In de 14e eeuw was het ontluikende Ottomaanse Rijk een opkomende macht in het Nabije Oosten. Na het onderwerpen van een groot deel van Anatolië, met de vangst
Na de nederlaag van Gallipoli in 1354, verwierven de Ottomaanse Turken ook een voet aan de grond in de Balkan. De christelijke machten van de regio, met name het dalende Byzantijnse Rijk, waren zwak en verdeeld, waardoor een snelle Turkse expansie in de regio mogelijk werd, uitgevoerd door zowel de Ottomanen zelf als door semi-onafhankelijke Turkse "ghazi" krijgerbanden. In 1369 konden de Ottomanen Adrianopel veroveren, de derde belangrijkste stad van het Byzantijnse Rijk na de hoofdstad Constantinopel en Thessaloniki. Thessaloniki, geregeerd door de Byzantijnse prins en toekomstige keizer Manuel II Palaiologos (), gaf zich in 1387 over na een langdurig beleg (1383-1387), samen met de steden Christopolis en Chrysopolis.