De relaties tussen Oost- en West-Pakistan waren sinds de verdeling gespannen. Oost-Pakistan werd op 12 november 1970 in chaos gestort toen Cylone Bhola Bengal toesloeg met een enorm verlies aan mensenlevens en een verwoestende impact op de gemeenschap en de economie. De Pakistaanse regering, gevestigd in West-Pakistan, werd ronduit veroordeeld voor het uitstellen van haar reactie op de crisis. Een paar weken later, toen de eerste algemene verkiezingen van het land werden gehouden op 7 december, resulteerde wijdverspreide verontwaardiging in het oosten in de overwinning van de Awami League, een Bengaalse nationalistische partij onder leiding van Sheikh Mujibur Rahman. Dit leidde tot een opening van gesprekken tussen vertegenwoordigers van de Oost- en Westvleugels van Pakistan over de toekomst van de grondwet van het land onder een nationale regering onder leiding van de Awami League, en voorstellen voor de verdeling van de macht tussen de centrale regering en de provincies. De besprekingen slaagden er niet in om een impasse te doorbreken en op 1 maart 1971 schortte de Pakistaanse president Yahya Khan de lopende zitting van de Nationale Vergadering voor onbepaalde tijd uit, wat tot massale burgerlijke ongehoorzaamheid in Oost-Pakistan leidde. Drie weken later verklaarde Bangladesh officieel zijn onafhankelijkheid... en het land werd in een bevrijdingsoorlog gestort.
Het is de bedoeling van de Commissie dat de Raad en de Raad de Commissie in de loop van het jaar een verslag uitbrengen over de ontwikkeling van de landbouw in de Gemeenschap. De Indo-Pakistaanse Oorlog van 1971 was van korte duur en resulteerde in de capitulatie van Pakistan op 16 december 1971, gevierd als Victory Day in Bangladesh, dat toen werd opgericht als een nieuwe natie.