De oudste zoon van Ferdinand I, Boris, nam de troon over na de abdicatie van zijn vader in het kielzog van de nederlaag van Bulgarije in de Eerste Wereldoorlog. Onder het Verdrag van Neuilly van 1919 werd Bulgarije onder andere gedwongen om verschillende gebieden af te staan, verlammende oorlogshygiëne te betalen en de omvang van zijn leger sterk te verminderen. In datzelfde jaar werd Aleksandar Stamboliyski van de agrarische Bulgaarse Agrarische Nationale Unie premier. Nadat Stamboliyski in 1923 door een staatsgreep werd omvergeworpen, erkende Boris de nieuwe regering van Aleksandar Tsankov, die de Bulgaarse Communistische Partij hard onderdrukte en de natie leidde door een korte grensoorlog met Griekenland. Tsankov werd in 1926 van de macht verwijderd, en een reeks premiers volgde tot 1934, toen de corporatistische "Zveno" beweging een staatsgreep organiseerde.
en alle politieke partijen verboden. Boris verzette zich tegen de "Zveno"-regering en wierp hen in 1935 omver, waarna Georgi Kyoseivanov tot premier werd benoemd. Voor de rest van zijn bewind zou Boris regeren als een "de facto" absolute monarch, met zijn premiers die zich grotendeels onderwerpen aan zijn wil.