De nauwe afstand tussen deze eilanden en het Afrikaanse vasteland heeft ervoor gezorgd dat mensen smokkelorganisaties boten en vlotten gebruiken die anders nauwelijks zeevaardig zijn en over het algemeen veel te vol zijn. In de officiële verslagen worden boten vermeld die tot 2 of 3 maal de nominale capaciteit zijn gevuld, inclusief het gebruik van rubberbootjes. Dit heeft geleid tot een aantal ongevallen op zee, zoals in 2007, 2009, 2011, 2013
, 2015. Deze ongevallen zijn tussen 2014 en 2017 moeilijker te documenteren geworden, omdat mensen smokkelorganisaties hun tactiek hebben gewijzigd: in plaats van te streven naar een volledige overtocht over de zee naar Lampedusa, streefden hun boten ernaar om alleen maar de Libische territoriale wateren te verlaten en vervolgens een reddingsoperatie uit te voeren van passerende handelsschepen, zoek- en reddingsorganisaties, Italiaanse en Maltese kustwachten en militairen. Volgens het Verdrag van de Zee van de Verenigde Naties, waarvan Italië een ondertekenaar is, moeten mensen die op zee worden gered, naar de dichtstbijzijnde veilige haven worden vervoerd: aangezien Libië nog steeds in politieke onrust verkeert, worden ze naar Italië vervoerd.