De Vichy-regering, onder leiding van marshal Philippe Pétain en Pierre Laval, werkte actief mee aan de uitroeiing van de Europese Joden. Het heeft ook deelgenomen aan Porajmos, de uitroeiing van de Roma, en de uitroeiing van andere "ongewenste personen". Vichy opende een reeks concentratiekampen in Frankrijk waar het Joden, zigeuners, homoseksuelen, politieke tegenstanders, enz. interneerden. Onder leiding van René Bousquet hielp de Franse politie bij de deportatie van 76.000 Joden naar de vernietigingskampen. In 1995 erkende president Jacques Chirac officieel de verantwoordelijkheid van de Franse staat voor de deportatie van Joden tijdens de oorlog, in het bijzonder de meer dan 13.000 slachtoffers van de Vel' d'Hiv Roundup.
In juli 1942 besloot Laval, uit eigen beweging (en zonder dat de bezettingsregering erom vroeg), kinderen samen met hun ouders te deporteren. Slechts 2.500 van de gedeporteerde Joden overleefden de oorlog. De Slag bij Marseille in 1944 was een andere gebeurtenis waarbij de Franse politie de Gestapo bijstond in een massale inval, die een stedelijk hervormingsplan omvatte met de vernietiging van een hele wijk in de populaire Oude Haven. In de jaren tachtig werden enkele medewerkers berecht voor misdaden tegen de menselijkheid (Paul Touvier, enz.), terwijl Maurice Papon, die na de oorlog prefect van de politie van Parijs was geworden (een functie waarin hij zich tijdens het bloedbad van 1961 in Parijs heeft geïllustreerd), in 1998 werd veroordeeld voor misdaden tegen de menselijkheid. Hij was minister van Begroting geweest onder president Valéry Giscard d'Estaing. Andere medewerkers, zoals Emile Dewoitine, kregen na de oorlog belangrijke functies (Dewoitine werd uiteindelijk benoemd tot hoofd van Aérospatiale, het bedrijf dat het Concorde-vliegtuig creëerde). In Frankrijk zijn de debatten over staatssamenwerking in 2008 nog steeds zeer intens.