Voltooi de volgende zin: Een andere variant die nooit dienst heeft gehad, was de T20E2. Het was een experimenteel, met gas aangedreven, selectief vuurwapen met een iets langere ontvanger dan de M1 en gemodificeerd om 20-round Browning Automatic Rifle (BAR) tijdschriften te accepteren. Het geweer werd bewerkt en aangeklopt aan de linkerkant van de ontvanger voor een telescoopmontage, en bevatte dezelfde hardware voor het monteren van een granaatwerper als de M1. De bout had een open houder op de achterste ontvangerbrug, evenals een vuur selector vergelijkbaar met de M14. Volledig automatische ontsteking werd bewerkstelligd door een connectorassemblage die door het handvat van de bedieningsstaaf werd aangedreven. Dit op zijn beurt activeerde een sear release of trip die, met de trekker naar achteren gehouden, de sear losmaakte van de hamer lugs onmiddellijk nadat de bout was vergrendeld. Bij automatisch afvuren was de cyclische snelheid van het vuur 700 rpm. Wanneer de connectorassemblage was uitgeschakeld, kon het geweer alleen semi-automatisch worden afgevuurd en functioneerde op een manier die vergelijkbaar was met het M1-geweer. De T20 had een totale lengte van 48 1/4", een looplengte van 24", en woog 9,61 lbs. zonder accessoires en 12,5 lbs. met bipod en leeg magazijn. Het werd in mei 1945 aangewezen als een beperkte aankoop. Vanwege de
Na de beëindiging van de vijandelijkheden met Japan werd het aantal voor de productie teruggebracht tot 100. Het project werd in maart 1948 beëindigd.