Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - Door de geschiedenis heen evolueerden de samenstelling en slagveldformaties en tactieken van de "tercio" om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Tercio-formaties met goed getrainde troepen en goede cavalerie-ondersteuning bleven in de 17e eeuw grote veldslagen winnen, zoals Wimpfen (1622), Fleurus (1622), Breda (1624), Nördlingen
1634), Thionville (1639), Honnecourt (1641) en Valenciennes (1656). Pas in Rocroi (1643) werd de reputatie van de Spaanse "tercio" van nagenoeg onoverwinnelijkheid in open gevecht verbrijzeld. Toch werd de nederlaag van Rocroi eerder veroorzaakt door de ineenstorting van de ondersteunende cavalerie dan door het falen van de infanterie van de "tercio". "Tercios" bleven na Rocroi gevechten winnen, zoals Tuttlingen in hetzelfde jaar of Valenciennes (1656), maar hun slagveldstijl bleef evolueren. In deze periode gaven gestage verbeteringen in vuurwapens en veldartillerie de ondiepere lineaire stijl een toenemend voordeel. Tegen het einde van de 17e eeuw hadden de "tercios" zo veel van de lineaire stijl aangenomen dat hun slagveldformaties en tactieken vaak weinig gelijkenis hadden met de klassieke "tercio" formaties en tactieken van de vorige eeuw. In 1704 werden de reguliere Spaanse "tercios" omgevormd tot regimenten en de pikeman als infanterie-type werd weggelaten. Die van de reserves en de militie zouden later worden omgevormd tot soortgelijke organisaties.