Na de moord op vele Phalangist-leden, naast een senior Phalangist, door leden van de Marada Brigade-militie, die geleid werd door een collega-lid van het Libanese Front, Tony Frangieh, riep Gemayel op tot een bijeenkomst om te beslissen wat te doen met deze situatie. Eerst was het besluit om Tony Frangieh te vangen en hem te dwingen de leden van de Marada-militie die de Phalangisten hadden gedood, over te geven. Er was echter bezorgdheid over de gevolgen van deze verhuizing. Dus, het besluit werd veranderd na vele gesprekken tussen de Phalangisten die aanwezig waren op de vergadering. Er werd besloten dat het doel van de operatie zou zijn om de leden van de Marada-militie te vangen die de Phalangisten hadden gedood en het zou dinsdag worden gedaan om er zeker van te zijn dat Tony Frangieh zijn weekendvakantie zou hebben beëindigd en Ehden zou hebben verlaten. Op 13 juni 1978 stuurde Gemayel een squadron van zijn mannen onder leiding van Samir Geagea en Elie Hobeika naar Ehden; wat Gemayel niet wist, was dat Tony Frangieh Ehden niet had verlaten, omdat zijn auto niet liep. Zodra het squadron aankwam, vlogen er kogels over hun hoofden, dus namen ze wraak en dit leidde tot de moord op Tony Frangieh en zijn familie, naast tientallen leden van de Marada-militie. Het incident staat bekend als het Ehden bloedbad.
Ik weet het. Gemayel was boos over dit incident, maar hij stond achter zijn mannen.