Het fenomeen is nauw verbonden met nationalisme en irredentisme, aangezien Finland net zijn nationale onafhankelijkheid had verworven en een deel van de bevolking voelde dat ze verplicht waren andere Baltische Finnen te helpen hetzelfde te bereiken. Estland, de dichtstbijzijnde en numeriek grootste "verwante natie", had tegelijkertijd zijn onafhankelijkheid verworven, maar had minder middelen, minder instellingen die klaar waren om zijn behaalde positie te ondersteunen en meer Russische troepen binnen zijn grenzen. Andere Baltische Finnen hadden een minder georganiseerd cultureel, economisch en politiek vermogen. De Finse Burgeroorlog had bij de Finse burgers en andere Baltische Finnen sterke nationalistische gevoelens gewekt, en zij zochten naar tastbare manieren om deze gevoelens in actie te brengen. In de twee volgende decennia namen de Finnen in relatief hoge mate deel aan nationalistische activiteiten (bijvoorbeeld Karelianisme en Finnisering van het land en zijn instellingen). Deze ontwikkeling was gerelateerd aan het trauma en de verdeeldheid van de Burgeroorlog.
Ik weet het. Veel blanke sympathisanten in de Burgeroorlog werden radicaal nationalistisch als gevolg van de oorlog. De zware periode van vijf jaar (1939-1945) van totale oorlog, die ook grotendeels de natie verenigde, verminderde dit enthousiasme.