Het bewind van Farouk werd gekenmerkt door steeds toenemende nationalistische ontevredenheid over de aanhoudende Britse bezetting, koninklijke corruptie en incompetentie, en de rampzalige Palestijnse Oorlog.
van 1948-1949. Al deze factoren dienden om de positie van Farouk definitief te ondermijnen en de weg vrijmaakten voor de Egyptische Revolutie van 1952. Farouk werd gedwongen af te treden ten gunste van zijn jonge zoon Ahmed Fuad, die koning Fuad II werd, terwijl het bestuur van het land overging aan de Free Officers Movement onder Mohamed Naguib en Gamal Abdel Nasser. Het bewind van de jonge koning duurde minder dan een jaar, en op 18 juni 1953 hebben de revolutionairen de monarchie afgeschaft en Egypte tot een republiek verklaard, waarmee een halve eeuw van de heerschappij van de Muhammad Ali-dynastie eindigde.