Schrijf een vervolg op deze paragraaf - De ontwikkelingen in de jaren tachtig hebben Bernhard Steinberger's langdurige diagnoses van het Oost-Duitse economische model veel rechtvaardigd. In de jaren zestig en zeventig had Oost-Duitsland een bijna monopolie in de zware techniek en andere "technische" productiesectoren, maar in de jaren tachtig, toen de zware industrie in de Sovjet-Unie begon te moderniseren, begonnen de Oost-Duitse verkopers op gedeelde exportmarkten niet als partners, maar als commerciële rivalen de Sovjet-kameraden tegen te komen. Het land was steeds afhankelijker geworden van verscheidene vermomde West-Duitse subsidies en raakte zonder geld en krediet. Na 1985 bleven de steeds geriatrischer wordende politieke leiders van Oost-Duitsland zich geïsoleerd en onzeker over de toekomst voelen (hoewel hun toewijding aan het "traditionele" socialisme solide leek). Toen straatdemonstranten in november 1989 de Berlijnse Muur doorbraken, werd al snel duidelijk dat de Sovjet-troepen die klaarstonden geen bevelen hadden gekregen om in te grijpen ten behoeve van de status quo. Er zou geen herhaling zijn van 1953.
Ik weet het. De gebeurtenissen namen hun eigen impuls aan. In deze context zag Bernhard Steinberger op 15 januari 1990 de gelegenheid om zijn strijd voor gerechtigheid te hernieuwen met een verzoek bij het Hooggerechtshof in Oost-Berlijn om "herziening van de vonnissen tegen Harich, Steinberger en Hertwig". Hij vatte opnieuw zijn hervormingsideeën van 1956 samen, die simpelweg draaiden om de steeds belangrijkere doelen voor een ontstaliniseerde socialistische partij en de oprichting van een democratische Oost-Duitse staat.