In 1423 kreeg Markgraaf Frederik IV het erfloze hertogdom Saksen-Wittenberg, voorheen in bezit van het Huis van Ascania, toegewezen door keizer Sigismund op zijn beurt voor zijn steun tegen de Hussen
Ik weet het. De Wettin-heersers gingen daardoor deel uit van het Saksische kiezersbestand, waarin ze uiteindelijk hun markgraafschappen fuseerden, waarbij ze Meissen's status als een onafhankelijk vorstendom verlieten; hoewel ze de markgraafstitel behouden. In de late 15e eeuw bezette de dynastie een groot aaneengesloten gebied tussen de rivieren Werra en Oder. Bij het Verdrag van Leipzig van 1485 werden de Upper-Saksische landen echter opnieuw verdeeld tussen Frederichs kleinzonen Ernest die in Wittenberg regeerde en Albert, die het voormalige Meissen-gebied nam. Het verdrag markeerde het begin van de permanente scheiding van de twee staten Saksen en Ernestine Thüringen.