In totaal werden vijf divisies opgericht als onderdeel van de volledig vrijwillige Second Australian Imperial Force (2nd AIF), en dit vormde het grootste deel van de ingezette grondmacht van Australië tijdens de oorlog. Van deze vier infanterie-divisies - de 6e, 7e, 8e en 9e - waren de enige 2e AIF-divisies die volledig gevormd waren en actieve dienst zagen. Het 6de ging als eerste in actie en vocht zijn eerste slag bij Bardia.
In januari 1941 werd het in het Midden-Oosten vergezeld door de 7e en 9e divisies, die meerdere campagnes vochten in Noord-Afrika, Griekenland, Syrië en Libanon. Terwijl de 8e divisie begin 1942 grotendeels werd gedecimeerd tijdens de gevechten tegen de Japanners in Maleisië en vervolgens in gevangenschap werd genomen in Singapore en op de eilanden ten noorden van Australië, vochten de andere drie infanterie-divisies de hele oorlog door, uiteindelijk teruggekeerd uit het Midden-Oosten en vochten tegen de Japanners in de Stille Oceaan tijdens de Nieuw-Guinea en Borneo-campagnes. Aanvankelijk was het gepland om de 1st Armoured Division, uitgerust met tanks, ook naar het Midden-Oosten te sturen, maar bezorgdheid over een Japanse invasie betekende dat ze in Australië werden gehouden voor de continentale verdediging. Elementen van de divisie zagen uiteindelijk actie in de Stille Oceaan tegen de Japanners, maar pas nadat ze van de divisie naar andere formaties zoals de 4e gepantserde brigade waren overgeplaatst. Aan het eind van de oorlog werd gepland om een andere infanterie-divisie te vormen binnen de 2de AIF als bijdrage van Australië aan de voorgestelde invasie van Japan. Deze formatie zou worden aangewezen als de 10th Division <unk> die eerder kort bestond als een Militia formatie in 1942 <unk> en zou worden gevormd met behulp van vrijwilligers van de drie resterende 2nd AIF infanterie divisies, die zouden zijn opgelost, maar de oorlog eindigde voordat de divisie werd hersteld.