In september 1944 trokken de Sovjet-troepen Joegoslavië binnen en dwongen de Duitse legergroepen E en F in Griekenland, Albanië en Joegoslavië zich snel terug te trekken om hen te redden van afscheiding. Tegen die tijd hadden de door de communisten geleide partizanen onder marshal Josip Broz Tito, die sinds 1941 een steeds succesvolere guerrillacampagne tegen de bezetting hadden geleid, een groot deel van het grondgebied van Joegoslavië onder controle en waren ze bezig met het vertragen van de inspanningen tegen de Duitse troepen verder naar het zuiden. In het noorden van Servië hielp het Sovjet-Rode Leger, met beperkte steun van Bulgaarse troepen, de partizanen bij een gezamenlijke bevrijding van de hoofdstad Belgrado op 20 oktober. Een paar dagen later lanceerden de Sovjets een massale aanval op het door Duitsland bezette Hongarije die duurde tot de val van Boedapest in februari 1945. In tegenstelling tot de indrukwekkende overwinningen van de Sovjet-Unie op de Balkan, was het verbitterde Finse verzet
De Sovjet-offensief in de Karelische landengte ontkende de Sovjet-bezetting van Finland en leidde tot een Sovjet-Finse wapenstilstand op relatief milde voorwaarden, hoewel Finland werd gedwongen om hun voormalige bondgenoot Duitsland te bestrijden.