Deze brigade-organisatie met onder andere verschillende snelheden van beweging tussen de tanks en gepantserde infanteriebataljons (het belangrijkste deel op militaire fietsen) verminderde de aanvalskracht van de brigade en werd snel overtroffen door internationale ontwikkeling met zijn eisen voor hogere normen, mobiliteit en constante divisie op het slagveld. Al aan het einde van de oorlog
, was Zweden niet behulpzaam bij de technische ontwikkeling. Daarom werden in 1953 een groot aantal zware tanks (Centurion) gekocht en een reorganisatie - Pbrig 58 - begon met gemengde bataljons die een tank en twee fietsvervoerende infanteriecompanies omvatten, waarvan er een op KP-bil's kon worden vervoerd. Aanvallen werden te voet uitgevoerd en de tank kreeg een ondersteunende rol. De aanvalssnelheid was beperkt tot 5 km/u. Oudere tanktoren werden gebruikt als versterkingen in havens en vliegvelden. Stridsvagn m/41 en Stridsvagn m/42 werden omgebouwd tot respectievelijk Pansarbandvagn 301 en Stridsvagn 74.