Elgin nam voor het eerst deel aan sporten voor gehandicapten op de Amputie kampioenschappen van New South Wales in 1990. Zijn eerste internationale competitie was het IPC Wereldkampioenschap Atletiek 1994 in Berlijn, waar hij een gouden medaille won in het 4x100 m estafette en een bronzen medaille in de hoogsprong. Hij nam deel aan de Paralympische Spelen van 1996 in Atlanta zonder medailles te winnen.
en werd vierde in de vijfwielerwedstrijd op de 1998 IPC Atletiek Wereldkampioenschappen in Birmingham. Op de Paralympische Spelen van 2000 in Sydney won hij een bronzen medaille in het P44-evenement voor mannen. Op het IPC Wereldkampioenschap Atletiek 2002 in Lille, won hij twee zilveren medailles in de pentatlon en 4x400 m relay en een bronzen medaille in de 4x100 m relay. Op de Paralympische Spelen van Athene in 2004 won hij een zilveren medaille in de 4x400 m T42<unk>46 en twee bronzen medailles in de 4x100 m T42<unk>46 en de P44 wedstrijden. Hij werd zesde in de vijfwielerwedstrijd op de 2006 IPC Atletiek Wereldkampioenschappen, waar hij de Australische vlaggensdrager was bij de openingsceremonie, en gaf commentaar op de Commonwealth Games van dat jaar in Melbourne. Hij trok zich in 2008 terug uit para-atletica, maar maakte in 2013 een comeback nadat hij had vernomen dat de sport zou worden opgenomen in de Commonwealth Games van Glasgow in 2014. Hij werd achtste in het discusgooi F42/44 bij de Spelen.