Na de verovering van de Zuidpool door Roald Amundsen in december 1911, werd Shackleton, die zelf naar deze prestatie had gestreefd, gedwongen zijn polaire ambities te heroverwegen. Hij was van mening dat er "één groot hoofddoel van Antarctische reizen" bleef: "de oversteek van het Zuidpoolcontinent van zee naar zee". Shackleton baseerde zijn strategie op plannen die eerder waren ontwikkeld door de Schotse ontdekkingsreiziger William Spiers Bruce. Hij wilde met zijn belangrijkste groep zo ver mogelijk naar het zuiden landen, aan de kust van de Weddellzee. Zijn transcontinentale team zou vervolgens zuidwaarts naar de pool marcheren, voordat het verder zou gaan over het polaire plateau en via de Beardmore-gletsjer zou afdalen (die Shackleton in 1909 had ontdekt
) naar de Grote IJsbarrière. Het laatste stuk zou hen over de Barrier naar McMurdo Sound aan de Ross Sea kust brengen.