Het model houdt rekening met de gevoeligheid van het actief voor niet-diversifieerbaar risico (ook bekend als systematisch risico of marktrisico), vaak vertegenwoordigd door de kwantiteit beta (β) in de financiële sector, evenals het verwachte rendement van de markt en het verwachte rendement van een theoretisch risicovrij actief. CAPM gaat uit van een bepaalde vorm van nuttige functies (waarin alleen het eerste en tweede moment van belang zijn, dat is risico wordt gemeten door variantie, bijvoorbeeld een kwadratische utiliteit) of alternatief rendementen van activa waarvan de waarschijnlijkheidsdistributies volledig worden beschreven door de eerste twee momenten (bijvoorbeeld de normale verdeling) en nul transactiekosten (noodzakelijk voor diversificatie om zich te ontdoen van alle idiosyncratische risico's). Onder deze omstandigheden toont CAPM aan dat de kosten van het eigen kapitaal alleen worden bepaald door beta. Ondanks het falen van talrijke empirische tests en moderne methoden, houdt het CAPM nog steeds rekening met een verscheidenheid aan gevoeligheidsproblemen van de portefeuille en de prijs
niet-diversificerbaar risico