Zoals in 1969, had Ickx een teleurstellende start in het seizoen van 1970. Op de eerste ronde van de Spaanse Grand Prix botste hij met de BRM van Jackie Oliver en zijn auto kreeg brand. Het duurde minstens 20 seconden voor hij de brandende auto verliet en hij werd opgenomen met ernstige brandwonden. Na 17 dagen was hij terug in zijn auto bij de Grand Prix van Monaco, waar hij vijfde werd voordat hij met een aandrijfastenfout stopte. De auto begon te verbeteren en bij de Duitse Grand Prix (gehouden in Hockenheim, omdat zijn favoriete Nürburgring om veiligheidsredenen werd geboycot) vocht hij met Jochen Rindt om de overwinning, maar eindigde op een goede tweede plaats. Bij de Oostenrijkse Grand Prix was het Ickx die de overwinning behaalde. Bij Monza
Rindt stierf bij een ongeluk tijdens de kwalificatie. Ickx was de enige coureur met een kans om het kampioenschap van Rindt af te nemen die al vijf van negen races in dat seizoen had gewonnen, met nog vier te gaan. Monza zag een overwinning van Ferrari-teamgenoot Clay Regazzoni terwijl de auto van Ickx kapot ging. De Belg won in Canada en als hij de overige twee wedstrijden zou winnen, zou hij Rindt inhalen en het kampioenschap winnen. Echter, in de Amerikaanse Grand Prix in Watkins Glen eindigde hij slechts vierde, met Rindt's vervanger Emerson Fittipaldi scoorde zijn eerste carrière overwinning, en werd dus wiskundig geëlimineerd uit het kampioenschap achtervolging. Ondanks het winnen van de laatste race in Mexico, kon Ickx Rindt's punten totaal niet verslaan. Ickx verklaarde later in een artikel in 2011 in het Britse tijdschrift "Motor Sport" dat hij blij was dat hij het Wereldkampioenschap van 1970 niet had gewonnen. Hij wilde niet winnen tegen een man die zijn kansen niet kon verdedigen, verwijzend naar de overleden Rindt.