Het Congres besloot de Poolse-Saksische crisis in Wenen en de kwestie van de Griekse onafhankelijkheid in Laibach
(Ljubljana). Er vonden drie grote Europese congressen plaats. Het Congres van Aix-la-Chapelle (1818) beëindigde de militaire bezetting van Frankrijk en verminderde de 700 miljoen frank die de Fransen als reparaties moesten betalen. De Russische tsaar stelde de vorming van een geheel nieuwe alliantie voor, om alle ondertekenaars van de Verdragen van Wenen te omvatten, om de soevereiniteit, territoriale integriteit en het behoud van de regerende regeringen van alle leden van deze nieuwe coalitie te garanderen. De tsaar stelde verder een internationaal leger voor, met het Russische leger als kern, om de middelen te verschaffen om in te grijpen in elk land dat dat nodig had. Lord Castlereagh zag dit als een zeer ongewenste toewijding aan reactionair beleid. Hij schrok van het idee dat Russische legers door Europa zouden marcheren om volksopstanden te onderdrukken. Bovendien zou het toelaten van alle kleinere landen intriges en verwarring veroorzaken. Groot-Brittannië weigerde deel te nemen, dus werd het idee verlaten.