De eerste soorten die werden genoemd, werden gevonden in de Miocene Mascall Fauna van Cottonwood Creek, Oregon. De soort, genaamd "Anchitherium ultimus", werd in 1886 beschreven door de bekende paleontoloog E. D. Cope tijdens het hoogtepunt van de Bone-oorlogen. Tijdens een studie in 1906 over de Mascall-formatie paardachtigen, verhuisde J. Gidley naar een nieuw geslacht dat hij "Archaeohippus" noemde. De sterke gelijkenis van de eigenschappen resulteerde er in dat het geslacht in 1932 door W. D. Matthew werd beschouwd als een subgenus van "Parahippus". In schril contrast met de opinie werd "Archaeohippus" in 1933 opnieuw gevalideerd door D.F. Bode, en samen met "A. ultimus" nam hij "A. mourningi" en "A. penultimus" op. "Archaeohippus" verspreidde zich over heel Noord-Amerika. Behalve in Florida en Oregon zijn er fossielen gevonden in Zuid-Saskatchewan (Canada). Aan de andere kant van zijn verspreidingsgebied zijn "Archaeohippus" gevonden, zo ver zuidelijk als de Miocene Gaillard Cut in het voormalige kanaalgebied.
van Panama. ""Archaeohippus" stenolophus", bekend uit Oligoceen afzettingen in Saskatchewan, behoort niet tot "Archaeohippus", en "A. minimus" is een samengestelde van twee taxa, zoals opgemerkt door Osborn (1918), met de P3-M1 behorende tot "A. ultimus" en de molair en premolar behorende tot een groter, meer afgeleid paard. "Archaeohippus mannulus" en "Arachaeohippus blackbergi" zijn opgegraven in Florida, specifiek op de Thomas Farm Site.