In 1990 ging hij fulltime rijden voor het Crypton-team, en eindigde als 16e in punten met een beste finish van vierde op zijn thuisbaan in Monza, zijn enige punt-scoring finish van het seizoen. In 1991 tekende Barbazza voor de derde ronde van het kampioenschap bij het in moeilijkheden verkerende AGS Formule 1-team, ter vervanging van Stefan Johansson. Barbazza slaagde er niet in zich te kwalificeren voor alle twaalf races die hij met het team probeerde en het team werd gesloten nadat zowel Barbazza als zijn teamgenoot Olivier Grouillard er niet in slaagden zich voor te kwalificeren voor de Spaanse Grand Prix van 1991. Voor het seizoen 1992 keerde Barbazza weer terug naar het Arciero team in CART. Maar na een respectabele prestatie in twee jaar oude uitrusting voor de eerste drie races van het seizoen, vernielde hij zijn Lola uit 1990 tijdens de training voor de Indianapolis 500 van 1992.
en kon zich niet kwalificeren. Het zou zijn laatste optreden in CART zijn. In 1993 keerde Barbazza terug naar de Formule 1 met het Minardi-team en scoorde twee keer punten in zijn eerste vier races. Barbazza werd echter na acht races vervangen door Pierluigi Martini. In 1995, tijdens het racen met een Ferrari 333SP sportprototype op het Road Atlanta circuit, raakte hij betrokken bij een ernstig ongeval met Jeremy Dale, wat resulteerde in zware hoofd- en borstletsels die hem in kritieke toestand lieten, in coma en op kunstmatige ademhaling. Hoewel hij volledig herstelde, ging hij niet meer racen. In plaats daarvan startte hij een go-kart circuit in Monza en begon hij crash barrières te ontwerpen.