Op 25 september 1954 sprak de toenmalige premier U Nu in zijn radioboodschap aan de natie over de politieke loyaliteit van de Rohingya-moslims aan het overwegend boeddhistische Birma. Dit gebruik van de term <unk>Rohingya<unk> is belangrijk in de zin dat Myanmar vandaag de dag ontkent deze categorie helemaal te accepteren en hen <unk>Bengali<unk> noemt. In dezelfde periode werd een aparte administratieve zone May Yu opgericht, die het grootste deel van de huidige staat Noord-Rakhine omvatte, met de Rohingya als meerderheidsteentje. Eén van de doelstellingen van deze zone met een moslimmeerderheid was om "naar vrede met Pakistan te streven". Brigadegeneraal Aung Gyi, een van de plaatsvervangers van generaal Ne Win, beschreef de Rohingya in 1961 als; <unk>In het westen grenst het district May Yu aan Pakistan. Zoals het geval is met alle grensgemeenschappen, zijn er moslims aan beide kanten van de grens. Degenen aan de kant van Pakistan staan bekend als Pakistani, terwijl de moslims aan onze Birmese kant van de grens worden aangeduid als Rohingya. Maar sinds Birma's militaire junta
Het is duidelijk dat de Rohingya in de afgelopen tien jaar, sinds de regering-in-exile in 1962 het land heeft overgenomen, systematisch van hun politieke rechten zijn beroofd. In 1962 nam militaire dictator generaal Ne Win de regering over en begon een nationalistische agenda te implementeren, die zijn wortels had in raciale discriminatie. In 1978 lanceerde de militaire regering de operatie Nagamin om burgers van niet-burgers te scheiden. Dit was de eerste gecoördineerde grootschalige gewelddadige aanval op de Rohingya. De nationale registratiekaarten (NRC) werden door de staat weggenomen om nooit te worden vervangen. Het geweld dat volgde, dwong 200.000 Rohingya naar Bangladesh te vluchten. Bangladesh weigerde de Rohingya toegang tot haar grondgebied en blokkeerde voedselrantsoenen, wat leidde tot de dood van 12.000 van hen. Na bilaterale onderhandelingen werden de Rohingya gerepatrieerd.