Aan het einde van augustus 1944 begon het merendeel van de Duitse militaire eenheden in Griekenland zich terug te trekken vanwege het offensief van de Sovjet-Unie in Roemenië en de laatste veranderende kanten. Dit werd kort daarna gevolgd door Bulgarije die de oorlog tegen Duitsland ingaat en de Joegoslavische partizanen die de Duitse communicatielijnen aanvallen. Omdat de Duitse troepen nog maar op een handvol Griekse eilanden stonden, gingen de Britten verder met hun plan om het land weer in te nemen. Op 18 oktober keerde de Griekse regering-in- ballingschap, gesteund door Britse troepen, terug naar Athene; dit was onderdeel van een grotere geopolitieke beweging om een Britse-vriendelijke, niet-communistische regering in Griekenland te installeren. Tijdens de bezetting had Groot-Brittannië militaire steun verleend aan het Nationaal Bevrijdingsfront (EAM), een combinatie van vijf socialistische en communistische partijen, die het grote Griekse Volksbevrijdingsleger (ELAS) controleerden. Begin 1944 brak de Griekse burgeroorlog uit tussen de strijdkrachten van de EAM en de niet-communistische partizanenbewegingen, zoals de Nationale Republikeinse Griekse Liga (EDES). Na het herstel van de regering van Griekenland stegen de spanningen, die culmineerden in een poging van de EAM om de macht in december te grijpen.
En het Britse leger werd betrokken bij de tweede fase van de Griekse Burgeroorlog.