Bijna onmiddellijk werd het T43-ontwerp vervangen door de Mark III-versie van het "Formule Twee"-chassis. Maddock en de Coopers verbeterden het bestaande ontwerp door de voorwielophanging te veranderen voor een verbeterde ophanging met dubbele schouderbeen met coilover-schokdempers, in plaats van het dwarsvormige bladveerontwerp van de oudere auto's. Met nieuwe opstapversnellingen in de transaxle kon Maddock de motor verlagen (nu inclusief de uitgerekte "FPF" van Climax in de Formule 1-auto), waardoor het zwaartepunt van de nieuwe Cooper T45 (Mark III) werd verminderd door de dry-sump-motor veel lager te monteren. Maddock schrijft deze innovatie toe aan Jack Brabham, die de suggestie kreeg van zijn Australische vriend, Ron Tauranac. Brabham en Cooper droegen andere detailverbeteringen bij, maar Maddock liet het fundamentele chassisframe vrijwel onveranderd van de T43 achter. De T45 was onmiddellijk succesvol. In de handen van Maurice Trintignant, won Rob Walker's nieuwe T45 de volgende ronde van het Wereldkampioenschap, de 1958 Monaco Grand Prix.
Ik weet het.