Voltooi de volgende zin: Ondanks het feit dat radicaal anti-imperialisme een oorspronkelijke kernwaarde van het bolsjewisme was, werd de Sovjet-Unie vanaf 1940 algemeen beschouwd als een de facto imperiale macht waarvan de ideologie het niet kon toestaan om zijn eigen imperialisme toe te geven. Vanuit het ideologische oogpunt van de Sovjet-Unie waren de pro-Sovjetfacties in elk land de enige legitieme stem van "het volk", ongeacht of het minderheidsgroepen waren. Alle andere groeperingen waren gewoon klassenvijanden van "het volk", inherent onwettige heersers, ongeacht of ze groeperingen van de meerderheid waren. In deze opvatting deed elk land dat Sovjet of een Sovjet-bondgenoot werd dit dus van nature via een legitiem vrijwillig verlangen, zelfs als de verzoekers Sovjet-hulp nodig hadden om het te bereiken. De belangrijkste voorbeelden waren de
De Sovjet-invasie van Finland resulteerde in de annexatie van de Finse delen van Karelië, de Sovjet-invasie van Polen, de Sovjet-bezetting van de Baltische staten en de naoorlogse de facto dominantie over de satellietstaten van het Oostblok onder het voorwendsel van totale onafhankelijkheid. In het post-Sovjettijdperk hebben zelfs veel Oekraïners, Georgiërs en Armeniërs het gevoel dat hun landen met geweld door de bolsjewieken zijn geannexeerd, maar dit is een problematische visie geweest omdat de pro-Sovjetfacties in deze samenlevingen ooit ook behoorlijk groot waren. Elke fractie vond dat de andere de ware nationale belangen niet vertegenwoordigde. Deze burgeroorlog-achtige paradox is te zien in de annexatie van de Krim door de Russische Federatie, omdat pro-Russische Krimbewoners door pro-Oekraïense Krimbewoners als onwettig werden beschouwd, en vice versa.