Het kreeg de Fleet Air Wing Atlantic Chief of Naval Operations Safety Award voor 1972. Als gevolg van de tactische inspanningen van het squadron in 1973 en 1974, ontving VP-26 de Captain Arnold Jay Isbell Trophy voor uitmuntendheid in anti-onderzeeboot oorlogvoering. In 1975 was het squadron betrokken bij de viering van het tweehonderdjarig bestaan van de Verenigde Staten. Naast het vliegen met een 13-sterren staartkap op hun vliegtuig, ondernamen meer dan 100 mannen en vrouwen van VP-26 de renovatie van het Pejepscot Museum in Brunswick, Maine, waardoor het squadron een Navy Bicentennial Command-aanduiding kreeg. Als het enige tweehonderdjarige squadron in actieve dienst van de vloot, gaf de verdeelde inzet van 1976 op NS Rota en Lajes Field VP-26 de mogelijkheid om zijn tweehonderdjarige kleuren te tonen in het hele Middellandse Zeegebied, Europa en de Noord-Atlantische Oceaan. Het squadron ontving de Golden Wrench Award voor superieure prestaties in vliegtuigonderhoud en paraatheid en de Captain Arnold Jay Isbell Trophy voor 1976. In september 1977 werd VP-26 op verschillende locaties in de Noord-Atlantische Oceaan ingezet. Het squadron was voornamelijk gebaseerd op NAS Bermuda en Lajes Field, het squadron had detachementen in de Panama Canal Zone.
, RAF Ascension Island, NAS Guantanamo Bay, NAS Keflavik en NS San Juan. Gecoördineerde operaties benadrukten deze inzet, aangezien luchtbemanningen deelnamen aan een aantal ASW-oefeningen met de NAVO en geallieerde zeemacht. Teruggekeerd naar NAS Brunswick in het begin van 1978, ontving VP-26 de Meritorious Unit Commendation, de Silver en Golden Anchor Awards voor retentie excellentie, en de CNO Aviation Safety Award voor operaties in 1976 en 1977. In maart 1979 begon VP-26 met de overgang van de P-3B naar de P-3C Update II, die de nieuwste avionics en wapensystemen bevatte (inclusief een op de toren gemonteerde infrarood detectieapparaat dat van de neus werd verlaagd om doelen dag of nacht te identificeren, en AGM-84A Harpoon raketcapaciteit).