Schrijf een vervolg op deze paragraaf - De meeste academici traceren de oorsprong van Byzantijnse Akritische ridderlijke romantiek naar de mondelinge epische poëzie van de negende en tiende eeuw. De Griekse geleerde Sokrates Kuyás (Sokrates Kuyás) dateert de vroegste verwijzing naar mondelinge epossen uit de tiende eeuw uit een toespraak van bisschop Arethas van Caesarea waarin de plaatselijke αγύρται ("ayirte", de Griekse tegenhanger van troubadours) van Paphlagonia worden veroordeeld voor het verheerlijken van gewelddadige daden in plaats van de heiligen en God. Kougeas merkte terecht op dat Arethas een traditie suggereert die zich in die tijd precies in centraal Anatolië ontwikkelde, wat de bakermat van de Akritische literatuur was. Het behoud van zulke belangrijke mondelinge liederen in Klein-Azië tot 1922, toen de hele regio werd ontvolkt van de Grieken
, bewijst dat Kougeas' veronderstelling geldig is.