In 1940 kon de Italiaanse Koninklijke Marine ("Regia Marina") niet tegen de algehele sterkte van de Britse Koninklijke Marine in de Middellandse Zee. Na enkele eerste tegenslagen weigerde de Italiaanse marine zich te engageren in een confrontatie van hoofdschepen. Aangezien de belangrijkste taak van de Britse marine bestond uit de bevoorrading en bescherming van de konvooien die de Britse buitenposten in de Middellandse Zee bevoorradden, veroorzaakte het voortbestaan van de Italiaanse vloot (het zogenaamde "vloot in het bestaan" -concept) problemen voor Groot-Brittannië, dat oorlogsschepen moest gebruiken die elders hard nodig waren om de Middellandse Zee-konvooien te beschermen. Op 11 november lanceerde Groot-Brittannië de eerste carrier strike van de oorlog, met behulp van een squadron van Fairey Swordfish torpedobommenwerpers om Taranto aan te vallen.
Ik weet het. De aanval liet drie Italiaanse slagschepen verlamd of vernietigd achter voor het verlies van twee Britse vliegtuigen die neergeschoten werden.