Degenfeld sloot zich in 1833 aan bij het 3e Infanterie Regiment van het Badense Leger en werd in 1845 gepromoveerd tot kapitein en gezelschapscommandant van het 1e Infanterie Regiment. In 1848/49 was hij betrokken bij de campagne tegen de revolutionaire vrije troepen. In 1849 werd hij tijdelijk met pensioen gezet, maar daarna teruggeroepen naar het kantoor van het regiment. In 1850 kwam hij bij het 2e Infanterie Regiment toen het Badense Legerkorps werd hersteld, en in 1855 bij het Leibgrenadier Regiment. In 1858 werd hij benoemd tot majoor en in 1861 tot luitenant-kolonel van het 2e Fusilier Bataljon. In 1863 had hij het commando over het Baden contingent in het Rastatt Fort, maar werd in 1864 van dit commando ontheven vanwege een verandering van het garnizoen. In 1865 werd Degenfeld gepromoveerd tot kolonel en kreeg het bevel over het Leibgrenadier Regiment. Tijdens de Oostenrijks-Pruisische Oorlog nam Degenfeld met zijn regiment als onderdeel van de Badense divisie onder bevel van prins Willem als onderdeel van de Campagne van de Main deel aan de Slag bij Hundheim op 23 juli 1866, de Slag bij Werbach op 24 juli 1866 en de Slag bij Gerchsheim
Ik weet het. In 1868 werd hij gepromoveerd tot generaal-majoor en commandant van de 2e Infanteriebrigade.