Op 17 oktober 1856 vormde Hotta een ad hoc commissie van ambtenaren met speciale kennis van buitenlandse zaken. In november 1856 gaf hij de leden de opdracht om aanbevelingen te doen over de voorwaarden voor het openen van Japanse havens. De resultaten van hun beraadslagingen zouden de basis worden voor onderhandelingen die uiteindelijk resulteerden in het Verdrag van Vriendschap en Handel van 1858 (ook bekend als het Verdrag van Harris), dat zes havens opent voor Amerikaanse handel en extraterritorialiteit vestigt. Gebaseerd op zijn kennis van de gebeurtenissen van de Pijl Oorlog
Hotta geloofde dat een gewelddadige reactie van de Verenigde Staten zou ontstaan als de eisen van de Amerikaanse consul Townsend Harris werden geweigerd. Het was echter noodzakelijk de keizer Kōmei ervan te overtuigen het verdrag te aanvaarden. Reizen naar Kyoto, Hotta vond de keizer veilig in het midden van de "jōi" factie binnen het keizerlijk hof, die voorstander was van het verdrijven van de buitenlanders uit Japan, met geweld indien nodig, en werd gedwongen om met lege handen terug te keren naar Edo. Bovendien was "shogun" Tokugawa Iesada erg ziek en er ontstonden factiestrijd binnen het Shogunal hof over wie zijn opvolger zou zijn. Omdat deze kwesties nog grotendeels onopgelost waren, werd Hotta op 21 juni 1858 vervangen door Ii Naosuke, die de titel "tairō" kreeg.