In de Eerste Wereldoorlog, Marines gediend beperkt in de Verenigde Staten' intrede in het conflict. In tegenstelling tot de meerderheid van de geallieerde legers, had het Korps Mariniers een diepe pool van officieren en onderofficieren met gevechtservaring, en ervoer een kleinere groei, maar ze waren niet getraind voor het intense en zeer technische conflict. Ze namen in 1918 op kleine manieren deel (zoals Château-Thierry, Soissons en Saint-Mihiel), maar de beroemdste actie van de oorlog zou die zomer komen toen het Duitse voorjaarsoffensief op het punt stond te eindigen. Van 1 tot 26 juni vochten mariniers hun gevierde Slag bij Belleau Wood.
, toen de grootste in de geschiedenis van het Korps (maar zeer klein gezien de totale omvang van de strijd), waardoor hun reputatie in de moderne geschiedenis werd gecreëerd. Samenkomen onder de strijdkreet van "Terugtrekken? We zijn hier net. Kom op, klootzakken, willen jullie eeuwig leven? De mariniers dreven de Duitse troepen uit het gebied, maar leden veel verliezen, meestal verklaard door het gebrek aan ervaring van de officieren en het gebruik van verouderde tactieken. Hoewel hun eerdere expeditie-ervaring niet veel lof in de westerse wereld had opgeleverd, verdienden de woedendheid en taaiheid van de mariniers het respect van de Duitsers, die hen beoordeelden als storm-trooper-kwaliteit. Hoewel mariniers en Amerikaanse media berichtten dat Duitsers hen bijnaamden of "Duivelshonden", is er geen bewijs hiervan in Duitse archieven. Niettemin is de naam gebleven, zoals een.