Voltooi de volgende zin: Aanvallen op prominente politieke en militaire doelen bleven een prioriteit voor de IRA. De bomaanslag op de Chelsea Barracks in Londen in oktober 1981 kostte twee burgers het leven en verwondde drieëntwintig soldaten; een week later sloeg de IRA opnieuw toe in Londen door een aanslag op luitenant-generaal Steuart Pringle, de commandant-generaal van de Royal Marines. Aanvallen op militaire doelen in Engeland werden voortgezet met de bomaanslagen in Hyde Park en Regent's Park in juli 1982, waarbij elf soldaten werden gedood en meer dan vijftig mensen, waaronder burgers, gewond raakten. In oktober 1984 hebben zij de
De aanslag op het hotel in Brighton, een aanslag op de Britse premier Margaret Thatcher, die ze de schuld gaven van de dood van de tien hongerstakers. De bomaanslag doodde vijf leden van de Conservatieve Partij die een partijconferentie bijwoonden, waaronder parlementslid Anthony Berry, waarbij Thatcher de dood nauwelijks ontkwam. Een geplande escalatie van de bombardementen op Engeland in 1985 werd verhinderd toen zes IRA-vrijwilligers, waaronder Martina Anderson en de Brighton-bommenlegger Patrick Magee, in Glasgow werden gearresteerd. Plannen voor een grote escalatie van de campagne in de late jaren tachtig werden geannuleerd nadat een schip met 150 ton wapens gedoneerd door Libië werd in beslag genomen voor de kust van Frankrijk. De plannen, gebaseerd op het Tet-offensief tijdens de Vietnamoorlog, waren gebaseerd op het verrassingselement dat verloren ging toen de kapitein van het schip de Franse autoriteiten op de hoogte stelde van vier eerdere wapenzendingen, waardoor het Britse leger passende tegenmaatregelen kon nemen. In 1987 begon de IRA met het aanvallen van Britse militaire doelen op het vasteland van Europa, te beginnen met de bomaanslag in Rheindahlen, die werd gevolgd door ongeveer twintig andere geweer- en bomaanvallen gericht op personeel en bases van de Britse strijdkrachten tussen 1988 en 1990.