La leĝecoj de milito foje estis akuzitaj de enhavo de favorismo direkte al la venkintoj ("Victor's justeco"), ĉar kelkaj konfliktoj ne estis regitaj kiel militkrimoj. Kelkaj ekzemploj inkluzivas la detruon de la aliancanoj de aksaj urboj dum la Dua Mondmilito, kiel ekzemple la fajrobombado de Dresdeno, la "Operation Meetinghouse" atako sur Tokio (la plej detrua ununura bombado atako en historio), kaj la atombombadoj de Hiroŝimo kaj Nagasako. Koncerne la strategian bombadon dum la Dua Mondmilito, ne ekzistis internacia traktato aŭ instrumento protektanta civilan loĝantaron specife kontraŭ atako de aviadiloj, tial la aeratakoj kontraŭ civiluloj ne estis oficiale militkrimoj. La aliancanoj en la provoj de Nurenbergo kaj Tokio neniam persekutis la germanojn, inkluzive de la ĉefkomandanto de la Luftwaffe Hermann Göring, pro la bombadoj de Varsovio
, Roterdamo, kaj britaj urboj dum la Fulmmilito same kiel la nediferencaj atakoj sur Aliancitaj urboj per V-1 flugantaj bomboj kaj V-2 raketoj, nek la japanoj por la aeratakoj sur homplenaj ĉinaj urboj. Kvankam ne ekzistas traktatoj specifaj por aermilitado, Protokolo 1, Artikolo 51 de la Ĝenevaj Konvencioj eksplicite malpermesas la bombadon de urboj kie la civila loĝantaro povus esti koncentrita sendepende de iu metodo. (vidu Aeran bombadon kaj internacian juron).