Zowel de Poolse magnaten als de afgevaardigden van de adel van de lokale sejmiks zagen geen reden om te vechten toen Zweden hen gunstige concessies aanbood zonder bloedvergieten en handelsverliezen, wat zeker zou gebeuren als ze op oorlog aandrongen. Dat was in overweging van de kosten van de recente Smolensk Oorlog
tegen Rusland en de Pools-Ottomaanse Oorlog (1633-1634), in combinatie met de onrust in de zuidoostelijke provincies, waar af en toe tatarische invallen, gesteund door de Ottomanen, een aanzienlijke aanwezigheid van de Poolse troepen vereisten. Władysław, die aanzienlijke krachten op de grens en twaalf schepen op zee had weten te verzamelen, was teleurgesteld toen hij zich realiseerde dat hij nu bijna geen steun van de szlachta voor de wa had, Krzysztof Radziwiłł was een van de weinige overgebleven, hoewel Władysław bijna niets had gewonnen uit het verdrag. Niettemin werd hij uiteindelijk door zijn adviseurs overtuigd het verdrag te ondertekenen zonder veel voor zichzelf te winnen.