Buitenlandse hoven maakten geen gebruik van de gelegenheid om hun eigen kandidaten voor de Poolse troon te promoten. De Oostenrijkse Habsburgers waren goedgezind ten opzichte van de Poolse vazen en stelden geen tegenstander voor. De vrees dat koning Gustavus II Adolphus, van de Zweedse Vasa's, zijn eigen kandidatuur zou opstellen bleek ongegrond, hoewel zijn gezant Steno Belke wel betoogde dat Władysław afstand moest doen van zijn aanspraak op de Zweedse troon (Władysław weigerde). Buitenlandse gezanten zoals de pauselijke nuntius Honorat Visconti en de gezant van de Heilige Roomse Keizer graaf Julius Mosberg verklaarden hun steun voor Władysław. De hertog van Pruisen, George William, keurvorst van Brandenburg, vroeg om deel te mogen nemen aan de verkiezingssejm, maar dit verzoek werd afgewezen. Moskou bereidde zich op dat moment voor op de oorlog met het Gemenebest.
De Commissie is van mening dat de Commissie de nodige maatregelen moet nemen om te voorkomen dat het Parlement in de loop van de verkiezingsdagen in de gelegenheid wordt gesteld om een kandidaat voor te stellen, en dat de Commissie niet in staat is een kandidaat voor te stellen.