Zijn ambtstermijn als minister van Buitenlandse Zaken viel samen met een kritieke periode in de internationale betrekkingen. Zonder de sympathie van Groot-Brittannië onder Palmerston, zou de Juliemonarchie volledig geïsoleerd zijn in Europa, en deze sympathie had het agressieve beleid van Frankrijk in België en aan de Middellandse Zeekust van Afrika in gevaar gebracht. De
De Belgische crisis was, voor zover het de twee mogendheden betrof, opgelost voordat De Broglie zijn ambt opnam, maar de gecoördineerde militaire en maritieme actie voor de dwang van de Nederlanders, die leidde tot de Franse bezetting van Antwerpen, werd uitgevoerd onder zijn auspiciën. De goede verstandhouding waarvan dit het symbool was, kenmerkte ook de betrekkingen van De Broglie en Palmerston tijdens de crisis van de eerste oorlog van Muhammad Ali met de Porte, en in de aangelegenheden van het Spaanse schiereiland leidde hun gemeenschappelijke sympathie voor de grondwettelijke vrijheid tot een overeenkomst voor gemeenschappelijk optreden, die vorm kreeg in de Viervoudige Alliantie tussen Groot-Brittannië, Frankrijk, Spanje en Portugal, ondertekend in Londen op 22 april 1834. De Broglie was in maart van het voorgaande jaar met pensioen gegaan en kwam pas in maart van het volgende jaar weer aan de macht, toen hij hoofd van het kabinet werd.