Voltooi de volgende zin:, waarbij de lidstaten worden verplicht een lidstaat te helpen die het slachtoffer is van een gewapende aanval, werd voor het eerst en voor het eerst aangehaald na de aanslagen van 11 september, waarna troepen werden ingezet in Afghanistan onder de door de NAVO geleide ISAF. De organisatie heeft sindsdien een reeks extra rollen uitgeoefend, waaronder het sturen van trainers naar Irak, het helpen bij anti-piraterijoperaties en in 2011 het handhaven van een no-fly zone.
over Libië overeenkomstig Resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad. Artikel 4, dat alleen overleg tussen NAVO-leden vereist, is vijf keer ingevoerd na incidenten in de oorlog in Irak, de Syrische burgeroorlog en de Russische annexatie van de Krim. Deze annexatie leidde tot een krachtige veroordeling door NAVO-landen en de oprichting van een nieuwe "spitshoofd" van 5.000 troepen op bases in Estland, Litouwen, Letland, Polen, Roemenië en Bulgarije. Op de daaropvolgende top in Wales in 2014 hebben de leiders van de NAVO-lidstaten zich voor het eerst formeel verbonden om tegen 2024 ten minste 2% van hun bruto binnenlands product aan defensie te besteden, wat voorheen slechts een informele richtlijn was. In 2014 bereikten slechts 3 van de 30 NAVO-leden dit doel (inclusief de VS); tegen 2020 was dit gestegen tot 11. Samen hadden de 29 niet-Amerikaanse lidstaten in 2020 zes opeenvolgende jaren een groei van de defensie-uitgaven, waardoor hun gemiddelde uitgaven op 1,73% van het bbp kwamen. De NAVO heeft de zuiveringen in Turkije in 2016 en nu niet veroordeeld. Als gevolg van de Turkse invasie van door Koerden bewoonde gebieden in Syrië, de Turkse interventie in Libië en het Cyprus-Turkije geschil over de maritieme zones, zijn er tekenen van een schisma tussen Turkije en andere NAVO-leden. De NAVO-leden hebben zich verzet tegen het VN-verdrag inzake het verbod op kernwapens, een bindende overeenkomst voor onderhandelingen over de totale eliminatie van kernwapens, die door meer dan 120 landen wordt gesteund.