Voltooi de volgende zin: Na de dood van Yazid en zijn oudste zoon en opvolger, Mu'awiya II, in 683 en 684, stortte de heerschappij van de Omajjaden in het kalifaat in. De meeste provincies en militaire districten van Syrië, de hoofdstad van de Omeyya's, erkenden de anti-Omeyya's Abd Allah ibn al-Zubayr van Mekka als kalief. De Banu Kalb, oude tribale bondgenoten van de Sufyaniden (de lijn van de Omajjaden stamt af van Yazid's vader, oprichter van het Omajjadische kalifaat Mu'awiya I) onder wie ze bevoorrechte posities bekleedden in het kalifaatshof, verzamelden de Omajjadische loyalistische stammen in Syrië om de vervanger van Mu'awiya II aan te wijzen. Tijdens de wederkerige beschuldigingen in Damascus tussen aanhangers en tegenstanders van de Umayyaden arresteerde de gouverneur Dahhak ibn Qays al-Fihri, die Ibn al-Zubayr steunde, Yazid's neef Walid ibn Utba ibn Abi Sufyan, maar hij werd bevrijd door Abd Allah, zijn broer Khalid en hun Kalbitische steun. De leider van de Kalb, Ibn Bahdal, was een neef van Yazid en benoemde Khalid en Abd Allah als zijn kandidaten voor het kalifaat. Hij werd door de andere loyalistische stamleden tegengewerkt vanwege de jonge leeftijd van Khalid en Abd Allah. In plaats daarvan werd een verre Umayyad-verwant, Marwan ibn al-Hakam, benoemd en leidde de Umayyad-oorlogsinspanningen tegen de pro-Zubayrid-stammen in Syrië, waarbij hij hun leider Dahhak versloeg bij de
Slag bij Marj Rahit in 684.