Garòsci bleef trouw aan zijn eigen visie van een "autonome revolutie", die hij deelde met verschillende "Giellisti" die hun eigen bijdrage leverden aan de bevrijdingsstrijd in de fascistische marionettenstaat Noord-Italië (waar de Duitse legers de strijd voortzetten om verdere Anglo-Amerikaanse militaire opmars tegen te houden). Onder deze kameraden bevonden zich vele oude vrienden en intellectuele zwaargewichten zoals,, Valiani, Venturi en Vittorio Foa. Dat betekende dat hij alle persoonlijke voorkeuren ondergeschikt maakte aan de "bottom up" initiatieven die van het &lt;a href="National%20Liberation%20Committee"&gt;National Liberation Committee ("Comitato di Liberazione Nazionale,"/ CLN) &lt;/a&gt; te verwachten waren. Het was pas na de oorlog in 1945.
, met vooruitzichten voor de continuïteit van de staat duidelijk vastgelegd, dat hij wegging van zijn eigen wilde revolutionaire voorkeuren en terugkeerde naar een meer traditionalistische versie van Rosselli's Hendiadys".