Specifieke attracties omvatten's werelds enige complete collectie Vanwall-auto's, een bijna complete collectie McLaren Formula One-auto's vanaf het begin van het team tot het begin van de jaren 2000 en uitgebreide collecties Williams- en BRM-auto's (inclusief voorbeelden van zowel beruchte BRM V16-aangedreven machines als de H16-aangedreven BRM P83). De collectie bevatte ook voorbeelden van vier verschillende Formule 1-auto's met vierwielaandrijving, waaronder een niet-race Cosworth-auto. Een andere ster was de Lotus 18 waarmee Stirling Moss de 1961 Grand Prix van Monaco won, samen met Jim Clark's wereldkampioenschap winnende Lotus 25. Opvallend was echter het duidelijke gebrek aan Ferrari-voertuigen, 3 in totaal, maar toch goede voorbeelden. De eerste was een Ferrari 312 bestuurd door Chris Amon, de tweede een 312B en de derde een Ferrari F2000 (het specifieke chassis dat de overwinning behaalde in de Canadese Grand Prix van 2000, een van de negen overwinningen van Michael Schumacher in zijn eerste kampioenschapsreeks met Ferrari), omgekeerd was het bedrijf de Jordan 191 waarin hij zijn Formule 1-debuut maakte in 1991. De 1998 Jordan 198, de meest succesvolle in de geschiedenis van Jordanië, (het chassis is degene die Damon Hill naar de overwinning reed in een 1×2 met teamgenoot Ralf Schumacher bij de Belgische Grand Prix van 1998
De Commissie heeft de Commissie verzocht om de volgende maatregelen te nemen: Een andere interessante tentoonstelling was een Auto Union, gebouwd volgens vooroorlogse plannen na de vernietiging van de fabriek door geallieerde bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wheatcroft had ook de raceautocollectie aangevuld met enkele extra opmerkelijke auto's, waaronder een replica van de persoonlijke Bugatti Royale van Ettore Bugatti.