Later in de Tweede Wereldoorlog werd de "Atheltemplar" gebruikt op konvooien om brandstof en benodigdheden te vervoeren naar de inham van Kola en de noordelijke Sovjethavens van Arkhangelsk en Moermansk. De eerste van deze konvooien was konvooi PQ 14, die op 19 april 1942 in Moermansk aankwam. Tijdens deze reis werd Atheltemplar beschadigd door ijs en werd ze gerepareerd in Murmansk voordat ze voor de terugreis met Convoy QP 11 kon varen.
Ik weet het. Dit konvooi werd aangevallen door Duitse torpedobommenwerpers, U-boten en torpedobommenwerpers; Atheltemplar werd opnieuw beschadigd, maar het is niet duidelijk of de oorzaak ijs, vijandelijke actie of beide was. Na het bereiken van IJsland op 7 mei 1942, keerde Atheltemplar terug naar North Shields voor reparaties (en mogelijk voor de montage van extra luchtverdedigingswapens). Ze verliet de Tyne op 21 juni 1942 voor Loch Ewe en IJsland, en arriveerde in Reykjavik op 16 juli. Op 7 september 1942 vaarde ze om zich bij konvooi PQ 18 aan te sluiten dat op 2 september 1942 uit Loch Ewe was vertrokken. Dit was de volgende poging om de Sovjet-Unie te bevoorraden sinds de rampzalige verliezen van het vorige konvooi PQ 17. De Atheltemplar, die 9.400 ton Admiraliteitsbrandstof plus 63 ton droge voorraden vervoerde, moest met het konvooi naar Archangel "via" Hvalfjörður, IJsland, reizen, onder bevel van haar meester, Carl Ray.