In tegenstelling tot andere voormalige kolonies zoals die in Amerika en Australië, waren de Europeanen en hun afstammelingen op het Afrikaanse continent nooit meer dan de inheemse bevolking; niettemin vonden ze manieren om de macht te consolideren en een onevenredige invloed uit te oefenen op het administratieve beleid van hun respectieve metropoollanden. Sommigen verloren hun identiteitsgevoel met Europa en creëerden hun eigen nationalistische bewegingen, namelijk in Zuid-Afrika en Rhodesië (nu bekend als Zimbabwe). De permanente blanke bewoners werden door de koloniale overheden als een toenemende last beschouwd, omdat ze hun geadopteerde Afrikaanse thuislanden probeerden te domineren. Ze zouden ook de regering waarschijnlijk in een conflict met Afrikanen betrekken, wat dure militaire campagnes vereiste en onlosmakelijk de betrekkingen tussen laatstgenoemde en de metropoolmachten beschadigde. Dit was een algemene tendens in de hele Afrikaanse koloniën van het einde van de achttiende tot het begin van de twintigste eeuw. In de Nederlandse Kaapkolonie bijvoorbeeld heeft gouverneur Joachim van Plettenberg rond 1778 de grenzen van het grondgebied afgebakend met goedkeuring van de Xhosa-heerschappijen; het volgende jaar schenden Nederlandse kolonisten de grens en vielen de Xhosa aan, waardoor de bloedige Xhosa-oorlogen ontstonden.
Ik weet het. Geschillen tussen Duitse kolonisten en de Matumbi- en Ngoni-volken droegen aanzienlijk bij aan de Maji Maji-opstand van 1905-1907. Gedurende dezelfde periode waren de Europese bewoners van het koloniale Kenia grotendeels verantwoordelijk voor het uitlokken van een opstand door de Masai.