Voltooi de volgende zin: Commanders and Command Issues. De geallieerde beslissing om Guadalcanal binnen te vallen ontwikkelde zich tijdens een periode van botsingen op het hoogste niveau van het bevel. Al in februari 1942 begon de commandant van de Amerikaanse vloot, admiraal Ernest King, een meer offensieve houding in de Stille Oceaan te bevorderen. Dit was in tegenstelling tot zowel de Amerikaanse Joint Chiefs of Staff, waaronder generaal George Marshall, als de Britse oorlogsleiding, die allemaal meer in overeenstemming waren met de prioriteiten van "Germany first" voor oorlogsbronnen. King slaagde erin om meer middelen te hebben toegewijd aan de Stille Oceaan, zelfs toen de Amerikaanse inspanningen in Noord-Afrika afzwakten. In maart brak er een bitter geschil uit tussen admiraal King en generaal Douglas MacArthur over hoe deze middelen ingezet moesten worden. Dit werd uiteindelijk opgelost met een compromis waardoor generaal MacArthur de leiding kreeg over het Zuidwestelijke Stille Oceaan gebied en belast werd met de inbeslagname van de
De Salomonseilanden ten westen van Guadalcanal, de noordwestelijke kust van Nieuw-Guinea en de Bismarck-archipel met inbegrip van het Japanse zeebestand Rabaul. Admiraal Chester Nimitz zou het commando hebben over de Stille Oceaan en over de centrale Stille Oceaan rijden. Admiraal Robert Ghormley, onder leiding van Nimitz, zou het Zuid-Pacifische gebied bevelen en Tulagi innemen, waar de Japanners een watervliegtuigbasis hadden opgericht. Ghormley zou ook, bijna achteraf, Guadalcanal innemen, waar een Japanse landingsbaan werd gebouwd. Onder Ghormley werd admiraal Frank Fletcher commandant van Allied Task Force 61.