Voltooi de volgende zin: Het derde gebied van onderzoek dat Hasegawa heeft uitgevoerd, is een internationale geschiedenis waarbij de Sovjet-Unie, de Verenigde Staten en Japan betrokken zijn bij het beëindigen van de oorlog in de Stille Oceaan. Toen de Verenigde Staten in augustus 1945 hun atoombommen op Hiroshima en Nagasaki wierpen, waren er 1,6 miljoen
Sovjet-troepen lanceerden een verrassingsaanval op de Japanse troepen die Oost-Azië bezetten. Hasegawa publiceerde een boek, "Racing the Enemy: Stalin, Truman, and the Surrender of Japan" (2005). Hasegawa betwist de algemeen geaccepteerde orthodoxe opvatting dat de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki de meest beslissende factor waren in de beslissing van Japan om zich over te geven en de Stille Oceaan te beëindigen, en stelt dat de toetreding van de Sovjet-Unie tot de oorlog, door het verbreken van het Neutraliteitspact, een belangrijkere rol speelde dan de atoombommen in het besluit van Japan om zich over te geven. Deze opvatting staat in tegenstelling tot eerdere critici van de bombardementen, zoals Gar Alperovitz, die betoogden dat het onderliggende doel van de Amerikaanse president Harry S. Truman was om de macht van het Amerikaanse leger te laten zien als een afschrikking voor de ambities van de Sovjetleider Joseph Stalin. Volgens de Australische geschiedschrijver Geoffrey Jukes "bewijst [Hasegawa] overtuigend dat de Sovjet-oorlogsverklaring, en niet de atoombommen, de Japanners tot onvoorwaardelijke overgave dwong". Zijn zienswijze is bekritiseerd. De meest evenwichtige en levendige discussie over dit boek wordt gegeven in een H-Diplo rondetafelgesprek met Gar Alperovitz, Michael Gordin, David Holloway, Richard Frank en Baron Bernstein. James Maddox, professor emeritus geschiedenis aan de Pennsylvania State University, en auteur van "Weapons for Victory: The Hiroshima Decision Fifty Years Later", was een van de meest scherpe critici van het boek.