Kort na de Sovjet-interventie in Afghanistan riep de militaire leider generaal Muhammad Zia-ul-Haq een vergadering bijeen van hoge militaire leden en technocraten van zijn militaire regering. Tijdens deze bijeenkomst vroeg generaal Zia-ul-Haq aan de stafchef van het leger generaal Khalid Mahmud Arif (veteraan van de oorlogen van 1965 en 1971) en de voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, admiraal Muhammad Shariff (die tijdens de bevrijdingsoorlog van Bangladesh in 1971 door India tot krijgsgevangene werd gemaakt) om een gespecialiseerd civiel-militair team te leiden om een geo-strategie te formuleren om de Sovjet-agressie tegen te gaan. Tijdens deze bijeenkomst pleitte de toenmalige directeur-generaal van de "ISI", luitenant-generaal Akhtar Abdur Rahman, voor een idee van een geheime operatie in Afghanistan door de islamitische extremist te bewapenen, en werd luidkeels gehoord te zeggen: "Kabul moet branden! Kabul moet branden!" Wat Pakistan betreft, was de Sovjet-oorlog met de islamitische mujaheddin een volledige wraak in vergelding voor de langdurige steun van de Sovjet-Unie aan de regionale rivaal, India, met name tijdens de oorlog van 1971, die leidde tot het verlies van
van Oost-Pakistan.