De politiek in het oostelijke Middellandse Zeegebied in de 13e eeuw was complex, met talrijke machtige en geïnteresseerde partijen. De Fransen werden geleid door de zeer vroom Lodewijk IX van Frankrijk en zijn ambitieuze, expansionistische broer Karel I van Napels. De enorme afstanden belemmerden de communicatie met de Mongolen. Lodewijk stuurde in 1249 een ambassade naar de Mongolen in Iran om een franco-Mongolische alliantie te zoeken. Toen het antwoord hem in 1251 in Palestina vond, was het wederom slechts een eis om een eerbetoon. Lodewijk organiseerde een nieuwe kruistocht, de Zevende Kruistocht genaamd, om Egypte aan te vallen, die in 1249 arriveerde. Hij werd verslagen bij Mansura en gevangen genomen toen hij zich terugtrok naar Damietta. Er werd nog eens een wapenstilstand van tien jaar afgesproken. Lodewijk en zijn edelen werden losgekocht, terwijl de andere gevangenen een keuze kregen tussen bekering tot de islam of onthoofding. Hij bleef in Syrië tot 1254 om de kruisvaardersstaten te consolideren. Een wrede machtsstrijd ontwikkelde zich in Egypte tussen verschillende Mameluke leiders en de overgebleven zwakke Ayyubidische heersers. De Mamluks waren slaven soldaten die eeuwenlang door islamitische heersers werden gebruikt. De meeste van hen waren Turken uit de Euraziatische Steppe of christenen uit Anatolië; als jongens ontvoerd, tot de islam bekeerd en militaire opleiding gegeven. De dreiging van een invasie door de Mongolen leidde ertoe dat Qutuz in 1259 het sultanate veroverde en zich verenigde met een andere factie onder leiding van Baibars om de Mongolen te verslaan bij Ain Jalut
Ik weet het. De Mamelukken veroverden vervolgens snel de controle over Damascus en Aleppo voordat Qutuz werd vermoord, waarschijnlijk door Baibers.