Ross beschreef de Clifford landgoederen, gecentreerd op Cumberland, Westmorland, Durham en Yorkshire, als "waardevol en strategisch belangrijk in het onrustige noorden". De 9e baron was echter nooit zo rijk geweest als sommige van de naburige families, zoals de Darcys. Zijn attainder van 1461 belette zijn zoon te erven, maar in 1470 werd koning Edward van de troon gedwongen en in ballingschap, en Hendrik VI werd terug op de troon gezet. De graaf van Warwick, nu verbonden met het Huis van Lancaster tegen Edward, was verantwoordelijk voor de regering, en zijn broer, John, markies Montagu, kreeg de voogdij van Henry Clifford tijdens zijn minderheid. Summerson stelt dat dit een kans was voor Clifford om zijn erfenis terug te krijgen. Er was echter waarschijnlijk onvoldoende tijd om zijn claim aan te vechten, aangezien beide Nevilles werden gedood in de Slag bij Barnet
op 14 april van het volgende jaar. De overwinning van Eduard IV bij Barnet, en een paar weken later in de Slag bij Tewkesbury, vernietigde de overblijfselen van het verzet van de Lancastriërs en bracht Eduard terug op de troon. Ondanks Cliffords Lancasterse connecties lijkt hij op dat moment nooit in gevaar te zijn geweest, want op 16 maart 1472 verleende Edward hem een koninklijke gratie. Dit ondanks een poging van Cliffords broer Thomas om een pro-Lancastrian opstand in Hartlepool op te richten. Henry Clifford mocht naar behoren de landgoederen van zijn grootvader aan moederskant, Henry Bromflete, Lord Vescy, die in 1469 was overleden, erven, maar nog niet zijn Clifford-erfgoed. Bovendien, omdat zijn moeder nog leefde, bleef een derde van zijn erfenis - haar bruidsschat - tot haar dood in 1493 buiten zijn controle.