Na de onafhankelijkheid in 1947 werd Pakistan nog steeds geconfronteerd met geweld en omwentelingen, toen Liaquat Ali Khan in 1947 premier van Pakistan werd. De kwestie met betrekking tot de gelijke status van de Urdu en Bengaalse talen creëerde een verschil in de politieke ideologie van het land. De noodzaak van goed bestuur leidde in 1958 tot de overname door het leger, gevolgd door een snelle industrialisatie in de jaren zestig. Economische grieven, onevenwichtige financiële betalingen, provincialisme en etnisch nationalisme leidden tot een bloedige gewapende strijd.
In het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw werd Oost-Pakistan in Oost-Pakistan gevormd, wat uiteindelijk resulteerde in Oost-Pakistan dat in 1971 Bangladesh werd.