Tegen het einde van de 19e eeuw werden de Al Fadl semi-sedentair; ze vestigden zich in verschillende dorpen op de Golan, maar bleven hun kudden weiden, terwijl hun emir zich in Damascus vestigde en effectief een afwezige landheer werd die huur van zijn stamleden verzamelde. De Al Fadl werden verdreven uit hun huizen in de Hula-vallei en de Golan tijdens de 1948
en de Arabisch-Israëlische oorlogen van 1967, respectievelijk, en de meesten vestigden zich in en rond Damascus. Als gevolg van de oorlogen en de Syrische agrarische hervormingen die de emir van een groot deel van zijn land ontnamen, veranderde zijn relatie met de stam van een welwillende landheer naar een symbolische leider en politieke vertegenwoordiger. Tegen de jaren negentig waren er tot 30.000 stamleden van Al Fadl in Syrië (zonder degenen die verbonden waren met de Mawali te tellen), samen met een aanzienlijke bevolking in Oost-Libanon.