Voltooi de volgende zin: Helaas werd het niet heel nauwkeurige testament een oorzaak van vele conflicten over de eigendom van de wandtapijten tussen de koningen en de edelen. De hele collectie was slechts een korte tijd bij elkaar in het kasteel in Tykocin tot 1572. Vervolgens verspreidden de zussen van de koning het tussen hun residenties in Krakau, Niepołomice, Warschau, Vilnius en Hrodna, en stuurden zelfs wat naar Zweden. Koning Sigismund III Vasa bracht 30 stukken terug die Anna Jagiellon naar Stockholm stuurde naar haar zus Catherine (de moeder van Sigismund). In 1633 werden drie van de wandtapijten met scènes uit het "Verhaal van Mozes" door Jerzy Ossoliński, namens koning Władysław IV Vasa, aan paus Urbanus VIII geschonken. Tijdens de
De collectie werd verborgen door Jerzy Sebastian Lubomirski in zijn landgoed in Spiš. In de daaropvolgende jaren verpandde koning Jan II Casimir Vasa 157 wandtapijten aan een handelaar uit Gdańsk, Jan Gratta, zonder toestemming van het parlement. Om het levenslange loon na zijn abdicatie af te dwingen nam de koning ook enkele van de wandtapijten mee naar Frankrijk. Dit veroorzaakte protesten van de adel en de schuld van de koning werd pas in 1724 terugbetaald. Het parlement zond de wandtapijten voor bewaring in het Karmelietenklooster van Warschau en voor de laatste keer werden ze tentoongesteld tijdens de kroning van koning Stanisław Augustus in 1764. Na de grote reconstructie van het interieur van het Koninklijk Kasteel van Warschau in de neoklassieke stijl bestelde de koning nieuwe wandtapijten in Frankrijk en de Jagiellonische collectie werd opgerold en opgeslagen in het gebouw van het Schatkistcomité - Paleis van de Republiek. Volgens een inventarisatie die tijdens het bewind van Stanisław Augustus werd uitgevoerd, waren er ongeveer 156 arrasses. In 1795, na de derde verdeling van Polen, werden de wandtapijten samen met andere goederen geplunderd uit de koninklijke residenties, meegenomen door Alexander Suvorov naar Rusland.