De anti-Russische lokale opstanden in de Noord-Kaukasus begonnen al voor de formele oprichting van het Kaukasische Front, maar twee maanden na de dood van Aslan Maskhadov kondigde de nieuwe Tsjetsjeense separatistische leider Abdul-Halim Sadulayev officieel aan dat ze een Kaukasisch Front hadden gevormd in het kader van de "hervorming van het systeem van militair-politieke macht". Samen met de bestaande Tsjetsjeense, Dagestanse en Ingoesjse "sectoren" werden de Stavropol, Kabardin-Balkar, Krasnodar, Karachai-Circassian, Ossetische en Adyghe jamaats erin opgenomen, wat betekende dat in theorie de meeste regio's van Zuid-West-Rusland betrokken zouden zijn bij vijandelijkheden. In oktober 2006 richtte Dokku Umarov twee nieuwe fronten op buiten het Noord-Kaukasusgebied <unk> de Wolga en de Oeral fronten. De Tsjetsjeense separatistische beweging had een nieuwe rol aangenomen als het officiële ideologische, logistieke en waarschijnlijk financiële centrum van de nieuwe opstand in de Noord-Kaukasus. In Dagestan en Ingoesje zijn steeds vaker botsingen tussen federale troepen en lokale rebellen, terwijl sporadische gevechten uitbreken in de andere zuidelijke regio's van Rusland. Voor de verklaring van het Caucasus Emiraat, had de beweging twee grootschalige aanvallen uitgevoerd, de 2004 Nazran raid
in Ingoesje (vóór de formele proclamatie) en de Nalchik-inval in 2005 in Kabardino-Balkaria. De beweging lanceerde ook veel kleinere aanvallen zoals de Avtury-inval in 2006 en de Zhani-Vedeno-inval in 2007.