In de Tweede Wereldoorlog werden brandbommen uitgebreid gebruikt als een effectief bommenwapen, vaak in combinatie met explosieve bommen. Waarschijnlijk zijn de bekendste brandbommen de bombardementen op Dresden en Tokio op 10 maart 1945.
Ik weet het. Er werden veel verschillende configuraties van brandbommen en een breed scala aan vulmaterialen zoals isobutylmethacrylaat (IM) -polymer, napalm en vergelijkbare gelatine-aardolieformules gebruikt, waarvan er veel werden ontwikkeld door de Amerikaanse Chemical Warfare Service. Verschillende methoden van afgifte, bijvoorbeeld kleine bommen, bomlet clusters en grote bommen, werden getest en geïmplementeerd. Zo werd bijvoorbeeld een grote bomhuls gevuld met kleine stokjes brandstof (bomletjes); de huls was zo ontworpen dat deze op hoogte kon openen, waardoor de bomletjes verspreid werden om een groot gebied te bedekken. Een explosieve lading zou dan het brandstofmateriaal ontsteken, waardoor vaak een razend vuur ontstond. Het vuur zou branden bij extreme temperaturen die de meeste gebouwen van hout of andere brandbare materialen kunnen vernietigen (gebouwen van steen hebben de neiging om brandvernietiging te weerstaan, tenzij ze eerst worden opengeblazen door hoge explosieven).