In april 1946 vond een omstreden politieke fusie plaats in het deel van Duitsland dat sinds mei 1945 werd bestuurd.
, als de Sovjet bezettingszone. Degenen die de fusie doorvoeren, hebben misschien de bedoeling gehad dat deze zich vervolgens zou uitbreiden over alle vier de militaire bezettingszones waarin de westelijke twee derde van Duitsland was verdeeld, maar dat is nooit gebeurd. Het meest onmiddellijke effect van de fusie was dat de Communistische Partij en de Sociaal-Democratische Partij samenkwamen om de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland te vormen. Na het "eenheidscongres" haastten zich duizenden leden van de Communistische Partij (samen met vele sociaaldemocraten) - vooral degenen die in de Sovjetzone waren beland - om hun partijlidmaatschap over te tekenen naar de nieuwe partij. Ondanks zijn detentie in de Sovjet-Unie tijdens dit alles was Dietfried Müller-Hegemann een van degenen die lid werden van de SED in 1946. In wat later een land werd dat werd gekenmerkt door een uitzonderlijk gepolitiseerd gezondheidssysteem, zou Müller-Hegemann gedurende veel van de volgende 25 jaar een opvallend loyaal partijlid zijn. Het was echter pas in 1948 dat hij door de Sovjets werd vrijgelaten en naar Berlijn kon terugkeren. Hier verkreeg hij officiële erkenning als een, een ereteken dat toenemende lof zou verlenen na de hervatting van de Sovjet-bezettingszone in oktober 1949 als de door de Sovjet gesponsorde Duitse Democratische Republiek ("Oost-Duitsland").