Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Dragomirov eniris la Gardan infanterion en 1849, iĝante dua leŭtenanto en 1852 kaj leŭtenanto en 1854. En ĉi-lasta jaro li estis elektita por studi en la Akademio de Nikolao (staba kolegio), kaj ĉi tie li distingiĝis tiel multe, ke li ricevis oran medalon, honoron, kiu, laŭdire, estis aljuĝita al studento de la akademio nur dufoje en la 19-a jarcento. En 1856, Dragomirov estis promociita al stabo-kapitano kaj en 1858 al plena kapitano, estante sendita en ĉi-lasta jaro por studi la armeajn metodojn en modo en aliaj landoj. Li vizitis Francion, Anglion, kaj Belgion, kaj skribis volumenajn raportojn pri la instruaj kaj manovraj tendaroj de tiuj landoj ĉe Châlons, Aldershot, kaj Beverloo. En 1859, li estis ligita al la ĉefsidejo de la reĝo de Sardio Victor Emmanuel II dum la kampanjo de Magenta kaj Solferino, kaj tuj post lia reveno al Rusio li estis sendita al la Nikola Akademio kiel profesoro pri taktiko. Dragomirov ludis ĉefan rolon en la reorganizado de la eduka sistemo de la armeo, kaj ankaŭ funkciis kiel instrukciisto al pluraj princoj de la imperia familio. Ĉi tiun postenon li tenis ĝis 1863, kiam, kiel subkolonelo, li partoprenis en la subpremado de la pola ribelo de 1863-1864
, revenante al Sankt-Peterburgo en ĉi-lasta jaro kiel kolonelo kaj ĉefo de kunlaborantaro al unu el la Garddivizioj. Dum la Austro-Prusia Milito de 1866, Dragomirov estis ligita al la ĉefsidejo de la Dua Prusa armeo. Li ĉeestis ĉe la bataloj sur la supra Elbo kaj ĉe Königgrätz, kaj liaj komentoj pri la operacioj, kiujn li vidis, estas de la plej granda valoro por la studento de taktiko kaj de la milito de 1866.