Hij stond voor de Labour Party in de veilige Conservatieve zetel van East Fife in de algemene verkiezingen van 1970, verliezen aan de zittende MP Sir John Gilmour. Hij werd parlementslid voor Stirling en Falkirk bij een bijverkiezing in september 1971, na de dood van Malcolm MacPherson. Zijn zetel werd omgedoopt tot Stirling, Falkirk en Grangemouth voor de algemene verkiezingen in februari 1974; ondanks schommelingen naar de Schotse nationalisten, behield hij de zetel in februari en oktober 1974, maar met een veel verminderde meerderheid. Harold Wilson benoemde hem tot onderminister van Buitenlandse Zaken voor Schotland met verantwoordelijkheid voor devolutie en binnenlandse zaken, die positie behouden onder Jim Callaghan als de Labour-regering voerde met een voorstel voor Schotse devolutie. Het uiteindelijke referendum in maart 1979
De Commissie heeft de amendementen van het Parlement niet met een voldoende meerderheid aangenomen. De Labour-regering viel bij de daaropvolgende algemene verkiezingen van 1979, hoewel Ewing zijn zetel behield met een aanzienlijk grotere meerderheid. In 1981 werd hij woordvoerder voor de Schotse industrie. Hij werd derde in de stemming voor de voorzitter van de parlementaire Labour Party in november 1981. Zijn zetel werd opnieuw getrokken bij de algemene verkiezingen van 1983, en hij werd teruggekeerd voor de opvolger zetel van Falkirk East, en hij werd woordvoerder voor handel en industrie onder Neil Kinnock. Hij werd herkozen in 1987 en trad terug uit zijn voorste positie. Hij was een gezamenlijke voorzitter met David Steel van de Schotse Grondwettelijke Conventie die in 1989 werd opgericht om te plannen voor de devolutie van Schotland die was gepland als Labour de algemene verkiezingen van 1992 zou winnen. Labour verloor de verkiezingen en de plannen werden opgeschort. Ewing trok zich bij de algemene verkiezingen van 1992 terug uit het Lagerhuis.