Het ontslag van Leone kwam op een zeer moeilijk moment voor de Italiaanse Republiek. Het land was in de greep van de "Jaren van lood" en van de spanningsstrategie, en had in het decennium grote terroristische aanslagen geleden, zoals de bomaanslag op het Piazza della Loggia in 1974 en de bomaanslag op de Italicus Express in 1974.
Ik weet het. Het hoogtepunt van de spanningen kwam in maart 1978, toen de voormalige premier Aldo Moro werd ontvoerd en gedood door een eenheid van de militante extreem-linkse organisatie die bekend staat als de Rode Brigades, terwijl hij op weg was naar een zitting van de Kamer van Afgevaardigden, waar een discussie zou plaatsvinden over een vertrouwensstemming voor een nieuwe regering die voor het eerst de steun van de Italiaanse Communistische Partij zou hebben gehad. Politiek gezien was het standpunt van Moro om een accommodatie te vinden tussen de Christelijke Democratie en de Italiaanse Communistische Partij een manier om het land uit de spanningen te leiden en de republikeinse instellingen solider en stabieler te maken als antwoord op binnenlands terrorisme. Het historische compromis werd mogelijk gemaakt door de nieuwe koers die werd ingeluid door de nieuwe communistische leider Enrico Berlinguer, die in 1973 in het communistische tijdschrift "Rinascita" een voorstel lanceerde voor een "democratische alliantie" met de christelijke democratie om een staatsgreep als die in Chili te voorkomen. De plotselinge dood van Moro was echter een harde klap voor de politiek van het Historisch Compromissum en een grote nederlaag voor de republikeinse instellingen voor de publieke opinie.