Het aantal clubs met betaalde contracten steeg, en zowel het bestuur als het spel werden geprofessionaliseerd. In 1910 werd voor het eerst een landelijk toernooi met meer dan twee nationale teams gehouden, hoewel het informeel was en niet officieel werd erkend door CONMEBOL. De drie wedstrijden van de Copa Centenario Revolución de Mayo, tussen gastland Argentinië, Chili en Uruguay, werden gespeeld in mei en juni. Argentinië was de ongeslagen winnaar. Dit toernooi wordt ook beschouwd als de eerste Copa América, of zijn directe voorloper. De officiële eerste editie
De Copa América, toen nog Campeonato Sudamericano de Fútbol genoemd, werd in 1916 door Argentinië georganiseerd ter herdenking van de honderdste verjaardag van de Argentijnse Onafhankelijkheidsoorlog (1810-1818). Vier landen namen deel, waarbij Brazilië naast de vorige deelnemers werd uitgenodigd. Uruguay won twee wedstrijden en werd de eerste Zuid-Amerikaanse kampioen. De toen 19-jarige Isabelino Gradín was de beste speler van Uruguay en de topscorer van het toernooi, met drie doelpunten. Een dag na de grote overwinning van Uruguay in Chili, eiste de Chileense voetbalbond omkering van de resultaten, op grond van het feit dat twee Afrikanen in het Uruguayaanse team waren. Gradín, die in die wedstrijd twee keer had gescoord, was er een, want zijn overgrootouders waren slaven uit Lesotho geweest. Het protest van Chili werd uiteindelijk afgewezen en Uruguay werd de winnaar verklaard. Het Uruguayaanse team won zes van de eerste tien edities, verloor de finale één keer en stond twee keer tegenover protesten van Chili.