Samenvatting van het artikel:  " Landmarks ", geschreven door Robert Macfarlane. Op het University College London in de jaren zestig stond op een deur van het departement Engels The English Place Name Society. Tijdens mijn drie jaar als student zag ik nooit iemand die kamer binnenkomen of verlaten, en ik stelde me bergen stoffige boeken en documenten voor, rondgereden door spinnen, vergeten kaarten van een dode wereld. A ciste: Gaelic voor begrafeniskamer. Omdat de oorspronkelijke betekenissen van plaatsnamen grotendeels zijn vergeten en oude plaatselijke namen voor heuvels, beken en moerassen niet meer worden gebruikt, verricht Robert Macfarlane in zijn nieuwe boek een wonder van opstanding. Hij brengt een fascinerend archief van oude termen tot leven, van het Angelsaksisch tot het Oud-Noors, en danst door de gesloten deur van het verleden. De oorspronkelijke betekenissen van plaatsnamen zijn grotendeels vergeten en oude plaatselijke namen voor heuvels, beken en moerassen zijn buiten gebruik geraakt. Al jaren is hij gepassioneerd bezig met het werk van mannen en vrouwen die over de natuur geschreven hebben, zoals Richard Jefferies, Barry Lopez, Jacquetta Hawkes en Roger Deakin. Dit zijn zijn spirituele gidsen naar het landschap waar hij van houdt. Want naast de mijlpalen van de geest (de boeken en ontmoetingen die ons vormen), zijn er overal om ons heen de landmerken: van de kleinste struik tot bomen, rotsen, stranden en verborgen valleien. Al deze namen werden door onze voorouders gegeven met bijzondere, eigenaardige en poëtische termen die waarschijnlijk in de afgelopen 100 jaar niet meer in gebruik waren. Elk hoofdstuk beschrijft het werk van één of twee schrijvers die het denken van Macfarlane hebben gevormd, en neemt ons mee op een denkbeeldige wandeling in hun werelden. En dan komt er een 'glossarium', lijsten van namen voor dingen die specifiek zijn voor één aspect van het landschap. Deze lijsten zijn fascinerend. Een voorbeeld is eit: een klein woord van het eiland Lewis met een enorme betekenis: <unk>De praktijk van het plaatsen van kwartsstenen in moerasstromen, zodat ze glinsterden in het maanlicht en daardoor zalm er in de late zomer en herfst naartoe trokken.<unk> De mensen in Essex noemden je vroeger...
De oorspronkelijke betekenissen van plaatsnamen zijn grotendeels vergeten. Robert Macfarlane heeft het verleden weer tot leven gewekt met zijn onderzoek naar dit gebied. Macfarlane gelooft dat de kracht van taal ons gevoel van plaats kan vormen.