In de Franse geschiedschrijving wordt het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog over het algemeen ingesteld op september 1939, toen Duitsland en de Sovjet-Unie Polen binnenvielen, respectievelijk vanuit het westen en vanuit het zuiden en het oosten. De Franse regering reageerde zeer snel door Duitsland de oorlog uit te roepen, deels als reactie op de Britse druk; maar in de straten van Parijs - zelfs, in mindere mate voor buitenlandse politieke vluchtelingen die hun toevlucht in de stad hadden gezocht - veranderde het dagelijks leven niet zo veel. Een nog traumatischere ontwikkeling, in mei 1940, was de Duitse invasie van Frankrijk, die culmineerde in de Franse erkenning van de militaire nederlaag.
, geformaliseerd in een 26 jaar oude (maar "symbolisch belangrijke") spoorwegwagon in de buurt van Compiègne op 22 juni 1940. De Mussolini-regering, die zich tot dan toe had teruggehouden van betrokkenheid bij de Europese oorlog, verklaarde de oorlog op 10 juni 1940 en lanceerde haar eigen kortstondige invasie van Frankrijk vanuit het zuidoosten: deze werd onderschept door Franse troepen en beëindigd door een wapenstilstand die op 24 juni 1940 werd geformaliseerd. Niettemin was Italië nu een oorlogvoerende partij in de Tweede Wereldoorlog naast Duitsland en de noordelijke helft van Frankrijk, inclusief Parijs, waar Garòsci en de "Giellisti" de afgelopen negen jaar een toevluchtsoord hadden gevonden voor het fascisme, was onder Duits militair bestuur. Garòsci vluchtte samen met vele anderen naar de Verenigde Staten. Hij werd natuurlijk vergezeld in New York door Madeleine Bride, hoewel het onduidelijk is of ze daadwerkelijk samen de Atlantische Oceaan overstaken. In New York hielden Garòsci en Bride hun afstand van de lokale antifascistische gemeenschap: Garòsci concentreerde zich op het produceren van antifascistische propaganda in de Italiaanse taal voor verspreiding in Italië en op werken van minder voorbijgaande wetenschap.