Geboren in het hedendaagse Sindh en opgeleid aan de Universiteit van Californië, Berkeley en de Universiteit van Oxford, Bhutto getraind als advocaat bij Lincoln's Inn, voordat hij de politiek als een van de kabinetsleden van president Iskander Mirza, en kreeg verschillende ministeries tijdens de militaire regering van president Ayub Khan vanaf 1958. Bhutto werd in 1963 benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken en was een voorstander van Operatie Gibraltar in Kasjmir, wat leidde tot de oorlog met India in 1965. Na de Tashkent-overeenkomst eindigde de vijandelijkheden, Bhutto viel uit met Ayub Khan en werd ontslagen uit de regering. Bhutto richtte in 1967 de PPP op op een socialistisch platform en betwistte de algemene verkiezingen van president Yahya Khan in 1970. Terwijl de Awami League een meerderheid van de zetels in het algemeen won, won de PPP een meerderheid van de zetels in West-Pakistan; de twee partijen konden zich niet eens worden over een nieuwe grondwet, met name over de kwestie van de Six Point Movement, die velen in West-Pakistan zagen als een manier om het land op te splitsen. De daaropvolgende opstanden leidden tot de afscheiding.
In 1971 verloor Pakistan de oorlog tegen zijn bondgenoot India. Bhutto werd in december 1971 het presidentschap overgedragen en de noodtoestand werd ingesteld. Toen Bhutto zich bezighield met de wederopbouw van Pakistan, verklaarde hij dat zijn bedoeling was "het vertrouwen te herstellen en de hoop voor de toekomst te herbouwen".