Churchill, als First Lord, had directe verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de marine operaties in de Noorse campagne. Voor de Duitse invasie had hij het kabinet onder druk gezet om de neutraliteit van Noorwegen te negeren, zijn territoriale wateren te ontginnen en zich voor te bereiden om Narvik te grijpen, in beide gevallen om de export van Zweeds ijzererts naar Duitsland te verstoren tijdens de wintermaanden, toen de Oostzee bevroren was. Hij had echter geadviseerd dat een grote landing in Noorwegen niet realistisch was binnen de bevoegdheden van Duitsland. Afgezien van het succes op zee
Bij Narvik ging de Noorse campagne slecht voor de Britse troepen, over het algemeen vanwege slechte planning en organisatie, maar vooral omdat de militaire leveringen ontoereikend waren en vanaf 27 april de geallieerden verplicht waren te evacueren.