Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Mihelič's eerste romans "Obraz v zrcalu" (1941) en "Tiha Voda" (1942) zijn beschrijvingen van het leven in de comfortabele wereld en de aristocratische sfeer van familietradities waar een cultuur van eerlijk verdiende rijkdom, respect en trots heerst. Ze ontdekte al snel haar eigen persoonlijke kijk op de beschrijvende wereld van de literatuur, waarin ze respect met ironie, enthousiasme met afkeer, klassenbinding met pogingen om er aan te ontsnappen, enzovoort naast elkaar zet. Haar personages zijn verscheurd tussen tradities, respect, het beheersen van hun gevoelens aan de ene kant en lust en ambitie aan de andere kant, met liefde, intriges, politieke macht en rijkdom die een sleutelrol spelen. Een speciale plaats wordt gegeven aan de geëmancipeerde en onafhankelijke moderne vrouw die in opstand komt tegen de traditionele toegewijde rol van vrouwen van haar moeder en grootmoeder's generatie ten gunste van emotionele vervulling, hoewel dit niet noodzakelijkerwijs de idealisering van vrouwen betekent. Een voorbeeld hiervan is de heldin van haar roman "April" uit 1959, die zich afspeelt in de eerste maanden van de Tweede Wereldoorlog. In "Stolpnica osamelih žensk" (1969) en "Vrnite se, sinovi" (1972) ontwikkelt ze de ironie in haar beschrijvingen van personages en gebaren verder. "Tujec v Emoni" (1978) en "Cesta dveh cesarsjev" (1981) zijn historische romans over intriges in het oude Emona en een liefdesverhaal ten tijde van het Congres van Laibach
respectievelijk. Haar laatste roman "Ure mojih dni" (1985) is een memoires. Ze schreef ook romans voor jongere lezers zoals "Pridi, moj mili Ariel" (1965) en "Puhkova kresna noč" (1972).