Een deel van het Palestijns-Israëlische conflict ontstond uit de tegenstrijdige aanspraken van deze bewegingen op het land dat het Britse mandaat Palestina vormde, dat door het Joodse volk als hun voorouderlijk thuisland werd beschouwd, terwijl het tegelijkertijd door de pan-Arabische beweging werd beschouwd als historisch en momenteel behorend tot de Arabische Palestijnen, en in de pan-islamitische context, als moslimlanden. Het sektarische conflict tussen Palestijnse Joden en Arabieren in het Britse mandaatgebied escaleerde in 1947 tot een volledige Palestijnse burgeroorlog.
Ik weet het. De naburige Arabische landen, die de kant van de Palestijnse Arabieren innamen, vooral na de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring, vielen in mei 1948 het toenmalige voormalige mandaatgebied binnen, waardoor de Eerste Arabisch-Israëlische oorlog begon. Grootschalige vijandelijkheden eindigden meestal met wapenstilstandsovereenkomsten na de Yom Kippoeroorlog van 1973. In 1979 werden tussen Israël en Egypte vredesakkoorden ondertekend, die resulteerden in de Israëlische terugtrekking uit het schiereiland Sinaï en de afschaffing van het militaire bestuurssysteem op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, ten gunste van de Israëlische civiele administratie en de daaropvolgende eenzijdige annexatie van de Golanhoogten en Oost-Jeruzalem.