Toch werd hij in 1967 opgenomen in het Team Lotus Formule 2-team, waar hij ook zijn Grand Prix-debuut maakte in de F2-klasse tijdens de Duitse Grand Prix.
, waar hij vijfde werd en de F2-klasse won. In 1968 werd hij door Colin Chapman opgeroepen om de werkplaats van het Formule 1-team voor Team Lotus over te nemen na de dood van Jim Clark. Zijn contract omvatte geen F2-aandrijving. In gesprekken met Tony Rudlin, een mislukte racecoureur, die destijds verantwoordelijk was voor het runnen van de Herts en Essex Aero Club voor ex-wereldkampioen motorrijden, Roger Frogley, werd een deal gesloten om in de kleuren van de club te rijden. Lotus leverde en voerde de auto, leverde de monteurs en trad in het algemeen op als wedstrijdmanagers, terwijl Rudlin teammanager was. Het F2-team was redelijk succesvol, hoewel het niet volledig Team Lotus specs gebruikte. Aan het einde van het jaar werd het team uitgenodigd om deel te nemen aan de vier races die deel uitmaken van de Argentijnse Temporada. Het Herts en Essex Team eindigde als derde in de serie. Het Formule 1-seizoen zou moeilijk worden, met Oliver die worstelt voor finishes. Hij leidde de Britse Grand Prix tot een motorfout, en eindigde slechts twee keer, zijn beste resultaat was een derde plaats in de Mexicaanse Grand Prix.