Als een Roemeense onderdaan in Regency Hongarije, was Vida onder voortdurend toezicht. Zijn studie aan de Hongaarse School voor Schone Kunsten werd onderbroken door een verblijf in een arbeidersbataljon, hoewel hij tijdens het beleg van Boedapest wist te ontsnappen. Hij ging terug naar het Roemeense leger en tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog
, was gestationeerd in Skalica. Terug in Baia Mare, in zijn dertigers, kwam hij naar voren als een favoriete kunstenaar van het communistische regime van Roemenië en werd hij afgevaardigde in de Grote Nationale Vergadering, maar sprak kritiek uit op de artistieke normen van het regime. Hij probeerde herhaaldelijk de opkomst van het socialistisch realisme te weerstaan en beschreef het expressionisme als een meer authentiek revolutionaire stroming.