De meeste mensen verwachtten dat Abdul Hamid II liberale ideeën zou hebben, en sommige conservatieven waren geneigd hem met achterdocht te beschouwen als een gevaarlijke hervormer. Ondanks het feit dat hij als kroonprins met de reformistische Jonge Ottomanen samenwerkte en als liberaal leider verscheen, werd hij onmiddellijk na het innemen van de troon steeds conservatiever. In een proces dat bekend staat als "İstibdad", slaagde Abdul Hamid erin zijn ministers te reduceren tot de positie van secretarissen, en hij concentreerde een groot deel van het bestuur van het Rijk in zijn eigen handen in Yıldız Palace. Default in de openbare middelen, een lege schatkist, de opstand van 1875 in Bosnië en Herzegovina, de oorlog met Servië en Montenegro
, het resultaat van de oorlog van 93 en het gevoel dat door heel Europa werd gewekt door de regering van Abdul Hamid bij het uitroeien van de Bulgaarse opstand, droegen allemaal bij aan zijn bezorgdheid voor het uitvoeren van belangrijke veranderingen.