Vervolgens, tijdens de veldtochten van de Eerste Wereldoorlog, was Lecca een kapitein van de munitiedepartement in de 22e divisie, die zich met de rest van het leger terugtrok in West-Moldavië. Ook in die periode werd een revue van zijn werk, "Dandanaua" ("De Mislukking") opgevoerd door Maximilian in het door de Duitsers bezette Boekarest.
Het werd geannuleerd na berichten dat het de bezetters belachelijk maakte. Tijdens zijn herstel in Podu Iloaiei in de winter van 1916, vertoonde Lecca tekenen van een slopende ziekte (soms beschreven als een oorlogsletsel), en bekende aan Ludovic Dauș dat hij langzaam stervende was, maar nog steeds hoopte op een wondermiddel. In de zomer van 1917 werd hij ontslagen en woonde in Iași, met Natalia Lecca als verpleegster. Een van zijn laatste werken was een ander dichtbundel, "Simpla" ("De Eenvoudige"). Bijna volledig verlamd in 1918, bleef hij bij bewustzijn en reageerde, hoewel hij, zoals Iorgulescu zich herinnert, sociaal dood was.