Na zijn vrijlating werkte Larma aan het verenigen en politiek organiseren van de verschillende etnische groepen en stammen van de Chittagong Hill Tracts. In de verkiezingen van 1970 werd hij als onafhankelijke kandidaat verkozen tot de provinciale vergadering van Oost-Pakistan. Na de oprichting van Bangladesh
, zocht Larma de erkenning van de rechten van de mensen van de Hill Tracts en regionale autonomie. Hij was de enige vertegenwoordiger van de Chittagong Hill Tracts in de eerste nationale wetgever. Hij verzette zich tegen het ontwerp van de grondwet van Bangladesh, die het primaat van de Bengaalse cultuur officieel maakte en de niet-Bengaalse etnische groepen en stammen die in Bangladesh wonen, niet erkende. De eisen van Larma werden verworpen door de oprichter van het land, sjeik Mujibur Rahman, die naar verluidt zei dat de stammen de Bengaalse cultuur en identiteit moesten aannemen en dreigde de Bengalezen met geweld in de Hill Tracts te vestigen en de lokale bevolking in een minderheid te veranderen in hun eigen provincie. Larma bleef vechten voor de rechten van de inheemse bevolking en wordt geciteerd als zei: