De calvinistische provincie sloot zich aanvankelijk aan bij de krachten van de calvinistische Frederik V, maar moest zich overgeven aan de keizer en de rooms-katholieke troepen. De regerende graaf, nu Philipp Moritz, koos ervoor om van kant te veranderen, om het militaire commando van zijn hoofdstad te behouden. Hij werd benoemd tot kolonel en moest drie compagnieën leveren. In november 1631 bezetten Zweedse troepen Hanau en kwam koning Gustavus Adolphus van Zweden de stad binnen. Philipp Moritz besloot voor de tweede keer van kant te veranderen. Hij was een calvinist en voor hem was de keuze tussen de rooms-katholieke keizer en de lutherse Zweedse koning misschien als een keuze tussen Scylla en Charybdis. Gustavus Adolphus benoemde hem tot kolonel en gaf hem een Zweeds regiment. Als beloning voor zijn wisselpartij gaf hij hem het district Orb, de aandelen die het kiesdistrict Mainz in het voormalige graafschap Rieneck had gehouden en de districten Partenstein, Lohrhaupten, Bieber en Alzenau. Hij gaf de broers van Philipp Moritz, Heinrich Ludwig (1609-1632) en Jakob Johann (1612-1636) de stad en het district Steinheim, dat ook een voormalig bezit van Mainz was. Deze bezittingen gingen verloren toen de katholieke kant de overhand kreeg na de Slag bij Nördlingen
in september 1634. Nogmaals van kant veranderen zou Philipp Moritz onbetrouwbaar hebben gemaakt. Hij besloot dus naar Metz te vluchten en van daar via Chalon, Rouen en Amsterdam naar zijn Oranje-Nassau-verwanten in Den Haag en Delft. Hij liet zijn jongste broer, Jakob Johann, als regent in Hanau achter, omdat Jakob Johann als politiek neutraal werd beschouwd. Hanau als een goed ontwikkeld fort bleef tot 1638 bezet door Zweedse troepen onder generaal Jakob von Ramsay, die vanuit Hanau het omliggende platteland controleerden. Hij sloot Jakob Johann uit van iedere invloed en dus verliet de latere ook de stad.