Na een succes op het slagveld, keerde het leger zich tegen de Nederlanders. Spinola maakte vanaf 1621 aanzienlijke vooruitgang en nam Breda na een beroemd beleg in 1624 uiteindelijk terug. De kosten van deze belegering waren echter veel hoger dan de middelen van Spanje, en het leger werd voor de rest van de oorlog in het defensief gezet. Steeds onder toenemende druk geplaatst, had de positie van het leger onhoudbaar kunnen zijn, maar in 1634 exploiteerde Spanje de Spaanse Weg opnieuw, met nieuwe troepen uit Spaans-Italië onder het bevel van de kardinaal-infante Ferdinand van Oostenrijk; ze vernietigden het Zweedse leger in de Slag bij Nördlingen
voordat hij naar het westen ging om het leger van Vlaanderen te versterken. Elk Spaans voordeel zou echter worden ondermijnd door de nieuwe Frans-Nederlandse alliantie die dreigde de Spaanse Nederlanden te verslinden in een tangbeweging tussen haar twee vijanden. Frankrijk en Oxenstierna stemden in met een verdrag in Hamburg, waarbij de jaarlijkse Franse subsidie van 400.000 riksdalers voor drie jaar werd verlengd, maar Zweden zou niet tegen Spanje vechten.