Vol zelfvertrouwen na zijn terugkeer naar Berlijn, was hij vastbesloten om succes te behalen als freelance beeldhouwer, deelnemend aan verschillende wedstrijden voor monumenten en fonteinontwerpen. Tegen 1898 had hij drie grote opdrachten gewonnen. In 1899 ontmoette hij, via zijn vriend Constantin Starck, hertog Johannes Albert van Mecklenburg, die zijn werk leuk vond en meerdere orders plaatste. Zijn carrière nam echt van de grond en de jaren 1897 tot 1916 bleken zijn meest succesvolle jaren te zijn. Aangemoedigd door de positieve ontvangst op de Wereldtentoonstelling van St. Louis
In 1904 deed hij mee aan wedstrijden voor monumenten in plaatsen als Manila, Kaapstad en Quito, maar zonder resultaat. Uiteindelijk ontving hij een opdracht voor een monument voor Michael Andreas Barclay de Tolly in Riga en kreeg hij een uitnodiging om te concurreren voor een monument in St. Louis dat zou worden gewijd aan de Duits-Amerikaanse journalisten Carl Schurz, Emil Preetorius en Carl Daenzer.