Het rijk was in een voortdurende staat van crisis, omdat het voortdurend territoriale verliezen leed: Bulgarije verklaarde onafhankelijkheid, Oostenrijk-Hongarije annexeerde Bosnië en het etnische conflict in Ottomaans Macedonië ging onverminderd door. Italië viel het Ottomaanse Tripolitanië in 1911 binnen en het rijk verloor het overgrote deel van zijn resterende Europese grondgebied toen de Balkan League Rumelia in 1912 overwon. In 1914 ging het Ottomaanse Rijk de Eerste Wereldoorlog aan en de steeds meer geradicaliseerde CUP voerde etnische zuivering en genocide uit tegen de Armeense, Assyrische en Griekse bevolking van het rijk.
Het is niet de bedoeling dat de Europese Unie zich in de eerste plaats richt op de burgers, maar op de burgers zelf. Na de Ottomaanse overgave in 1918 vluchtte het CUP-leiderschap in ballingschap en bezetten de geallieerden Constantinopel. Het Ottomaanse parlement maakte de geallieerden boos door het Amasya-protocol met Turkse revolutionairen in Ankara te ondertekenen en akkoord te gaan met een "Misak-ı Millî" (Nationaal Pact). Toen de plannen voor de verdeling van het Ottomaanse Rijk na de Conferentie van Londen vorderde, dwongen de geallieerden de opheffing van de vergadering, waardoor het Tweede Grondwettelijke Tijdperk ten einde kwam. Veel parlementsleden werden lid van de Grote Nationale Vergadering tijdens de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog en gingen uiteindelijk door met hun carrière in de Republiek.