Blair schreef later dat Serong de verdediging van Zuid-Vietnam tegen het communisme als zijn "persoonlijke missie" had aanvaard, en dat zijn beslissing om vroegtijdig met pensioen te gaan te wijten was aan zijn toenemende betrokkenheid bij Amerikaanse organisaties, de waarde die zij aan zijn werk en zijn profiel als internationaal figuur toekenden, evenals een groeiende "emotionele afstand" van het Australische leger en zijn senior leiderschap. Later schreef hij dat hij "... een manier vond om meer dienstbaar te zijn aan het land buiten het land dan binnen het land". Serong verbleef in Zuid-Vietnam als veiligheid en inlichtingenadviseur van de Vietnamese regering. Hij gaf ook les aan het National Defense College van Zuid-Vietnam en werkte voor de Rand-organisatie, het Hudson Institute en andere bedrijven, waarbij hij strategische analyses voorbereidde. Hij was ook adviseur van het Pentagon en de beleidsplanningsteams van verschillende Amerikaanse presidenten, waaronder de regering-Nixon. In 1971 verklaarde Serong dat Zuid-Vietnam de oorlog in wezen had gewonnen. Lang na de terugtrekking van de Australische troepen bleef hij in Zuid-Vietnam dienen tot de val van Saigon.
Ik weet het. Serong vertrok uit Saigon de dag voor de verovering ervan, met een helikopter in de laatste luchtbrug van de Amerikaanse ambassade op 29 april 1975. Hij ontving verschillende Amerikaanse en Zuid-Vietnamese onderscheidingen, waaronder het United States Legion of Merit, de (Vietnam) Medal of Honour, Cross of Gallantry (met palm) en Ridder van de Nationale Orde van Vietnam.