Skribu daŭrigon por ĉi tiu paragrafo - Kleopatro kaj ŝia pli juna frato Ptolemeo la 13-a aliĝis al la trono kiel ko-regantoj, sed rezulto inter ili kondukis al malferma civita milito. Kleopatro fuĝis nelonge al romia Sirio en 48 a.K., sed revenis poste tiun jaron kun armeo por alfronti Ptolemeo la 13-a. Kiel romia klientŝtato, la romia ŝtatisto Pompejo la Granda planis Ptolemaian Egiptujon kiel rifuĝejon post kiam li perdis la 48 a.K. Batalo de Pharsalus en Grekio kontraŭ sia rivalo Julio Cezaro en la Civita Milito de Cezaro. Tamen, Ptolemeo la 13-a mortigis Pompejon ĉe Pelousion kaj sendis sian detranĉitan kapon al Cezaro, dum ĉi-lasta okupis Aleksandrion por persekuti Pompejon. Uzante sian aŭtoritaton kiel konsulo de la Romia Respubliko, Cezaro provis repacigi Ptolemeo la 13-a kun Kleopatro. Tamen, la ĉefa konsilisto de Ptolemeo la 13-a, Potheinos, rigardis la kondiĉojn de Cezaro kiel favoran al Kleopatro. Do liaj trupoj, gviditaj unue de Aĥilo kaj poste de Ganimedo sub Arsinoeo la 4-a (la pli juna fratino de Kleopatro), sieĝis kaj Cezaro kaj Kleopatro ĉe la palaco
Ĉu vi ne scias? Plifortikigoj ĉesigis la sieĝon frue en 47 a.K. kaj Ptolemeo la 13-a mortis baldaŭ poste en la Batalo de Nilo. Arsinoe la 4-a estis poste ekzilita al Efeso kaj Cezaro, nun elektita diktatoro, deklaris Kleopatron kaj ŝian pli junan fraton Ptolemeo la 14-a kiel ko-regantoj de Egiptujo. Tamen, Cezaro konservis privatan amaferon kun Kleopatro kiu naskis filon, Cezarion (pli posta Ptolemeo la 15-a), antaŭ ol li foriris el Aleksandrio al Romo.