Dertigduizend krijgsgevangenen werden meegenomen om te werken aan de spoorweg door Norland. De behandeling van de krijgsgevangenen varieerde afhankelijk van hun nationaliteit, hun status ten opzichte van het Verdrag van Genève en hun aanpassing. Russen die zich bekeerden om Andrey Vlasov te steunen, werden beter behandeld en vaak naar eigen kampen gestuurd. Evenzo stierven slechts twee van de meer dan 1.000 Poolse krijgsgevangenen in Nordland en werden ze beter behandeld omdat de Polen over het algemeen als pro-as werden beschouwd. "Wehrmacht" investeerde het equivalent van 15 miljoen NOK in arbeidskosten en andere kosten in de lijn. Op het moment van de Duitse capitulatie
Op 8 mei 1945 leefden naar schatting 8300 krijgsgevangenen in kampen op het segment tussen Fauske en Drag. Ongeveer tien procent van degenen die aan de lijn hadden gewerkt, was gestorven.