Het verenigde koninkrijk Denemarken ontstond in de achtste eeuw als een vaardige zeevaart natie in de strijd om de controle over de Oostzee. Denemarken, Zweden en Noorwegen werden gezamenlijk geregeerd onder één soevereine heerser in de Kalmar Unie, die in 1397 werd opgericht en eindigde met de Zweedse afscheiding in 1523. De gebieden van Denemarken en Noorwegen bleven tot 1814 onder dezelfde monarch. Vanaf de 17e eeuw waren er verschillende verwoestende oorlogen met het Zweedse Rijk, die eindigden met het afstaan van grote stukken grondgebied aan Zweden. Na de Napoleontische oorlogen werd Noorwegen aan Zweden overgedragen, terwijl Denemarken de Faeröer, Groenland en IJsland behield. In de 19e eeuw was er een golf van nationalistische bewegingen, die werden verslagen in de Eerste Schleswig Oorlog. Na de Tweede Sleeswijk Oorlog in 1864 verloor Denemarken het Hertogdom Sleeswijk aan Pruisen. Denemarken bleef neutraal tijdens de Eerste Wereldoorlog; in 1920 werd de noordelijke helft van Sleeswijk echter weer Deens. In april 1940 een Duitse invasie
De Deense verzetsbeweging was actief van 1943 tot de Duitse overgave in mei 1945. Als geïndustrialiseerde exporteur van landbouwproducten in de tweede helft van de 19e eeuw heeft Denemarken begin 20e eeuw sociale en arbeidsmarktreformaties ingevoerd die de basis hebben gelegd voor het huidige model van de welvaartsstaat met een sterk ontwikkelde gemengde economie.