Schrijf een vervolg voor deze paragraaf - Het etnische conflict begon uit te barsten in de regio. Op 5 juni 1919 werden 600 Armeense inwoners van de dorpen rond Shusha gedood door Azerbeidzjaanse en Koerdische irregulieren. Sultanov verklaarde dat die irregulieren niet onder zijn controle stonden. In augustus 1919 werd de Nationale Raad van Karabagh gedwongen een voorlopig verdrag met de Azerbeidzjaanse regering aan te gaan, waarbij het gezag van de Azerbeidzjaanse regering werd erkend totdat de kwestie van het bergachtige deel van Karabagh op de Vredesconferentie van Parijs zou worden beslecht. Ondanks de ondertekening van de overeenkomst schond de Azerbeidzjaanse regering voortdurend de voorwaarden van het verdrag en nam nog strengere maatregelen tegen de Armeense bevolking. Gouverneur-generaal Sultanov verzamelde troepen in de regio en op 19 februari 1920 gaf hij een ultimatum aan de Armeniërs om onvoorwaardelijke eenwording met Azerbeidzjan te accepteren, en slachtte vervolgens de bevolking van verschillende Armeense dorpen, waaronder Khankendi. Een minderheid van de vertegenwoordigers van de Nationale Raad van Karabagh verzamelde zich in Shusha om de eisen van Sultanov te aanvaarden, terwijl de rest in het nabijgelegen Shushikend bijeenkwam om het ultimatum te verwerpen. De strijd culmineerde in een Armeense opstand, die door het Azerbeidzjaanse leger werd onderdrukt. Eind maart 1920 meldde een Britse journalist dat de Armeense helft van de politie de Azerbeidzjaanse helft had vermoord tijdens de traditionele feestdagen van Novruz Bayram. De Armeense verrassingsaanval werd georganiseerd en gecoördineerd door de strijdkrachten van de Republiek Armenië. Azerbeidzjaanse verontwaardiging over deze verrassingsaanval leidde uiteindelijk tot het bloedbad en de verdrijving van de hele Armeense bevolking in maart 1920
, waarbij tussen de 500 en 20.000 van de Armeense bevolking van Shusha werd gedood, en velen werden gedwongen te vluchten en de Armeense helft van de stad werd vernietigd.