In augustus en september 1979 namen de Clash "London Calling" op. Geproduceerd door Guy Stevens, een voormalig A&amp;R executive die had gewerkt met Mott the Hoople en Traffic, was het dubbele album een mix van punk rock, reggae, ska, rockabilly, traditionele rock and roll en andere elementen die een energie bezaten die nauwelijks was gebrandmerkt sinds de vroege dagen van de band en een meer gepolijste productie. De titel van het nummer werd ook sterk beïnvloed door het BBC World Service-roepsignaal en de paniek die resulteerde in de
Three Mile Island nucleaire schrik. Het wordt beschouwd als een van de beste rock albums ooit opgenomen. De laatste track, een relatief eenvoudig rock and roll nummer gezongen door Mick Jones genaamd "Train in Vain", werd op het laatste moment opgenomen en verscheen dus niet in de tracklist op de cover. Het werd hun eerste US Top 40 hit, met een piek op nummer 23 op de "Billboard" grafiek. In het Verenigd Koninkrijk, waar "Train in Vain" niet als single werd uitgebracht, bereikte het titelnummer van "London Calling", statig in beat maar onmiskenbaar punk in boodschap en toon, de nummer 11 - de hoogste positie die een Clash-single in het Verenigd Koninkrijk bereikte voor het uiteenvallen van de band.