In juli 1944 werd Suzuki benoemd tot commandant van het 35e leger van de IJA. Dit leger werd opgericht in de door de Japanners bezette Filippijnen in afwachting van geallieerde pogingen om Mindanao en de Visayan-eilanden in het midden en zuiden van de Filippijnen binnen te vallen en terug te nemen. Het was onder het algemene commando van het Japanse Veertiende Gebied Leger en had zijn hoofdkwartier in Cebu. Aanvankelijk bedoeld als een garnizoenmacht om een langdurige uitputtingsoorlog te weerstaan, toen de oorlogssituatie aan het Pacifische front steeds wanhopiger werd voor Japan, beval het keizerlijke hoofdkwartier het grootste deel van het IJA 35ste leger naar Leyte als versterking voor Japanse troepen in de Slag om Leyte.
Ik weet het. Ten tijde van de Amerikaanse landingen op Leyte van 20 oktober 1944 had Suzuki 45.000 soldaten; de geallieerden decimeren echter de Japanse troepen tegen het einde van december. Aangezien de strijd verloren was, kregen de overlevende eenheden onafhankelijke commando-autoriteit en kregen ze de opdracht om naar de grond te gaan en zo lang mogelijk een guerrilla-campagne op hun respectievelijke eilanden te voeren. Op 24 maart 1945 ontsnapte Suzuki naar Cebu City, en toen de Amerikaanse troepen op 26 maart 1945 op Cebu landden, trok hij zich terug in de heuvels, en van daaruit probeerde hij zich terug te trekken naar Mindanao. Op 8 april ontving hij een telegram dat zijn assistent, majoor Rijome Kawahara, was gedood en dat Cebu City was gevallen. Niettemin ging hij door met zijn reis om te ontsnappen, maar toen hij dat probeerde, werden zijn boten aangevallen door vliegtuigen en Suzuki werd gedood in actie op 19 april 1945. Hij werd postuum gepromoveerd tot generaal.