Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Van 1806 tot 1811 nam Langeron deel aan de Russisch-Turkse Oorlog (1806<unk>1812) en diende in het leger van Moldavië tegen de Ottomanen. Hij vocht bij Giurgiu, Silistra, Frasin, Derekoy en Ruse, waarvoor hij werd gepromoveerd tot generaal van de infanterie. In 1812 kreeg Langeron het bevel over een korps in het leger van de Donau, waarmee hij vocht bij Brest-Litovsk en op de Berezina. In 1813 kreeg Langeron de leiding over de blokkade van Thorn, en later dat jaar gaf hij bevel over een korps bij Koenigswarte, Bautzen, Siebeneichen, Lowenberg, Katzbach en Leipzig. Het volgende jaar nam hij deel aan de Franse veldtocht, waarbij hij vocht in de veldslagen van Soissons, Craonne, Laon, Rheims
La Fère-Champenoise en Parijs. Eind 1814 kreeg Langeron het bevel over het 4e en 6e Korps in Wolhynia. Tijdens de Honderd Dagen marcheerden hij en zijn troepen naar Frankrijk, maar ze hadden het midden van Duitsland pas bereikt toen Napoleon werd verslagen bij Waterloo.