Voltooi de volgende zin: De Ayyubidische heerschappij (en onafhankelijkheid) kwam tot een einde met de Mongoolse invasie van Syrië in 1260, waarbij de Mongolen onder leiding van Kitbuqa de stad binnenvielen op 1 maart 1260, samen met de koning van Armenië, Hethum I, en de prins van Antiochië, Bohemond VI; de burgers van Damascus zagen daarom voor het eerst in zes eeuwen drie christelijke potentaten triomferend door hun straten rijden. Na de Mongolische nederlaag bij
Ain Jalut op 3 september 1260, Damascus werd vijf dagen later veroverd en werd de provinciale hoofdstad van het Mamlukken-sultanaat, geregeerd vanuit Egypte, na de Mongolische terugtrekking. Na hun overwinning in de Slag bij Wadi al-Khaznadar belegerden de Mongolen onder leiding van Ghazan de stad gedurende tien dagen, die zich tussen 30 december 1299 en 6 januari 1300 overgaf, hoewel de Citadel zich verzette. Ghazan trok zich vervolgens met het grootste deel van zijn troepen in februari terug, waarschijnlijk omdat de Mongoolse paarden voer nodig hadden, en liet ongeveer 10.000 ruiters achter onder de Mongoolse generaal Mulay. Rond maart 1300 keerde Mulay met zijn ruiters terug naar Damascus en volgde Ghazan vervolgens terug over de Eufraat. In mei 1300 keerden de Egyptische Mamelukken terug uit Egypte en heroverden het hele gebied zonder een gevecht. In april 1303 slaagden de Mamluks erin het Mongoolse leger onder leiding van Kutlushah en Mulay samen met hun Armeense bondgenoten te verslaan in de Slag bij Marj al-Saffar, om een einde te maken aan de Mongoolse invasies van de Levant. Later doodde de Zwarte Dood van 1348 <unk> 1349 maar liefst de helft van de stadsbevolking.