Kaji wordt gevraagd om een groep nieuwe rekruten te leiden en gepromoveerd tot soldaat eerste klasse. Hij accepteert zijn opdracht op voorwaarde dat zijn mannen gescheiden worden van een groep ervaren artilleristen, die intense wreedheid beoefenen als straf voor de geringste overtredingen. Vaak neemt hij de straf voor zijn mannen op zich en wordt Kaji persoonlijk vele malen geslagen door deze veteranen, ondanks zijn persoonlijke relatie met Tweede Luitenant Kageyama. Gedemoraliseerd door de val van Okinawa en voortdurend vechten met de veteranen, Kaji en de meeste van zijn mannen worden gestuurd op een maand lang loopgraven graven werk detail. Hun werk wordt onderbroken door een aanval van het Sovjet-leger
Dat leidt tot zware Japanse verliezen en de dood van Kageyama. Gedwongen om vlak terrein te verdedigen met weinig versterking en lichte bewapening, worden de Japanse troepen overrompeld door Sovjet tanks, en ontelbare mannen worden gedood. Kaji overleeft de strijd, maar wordt gedwongen om een woedende Japanse soldaat met zijn blote handen te doden om te voorkomen dat Sovjet-soldaten zijn positie ontdekken. De film eindigt met Kaji die schreeuwt: "Ik ben een monster, maar ik leef nog steeds!" en wanhopig op zoek gaat naar andere Japanse overlevenden.