Voltooi de volgende zin:
In 1934 was Bridges leider van de International Longshoremen's Association (ILA). In 1937 werd hij president van de onafhankelijke, CIO-gelieerde International Longshore and Warehouse Union (ILWU). Alleen al het feit dat Bridges dichter bij de CIO kwam en de ILWU vormde, was genoeg om Bridges op de cover van het tijdschrift "TIME" van 19 juli 1937 te krijgen. In het voorpaginaverslag, "CIO to Sea", merkte "TIME" op dat John L. Lewis, hoofd van zowel de United Mine Workers als het Congress of Industrial Organizations, zich met het falen van de Little Steel Strike tot de maritieme vakbonden had gewend om te helpen bij het opbouwen van de nog steeds nieuwe CIO. De eerste leiders van de CIO waren onder meer: Philip Murray van de Steel Workers Organizing Committee (SWOC); Sidney Hillman van de Amalgamated Clothing Workers; Harvey Fremming van de Oil Field, Gas Well & Refinery Workers; en Charles P. Howard van de Typographical Union. Lewis had al verscheidene leiders van maritieme vakbonden bijeengebracht: Joseph Curran van de opstandige East Coast zeelieden (National Maritime Union; Captain E. T. Pinchin van de Masters, Mates &amp; Pilots of America; Vincent Malone van de Marine Firemen, Oilers, Watertenders &amp; Wipers Association; en president Mervyn Rathborne van de American Radio Telegraphists. Volgens "TIME" wilde Lewish Bridges, toen nog president van het Pacific Coast District van ILA, de maritieme arm van de CIO leiden. "TIME" beschreef Bridges als "de duistere man van de Stille Oceaan". "TIME" merkte echter ook op: "Dat is het feit dat hoewel Harry Bridges geen revolutionair is, miljoenen mensen denken dat hij dat is" en noemde dat feit als een potentieel probleem voor Lewis en zijn voorliefde voor het aantrekken van door communisten geleide vakbonden. Onder de vijanden van Bridges (en dus van Lewis' problemen) noemde "TIME" uitgever William Randolph Hearst als de belangrijkste. Tegen juli 1939 diende Bridges als "West Coast director" van de CIO.