Rond die tijd formuleerde hij een landelijk en nationalistisch perspectief op het leven, waarbij hij verwierp wat hij beschouwde als "de hybride stedelijke wereld" voor "de wereld van onze nationale werkelijkheden". In de analyse van Călinescu betekent dit dat, net als zijn voorganger, de conservatieve Eminescu, Sadoveanu geloofde dat de steden slachtoffer waren van de "overladen categorie" van buitenlanders, in het bijzonder diegenen die huurlandgoederen beheren. Na de boerenopstand van 1907
, stuurde Sadoveanu een verslag naar zijn minister van Onderwijs Spiru Haret, waarin hij hem informeerde over de toestand van het plattelandsonderwijs en, verder, over de problemen waarmee dorpelingen in Moldavië worden geconfronteerd. Er stond: "De huurders en grondbezitters, ongeacht hun nationaliteit, maken de arbeid van de Roemenen belachelijk. Iedere "surtucar" [d.w.z. verstedelijkte persoon] in het dorp, burgemeesters, notarissen, papierverkopers, melken schaamteloos [en] genadeloos deze melkkoe. Zij worden vergezeld door de priester, die... het niet eens is met de leraar". Met "Neamul Șoimăreștilor" werden de lasten van de feodale samenleving en het mercantilisme, vooral de beperking van economische rechten, een achtergrondthema in zijn fictie, die later Stephen de Grote afschilderde als de oorspronkelijke kampioen van sociale rechtvaardigheid ("Frații Jderi"). Tijdens het grootste deel van zijn activiteit tijdens de Eerste Wereldoorlog volgde Sadoveanu ook de Russofobie van de Poporanisten en de afkeer van de kant van de Entente. Hij beschreef het nationale beleid van het Russische Rijk in Bessarabië als veel barbaarser dan de heerschappij van Oostenrijk-Hongarije over Transsylvanië. In 1916 schakelde hij abrupt over naar het Entente-kamp: zijn enthousiasme als propagandofficier werd geraakt door controverse toen Roemenië enorme nederlagen kende; Sadoveanu zelf verliet de zaak van de Entente in 1918, toen hij uit dienst werd genomen, en hervatte zijn flirt met de germanofiele lobby van Constantin Stere.