Communisten onder leiding van Nur Muhammad Taraki grepen de macht in Afghanistan
Op 27 april 1978. Het nieuwe regime - dat verdeeld was tussen de extremistische Khalq-fractie van Taraki en de meer gematigde Parcham - ondertekende in december van dat jaar een vriendschapsverdrag met de Sovjet-Unie. Taraki's inspanningen om het seculiere onderwijs te verbeteren en het land te herverdelen, gingen gepaard met massale executies (waaronder van veel conservatieve religieuze leiders) en politieke onderdrukking zonder precedent in de Afghaanse geschiedenis, waardoor een opstand van de mujahideen rebellen ontstond. Na een algemene opstand in april 1979 werd Taraki in september afgezet door Khalq-rival Hafizullah Amin. Amin werd door buitenlandse waarnemers beschouwd als een "brutale psychopaat"; zelfs de Sovjets waren gealarmeerd door de wreedheid van de Afghaanse communisten en vermoedden Amin een agent van de Amerikaanse Central Intelligence Agency (CIA) te zijn, hoewel dat niet het geval was. Tegen december verloor de regering van Amin de controle over een groot deel van het land, waardoor de Sovjet-Unie Afghanistan binnenviel, Amin executeerde en Parcham-leider Babrak Karmal als president installeerde.