In juni 1948, kort na de oprichting van Israël en in het midden van de eerste Arabisch-Israëlische oorlog
, braken gewelddadige anti-joodse rellen uit in Oujda en Djerada, wat leidde tot de dood van 44 joden. In 1948/49, na de slachtingen, verlieten 18.000 Marokkaanse Joden het land voor Israël. Later vertraagde de Joodse uittocht uit Marokko echter tot een paar duizend per jaar. Gedurende de vroege jaren vijftig moedigden zionistische organisaties emigratie aan, met name in het armere zuiden van het land, omdat ze Marokkaanse joden als waardevolle bijdragers aan de Joodse staat zagen: