Samenvatting van het artikel:  Arsenal, voor de verandering, uitgevoerd met een spoor van discipline. Ze speelden met evenwicht. Voor een keer weigerde Arsene Wenger's team zich te laten verleiden in de snelle jacht naar glorie. Ze deden het allemaal op een verstandige manier. Dat is niet altijd zo geweest. Misschien was er les geleerd van de aanval van de lichtgewicht brigade drie weken eerder. Vijftien opeenvolgende jaren van de Champions League knock-out voetbal en nog steeds leren belangrijke lessen. Over traagheid gesproken. Die kwaliteiten moeten inmiddels in de club zitten. Arsene Wenger ziet zijn ploeg winnen in Monaco, maar het was niet genoeg om door te gaan naar de laatste acht. Olivier Giroud gaf de Gunners hoop, eindigend met zelfvertrouwen om de zenuwen onder de thuisploeg te vergroten. Aaron Ramsey stapte van de bank om een losse bal in de box vast te houden om de gelijke balans te krijgen. Na de debacle in het Emirates Stadium in de eerste etappe, leerden ze hun fouten niet te herhalen, maar het deed hen geen goed. Wenger's team bleef clean en scoorde twee keer tegen een verdediging die slechts één keer had toegelaten in de vorige 12 thuiswedstrijden, maar het was zinloos. In plaats daarvan was er weer een spectaculaire bijna-miss om in de collectie te archiveren. Er was Robin van Persie's rode kaart en Nicklas Bendtner's late kans in Barcelona en die 2-0 overwinning in München tegen Bayern, een kopie van deze gelijkspel, twee jaar geleden. Er waren Lionel Messi's vier doelpunten in 2010 toen Pep Guardiola's Barca op hun hoogtepunt was, de strafschop toegegeven door Kolo Toure bij Liverpool en een bijna-miss tegen AC Milan, toen Wenger woedend was op de scheidsrechter, nadat hij met vier in het San Siro had verloren. Nogmaals, er waren what-ifs. Wat als Alexis Sanchez een straf had gekregen in plaats van een boete voor duiken? Wat als Danny Welbeck's schot niet Aymen Abdennour had geraakt en voor de rust was afgeweken? Wat als Danijel Subasic die niet uit de bovenste hoek had gehaald in de laatste minuten? Wat als Arsenal leerde omgaan met knock-out gelijkspel tegen kwalitatieve tegenstanders?
Voor de verandering speelde Arsenal met een spoor van discipline. Ze speelden met evenwicht. Voor een keer weigerde Arsene Wenger's team zich te laten verleiden in de snelle jacht naar glorie. Wenger's spelers hebben bewezen dat ze meer volwassenheid hebben dan in het bewijs tijdens de zielige eerste etappe. Olivier Giroud heeft ook bewezen dat de nacht van gemiste kansen een soort afwijking was in een hete vorm.