Schrijf een vervolg voor deze paragraaf - Hoewel Nieuwjaarsdag 1956 de onafhankelijkheid van Soedan markeerde, hebben de Britten de macht in 1954 overgedragen. Sudan begon vrijwel onmiddellijk zijn betrekkingen met Arabische en Afrikaanse staten en vervolgens met de Sovjet-Unie, China, Oost-Europa en Joegoslavië uit te breiden. Groot-Brittannië bleef aanzienlijke hulp verlenen, waaronder militaire hulp. Toen de burgeroorlog in het Zuiden in intensiteit groeide, gaf Soedan routinematig de schuld aan'slecht koloniaal beleid' als een van de oorzaken. De betrekkingen met Groot-Brittannië werden minder belangrijk naarmate die met het Midden-Oosten en Afrika toenamen. In 1965 brak Soedan de betrekkingen met Groot-Brittannië wegens de manier waarop Groot-Brittannië de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Zuid-Rhodesië (nu Zimbabwe) had behandeld. Khartoem herstelde de banden een jaar later, maar verbrak ze opnieuw in 1967 vanwege de Zesdaagse Oorlog tussen Israël en de buurlanden. De relatie werd een jaar later hervat. Sudan beweerde dat Groot-Brittannië was verbonden met een mislukte staatsgreep in 1976. Tegen het einde van de jaren 1970 hadden de Verenigde Staten Groot-Brittannië vervangen als de overheersende westerse invloed in Khartoem, een situatie die voortduurde tot de omverwerping van de regering van Sadiq al-Mahdi.
In 1989 werd de Groot-Brittannië bleef om historische redenen belangrijk en behield sterke handelsbetrekkingen. Samen met de Verenigde Staten en Noorwegen steunde Groot-Brittannië sterk het vredesproces van de IGAD dat leidde tot een einde aan het conflict tussen Khartoem en de SPLM/A. De Britse premier Tony Blair bezocht Khartoem in oktober 2004, maar nam een kritischer standpunt in over het beleid van Soedan in Darfur naarmate de crisis zich voortduurde. Van alle EU-leden was het Britse standpunt ten aanzien van Darfur het dichtst bij dat van de Verenigde Staten.