General Electric estis pioniro de la koncepto, sed estis devontigita evoluigi la motoron por la C-5 Galaxy kaj ne eniris la komercan merkaton ĝis poste. Pratt & Whitney ankaŭ laboris pri la sama principo kaj, fine de 1966, Boeing, Pan Am kaj Pratt & Whitney konsentis evoluigi novan motoron, nomitan JT9D por funkciigi la 747. La projekto estis dizajnita kun nova metodaro nomita faŭlta arbo analizo, kiu permesis la efikojn de la fiasko de ununura parto por esti studita por determini ĝiajn aliajn sistemojn. Por trakti zorgojn pri sekureco kaj aldonebleco, la ĉefa struktura dezajno de la motoro estis kapabla liveri duoble la potencon de la pli fruaj turboĝetoj konsumante unu-trionon malpli da fuelo. La nomo de la projekto estis donita al la nova aviadilo kiam ĝi komencis funkcii komplete kompare al la antaŭa projekto de la 747 kiam ĝi estis konstruita. La nomo estis donita de la nova firmao kiam ĝi komencis disvolvi la konstruajn aparatojn por funkci
permesi al ĝi funkciigi de ekzistantaj flughavenoj