Schrijf een vervolg op deze alinea. Merry was ondertussen bezig met andere literaire projecten. "Paulina", een verhaal in gedichten, verscheen tegen het einde van 1787. "Diversity", een uitgebreide ode, in het volgende jaar en, in 1789, de "Ambitious Vengeance", een drama, dat in plot, karakter, en situatie is een parodie van "Macbeth". Het werd nooit gespeeld. In het begin van datzelfde jaar schreef hij de ode voor het herstel van de koning, die op 21 april door mevrouw Siddons werd voorgelezen. Maar de gebeurtenissen van 14 juli
in Parijs gaf een nieuwe richting aan zijn energie, en kleur de rest van zijn leven. Merry oordeelde niet over de Franse Revolutie, maar oordeelde alles aan de hand ervan; zijn vrienden, zichzelf, literatuur, kunst, alle burgerlijke en sociale relaties. Hij ging onmiddellijk naar Parijs, bezocht de Vergadering, waar hij "enige wanorde zag, maar alles uit ijver", en bij zijn terugkeer publiceerde hij de "Laurel van de Vrijheid". Het gedicht werd belachelijk gemaakt door Walpole, die zich met plezier vasthoudt aan zijn "gossamery tranen" en "zilke oceanen". In 1790 stelde Merry zich voor als kandidaat voor de laureaat, maar zijn principes, die al het gesprek van de stad waren, maakten zijn kandidatuur hopeloos; en hoewel de "Wereld" namens hem bergen verplaatste, was het hof allemaal voor Pye. In de zomer van 1791 was hij opnieuw in Parijs, presenteerde hij aan de Vergadering een verhandeling over de "Natuur van een vrije regering" en hervatte een kennismaking met de kunstenaar David. Op 14 juli werd zijn ode over de "val van de Bastille" gedeclameerd op een bijeenkomst in de Strand van "1.500 Engelse heren", sympathisanten van de Franse Revolutie. Drie maanden eerder had zijn "Lorenzo", een tragedie, een kort succes gehad in Covent Garden, en in augustus 1791 trouwde hij met de bekende actrice Ann Brunton.