In 1976 verloor de Labour-regering de meerderheid van drie zetels die ze had gewonnen bij de algemene verkiezingen van 1974 na een reeks nederlagen bij verkiezingen, waardoor haar voortbestaan afhankelijk was van de steun van de SNP. In een positie van koningmaker noemde de SNP zelfbestuur voor Schotland als prijs. De conservatieve oppositie dwong de voortgang van het Schotse wetsvoorstel tot stilstand te brengen. Niettemin werd in 1978 een wetsvoorstel aangenomen om een referendum te houden over de oprichting van een gedecentraliseerde wetgevende vergadering voor Schotland. De heer Cunningham, lid van de Labour-fractie, voegde echter een amendement toe, dat vereiste dat het voorstel door 40% van alle geregistreerde kiezers werd goedgekeurd om van kracht te worden. In de praktijk was de zaak van de zelfstandigheid gedoemd, terwijl de voorgestelde Schotse Vergadering een meerderheid van 51,6% bij het referendum behaalde.
, een opkomst van 63,7% betekende dat slechts 32,9% van de kiezers het wetsvoorstel goedkeurde. Als gevolg hiervan trok de SNP haar steun voor de Labour-regering in.