Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - Met de Plitvice Lakes incident
eind maart/begin april 1991 brak de Kroatische Onafhankelijkheidsoorlog uit tussen de Kroatische regering en de etnische Servische rebellen van de SAO Krajina (sterk gesteund door het inmiddels door de Serviërs gecontroleerde Joegoslavische Volksleger). Op 1 april 1991 verklaarde de SAO Krajina dat zij zich van Kroatië zou afscheiden. Onmiddellijk na de onafhankelijkheidsverklaring van Kroatië vormden de Kroatische Serviërs ook de SAO West-Slavonië en de SAO Oost-Slavonië, Baranja en West-Srijem. Deze drie regio's zouden op 19 december 1991 samengaan in de Republiek Servische Krajina (RSK). De invloed van xenofobie en etnische haat op de ineenstorting van Joegoslavië werd duidelijk tijdens de oorlog in Kroatië. De propaganda van de Kroatische en Servische zijde verspreidde angst, bewerend dat de andere zijde onderdrukking tegen hen zou toepassen en de dodental zou overdrijven om de steun van hun bevolking te vergroten. In de eerste maanden van de oorlog beschoot het door Serviërs gedomineerde Joegoslavische leger en de marine opzettelijk civiele gebieden van Split en Dubrovnik, een UNESCO-werelderfgoed, evenals nabijgelegen Kroatische dorpen. Joegoslavische media beweerden dat de acties werden uitgevoerd vanwege wat zij beweerden dat het een aanwezigheid was van fascistische Ustaše-troepen en internationale terroristen in de stad. Uit VN-onderzoeken bleek dat er op dat moment geen dergelijke troepen in Dubrovnik waren. De Kroatische militaire aanwezigheid nam later toe. De Montenegrijnse premier Milo Đukanović, destijds een bondgenoot van Milošević, deed een beroep op het Montenegrijnse nationalisme en beloofde dat de verovering van Dubrovnik de uitbreiding van Montenegro in de stad zou toestaan die volgens hem historisch deel uitmaakte van Montenegro, en veroordeelde de huidige grenzen van Montenegro als "getekend door de oude en slecht opgeleide bolsjewistische cartografen".