In 1932 werden de activiteiten overgedragen aan de nieuw opgerichte Staatspolitie (statspolisen). De groep agenten die bij de staatspolitie werkte, had niet de middelen om telefoongesprekken te volgen of om post te onderscheppen en te openen. Dit, en het algemene gebrek aan personeel en financiële middelen maakte de chef van de Zweedse militaire inlichtingendienst, luitenant-kolonel Carlos Adlercreutz, bezorgd, die vond dat het land een krachtiger veiligheidsagentschap nodig had als Europa opnieuw in oorlog eindigde. Zo werd in 1938 de Algemene Veiligheidsdienst opgericht, na een initiatief van onder andere Adlercreutz en Ernst Leche bij het ministerie van Justitie. De hele organisatie en haar activiteiten waren topgeheim. Tijdens de Tweede Wereldoorlog volgde het agentschap ongeveer 25.000 telefoongesprekken en onderschepte het elke week meer dan 200.000 brieven. In 1946, na een na-oorlogse
Na een parlementaire evaluatie werden de operaties aanzienlijk verminderd en opnieuw onder de staatspolitie georganiseerd, die voornamelijk belast was met de contraspionage. In 1965 werd de Zweedse politie genationaliseerd en werd alle werkzaamheden georganiseerd onder het Nationaal Politiebestuur in het Ministerie van Veiligheid ("Rikspolisstyrelsens säkerhetsavdelning", afgekort RPS/SÄK).