In oktober 1964 werd Chroesjtsjov vervangen door Leonid Brezhnev, die tot zijn dood in november 1982 in functie bleef. Tijdens zijn bewind, werden de controverse van Stalin minder benadrukt. Andres Laiapea verbindt dit met "de ballingschap van veel dissidenten, vooral Aleksandr Solzhenitsyn", terwijl Laiapea schrijft dat "de rehabilitatie van Stalin hand in hand ging met de oprichting van een persoonlijkheidscultus rond Brezhnev". Politiek socioloog Viktor Zaslavsky karakteriseert Brezhnev's periode als een van de "neo-stalinistische compromissen" omdat de essentiële aspecten van de politieke sfeer in verband met Stalin werden behouden zonder een persoonlijkheidscultus. Volgens Alexander Dubček, "de komst van het regime van Brezhnev kondigde de komst van het neo-Stalinisme aan, en de maatregelen tegen Tsjecho-Slowakije in 1968
waren de definitieve consolidatie van de neo-stalinistische krachten in de Sovjet-Unie, Polen, Hongarije en andere landen". Brezhnev beschreef de Chinese politieke lijn als "neo-stalinistisch". De Amerikaanse politicoloog Seweryn Bialer beschreef het Sovjetbeleid als een neostalinisme na de dood van Brezhnev.