Schrijf een vervolg op deze paragraaf - De spanningen in Judea groeiden nadat de rechtstreekse Romeinse heerschappij weer was hersteld. De hogere klasse begunstigde de Romeinen omdat het hun bevoorrechte positie garandeerde, maar de landelijke klasse niet en hun verlangen naar onafhankelijkheid en revolutie groeide. De levendige herinneringen aan de Hasmoneïsche koningen, aangewakkerd door eschatologische en messiaanse verwachtingen, zorgden voor gevaarlijke waanideeën over de vooruitzichten op opstand. Opstandelingen en bandieten deden hun werk op het platteland en waren een grote last voor de Romeinen. Om er nog meer brandstof aan te werpen, toen Herodes' kleinzoon Agrippa I, die in 41 G.T. tot koning was benoemd en een populaire heerser was geweest, in 44 G.T. stierf, weigerde de keizer zijn zoon zijn opvolger te laten worden en keerde Judea terug onder de impopulaire directe Romeinse heerschappij. De ontevredenheid brak uit in de Grote Joodse Opstand
in 66 CE die vier jaar duurde en culmineerde in de belegering van Jeruzalem in 70 CE. De stad werd ingenomen en de tempel werd verwoest.