Contact tussen Europeanen en Mongolen begon rond 1220, met af en toe berichten van het pausdom en Europese vorsten aan Mongoolse leiders zoals de Grote Khan, en vervolgens aan de Ilkhanen in het door de Mongolen veroverde Perzië. De communicatie volgde een terugkerend patroon: de Europeanen vroegen de Mongolen zich tot het westerse christendom te bekeren, terwijl de Mongolen reageerden met eisen van onderwerping en eerbetoon. De Mongolen hadden al veel christelijke en islamitische naties veroverd in hun opmars door Azië, en na het vernietigen van de Nizaris van Alamut en de islamitische Abbasidische en Ayyubidische dynastieën, vochten de volgende paar generaties de resterende islamitische macht in de regio, de Egyptische Mamluks. Hethum I, koning van de christelijke natie van Cilicisch Armenië, had zich in 1247 aan de Mongolen overgegeven en moedigde andere monarchen sterk aan om een christelijk-Mongoolse alliantie aan te gaan, maar kon alleen zijn schoonzoon, prins Bohemond VI van de kruisvaardersstaat Antiochië, overtuigen, die zich in 1260 overgaf. Andere christelijke leiders zoals de kruisvaarders van Acre waren meer wantrouwend tegenover de Mongolen, omdat ze hen als de belangrijkste bedreiging in de regio zagen. De baronnen van Acre gingen daarom een ongebruikelijke passieve alliantie aan met de islamitische Mamelukken, waardoor Egyptische troepen zonder tegenstand door kruisvaardersgebied konden oprukken om de Mongolen in de cruciale Slag bij Ain Jalut aan te vallen en te verslaan
In 1260.