James Kelly, voormalig assistent-minister van Buitenlandse Zaken voor Oost-Azië en de Stille Oceaan, heeft opgemerkt dat nationalistische gevoelens en woede over de fakkelprotesten meer geconcentreerd waren onder Chinezen onder de 30 jaar. Suisheng Zhao en Kenneth B. Pyle beweren dat een verschuiving in het Chinese onderwijsbeleid die deze jongeren hebben meegemaakt, deels verantwoordelijk is voor hun toegenomen nationalisme. Zheng Wang betoogt dat de internationale situatie in de jaren negentig de aantrekkingskracht van het communisme als een legitimerende ideologie voor de heersers van China had verminderd. Als gevolg hiervan keerde de leiding veel van de veranderingen van de Communistische Partij in de Chinese geschiedschrijving vanaf 1949 om die de Chinese geschiedenis interpreteerden als een geschiedenis van klassenstrijd. Deze "campagne voor patriottisch onderwijs", die in 1991 werd aangekondigd en in 1994 volledig in werking trad, interpreteerde de geschiedenis opnieuw in nationale termen en rehabiliteerde figuren als generaal Tso die een boerenopstand onderdrukte.
maar een Russische invasie van Xinjiang tegengehouden, en de rol van Chinese nationalistische (in plaats van alleen communistische) strijders in de Tweede Chinees-Japanse Oorlog erkend. Studenten vinden meer persoonlijke resonantie in dergelijke verhalen dan in eerdere lessen over de marxistische doctrine, omdat ze niet alleen uit geschiedenisboeken maar ook van hun ouders en grootouders horen over de wreedheden tegen China.