Tijdens de tweede helft van de jaren dertig werd Pieraccini's deelname aan tentoonstellingen minder frequent, mede omdat er minder geschikte gelegenheden waren. Ze nam echter deel aan de Quadriennale van Rome in 1935, met twee monotypen en drie schilderijen ("Ballerina", "Giovannella", "Danzatrice in riposo"). In februari 1938 organiseerde ze een persoonlijke tentoonstelling in de Galleria Gianferrari in Milaan, waarin vijftig van haar schilderijen, een aantal monotypen en vele tekeningen werden getoond. Er waren nog drie relatief onopvallende tentoonstellingen in Rome zelf. In 1941, toen Italië in oorlog was, werkte Pieraccini samen met de beeldhouwer Timo Borlotti voor een gezamenlijke tentoonstelling in de Galleria di Roma. Na 1945
In 1950 werd er een tentoonstelling gehouden in de "Galleria La Finestra" en in 1956 in de tentoonstellingsruimten van de Libreria Macchia. Tegen die tijd, echter, met de snelle naoorlogse vooruitgang in de West-Europese kunst van het abstractionisme, kon Leonetta Cecchi Pieraccini zichzelf niet langer identificeren als een deel van het moderne kunstbedrijf in Rome. Steeds meer had ze zich in plaats daarvan tot schrijven gewend.