Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - Royalistische troepen onder Morillo en Morales veroverden Cartagena en Bogotá
in 1816. Voordat hij naar Nieuw-Granada vertrok, had Morillo het grootste deel van de onregelmatige troepen die onder Boves hadden gevochten, buiten de troepen die hij naar Nieuw-Granada had meegenomen, buiten dienst gesteld. Met weinig vooruitzichten begonnen sommige "pardos" en "llaneros" zich bij de opstanden die tegen de Spaanse heerschappij in de brede vlakten van het zuiden van Venezuela uitbraken, aan te sluiten. Ondertussen koos Bolívar ervoor om naar Jamaica te varen om Britse hulp in te schakelen, die werd geweigerd. Van daaruit ging hij naar Haïti, de eerste Latijns-Amerikaanse republiek die onafhankelijk werd. Met de steun van de Haïtiaanse president Alexandre Pétion en met de hulp van de marine van Luis Brión, een andere emigre, die een koopman uit Curaçao was, keerde Bolívar terug naar Margarita Island, een veilige republikeinse vesting, maar zijn bevel over de republikeinse troepen was nog steeds niet stevig. Mariño, die met Bolívar uit Haïti was teruggekeerd, leidde zijn eigen expeditie en slaagde erin Cumaná in 1817 tijdelijk te veroveren. Met Brión die een kleine vloot leverde, zeilde Bolívar westwaarts langs de Venezolaanse kust naar Ocumare de la Costa (de expeditie van Los Cayos), waar hij, in vervulling van Pétion's verzoek, officieel het einde van de slavernij proclameerde (hoewel dit ongehoord bleef). Morales, terug in Venezuela na het onderwerpen van New Granada, viel de republikeinse expeditie met een leger aan dat veel talrijker was dan de republikeinen. Bolívar vluchtte en zeilde opnieuw met Brión naar Haïti. Echter, Piar en Gregor MacGregor, een Schotse soldaat van het fortuin, die eerder actief was geweest in New Granada, slaagden erin te ontsnappen met hun troepen in het binnenland van het land, het verslaan van Morales bij El Juncal in september 1816 voordat ze naar het zuiden van Guayana.