Op 24 februari 1880 vertrokken ongeveer 11.000 man in 19 schepen, beschermd door de "Blanco Encalada", de "Toro" en de "Magallanes" en twee torpedobooten, van Pisagua. Twee dagen later, op 26 februari, arriveerden de Chilenen bij Punta Coles, nabij Pacocha, Ilo. De landing duurde enkele dagen, maar kreeg geen weerstand. De Peruaanse commandant, Lizardo Montero, weigerde de Chiliërs van de bruggenhoofd te verdrijven, zoals de Chiliërs hadden verwacht. Op 22 maart versloegen 3.642 Chileense troepen 1.300 Peruaanse troepen in de Slag bij Los Ángeles, waardoor alle directe Peruaanse bevoorrading van Lima naar Arica of Tacna werd afgesneden (bevoorrading was alleen mogelijk via de lange weg, via Bolivia). Na de Slag om Los Ángeles bleven er slechts drie geallieerde posities in het zuiden van Peru: het 2e leger van generaal Leyva in Arequipa (met inbegrip van enkele overlevenden uit Los Ángeles), de 7e en 8e divisies van Bolognesi in Arica en in Tacna het 1e leger. Deze troepen waren onder direct bevel van Campero. De aantallen bleken echter betekenisloos, omdat de Peruanen niet in staat waren troepen te concentreren of zelfs van hun garnizoenen te verhuizen. Na het oversteken van de woestijn vernietigde het Chileense leger (14.147 man) op 26 mei het geallieerde leger van 5.150 Bolivianen en 8.500 Peruviaanse soldaten in de Slag bij Tacna.
Ik weet het. De behoefte aan een haven in de buurt van het leger om de troepen te bevoorraden en te versterken en de gewonden te evacueren, dwong het Chileense commando zich te concentreren op het resterende Peruaanse bolwerk van Arica. Op 7 juni, na de Slag om Arica, viel het laatste Peruaanse bastion in het departement Tacna. Na de veldtocht van Tacna en Arica, de Peruaanse en Boliviaanse reguliere legers grotendeels opgehouden te bestaan, en Bolivia effectief verlaten de oorlog.