In 1937 werd Smith vice-voorzitter van de National Maritime Union, wat een toename van vakbondsactivisme onder zeelieden weerspiegelde in de nasleep van de Scottsboro Boys Case in 1933 en de West Coast waterfrontstaking in 1934.
(geleid door Harry Bridges' International Longshoremen's and Warehousemen's Union of ILWU en de West Coast Marine Cooks and Stewards of MCS), na het verdwijnen van de International Seamen's Union (ISU) en de achteruitgang van de Industrial Workers of the World (IWW of "Wobblies") in de jaren 1920. Ironisch genoeg kwam Smiths naam naar voren omdat hij intern werd berecht door een NMU-comité omdat hij de staking van 1934 niet had gesteund, maar later de vakbond had vrijgesproken.