Op 1 februari 1960 bij de sit-ins in Greensboro.
Vier Afro-Amerikaanse studenten protesteerden tegen de segregatie en de Jim Crow-wetten door te zitten bij een "alleen voor blanken" lunchbalie. Het gebruik van sit-ins als middel van protest werd steeds populairder in het Zuiden, en de anti-segregatie organisatoren begonnen studenten te zien als een potentiële bron. Het Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) speelde een centrale rol in de burgerrechtenbeweging van de jaren zestig. Het Student Nonviolent Coordinating Committee werd in het begin van 1960 opgericht in Raleigh, North Carolina, als reactie op het succes van een golf van sit-ins in Zuidelijke universiteitssteden, waar zwarte studenten weigerden restaurants te verlaten waarin hen op basis van hun ras dienst werd geweigerd. Deze vorm van geweldloze protest bracht SNCC tot nationale aandacht, en wierp een hard publiek licht op het blanke racisme in het Zuiden. De Southern Christian Leadership Council (SCLC) van Martin Luther King, Jr. riep later dat jaar een conferentie bijeen om een nieuwe organisatie op te richten, en daaruit groeide het Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC, meestal uitgesproken als "snick"). In samenwerking met het Congres voor Raciale Gelijkheid (CORE) reden blanke en zwarte activisten samen in bussen naar zuidelijke steden om te protesteren tegen gesegregeerde busterminals. De SNCC kreeg al snel de reputatie van de "schoktruppen" van de Burgerrechtenbeweging.