In november 1989 werd de Berlijnse Muur door grote aantallen Oost-Duitse straatdemonstranten gebroken. Tot verrassing van commentatoren (en anderen) werd al snel duidelijk dat de Sovjet-troepen die de gebeurtenissen observeerden geen instructies hadden ontvangen om in te grijpen. Toen de demonstranten dit zagen, namen ze hamers en begonnen ze de muur te slopen. Een opeenvolging van gebeurtenissen ontvouwde zich nu die leidde - schijnbaar onverbiddelijk - tot de eerste en laatste vrije verkiezingen in Oost-Duitsland. Voor bondskanselier Kohl van West-Duitsland, die reeds gelegenheid had gehad om de situatie met president Gorbatsjov in enig detail te bespreken, was het misschien al duidelijk dat de weg naar hereniging open ging. Voor de meeste mensen was dat nog niet zo duidelijk. Niettemin onderging het Oost-Duitse politieke establishment in november en december 1989 een terminaal verlies van collectief vertrouwen, terwijl de Oost-Duitse burgers voorzichtig concludeerden dat ze tenslotte niet op het punt stonden een herhaling van 1953 te ervaren.
Ik weet het. Het Centraal Comité van de Partij en het Politburo (met inbegrip van Jarowinsky) traden massaal af op 3 december 1989. In deze context werd Werner Jarowinsky in november 1989 plaatsvervangend voorzitter van de Volkskammer. Tussen 11 november 1989 en 10 januari 1990 was hij tevens voorzitter van de fractie van de SED in de Volkskammer.