Schrijf een vervolg op deze paragraaf - Na de staatsgreep van de PDPA in april 1978
, verklaarde PDPA-secretaris-generaal Taraki dat de PDPA nationalisten en revolutionairen waren, maar geen "communisten", en verklaarde zich toegewijd aan de islam binnen een seculiere staat. Toen ze echter aan de macht kwam, werd duidelijk dat de PDPA werd gedomineerd door een stedelijke intelligentsia en geen echte sociale basis had in de overwegend landelijke en islamitische gemeenschappen van Afghanistan. De partij lanceerde een programma dat varieerde van herverdeling van land tot emancipatie en onderwijs van vrouwen, wat traditioneel gebruik, religieuze wetten en de machtsverhoudingen tussen Kabul en de landelijke plaatsen schond. Het radicale hervormingsprogramma, de klassenstrijd, de anti-imperialistische retoriek, de ondertekening van een vriendschapsverdrag met de Sovjet-Unie, de toegenomen aanwezigheid van Sovjet-adviseurs in het land en de steun van landen als Cuba en Noord-Korea leidden ertoe dat de internationale media en binnenlandse tegenstanders het PDPA het label 'communistisch' gaven.