Voltooi de volgende zin: Het seizoen 2012/13 zag Poomjaeng zich voor het eerst kwalificeren voor de hoofdtrekking van een ranglijst. Dit kwam in de 2013 German Masters, door het verslaan van Yu Delu en Fergal O'Brien. Hij verloor 2 tegen 5 van Barry Hawkins in de eerste ronde in Berlijn. Poomjaeng zette zijn vorm voort door vier wedstrijden te winnen om de
Open China. Eenmaal op de locatie in Peking, zag hij Zhu Yinghui 5<unk>2 in de wildcard ronde, maar verloor vervolgens 3<unk>5 van Mark Davis in de eerste ronde. In de Players Tour Championship-evenementen dit seizoen waren Poomjaeng's beste resultaten de laatste 16 nederlagen in de Eerste en Vierde evenementen, waarbij hij verloor tegen respectievelijk Alan McManus en Mark Joyce. Hij werd 42e gerangschikt op de PTC Orde van Verdienste. Poomjaeng versloeg Michael Leslie 10<unk>4, Liu Chuang 10<unk>9, Anthony Hamilton 10<unk>4 en Jamie Cope 10<unk>3 om zich voor het eerst te kwalificeren voor het Wereldkampioenschap. Hij stond in de eerste ronde tegenover de zesde zaad Stephen Maguire en produceerde een enorme schok met de wereldnummer 70 Poomjaeng die 10 tegen 9 won, met een samengestelde 63 break in het laatste frame. Het publiek was blij met Poomjaeng toen hij aan het begin van de wedstrijd naar de verkeerde tafel liep en tijdens de wedstrijd zijn emoties uitte, inclusief applaudisse voor zijn eigen veiligheidsschot. Hij speelde tegen Michael White in de tweede ronde en verloor de vierde frame zonder dat er een bal in de pot was gepot door de roodjes drie keer te missen. De regels van snooker bepalen dat als een rode volle bal kan worden gezien en wordt gemist op drie opeenvolgende schoten, wordt het frame toegegeven. Poomjaeng verloor de sessie met 1<unk>7 en werd vervolgens verslagen met 3<unk>13. Zijn cheque van £16,000 voor het bereiken van de laatste 16 meer dan verdubbelde zijn vorige carrière inkomsten sinds het draaien van professionele in 2011. Poomjaeng eindigde het seizoen als nummer 67 op de wereldranglijst.