Het Sirima-Shastri-pact van 1964 en de Indira-Sirimavo-aanvullende overeenkomst van 1974 hebben de weg vrijgemaakt voor de repatriëring van 600.000 personen van Indiase afkomst naar India. Nog eens 375.000 personen werden aanvaard als burgers van Sri Lanka, waardoor zij in de politiek kwamen. Deze repatriëringsovereenkomsten waren de voorbode van de vernietiging van deze gemeenschap, die zich had ontwikkeld tot een samengestelde groep met een eigen, onderscheidende cultuur. In de jaren vijftig en zestig riep deze gemeenschap om onderwijs en erkenning van haar onderscheidende cultuur. Dit bracht het ontstaan van een gemeenschapsbewustzijn en de ambachtsman van een aparte gemeenschap. Een opgeleide middenklasse, bestaande uit leraren, vakbondsleden en andere vakmensen, begon te verschijnen. Er werd een krachtige campagne gevoerd voor maatschappelijke verbetering en meer onderwijsvoorzieningen. Er was een groeiende weerstand. Mensen vernietigden hun paspoorten en weigerden naar India te gaan. De repatriëring kreeg weerstand. De internationale opinie werd geraadpleegd tegen het ontnemen van burgerrechten. De mensen van de plantage die niet bereid waren om te vertrekken, verarmd, het land wiens eigendom ze hadden gebouwd. Zij waren bereid zich te verbroederen met de Singalese en het leiderschap van Sri Lanka in de vakbondsbeweging te aanvaarden. Bij de algemene verkiezingen van 1977 konden zij elf kandidaten kiezen. Dit hielp de opkomst van de plantagebewoners als politieke kracht, maar ze werden geconfronteerd met communitair geweld in 1977, 1983
en in 2000. In 1984-1985 verleende de UNP-regering alle staatlozen het recht op staatsburgerschap om de inmenging van India in de Sri Lankaanse aangelegenheden te stoppen. De overleden Savumiamoorthy Thondaman was instrumental in het gebruik van deze electorale kracht in het verbeteren van de sociaaleconomische omstandigheden van Hill Country Tamils. De situatie van de teruggekeerde personen in India is niet goed.