De vroege geschiedenis van Mexico als natiestaat werd gekenmerkt door politieke en sociaaleconomische omwentelingen. De Texas Revolutie en de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog in het midden van de 19e eeuw leidde tot enorme territoriale verliezen voor de Verenigde Staten. In de grondwet van 1857 werden liberale hervormingen vastgelegd, die de inheemse gemeenschappen wilden integreren en de macht van de kerk en het leger wilden beperken. Dit leidde tot een interne oorlog van hervorming en interventie door Frankrijk, waarin conservatieven Maximilian Habsburg installeerden als keizer tegen het republikeinse verzet onder leiding van Benito Juárez. De laatste decennia van de negentiende eeuw werden gekenmerkt door de dictatuur van Porfirio Díaz, die Mexico wilde moderniseren en de orde wilde herstellen. Het "Porfiriato"-tijdperk eindigde in 1910 met de tien jaar durende Mexicaanse burgeroorlog
, die ongeveer 10% van de bevolking doodde en waarna de zegevierende Constitutionalistische factie een nieuwe grondwet van 1917 opstelde, die tot op de dag van vandaag van kracht is. De revolutionaire generaals regeerden als een opeenvolging van presidenten tot de moord op Alvaro Obregón in 1928. Dit leidde tot de vorming van de Institutionele Revolutionaire Partij het volgende jaar, die Mexico tot 2000 regeerde.