Samenvatting van het artikel:  De pogingen van sommigen in de GOP om de Iraanse politiek van president Barack Obama te ondermijnen lijken zeker buitengewoon. Ten eerste nodigde de Republikeinse leiding Benjamin Netanyahu uit om het Congres toe te spreken zonder het Witte Huis te raadplegen, en hij waarschuwde terecht voor het verzachten van de lijn van het Westen ten aanzien van Iran. Nu hebben 47 senatoren een open brief geschreven aan het Iraanse regime om te adviseren dat elke deal die met Obama is afgesproken, na de presidentsverkiezingen van 2016 kan worden teruggedraaid. Het is een verbazingwekkende zet. Maar dit is niet, strikt genomen, uniek. Mensen in beide partijen hebben veel meer opmerkelijke dingen gedaan in het verleden. In 1983 probeerde senator Edward Kennedy een persoonlijk diplomatiek kanaal met de Sovjet-Unie op te zetten... om president Ronald Reagan te omzeilen. Hij werkte via gevolmachtigden en stelde voor om Moskou te bezoeken om de communistische leiders te ontmoeten en bood aan om hen te helpen hun zaak aan het Amerikaanse volk voor te leggen waarom ze de voorkeur gaven aan dialoog in plaats van confrontatie. Zoals journalist Vincent Bzdek van de Washington Post in zijn boek "The Kennedy Legacy" opmerkt, gebeurde dit vlak voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen, en sommige conservatieven hebben het geïnterpreteerd als een daad van verraad - misschien zelfs een schending van de Logan Act, die particulieren verbiedt zich te engageren in diplomatie met als doel het buitenlands beleid te veranderen. Men zou kunnen beweren dat de senator gemotiveerd was door hoge idealen: hij had een duidelijke reputatie van campagne voeren om de spanningen van de Koude Oorlog te verminderen en dacht dat Reagan de Sovjets verkeerd behandelde. Bij meerdere gelegenheden heeft Kennedy buitenlands beleid gepolitiseerd toen hij in de Senaat zat. In mijn boek over de democratische voorverkiezingen van 1980 merk ik op dat Kennedy zich verzette tegen de harde lijn van Jimmy Carter over de Sovjet-invasie van Afghanistan -- een positie die goedbedoeld, profetisch en enigszins voordelig was voor Kennedy's campagne voor de democratische nominatie. Maar het zijn niet alleen de Democraten die dat gedaan hebben. Kom naar voren, Richard Nixon. In 1968 leek de presidentsverkiezing nabij. Met de Johnson administratie op het punt...
De brief van de Republikeinse senatoren aan de Iraanse leiders lijkt buitengewoon. Maar het ondermijnen van het buitenlands beleid van een president is helemaal niet uniek, zegt Stanley. Hij zegt dat links en rechts allebei administraties hebben omzeild om met buitenlandse leiders om te gaan.