Gezien de onervarenheid kreeg Savige's 17e Infanterie Brigade een ingewikkelde rol in de
Slag bij Bardia. Terwijl het 2/5de infanteriebataljon een demonstratie aan de rechterzijde maakte, probeerde het 2/5de infanteriebataljon, versterkt door een deel van het 2/7de infanteriebataljon, de aanval van het 16de infanteriebrigade op te volgen, met de rest van het 2/7de in reserve. De brigade moest in vier richtingen tegelijk bewegen. Het plan ging al snel mis, omdat vooral het 2/5de een reeks ongelukken onderging. Tegen de avond was kolonel Frank Berryman, de divisioneel stafchef, tot de conclusie gekomen dat de 17e Infanteriebrigade te moe en ongeorganiseerd was geworden voor verdere inspanningen. Dit was slechts gedeeltelijk te wijten aan vijandelijke actie; de rest was toe te schrijven aan Berrymans eigen plan, dat de brigade had verspreid en het onvoldoende gepantserd had voorzien en in de laatste stadia artillerieondersteuning. Savige droeg ook een deel van de schuld, omdat hij er niet in slaagde ervoor te zorgen dat zijn ondergeschikten het plan begrepen en uitvoeren.