De langste oorlog in de Duitse geschiedenis werd, met de tussenkomst van de grote mogendheden, een wereldwijde oorlog. De oorzaak was hoofdzakelijk het conflict tussen religieuze denominaties als gevolg van de Reformatie. Zo stonden katholieke en protestantse vorsten in het zuidwesten van het rijk als vijanden tegenover elkaar - de katholieken (keizer, Beieren) verenigd in de Bond, en de protestanten (Kiezersgebied Palatijn, Baden-Durlach, Württemberg) in de Unie. In tegenstelling tot zijn voorganger slaagde de volgende hertog, Johann Friedrich (1582<unk>1628), er niet in een absolute heerser te worden en erkende per se de beperkingen van zijn macht. Tijdens zijn bewind, dat eindigde in juli 1628, leed Württemberg zwaar onder de Dertigjarige Oorlog, hoewel de hertog zelf er niet aan deelnam. Zijn zoon en opvolger Eberhard III (1628-1674), echter, stortte zich erin als bondgenoot van Frankrijk en Zweden zodra hij in 1633 meerderjarig werd, maar na de slag bij Nordlingen
In 1634 bezetten keizerlijke troepen het hertogdom en ging de hertog zelf enkele jaren in ballingschap. De Vrede van Westfalen herstelde hem, maar naar een ontvolkt en verarmd land, en hij besteedde zijn resterende jaren aan inspanningen om de rampen van de langdurige oorlog te herstellen. Württemberg was een centraal slagveld van de oorlog. De bevolking daalde tussen 1634 en 1655 met 57%, voornamelijk door dood en ziekte, dalende geboortecijfers en de massale migratie van angstige boeren.