De opkomst van meer geavanceerde staten en de toenemende concurrentie tussen hen leidde tot de ontwikkeling van geavanceerde galeren met meerdere rijen roeiers. In het midden van het eerste millennium v.Chr. ontwikkelden de mediterrane mogendheden opeenvolgend grotere en complexere schepen, waarvan de meest geavanceerde de klassieke trireme was met maximaal 170 roeiers. Triremen vochten verschillende belangrijke gevechten in de zeeslagen van de Grieks-Perzische Oorlogen (502<unk>449 v.Chr.) en de Peloponnesische Oorlog (431<unk>404 v.Chr.), waaronder de Slag bij Aegospotami.
In 405 v.Chr., die de nederlaag van Athene door Sparta en haar bondgenoten besloot. De trireme was een geavanceerd schip dat vanwege zijn grote bemanning duur was om te bouwen en te onderhouden. Tegen de 5e eeuw waren geavanceerde oorlogsgalen ontwikkeld, waarvoor grote staten met een geavanceerde economie nodig waren om ze te bouwen en te onderhouden. Het werd geassocieerd met de nieuwste oorlogsschiptechnologie rond de 4e eeuw voor Christus en kon alleen worden gebruikt door een geavanceerde staat met een geavanceerde economie en administratie. Ze vereisten aanzienlijke vaardigheid om te roeien en roeiers waren meestal vrije burgers die jarenlange ervaring hadden met roeien.