Samenvatting van het artikel:  Mercurius krijgt niet veel liefde. Mensen zoeken meer naar Freddie Mercury op Google dan naar de planeet Mercury. Freddie is al een kwart eeuw weg. Zelfs NASA brengt daar niet veel tijd door, waardoor het de minst onderzochte binnenste planeet in het zonnestelsel is. Maar één vraag heeft wetenschappers al lang in verwarring gebracht: Waarom is dat verdomde ding zo donker? Vergeleken met onze eigen maan, die ongeveer even groot is, reflecteert Mercurius veel minder licht. Wetenschappers van het Lawrence Livermore National Laboratory, Brown University en het Planetary Sciences Institute zeggen dat ze misschien het antwoord hebben gevonden: het is "effectief zwart geschilderd", in de woorden van Megan Bruck Syal, een postdoctoraal onderzoeker bij Lawrence Livermore. In een artikel dat maandag in het tijdschrift Nature Geoscience verscheen, beweren de onderzoekers dat door de eeuwen heen microscopische meteorieten die voortkwamen uit koolstofrijke kometen, mogelijk genoeg donkergekleurde koolstof hebben bijgedragen om de hoeveelheid gereflecteerd licht te verminderen. De stukjes lijken bij elkaar te passen: er is veel meer koolstofstofstof afgeworpen door kometen dicht bij de zon, waar Mercurius omgaat -- ongeveer 50 keer zoveel voor Mercurius als voor onze maan, zeggen de onderzoekers. En tests met behulp van een groot NASA-kanon dat is gemaakt om planetaire inslagen op kleine schaal te simuleren, lijken te tonen dat de theorie plausibel is, zeggen de auteurs. "Wij hebben aangetoond dat koolstof als een stiekem verduisteringsmiddel werkt", zei Peter Schultz, emeritus-professor geologische wetenschappen aan de Brown University. "Vanuit het oogpunt van spectrale analyse, is het als een onzichtbare verf".
Mercurius werd door miljoenen jaren van micrometeorieten "zwart geschilderd", zeggen onderzoekers. Het onderzoek kan de puzzel oplossen waarom de planeet zo donker lijkt.