Voltooi de volgende zin: Na de dood van Mu'awiya II stortte het gezag van de Omeyyaden in hun Syrische bolwerk bijna in. Al-Dahhak in Damascus, de Qays-stammen in Qinnasrin (noord-Syrië) en de Jazira, de Judham in Palestina, en de Ansar en Zuid-Arabiërs van Homs kozen er allemaal voor om Ibn al-Zubayr te erkennen. Marwan ibn al-Hakam, de leider van de Umayyaden die uit Medina naar Syrië werden verdreven, was ook bereid zich te onderwerpen aan Ibn al-Zubayr, maar werd overtuigd om zijn kandidatuur voor het kalifaat door te sturen door Ibn Ziyad. De laatsten waren uit Irak verdreven en streefden ernaar om de heerschappij van de Omajjaden te handhaven. Tijdens een top van pro-Omeyyaat Syrische stammen, namelijk de Quda'a en hun Kindite bondgenoten, georganiseerd door Ibn Bahdal in de oude Ghassanid hoofdstad van Jabiya, werd Marwan gekozen tot kalief in ruil voor economische privileges aan de loyalistische stammen. Bij de volgende
In de slag bij Marj Rahit in augustus 684 leidde Marwan zijn tribale bondgenoten tot een beslissende overwinning tegen een veel groter Qaysite-leger onder leiding van al-Dahhak, die werd gedood. Niet lang daarna sloten de Zuid-Arabiërs van Homs en de Judham zich aan bij de Quda'a om de stamconfederatie van Yaman te vormen. Marj Rahit leidde tot het langdurige conflict tussen de Qays en Yaman coalities. De Qays hergroepeerden zich in de Eufraat-rivierfort van Circesium onder Zufar ibn al-Harith al-Kilabi en verhuisden om hun verliezen te wreken. Hoewel Marwan de volledige controle over Syrië herwon in de maanden na de slag, ondermijnde de strijd tussen de stammen het fundament van de macht van de Omeyyaden: het Syrische leger.