Samenvatting van het artikel:  Tijdens een gesprek met een professor op een Ivy League college, stuurt een moeder haar dochter om te vertellen hoe ze de voorzitter is van de "survivors-of-bulimia" groep van haar school. In de hoop indruk te maken op de toelatingscommissie van Yale, schrijft een student een opstel over de tijd dat ze zo verwikkeld was in een discussie met een Franse leraar die ze bewonderde dat ze op zichzelf urineerde in plaats van de leraar te onderbreken of de kamer te verlaten. Om hun kind een voorsprong te geven, huren ouders een college-toelatingskonsultant wanneer hun kind in de achtste klas zit en weten dat de totale rekening ongeveer $50.000 zal zijn. Ik wou dat ik kon zeggen dat die drie klontjes pure fictie waren, stukjes uit mijn verbeelding voor een geweldige verhaallijn voor een roman of tv-serie. Maar helaas zijn het maar al te echte voorbeelden in een provocerend nieuw boek "Where You Go Is Not Who You'll Be: An Antidote to the College Admissions Mania" van de bekroonde New York Times columnist en bestseller auteur Frank Bruni. Die voorbeelden, zei Bruni, zouden echt een "wake-up call" moeten zijn voor alle ouders of leerlingen die momenteel bezig zijn met, of op een dag waarschijnlijk zullen worden geconsumeerd door, het jaarlijkse spel "In welke school zal ik terechtkomen?" "Dit zegt dat we hier een niveau van belang aan hechten dat gewoon compleet krankzinnig is", zei Bruni tijdens een recent interview. Een student krijgt 8 van de 8 Ivy League college toelatingen. Voor veel gezinnen in de Verenigde Staten is de uitdaging niet om op de juiste universiteit te komen. Het is in staat zijn om de school van hun keuze te betalen, of welke school dan ook. Maar voor veel midden- en hogere inkomens gezinnen is het college-toelatingsproces nog even hectisch als altijd met de overtuiging dat één school de toekomst van een kind kan maken of breken. Ik moest Bruni vragen, die ik ontmoette tijdens mijn verslaggeving over de presidentiële politiek, hoe het college-toelatingsproces zo waanzinnig intens en belachelijk competitief werd. We lachten allebei dat het proces zeker niet zo manisch of zo geladen was als toen we allebei naar de universiteit gingen in de jaren '80. Bruni wijst op een aantal...
Een nieuw boek zegt dat waar je naar school gaat niet bepaalt wie je wordt. Schrijver Frank Bruni geeft de economie en universiteiten de schuld van het verhogen van de inzet voor toelating. Van de top 10 van Fortune 500 CEO's in 2014, ging er maar één naar een Ivy League school.