Begin 1971 leidden betwiste verkiezingen in Pakistan ertoe dat het toenmalige Oost-Pakistan onafhankelijkheid als Bangladesh verklaarde. Repressie en geweld door het Pakistaanse leger zorgden ervoor dat 10 miljoen vluchtelingen de komende maanden de grens overstaken naar India. Uiteindelijk, in december 1971, ging Gandhi direct tussenbeide in het conflict.
om Bangladesh te bevrijden. India kwam als winnaar uit het conflict en werd de dominante macht van Zuid-Azië. India had een verdrag met de Sovjet-Unie ondertekend waarin wederzijdse hulp werd beloofd in geval van oorlog, terwijl Pakistan tijdens het conflict actieve steun van de Verenigde Staten ontving. De Amerikaanse president Richard Nixon vond Gandhi persoonlijk niet aardig, en noemde haar in zijn privé-communicatie met minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger een "heks" en een "slimme vos". Nixon schreef later over de oorlog: "[Gandhi] heeft [Amerika] belazerd. Ze heeft ons belazerd. De betrekkingen met de Verenigde Staten raakten ver weg toen Gandhi na de oorlog nauwere banden met de Sovjet-Unie ontwikkelde. De laatste groeide uit tot de grootste handelspartner van India en de grootste wapenleverancier gedurende een groot deel van Gandhi's premierschap. De nieuwe hegemonische positie van India, zoals geformuleerd onder de "Indira-doctrine", leidde tot pogingen om de Himalaya-staten onder de Indiase invloedsfeer te brengen. Nepal en Bhutan bleven met India verbonden, terwijl Gandhi in 1975, na jaren van steunverlening, Sikkim in India opnam, na een referendum waarin een meerderheid van de Sikkimese stemde om zich bij India aan te sluiten. Dit werd door China veroordeeld als een "verachtelijke daad".