Voltooi de volgende zin: In 1830 onderging Frankrijk de julirevolutie om de reactionaire Bourbon-koningen te verdrijven en de Orléanist Louis-Philippe als koning te installeren. In tegenstelling hiermee begon de regering van koningin Victoria in 1837 op een vreedzame manier. De grote Europese mogendheden - Rusland, Oostenrijk, Groot-Brittannië en in mindere mate Pruisen - waren vastbesloten Frankrijk in toom te houden, en dus voerde Frankrijk over het algemeen een voorzichtig buitenlands beleid. Lodewijk Filips sloot een bondgenootschap met Groot-Brittannië, het land waarmee Frankrijk de meest vergelijkbare regeringsvorm deelde, en zijn strijdlustige minister van Buitenlandse Zaken, Lord Palmerston. In zijn eerste jaar aan de macht weigerde hij België te annexeren.
In plaats daarvan volgde hij de Britse lijn van onafhankelijkheidsbevordering. Ondanks de houdingen van de vooraanstaande Franse minister Adolphe Thiers in 1839-1840 dat Frankrijk de steeds machtiger wordende Muhammad Ali van Egypte (een onderkoning van het Ottomaanse Rijk) zou beschermen, kwamen er geen versterkingen en in 1840, tot grote schaamte van Frankrijk, werd Ali gedwongen door de machten de Conventie van Londen te ondertekenen. Onder de regeringen van François Guizot en Robert Peel werden de betrekkingen opnieuw afgekoeld. Ze werden echter in 1846 opnieuw verbitterd toen, met Palmerston terug als minister van Buitenlandse Zaken, de Franse regering haastig toestemde dat Isabella II van Spanje en haar zuster trouwden met respectievelijk leden van de Bourbon- en Orléanist-dynastieën. Palmerston had gehoopt een huwelijk te regelen, en "The Affair of the Spanish Marriages" is over het algemeen ongunstig bekeken door Britse historici ("Door het onpartijdige oordeel van de geschiedenis is het universeel veroordeeld"), hoewel de laatste jaren een meer sympathieke kijk is aangenomen.