Na de wapenstilstand was Gorresio heel kort teruggekeerd om te werken aan Il Popolo di Roma, totdat het werd onderdrukt, gecompromitteerd, in de ogen van de nieuwe heersers, door de omvang van zijn associatie met de Mussolini-regeringen. Tegen het einde van de oorlog in Europa
Twee van zijn broers waren verdwenen, vermoedelijk gedood, vechtend voor de Duitsers aan het Russische front. Gorresio begon nu een cursus honorum waarvoor hij ruimschoots gekwalificeerd was. Met een terugkeer naar een democratische regering werd zijn eigen politieke filosofie meer zichtbaar. Hij was nooit een communist, maar hij kon ook nooit worden verward met een Italiaanse "christelijke democrat". Het lidmaatschap van een politieke partij had zijn onafhankelijkheid als journalist kunnen aantasten, en dat was iets wat hij nooit deed, maar zijn houding leek te aansluiten bij die van de liberale linkerzijde, of bij de sociaaldemocratie die nu opkwam of terugkeerde als een belangrijke politieke kracht elders in West-Europa. Met het oog op het verleden is het mogelijk om Gorresio te zien als onderdeel van een centrum-linkse "derde kracht" die zich na de oorlog begon te definiëren en in de jaren vijftig een soort "ethische" rol kreeg met een groeiende aantrekkingskracht op de meer intellectueel geneigde elementen van de publieke opinie. Binnen de nieuw opgewekte Italiaanse media-establishment waren andere vertegenwoordigers van deze tendens, breed gedefinieerd, vrienden en collega's zoals Mario Pannunzio, Arrigo Benedetti, Ennio Flaiano en Eugenio Scalfari. Voor het post-democratische tijdperk werden een aantal nieuwe tijdschriften en kranten met een losse liberale neiging van massa-circulatie gelanceerd of opnieuw gelanceerd, waaronder L'Europeo, Il Mondo en La Stampa. Vittorio Gorresio werd een regelmatige bijdrage aan elk van hen.