Het bataljon diende vervolgens aan het Westelijk Front tot het einde van de oorlog eind 1918. Na de introductie van het bataljon in de loopgravenoorlog rond Fleurbaix werd het toegewijd aan de Slag bij Pozieres in juli 1916, waar onder het bevel van luitenant-kolonel Edmund Nicholson - een artillerieofficier die in Gallipoli had gediend - ze de formatiegraaf voor de aanval legden, voordat ze werden toegewijd aan de inname van het dorp zelf. De verliezen van het bataljon in zijn eerste gevecht bedroegen 180 doden of gewonden. Gedurende de volgende twee en een half jaar vocht het bataljon in de meeste van de belangrijkste veldslagen die de Australiërs vochten langs het Westelijk Front. Ze namen deel aan de Slag bij Mouquet Farm later in 1916, en in het begin van 1917 kregen ze de opdracht om een lichte spoorlijn naar Fremicourt uit te breiden als onderdeel van de voorbereidingen voor de Slag bij Bullecourt. Later in het jaar namen ze deel aan de Derde Slag bij Ieper, waarbij ze deelnamen aan acties rond de Menin Road.
Polygon Wood, Broodseinde Ridge en Passchendaele. Later, rond Ieper in oktober, werkte het bataljon aan het opruimen van de Ieper-Zonnebeke-weg, die door langdurig artilleriebombardement vrijwel was verdwenen onder een laag dikke modder en puin.