Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Nadat Yazid stierf te midden van de burgeroorlog, steunde Zufar Abd Allah ibn al-Zubayr's poging om het kalifaat van de Umayyaden te wreken, de Umayyadische gouverneur van Jund Qinnasrin uit te zetten en Qaysi-troepen te sturen om de pro-Zubayridische gouverneur van Damascus al-Dahhak ibn Qays al-Fihri te steunen. De laatste werd gedood en de Qays werden verpletterd door de Oemayyaden en hun tribale bondgenoten van de Banu Kalb, rivalen van de Qays, in de Slag bij Marj Rahit.
In 684. Vervolgens vestigde Zufar zijn hoofdkwartier in de Jaziran stad Qarqisiya (Circesium) en leidde de Qays stammen tegen de Kalb, waarbij hij verschillende invallen lanceerde tegen de laatste in de Syrische woestijn. Tegen 688 werd hij verwikkeld in een conflict met de Taghlib-stam ter ondersteuning van zijn Qaysi-bondgenoot Umayr ibn al-Hubab van de Banu Sulaym, ondanks eerdere pogingen om hun vete te herstellen. Na drie belegeringen van 685 tot 691 te hebben weerstaan, onderhandelde Zufar een vrede met de Umayyadische kalief Abd al-Malik (r.a.), waarbij hij de zaak van Ibn al-Zubayr verliet in ruil voor privileges in het Umayyadische hof en leger, evenals gratie en geld voor zijn Qaysi-partisanen die in het leger waren geïntegreerd. De vrede werd verzegeld door het huwelijk van Zufars dochter al-Rabab met de zoon van de kalief, Maslama. Onder de opvolgers van Abd al-Malik erfde Zufar's familie zijn hoge positie en prestige in de regering van de Omeyyaat en zijn vooraanstaande positie onder de Qays. In 750 leidde zijn kleinzoon Abu al-Ward een mislukte Qaysi-opstand tegen de opvolgers van de Oemayyaden, de Abbasiden, waarbij hij en verschillende leden van de familie werden gedood.