Samenvatting van het artikel:  Voor degenen die hoopten dat de komende presidentsverkiezingen de dageraad zouden inluiden van een nieuwe, meer inspirerende politiek, is de afgelopen week diep ontmoedigend geweest. In twee belangrijke momenten hebben leiders van beide kanten van het gangpad zich gedragen als de Bourbonen van Frankrijk, die zich niets herinnerden en niets vergaten van gevechten uit hun verleden. Het eerste en substantieel belangrijkste moment was het verzenden van die brief door Republikeinse senatoren aan het Iraanse regime. Het tweede, en misschien belangrijker politiek telling moment, was Hillary Clinton's behandeling van haar e-mails. De twee zaken zijn vreemd gerelateerd. In beide gevallen begonnen de opdrachtgevers met legitieme zorgen, maar hebben ze de zaken alleen maar erger gemaakt. In beide gevallen hebben de leiders ook verdeeldheid gecreëerd die de polarisatie zal verdiepen tijdens de campagne en waarschijnlijk in het volgende presidentschap. Beide hebben de kansen verminderd om uit de huidige lelijke politiek te ontsnappen. De Republikeinen in het Congres hebben reden om hard te drukken met hun standpunten nu de onderhandelingen met Iran in de eindstreep komen. Zij, net als vele anderen - waaronder een aanzienlijk aantal Democraten, de huidige Israëlische regering, en vriendelijke Arabische landen - vrezen dat de Obama-regering een zwakke, lekke deal zal sluiten die Iran in staat zal stellen gevaarlijk dicht bij het bezit van kernwapens te komen. Net zo belangrijk is dat de Republikeinen met reden geloven dat president Barack Obama tijdens zijn onderhandelingen het Congres in het algemeen en hen in het bijzonder aan de kant heeft gezet. Wie kan hen het kwalijk nemen dat als de president aandringt dat een overeenkomst alleen de goedkeuring van de uitvoerende macht nodig heeft - niet de goedkeuring van het Congres - dan zou de volgende uitvoerend directeur niet wettelijk gebonden moeten zijn door de bepalingen ervan? Hun fundamentele bezorgdheid was niet onredelijk. Als ze dus precies dezelfde brief aan de president hadden gestuurd, zouden ze een opschudding hebben veroorzaakt, maar zouden ze gezien zijn als binnen de normen van politiek en staatsmanschap. In plaats daarvan maakten ze de fout - een slechte fout - om het naar de terroristische leiders van Iran te sturen, waardoor ze een duidelijke indruk achterlieten...
Iran zal bijna zeker een groot thema worden in de campagne van 2016. De fouten van Clinton begonnen niet met het creëren van een e-mailbeschermingssysteem, zegt hij.