De opkomst van de verzetbewegingen in Griekenland werd versneld door de invasie en bezetting van Griekenland door nazi-Duitsland (en zijn bondgenoten Italië en Bulgarije) van 1941 tot 1944. Italië leidde de weg met zijn poging tot invasie.
In 1940 werd het door het Griekse leger teruggeslagen. Na de Duitse invasie, de bezetting van Athene en de val van Kreta, ontsnapten koning George II en zijn regering naar Egypte, waar ze een door de geallieerden erkende regering-in- ballingschap uitriepen. De Britten moedigden de koning sterk aan om centristische, gematigde ministers aan te stellen; slechts twee van zijn ministers waren leden van de dictatoriale regering die Griekenland had geregeerd vóór de Duitse invasie. Desondanks beweerden sommigen in het linkse verzet dat de regering onwettig was, vanwege haar wortels in de dictatuur van Ioannis Metaxas van 1936 tot 1941.