Murshid was een van de twee vrouwen die in 1954 op een United Front-ticket rechtstreeks werd verkozen tot de Provinciale Wetgevende Vergadering van Oost-Bengalen. Als geaccrediteerde afgevaardigde van de Mujibnagar regering in ballingschap zocht ze de erkenning van Bangladesh van de Indiase regering, in wezen om steun te verwerven voor de bevrijdingsoorlog van Bangladesh.
Ik weet het. Dat bracht de Pakistaanse militaire junta ertoe haar in haar afwezigheid te veroordelen tot veertien jaar strenge gevangenisstraf. In het onafhankelijke Bangladesh werd ze in 1972 aangesteld als staatsminister voor gezondheid en sociaal welzijn in het kabinet van Sheikh Mujibur Rahman. Ze werd in 1973 verkozen tot het eerste parlement van het land. Ze verliet de politiek na de moord op Sheikh Mujibur Rahman en de gevangenismoorden op vier belangrijke kabinetsministers, waaronder Tajuddin Ahmed, premier van Bangladesh in ballingschap, en Syed Nazrul Islam, voormalig waarnemend president van Bangladesh, in ballingschap in 1975.