Voltooi de volgende zin: Op 26 februari 1939, na de val van Catalonië, stichtten de CNT, de FAI en de FIJL de Spaanse Libertarische Beweging in Frankrijk, zodat vanaf dat moment de drie anarchistische organisaties gezamenlijk handelden, vooral met betrekking tot de hulp aan de duizenden anarcho-syndicalistische vluchtelingen die in Frankrijk waren. Het initiatief kwam voort uit een plenaire vergadering van de regionale comités van de drie componenten. Maar de anarchisten die in het kamp bleven vechten,
Het Centrum-Levant-gebied veroordeelde de nationale raad van de ML, bewerend dat ze alleen Catalaanse en Aragonese anarchisten vertegenwoordigden en, bovenal, dat het werd gedomineerd door degenen die zich verzetten tegen de "collaborationisten" - degenen die voorstander waren van het blijven deelnemen aan republikeinse instellingen, geleid door anarchisten die tot dan toe posities in de staat hadden bekleed, zoals Federica Montseny - Minister van Volksgezondheid in de regering van Largo Caballero, Francesc Isgleas i Piarnau - voormalig minister van Defensie van de Catalaanse regering, en Valeri i Mas Casas - Minister van Economie van Catalonië. De dominantie van de nationale raad van de MLE werd versterkt door het ontslag van Horacio Martínez Prieto, verdediger van het "collaborationisme" of "reformisme", en de dood van Mariano Rodríguez Vázquez, wiens functie als secretaris-generaal werd ingenomen door Germinal Esgleas. De overige leden van de nationale raad waren Germinal de Souza, Pedro Herrera Camarero, Roberto Alfonso, Juan Gallego Crespo, Rafael Iñigo, Serafín Alaga, José Xena, Juan Rueda Ortiz en Juan García Oliver. Sommigen van hen emigreerden naar Amerika en anderen bleven opgesloten in Franse concentratiekampen of werden ingelijfd in hulpeenheden van het Franse verzet.