Op 13 april 1632 herstelde keizer Ferdinand II Wallenstein tot stafchef. Wallenstein organiseerde een complete revisie van het keizerlijke leger en riep Götzen terug in actieve dienst. Op 6 november 1632 leidde Götzen een cavaleriedivisie in de Slag bij Lützen. In 1633 werd Götzen gepromoveerd tot generaal. In de nasleep van Wallensteins moord werd hij onder het bevel van Matthias Gallas geplaatst, die zich onderscheidde in de Slag bij Nördlingen (1634)
Ik weet het. In 1635 werd hij voor de krijgsraad gebracht vanwege zijn slechte prestaties in de Silezische campagne in combinatie met zijn eerdere associatie met Wallenstein. In 1636 verdiende zijn reputatie als een ervaren en dappere commandant hem de rang van Generalfeldmarschall in dienst van het Electorat van Beieren, ter vervanging van. De Beieren verwoestten vervolgens het Landgrafschap Hessen-Kassel, zonder de impasse van de Hessische Oorlog te kunnen breken. In januari 1637 versterkten de Beieren de imperialistische blokkades van Koblenz en het fort Ehrenbreitstein. De Franse garnizoenen die de forten beschermden, waren sinds augustus 1635 geïsoleerd. Twee pogingen om ze te bevoorraden waren onderschept, waardoor de 195 overlevenden van de oorspronkelijke 2.000 man zich op 28 juni 1637 overgaven in ruil voor een veilige doorgang naar huis. In maart 1637 vertrokken Götzen en Melchior von Hatzfeldt naar Noord-Duitsland, maar na de nederlaag van de imperialisten in de Slag bij Rheinfelden werd Götzen gevraagd om te gaan met de dreiging van de bernardine invasie van Schwarzwald.