Samenvatting van het artikel:  Als veelreizige fotograaf is Pieter ten Hoopen geen vreemde voor vluchtelingenkampen. Maar hij heeft nooit zoiets meegemaakt als het Mayo-kamp, dat buiten de Soedanese hoofdstad Khartoem ligt. Ten Hoopen was in het kamp om een nieuwe medische kliniek te fotograferen voor Emergency, een humanitaire groep uit Italië. Hij hoopte ook te kunnen vastleggen hoe het leven voor vluchtelingen daar was. Zijn hoop werd echter verpletterd toen hem werd verteld dat hij buiten het ziekenhuis niet mocht fotograferen. "Ik had heel, heel harde beperkingen van de Soedanese regering.... Ze zijn zeer goed in staat om de media op afstand te houden", zei ten Hoopen. Ten Hoopen had, net als de vluchtelingen zelf, geen vrijheid van beweging... en hij gebruikte een oude truc... die hij eerder had gebruikt tijdens zijn reizen in Afrika. Met de hulp van vluchtelingen die in het ziekenhuis werkten, bouwde hij een geïmproviseerde fotostudio met ziekenhuislakens en andere beschikbare materialen. De studio werd al snel een sensatie. Toen de ziekenhuismedewerkers zich vrijwillig hadden aangemeld om een foto van hen te laten maken, begonnen rijen vluchtelingen rond het ziekenhuisgebied te lopen om hun portret te laten maken. Eén voor één gingen deze mensen plechtig zitten om gefotografeerd te worden. Het was hun tijd om erkend te worden. Er was zwaartekracht, ernst in de manier waarop ze poseerden. Dit was het moment waarop hun verhaal zou worden geregistreerd. "Dit was een van de redenen waarom ik de studio heb gebouwd: om meer materiaal en meer verhalen van de mensen te krijgen", zei ten Hoopen. Het project werd al snel een catalogus van de geschiedenis en identiteit van de vluchtelingen. De foto's strekken zich over meerdere generaties uit -- sommige van de personen zijn geboren in het vluchtelingenkamp, anderen zijn daar al decennia. Vrouwen die de traditionele Soedanese tobe dragen, geven hun klasse en afkomst aan door de manier waarop deze is verpakt. In het moslimnoorden zijn vrouwen volledig bedekt -- in tegenstelling tot vrouwen uit het christelijke zuiden, die ook op deze foto's te zien zijn. Of ze nu uit Soedan, Zuid-Soedan of Eritrea komen, de gezichten worden, individueel en collectief, een portret van de eindeloze oorlogen die de Hoorn van Afrika hebben gevormd. Sociaal...
Pieter ten Hoopen nam portretten van vluchtelingen in het Mayo-kamp in Khartoem, Soedan. Hij richtte een geïmproviseerde studio bij een ziekenhuis op, en het werd al snel een sensatie.