De militaire geschiedenis van Japan beslaat een enorme periode van meer dan drie millennia - van de Jōmon (1000 v.Chr.) tot heden. Na een lange periode van clanoorlogen tot de 12de eeuw volgden feodale oorlogen die culmineerden in militaire regeringen die bekend staan als het shogunaat. De Japanse geschiedenis vermeldt dat een militaire klasse en de shogun 676 jaar lang over Japan regeerden - van 1192 tot 1868. De shogun en de samoerai stonden dicht bij de top van de Japanse sociale structuur - alleen de aristocratische adel stond nominaal hoger dan hen. Het sakoku-beleid heeft Japan 212 jaar lang - van 1641 tot 1853 - van buitenlandse invloeden afgesloten. Het feodale militarisme ging in de 19e eeuw over naar het imperialisme na de komst van admiraal Perry in 1853 en de verheffing van keizer Meiji in 1868. Westerse koloniale mogendheden en hun imperialistische beleid hadden invloed op de vooruitzichten van Japan en leidde tot Japans kolonialisme en ongebreideld imperialisme (1895-1945) tot de nederlaag van Japan
in de Tweede Wereldoorlog. De Japanse grondwet van 1947 verbiedt Japan om oorlog te voeren tegen andere naties. Dit leidde tot de oprichting van de Japanse Zelfverdedigingsmacht in 1954. De U.S.-Japanse Alliantie (vanaf 1951) vereist dat de Verenigde Staten van Amerika Japan beschermen en offensieve taken uitvoeren. In 2015 werd de Grondwet opnieuw geïnterpreteerd om collectieve zelfverdediging van de bondgenoten van Japan toe te staan.