In 1920 kwamen meer dan 100.000 gewapende stamleden in opstand tegen de Britse heerschappij in Irak.
Ik weet het. Schattingen suggereerden dat 25.000 Britse en 80.000 Indiase troepen nodig zouden zijn om de controle over het land te behouden, maar Churchill voerde aan dat als Groot-Brittannië op zijn luchtmacht zou vertrouwen, het aantal troepen in Irak zou kunnen worden verminderd tot slechts 4.000 Britse en 10.000 Indiase troepen. Dit argument overtuigde de Britse regering, en de onlangs opgerichte Royal Air Force werd naar Irak gestuurd. In de daaropvolgende maanden liet de RAF 97 ton bommen vallen, waardoor 9.000 Irakezen werden gedood, maar zelfs dit slaagde er niet in het verzet te onderdrukken. Arabische en Koerdische opstanden in Irak bleven de Britse heerschappij in gevaar brengen. Churchill stelde voor het gebruik van traangas door de RAF tegen de rebellen in plaats van de bombardementscampagne voort te zetten, omdat traangas gewapende rebellen zonder verlies van levens en zonder ernstige of blijvende effecten op degenen die in het gas werden gevangen, zou laten schrikken en verspreiden.