De interoorlogse periode zag echter strijd tussen aanhangers van de nieuwe republiek en hardlinige tegenstanders aan zowel rechts als links. Italië, als een bondgenoot van de Entente, had enkele territoriale winst na de oorlog geboekt; Italiaanse nationalisten waren echter boos dat de beloften van het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk om de Italiaanse toetreding tot de oorlog te verzekeren niet werden vervuld in de vredesregeling. Van 1922 tot 1925 greep de fascistische beweging onder leiding van Benito Mussolini de macht in Italië met een nationalistische, totalitaire en klassencollaboratie die de representatieve democratie afschafte, repressie van socialistische, linkse en liberale krachten, en voerde een agressief buitenlands expansiebeleid gericht op een onafhankelijke wereldmacht, waardoor Italië een onafhankelijke wereldmacht werd.
Frankrijk