In 2011 werd Libië geleid door Muammar Gaddafi sinds 1969. In februari 2011, tijdens de "Arabische Lente", brak er een revolutie uit tegen hem, die zich verspreidde van de tweede stad Benghazi (waar op 27 februari een interim-regering werd opgericht) naar de hoofdstad Tripoli, waardoor de Libische burgeroorlog (2011) ontstond. Op 17 maart werd Resolutie 1973 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties aangenomen, waarin een no-fly zone over Libië werd toegestaan en "alle noodzakelijke maatregelen" werden genomen om burgers te beschermen. Twee dagen later lanceerden Frankrijk, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk de militaire interventie van 2011 in Libië.
Met Operatie Odyssey Dawn, Amerikaanse en Britse zeemacht die meer dan 110 Tomahawk-kruisraketten afvuurde, de Franse en Britse luchtmacht die vluchten over Libië uitvoerde en een zeeblokkade door coalitie-troepen. Een coalitie van 27 landen uit Europa en het Midden-Oosten voegde zich al snel bij de door de NAVO geleide interventie, als Operatie Unified Protector. De regering van Gaddafi stortte in augustus in, waardoor de Nationale Overgangsraad de facto de regering bleef, met VN-erkenning. Gaddafi werd gevangen genomen en gedood in oktober door de Nationale Overgangsraad en de NAVO-actie stopte. De instabiliteit bleef voortduren, wat uiteindelijk leidde tot de Libische Burgeroorlog.