Het was daarom als Pruisische diplomaat dat Bernstorff het Congres van Aix-la-Chapelle bijwoonde (oktober 1818), waarna hij terugkeerde naar Berlijn als staatsminister en hoofd van het departement voor buitenlandse zaken. Bernstorff's beheer van het Pruisische beleid gedurende de vele jaren dat hij in functie bleef, is uiteenlopend beoordeeld. Hij was door opleiding en temperament tegen de revolutie, en hij werd geïnitieerd in zijn nieuwe taken als Pruisische minister door de reactionaire Ancillon. Hij wordt ervan beschuldigd de bijzondere belangen van Pruisen ondergeschikt te hebben gemaakt aan de Europese politiek van Metternich en de Heilige Alliantie. Of een ander beleid op de lange termijn Pruisen beter zou hebben gediend, is een kwestie van speculatie. Het is waar dat Bernstorff de decreten van Carlsbad en de slotakte van Wenen steunde; hij was ook de trouwe handlanger van Metternich op de congressen van Laibach, Troppau en Verona. Aan de andere kant nam hij een aanzienlijk aandeel in het leggen van de basis van de douane-unie (Zollverein), die de grondslag van de Pruisische hegemonie in Duitsland zou worden. Ook in zijn steun aan de Russische actie tegen Turkije in 1828 liet hij zien dat hij geen blinde aanhanger was van de opvattingen van Metternich. Tijdens de crisis van 1830 deed zijn matigheid tegenover de oorlogszuchtige schreeuw van de militaire partij in Berlijn veel om de onrust in België te voorkomen.
De Europese Unie moet de Europese Unie en Polen beschermen tegen een wereldwijde Europese brand.