Khalil Tahmasebi (14 februari 1924 <unk> 1955) was een timmerman en lid van de Iraanse fundamentalistische groep Fadayan-e Islam ("Zelfopofferers van de Islam"), die werd beschreven als "de eerste sjiitische islamitische organisatie die terrorisme als primaire methode van politiek activisme gebruikte". Namens deze groep vermoordde Tahmasebi de Iraanse premier, Ali Razmara, op 7 maart 1951. Hij werd door "The New York Times" als een "religieuze fanaticus" omschreven. In 1952 werd hij door het Iraanse parlement tijdens het premierschap van Mosaddegh vrijgelaten, zijn hangende doodvonnis werd vernietigd en hij werd uitgeroepen tot "Soldaat van de Islam". Volgens "Time" rende Tahmasebi "spoedig naar het heiligdom van Hazrat Abdolazim, huilde vreugdevol en zei: 'Toen ik Razmara doodde, wist ik zeker dat zijn mensen mij zouden doden.'" Na de Iraanse staatsgreep van 1953
Tahmasebi werd opnieuw gearresteerd en berecht voor de moord op Razmara; hij werd in 1955 geëxecuteerd.