Vul de volgende zin in: Dragomirov trad in 1849 in de infanterie van de Garde in, werd tweede luitenant in 1852 en luitenant in 1854. In het laatste jaar werd hij geselecteerd om te studeren aan de Nicholas Academie (een stafcollege), en hier onderscheidde hij zich zozeer dat hij een gouden medaille ontving, een eer die, zo wordt gezegd, slechts tweemaal in de 19e eeuw aan een student van de academie werd toegekend. In 1856 werd Dragomirov gepromoveerd tot stafkapitein en in 1858 tot volledige kapitein, en in het laatste jaar werd hij gestuurd om de militaire methoden te bestuderen die in andere landen in de mode waren. Hij bezocht Frankrijk, Engeland en België, en schreef omvangrijke verslagen over de instructie- en manoeuvreerkampen van deze landen in Châlons, Aldershot en Beverloo. In 1859 werd hij verbonden aan het hoofdkwartier van de koning van Sardinië Victor Emmanuel II tijdens de campagne van
Magenta en Solferino, en onmiddellijk na zijn terugkeer naar Rusland werd hij naar de Nicholas Academie gestuurd als hoogleraar tactiek. Dragomirov speelde een leidende rol in de reorganisatie van het onderwijssysteem van het leger en fungeerde ook als instructeur voor verschillende vorsten van de keizerlijke familie. Deze functie bekleedde hij tot 1863, toen hij als luitenant-kolonel deelnam aan de onderdrukking van de Poolse opstand van 1863-1864, en in het laatste jaar terugkeerde naar Sint-Petersburg als kolonel en stafchef van een van de garde-divisies. Tijdens de Oostenrijks-Pruisische Oorlog van 1866 werd Dragomirov toegevoegd aan het hoofdkwartier van het Tweede Pruisische leger. Hij was aanwezig bij de veldslagen aan de bovenste Elbe en bij Königgrätz, en zijn opmerkingen over de operaties waar hij getuige van was, zijn van de grootste waarde voor de student van tactiek en van de oorlog van 1866.