Schrijf een vervolg op deze paragraaf - In 1453 viel Constantinopel in handen van het Ottomaanse Rijk. Oosterse christenen die uit Constantinopel vluchtten, en de Griekse manuscripten die zij met zich meedroegen, is een van de factoren die de literaire renaissance in het Westen rond deze tijd aanwakkerden. De Ottomaanse regering volgde de islamitische wet in de omgang met de veroverde christelijke bevolking. Christenen werden officieel getolereerd als mensen van het Boek. Als zodanig werd de canonieke en hiërarchische organisatie van de kerk niet aanzienlijk verstoord en bleef haar administratie functioneren. Een van de eerste dingen die Mehmet de Veroveraar deed, was de kerk toestaan een nieuwe patriarch te kiezen, Gennadius Scholarius. Deze rechten en voorrechten, met inbegrip van de vrijheid van godsdienst en religieuze organisatie, werden echter vaak in principe vastgesteld, maar kwamen zelden overeen met de werkelijkheid. Christenen werden als tweederangsburgers beschouwd en de wettelijke bescherming waar zij van afhankelijk waren, was onderworpen aan de grillen van de sultan en de sublieme porte. De Hagia Sophia en het Parthenon, die bijna duizend jaar christelijke kerken waren geweest, werden omgebouwd tot moskeeën. Gewelddadige vervolging van christenen was algemeen en bereikte haar hoogtepunt in de Armeense, Assyrische en Griekse
Genocides.