Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Na de verwoestende aardbeving in Lissabon
(1 november 1755), die decennia na de publicatie van de "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710) verscheen, leverde Leibniz' filosofisch optimisme en theodicy aanzienlijke kritiek op, zowel van zijn mede-verlichtingsfilosofen als van christelijke theologen. Critici van Leibniz, zoals Voltaire, beweren dat de wereld een te grote hoeveelheid lijden bevat om optimisme te rechtvaardigen. Terwijl Leibniz betoogde dat lijden goed is omdat het de menselijke wil opwekt, beweren critici dat de mate van lijden te ernstig is om de overtuiging te rechtvaardigen dat God de "beste van alle mogelijke werelden" heeft geschapen. Leibniz behandelt ook deze zorg door te overwegen wat God wenst te gebeuren (zijn antecedente wil) en wat God toestaat te gebeuren (zijn consequente wil). Anderen, zoals de christelijke filosoof Alvin Plantinga, bekritiseerden Leibniz' theodicie door te beweren dat er waarschijnlijk niet zoiets bestaat als "het beste" van alle mogelijke werelden, omdat men altijd een betere wereld kan bedenken, zoals een wereld met één meer moreel rechtvaardige persoon.