Tijdens deze periode maakten royalistische troepen vooruitgang in Nieuw-Granada, dat zij van 1815 tot 1819 controleerden, en in Chili, dat zij van 1814 tot 1817 controleerden. Met uitzondering van de royalistische gebieden in het noordoosten en het zuiden, hadden de provincies van Nieuw-Granada sinds 1810 onafhankelijkheid van Spanje behouden, in tegenstelling tot het naburige Venezuela, waar royalisten en pro-onafhankelijkheidstroepen de controle over de regio meerdere keren hadden uitgewisseld. Om Venezuela te pacificeren en Nieuw-Granada terug te veroveren, organiseerde Spanje in 1815 de grootste gewapende troepenmacht die het ooit naar de Nieuwe Wereld had gestuurd, bestaande uit 10.500 soldaten en bijna zestig schepen. (Zie Spaanse herovering van Nieuw-Granada
Ik weet het. Hoewel deze kracht cruciaal was in het terugnemen van een stevig pro-onafhankelijke regio als New Granada, werden haar soldaten uiteindelijk verspreid over Venezuela, New Granada, Quito en Peru en verloren ze aan tropische ziekten, waardoor hun impact op de oorlog werd verwaterd. Nog belangrijker was dat het merendeel van de royalistische troepen niet bestond uit soldaten die van het schiereiland waren gestuurd, maar uit Spaanse Amerikanen.