Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - Oorlog is voorbij
Weidt werd ontslagen uit het Britse leger in het voorjaar van 1946. Hij keerde onmiddellijk terug naar Parijs, met de bedoeling zich daar te vestigen, en richtte de "Ballets des Arts" op. De theatermanager Charles Dullin zorgde ervoor dat hij een studio in het Sarah Bernhardt Theatre kon gebruiken. Toevallig was het dezelfde studio die de impresario Sergei Diaghilev in 1909 aan Nijinsky ter beschikking had gesteld. Tegen die tijd werd hij in zijn dansactiviteiten gesteund door Dominique (1930-) en Françoise Dupuy. De Dupuys, respectievelijk een danser en een choreograaf, en zijn jongste beschermelingen die elkaar in 1946 ontmoetten op een dansles van Jean Weidt, zouden later Wendts choreografie tot ver in de eenentwintigste eeuw blijven presenteren. In Parijs richtte Weidt zijn bedrijf op en ondernam ondanks geldgebrek en vaak vreselijke levensomstandigheden verschillende tochten over een verscheurd continent, waaronder één naar het bezette Duitsland en een andere, in 1947, naar Kopenhagen. De tournee van Kopenhagen in 1947, waarbij Weidt een eerste prijs won met een revolutionair stuk genaamd "La Cellule/Die Zelle" ("De Cel"). Thuis in Parijs waren critici echter niet onder de indruk van zijn triomf in Denemarken, en de choreografie van Jean Weidt leek sinds het einde van de oorlog uit de mode te zijn gevallen. Er was een verdere succesvolle tournee door Nederland en België, en zijn reputatie bleef sterk in wat er van Duitsland overbleef, maar financiering bleef een uitdaging. In 1948 verhuisde hij uiteindelijk naar het oostelijke deel van Berlijn, sinds 1945 beheerd als onderdeel van de Sovjet-bezettingszone, waar het vooruitzicht op relatief genereuze financiële steun van de overheid voor ballet wenkte.