Op 9 juni 1934 namen ongeveer 1.400 leden van de International Longshoremen's Association (ILA) deel aan de staking aan de Westkust
, die de scheepvaart in elke haven langs de westkust stopte. De eisen van de ILA waren: erkenning van de vakbond; loonsverhogingen van 85 cent tot $ 1,00 per uur rechtstreeks en van $ 1,25 tot $ 1,50 per uur overwerk; een werkdag van zes uur en een werkweek van 30 uur; en een gesloten winkel waarbij de vakbond de aanwerving controleert. Ze waren ook gefrustreerd dat de scheepvaartsubsidies van de overheid, die sinds de industriële nood in de jaren twintig van de vorige eeuw waren ingevoerd, leidden tot grotere winsten voor de scheepvaartmaatschappijen die niet aan de arbeiders werden doorgegeven. Er waren talrijke incidenten van geweld tussen stakers en politie, waaronder stakers die het "Admiral Evans" bestormden, dat werd gebruikt als een hotel voor stakingsbrekers; politie die vier stakers doodschoot op Terminal 4 in St. Johns; en speciale politie die schoot op senator Robert Wagner van New York toen hij de plaats van de vorige schietpartij inspecteerde. De havenarbeiders gingen op 31 juli 1934 weer aan het werk, nadat er werd gestemd om te arbitreren. De arbitragebeslissing werd uitgevaardigd op 12 oktober 1934, waarbij de stakers de erkenning van de ILA ontvingen; een hoger loon van 95 cent per uur rechtstreeks en $ 1,40 per uur overwerk, met terugwerkende kracht tot de terugkeer naar het werk op 31 juli; zes uur werkdagen en 30 uur werkweken, en een vakbondshuurhal die gezamenlijk door de vakbond en het management werd beheerd - hoewel de vakbond de verzender koos - in elke haven langs de hele westkust.