Na de invasie van 1940 kregen Isolani en haar dochter, net als enkele duizenden andere vluchtelingen uit Hitlers Duitsland, de opdracht zich te melden bij de gemeentelijke autoriteiten. Als vijandige vreemdelingen geïdentificeerd, werden de vrouwen onder hen bijeengebracht en in het Vélodrome d'Hiver (sportstadion) in het centrum van Parijs vastgehouden. (De mannen werden afzonderlijk naar het Buffalo-stadion gebracht.) Ze werden ongeveer twee weken vastgehouden in het velodrome, onder steeds onhygiënischer omstandigheden, en werden vervolgens vervoerd naar de zuidelijke helft van Frankrijk, die de komende paar jaar zou worden geregeerd onder een marionettenregering van Vichy, met een groter (hoewel geleidelijk afnemend) niveau van autonomie dan de noordelijke helft van Frankrijk, die vanaf juni 1940 onder direct Duits militair bestuur stond.
Ik weet het. De vluchtelingen die werden geïnterneer, waren bijna allemaal Joden of communisten (of beide). In het begin van juni 1940 werden zij per trein naar verschillende interneringskampen in Vichy-Frankrijk ver naar het zuiden vervoerd. Isolani en haar dochter werden meegenomen naar het kamp van Gurs, dat een paar jaar eerder was opgericht om de verslagen anti-Franco "brigadisten" te herbergen die na de Spaanse Burgeroorlog naar het noorden terugkeerden. Nu werd het opnieuw ingezet als een interneringskamp voor Duitse vrouwen die vluchtten voor Hitler. In 1940 was het nog steeds niet voorzien van het niveau van veiligheid dat gewoonlijk wordt geassocieerd met interneringskampen in oorlogstijd, maar de uiterst afgelegen locatie, omringd door hoge bergen, maakte het ontsnappen buiten het zeer kleine dorp Gurs nog steeds een uitdaging. Niettemin waren de omstandigheden in het kamp vreselijk wat betreft sanitaire voorzieningen en huisvesting. Tijdens die eerste zomer ontsnapten veel van de vrouwen die in het kamp waren geïnterneerd, door eenvoudigweg het kamp te verlaten en langs de bergen langs het dorp af te lopen.