Zulfikar Ali Bhutto, een van de oprichters van het establishment, begon een nieuwe identiteit voor Pakistan te zoeken, vooral een die het niet deelde met buurrival India. Bijgevolg begon Pakistan naar het Midden-Oosten te kijken voor "hulp, ideologie en strategische samenwerking"; terwijl het tegelijkertijd zijn rug toekeerde naar zijn eigen gedeelde geschiedenis met India in Zuid-Azië. Voortbouwend op het beleid van het Ayub Khan-tijdperk, bleef Kasjmir om verschillende redenen belangrijk voor het establishment; vooral vanwege zijn strategisch belang voor Pakistan. Bovendien werd het gezien als een kans voor Pakistan om zijn visie van zijn oprichting te vervullen, de twee-natie theorie - dat van een "thuisland voor onderdrukte Indiase moslims". (Hoewel het aantal mensen in het establishment dat wil dat Pakistan uit het conflict in Kasjmir met India komt, zeer klein is, neemt het wel toe.) Buiten het Kasjmir-conflict werd India als een natie gezien als een existentiële bedreiging voor Pakistan in alle opzichten, vooral na de afscheiding in 1971.
Het is duidelijk dat de Europese Unie zich niet kan beperken tot het uitroeien van de conflicten in de regio's waar de meeste moslims wonen.