In september 1989 maakte Małgorzata Chodakowska met een paar vrienden een wandeltocht in de Tatra's (Poolse kant). Toen de meisjes op een dag aan het wandelen waren, raakten ze in gesprek met een eenzame Oost-Duitse wandelaar. Klaus Zimmerling was een mechanisch-elektrisch ingenieur uit de Wachwitz-wijk van Dresden. (Het bleek later dat Zimmerling een gefrustreerde ingenieur was, maar een gepassioneerde hobby-wijnmaker.) Die avond kwamen ze overeen om samen te werken voor het laatste deel van hun pauze en aan het einde van de reis wisselden Chodakowska en Zimmerling adressen uit. Twee weken later arriveerde ze in Dresden met de trein uit Warschau om te worden ontvangen door Klaus met een bos bloemen in zijn handen en plechtig een rood tapijt over het perron te rollen: ze waren duidelijk verliefd. Er waren nog steeds aanzienlijke reisbeperkingen van kracht tussen de centraal-Europese landen in het "Sovjet-imperium", maar 1989/90 was een periode van massale en blijvende sociale en politieke veranderingen. Eind 1990 was Chodakowska bij haar minnaar in Dresden en het paar was getrouwd. Maar op dat moment had Małgorzata Chodakowska haar opleiding aan de Academie in Wenen nog niet afgerond. Maar toen straatdemonstranten in november 1989 de Berlijnse Muur hadden doorbroken, werd duidelijk dat de Oost-Berlijners - sommigen verheugd en anderen alleen maar geïntrigeerd - langs de verbijsterde grenswachten stroomden, dat noch de toeziende Sovjet-soldaten noch hun Oost-Duitse gevolmachtigden de opdracht hadden gekregen om te doden. Er zou geen herhaling zijn van 1953.
Ik weet het. Langdurige beperkingen op buitenlandse reizen verdwenen snel en Zimmerling kon zijn bruid vergezellen naar Oostenrijk, waar ze haar artistieke studies in Wenen voltooide en hij een twaalf maanden durende stage in een biologische wijnmakerij stroomopwaarts in Wachau ondernam.