In voorbereiding op de volgende campagne, Dortmund besteedde zwaar aan de aankoop van spelers, met een uitgave van meer dan € 119 miljoen op elf nieuwkomers, hoewel, veel van dit werd gedaan om het vertrek van de kern spelers Mats Hummels, İlkay Gündoğan en Mkhitaryan, die opdracht vergoedingen in totaal van € 104 miljoen tussen hen te compenseren. Tuchel slaagde er echter in om hen te vervangen door de veelzijdige productie van Ousmane Dembélé, Marc Bartra en Raphaël Guerreiro, waarbij de laatste de meest drastische verschuiving zag in tactische en positioneel verandering, vaak ingezet als een nieuw geconverteerde centrale middenvelder van linkerback. Guerreiro, ondertekend na zijn succesvolle tijd bij UEFA Euro 2016, toonde grote dribbelvaardigheden; kwaliteiten die in het middenveld schaars werden geacht. Deze positieverandering maakte het mogelijk om het potentieel van Guerreiro te maximaliseren onder Tuchel, omdat hij in een middenveldtrident speelde naast Castro en Weigl, in een systeem dat zowel defensief veilig was als een grotere aanvallende bedreiging vormde dan eerder gezien. De veelzijdigheid van Bartra, die als rechterback en centrale verdediger speelde, gecombineerd met de snelle aanvallende dreiging van breedspelers Dembélé en Pulisic, stelde Dortmund in staat om veel sneller over te stappen tussen systemen. Deze nadruk op tempo zag Pierre-Emerick Aubameyang 56 doelpunten scoren in 63 wedstrijden onder Tuchel. Hierdoor kwam Dortmund terug in de finale.
van de DFB-Pokal, waar Tuchel zijn eerste grote eer als trainer won, evenals de eerste trofee van de club in vijf jaar, toen ze Eintracht Frankfurt 2 tegen 1 versloegen, met doelpunten van zowel Dembélé als Aubameyang.