Op 28 oktober 1940 verklaarde Italië de oorlog aan Griekenland.
De Italianen verwachtten een snelle overwinning, maar de invasie mislukte en de Italianen werden teruggedrongen in Albanië. Naarmate de oorlog voortduurde, werd Duitsland op 6 april 1941 gedwongen in te grijpen om zijn strijdende bondgenoot te steunen. De kleine Griekse troepen die de Metaxaslijn aan de Grieks-Bulgaarse grens verdedigden, werden verslagen door de beter uitgeruste en numeriek superieure Duitsers. De Duitse penetratie diep in Griekenland maakte verder verzet aan het Albanese front zinloos, waardoor de Slag om Griekenland ten gunste van de Asmachten eindigde. Griekenland werd onderworpen aan een drievoudige bezetting door Duitsland, Italië en Bulgarije. In tegenstelling tot Italië en Duitsland beheerde Bulgarije niet Oost-Macedonië en de delen van West-Thracië die het via Griekse medewerkers controleerde, maar annexeerde het gebied om de provincie Belomorie te vormen. De Bulgaarse taal werd verplicht gesteld in alle administratieve aangelegenheden, evenals in het onderwijs en de liturgie. Zakenmannen werden gedwongen Bulgaarse partners te accepteren of zelfs hun eigendommen over te dragen aan Bulgaarse controle. Er werden ook inspanningen gedaan om de Bulgarisering te bevorderen in het door Duitsland gecontroleerde Griekse Macedonië, door de oprichting van Bulgaarse clubs in alle grote steden. De eerste verzetsorganisatie in Noord-Griekenland werd opgericht in mei 1941; "Eleutheria" (Vrijheid) verenigde mensen van over het hele politieke spectrum, variërend van communisten tot Venizelisten. De groep was van korte duur, omdat interne politieke meningsverschillen en het werk van de inlichtingendiensten van de As haar activiteiten onderdrukten, maar banden die behoren tot het door de communisten geleide Nationale Bevrijdingsfront (EAM) en het Griekse Volksbevrijdingsleger (ELAS) bleven opduiken in de regio.