Samenvatting van het artikel:  Sarah staart naar de camera, haar pupillen groot en zwart, en haar blik onwankelbaar. Haar zachte huid is bezaaid met sproeten en de hoeken van haar mond zijn, slechts lichtjes, omgedraaid. Hoewel ze niet helemaal glimlacht, is ze mooi in het zwakke licht van de ziekenhuiskamer. Ze heeft een terminale ziekte en heeft geaccepteerd dat ze spoedig zal sterven. Ze is een van de 20 mensen die gefotografeerd zijn door de Amerikaanse fotograaf Andrew George, die twee jaar in ziekenhuizen heeft gezeten om foto's te maken van mensen zoals Sarah, die zich voorbereiden op het einde van hun leven. 'Ik heb tenminste de zwarte president kunnen zien', luidt Sarah's pagina in Mr George's nieuwe boek, Right Before I Die. George, die in Los Angeles woont, wilde perspectief verkennen en wat mensen in hun laatste momenten waarderen, en zei dat hij de "brutale eerlijkheid" bewonderde die in de getuigenissen van zijn proefpersonen werd getoond. Hij besloot hun vroegere beroepen weg te laten, of de ziekte of aandoening die hen doodde, en noemde deze dingen "de minst relevante feiten". In plaats daarvan verzamelde hij, naast de spookachtige foto's, verhalen uit hun leven, ervaringen en fragmenten van hoe ze anderen zouden adviseren. Hier, in een uittreksel uit zijn boek, deelt hij enkele van de foto's en de bijbehorende woorden... Sarah, in haar ziekenhuisbed. Ze zei: <unk>Tijd is zo kostbaar. God, het is kostbaar. Het leven is zeker niet oneindig. Je weet nooit wat er gaat komen en je moet echt risico's nemen. Ik kan niet echt nadenken over wat eerlijk is. De dingen zijn niet eerlijk of oneerlijk, zo is het leven. Dingen gebeuren of ze gebeuren niet. Josefina, op de foto in het ziekenhuis, zei dat ze nooit bang was om te sterven: "Als je dood bent, ben je dood". Dat is het. Het komt niet terug en ik denk niet dat we reïncarneren. Ik weet dat de Bijbel anders zegt en ik wil het niet tegenspreken, maar ik geloof dat niet. Als we sterven, sterven we en gaan we naar niets. Van stof tot stof. Ik denk dat het einde van de wereld je bereikt als je sterft. René zei dat zijn grootste spijt niet is...
De Amerikaanse fotograaf Andrew George bracht twee jaar in ziekenhuizen door met het fotograferen van mensen die terminaal ziek zijn. Hij vroeg hen anekdotes uit hun leven te delen, hun spijt en welke levensadviezen ze anderen zouden geven. Hier deelt hij uittreksels uit zijn nieuwe boek, Right Before I Die, waarin hij het verhaal van elke persoon toont...