De Cooper T81 was behoorlijk succesvol gebleken toen hij voor het eerst verscheen in 1966, maar tegen het midden van 1967 was hij achter de nieuwere auto's van de toonaangevende teams gestaan. De nieuwe T86-auto werd gebouwd voor Cooper's hoofdcoureur Jochen Rindt om te gebruiken, te beginnen met de Britse Grand Prix, een smalere, lagere en lichtere auto vervaardigd van Elektron-legeringen met een hobbel rond de versnellingsknop om de bestuurder meer ruimte te geven tijdens het overschakelen, een functie die tot in de jaren zeventig een veelvoorkomend gezicht werd op eenpersoonswagens. Het nieuwe chassis was ongeveer 112 pond lichter dan de T81, maar was nog steeds overgewicht vanwege de Maserati V12, een motor waarvan de eerste incarnatie ongeveer tien jaar eerder in de Formule 1 in 2,5-liter vorm had gereden. Het bleek dat de auto de neiging had om licht te krijgen aan de voorzijde bij hoge snelheden, maar voor de Italiaanse Grand Prix
Dit werd opgelost door de montage van een kleine spoiler op de neus, een ander innovatief kenmerk. Jacky Ickx reed de auto in Watkins Glen, en voormalig Grand Prix winnaar Ludovico Scarfiotti gaf de auto zijn laatste rit voor het werksteam in de eerste race van 1968.