In de republieken van de Sovjet-Unie, tussen ongeveer 1988 en 1992 (toen de USSR was ontbonden en de republieken allemaal onafhankelijk waren), had de term "Volksfront" een heel andere betekenis. Het verwijst naar bewegingen die worden geleid door leden van de liberaal georiënteerde intelligentsia (meestal zelf leden van de lokale Communistische Partij), in sommige republieken klein en perifeer, maar in anderen breed en invloedrijk. Officieel was hun doel om de "perestroika" te verdedigen tegen reactionaire elementen binnen de staatsbureaucratie, maar na verloop van tijd begonnen ze de legitimiteit van het lidmaatschap van hun republieken van de Sovjet-Unie in twijfel te trekken. Het was hun aanvankelijk voorzichtige toon die hen aanzienlijke vrijheid gaf om zich te organiseren en toegang te krijgen tot de massamedia. In de Baltische republieken werden zij al snel de dominante politieke kracht en kregen zij geleidelijk het initiatief van de eerder opgerichte, meer radicale dissidentenorganisaties door hun republieken naar grotere autonomie en vervolgens onafhankelijkheid te bewegen. Zij werden ook de belangrijkste uitdagers voor de hegemonie van de communistische partijen in Wit-Rusland, Moldavië, Oekraïne, Armenië en Azerbeidzjan. In Georgië werd een Volksfront opgericht, maar bleef marginaal, vergeleken met de dominante groepen onder leiding van dissidenten, sinds de tragedie van 9 april
Het is een van de belangrijkste onderdelen van de Europese integratie. In de andere republieken bestonden dergelijke organisaties, maar vormden nooit een betekenisvolle bedreiging voor de zittende partij en de economische elites.