Samenvatting van het artikel:  In wat de eerste industriële oorlog van Groot-Brittannië was, waren enorme hoeveelheden munitie nodig - maar de mannen die de fabrieksbanen domineerden, waren vertrokken om te vechten. Het was dus aan meer dan 600.000 vrouwen om een rol te spelen in molens, laboratoria en fabrieken om de Eerste Wereldoorlog op het thuisfront te helpen. Deze foto's tonen vrouwelijke munitiewerkers die voor het eerst kogels en lontjes maken in een fabriek in Greater Manchester in 1915. Teamwerk: Vrouwelijke munitiemedewerkers begonnen in 1915 voor het eerst kogels en lontjes te maken in deze fabriek in Oldham, Greater Manchester. Een elektrotechnisch bedrijf dat in 1915 vrouwen in dienst nam, was eigendom van Sebastian Ziani de Ferranti. Veel bedrijven in het noordwesten en elders zijn omgebouwd om munitie te maken in de oorlog, met vrouwen die nu naast mannen in deze banen werken. Een elektrotechnisch bedrijf dat zich diversificeerde en in 1915 vrouwen in dienst nam, was eigendom van Sebastian Ziani de Ferranti in Oldham. Het bedrijf had eerder meters en transformatoren gemaakt, maar schakelde de productie in 1915 over naar lontjes en kogels van 18 pond. In datzelfde jaar nam de heer de Ferranti de eerste vrouwelijke supervisor aan - familievriendin Olivia Forbes, die uiteindelijk 40 jaar voor het bedrijf werkte. Het was haar taak om nieuwe vrouwelijke arbeiders aan te werven in de fabriek, waar tegen het einde van de oorlog in 1918 meer dan 1.000 vrouwen werkten. Katie Belshaw, curator van een tentoonstelling over de oorlogsinspanningen van Manchester, zei: "Het was iets dat moest worden gedaan omdat de mannen gingen vechten. Harde arbeid: Veel bedrijven zijn omgebouwd om munitie te maken tijdens de oorlog, waarbij vrouwen nu naast mannen in deze banen werken. Betrokken raken: Groot-Brittannië stond in 1915 voor een groot tekort aan munitie aan de frontlinies, wat leidde tot wat bekend werd als de Granatencrisis. <unk>Maar in plaats van de vrouwen te laten komen en hetzelfde werk te doen als een geschoolde mannelijke arbeider, hebben ze het werk in kleinere stukjes opgedeeld.' Ze vertelde MailOnline: <unk>Ze zouden gewerkt hebben aan het omdraaien van de kogels en...
600.000 vrouwen werkten in molens, laboratoria en fabrieken om de Eerste Wereldoorlog op het thuisfront te helpen. 1.000 van hen werkten bij Sebastian Ziani de Ferranti in Oldham, Greater Manchester, tegen het einde van de oorlog in 1918. Zijn bedrijf had eerder meters en transformatoren gemaakt, maar schakelde de productie over naar zekers en 18-ponders.