Vroege uitzettingen in Polen werden door de Poolse communistische autoriteiten al vóór de Conferentie van Potsdam uitgevoerd (de "wilde uitzettingen" van juni tot half juli 1945, toen het Poolse leger en de militie bijna alle mensen uit de districten direct ten oosten van de Oder-Neisse-lijn verdreven), om de oprichting van een etnisch homogeen Polen te verzekeren. Ongeveer 1% (100.000) van de Duitse burgerbevolking ten oosten van de Oder-Neisse lijn stierf in de gevechten voor de overgave in mei 1945
, en daarna werden ongeveer 200.000 Duitsers in Polen als dwangarbeiders ingezet voordat ze werden uitgezet. Veel Duitsers stierven in werkkampen zoals het Zgoda werkkamp en het Potulice kamp. Van die Duitsers die binnen de nieuwe grenzen van Polen bleven, kozen velen later ervoor om naar het naoorlogse Duitsland te emigreren.