Na het verlies van Cyprus aan de Ottomanen in de vierde Ottomaanse-Venetiaanse Oorlog (1570-1573), was het eiland Kreta (het "Koninkrijk van Candia") het laatste grote overzeese bezit van Venetië. De belangrijke strategische positie maakte het een duidelijk doelwit voor toekomstige Ottomaanse expansie, terwijl de grootte en vruchtbare grond, samen met de slechte staat van de forten, het een meer verleidelijke prijs maakten dan Malta. Aan de Venetiaanse kant was de "Serenissima", met zijn zwakke leger en grote afhankelijkheid van ononderbroken handel, bezorgd om de Ottomanen niet te provoceren. Vandaar dat Venetië de voorwaarden van zijn verdrag met de Ottomanen nauwgezet in acht nam en meer dan zestig jaar van vreedzame betrekkingen tot stand bracht. Tegen het begin van de zeventiende eeuw was de macht van Venetië bovendien aanzienlijk afgenomen. De economie, die eens had gefloreerd vanwege de controle die zij over de handel in specerijen uit het Oosten had, had geleden als gevolg van de opening van de nieuwe Atlantische handelsroutes en van het verlies van de belangrijke Duitse markt als gevolg van de Dertigjarige Oorlog. Bovendien was de Republiek verwikkeld geraakt in een reeks oorlogen in Noord-Italië zoals de Mantovaanse Oorlog.
En werd verder verzwakt door een uitbraak van de pest in 1629-1631.