De Spaanse Opperste Centrale en Regerende Junta van het Koninkrijk werd door de druk van het volk gedwongen om in de zomer van 1809 de Cortes van Cádiz op te richten. De junta kwam met wat zij hoopte een oorlogswinststrategie te zijn, een tweeledig offensief om Madrid terug te veroveren, waarbij meer dan 100.000 troepen betrokken waren in drie legers onder leiding van de hertog del Parque, Juan Carlos de Aréizaga en de hertog van Alburquerque. Del Parque versloeg het VI Korps van Jean Gabriel Marchand in de Slag bij Tamames.
Op 18 oktober 1809 bezette hij Salamanca op 25 oktober. Marchand werd vervangen door François Étienne de Kellermann, die versterkingen bracht in de vorm van zijn eigen mannen en het leger van brigadegeneraal Nicolas Godinot. Kellermann marcheerde op de positie van Del Parque in Salamanca, die deze prompt verliet en naar het zuiden trok. Ondertussen vergrootte de guerrilla in de provincie León hun activiteit. Kellermann liet het VI Korps Salamanca in handen en keerde terug naar León om de opstand te onderdrukken.