Kompletigu la sekvan frazon: En 1902, Spalding, kiu tiutempe renovigis la liston por fanfaroni pri tio, kio baldaŭ estus unu el la plej bonaj teamoj de la frua jarcento, vendis la klubon al Jim Hart. La franĉizo estis moknomita la Idoj de la "Chicago Daily News" en 1902, kvankam ne oficiale iĝante la Idoj de Ĉikago ĝis la 1907 sezono. Dum tiu periodo, kiu fariĝis konata kiel la morto-pilka epoko de basbalo, Cub-interkampanistoj Joe Tinker, Johnny Evers, kaj Frank Chance fariĝis famaj kiel duobla kombinaĵo de la poemo de Franklin P. Adams "Baseball's Sad Lexicon". La poemo unue aperis en la eldono de la "New York Evening Mail" la 18-an de julio 1910. Mordecai "Tri-fingro" Brown, Jack Taylor, Ed Reulbach, Jack Pfiester, kaj Orval Overall estis pluraj ŝlosilaj ĵetantoj por la Cubs dum tiu periodo. Kun Ŝanco funkcianta kiel ludanto-manaĝero de 1905 ĝis 1912, la Idoj gajnis kvar flagojn kaj du Mondajn Seriojn dum kvinjara periodo. Kvankam ili falis al la "Hitless Wonders" White Sox en la 1906-datita Monda Serio, la Idoj registris rekordan 116 venkojn kaj la plej bonan venkan procenton (.763) en la historio de la Grandaj Ligo. Kun plejparte la sama nomlisto, Ĉikago gajnis malantaŭ-al-malan mondan serion ĉampionecoj en 1907 kaj 1908, iĝante la unua Granda Ligo klubo por ludi tri fojojn en la Aŭtuno Klasika kaj la unua por gajni ĝin dufoje. Tamen, la Idoj ne venkus en alia Mondĉampioneco ĝis
2016; tio restas la plej longa ĉampioneca sekeco en nordamerikaj profesiaj sportoj.