Voltooi de volgende zin: De dood van Nero betekende het einde van de keizerlijke ambtstermijn als een voorrecht van de oude Romeinse (patriciën en senatoren) families. In één chaotisch jaar ging de macht van de ene keizer naar de andere. De eerste drie bevorderden hun eigen "genius" cultus: de laatste twee van deze probeerden Nero's restitutie en promotie tot "divus". De vierde, Vespasianus <unk> zoon van een ruiter uit Reate <unk>, verzekerde zijn Flavische dynastie door terug te keren naar een augustiaanse vorm van principate en vernieuwde de keizerlijke cultus van "divus Julius". Vespasianus werd gerespecteerd voor zijn "herstelling" van de Romeinse traditie en de augustiane bescheidenheid van zijn bewind. Hij wijdde de staatsculte aan de "genio populi Romani" (het "genie" van het Romeinse volk), respecteerde de "republikeinse" waarden van de senaat en verwierp de Neroniaanse praktijk door verschillende feesten uit de openbare kalenders te verwijderen, die (volgens Tacitus' meedogenloze beoordeling) "schandelijk waren bezoedeld door de vleierij van de tijd". Hij heeft mogelijk het hoofd van de Colossus van Nero laten vervangen of opnieuw laten knippen voor de inwijding (of herwijding) ervan aan de zonnegod in 75 na Christus. Na de eerste
In de Joodse Opstand en de vernietiging van de Tempel in Jeruzalem in 70 na Christus, legde hij de "didrachmon" op, die voorheen door Joden werd betaald voor het onderhoud van hun Tempel, maar nu werd omgeleid naar Jupiter Capitolinus als overwinnaar over hen "en hun God". Joden die de belasting betaalden, waren vrijgesteld van de cultus van de keizerlijke staatsgoden. Degenen die het echter aanboden, werden uit hun eigen gemeenschap gezet. Volgens Suetonius waren zijn laatste woorden "puto deus fio" ("Ik denk dat ik in een god verander"). Vespasians zoon Titus regeerde twee succesvolle jaren en stierf toen aan natuurlijke oorzaken. Hij werd vergoddelijkt en vervangen door zijn jongere broer, Domitianus.