La franca ĉeesto en Tunizio venis kvin jardekojn post ilia okupo de najbara Alĝerio.
, la tempo kiam la francoj estis ankoraŭ nespertaj kaj malhavis la scion pri kiel evoluigi kolonion. Ambaŭ tiuj landoj estis posedaĵoj de la Otomana Imperio dum tri jarcentoj, tamen ĉiu antaŭ longe atingis politikan aŭtonomion de la sultano en Istanbulo. Antaŭ la alveno de la francoj, Tunizio komencis procezon de modernaj reformoj, sed financaj malfacilaĵoj kreskis ĝis la instalado de komisiono de eŭropaj kreditoroj. Post ilia okupo, la franca registaro transprenis la internaciajn devontigojn de Tunizio. Gravaj evoluoj kaj plibonigoj estis entreprenitaj de la francoj en pluraj kampoj, inkluzive de transporto kaj infrastrukturo, industrio, la financa sistemo, publika sano, kaj administracio. Tamen la francaj entreprenoj kaj ĝiaj civitanoj estis favorataj, ne laŭ la plaĉo de la tunizanoj. Ilia antaŭekzistanta nacia sento estis frue esprimita per parolado kaj en presaĵo; politika organizo sekvis. La sendependecmovado jam estis aktiva antaŭ la Unua Mondmilito, kaj daŭre akiris forton kontraŭ miksita franca opozicio. Ĝia fina celo estis atingita en 1956.