Na de moord op Julius Caesar in 44 v.Chr. nam Quintus Labienus, een Romeinse republikeinse generaal en ambassadeur bij de Parthen, partij voor Brutus en Cassius in de burgeroorlog van de Bevrijders.
Na hun nederlaag sloot Labienus zich aan bij de Parthen en hielp hen bij het binnenvallen van Romeinse gebieden in 40 v.Chr. Het Parthische leger stak de Eufraat over en Labienus was in staat om de Romeinse garnizoenen van Marcus Antonius rond Syrië te verleiden om zich aan zijn kant te scharen. De Parthen verdeelden hun leger, en onder Pacorus veroverden ze de Levant van de Fenicische kust door het Land van Israël: "Antigonus... wekte de Parthen op om Syrië en Palestina binnen te vallen, [en] de Joden stonden enthousiast op ter ondersteuning van de nakomeling van het huis van de Maccabeeën, en verdreven de gehate Idumeeërs met hun marionet Joodse koning. De strijd tussen het volk en de Romeinen was ernstig begonnen, en hoewel Antigonus, toen hij door de Parthen op de troon werd geplaatst, de joden verderfde en lastigviel, verheugde hij zich over het herstel van de Hasmoneïsche lijn, maar hij dacht dat een nieuw tijdperk van onafhankelijkheid was aangebroken. Toen Phasael en Hyrcanus II op een ambassade naar de Parthen gingen, namen de Parthen hen in plaats daarvan gevangen. Antigonus, die aanwezig was, sneed Hyrcanus de oren af om hem ongeschikt te maken voor het hogepriesterschap, terwijl Fasaël ter dood werd gebracht.