Het B.A.-systeem van praktische eenheden kreeg aanzienlijke internationale steun en werd <unk> met één belangrijke wijziging <unk> aangenomen door de Eerste Internationale Conferentie van Elektrici
(Parijs, 1881). De Britse Vereniging had een representatie van de ohm (een standaard lengte van een weerstandsdraad met een weerstand van 109 CGS-eenheden elektrische weerstand, d.w.z. één ohm) geconstrueerd, terwijl de internationale conferentie de voorkeur gaf aan een methode van realisatie die in verschillende laboratoria in verschillende landen kon worden herhaald. De gekozen methode was gebaseerd op de weerstand van kwik, door de weerstand van een kwikkolom van gespecificeerde afmetingen (106 cm × 1 mm2) te meten: de gekozen lengte van de kolom was echter bijna 3 millimeter te kort, wat leidde tot een verschil van 0,28% tussen de nieuwe praktische eenheden en de CGS-eenheden die zogenaamd hun basis vormden.