Voltooi de volgende zin: Voor 1990 behield het team JJ Lehto en koos ervoor om met Gregor Foitek, zoon van mede-eigenaar Karl Foitek, in de tweede auto te gaan. Foitek had een contract voor twee races met Brabham... dus Johansson bleef voor de eerste twee rondes. Aangezien er weinig geld was gestoken in het ontwikkelen van een auto voor het seizoen 1990, kwam Onyx in de eerste twee ronden aan met de ORE-1 van vorig jaar. Geen van beide coureurs kwalificeerde zich voor de eerste twee races, waarbij Johansson twee chassis vernietigde. Bij de Grand Prix van San Marino arriveerde het team met een enigszins bijgewerkt ORE-1B-chassis. Foitek verving Johansson, die Onyx aanklaagde voor contractbreuk en samen met Alan Jenkins een gerechtelijk bevel probeerde te krijgen om Monteverdi's geplande verhuizing van het team te blokkeren. Beide auto's maakten de start in Imola, met Lehto als twaalfde. In Monaco liep Foitek in een late fase van de race op de 6e positie toen hij botste met Éric Bernard's Larrousse, waardoor hij als 7e werd geclassificeerd, een resultaat dat Onyx's beste finish van het seizoen zou zijn. Beide auto's maakten het raster in Canada en
Mexico, maar kon slechts één finish tussen hen regelen, met Foitek's 15e plaats in Mexico. In juli had Monteverdi zijn wens vervuld om het team naar Zwitserland te verhuizen, maar dat verbeterde niets. Een duidelijke indicatie van hoe ver achter het team was gevallen kwam in Frankrijk, waar beide auto's niet in de start konden komen, waar op hetzelfde circuit vorig seizoen ze beide hoog gekwalificeerd waren en een puntenfinale hadden behaald. Bij de Britse Grand Prix kwam geen van beide auto's op de grid. Tegen de tijd van de Duitse Grand Prix was Monteverdi erin geslaagd om de naam van het team te veranderen in "Monteverdi Onyx Formula One", maar opnieuw betekende het niets, want hoewel beide auto's op de startgrid kwamen, ging Foitek vroeg met pensioen en eindigde Lehto zes ronden achter en was niet geclassificeerd.