Douglas Mawson, de leider en organisator van de Australische Antarctische Expeditie, besloot vijftig Groenlandse honden mee te nemen; hij geloofde dat dit aantal meer dan voldoende zou zijn voor de ontdekkingsreizen met de slee die hij van plan was te ondernemen gedurende het jaar dat hij in Antarctica wilde doorbrengen. Mawson gaf de voorkeur aan honden boven pony's omdat, hoewel ze slechts iets meer dan hun eigen lichaamsgewicht konden trekken, hun voedsel kon worden aangevuld met vlees van de fauna van Antarctica en - indien nodig - van andere honden, zodat ze niet de enorme invoer van voer nodig hadden die pony's nodig hadden om hen door een expeditie te helpen. Mawson was onder de indruk van het enthousiasme van de honden op de "Nimrod"-expeditie
Toen hij Ernest Shackleton vergezelde naar Antarctica. Zowel Shackleton als Robert Falcon Scott twijfelden aan het voordeel van honden boven pony's. Amundsen en de Arctische pionier Fridtjof Nansen waren gepassioneerde voorstanders en dachten dat de Britse ontdekkingsreizigers verkeerd hadden begrepen hoe honden in de poolgebieden te gebruiken waren; Amundsen wees op hun successen op het noordelijk halfrond en het relatieve gemak van het omgaan met honden in vergelijking met pony's, vooral in zwaar gespleten gebieden waar een gevallen hond vaak gemakkelijk kon worden opgehaald, maar een gevallen pony was meestal verloren. De Noren waren echter grondig utilitaristisch in hun benadering van honden; hoewel ze aanhankelijk konden zijn voor de dieren, werd er weinig aan hun overleving gedacht toen ze hun nut hadden overleefd. Scott had honden gebruikt tijdens zijn "Discovery"-expeditie en had het erg gevoeld toen hij gedwongen was ze allemaal te doden tijdens zijn slee-reis naar het zuiden. Niettemin was zijn houding tegenover honden vergelijkbaar met die van Amundsen en Mawson: