Schrijf een vervolg op deze alinea - Lewald werd geboren in 1860; zijn tante was de Joodse schrijfster Fanny Lewald. Lewald werd in 1885 ambtenaar in Pruisen en werd in 1903 waarnemend Rijkscommissaris. In die rol nam Lewald deel aan de Wereldtentoonstelling van 1904.
(georganiseerd samen met de Olympische Spelen), waar hij het oneens was met Keizer Wilhelm II over de vraag of de Deutscher Olympischer Sportbund, waarvan hij de voorzitter was, politiek onafhankelijk zou moeten zijn. Nadat Berlijn het recht won om de Olympische Zomerspelen van 1916 te organiseren (die later werden geannuleerd vanwege het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog), moedigde Lewald het Duitse Rijk aan om te investeren in de spelen, met het argument dat het vergelijkbaar was met een Wereldhandelstentoonstelling. Tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog was Lewald als hoogste ambtenaar van keizerlijk Duitsland zo goed verbonden dat hij persoonlijk de abdicatie-toespraak van de laatste keizerlijke regering schreef. Ten tijde van de Kapp-putsch was Lewald waarnemend regeringsleider, omdat alle ministers Berlijn hadden verlaten. Hij weigerde onder schot gedwongen te worden om overheidsgeld te verstrekken aan het opstandige leger. Lewald, een conservatief, kreeg steeds meer moeilijkheden met de sociaaldemocratische regeringen en ging uiteindelijk in 1923 met pensioen uit de ambtenarendienst, maar bleef in meer dan tien ereposities, bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de Duitse internationale uitwisseling van studenten, het bestuur van verschillende prominente musea en het Nationaal Olympisch Comité; hij was onderminister van Buitenlandse Zaken geweest. In 1935 stelde Lewald voor Pierre de Coubertin een Nobelprijs te geven.