David V. Erdman bekijkt het gedicht vanuit een politiek perspectief en leest het in het licht van het begin van de Franse Revolutie in juli 1789, met de bestorming van de Bastille
Ik weet het. Hij gelooft dat het gedicht zowel met het pre-revolutionaire Frankrijk als met het "onrevolutionaire" Engeland te maken heeft, waar mensen meer bezig waren met de onlangs onthulde waanzin van George III dan met het rechtzetten van de fouten van de samenleving, zoals Blake ze zag; "in Frankrijk dwongen de mensen in beweging de koning om zijn greep op het spook te ontspannen. In Engeland was de koninklijke greep plotseling gefaald, maar het leek erop dat het volk niets anders kon doen dan wachten en zien [...] toen het herstel van de koning, iets voortijdig, in maart 1789 werd gevierd, was "geluk" weer officieel. Er bestonden wel volksbewegingen, maar afgezien van de bijna ondergrondse staking van de Londense smeden om een kortere werkdag, waren ze grotendeels humanitair of vroom in oriëntatie en in geen onmiddellijk opzicht revolutionair". Hij vindt ook dat het gedicht zich bezighoudt met "de interne desintegratie van het despotisme" en vindt een politiek motief in Tiriels laatste toespraak, die hij ziet als geïnspireerd door Jean-Jacques Rousseau's "Emile, of On Education".