Voltooi de volgende zin: De Ottomaanse sultan Suleiman de Grote leidde in 1537 persoonlijk een expeditie die veel omliggende dorpen vernietigde of veroverde, maar het gebied niet onderwierp. De Ottomanen vonden het noodzakelijk om een compromis te sluiten met de inwoners door hen een reeks voorrechten te geven: lokaal zelfbestuur, het recht om wapens te dragen, vrijstelling van belastingen, het recht om onder hun eigen vlag in elke Ottomaanse haven te varen en militaire dienst te verlenen in oorlogstijd. Ondanks de privileges kwamen de Himarioten echter in opstand tijdens de volgende conflicten: Ottomaanse-Venetiaanse Oorlog (1537-40), Ottomaanse-Venetiaanse Oorlog (1570-73),
De Moreaanse Oorlog (1684<unk>99), de Ottomaanse <unk>Venetiaanse Oorlog (1714<unk>18) en de Russisch-Turkse oorlogen van de 18e eeuw. Aan de andere kant ontvolkten de Ottomaanse vergeldingen het gebied en leidden tot gedwongen islamisering, die uiteindelijk de christelijke bevolking van het gebied in de 18e eeuw beperkte tot de stad Himarë en zes dorpen. Bovendien werden de Himarioten vaak aangevallen door de Labs, een nabijgelegen Albanese stam, op grond van ras en religie. Bij één gelegenheid, in 1577, verzochten de stamhoofden van Himarë de paus om wapens en voorraden en beloofden de Ottomanen te bestrijden. Zij beloofden ook hun religieuze trouw aan Rome over te dragen, op voorwaarde dat zij hun Oosters-orthodoxe liturgische gebruiken zouden behouden "aangezien de meerderheid van de bevolking Grieks was en de Frankische taal niet begreep". In verschillende brieven aan Europese heersers beweerden de Himarioten dat ze ooit werden geregeerd door leiders zoals Alexander de Grote, Pyrrhus van Epirus en Skanderbeg, persoonlijkheden waarmee de Himarioten een identitair historisch geheugen vormden. De meest geciteerde figuur waar de Himaroten trots op zijn is Skanderbeg.