Na de resultaten van Le Mans besloot Alpine zijn prototypeontwerp volledig te herzien en introduceerde de Alpine A210 (hoewel sommige licht gemodificeerde M65's ook deelnamen aan sommige races met de A210-badge). In de 24 uur van Le Mans in 1966
, Alpine behaalde een 1-2-3 in de energie-efficiëntie-index, met snelheden tot 270 km/u met een 1,3 liter motor. Een A210 gereden door Mauro Bianchi won de algemene classificatie van de 1966 Macau Grand Prix voor toerauto's. Rédéle gebruikte de resultaten om Renault ervan te overtuigen hem steun te geven voor de bouw van een auto gericht op de algehele overwinning in Le Mans. Gordini kreeg de opdracht om een nieuwe 3-liter V8 te bouwen die op het A210-chassis zou worden gemonteerd, hoewel deze niet klaar zou zijn voor de editie van 1967. Voor de race werd de A210 gebruikt voor de vroege test van de eerste radiale loopvlakloze band voor racen (de Michelin A1). Bij de 24 uur van Le Mans in 1967 namen het officiële Alpine-team en de satelliet Écurie Salvin-Calverson deel met zeven A210's (vijf met de 1,3-liter inline-vier motor, één met een 1,5-liter motor en één met een 1-liter motor) en een M64 (met een 1-liter motor). De 1,3 liter en de 1,5 liter A210's wonnen in hun klasse, hoewel geen van hen een indexoverwinning behaalde.