In het jaar 630, tijdens het leven van de islamitische profeet Mohammed, sloten veel Jordaanse christenen zich aan bij het leger van Mohammed onder leiding van zijn geadopteerde zoon Zeid ibn Haritha en zijn neef Jafar bin Abi Taleb, en vochten tegen het Byzantijnse leger van hun mede-orthodoxe christenen in de Slag van Mutah in Karak (het is vanwege deze strijd dat ze hun stamnaam "'Uzaizat" hebben verdiend, wat "de versterkingen" betekent) en aartsbisschop Fouad Twal zelf komt uit deze stammen). In 1099, tijdens de Eerste Kruistocht, werden sommigen gedood door de kruisvaarders bij de val van Jeruzalem naast de moslims. Later, van 1916-1918 tijdens de Grote Arabische Opstand, vochten ze met de moslim-Arabieren tegen de Ottomaanse troepen; daarna verbleven ze enkele decennia samen met hun moslim-genoten onder een protestants koloniaal mandaat, en in de Israëlische Arabische Oorlogen van 1948.
In 1967 en 1968 vochten ze met moslim-Arabieren tegen Israël. Christenen uit Jordanië hebben niet alleen Jordanië verdedigd, maar ook geholpen bij de opbouw van Jordanië, waarbij zij een leidende rol hebben gespeeld op het gebied van politiek, onderwijs, gezondheid, handel, toerisme, landbouw, wetenschap, cultuur en vele andere gebieden.