Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf.
Hendrik VII negeerde deze wet en maakte tijdens zijn bewind veel gebruik van liefdadigheid onder het mom van "liefdevolle bijdragen". In 1491, zeven jaar nadat de wet was aangenomen, nam hij commissarissen in dienst om zulke geschenken van zijn onderdanen te verkrijgen. Bovendien had Hendrik eerder dat jaar een Grote Raad bijeengeroepen om hem te machtigen deze welwillendheid te heffen, waardoor de "bijdrage" op zijn minst de schijn van legitimiteit en populaire instemming kreeg. Aan de kanselier van Hendrik en aartsbisschop van Canterbury, John Morton, wordt een wijdverspreid argument voor deze vorm van belasting toegeschreven: als men bescheiden leeft, moet men sparen en dus een geschenk voor de koning kunnen veroorloven; als men weelderig leeft, moet men een inkomen hebben om te sparen, dat in plaats daarvan aan de koning moet worden gepresenteerd. Dit argument kreeg de bijnaam "Morton's Fork", een term die in de volksmond kwam als een uitdrukking voor elk dilemma tussen twee onaangename opties. De commissarissen gebruikten het argument tegen alle onwillige onderdanen, om exorbitante bedragen te eisen. Henry gebruikte ook rechtvaardigingen die vergelijkbaar waren met die die Edward 20 jaar eerder had gebruikt, waarbij de dreiging van Frankrijk werd benadrukt - commissarissen gewapend met de proclamatie dat "Karel van Frankrijk niet alleen onrechtmatig het koninkrijk van Frankrijk van de koning bezet, maar ook de vernietiging van Engeland bedreigt" - en de koning stelde voor om persoonlijk het Engelse leger te leiden. De welwillendheid werd voorgesteld als een alternatief voor militaire dienst.