Tijdens de laatste weken van nazi-Duitsland en de oorlog in Europa
, pleegden veel burgers, overheidsfunctionarissen en militairen in heel Duitsland zelfmoord. Naast hooggeplaatste nazi-functionarissen als Adolf Hitler, Joseph Goebbels, Heinrich Himmler, Philipp Bouhler en Martin Bormann kozen vele anderen voor "Selbstmord" (Duits voor "zelfmoord", letterlijk "Zelfmoord") in plaats van de nederlaag van Duitsland te aanvaarden. Motiverende factoren waren onder andere angst voor vergelding en wreedheden door de geallieerden en vooral het Rode Leger, nazi-propaganda die zelfmoord verheerlijkte als het voordeligst dan een nederlaag, en wanhoop na de zelfmoord van Adolf Hitler. In mei 1945 pleegden bijvoorbeeld tot 1.000 mensen zelfmoord voor en na de binnenkomst van het Rode Leger in de Duitse stad Demmin, wat resulteerde in een golf van verkrachtingen, plundering en executies gepleegd door soldaten van het Rode Leger. Alleen al in Berlijn werden in 1945 meer dan 7.000 zelfmoorden gemeld.