Samenvatting van het artikel:  Het ziet eruit als iets uit de ruimte, maar de 'buitenaardse van de diepte' is veel dichter bij huis te vinden. Met zijn vlezige snuit, nagelvormige tanden en slappe, roze lichaam zou hij in een sciencefictionfilm niet misplaatst zijn, maar de zeldzame zeegobbelhaai die als een 'buitenaardse van de diepte' wordt omschreven, is voor de zuidoostkust van Australië gevonden en naar het Australische Museum in Sydney gebracht. De prehistorisch uitziende goblinhaaien leven op de diepe zeebodem en er is weinig bekend over hun leven. De haai was al dood toen hij werd overhandigd, maar het was nog steeds een onschatbaar bezit, want slechts vier van hen zijn door het museum van Sydney verworven - de eerste twee werden in de jaren tachtig verzameld. Een goblinhaai met een lange platte snuit bedekt met poriën is te zien in het Australisch Museum. 'Het is behoorlijk indrukwekkend, het is niet afschuwelijk, het is prachtig,' zei Mark McGrouther, manager van de viscollectie van het Australisch Museum, die de tanden van de vis beschreef als 'kleine dolken'. 'Ze worden niet erg vaak gepakt. Ze worden helemaal niet zo vaak tegenkomen.' De laatste werd in januari opgepikt door een visser. Het werd gevonden in de buurt van Eden, voor de zuidoostkust van Australië, op een diepte van ongeveer 200 meter en in uitstekende staat aan het museum geleverd. Mark McGrouther, manager viscollectie van het Australisch Museum, toont de kaken van een Goblinhaai in het sorteerlaboratorium in Sydney. McGrouther zei dat hij 'ontzettend blij' was met de haai, die in de Stille Oceaan, de Atlantische Oceaan en de Indische Oceaan voorkomt. De soort, waarvan de wetenschappelijke naam 'Mitsukurina owstoni' is, is een levend fossiel dat ongeveer 125 miljoen jaar oud is. Het kaakmechanisme van het dier, dat naar voren schiet wanneer het prooi ontdekt en zich vervolgens terugtrekt onder zijn vlezige, schopvormige snuit, was wat McGrouther het meest fascineerde. Zijn vlezige snuit, nagelvormige tanden en slappe roze lichaam maken hem opvallend. 'Ik vermoed dat omdat het een zachte, slappe spieren heeft, het niet veel energie nodig heeft... dus het zal langzaam over de bodem zwemmen gewoon met zijn snuit als een metaaldetector,' zei hij...
De prehistorische goblinhaaien leven op de diepe zeebodem. Het lijk van de haai werd aan het Australisch Museum gegeven. 'Het is niet afschuwelijk, het is prachtig', zegt Mark McGrouther van het Australisch Museum. Het was pas de vierde goblinhaai die aan het museum in Sydney werd gegeven. De eerste twee goblinhaaien zijn in de jaren 80 gevonden.