Samenvatting van het artikel:  Een jonge jongen had behoefte aan een drankje dat alleen zijn plaatselijke kroeg kon bieden. Gefilmd thuis in Londen, staat de 20-maanden oude Max voor zijn moeder met tranen die over zijn wangen stromen. Hij dringt er bij haar en zijn vader op aan hem naar de plaatselijke kroeg te brengen - waar hij gewoonlijk snoep en warme chocolade krijgt - in plaats van naar de dokter te gaan. De jongen staat voor zijn moeder te huilen, duidelijk teleurgesteld dat hij naar de dokter moet. Nadat hij zijn adem heeft kunnen ophalen, vraagt zijn moeder hem zijn vader - die vermoedelijk de ontvanger van de opname is - te vertellen waarom hij huilt. De jonge jongen besluit haar vraag te negeren en blijft jammeren, zodat zijn moeder hem vraagt: "Waar wil je heen?" De jongen antwoordt met het nogal botte en humoristische antwoord, <unk>Pub<unk>, waarop zijn moeder antwoordt: <unk>Nee, maar we moeten naar de dokters.<unk> Max weigert zich terug te trekken en blijft het stel voorstellen om naar de pub te gaan totdat zijn moeder een compromis aanbiedt. Als zijn moeder Max vraagt waar hij naartoe wil, antwoordt hij hilarisch door 'pub' te zeggen. Als papa thuiskomt, vragen we het hem. We zullen hem vragen of je later naar de pub kunt gaan. Met haar antwoord, hoewel niet geheel overtuigd, herinnert de jongeling zijn moeder er onmiddellijk aan om te vragen. Volgens de vader van Max, Oliver Bath, neemt hij zijn zoon gewoonlijk mee naar de plaatselijke pub om Max' moeder wat rust en stilte te geven. Hij zei: "Ik krijg altijd een biertje en Max krijgt altijd zijn warme chocolade". Max, de hond van Pavlov, associeert nu snoep en warme chocolade met de kroeg. Ik denk dat als hij ouder wordt, hij hetzelfde zal voelen, maar zijn keuze voor chocolade zal verschuiven naar zijn keuze voor vaten bier.
De 20-maanden oude Max is meedogenloos in zijn eisen om de pub te bezoeken. Zijn moeder stelt voor dat ze later op de dag naar de pub gaan. Papa zegt dat hij de pub associeert met snoep en warme chocolade.