Duitse pogingen om door te breken mislukten in de twee veldslagen bij Ieper (1ste/2de) met enorme verliezen. Een reeks geallieerde offensieven in 1915 tegen Duitse posities in Artois en Champagne
resulteerde in enorme geallieerde slachtoffers en weinig territoriale verandering. De Duitse stafchef Erich von Falkenhayn besloot de defensieve voordelen die zich in de geallieerde offensieven van 1915 hadden getoond, te benutten door te proberen Frankrijk aan te sporen tot het aanvallen van sterke defensieve posities in de buurt van de oude stad Verdun. Verdun was een van de laatste steden die zich in 1870 tegen het Duitse leger verzette, en Falkenhayn voorspelde dat de Fransen uit nationale trots alles zouden doen om ervoor te zorgen dat het niet werd ingenomen. Hij verwachtte dat hij sterke defensieve posities zou kunnen innemen in de heuvels met uitzicht op Verdun aan de oostelijke oever van de Maas om de stad te bedreigen en dat de Fransen wanhopige aanvallen zouden lanceren tegen deze posities. Hij voorspelde dat de Franse verliezen groter zouden zijn dan die van de Duitsers en dat de voortzetting van de Franse toewijding van troepen aan Verdun "het Franse leger wit zou bloeden". In 1916 begon de Slag bij Verdun, met de Franse posities onder constante beschietingen en gifgas aanvallen en het nemen van grote verliezen onder de aanval van overweldigend grote Duitse troepen. Falkenhayn's voorspelling van een grotere verhouding van Franse doden bleek echter verkeerd te zijn, omdat beide zijden zware verliezen hadden geleden. Falkenhayn werd vervangen door Erich Ludendorff, en zonder succes in zicht trok het Duitse leger zich in december 1916 uit Verdun terug en de strijd eindigde.