In het Andesgebied werd de lokale term "kuraka" gebruikt als een alternatief voor "cacique", in tegenstelling tot de rest van het Spaanse koloniale Amerika. Na de verovering van het Inca-rijk hadden de Spanjaarden in het Peruaanse onderkoninkrijk de "kurakas" of "caciques" toegestaan hun adellijke titels en de voordelen van lokaal bestuur te behouden zolang zij loyaal waren aan de Spaanse monarch. In de late 18e eeuw, een massale opstand, de Tupac Amaru opstand
(1781), vaak de "Grote Opstand" genoemd, werd geleid door Tupac Amaru II, een "kuraka" die beweerde een afstammeling te zijn van de koninklijke Inca-lijn, namelijk van de laatste keizer Thupaq Amaru. Bij de onafhankelijkheid in 1825 schafte Simón Bolívar de adellijke titels af, maar de macht en het prestige van de "kurakas" was al in verval na de Grote Opstand. Kuraka-opstanden werden gemaakt sinds het begin van de Spaanse koloniale overheersing, "kurakas" van verschillende achtergronden en plaatsen van de Andes leidden meerdere keren opstanden, de Tupac Amaru II-opstand, die na 250 jaar koloniale overheersing kwam, de grootste van hen en de belangrijkste opstand in de geschiedenis van het Spaanse Amerikaanse rijk, desalniettemin zouden kuraka-opstanden jaren en decennia na de opstand van Tupac Amaru II doorgaan, zoals de opstand van Tupac Katari of de Mateo Pumakawa-opstand tijdens de Zuid-Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlogen.