Verscheidene golven van de bevolking vluchtte Anatolië in de jaren 1910 en 1920, naar Syrië of Libanon, die werd gezien als een land van welkom. Het gaat hier om de Armenen en Assyriërs die gevlucht zijn voor genociden (van Armenen, Sayfo, van Pontus-Grieken
), en die profiteerden van artikel 13 van decreet nr. 8837 van 15 januari 1932, waarin staat dat "Vluchtelingen uit Turkse gebieden zoals Armeniërs, Syriërs, Chaldeeërs en leden van de Grieks-katholieke en orthodoxe kerken, of andere personen van Turkse afkomst, worden gerekend als Libanese, op voorwaarde dat ze op 30 augustus 1924 in de Libanese gebieden werden aangetroffen volgens Verordening 2825".