Hoewel Suffolk minimale financiële voordelen ontving van het nieuwe regime, nam hij nog steeds opvallend deel aan alle belangrijke staatsceremonies. Dergelijke gebeurtenissen varieerden van de koninklijke bruiloft van 1465 tot toernooien zoals die tussen Lord Scales en de bastaard van Bourgondië in 1467. Tegen die tijd waren de betrekkingen van de koning met de machtige graaf van Warwick zo verergerd dat de ontevreden graaf een opstand tegen Eduard aanwakkerde. Suffolk bleef trouw aan zijn zwager en lijkt geen deel te hebben genomen aan de Neville/Woodville-vecht die een groot deel van de tweede helft van het decennium in beslag nam. Suffolk nam deel aan de Slag bij Empingham in 1470 en hielp de koning met name de Lincolnshire Rebellion in hetzelfde jaar te verpletteren. Edward werd vervolgens echter gedwongen in ballingschap te gaan, en Suffolk lijkt niet te zijn vertrouwd door de herrijzende Lancasterse regering, mogelijk omdat hij weigerde naar Londen te komen om de kanselier te ontmoeten, zelfs als hij snel persoonlijk tot overeenstemming met de nieuwe regering is gekomen. Zijn vrouw hield contact met haar verbannen broers in Bourgondië. Toen Eduard IV in maart 1471 naar Engeland terugkeerde, voegde de la Pole zich bij hem in die campagne, waarbij Eduard zijn troon terugkreeg. Zo nam Suffolk ook deel aan de veldslagen bij Barnet.
(waarbij Warwick werd gedood) en Tewkesbury (waarbij het Huis van York uiteindelijk de overblijfselen van het Lancasterse leger verpletterde).