Samenvatting van het artikel:  Australië: ze hebben het weer gedaan. Dat zijn nu vijf Wereldbekers, hun aura verspreid over vijf verschillende continenten: Azië (1987), Europa (1999), Afrika (2003), Noord-Amerika (2007) en Australasië (2015). Als ze ooit het toernooi in Antarctica organiseren, kan de rest van de wereld zich net zo goed de vliegtickets sparen. Hun verhaal is een opmerkelijk verhaal van snelle, meedogenloze vernieuwing en van het geloof dat inherent is aan Australisch cricket dat hun natuurlijke positie daarboven is, niet hier beneden. Om hen tegen Nieuw-Zeeland te zien was om te zien hoe verwachting hoop verslaat. Australië's zelfvertrouwen kan niet zomaar worden overgeplant in andere cricketculturen. Maar hun weigering om falende systemen te tolereren, wel. Michael Clarke was de indrukwekkende leider van Australië's even indrukwekkende wereldbeker triomf. Geen team kon de Australiërs tegenhouden om weer een WK te winnen, deze keer op eigen bodem. Minder dan twee jaar geleden lachte iedereen lekker bij Homeworkgate en David Warner. Australië verloor 4-0 in India, Warner ging voor Joe Root, en Mickey Arthur werd twee weken voor de Ashes naar de weide gestuurd. Terwijl Engeland die zomer een vleiende 3-0 overwinning behaalde... en zich ervan overtuigde dat alles goed was met de wereld... bedankte de nieuwe coach van Australië, Darren Lehmann God voor een schema... dat zijn ploeg een kans zou geven om onmiddellijk wraak te nemen. De rest is geschiedenis. Australië's nadirs zijn net zo laag als ieder ander's, ze duren alleen minder lang. Het is ondenkbaar dat zij, zoals Engeland dat momenteel doet, een periode van mislukking zouden tolereren die veel verder reikt dan de woordenboekdefinitie van "transitie". Daarom verdient hun laatste WK-overwinning een bewonderend knikje. Australië weet over het algemeen wanneer en hoe de piek te bereiken is. Maar hun gedrag tijdens de finale van zondag betekent dat deze bewondering maar tot zover strekt. Niet voor het eerst werden we herinnerd aan een merkwaardige tegenstrijdigheid in het hart van het Australische cricket: terwijl ze altijd al boeiend goede verliezers zijn geweest (in feite beter dan de meesten), zijn ze ook diep...
Australië heeft de Cricket World Cup opgeheven na het verslaan van Nieuw-Zeeland in de finale. Het team van Michael Clarke heeft een geweldige comeback gemaakt. Engeland kan veel leren van Steve Smith. Maar Australië's gedrag in de overwinning is niet te vieren. Brad Haddin en David Warner zijn de hoofdschuldigen in het sleden van tegenstanders.