Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - La "Regia Marina" kaj la Reĝa Mararmeo okupiĝis pri du-kaj-duonjara lukto por kontrolo de Mediteraneo. La ĉefa celo de la "Regia Marina" estis subteni la fortojn de la Akso en Nordafriko obstrukcante la provizan vojon al Aleksandrio kaj fortranĉante provizojn al Malto. La plej grava fortostreĉo de la Reĝa Mararmeo estis konservi provizon al la militfortoj kaj homoj de Malto, kaj sekundare malhelpi konvojn al Nordafriko. La unua grava ago okazis la 11an de novembro 1940 kiam la brita aviadilŝipo lanĉis du ondojn de torped-bombistoj Swordfish en surpriza atako kontraŭ la itala floto albordiĝinta ĉe la mararmea bazo de Taranto. La atako estis nerimarkita, kaj tri batalŝipoj estis mallevitaj. Alia grava malvenko estis kaŭzita al la "Regia Marina" ĉe Kabo Matapan
, kie la Reĝa Mararmeo kaj la Reĝa Aŭstralia Mararmeo kaptis kaj detruis tri pezajn krozŝipojn (, kaj; ĉiuj de la sama klaso) kaj du S en nokta embusko, kun la perdo de pli ol 2,300 maristoj. La aliancanoj havis Ultra-interkaptilojn, kiuj malkovris la italajn movadojn, kaj radarojn, kiuj ebligis al ili lokalizi la ŝipojn kaj ampleksi siajn armilojn de malproksime kaj nokte. La pli bonaj aeraj sciigaj kapabloj de la Fleet Air Arm de la Reĝa Mararmeo kaj ilia proksima kunlaboro kun surfacaj unuoj estis aliaj gravaj kialoj de la itala fiasko.