Als lid van de anti-Ottomaanse alliantie ("Heilige Liga"), had het Russische tsaarrijk tegen het Ottomaanse Rijk gevochten in het oostelijke theater van de Grote Turkse Oorlog (Russisch-Turkse Oorlog (1686<unk>1700)
) van de Commissie. Toen de andere leden van de bond - het Heilige Roomse Rijk, de Republiek Venetië en het Pools-Litouwse Gemenebest - hun oorlogsdoelen hadden bereikt, sloten ze een vrede met de Ottomaanse sultan Mustafa II bij Karlowitz (1699), die de Russische belangen volledig negeerde. De respectieve onderhandelingen waren begonnen in 1698, toen Rusland nog steeds campagne voerde in het gebied van de lagere Dnjepr en de Straat van Kertsj, die de Zee van Azof met de Zwarte Zee verbindt. De Russische tsaar Peter de Grote nam persoonlijk deel aan de onderhandelingen en sloot op 25 december 1698 (O.S.) / 26 januari 1699 in Karlowitz (Sremski Karlovci) een tweejarig staakt-het-vuren met het Ottomaanse Rijk. In dit stadium werd een definitieve Russisch-Ottomaanse schikking verhinderd door de discrepantie tussen de eisen van Petrus, waaronder de bescherming van de christenen in de Ottomaanse Balkanprovincies, en de militaire positie van Rusland, evenals het gebrek aan steun van de andere leden van de Heilige Bond.