Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - De vangst
De verovering van Gallipoli door de Ottomanen in 1354 leidde tot een snelle Turkse expansie in de zuidelijke Balkan, uitgevoerd door zowel de Ottomanen zelf als door semi-onafhankelijke Turkse ghazi krijgersbanden. Tegen 1369 konden de Ottomanen Adrianopel (het hedendaagse Edirne) veroveren, die tot 1453 hun nieuwe hoofdstad werd. Thessaloniki, geregeerd door Manuel II Palaiologos (r. 1391<unk>1425) gaf zich na een langdurige belegering in 1383<unk>1387, samen met het grootste deel van Oost- en Centraal-Macedonië, over aan de troepen van Sultan Murad I. Aanvankelijk kregen de overgeleverde steden volledige autonomie in ruil voor de betaling van de "kharaj" poll-belasting. Na de dood van keizer Johannes V Palaiologos in 1391 ontsnapte Manuel II echter aan de Ottomaanse heerschappij en ging naar Constantinopel, waar hij tot keizer werd gekroond en zijn vader opvolgde. Dit maakte Sultan Bayezid I boos, die de resterende Byzantijnse gebieden verwoestte en vervolgens zich richtte op Chrysopolis, dat door een storm werd ingenomen en grotendeels werd vernietigd. Ook Thessaloniki onderwierp zich in deze tijd weer aan de Ottomaanse heerschappij, mogelijk na een kort verzet, maar werd milder behandeld: hoewel de stad volledig onder Ottomaanse controle kwam, behielden de christelijke bevolking en de kerk het grootste deel van hun bezittingen en behield de stad haar instellingen.