Voltooi de volgende zin: Hoewel Chávez andere bewegingen in Latijns-Amerika inspireerde om zijn model van "chavisme" te volgen in een poging om Zuid-Amerika te hervormen, werd het later gezien als onregelmatig en werd zijn invloed internationaal overdreven. Hij richtte het Venezolaanse buitenlands beleid opnieuw op de economische en sociale integratie van Latijns-Amerika door bilaterale handels- en wederzijdse hulpovereenkomsten aan te gaan, waaronder zijn zogenaamde "olie-diplomatie", waardoor Venezuela meer afhankelijk werd van het gebruik van olie, zijn belangrijkste grondstof, en de kwetsbaarheid op de lange termijn werd vergroot. Chávez verbond zich ook met autoritaire naties en radicale bewegingen die als anti-westers werden gezien, waarbij de relaties met Cuba en Iran een bijzonder belang kregen. In het bijzonder de betrekkingen tussen Venezuela en de Verenigde Staten verslechterden merkbaar toen Chávez zeer kritisch werd over het buitenlands beleid van de VS, zich verzette tegen de door de VS geleide invasie van Irak in 2003 en de
De NAVO leidde een militaire interventie in Libië. De betrekkingen ontdooiden enigszins onder president Barack Obama in juni 2009, om kort daarna weer gestaag te verslechteren. Chávez richtte zich ook op een verscheidenheid aan multinationale instellingen om zijn visie op Latijns-Amerikaanse integratie te bevorderen, waaronder Petrocaribe, Petrosur en TeleSUR. Bilaterale handelsbetrekkingen met andere Latijns-Amerikaanse landen speelden ook een belangrijke rol in zijn beleid, waarbij Chávez de aankoop van wapens uit Brazilië verhoogde, handelsafspraken voor olie-voor-expertise met Cuba vormde en unieke ruilovereenkomsten creëerde die Venezolaanse aardolie ruilden voor Argentinië's vlees- en zuivelproducten. Hij maakte ook vrienden met paria-staten zoals Wit-Rusland en Iran. Door het binnenlandse misbruik van het land onder Chávez kon Venezuela zijn positie in de wereld niet versterken.