Na de invoering van de absolute monarchie in 1660 had de koning absolute macht over het leger. In oorlogsgevallen zou de koning echter regionale commandanten aanstellen. Na het einde van de Engelse Oorlogen
, werd besloten om de bevelen te houden, zelfs in vredestijd. Oorspronkelijk het Algemene Commando over Zeeland, Lolland-Falster, Møn en Bornholm, was het een van de vijf Algemene Commando's. Nadat Frederik VI echter aan de macht kwam, hield hij de controle over Zeeland. Pas na de dood van de koning in 1839 werd de controle teruggegeven aan het leger, met Erfelijke Prins Ferdinand als eerste opperhoofd. Rond 1900 werd de commandant van het 1st General Command aangewezen tot opperbevelhebber van het leger in oorlogstijd. Als zodanig nam de commandant tijdens de Eerste Wereldoorlog de controle over de veiligheidstroepen. Als onderdeel van het Verdedigingsakkoord van 1922 werden 1st en 2nd General Command samengevoegd tot het unified General Command.