In 1945 woonden de Emharts nog steeds in Bischofshofen bij het spoorwegdepot waar Karl Emhart in 1936 was overgeplaatst. Toen de Duitse regering ineenstortte, en voordat de bevrijdingstroepen uit het westen en oosten in Oostenrijk aankwamen, was Emhart bezorgd dat pro-nazi populistische gangsters de chaos van de tijd konden gebruiken als dekmantel voor het vermoorden van prominente socialisten, waaronder haar. Dat is niet gebeurd. Terwijl iedereen zich zorgen maakte over wat er zou kunnen gebeuren, sloot ze zich aan bij een handvol andere anti-nazi kameraden met wie ze voor 1936 had gewerkt. Zij verhuisden nu naar het stadhuis en begonnen met de enorme wederopbouw die voor hen lag. Aan het begin van mei 1945 eindigde de oorlog formeel.
en de hele Salzburg regio werd overgedragen aan de Amerikaanse militaire bezetting. Maria Emhart werd door een Amerikaanse officier van het stadhuis naar huis gestuurd, met de geruststellende uitleg dat "politiek in de gemeenschap een zaak voor de mannen is". Politieke activiteit was niet langer wettelijk beperkt tot leden van de nationaal-socialistische partij, en op 11 mei 1945 sloot ze zich aan bij het voorlopige leiderschapsteam van de SPÖ voor de hele provincie Salzburg. Ze was inderdaad de enige vrouw die werkte in wat anders een groep mannen was. Samen werkten ze aan het herstellen van de partijinfrastructuur in de hele provincie, terwijl Emhart ook haar oratorische vaardigheden gebruikte om talloze toespraken te houden namens de nieuw gelanceerde partij. In het proces bouwde ze ook haar eigen politieke profiel op. In november werd ze verkozen tot SPÖ-lid van de SPÖ. Op dat moment telde het parlement slechts 26 leden. 25 van de op 25 november 1945 gekozen leden waren mannen.