Toen de opperbevelhebber van het Chileense leger, generaal Manuel Baquedano, haar daden hoorde, riep hij Morales op om hem te ontmoeten en gaf hem officieel toestemming om het uniform van een cantinière te dragen (zoals ze dat eerder zonder toestemming had gedaan) en gaf hem de rang en het loon van een sergeant ("sargento segundo", letterlijk "tweede sergeant"). Later verhuisde ze naar de 4e divisie, waarin ze diende tijdens de Tacna- en Arica-campagne. Bij de Slag bij Tacna
Op 26 mei 1880 bleef ze water leveren aan de uitgeputte mannen aan de frontlinie nadat ze zelf een lichte wond had opgelopen. Ze was een van de eerste soldaten die die avond de stad Tacna binnenkwam, en soldaten van het cavalerie-regiment Carabineros de Yungay herinnerden zich dat ze op een paard de stad in reed, haar geweer opstak toen ze voorbij kwamen en riep: "Viva Chili!". Na de slag werd ze een tijdje getroffen door een ziekte die ze had opgepikt van krijgsgevangenen die ze had verzorgd, en ze schreef een brief aan een vriend van haar in Antofagasta, in de veronderstelling dat ze op haar sterfbed lag. Niettemin zeiden latere schrijvers dat ze twee weken later aanwezig was bij de Slag van Arica en de massale moord op gevangen Peruanen beval, een verslag dat ook is gegraveerd op een Peruaans gedenkteken voor de doden. In januari 1881 vocht ze in de Slag bij Chorillos en de Slag bij Miraflores en was ze een van de Chileanen die Lima binnenkwamen nadat de stad was veroverd.