Kompletigu la sekvantan frazon: La malfermaj vetkuroj de 1993 ŝajnis promesplenaj por la novnaskita Larrousse-taĉmento, eĉ post suferi la embarason de duobla emeritiĝo en la malferma rondo. Alliot kaj Comas alportis ambaŭ aŭtojn al la fino en Brazilo, kie Alliot mallarĝe maltrafis poentojn en 7-a. La teamo havis mizeran vetkuron en la pluvego de Donington. Alliot kraŝis memstare dum Comas finis 4 rondirojn malantaŭe, antaŭ nur Lola de Michele Alboreto. La klopodoj de Larrousse finfine rekompencus en Imola, kun Alliot postvivanta maron de emeritiĝoj por gajni bonan kvinonon kaj du decidajn poentojn. En Hispanio, Alliot kaj Comas veturis de nazo al vosto de la unua rondiro ĝis la rapidumujo de Alliot malŝaltis 26 rondirojn. Komas finis naŭa post longa batalo kun Mark Blundell, Christian Fittipaldi, kaj Aguri Suzuki. Ĝi estis la unua el tio, kio iĝus 8-racia vico, en kiu unu Larrousse ne finis pro mekanika difekto. En tiu momento, la mono elĉerpiĝis kaj eĉ ne unu parto estis ĝisdatigita post Hockenheim. La dua duobla finalo de la teamo okazis 7 monatojn post la unua, kun la malbonŝanca Comas postvivanta akcident-streĉitan Italan Grandpremion por preni poenton por la sesa. La aferoj ŝajnis esti sur la pliiĝo por la teamo, kun nur unu emeritiĝo en la lastaj kvar vetkuroj. Bedaŭrinde la poentaro de Larrousse post la foriro de Monzo restus senŝanĝa. Sen mono, Gérard Larrousse dungis la bone financita Toshio Suzuki por anstataŭigi Alliot por
Japanio kaj Aŭstralio.