Op 17 maart werd Resolutie 1973 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties aangenomen, die een no-fly zone over Libië en "alle noodzakelijke maatregelen" voor de bescherming van burgers toestaat. Twee dagen later kwamen Frankrijk, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk in Libië aan.
met een bombardementencampagne tegen pro-Gaddafi krachten. Een coalitie van 27 staten uit Europa en het Midden-Oosten sloot zich al snel bij de interventie aan. De troepen werden teruggedreven uit de buitenwijken van Benghazi, en de rebellen begonnen een offensief, het veroveren van tientallen steden aan de kust van Libië. Het offensief kwam echter tot stilstand en een tegenoffensief van de regering heroverde de meeste steden, totdat een impasse werd gevormd tussen Brega en Ajdabiya, de eerste in handen van de regering en de laatste in handen van de rebellen. Vervolgens werd de aandacht verlegd naar het westen van het land, waar de bittere gevechten voortduurden. Na een drie maanden durende strijd werd een loyalistische belegering van de door de rebellen in handen zijnde Misrata, de derde grootste stad in Libië, grotendeels doorbroken door luchtaanvallen van de coalitie. De vier belangrijkste gevechtsfronten werden over het algemeen beschouwd als de Nafusa-bergen, de Tripolitische kust, de Golf van Sidra en de zuidelijke Libische woestijn.