De nazi-administratie riep ook Baltische onderdanen in het Duitse leger. De Litouwse territoriale verdedigingsmacht, samengesteld uit vrijwilligers, werd in 1944 opgericht. De LTDF bereikte de omvang van ongeveer 10.000 man. Het doel was om het naderende Rode Leger te bestrijden, veiligheid te bieden en anti-partisanenoperaties uit te voeren binnen het door de Litouwers geclaimde grondgebied. Na korte gevechten tegen de Sovjet- en Poolse partizanen (Armia Krajowa) werd de eenheid zelf ontbonden, werden haar leiders gearresteerd en naar nazi-concentratiekampen gestuurd en werden veel van haar leden door de nazi's geëxecuteerd. Het Letse Legioen, opgericht in 1943, bestond uit twee dienstplichtige divisies van de Waffen-SS. Op 1 juli 1944 telde het Letse Legioen 87.550 man. Nog eens 23.000 Letten dienden als "hulpkrachten" van de Wehrmacht. Ze namen onder andere deel aan de slag bij de belegering van Leningrad, in de Koerlandzak, in de verdediging van de Pommeren Muur, in de Velikaya-rivier voor de heuvel "93,4" en bij de verdediging van Berlijn. De 20e Waffen Grenadier Division van de SS (1e Estse) werd in januari 1944 opgericht door middel van dienstplicht. Met 38.000 man namen ze deel aan de Slag bij Narva, de Slag bij de Tannenberglijn
, de Slag bij Tartu, en Operatie Aster.