Voltooi de volgende zin: De provincies van Nieuw-Granada waren sinds 1810 onafhankelijk van Spanje gebleven, in tegenstelling tot het naburige Venezuela, waar royalisten en pro-onafhankelijke krachten de controle over de regio meerdere malen hadden uitgewisseld. Om Venezuela te pacificeren en Nieuw-Granada terug te veroveren, organiseerde Spanje in 1815 de grootste gewapende troepenmacht die het ooit naar de Nieuwe Wereld had gestuurd, bestaande uit 10.500 soldaten en bijna zestig schepen. (Zie
Spaanse herovering van Nieuw-Granada). Hoewel deze kracht cruciaal was in het terugnemen van een stevig pro-onafhankelijke regio als New Granada, werden haar soldaten uiteindelijk verspreid over Venezuela, New Granada, Quito en Peru en verloren ze aan tropische ziekten, waardoor hun impact op de oorlog werd verwaterd. Nog belangrijker was dat het merendeel van de royalistische troepen niet bestond uit soldaten die van het schiereiland waren gestuurd, maar uit Spaanse Amerikanen. Andere Spaanse Amerikanen waren gematigde mensen die besloten te wachten en te zien wat er uit het herstel van de normaliteit zou komen. In feite vonden gouverneurs in gebieden van Nieuw-Spanje, Midden-Amerika en Quito het wenselijk om de gekozen constitutionele "ayuntamientos" enkele jaren op hun plaats te laten om conflicten met de lokale samenleving te voorkomen. Niettemin bleven liberalen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan samenzweren om een constitutionele monarchie terug te brengen, en dat lukte uiteindelijk in 1820. Het meest dramatische voorbeeld van transatlantische samenwerking is misschien wel de expeditie van Francisco Javier Mina naar Texas en Noord-Mexico in 1816 en 1817.