Schrijf een vervolg op deze paragraaf - In 1991 was Erekat plaatsvervangend hoofd van de Palestijnse delegatie op de Conferentie van Madrid
Het is de bedoeling van de Raad dat de Europese Raad van Brussel in juni 1992 een resolutie over de situatie in de regio's zal uitbrengen. In 1994 werd hij benoemd tot minister van Plaatselijk Bestuur voor de Palestijnse Nationale Autoriteit en ook tot voorzitter van de Palestijnse onderhandelingsdelegatie. In 1995 was Erekat hoofdonderhandelaar voor de Palestijnen tijdens de periode van Oslo. Hij werd vervolgens in 1996 verkozen tot lid van de Palestijnse Wetgevende Raad, als vertegenwoordiger van Jericho. Als politicus werd Erekat beschouwd als een loyalist van Yasser Arafat, inclusief de Camp David-bijeenkomsten in 2000 en de onderhandelingen in Taba in 2001. Erekat was ook, samen met Arafat en Faisal Husseini, een van de drie hooggeplaatste Palestijnen die Ariel Sharon vroegen de Al-Aqsa-moskee niet te bezoeken in september 2000, een gebeurtenis die werd gevolgd door de Tweede Intifada. Hij fungeerde ook als Arafats Engelse tolk. Toen Mahmoud Abbas in het begin van 2003 werd benoemd tot premier van de Palestijnse Wetgevende Raad, zou Erekat minister van Onderhandelingen worden in het nieuwe kabinet, maar hij nam al snel ontslag nadat hij was uitgesloten van een delegatie om de Israëlische premier Ariel Sharon te ontmoeten. Dit werd geïnterpreteerd als onderdeel van een interne Palestijnse machtsstrijd tussen Abbas en Arafat. Erekat werd later opnieuw benoemd tot zijn functie en nam deel aan de Annapolis-conferentie van 2007, waar hij Ahmed Qurei overnam tijdens een impasse en hielp bij het opstellen van een gezamenlijke verklaring.