De Verdun was de dochter van Nicholas de Verdun van Alton, Staffordshire en Clementia, dochter en erfgenaam van Philip le Boteler, door wie Clementia de landgoederen Stoke Farthing en Wilsford aan de Verduns bracht. Ze was ook de weduwe van William Perceval de Somery. De overeenkomst om te trouwen vond plaats op 4 september 1225. Ze was de tweede vrouw van Theobald le Botiller. Als zijn tweede vrouw waren haar vijf kinderen geen erfgenamen van zijn land, maar ze waren in aanmerking om erfgenamen van de hare te zijn, zodat zij en zij haar familienaam behouden. Toen haar man stierf in Poitou in 1230 tijdens de
Bij de Engelse invasie van Frankrijk, eiste de Verdun haar erfenis op en betaalde de belastingen om ongehuwd te blijven. Ze solliciteerde om een femme sole te worden en haar onafhankelijkheid te behouden. De koning machtigde Maurice FitzGerald in april 1233 om haar haar land te verlenen. Ze bouwde Castleroche, zeven mijl ten noordwesten van Dundalk, in 1236 om haar land te verdedigen. Ze kreeg een sterke en machtige reputatie. Ze was echter ook erg vroom. De Verdun stichtte in 1239 de augustijnse priorij Grace Dieu Priory in Leicestershire. Naarmate de tijd verstreek, nam de druk om opnieuw te trouwen toe totdat de Verdun besloot een non te worden. In 1242 was ze lid van de gemeenschap van Grace Dieu. Haar zoon erfde volledig in 1247 toen ze stierf. Hoewel ze oorspronkelijk begraven werd in de priorij, werden ze na de ontbinding van de kloosters door de dorpelingen van Belton herbegraven in hun dorp.