Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Religieuze afbeeldingen werden vanaf het begin van de protestantse Reformatie in de jaren 1520 nauwkeurig onderzocht als feitelijk of potentieel afgoderij. Martin Luther aanvaardde sommige beelden, maar weinig vroeg-Nederlandse schilderijen voldeden aan zijn criteria. Andreas Karlstadt, Huldrych Zwingli en Johannes Calvijn waren volledig tegen openbare religieuze beelden, vooral in kerken, en het calvinisme werd al snel de dominante kracht in het Nederlands protestantisme. Vanaf 1520 ontstonden in een groot deel van Noord-Europa uitbarstingen van reformistisch iconoclasme. Deze kunnen officieel en vreedzaam zijn, zoals in Engeland onder de Tudors en het Engels Gemenebest, of onofficieel en vaak gewelddadig, zoals in de "Beeldenstorm" of "Iconoclastic Fury" in 1566 in Nederland. Op 19 augustus 1566 bereikte deze golf van massavernietiging Gent, waar Marcus van Vaernewijck de gebeurtenissen vastlegde. Hij schreef over het "Gentse altaarstuk" dat "in stukken werd gehaald en paneel voor paneel in de toren werd opgeheven om het te beschermen tegen de relschoppers". In 1566 werden de kerken van Antwerpen grondig verwoest, gevolgd door nog meer verliezen tijdens de Spaanse plundering van Antwerpen
in 1576, en een verdere periode van officiële iconoclasme in 1581, die nu stad en gilde gebouwen omvatte, toen calvinisten de stadsraad controleerden.