Schrijf een voortzetting voor deze paragraaf - Vanwege eeuwige stakingen in Italië kon Ferrari het zich veroorloven om slechts twee auto's (Ferrari P3's) in te schrijven voor de 24 uur van Le Mans in 1966
In plaats van de gebruikelijke drie prototypes. Onzekerheid en verwarring omringen latere gebeurtenissen en hun gevolgen, en een aantal verschillende verklaringen zijn aangeboden in de decennia sindsdien. Het verhaal dat Ferrari destijds uitlegde, stelt dat volgens de regels van Le Mans in 1966 per auto slechts twee bestuurders werden toegestaan. Surtees werd weggelaten uit de rijderslijst met een Ferrari die werd gereden door Mike Parkes en Ludovico Scarfiotti, en de andere door Jean Guichet en Lorenzo Bandini. Toen Surtees Ferrari-teamleider Eugenio Dragoni ondervroeg waarom hij als Ferrari-teamleider niet mocht meedoen, vertelde Dragoni Surtees dat hij niet het gevoel had dat hij volledig fit was om in een 24-uurs uithoudingsrace te rijden vanwege de verwondingen die hij eind 1965 had opgelopen. Surtees zelf beschreef de dingen echter enigszins anders. Hij herinnert zich dat hij naast Scarfiotti moest rijden toen de koppeling werd aangekondigd. Als de snellere bestuurder van de twee, stelde Surtees dat hij de eerste stint zou moeten nemen en "proberen de Ford-oppositie te breken" door "van meet af aan" te rijden. Dragoni weigerde Surtees' verzoek en stond erop dat Scarfiotti de start zou nemen, zogenaamd om Fiat-voorzitter Gianni Agnelli, Scarfiotti's oom, die als toeschouwer aanwezig was, te behagen. Hoe dan ook, de beslissing en het daaropvolgende gebrek aan steun van Enzo Ferrari zelf waren zeer verontrustend voor Surtees en hij verliet het team onmiddellijk. Deze beslissing kostte waarschijnlijk zowel Ferrari als Surtees het Formule 1-kampioenschap in 1966. Ferrari eindigde tweede na Brabham-Repco in het constructeurskampioenschap en Surtees eindigde tweede na Jack Brabham in het rijderskampioenschap. Surtees eindigde het seizoen voor het Cooper-Maserati team, en won de laatste race van het seizoen.