Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog machtigde het Congres 1020 man voor de luchtvaart van het Korps Mariniers en de oprichting van permanente luchtstations in Quantico, Parris Island en San Diego. De Verenigde Staten omarmden hun rol als wereldmacht en het Korps Mariniers werd de voorkeursmacht voor militaire interventie; waar de Mariniers gingen, ging ook de luchtvaart van het Korps Mariniers. Tijdens de Bananenoorlogen, tijdens het vechten tegen bandieten en opstandelingen in plaatsen als Haïti
In de Verenigde Staten, de Dominicaanse Republiek en Nicaragua, begonnen Marinekorpsvliegers te experimenteren met lucht-grond tactieken en maakten de ondersteuning van hun collega-mariniers op de grond hun primaire missie. Het was in Haïti dat de mariniers de tactiek van duikbombardementen begonnen te ontwikkelen en in Nicaragua waar ze het begonnen te perfectioneren. Terwijl andere naties en diensten variaties van deze techniek hadden geprobeerd, waren Marine Corps-piloten de eersten die het omarmden en het deel maakten van hun tactische doctrine. De luchtvaart van het Marine Corps in Nicaragua ontwikkelde de vaardigheid van luchtbevoorrading van buitenposten die bundels van Fokker F.VII tri-motors lieten vallen. Zelfs voor de gebeurtenissen in het Caribisch gebied hadden pioniers van de Marine Corps-vliegtuigen zoals Alfred Cunningham in 1920 opgemerkt dat "... het enige excuus voor luchtvaart in elke dienst is het nut ervan om de troepen op de grond te helpen hun missies succesvol uit te voeren. ""