Dowling werd benoemd tot riddercommandant van de Orde van het Britse Rijk (KBE) in de 1957 New Year Honours, en voltooide zijn ambtstermijn als CNS op 23 februari 1959. Op 23 maart nam hij de leiding over van Sir Henry Wells als voorzitter van het Comité van Chiefs of Staff (COSC), een rol die de rol van de Chief of the Defence Force voorzag. Hij werd opgevolgd als CNS door vice-admiraal Henry Burrell. Dowling was blij verrast door zijn benoeming tot voorzitter van het COSC en hoopte de functie zodanig te veranderen dat het bevelsbevoegdheid over de diensthoofden zou uitoefenen, maar hierin werd hij teleurgesteld. De rang van de functie bleef gelijk aan die van de hoofden van het leger, de marine en de luchtmacht en was alleen verantwoordelijk voor het indienen van hun standpunten over militaire aangelegenheden aan de minister van Defensie. Andere tegenslagen tijdens zijn ambtstermijn waren het besluit van het ministerie van Defensie - ingetrokken na zijn ambtstermijn - om de Fleet Air Arm te ontbinden, en het falen van de federale regering om hem te steunen toen hij op een SEATO-persconferentie in maart 1961 aankondigde dat Australië bereid was om militair in te grijpen in de tweede Laotiaanse crisis.
als het nodig werd. In september 1959, tijdens de eerste Laotiaanse crisis, had de Australische regering Dowling gemachtigd om "een infanteriebataljon, een squadron RAAF-jagers, luchtvervoer en twee RAN-destroyers" in te zetten ter ondersteuning van de Amerikaanse en SEATO-troepen, maar er vond geen interventie plaats.