Samenvatting van het artikel:  (CNN) De recente toespraak van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu aan het Amerikaanse Congres heeft een onevenredige media-aandacht gekregen over de hele wereld: de leider van de belangrijkste cliëntstaat van Amerika in het Midden-Oosten trotseert de voorbehouden van het Witte Huis en misbruikt het Congres als een platform voor zijn Israëlische verkiezingscampagne. Ondanks de al gespannen bilaterale betrekkingen van Israël met de Verenigde Staten, nam Netanyahu het risico de Obama-regering te vernederen in ruil voor minder dan een uur van politieke zelf-manifestatie - typisch voor een man die in eigen land niet bekend staat als een echte staatsman. Netanyahu is een charismatische spreker en een gepassioneerde pleitbezorger van Israël, maar zijn persoonlijke en politieke belangen hebben altijd voorrang gehad boven het dienen van de nationale belangen van Israël. Politiek overleven is de maxime van zijn binnen- en buitenlands beleid geweest. Netanyahu sluit zich aan bij een lange lijst van Israëlische politici die overweldigd zijn door de pluraliteit en polarisatie van de binnenlandse publieke opinie. Tot nu toe is hij slechts een andere Israëlische leider geweest die op zoek is naar "gemakkelijke" kortetermijnoplossingen voor fundamenteel strategische problemen, waardoor een al langdurig conflict verder wordt verlengd. Als een marionet van ideologische, conservatieve spelmakers die een tweestatenoplossing van harte verwerpen, is Netanyahu gegijzeld door mensen als minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman en minister van Economie Naftali Bennett die een discriminerend beleid van sektarische segregatie nastreven met de bedoeling om Palestijnse publieke dissidenten te beperken door louter dwang. Het buitenlands beleid van Netanyahu ten aanzien van het vredesproces is dus een ramp geweest. Hij nam het over van Ehud Olmert en Tzipi Livni -- twee politici die tenminste geloofden in een tweestatenoplossing en bereid waren offers te brengen om het vredesproces in leven te houden. Israëlische leiders vallen meestal in twee categorieën: zij die geloven in vrede en zij die de macht hebben om vrede te maken. Olmert was de eerste, en Netanyahu leek lang alsof hij de tweede kon worden. In werkelijkheid...
Politiek overleven is het motto van het binnen- en buitenlands beleid van Netanyahu, zegt Andreas Krieg. Het buitenlands beleid van Netanyahu ten opzichte van het vredesproces is een ramp. Nieuwe termijn voor Netanyahu zal niet in het nationale belang van Israël zijn, het zal de Palestijnse belangen dienen, voegt Krieg eraan toe.