Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - Sommige geleerden hebben voorgesteld dat twee stammen die door de gotische schrijver Jordanes in zijn "Getica" worden genoemd onder de volkeren in het rijk van de gotische koning Ermanaric in de vierde eeuw na Christus kunnen worden gelijkgesteld met het Mari-volk. De identificatie van de "Imniscaris" (of "Sremniscans") met "Cheremis" en "Merens" met "Mari" is echter controversieel. De eerste betrouwbare vermelding van het Mari-volk komt uit Khazarische bronnen uit de 10e eeuw, waar ze verschijnen onder het exoniem "tsarmis" (= "Cheremis"). In die tijd lag de nederzetting van de Mari langs de Wolga. In de 13e eeuw vielen de Mari onder de invloedssfeer van de Gouden Horde en werden in 1443 onderdanen van het Kazan-khanate. Gedurende deze tijd ondervonden de Maris een zekere culturele convergentie met de heersende Tataren en de Wolgabulgaren, wat ook wordt gezien in de Turkse lexische en grammaticale invloed op de Mari-taal. In 1552 werd het gebied van de Mari bij de Russische verovering van Kazan bij Rusland opgenomen
onder Ivan de Verschrikkelijke. Terwijl sommige Maris (meestal Hill Maris) de Russische verovering hielpen, vocht de meerderheid van de Maris terug in de zogenaamde "Cheremis Wars". Tegen het einde van de zestiende eeuw werd het verzet eindelijk onderdrukt, waardoor de bevolking van Mari een zware tol moest betalen. Als gevolg van de daaropvolgende toestroom van Russische kolonisten, en om te ontsnappen aan gedwongen christening (vanaf 1700), begon Maris zich verder naar het oosten in het huidige Bashkortostan te vestigen. In de volgende eeuwen onder het tsaristische Rusland konden de Maris hun etnische en culturele identiteit behouden, versterkt door herhaalde golven van terugkeer naar hun traditionele voorchristelijke religie.