Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Door oorlog aan te wakkeren door een schijnbare diplomatieke belediging, viel Soeleiman de Grote (1520<unk>1566) het Koninkrijk Hongarije aan en veroverde Belgrado in 1521. Hij aarzelde niet om een aanval te lanceren tegen het verzwakte koninkrijk, waarvan het kleinere, slecht geleide leger (ongeveer 26.000 Hongaarse soldaten vergeleken met 45.000 Ottomaanse soldaten) op 29 augustus 1526 werd verslagen in de Slag bij Mohács. Zo werd hij invloedrijk in het Koninkrijk Hongarije, terwijl zowel zijn halfvazal, Jan Zápolya, als zijn vijand Ferdinand I, aanspraak maakten op de troon van het Koninkrijk. Suleiman ging verder en probeerde de Oostenrijkse troepen te verpletteren, maar zijn Belegering van Wenen
in 1529 mislukte nadat het begin van de winter hem dwong terug te trekken. De titel van koning van Hongarije werd tot 1540 betwist tussen Zápolya en Ferdinand. Na de verovering van Buda door de Ottomanen in 1541 erkenden het Westen en het Noorden een Habsburg als koning ("Koninklijk Hongarije"), terwijl de centrale en zuidelijke graafschappen werden geannexeerd door de Ottomaanse sultan en het oosten werd geregeerd door de zoon van Zápolya onder de naam Oost-Hongaars Koninkrijk dat na 1570 het Vorstendom Transsylvanië werd. Terwijl een groot deel van de 17.000 en 19.000 Ottomaanse soldaten in dienst in de Ottomaanse forten op het grondgebied van het hedendaagse Hongarije orthodoxe en islamitische Balkan-Slaven waren, fungeerden Zuid-Slaven ook als akıncıs en andere lichte troepen die bestemd waren voor plundering op het grondgebied van het hedendaagse Hongarije.