Voltooi de volgende zin: Onder de eerste directe ideologische opvolgers van "Sămănătorul" was Iorga's eigen Democratische Nationalistische Partij. Volgens Veiga: "In deze nieuwe fase heeft Iorga niet zijn toevlucht genomen tot heel andere argumenten, maar heeft hij slechts geprobeerd de literaire esthetiek van "Sămănătorul" een meer politiek expliciete uitdrukking te geven". Volgens Stanomir zijn de "avatars" vertegenwoordigd door het programma van de Democratische Nationalisten en "Neamul Românesc", net als "Sămănătorul", afleveringen in een "serie die wordt gekenmerkt door het herstel en de valorisatie van de Eminescian-activa". Ondanks de bedoeling om de boeren aan te spreken, wordt gedacht dat "Sămănătorul" vooral een beroep heeft gedaan op bedienden. Călinescu, die zijn aanpak vergeleek met het elitarisme en de professionalisering die door "Junimea" werd bepleit, concludeerde: "["Semănătorul"] verzamelde in de eerste plaats schrijvers van weinig cultuur, officieren, jonge mannen die hun opleiding niet voltooiden [en] autodidacten [...]. Het tijdschrift werd geliefd bij schoolleraren, provinciale professoren en Roemenen buiten de grenzen, en door zich in deze omgevingen te verspreiden, werd het de massa's opgeleid met het oog op het aanvaarden van de juiste literatuur. Het is waar dat dezelfde lezers met afschuw werden achtergelaten voor alle dingen die 'vreemd', 'ongezond' waren, maar wanneer is het ooit gebeurd dat de menigten een niveau bereiken dat vereist is voor het begrijpen van meer verfijnde kunst? Men zou kunnen zeggen dat "Semănătorul" en alle andere gelijkgestemde publicaties de ondankbare missie hebben aangenomen om "Junistische" ideeën overal te promoten, terwijl ze het [kunst omwille van het kunstprincipe] hebben opgegeven met het risico zichzelf te compromitteren voor literaire historici die minder sympathiek zijn voor de doelen van een tijdschrift. " Sandqvist merkt ook op dat de belangrijkste groep die zich aangetrokken voelt tot het traditionalisme, met name na de
In de opstand van 1907 bestonden de meeste van hen uit "onderbetaalde klassiekers, historici en advocaten die deel uitmaakten van de overbemande bureaucratie van de natie".