Zoals Churchill het zag, was de overeenkomst zeer gunstig voor Groot-Brittannië omdat EAM grotendeels Griekenland controleerde, wat Stalin accepteerde als in de Britse invloedsfeer, terwijl in ruil Groot-Brittannië Bulgarije en Roemenië erkende, die het Rode Leger al bezet had, als in de Sovjet-invloedsfeer. Vanuit het Britse oogpunt, met Griekenland in de Britse invloedssfeer eindigde elke mogelijkheid dat EAM aan de macht zou komen en dan de Sovjet-Unie bases in Griekenland zou geven, waarvan de locatie die natie de sleutel maakte tot het controleren van het oostelijke Middellandse Zeegebied, wat voor Churchill veel belangrijker was dan de rest van de Balkan. Het feit dat Roosevelt niet deelde Churchill's enthousiasme voor het herstellen van Koning George II als de koning van Griekenland was een cruciale factor in het bereiken van zijn eigen deal met Stalin over Griekenland en het uitsluiten van de Amerikanen. Churchill vreesde dat als Roosevelt werd opgenomen in de gesprekken over de toekomst van Griekenland, dan zouden de Amerikanen de kant van de Sovjets kiezen en EAM als de legitieme regering van Griekenland erkennen. Tijdens de "Dekemvriana
In een persbericht van de Amerikaanse president, die in Athene vocht, verklaarde Roosevelt dat hij het niet goedkeurde dat de Britten tegen de EAM vochten... en dat hij geschokt was over de manier waarop de Britten openlijk de collaborationistische veiligheidsbataljons... die loyaal waren geweest aan Nazi-Duitsland... hebben aangeworven om met hen te vechten tegen de EAM. Ook de Amerikaanse mediaverslaggeving over de "Dekemvriana" was overwegend vijandig tegenover de Britten, met Amerikaanse journalisten die Churchill bekritiseerden omdat hij de Security Battalions had gerekruteerd om te vechten voor de impopulaire koning George.