Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Duitsland vestigde in 1900 een administratie onder gouverneur Wilhelm Solf, die traditionele leiders gebruikte om beleid uit te voeren. Hij stelde Mataafa Iosefo aan als opperhoofd en creëerde een tweeledige raad van adviseurs bestaande uit hoofden van zowel koninklijke lijnen als districtshoofden om leiding te geven aan het beleid. Onder de voorwaarden van de Duitse Koloniale Wet van 1888 waren de Duitse koloniën geen deel van de federale unie, maar werden ze ook niet als buitenlands beschouwd. De wetten die tot de koloniën werden uitgebreid, behandelden de inwoners dus soms als onderdanen en soms als vreemdelingen. Inheemse onderdanen in de koloniën werden niet als Duitsers beschouwd, maar mochten zich naturaliseren. De naturalisatie vereiste tien jaar verblijf op het grondgebied en bewijs van zelfstandig werk. Het werd automatisch toegekend aan alle leden van een gezin, wat betekende dat kinderen en vrouwen de nationaliteit van de man ontleenden. De nationaliteitswet van 1913 veranderde de basis voor het verwerven van de Duitse nationaliteit van woonplaats naar patrilinealiteit, maar veranderde niet de afgeleide nationaliteit. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, in 1914, landde de Samoa Expeditionary Force op en bezette Duitse Samoa
Ik weet het. De Duitse gouverneur gaf zich over en er werd een militair bestuur opgericht door Nieuw-Zeeland.