Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Opmerkelijk genoeg leidde dit niet tot een verdwijning van geschreven Quechua-literatuur, maar alleen tot een verschuiving van de focus. Vanaf het midden van de 17e eeuw werd het gedomineerd door duidelijk regionale variëteiten, vooral door Cuzco Quechua, die nu werden gepromoot door de elites van die stad, die hun legitimatie in het Inca-verleden zochten. Dit resulteerde inderdaad in een soort renaissance en gouden eeuw van de Quechua-literatuur, die specifiek tot uitdrukking kwam in toneelschrijving. De taal van het klassieke Quechua-drama uit die periode is herkenbaar als onderscheidend Cusco <unk> Collao Quechua vanwege de verschillende innovaties, vooral de lenities, die het steeds meer onderscheiden van zowel Standard Colonial Quechua als van andere Zuid-Quechua-variëteiten. Indiase Quechua-sprekers produceerden ook hun eigen informele devotionele teksten in manuscriptvorm, deels voortgezet in de traditie van de officiële kerkelijke literatuur van de klassieke periode. Gedurende dezelfde periode verschenen, naast de heruitgaven van oudere werken die opnieuw georiënteerd waren naar het Centraal Quechua, de eerste religieuze teksten die specifiek in de Quechua-variëteiten van het moderne Ecuador (door Luis Francisco Romero, 1725, 1753) en Bolivia (door Juan Antonio Dávila Morales, 1739) werden samengesteld. Deze bloei werd beëindigd door de nederlaag van de Tupac Amaru opstand.
De wet van 1780 resulteerde in een zware onderdrukking van het gebruik van Quechua, inclusief een expliciet verbod op Quechua-literatuur en -theater en de afschaffing van de leerstoel Quechua aan de Universiteit van San Marcos.