In maart 1933, slechts drie maanden nadat Adolf Hitler kanselier was geworden, vluchtte Eisner uit Berlijn naar Parijs, waar een zuster woonde. Hier leefde ze onzeker en nam elke baan aan die ze kon vinden (vertalen, babysitten, enz.) en werkte waar mogelijk als freelance filmcriticus voor een verscheidenheid aan internationale tijdschriften en kranten. In 1940 werd ze opgepakt in de eerste "Rafle du billet vert" en naar de Vel d'Hiv gebracht.
met honderden andere alleenstaande Joodse vrouwen. Van daaruit werden ze overgebracht naar het interneringskamp Gurs in de Pyreneeën, een concentratiekamp dat door de Fransen voor de Duitsers werd gerund. Na een paar maanden slaagde ze erin te ontsnappen en reisde ze naar Montpellier, waar ze zich kort als student inschreef voordat ze haar weg vond naar Rodez en naar pastor Exbrayat, die haar hielp valse papieren te verkrijgen - ze werd Louise Escoffier uit de regio Alsace. Ze bleef in contact met Henri Langlois, die in Parijs was, en verstopte blikjes film door het hele land om ze uit de handen van de nazi's te houden. Een van die plaatsen was bij Figeac in Midden-Frankrijk, in de kelders van Château de Béduer. Langlois instrueerde Eisner om daarheen te gaan om de films te bewaren (inclusief "The Great Dictator"). Eisner volbracht dit in ijskoude omstandigheden voor een maand voordat het geld op was. Ze had hulp nodig en kon een baan krijgen op een meisjesschool in Figeac. Ze werd slecht behandeld en begon Duits te leren aan enkele Spaanse meisjes die bij de plaatselijke schoolleraar Madame Guitard woonden, die haar opnam; ze bleef daar tot de bevrijding van Parijs eind augustus 1944.