In de oorlog in de Stille Oceaan werden tapijtbommen uitgebreid gebruikt tegen Japanse civiele bevolkingscentra, zoals Tokio. In de nacht van 9 op 10 maart 1945
334 B-29 Superfortress zware bommenwerpers werden gericht om de meest dichtbevolkte burgersectoren van Tokio aan te vallen. In slechts één nacht verbrandden meer dan 100.000 mensen door een hevig bombardement van brandbommen, vergelijkbaar met het aantal Amerikaanse slachtoffers in de hele Stille Oceaan in oorlogstijd. Nog eens 100.000 tot een miljoen Japanners werden dakloos gelaten. Deze aanvallen werden gevolgd door soortgelijke aanvallen op Kobe, Osaka en Nagoya, evenals op andere delen van Tokio, waar meer dan 9.373 ton brandbommen op civiele en militaire doelen werden gegooid. Tegen de tijd dat de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki werden gegooid, werden lichte en middelgrote bommenwerpers naar gemakkelijke doelen gericht, aangezien de meeste stedelijke gebieden al waren verwoest. Tijdens de negen maanden durende bombardementen op burgers kwamen meer dan 400.000 Japanse burgers om het leven.