De eerste experimenten bestonden uit het aanbrengen van tijdelijke "afvliegende" platforms op de kanontorens van de oorlogsschepen van verschillende landen, met name de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Het eerste schip dat werd aangepast met een permanent vliegdek was de slagkruiser, die aanvankelijk een enkel vliegdek voor de oorspronkelijke bovenbouw had. Vervolgens werd ze aangepast met een afzonderlijk "landing on" dek achterin en later met een full flush dek. Andere schepen, vaak lijnvaartuigen, werden aangepast om volledig vlakke vliegdekken te hebben, en waren de eersten die met een dergelijke aanpassing begonnen. Die eerste wankelende stappen gaven weinig aanwijzingen voor hoe belangrijk het vliegdekschip zou blijken te zijn. Tijdens de interbellumjaren (tussen de wereldoorlogen) bouwden Japan, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten aanzienlijke vliegdekschepenvloot op, zodat ze aan het begin van de Tweede Wereldoorlog 18 vliegdekschepen hadden. De Slag bij Taranto in 1940
en 1941 Attack on Pearl Harbor in retrospectief liet de wereld zien dat het vliegdekschip het belangrijkste schip in de moderne vloot zou zijn. Tegenwoordig zijn vliegdekschepen de hoofdschepen van de marines waarin ze dienen, en in het geval van moderne Amerikaanse "supercarriers" nemen ze een luchtgroep aan die in feite een kleine luchtmacht is.