Het nationalisme werd de basis voor al Hoxha's beleid, omdat de oorlog een "staat van belegeringsnationalisme" creëerde, doordrenkt van de mythe dat de Albanese militaire dapperheid de Asstroepen versloeg, die een middelpunt van het regime werden in de context van onderwijs en cultuur. Andere thema's van Hoxha's nationalisme waren het vereren van Skanderbeg, de bijeenkomst van de Liga van Prizren (1878), het Alfabetcongres (1908), de Albanese onafhankelijkheid (1912) en de oprichter Ismail Qemali, de Italiaanse nederlaag tijdens de Vlora-oorlog
(1920) en Hoxha als schepper van een nieuw Albanië. Tijdens het communisme benadrukten talrijke historici uit Albanië met nationalistische perspectieven (Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj en Arben Puto) opzettelijk "de Turkse wreedheid" en "het heldhaftige christelijke verzet tegen" de Ottomaanse staat in Albanië. Sommige geleerden die zich verzetten tegen die anti-islamitische en anti-Turkse propagandatrends werden vervolgd, terwijl het communistische regime de mythen over middeleeuwse Albanezen benadrukte door ze te interpreteren als het "heroïsche Illyrische proletariaat". In die context bewaarde Hoxha nationale monumenten in stedelijke gebieden, waarbij sommige nederzettingen werden aangewezen als "museumsteden", en hij benadrukte ook de noodzaak om cultureel erfgoed, volksliederen, dansen en kostuums te behouden. Hoxha creëerde en genereerde een culturele omgeving die werd gedomineerd door doctrinaire propaganda die het nationalisme benadrukte op het gebied van literatuur, geografie, geschiedenis, taalkunde, etnologie en folklore, zodat de mensen in Albanië een gevoel van hun verleden zouden hebben. De gevolgen onder de mensen waren dat het isolationisme, vreemdelingenhaat, slavenhaat, taalkundige uniformiteit en etnische compactheid inboezemde.