Voltooi de volgende zin: De Japanse opmars in de Stille Oceaan werd begin 1943 tegengehouden door Australische troepen in Nieuw-Guinea en Amerikaanse troepen op Guadalcanal, waarna de geallieerden het offensief opgaf, door Nieuw-Guinea en de Salomonseilanden naar de Filippijnen. Gedurende 1944 begonnen de geallieerden te plannen om Borneo terug te nemen. Het hoofdkwartier van generaal Douglas MacArthur's South West Pacific Area was verantwoordelijk voor de planning van de operatie, maar vanwege de toewijding van de Amerikaanse troepen aan de herovering van de Filippijnen, werd de taak om Borneo terug te veroveren voornamelijk toegewezen aan Australische grondtroepen. De geallieerde operaties in Borneo bestonden uit landingen bij Tarakan,
Labuan en Balikpapan. Oorspronkelijk was MacArthur van plan Borneo te gebruiken als een opstap naar het opnieuw innemen van Java, maar deze operatie werd later geannuleerd en de verantwoordelijkheid voor Nederlands-Indië werd overgedragen aan het door de Britten geleide Zuidoost-Azië-commando. In de planningsfase adviseerde de commandant van de Australische militaire troepen, generaal Thomas Blamey, tegen de landing in Balikpapan, omdat hij geloofde dat het geen strategisch doel zou dienen. Na lang overleg heeft de Australische regering ingestemd om troepen te leveren voor deze operatie. De Amerikaanse Joint Chiefs of Staff hadden ook bezorgdheid over de strategische noodzaak van de operatie, maar volgens historicus Garth Pratten manipuleerde MacArthur zowel de Australische regering als de Joint Chiefs om de verovering van Balikpapan goed te keuren. Het verklaarde doel van de operatie was, volgens historicus Chris Coulthard-Clark, "de haven en olievelden in het gebied te beveiligen en een basis te creëren om" toekomstige operaties te lanceren. Bovendien zou de overheidstoezicht op Nederlands-Indië worden hersteld.