Het was de maat van genialiteit van president Lincoln niet alleen dat hij zijn oorlog won maar dat hij dat deed door te putten uit en het synthetiseren van de krachten van anti-slavernij, vrije grond, democratie en nationalisme. De Confederatie gaf alle partijactiviteiten op en verloor daarmee de voordelen van een landelijke organisatie die zich inzette voor de ondersteuning van de administratie. In de Unie steunde de Republikeinse Partij unaniem de oorlogsinspanningen, het vinden van officieren, rekruten, rekruteringsbonussen, hulp aan vrouwen en weduwen, oorlogsvoorzieningen, obligatie-aankopen en het enthousiasme dat cruciaal was voor de overwinning. De Democraten steunden in eerste instantie een oorlog voor de Unie, en in 1861 werden veel Democratische politici kolonels en generaals. Aangekondigd door Lincoln in september 1862, was de Emancipatie Proclamatie in de eerste plaats ontworpen om de economische basis van de 'Slavenmacht' te vernietigen. In eerste instantie vervreemdde het veel noordelijke Democraten en zelfs gematigde Republikeinen. Zij waren terughoudend om een oorlog te steunen ten behoeve van wat zij als een inferieur ras beschouwden. De Democraten maakten aanzienlijke winst in de tussentijdse verkiezingen van 1862, maar de Republikeinen bleven de macht houden met de steun van de Unionistische Partij. Succes op het slagveld (met name de val van Atlanta
) steunde de Republikeinen in de verkiezingen van 1864. De Democraten probeerden te profiteren van de negatieve reacties op de Emancipatie, maar tegen 1864 waren deze enigszins vervaagd vanwege het succes ervan in het ondermijnen van het Zuiden. Bovendien maakten de Republikeinen de aanklacht van verraad tegen 'Copperheads' tot een succesvol campagne-onderwerp. Steeds meer werd het leger van de Unie republikeins in zijn samenstelling; waarschijnlijk een meerderheid van de Democraten die zich hebben ingelijfd, marcheerde naar huis republikein, waaronder belangrijke leiders zoals John Logan en Ben Butler.