De populariteit van Franco tijdens zijn dictatuur werd niet gemeten aan de hand van opiniepeilingen, maar aan de legitimiteit van het leger en de charismatische legitimiteit van zijn persoon (caudillismo), evenals de wijdverspreide sociale binding die plaatsvond via de Movimiento nacional (die allemaal typische elementen van fascisme zijn). Samen zorgden deze voor massale openbare steundemonstraties en de praktisch unanieme resultaten in sporadisch gehouden nationale referenda (zoals het Spaanse referendum over de biologische wet van 1966). In 1969 sprak Franco in een van zijn laatste op televisie uitgezonden kersttoespraak over de toekomst van Spanje, waarbij hij zei dat alles "atado y bien atado" was (letterlijk "gebonden en goed gebonden", verwijzend naar de institutionalisering van zijn regime), wat een populair gezegde in Spanje werd. Alle aanwijzingen voor zijn persoonlijke gezondheid werden zorgvuldig onderzocht, evenals zijn cryptisch uitgedrukte bedoelingen, zoals de zin "no hay mal que por bien no venga" (ruwweg equivalent aan "elke wolk heeft een zilveren voering"), die hij gebruikte in verwijzing naar de moord op
De heer Carrero Blanco in 1973 door de Baskische separatistische groep ETA, en waarvan de betekenis het onderwerp was van eindeloze speculaties. In een geheim interview in 1971 met Vernon Walters, gezant van Richard Nixon, uitte Franco zijn mening dat na zijn dood de Spaanse samenleving een politieke evolutie zou doorvoeren die niet met zijn nalatenschap zou breken, omdat de nu grotere en welvarender Spaanse middenklasse het risico van een nieuwe burgeroorlog zou vermijden.