Deze wierookklokken werden voor het eerst gebruikt in China rond de 6e eeuw; in Japan bestaat er nog steeds een in de Shōsōin, hoewel de tekens niet Chinees zijn, maar Devanagari. Vanwege hun frequent gebruik van Devanagari tekens, suggestief van hun gebruik in boeddhistische ceremonies, Edward H. Schafer speculeerde dat wierookklokken werden uitgevonden in India. Hoewel vergelijkbaar met de kaarsklok, wierookklokken brandden gelijkmatig en zonder een vlek; daarom waren ze nauwkeuriger en veiliger voor gebruik binnen.
gelijkmatig en zonder vlam verbrand