Toen Wilson plotseling in maart 1976 zijn pensionering aankondigde, versloeg Callaghan vijf andere kandidaten om tot leider van de Labour Party te worden gekozen; hij werd op 5 april 1976 benoemd tot premier. Ondanks het winnen van een nauwe meerderheid in het Lagerhuis bij de verkiezingen van 1974, had Labour deze verloren tegen de tijd dat Callaghan premier werd, en verschillende nederlagen en overtredingen in zijn eerste maanden dwongen Callaghan om een vertrouwens- en leveringsovereenkomst met de Liberale Partij te sluiten. Hoewel dit aanvankelijk stabiel bleek, werd het na de aanzienlijke arbeidsconflicten en de wijdverbreide stakingen in de "winter van ontevredenheid" van 1978-1979 en de nederlaag van het referendum over de devolutie van de bevoegdheden voor Schotland in 1978-1979 in de Raad van Ministers van de Europese Gemeenschappen van de Raad van Ministers van de Europese Gemeenschappen van de Raad van Ministers van de Europese Gemeenschappen van de Raad van Ministers van de Europese Gemeenschappen van de Raad van Ministers van de Europese Gemeenschappen van de Raad van Ministers van de Europese Gemeenschappen van de Raad van Ministers van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen van de Europese Gemeenschappen.
, leidde ertoe dat kleine partijen zich bij de Conservatieven voegden om op 28 maart 1979 een motie van wantrouwen tegen Callaghan aan te nemen. Hoewel hij persoonlijk populair bleef in de opiniepeilingen, leidde Callaghan Labour tot een nederlaag bij de verkiezingen van 1979 en werd vervangen door Margaret Thatcher.