Voltooi de volgende zin: De kracht van Athene in de Peloponnesische Oorlog kwam van haar marine, terwijl die van Sparta kwam van haar landgebaseerde Hoplietenleger. Naarmate de oorlog vorderde, realiseerden de Spartanen zich echter dat als ze Perikles' strategie om de Peloponnesen te overtreffen door onbeperkt binnen de muren van Athene te blijven ondermijnen (een strategie die mogelijk werd gemaakt door de Lange Muren van Athene en de versterkte haven van Piraeus), ze iets moesten doen aan de superieure zeemacht van Athene. Zodra Sparta Perzië als bondgenoot kreeg, hadden ze de nodige fondsen om de nieuwe zeevloot te bouwen die nodig was om de Atheners te bestrijden. Sparta was in staat om vloot na vloot te bouwen, uiteindelijk de Atheense vloot te vernietigen bij de
Slag bij Aegospotami. De Spartaanse generaal Brasidas vatte het verschil in benadering van de maritieme oorlogvoering tussen de Spartanen en de Atheners als volgt samen: "De Atheners vertrouwden op snelheid en wendbaarheid op open zee om naar believen onhandigere schepen te rammen; in tegenstelling hiertoe kon een Peloponnesische vloot alleen winnen als ze dicht bij land vocht in rustige en beperkte wateren, het grootste aantal schepen in een plaatselijk theater had en als haar beter opgeleide mariniers op het dek en hoplieten aan de kust een zeeslag in een strijd van infanterie konden veranderen". Bovendien zouden de Spartanen (evenals hun bondgenoten en andere vijanden van Athene) zich, in vergelijking met de hoge finesse van de Atheense marine (superieure roeiers die vijandige triremen van de zijkant konden overlopen en rammen), vooral richten op het hoofd rammen van de Atheense triremen. Deze tactiek, in combinatie met die van Brasidas, leidde tot de nederlaag van de Atheense vloot in de Tweede Slag bij Syracuse tijdens de Siciliaanse expeditie.