De Ottomaanse Turken voerden in de jaren 1870 een reeks gewelddadige slachtingen uit van etnische Assyrische en Armeense christenen, deze moorden, die resulteerden in meer dan tienduizend doden, werden bekend als het Hamidische bloedbad. De vestiging van de Perzische Koerden langs de oostelijke grens was de eerste krachtige actie om de demografie van het Assyrische thuisland te veranderen. De Koerden bleven loyaal aan de Ottomanen zolang zij van macht en grootsheid genoten. De Ottomaanse Turken voerden een grootschalige genocide en etnische zuivering uit van de oude en inheemse, Griekse, Armeense, Assyrische en Maronite christelijke inwoners van Anatolië, noordwestelijk Iran, de randen van Noord-Irak en Noord-Syrië en het Libanon tijdens en onmiddellijk na de Eerste Wereldoorlog, wat resulteerde in ruim 3 miljoen doden onder de 6 miljoen christenen die in 1914 in het Ottomaanse Rijk leefden van 26 miljoen inwoners en grootschalige deportaties in de Armeense genocide, Assyrische genocide, Griekse genocide
en grote hongersnood van de berg Libanon.