Kiel promesite al la rusaj popoloj en oktobro 1917, la bolŝevikoj forlasis la partoprenon de Rusio en la Granda Milito la 3an de marto 1918. Tiun saman jaron, la bolŝevikoj plifirmigis la registaran potencon per elpeligo de la menshevikoj, la Socialrevoluciuloj kaj la Maldekstraj Socialrevoluciuloj el la sovetioj. La bolŝevika registaro tiam establis la Ĉekaron (Tute-Rusa Speciala Komisiono) sekreta polico por elimini kontraŭ-bolŝevikan opozicion en la lando. Komence, ekzistis forta opozicio al la bolŝevika reĝimo ĉar ili ne solvis la manĝajn mankojn kaj materialan malriĉecon de la rusaj popoloj kiel promesite en oktobro 1917. El tiu socia malkontento, la Ĉeko raportis 118 ribelojn, inkluzive de la Kronŝtata ribelo
(7<unk>17 marto 1921) kontraŭ la ekonomia ŝparado de la Milita Komunismo trudita de la bolŝevikoj. La ĉefaj malhelpoj al rusa ekonomia evoluo kaj modernigo estis granda materia malriĉeco kaj la manko de moderna teknologio, kondiĉoj kiujn ortodoksa Marksismo konsideris malavantaĝaj por komunista revolucio. Agrikultura Rusio estis sufiĉe evoluinta por establi kapitalismon, sed ĝi estis nesufiĉe evoluinta por establi socialismon. Por la bolŝevika Rusio, la periodo 1921-1924 havis la samtempan okazon de ekonomia resaniĝo, malsatkatastrofo (1921-1922) kaj financa krizo (1924). Antaŭ 1924, konsiderinda ekonomia progreso estis atingita kaj antaŭ 1926 la bolŝevika registaro atingis ekonomiajn produktadajn nivelojn egalajn al la produktadaj niveloj de Rusio en 1913.