Jack Brabham won zijn derde en laatste rijderskampioenschap, deze keer in een auto van zijn eigen productie met een Australische Repco V8-motor. Door het kampioenschap in zijn eigen auto te winnen, werd de Australische Brabham de eerste en (vanaf 2010) de enige coureur die ooit het wereldkampioenschap won in een auto met zijn eigen naam (de gebruikte BT19- en BT20-modellen werden ontworpen door Brabham's zakenpartner Ron Tauranac). Het is ook de eerste keer in de geschiedenis van het wereldkampioenschap dat een niet-Europese of Britse auto het kampioenschap heeft gewonnen. Hoewel zowel Jack Brabham als zijn teamgenoot, Nieuw-Zeelands Denny Hulme, zich terugtrokken uit de seizoensopening van de Grand Prix van Monaco ( gewonnen door Jackie Stewart in zijn BRM), pakte Brabham met hun Oldsmobile gebaseerde Repco-motor de rest van de teams op de hop met zijn snelheid en betrouwbaarheid. "Black Jack" eindigde vierde in België, voordat hij zijn eerste race sinds de Grand Prix van Portugal in 1960 won door de Franse Grand Prix in Reims te winnen (de laatste keer dat het circuit Reims-Gueux werd gebruikt in de Formule 1). Hij won de volgende drie Grands Prix in Groot-Brittannië.
, Nederland en Duitsland om het vier overwinningen op rij te maken en zowat zijn derde kampioenschap te winnen (alleen de vijf beste resultaten van een coureur werden meegerekend voor het kampioenschap). Hulme eindigde vierde in het rijderskampioenschap met 18 punten met een tweede in Groot-Brittannië en derden in Frankrijk, Italië en Mexico. Brabham won de International Cup for F1 Manufacturers met 42 punten, 11 punten voor de op de tweede plaats geplaatste Ferrari.