Vul de volgende zin in: De etnonymische betekenis van leičiai, bv. "Litouwers", is bekend uit verschillende bronnen. Dit woord wordt door Letten gebruikt om Litouwers te benoemen: leiši, sg. leitis. In het Samogitische dialect waren er woorden "leičiuoti" (spreken in een ander dan het Samogitische, of spreken in het Aukštaitische dialect) en "leičiukas, leičiūkas" (persoon die in een ander dialect dan het Samogitische spreekt, heeft een accent). Vergelijk het bijvoorbeeld met het moderne Litouwse "žemaičiuoti" (te spreken in het Samogitische dialect). In historische geschreven bronnen is een belangrijk voorbeeld bekend van een deelnemer van de Conferentie van Lutsk in 1429. John Steinkeller, die lid was van een raad van Wrocław (Breslau), schreef in een brief aan zijn geboortestad dat Sigismund, de Heilige Roomse keizer, Vytautas de titel van Koning van de Litouwers zou geven: "her wolde machen herczog Wytolten eynen konyng der Leytten". De woordvormen, die de betekenissen Litouws, Litouwers, Litouwen hebben en hoogstwaarschijnlijk afgeleid zijn van het woord "leitis", worden voortdurend aangetroffen in de historische bronnen uit de 14e en 15e eeuw. Bijvoorbeeld, Litouwen wordt weergegeven als schriftelijk als "czwicshen Lythen und Prewssen" (1415); als "das land Litten" met een verdere verduidelijking dat het Aukštaitija was in een verhaal van een deelnemer of getuige van de
Slag bij Strėva. De heerser van de Litouwers werd weergegeven als "die Litischen konige" in de kroniek van Wigand von Marburg. Het lijkt erop dat de aanwezigheid van dergelijke vormen met -ei- in het Letse (meer bekend in een westelijk deel), het Duitse en het Samogitische dialect zelf een hoge mogelijkheid heeft dat de vormen afgeleid kunnen zijn van de westelijke Baltische landen, maar het is onduidelijk waarom ze geen achtervoegsel -uva / -ava hebben.