In de aanloop naar de onafhankelijkheid werden in 1947 twee Rohingya's verkozen tot leden van de grondwetgevende vergadering van Birma: M. A. Gaffar en Sultan Ahmed. Nadat Birma in 1948 onafhankelijk werd, presenteerde M. A. Gaffar een memorandum van beroep aan de regering van de Unie van Birma waarin werd opgeroepen tot de erkenning van de term "Rohingya", gebaseerd op lokale Indiase namen van Arakan (Rohan en Rohang), als de officiële naam van de etniciteit. Sultan Ahmed, die als parlementair secretaris van het ministerie van Minderheden diende, was lid van de Commissie van Justitie Sir Ba U die belast was met het onderzoeken of de Arakanse divisie staatschap zou moeten krijgen. Tijdens de Burmese algemene verkiezingen van 1951 werden vijf Rohingya's verkozen in het parlement van Birma, waaronder een van de eerste twee vrouwelijke parlementsleden van het land, Zura Begum. Zes parlementsleden werden gekozen tijdens de Burmese algemene verkiezingen van 1956 en de daaropvolgende bijverkiezingen. Sultan Mahmud, een voormalig politicus in Brits India, werd minister van Volksgezondheid in het kabinet van de premier van Birma U Nu. In 1960 stelde Mahmud voor dat het noordelijke Arakan, waar de Rohingya de meerderheid uitmaken, onder de centrale regering zou blijven of een aparte provincie zou worden. Tijdens de Burmese algemene verkiezingen van 1960 omvatte de toezeggingen van premier U Nu echter het maken van heel Arakan tot één provincie. De Burmese staatsgreep van 1962
Het politieke systeem van het land in Westminster-stijl eindigde. De Burmese staatsburgerschapswet van 1982 ontnam de meeste Rohingya's hun deel van het Burmese staatsburgerschap.