En la asembleo, Calès sidis kun la ekstrema-maldekstra grupo de la Monto (france: "La Montagne", kies membroj sidis sur la plej altaj benkoj de la Asembleo), kiel lia onklo Jean-Marie Calès duonan jarcenton antaŭe (en 1792) ĉe la Nacia Konvencio. Tiu grupo, en 1848, estis gvidata kaj organizita de Alexandre Ledru-Rollin kaj konsistis el sesdek ses deputitoj kiel Pierre-Joseph Proudhon, Pierre Leroux, Victor Schœlcher aŭ Félicité Robert de Lamennais, iuj el la pioniroj de socialismo en la historio. Calès provis defendi la politikajn atingojn kaj la gravajn sociajn avantaĝojn akiritajn post la Revolucio de Februaro 1848
kontraŭ la atakoj de la moderaj respublikanoj kaj de la partio de ordo (politika grupo formita de monarkistoj kaj konservativuloj, gvidata de eminentaj membroj inkluzive de Adolphe Thiers, Francois Guizot, Odilon Barrot, kaj Alexis de Tocqueville), kiuj estis la plimulto en la asembleo. Tiel, Calès furioze kontraŭbatalis la reakcian politikon de la Asembleo kaj voĉdonis konstante kun la "montagnarde" maldekstro kaj ofte kun la rilata sendependa ekstrema maldekstro (precipe kun deputitoj kiel Étienne Arago, Victor Considerant kaj Edgar Quinet).