Schrijf een vervolg op deze paragraaf - 1958 was een keerpunt op een andere cruciale manier voor de Formule 1. Tegen een klein veld van Ferraris en Maseratis won Stirling Moss de Argentijnse Grand Prix met een middenmotorige Cooper die werd aangedreven door een 2-liter Coventry-Climax Straight-4. Dit was de eerste overwinning voor een auto met de motor achter de coureur in de Formule 1. Het was ook de eerste wereldkampioenschap GP overwinning voor een particuliere deelnemer (met uitzondering van de Indianapolis 500 waar alle inzendingen waren technisch particuliere deelnemers met gekochte chassis). De volgende Grand Prix in Monaco.
werd ook gewonnen door dezelfde Cooper auto, dit keer gereden door Maurice Trintignant en geconfronteerd met meer substantiële oppositie. De Coopers bleven in 1958 buitenstaanders, maar zodra de nieuwe 2,5-liter Coventry-Climax-motor beschikbaar was, domineerden de kleine Britse auto's de Formule 1. Het seizoen 1959 was in feite het begin van de revolutie van de middenmotor, en dit seizoen zag een felle concurrentie tussen de werken Cooper van de Australische Jack Brabham en Moss in de Cooper van het Walker-team. De Getrag-gemodificeerde Citroën Traction Avant transaxle bleek de Achilleshiel van de Coopers te zijn, dus Walker ging over op een transaxle vervaardigd door ex-Maserati-ingenieur Valerio Colotti. De speciale transmissie bleek onbetrouwbaarder te zijn dan het standaardgedeelte, en Brabham nam de titel met Moss op de tweede plaats.