Roberts' lineaire tactiek had een vroege criticus in de jonge historicus Geoffrey Parker, die vroeg waarom de veronderstelde verouderde Spaanse tercios de Zweedse lineaire formaties versloegen in de slag bij Nördlingen.
In 1634. Parker suggereerde in plaats daarvan dat de belangrijkste ontwikkeling het verschijnen van de trace italienne vestingwerken in het vroege moderne Europa was. In deze opvatting resulteerde de moeilijkheid om dergelijke vestingwerken in te nemen in een diepgaande verandering in de militaire strategie. "Oorlogen werden een reeks van langdurige belegeringen", stelt Parker voor, en veldslagen werden "irrelevant" in gebieden waar de trace italienne bestond. Uiteindelijk, zo betoogt Parker, "militaire geografie", met andere woorden het bestaan of de afwezigheid van de trace italienne in een bepaald gebied, vormde militaire strategie in de vroege moderne periode en leidde tot de creatie van grotere legers die nodig waren om de nieuwe forten te belegeren en te garnizoenen. Op deze manier plaatste Parker de geboorte van de Militaire Revolutie in het begin van de 16e eeuw. Hij geeft het ook een nieuwe betekenis, niet alleen was het een factor in de groei van de staat, het was ook de belangrijkste factor, samen met de "Naval Revolutie" naar de opkomst van het Westen over andere beschavingen.