Samenvatting van het artikel:  Hoe kan ik het leven in de Krim beschrijven na een jaar onder Russische controle? Je begint dingen te zeggen als "Laten we hier niet over praten aan de telefoon" en wordt voorzichtig met de Facebookpagina's die je "likeert". Omdat totale bewaking en controle routine geworden is -- zoals het in de Sovjet-Unie was. In slechts één jaar is zoveel verloren gegaan en veel Krimbewoners lijken rechten te zijn vergeten die deel uitmaakten van het leven van iedereen. Er is een groeiend niveau van censuur, ongelijkheid en politieke repressie van degenen die het niet met de regering eens zijn. In de dagelijkse communicatie moeten de Krimbewoners, inclusief degenen die Poetin en Rusland steunen, nadenken over wat ze doen en zeggen. Dankzij de activiteiten van de FSB (de Russische geheime politie) is de aanklacht - waarbij een burger de autoriteiten vertelt over het wangedrag van een ander - weer populair. In de Sovjet-Unie, vooral aan het eind van de jaren dertig, resulteerden schriftelijke klachten van Sovjet-burgers over hun buren, vrienden en zelfs familieleden in miljoenen slachtoffers in gevangenissen en Gulag-kampen. Nu voelt niemand zich veilig op de Krim. Iedereen die je niet leuk vindt, kan een aanklacht indienen en de volgende dag neem je deel aan een "vreugdelijk" gesprek met de veiligheidsdiensten. Ook op het gebied van de meest fundamentele rechten, zoals het vrije verkeer, zijn belangrijke veranderingen aan de gang. Er zijn twee grenzen die bewaakt worden door gewapende - en soms boze - mannen die altijd vragen hebben over waar je naartoe gaat en waarom je wilt oversteken. Voor etnische Oekraïners en Krim-Tataren was het erg moeilijk en vluchtten duizenden naar het vasteland van Oekraïne in de eerste maanden na de annexatie. Hun vrees werd bevestigd toen Oekraïense activisten en jonge Tataren begonnen te verdwijnen. Sommigen werden later dood gevonden, anderen worden nog steeds vermist. Oekraïense patriotten vertrokken ook in de eerste maand of twee na de bezetting - het zou gevaarlijk en ongemakkelijk zijn geweest om verder te leven op het schiereiland. De volgende golf van migranten waren degenen die hoopten zich aan te passen aan de nieuwe regels, maar dat niet konden. Ze begonnen te vertrekken toen het...
Het leven onder totale bewaking en controle is nu de norm op de Krim, zegt schrijver. De oude Sovjet-praktijk van het aan de kaak stellen is gemeengoed geworden, zegt hij. Hij schrijft: Hoe moeilijker het leven op de Krim wordt, hoe meer mensen Poetin steunen.