In 1956 benoemde president Dwight D. Eisenhower Parsons tot ambassadeur van de Verenigde Staten in Laos, hoofd van de Amerikaanse ambassade in Vientiane, waarbij Parsons zijn geloofsbrieven op 12 oktober 1956 overhandigde. Als ambassadeur in het Koninkrijk Laos in het midden van de Laotiaanse Burgeroorlog
Parsons wordt geïdentificeerd met de steun van de Eisenhower-regering voor de Koninklijke Lao-regering tegen de Pathet Lao. Zijn zending in Laos eindigde op 8 februari 1958. Parsons bleef het Laotiaanse beleid van de regering steunen in 1959-1961, gedurende welke tijd hij diende als assistent-minister van Buitenlandse Zaken voor Oost-Aziatische en Stille Oceaan-aangelegenheden. (Hij trad op 1 juli 1959 in functie en trad op 30 maart 1961 af.) Parsons zei in maart 1961 voor het Congres van de Verenigde Staten: "De verantwoordelijkheid van de Verenigde Staten in Laos is inderdaad zeer groot, en ik hoop dat er geen misverstand zal zijn over onze vastberadenheid en standvastigheid". In zijn boek "A Thousand Days" uit 1965 was Arthur M. Schlesinger, Jr. zeer kritisch over de aanpak van ambassadeur Parsons in Laos (Schlesinger was voorstander van Amerikaans neutraliteit tussen de royalisten en de rebellen), en zei dat Parsons "de situatie drastisch verkeerd begreep". Parsons heeft nooit publiekelijk gereageerd op deze of andere soortgelijke kritiek.