Rigardu la malsupran trairejon kaj poste respondu la demandon poste en la sama lingvo kiel la trairejo:  Transiro: Hyperemesis gravidarum (HG) estas graveda komplikaĵo karakterizita de severa naŭzo, vomado, pezo-perdo, kaj eventuale senakvigo. Ankaŭ senkonsciiĝo povas okazi. Ĝi estas konsiderata pli severa ol matena naŭzo. La simptomoj ofte pliboniĝas post la 20-a semajno de gravedeco, sed povas daŭri dum la tuta gravedeco. La precizaj kialoj de hiperemesis gravidarum estas nekonataj. Riskaj faktoroj inkludas la unuan gravedecon, plurgeedzecon, obezecon, antaŭan aŭ familian historion de HG, trofoblastajn malsanojn, kaj historion de manĝaj malsanoj. Diagnozo estas kutime farita surbaze de la observitaj signoj kaj simptomoj. HG estis teknike difinita kiel pli ol tri epizodoj de vomado je tago tia, ke peza perdo de 5% aŭ tri kilogramoj okazis kaj ketonoj ĉeestas en la urino. Aliaj eblaj kaŭzoj de la simptomoj devas esti ekskluditaj, inkluzive de urina infekto kaj tro aktiva tiroido. Rekomendoj povas inkluzivi elektrolit-anstataŭigajn trinkaĵojn, tiaminon, kaj dieton kun pli da proteino. Kelkaj virinoj bezonas intravejnan fluidaĵon. Koncerne medikamentojn, piridoksino aŭ metoklopramido estas preferataj. Prochlorperazine, dimenhydrinate, aŭ ondansetron povas esti uzita se tiuj ne estas efikaj. Hospitaligo povas esti necesa. Psikoterapio povas plibonigi rezultojn. Kvankam vomado dum gravedeco estis priskribita jam en 2000 a.K., la unua klara medicina priskribo de HG estis en 1852 de Antoine Dubois. HG estas taksita influi 0, 3 <unk> 2, 0% de gravedaj virinoj. Kvankam antaŭe konata kiel ofta mortokaŭzo en gravedeco, kun taŭga traktado tio nun estas tre malofta. Tiuj, kiuj suferas, havas pli malaltan riskon de aborto sed pli altan riskon de antaŭtempa naskiĝo. Kelkaj gravedaj virinoj elektas aborti pro HG-simptomoj.  Demando: Kiel oni faras diagnozon?
observitaj signoj kaj simptomoj