De vijf jaar waarin Rechberg de portefeuille van buitenlandse zaken bekleedde, bestreken de oorlog met Piemonte en Frankrijk, de opstand in Polen, de poging tot hervorming van de Duitse Bondsstaat via de Frankfurt Fürstentag en de Oostenrijks-Pruisische oorlog met Denemarken. Na de nederlaag van Magenta
Rechberg vergezelde de keizer naar Italië, en hij moest de crisis tegemoet treden die was veroorzaakt door een oorlog waarvoor hij niet verantwoordelijk was. Hij begon de concessies aan Hongarije en in de Poolse kwestie, en was verantwoordelijk voor de toetreding van Oostenrijk tot de alliantie van de westerse mogendheden. In de Duitse kwestie was het beleid van Rechberg een compromisbeleid. Hij was tegen het project van de Fürstentag. Het project was voorgesteld aan keizer Franz Joseph door zijn schoonzoon, de erfelijke vorst van Thurn und Taxis, en de voorlopige regelingen werden getroffen zonder dat Rechberg hiervan op de hoogte werd gebracht. Toen hem dat ten slotte werd verteld, diende hij zijn ontslag in, dat niet werd aanvaard, en hij vergezelde de keizer naar de mislukte bijeenkomst in Frankfurt (augustus 1863). De poging van Rechberg op de daaropvolgende ministeriële conferentie in Neurenberg om een Duitse bond zonder Pruisen tot stand te brengen, was evenzeer mislukt, en hij keerde nu terug naar het beleid, dat hij in tegenstelling tot Schmerling had bepleit, van een vreedzame regeling tussen Pruisen en Oostenrijk als de onmisbare voorloper voor een hervorming van de Confederatie.