Friedman was ook bekend om zijn werk over de consumptiefunctie, de permanente inkomenshypothese (1957), die Friedman zelf noemde als zijn beste wetenschappelijke werk. Dit werk beweerde dat rationele consumenten een proportioneel bedrag zouden uitgeven van wat ze als hun permanente inkomen beschouwden. Onverwachte winsten zouden meestal worden bespaard. Belastingverlagingen eveneens, omdat rationele consumenten zouden voorspellen dat belastingen later zouden moeten stijgen om de openbare financiën in evenwicht te houden. Andere belangrijke bijdragen zijn zijn kritiek op de Phillips-curve en het concept van het natuurlijke werkloosheidspercentage (1968). Deze kritiek verbond zijn naam, samen met die van Edmund Phelps, met het inzicht dat een regering die een grotere inflatie veroorzaakt, de werkloosheid niet permanent kan verminderen door dit te doen. Werkloosheid kan tijdelijk lager zijn, als de inflatie een verrassing is, maar in de lange termijn zal de werkloosheid worden bepaald door de markt en de imperfectie van de inkomensmarkt.
Friedman.