Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La eksiĝo de prezidanto Arturo Illia (de la UCR) en 1966 de generalo Juan Carlos Onganía dissolvis la argentinan Kongreson kaj devigis Armendáriz reveni al sia medicina praktiko. La urĝeco de novaj elektoj en 1972 igis lin aliĝi al la alia iama UCR-Kongresano Raúl Alfonsín en fondado de la "Movado por Renovigo kaj Ŝanĝo", centro-maldekstra frakcio kontraŭstara al la delonga gvidanto de la partio, Ricardo Balbín, kiu venkis Alfonsín en la antaŭbaloto de sia partio antaŭ la elektoj de marto 1973. La amikeco de Armendáriz kun Alfonsín daŭris dum la turbulaj 1970-aj jaroj, kiam ĉi-lasta praktikis leĝon en defendo de viktimoj de la ondo de homaj-rajtoj-malobservoj.
en Argentino, dum la jardeko. Sekvante la aŭdacan kaj ĝustatempan opozicion de Alfonsín al la malprudenta Falklanda Milito en 1982, li fariĝis la ĉefrolulo ene de la UCR antaŭ la elektoj konsentitaj de la misfamigita diktaturo, en 1983. Sekurigante la nomumon en julio, Alfonsín antaŭenigis Armendáriz kiel la UCR-kandidato por Guberniestro de la Provinco de Bonaero, hejmo de 38% de argentinanoj.