Aan het eind van de 2e eeuw voor Christus, samen met hun buren, bondgenoten en mogelijke verwanten, de Cimbri, vielen de Teutonen zuidwaarts in de Donau-vallei, zuidelijk Gallië en Noord-Italië aan. Hier begonnen ze zich op het grondgebied van Rome in te dringen (Julius Caesar meldt in zijn verslag "De Bello Gallico" over de Gallische Oorlogen dat de Boii Noricum hadden aangevallen). Het onvermijdelijke conflict dat volgde wordt de Cimbrische Oorlog genoemd. De Cimbri (onder hun koning Boiorix) en de Teutonen wonnen de openingsgevechten van deze oorlog, versloegen stammen die verbonden waren met de Romeinen en vernietigden een enorm Romeins leger in de Slag bij Arausio in 105 voor Christus. Maar Rome hergroepeerde en reorganiseerde zich onder consul Gaius Marius. In 104 v.Chr. verlieten de Cimbri de Rhône-vallei om Spanje aan te vallen, terwijl de Teutonen in Gallië bleven, nog steeds sterk maar niet machtig genoeg om op eigen kracht naar Rome te marcheren. Dit gaf Marius tijd om een nieuw leger op te bouwen en in 102 v.Chr. trok hij op tegen de Teutonen. Bij de Slag bij Aquae Sextiae
De Teutonen werden vrijwel uitgeroeid en Teutobod samen met naar verluidt 20.000 van zijn mensen werden gevangen genomen. Daarna verdwijnen hij en zijn stam uit de geschiedenis. Waarschijnlijk werd hij naar Rome gestuurd voor een triomfoptocht om zijn nederlaag te vieren, waarna hij ritueel werd geëxecuteerd. Het volgende jaar zouden de Cimbri een vergelijkbaar lot ondergaan in de Slag bij Vercellae, waar twee van hun leiders, Caesorix en Claodicus, werden gevangen genomen, terwijl twee andere leiders, Boiorix en Lugius, werden gedood.