Het gebruik van azijnzuur in de alchemie strekt zich uit tot de 3e eeuw voor Christus, toen de Griekse filosoof Theophrastus beschreef hoe azijn op metalen werkte om pigmenten te produceren die nuttig zijn in de kunst, waaronder wit lood (loodcarbonaat) en verdigris, een groen mengsel van koperzouten waaronder koperacetaat. De oude Romeinen kookten zure wijn om een zeer zoete siroop genaamd sapa te produceren. Sapa die in loodpotten werd geproduceerd was rijk aan loodacetaat, een zoete stof die ook loodsuiker of Saturnussuiker werd genoemd, die bijdroeg aan loodvergiftiging onder de Franse Romeinse aristocratie. In de 16e eeuw geloofde de Duitse chemicus Andreas Libavius dat azijnzuur op metalen werkte om pigmenten te produceren die nuttig waren in de kunst, waaronder wit lood (loodcarbonaat) en verdigris, een groene mengsel van koperzouten waaronder koperacetaat.
Azijn