Op 9 april werd het schip overgeplaatst naar de 8e torpedobootvloot in Kirkenes. Samen met de torpedobootjagers Z24 en Z25 trok Hermann Schoemann twee dagen later op om konvooi QP 14 te onderscheppen, maar slaagde er niet in om geallieerde schepen te lokaliseren in zware sneeuw en slecht zicht. Het trio ging op 30 april weer op pad om het naar het westen op weg zijnde konvooi QP 11 te onderscheppen.
En de verlamde lichte kruiser, eerder getorpedeerd door de. Ze vonden het konvooi de volgende dag, maar ze slaagden er alleen in om een Sovjet vrachtschip van 2.847-GRT te zinken, omdat de vier escorte-destroyers van het konvooi herhaaldelijk pogingen om de schepen van het konvooi te bereiken, weigerden. Ondanks een aanzienlijk vuurkrachtvoordeel, raakten de Duitsers slechts matig beschadigd in de gevechten van de dag. Kapitein Alfred Schulze-Hinrichs, commandant van de vloot, stopte de strijd in de late namiddag en besloot de kruiser te zoeken, zijn oorspronkelijke doel. Ze vonden de Edinburgh en haar escorts op de ochtend van 2 mei en kwamen dichtbij om met torpedo's aan te vallen. De kruiser opende het vuur eerst en onklaar "Hermann Schoemann" met haar tweede salvo met treffers in beide machinekamers. De torpedojager draaide zich af en liet rookvlotten vallen om een rookgordijn te creëren waar ze zich achter kon verbergen. De schade was te ernstig om terug te keren naar de basis en toen de bemanning zich voorbereidde om het schip te verlaten, werd de "Hermann Schoemann" aangevallen door de Britse torpedojagers die haar nog minstens drie keer raakten. Z24 en Z25 namen 223 overlevenden mee... voordat het schip door de bemanning werd gesnapt. Nog eens 56 man werden gered door de Duitse torpedojagers. Tijdens de strijd werden 8 mannen gedood en nog eens 45 gewond.