In het begin van de jaren 1920 legde het Washington Naval Treaty beperkingen op aan de maximale grootte en totale tonnage van vliegdekschepen voor de vijf belangrijkste marine machten. In latere verdragen werden deze bepalingen grotendeels gehandhaafd. Als gevolg hiervan was de bouw tussen de wereldoorlogen onvoldoende geweest om aan de operationele behoeften van vliegdekschepen te voldoen toen de Tweede Wereldoorlog zich uitbreidde vanuit Europa. Er waren te weinig vliegdekschepen beschikbaar om tegelijkertijd vliegtuigen naar verre bases te vervoeren, amfibische invasies te ondersteunen, vliegdekschepen aan te bieden voor de training van vervangende piloten, anti-onderzeeërpatrouilles uit te voeren en defensieve luchtdekking te bieden voor ingezette slagschepen en kruisers. De voorgaande missie vereisten beperkt gebruik van de vloot dragers unieke offensieve strike vermogen gedemonstreerd bij de Slag om Taranto
en de aanval op Pearl Harbor. Voor de ombouw van bestaande schepen (en voor andere doeleinden in aanbouw zijnde rompen) werden extra vliegdekschepen geleverd totdat er nieuwe schepen konden worden gebouwd.