Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Imperialisme, kolonialisme en irredentisme speelden een belangrijke rol in het buitenlands beleid van fascistisch Italië. Onder de doelen van het regime waren de verwerving van grondgebied dat historisch gezien Italiaans werd beschouwd in Frankrijk (bijvoorbeeld Nice) en Joegoslavië (bijvoorbeeld Dalmatië), de uitbreiding van de invloedssfeer van Italië naar de Balkan (bijvoorbeeld Griekenland) en de verwerving van meer koloniën in Afrika. De pacificatie van Libië (1923<unk>32), de invasie van Ethiopië (1935<unk>36), de invasie van Albanië (1939), de invasie van Frankrijk (1940), de invasie van Griekenland
(1940-1941) en de invasie van Joegoslavië (1941) werden allemaal ondernomen om de nationale ruimte van Italië te vergroten. Volgens historicus Patrick Bernhard diende het fascistische Italiaanse imperialisme onder Benito Mussolini, vooral in Afrika, als model voor het veel beroemder expansionisme van nazi-Duitsland in Oost-Europa.