Hij ontmoette Helen Poteat op Wake Forest. Ze was de dochter van Dr. William Louis Poteat, de universiteitspresident, en de zus van Stallings' professor in de klassieke literatuur. Ze waren geliefden tijdens hun schooljaren. Hij studeerde af aan het Wake Forest College in 1916 en kreeg een baan als reclame schrijver voor een lokaal wervingsbureau. Hij was zo overtuigd door zijn eigen proza, dat hij in 1917 bij de United States Marine Reserve ging. Hij verliet Philadelphia voor overzeese dienst in Frankrijk aan boord van de USS "Henderson" op 24 april 1918. In Frankrijk diende hij als pelotoncommandant bij het 3e bataljon, 5e mariniers tijdens de gevechten bij Château-Thierry. Hij werd gewond in het been in de Slag bij Belleau Wood.
Na een aanval op een vijandelijk machinegeweer op 25 juni. Nadat hij de artsen had gesmeekt hem niet te amputeren, ging hij naar huis om twee pijnlijke jaren te herstellen in het Brooklyn Naval Hospital. Later beschadigde hij het door een val op het ijs, en het werd in 1922 geamputeerd. Vele jaren later moest ook zijn andere been geamputeerd worden. Na zijn herstel trouwden Stallings en Poteat op 8 maart 1919; ze hadden twee dochters, Sylvia (geboren in 1926) en Diana (geboren in 1931), voordat ze in 1936 scheidden. In 1928-1929 hebben ze Poteat House bij Yanceyville, North Carolina gerestaureerd. Via Helen was zijn tante door het huwelijk de schilder Ida Isabella Poteat.