Uighur identiteit blijft gefragmenteerd, omdat sommigen een pan-islamitische visie ondersteunen, zoals de Islamitische Beweging van Oost-Turkestan, terwijl anderen een pan-Turkische visie ondersteunen, zoals de Bevrijdingsorganisatie van Oost-Turkestan. Een derde groep wil graag een Oost-Turkestaanse staat, zoals de Oost-Turkestaanse onafhankelijkheidsbeweging. Terwijl de regering van Oost-Turkistan in ballingschap streeft naar het herstel van de onafhankelijkheid van Oost-Turkistan als een seculiere pluralistische republiek die vrijheid en burgerlijke vrijheden voor alle mensen garandeert. Als gevolg daarvan spreekt "geen enkele Oeigoerse of Oost-Turkestaanse groep voor alle Oeigoeren, hoewel het zou kunnen beweren", en Oeigoeren in elk van deze kampen hebben geweld gepleegd tegen andere Oeigoeren die volgens hen te geassimileerd zijn met de Chinese of Russische samenleving of niet religieus genoeg zijn. De Uyghur "leiders" zoals Rebiya Kadeer, die zich ervan bewust waren geen kant te kiezen, probeerden vooral internationale steun te verwerven voor de "rechten en belangen van de Uyghurs", inclusief het recht om te demonstreren, hoewel de Chinese regering haar heeft beschuldigd van het orkestreren van de dodelijke Ürümqi-rellen van juli 2009.
Ik weet het.