In het geval van verschillende studies over verschillende effecten wordt meestal de laagste NOAEL genomen. Vervolgens wordt de NOAEL (of een ander uitgangspunt zoals een referentiedosegraad (BMDL)) gedeeld door een veiligheidsfactor, conventionelelijk 100, om rekening te houden met de verschillen tussen proefdieren en mensen (factor 10) en mogelijke verschillen in gevoeligheid tussen mensen (een andere factor van 10). Met andere veiligheidsfactoren dan 100 kan de veiligheid van deze verschijnselen gemakkelijk worden overwogen, omdat er in het algemeen onzekerheid bestaat over de waarde van het uitgangspunt (NOAEL) of de hoeveelheid van een stof die geen toxische effecten vertoont. Voor volwassenen wordt de ADI meestal gebruikt als een factor van veiligheid, omdat de ADI gebaseerd is op een hogere dosis dan een normaal gewicht. Voor gezonde kinderen wordt de ADI vaak beschouwd als een snellere dosis dan de ADI die wordt toegekend aan volwassenen, maar in het geval van volwassenen wordt de ADI vaak niet gebruikt als een factor van veiligheid.
meerdere