Arfa gaf zijn opvolger, generaal Ali Razmara, de schuld van zijn gedwongen pensionering en werkte vervolgens samen met zijn politieke rivalen, vooral nadat Razmara in 1950 premier werd benoemd. Niettemin was Arfa oprecht verontrust toen Razmara in 1951 werd vermoord, omdat hij geloofde dat het toenemende niveau van politiek geweld het land bedreigde. Hij diende als minister van wegen en communicatie in de korte regering van premier Hosayn Ala tijdens de maand na de moord op Razmara, voordat het parlement Mohammed Mossadegh als premier stemde. Arfa vertrouwde Mossadegh niet en vormde een politieke groep, de Nationale Beweging, om bijeenkomsten van Mossadegh-aanhangers te verstoren, die hij als extremisten beschouwde die zich verzetten tegen de voortzetting van de monarchie en een sterk leger. De krant van de Nationale Beweging publiceerde veel artikelen geschreven door Arfa, ter ondersteuning van de sjah en respect voor de islam. Arfa onderhield contact met verschillende politieke activisten, waaronder Mozaffar Baqai van de Arbeiderspartij, de vurige predikant Ayatollah Sayyed Abu al-Qasem Kashani en Shaban Jafari, een organisator van straatmensen. Arfa werd een van de oprichters van het geheime comité van militaire officieren, het Comité om het vaderland te redden, dat in 1952 werd opgericht met als doel Mossadegh omver te werpen. Na de militaire staatsgreep van 1953
Hij was de Iraanse ambassadeur in Turkije (1958-1961) en Pakistan (1961-1962). Vervolgens trok hij zich terug uit de actieve overheid. Hij verliet Iran ten tijde van de Iraanse Revolutie van 1979 en stierf in Monte Carlo, Monaco in 1983.