De P25 begon in september 1955 te racen in niet-kampioenschapsevenementen. Het vermogen van de auto bleek zijn sterke kant te zijn, maar de problemen met het rijgedrag en de betrouwbaarheid werden al snel aan het licht gebracht. Drie Type 25's werden ingeschreven voor Tony Brooks, Mike Hawthorn en Ron Flockhart in het wereldkampioenschapdebuut van het model, de Britse Grand Prix van 1956. Maar geen van hen was afgerond. Betrouwbaarheidsproblemen plaagden het team tijdens de vroege ontwikkeling van de P25. De grote kleppen waren gevoelig voor het binnenlaten van puin in de motor, en de enkele achterste schijf ging vaak kapot. Een P25 eindigde een Grand Prix pas met de vijfde plaats van Harry Schell in de Grand Prix van Monaco in 1958
Ik weet het. Schell en Jean Behra eindigden als tweede en derde in de Nederlandse Grand Prix van dat jaar. Het waren de eerste podiums voor BRM. Vier punten meer van Behra, Schell en nieuw ingehuurde Joakim Bonnier plaatsten BRM op de vierde plaats in het inaugurale constructeurskampioenschap. Bonnier behaalde zijn eerste overwinning met BRM op de Nederlandse Grand Prix van 1959. Met de P25 die betrouwbaar liep, kon BRM de 3e plaats in het constructeurskampioenschap veiligstellen. Net toen de P25 betrouwbaar werd, startte Cooper de revolutie van de achtermotoren en maakte snel auto's met voormotoren zoals de P25 verouderd. BRM begon niet lang na de overwinning van Bonnier te werken aan een model met achteruitgang, de P48. De P48 zou de P25 halverwege het seizoen 1960 vervangen.