Heber en Thornton wilden in Sint-Petersburg blijven tot na het nieuwe jaar en dan via Duitsland terugkeren. Dit werd gedwarsboomd door de overwinning van Napoleon op
Austerlitz op 2 december 1805 en de verdragen die daarop volgden. In plaats daarvan verlengden ze hun verblijf in Rusland en verliet St. Petersburg op 31 december 1805 per slee voor de reis van 500 mijl naar Moskou, waar ze op 3 januari aankwamen. Ze vonden het een gastvrije stad - in een brief naar huis noemt Heber het een "overgroeid dorp" - en maakten vrienden met veel van de vooraanstaande burgers en geestelijken. Zij vertrokken op 13 maart met een postkoets naar het zuiden in de richting van de Krim en de Zwarte Zee. Dit bracht hen door het land van de Kozakken van het Don-rivierbekken. Heber stuurde een levendig verslag naar huis over de nachtelijke viering van Pasen in Novo Tcherkask, de hoofdstad van de Kozakken: "Het zachte, treurige gejuich van het koor, en hun plotselinge verandering op het moment van de dageraad in het volledige koor van 'Christus is verrezen' waren alles bij elkaar wat een dichter of een schilder met genoegen zou hebben bestudeerd".