Ondanks zijn militaire kracht, deed het Rijk weinig moeite om zijn reeds enorme omvang uit te breiden; de meest opmerkelijke zijn de verovering van Groot-Brittannië, begonnen door keizer Claudius (47), en keizer Trajanus' verovering van Dacia (101<unk>102, 105<unk>106). In de 1e en 2e eeuw werden Romeinse legioenen ook gebruikt in intermitterende oorlogvoering met de Germaanse stammen in het noorden en het Parthische Rijk in het oosten. Ondertussen eisten gewapende opstanden (bijvoorbeeld de Hebreeuwse opstand in Judea) (70) en korte burgeroorlogen (bijvoorbeeld in 68 na Christus, het jaar van de vier keizers) bij verschillende gelegenheden de aandacht van de legioenen. De zeventig jaar van Joods-Romeinse oorlogen in de tweede helft van de eerste eeuw en de eerste helft van de tweede eeuw waren uitzonderlijk in hun duur en geweld. Naar schatting werden 1.356.460 joden gedood als gevolg van de Eerste Joodse Opstand
; de Tweede Joodse Opstand (115<unk>117) leidde tot de dood van meer dan 200.000 Joden; en de Derde Joodse Opstand (132<unk>136) resulteerde in de dood van 580.000 Joodse soldaten. Het Joodse volk herstelde zich nooit tot de oprichting van de staat Israël in 1948.