Een kolonisatie van Ulster was voorgesteld sinds het einde van de Negenjarige Oorlog. De oorspronkelijke voorstellen waren kleiner, waarbij kolonisten werden geplant rond belangrijke militaire posten en op kerkelijk land, en zouden grote landtoelagen hebben opgenomen aan inheemse Ierse heren die tijdens de oorlog aan de kant van de Engelsen stonden, zoals Niall Garve O'Donnell. In 1608 leidde Sir Cahir O'Doherty van Inishowen echter een opstand en veroverde en verbrandde de stad Derry.
Ik weet het. De korte opstand werd beëindigd door Sir Richard Wingfield in de Slag bij Kilmacrennan. De opstand bracht Arthur Chichester, de Lord Deputy van Ierland, ertoe een veel grotere plantage te plannen en de wettelijke titels van alle inheemse grondbezitters in de provincie te onteigenen. John Davies, de procureur-generaal van Ierland, gebruikte de wet als een instrument van verovering en kolonisatie. Voor de Vlucht van de Graven had de Engelse administratie geprobeerd de persoonlijke landgoederen van de stamhoofden te minimaliseren, maar nu behandelden ze de stamhoofden als enige eigenaars van hun hele grondgebied, zodat al het land kon worden geconfisqueerd. Het grootste deel van dit land werd geacht te zijn verbeurd (of onttrokken) aan de Kroon omdat de stamhoofden werden verklaard te zijn bereikt. Engelse rechters hadden ook verklaard dat titels op grond die onder de gavelkind, de inheemse Ierse gewoonte van het erven van land, werden gehouden, volgens de Engelse wet geen geldigheid hadden. Davies gebruikte dit als middel om land in beslag te nemen, toen andere middelen faalden.