Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - Halbertsma verwachtte daarom te worden benoemd tot hoogleraar Nederlandse taal en literatuur, en meerdere malen leek een dergelijke benoeming bijna binnen zijn bereik, maar elke keer gleed het weg. Zijn scherpe pen speelde hier waarschijnlijk een rol in, maar er waren ook andere redenen. In 1830 verloor hij van het overschot aan aanvragers dat over Nederland spoelde van de universiteiten van België, die op dat moment net was afgescheiden van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden.
, en na 1840 was er een ander soort wetenschapper nodig, met een meer gespecialiseerde kennis dan Halbertsma beval. Dat hij in 1837 een eredoctoraat in literatuur kreeg van de Universiteit van Leiden, was voor hem weinig troost. Mede door deze teleurstellingen bleef Halbertsma lange tijd op de rand van een burn-out balanceren, en vooral in 1839, toen hij opnieuw werd overgeslagen, ging hij door een diepe crisis. Het was pas in de jaren 1860, toen hij in de zeventig was, dat hij een gemoedsrust leek te hebben bereikt.