La vojo al sendependeco por la blankaj kolonioj de la Brita Imperio komenciĝis kun la 1839-a Raporto de Durham, kiu proponis unuigon kaj aŭtonomion por Supra kaj Malsupra Kanado, kiel solvo al politika agitado, kiu eksplodis en armitaj ribeloj en 1837. Ĉi tio komenciĝis kun la aprobo de la Ago de Unio en 1840, kiu kreis la Province of Canada (Provinco de Kanado). Respondeca registaro unue estis koncedita al Nov-Skotio en 1848, kaj baldaŭ estis etendita al la aliaj britaj nordamerikaj kolonioj. Kun la aprobo de la Brita Leĝo de Nordameriko, 1867 de la Brita Parlamento, Supra kaj Malsupra Kanado, Nov-Brunsviko kaj Nov-Skotio estis formitaj en Kanadon, konfederacio ĝuanta plenan aŭtonomion kun la escepto de internaciaj rilatoj. Aŭstralio kaj Nov-Zelando atingis nivelojn de aŭtonomio post 1900, kun la aŭstraliaj kolonioj en Pasko en 1918.
Irlando estus doninta al ĝi malpli da aŭtonomio ene de Britio ol la kanadaj provincoj ricevis ene de sia propra federacio.