De jaren 1620 waren goede jaren voor het Spaanse buitenlands beleid: de oorlog met de Nederlanders verliep goed, zij het met grote kosten, en culmineerde in de herovering van de belangrijke stad Breda in 1624. Tegen het einde van het decennium werd de regering van Filips echter geconfronteerd met de vraag of de oorlog in Vlaanderen of de relatie van Spanje met Frankrijk tijdens de Oorlog van de Successie van Mantua (1628-1631) prioriteit moest krijgen. Filips adviseurs adviseerden om de oorlog in Vlaanderen te prioriteren en actie te ondernemen om de Spaanse weg naar Nederland te beschermen, maar ten koste van de vijandschap met Lodewijk XIII. Strategisch gezien was dit een ramp. Ondanks de nieuwe Spaanse successen in het midden van de jaren 1630 <unk> in het bijzonder de triomf van de regering van Filips in het verhogen van een nieuw Spaans leger, het marcheren naar Duitsland om de door Zweden geleide protestantse troepen te verslaan in de Slag bij Nördlingen
in 1634 <unk> de toenemende spanningen met Frankrijk maakte oorlog tussen de twee katholieke staten steeds onvermijdelijker. Olivares adviseerde Filips dat de komende oorlog met Frankrijk alles of niets zou zijn; Spanje zou winnen of vallen door het resultaat.