En antikva Romo, dum memmortigo estis komence permesita, ĝi poste estis rigardita kiel krimo kontraŭ la ŝtato pro ĝiaj ekonomiaj kostoj. Aristotelo kondamnis ĉiujn formojn de memmortigo dum Platono estis ambivalenta. En Romo iuj kialoj de memmortigo inkludis libervolan morton en gladiatoro, kulpo super murdo, por savi la vivon de alia, kiel rezulto de funebro, de esti hontigita, kaj kiel fuĝo de perforteblaj situacioj kiel fizika sufero, malvenko, aŭ krima konduto.
ekonomiaj kostoj