De cultuur van Milaan, die door de jaren heen door verschillende landen is bestuurd, is eclectisch en leent elementen uit andere landen, waaronder Oostenrijk, Spanje en Frankrijk. De gelijkenissen tussen deze plaatsen en Milaan kunnen worden opgemerkt door de taal, architectuur, keuken en algemene cultuur van deze landen. In de 18e eeuw stimuleerde de Oostenrijkse heerschappij een groot deel van het culturele, politieke, sociale en economische leven van de stad, wat resulteerde in de oprichting van tal van belangrijke artistieke instellingen, evenals een bijdrage aan de architectuur van de stad. Na de eenwording van Italië in 1861 werd Milaan een belangrijk industrieel en cultureel centrum in het nieuwe koninkrijk; vanaf het einde van de 19e eeuw bekleedde de stad de positie van de economische hoofdstad van het land, terwijl Rome de zetel van de regering was, waardoor het de belangrijkste politieke en administratieve hub van het land was. In de fin-de-siècle-periode en het begin van de 20e eeuw werd de stad een belangrijk architectonisch centrum (zeer beïnvloed door Art Nouveau, bovendien benadrukt door de Wereldtentoonstelling van 1906, die in de stad werd gehouden), en bleef een prominente stad met betrekking tot een belangrijke intellectuele scene. Na de Tweede Wereldoorlog werd Milaan sterk beïnvloed door het Italiaanse economische wonder, of "il boom", en trok een golf van immigranten uit Zuid-Italië aan, die werk zochten in de welvarende stad. In de jaren tachtig groeide de metropool uit tot een belangrijk centrum voor financiën en design en werd een belangrijke modehoofdstad. In de jaren 2000 blijft Milaan nog steeds een van de belangrijkste culturele, media- en economische centra van het land, beschouwd als de tweede stad van het land; zijn bekendheid is wereldwijd uitgebreid en het wordt erkend als een Alpha-wereldstad. De stad was ook gastheer van de Expo 2015
Ik weet het. Milaan wordt traditioneel aangeduid als de "morele hoofdstad" van Italië, vooral vanwege de waargenomen werkethiek van de stad.