Voltooi de volgende zin: De autoriteiten waren blijkbaar tevreden dat Crüger's onderwijs in de nasleep van de
De opstand van 1953 zou "onder de radar" moeten blijven, maar zijn reactie op de zeer lange "geheime toespraak" van eerste secretaris Chroesjtsjov, die tijdens de laatste week van februari 1956 op het 20e Congres van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie werd gehouden en die details gaf over de "misdaden van Stain" en die tijdens 1956 en 1957 informeel in Oost-Duitsland werd verspreid, leidde uiteindelijk tot een politieke nemesis. Terwijl de Oost-Duitse regering aanvankelijk de hele zaak trachtte te bagatelliseren, was Crüger een van degenen die trachtte deel te nemen aan soms verhitte discussies over de kwesties die werden geopperd in politieke bijeenkomsten georganiseerd door en namens de partij op de universiteit en culturele instellingen waarmee hij betrokken was. Hij drong erop aan dat de politieke discussies op de universiteit niet zouden worden onderdrukt, met bijzondere aandacht voor Heinrich Saar, de nieuw benoemde directeur van het universitair instituut waar hij werkte, waarvan bekend was dat hij een anti-nazi-activist was geweest en een slachtoffer van politieke vervolging tijdens de Hitler-jaren. Hij drong er bij de partij op aan het dogmatische verzet tegen pogingen om de democratische praktijken binnen de partij uit te breiden, te overwinnen. De besprekingen bereikten nooit het stadium van concrete onherroepelijke voorstellen, maar hij was ook uitgesproken in zijn kritiek op de heropname van zijn academische collega Bernhard Steinberger in november 1956 en de officiële strategie van wrede laster in de pers waaraan Steinberger toen door de regering werd onderworpen. Op 5 december 1956 stuurde Crüger zelfs een brief aan het Centraal Comité van de Partij waarin hij de zaak van Steinberger verdedigde en op zijn onschuld aandrong. Deze laatste werd aangeduid voor de persoonlijke aandacht van de nationale leider (en eerste partijsecretaris), Walter Ulbricht.