Tijdens de grieppandemie van 1918 legde de toenmalige gouverneur van Amerikaans-Samoa, John Martin Poyer, een volledige beschermingssequestrering van de eilanden op van alle inkomende schepen, waardoor de influenza met succes werd voorkomen dat de bevolking werd geïnfecteerd en er dus geen sterfgevallen binnen het grondgebied werden vastgesteld. In tegenstelling, de naburige Nieuw-Zeeland gecontroleerde
West-Samoa was een van de zwaarst getroffen landen, met een infectiepercentage van 90% en meer dan 20% van de volwassenen die aan de ziekte stierven. Dit falen van de Nieuw-Zeelandse regering om de Spaanse griep te voorkomen en te beheersen, bracht de anti-koloniale gevoelens van Samoa opnieuw tot leven, wat uiteindelijk leidde tot de onafhankelijkheid van het land.