Voltooi de volgende zin: Als frontman van de Smiths, Morrissey - beschreven als "slank, zachtgesproken, verbijsterd en in bril" - ondermijnde veel van de normen die geassocieerd werden met pop- en rockmuziek. De esthetische eenvoud van de band was een reactie op de overdaad verpersoonlijkt door de New Romantics, en terwijl Morrissey een androgyne uitstraling aannam zoals de New Romantics of eerdere glam rockers, was de zijne veel subtieler en ingetogen. Volgens één commentator "was hij een boekliefhebber; hij droeg NHS-bril en een gehoorapparaat op het podium; hij was celibatair. Het ergste van alles was dat hij oprecht was", en zijn muziek was "zo bedwelmend melancholisch, zo gevaarlijk bedachtzaam, zo verleidelijk grappig dat het zijn luisteraars lokte... in een relatie met hem en zijn muziek in plaats van de wereld". In een academisch artikel over de band beschreef Julian Stringer de Smiths als "een van de meest openlijk politieke groepen van Groot-Brittannië", terwijl Andrew Warns hen in zijn studie van hun werk "de meest anti-kapitalistische bands" noemde. Morrissey was bijzonder uitgesproken in zijn kritiek op de toenmalige premier Margaret Thatcher.
Hij zei dat het "enige verdriet" was dat Thatcher ongedeerd ontsnapte. In 1988 verklaarde hij dat artikel 28 "de aard van Thatcher en haar volkomen natuurlijke haat belichaamt".