In het Pacifische theater, een kracht van zes Japanse vloot dragers met hun gecombineerde vliegtuigen slagkracht, de "Kidō Butai", gehandeld als een eenheid en rondgedwaald vrijwel op wil voor de eerste zes maanden van de oorlog. Ze voerden vernietigende aanvallen uit op vijandelijke posities van Hawaï in het oosten tot India in het westen en steunden effectief Japanse invasies van de Amerikaanse Filipijnen, Brits Malaya en Birma en Nederlands-Indië. Tussen mei en oktober 1942 vochten Japan en Amerika echter vier grote veldslagen uit tussen vlootjes die hun vliegdekschepen centraal hielden. Tijdens deze gevechten kwamen de oorlogsschepen van de tegenstanders nooit in zicht van elkaar en schoten ze ook nooit met hun geweren op andere oorlogsschepen. Alleen vliegtuigen hebben de aanval uitgevoerd. In de eerste van deze veldslagen werd de Japanse poging in de Koraalzee om Australië te isoleren, verijdeld. De tweede stopte de uitbreiding van de Japanse controle naar het oosten in de Stille Oceaan naar Midway Island
Ik weet het. De volgende twee hielpen de Amerikaanse aanwezigheid op Guadalcanal te behouden. Deze vier gevechten waren kostbaar voor beide partijen. Toen Pearl Harbor werd aangevallen, had Japan in totaal negen vloot- en lichte vliegdekschepen in het Pacifische Theater. Amerika had er vier in de Stille Oceaan en nog twee ver weg in de Atlantische Oceaan. Eind oktober 1942 had Japan slechts drie van deze vliegdekschepen operationeel in het Pacifische theater en Amerika had gedurende een periode van twee weken geen enkele. Hoewel kostbaar, waren de gevechten strategisch voordelig voor de Amerikanen, en droegen aanzienlijk bij aan de verschuiving van het strategische initiatief in het Pacifische theater van Japan naar Amerika.