Japan is bewoond sinds de Upper Paleolithic periode (30.000 voor Christus), hoewel de eerste schriftelijke vermelding van de archipel verschijnt in een Chinese kroniek die in de 2e eeuw na Christus werd voltooid. Tussen de 4e en 9e eeuw werden de koninkrijken van Japan verenigd onder een keizer en het keizerlijke hof gevestigd in Heian-kyō. Vanaf de 12e eeuw werd de politieke macht in handen van een reeks militaire dictators ("shogun") en feodale heren ("daimyō"), en afgedwongen door een klasse van krijgers adel ("samurai"). Na een eeuwenlange periode van burgeroorlog werd het land in 1603 herenigd onder het Tokugawa-shogunaat, dat een isolationistisch buitenlands beleid voerde. In 1854 dwong een vloot van de Verenigde Staten Japan de handel met het Westen te openen, wat leidde tot het einde van het shogunaat en het herstel van de keizerlijke macht in 1868. In de Meiji-periode nam het Japanse Rijk een grondwet op het westerse model aan en streefde naar een programma van industrialisatie en modernisering. In 1937 viel Japan China binnen; in 1941 trad het als Asmacht in de Tweede Wereldoorlog. Na een nederlaag in de Stille Oceaan-oorlog en twee atoombommen gaf Japan zich over
In 1945 werd het land door de geallieerden bezet, waarna een nieuwe grondwet werd aangenomen. Onder de grondwet van 1947 heeft Japan een unitaire parlementaire constitutionele monarchie gehandhaafd met een tweekamerwetgevende macht, de Nationale Diet.