De Palestijnse Autoriteit werd in 1994 opgericht als een voorlopig orgaan voor een periode van vijf jaar, op grond van de Gaza-Jericho-overeenkomst tussen de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) en de regering van Israël. Vervolgens zouden tussen de twee partijen verdere onderhandelingen over de definitieve status van de overeenkomst worden gevoerd. Volgens de Oslo-akkoorden werd de Palestijnse Autoriteit aangewezen om exclusieve controle te hebben over zowel veiligheidsgerelateerde als civiele kwesties in Palestijnse stedelijke gebieden (verwezen naar als "Area A") en alleen civiele controle over Palestijnse plattelandsgebieden ("Area B"). De rest van de gebieden, inclusief Israëlische nederzettingen, de regio van de Jordaanvallei en omleidingswegen tussen Palestijnse gemeenschappen, zouden onder Israëlische controle blijven ("Area C"). Oost-Jeruzalem werd uitgesloten van de akkoorden. Onderhandelingen met verschillende Israëlische regeringen hadden ertoe geleid dat de Autoriteit verdere controle over sommige gebieden kreeg, maar de controle werd vervolgens in sommige gebieden verloren toen de Israëlische defensie-troepen (IDF) tijdens de Tweede ("Al-Aqsa") Intifada verschillende strategische posities herovernamen. In 2005, na de Tweede Intifada, trok Israël zich eenzijdig terug uit de nederzettingen in de Gazastrook.
, waardoor de Palestijnse Autoriteit de controle over de hele strook uitbreidde, terwijl Israël de grensovergangen, het luchtruim en de wateren van de kust van de Gazastrook bleef controleren.