Van oktober 1942 tot mei 1948 gaf hij cursussen over de geschiedenis en theorie van de architectuur als plaatsvervangend hoogleraar van de faculteit architectuur van de Universiteit van Boekarest. Hij schreef een column voor "Viața Românească" tussen 1944 en 1946; daar besprak Cantacuzino het werk van verschillende schilders, tentoonstellingen en officiële salons. Zijn "Despre o estetică a reconstrucției", een gepassioneerde pleidooi voor humanisme en patriottisme, werd gepubliceerd in 1947. In hetzelfde jaar schreef hij een nog steeds niet gepubliceerde studie over de geschiedschrijving van Vitruvius. Een woordenboek van termen en concepten in de Roemeense en wereldkunst is ook in manuscriptvorm overgebleven. Zijn woning in Boekarest werd verwoest tijdens de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog.
van 1944. In de periode onmiddellijk na de oorlog vervolgde hij zijn architectonische activiteit, waarbij hij een aantal villa's ontwierp en andere projecten, waarvan het meest imposante het gebouw van het Instituut voor Studies en Energiebouwkunde in Boekarest is.