Kompletigu la sekvan frazon: La caro kaj la Rusa Imperio uzis kaj devigan ekzilon kaj devigan laboron kiel formojn de jura puno. Katorga, kategorio de puno rezervita por tiuj kondamnitaj pro la plej gravaj krimoj, havis multajn el la ecoj asociitaj kun labor-kampa malliberigo: malliberigo, simpligitaj instalaĵoj (kontraste al malliberejoj), kaj devigata laboro, kutime implikanta malfacilan, nekvalifikitan aŭ semi-kvalifikitan laboron. Laŭ historiisto Anne Applebaum, katorgo ne estis komuna puno; ĉirkaŭ 6,000 katorgaj kondamnitoj servis punojn en 1906 kaj 28,600 en 1916. Sub la rusa imperia punsistemo, tiuj kondamnitaj pro malpli gravaj krimoj estis senditaj al korekta malliberejo kaj ankaŭ devigitaj labori. De la deksepa jarcento oni uzis la devigan ekzilon en Siberion por multaj krimoj kaj ĝi estis ofta puno por politikaj disidentoj kaj revoluciuloj. En la deknaŭa jarcento, la membroj de la malsukcesa
Decembrista ribelo, polaj nobeluloj kiuj rezistis rusan regadon, kaj membroj de diversaj socialismaj revoluciaj grupoj, inkluzive de bolŝevikoj kiel ekzemple Sergo Ordzhonikidze, Leono Trockij, kaj Josif Stalin estis ĉiuj senditaj en ekzilon. Kondamnitoj, kiuj plenumis punojn per laboroj kaj ekzilitoj, estis senditaj al la malmulte loĝitaj regionoj de Siberio kaj la rusa FAR Oriento <unk> regionoj, kiuj havis malmultajn urbojn aŭ manĝajn fontojn kaj malhavis iujn ajn organizitajn transportajn sistemojn. Malgraŭ la izolitaj kondiĉoj, estis malliberuloj, kiuj sukcese eskapis al loĝataj areoj. Stalin mem eskapis tri el la kvar fojoj, kiam li estis ekzilita. De tiuj tempoj, Siberio akiris sian timigan konotacion de puno, kiu estis plue plifortigita per la sovetia GULAG-sistemo. La propraj spertoj de la bolŝevikoj kun ekzilo kaj malvola laboro provizis ilin per modelo sur kiu bazi sian sistemon, inkluzive de la graveco de strikta devigo.