovetunio.