In 1912 ontdekte Vesto Slipher dat licht van verre sterrenstelsels roodverschoven was, wat later werd
geïnterpreteerd als sterrenstelsels die zich van de aarde verwijderen. In 1922 gebruikte Alexander Friedmann de veldvergelijkingen van Einstein om theoretisch bewijs te leveren dat het universum uitdijt. In 1927 bereikte Georges Lemaître onafhankelijk een vergelijkbare conclusie als Friedmann op theoretische basis, en presenteerde ook het eerste observationele bewijs voor een lineaire relatie tussen de afstand tot sterrenstelsels en hun recessieve snelheid. Edwin Hubble bevestigde twee jaar later Lemaître's bevindingen. Uitgaande van het kosmologische principe zouden deze bevindingen impliceren dat alle sterrenstelsels van elkaar wegbewegen.