Schrijf een vervolg op deze paragraaf - In 1913 was Roemenië de op vier na grootste tarwe-exporteur ter wereld, maar de kwestie van de oneerlijke verdeling van het land werd voortdurend lastig (en werd dat jaar zelfs verergerd toen Roemeense boeren vochten in de Tweede Balkanoorlog en uit de eerste hand getuige waren van het veel rechtvaardiger landverdelingsschema in Bulgarije). In de late 19e eeuw hadden ongeveer 2000 landeigenaren de controle over de helft van het land, terwijl boeren (met weinig vertegenwoordiging in de overheid en beperkte toegang tot land en eigendomsrechten) slechts een derde hadden. In 1888 resulteerde de ontevredenheid van de boeren over de oneerlijke verdeling van de grond in bloedige confrontaties die resulteerden in gedeeltelijke en ineffectieve agrarische hervormingen. Het ongelijke systeem dreef de boeren nog steeds tot faillissement en leek steeds meer te leiden tot een systeem van afwezig bezit. Bijna twee decennia later vond een tweede, gewelddadigere gebeurtenis plaats: de Roemeense Boerenopstand van 1907.
, die bijna een volwaardige revolutie veroorzaakte en leidde tot de dood van enkele duizenden boeren toen het leger tussenbeide kwam. Als gevolg hiervan introduceerde de regering in 1907-08 nieuwe wetgeving ten gunste van de boeren, waaronder een nieuwe wet op landbouwcontracten en een wet tot oprichting van een landelijke kredietbank (Casa Rurală) die de aankopen en huurovereenkomsten moest vergemakkelijken en eigendommen van grote grondeigenaren naar boeren moest overdragen. Deze wetten (beïnvloed door de "poporanistische" stroming van Constantin Stere) werden echter slecht gehandhaafd, er werd een totaal onvoldoende hoeveelheid grond beschikbaar gesteld voor aankoop en de overgrote meerderheid van de boeren was niet eens in aanmerking voor de meeste van de beschikbare hulp.