Tibet kwam onder de heerschappij van de Qing-dynastie van China in 1720 nadat de Qing verdreven
de troepen van het Dzungar Khanate. Maar tegen het einde van de 19e eeuw, was het Chinese gezag in Tibet niet meer dan symbolisch. Na de Xinhai-revolutie in 1911-1912 lanceerde de Tibetaanse militie een verrassingsaanval op het Qing-garnizoen gestationeerd in Tibet na de Xinhai-Lhasa-rellen. Na de val van de Qing-dynastie in 1912 werden de Qing-functionarissen in Lhasa gedwongen om de "Driepuntenovereenkomst" te ondertekenen voor de overgave en verdrijving van de Qing-troepen in centraal Tibet. Begin 1912 verving de regering van de Republiek China de Qing-dynastie als de regering van China en de nieuwe republiek beweerde haar soevereiniteit over alle gebieden van de vorige dynastie, waaronder 22 Chinese provincies, Tibet en Outer Mongolia. Deze eis werd voorzien in het keizerlijk edict van de abdicatie van de Qing-keizer, ondertekend door de keizerin weduwe Longyu namens de zesjarige Xuantong-keizer: "...de voortdurende territoriale integriteit van de landen van de vijf rassen, Manchu, Han, Mongool, Hui en Tibetaans in één grote Republiek China" (...). De voorlopige grondwet van de Republiek China, die in 1912 werd aangenomen, stelde specifiek de grensregio's van de nieuwe republiek, waaronder Tibet, vast als integrale onderdelen van de staat.