Na het einde van de Russisch-Japanse Oorlog in 1905 met het Verdrag van Portsmouth, werd de zuidelijke helft van Sakhalin officieel Japanse grondgebied, en werd omgedoopt tot Karafuto, wat een toestroom van Japanse kolonisten daartoe leidde. De Japanners vestigden zich in de noordelijke helft van Karafuto; nadat Japan ermee instemde deze helft aan de Sovjet-Unie terug te geven, hebben sommigen misschien ervoor gekozen om ten noorden van de Sovjet-beheersingslijn te blijven. Het merendeel bleef echter op Japanse grondgebied tot de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog, toen heel Sakhalin onder Sovjet-controle kwam als onderdeel van de invasie van de Sovjet-Unie in Mantsjoerije.
De meeste Japanners vluchtten voor het opkomende Rode Leger of keerden na de Sovjet-overname terug naar Japan, maar anderen, voornamelijk militairen, werden naar het vasteland van Rusland gebracht en daar in werkkampen vastgehouden. Bovendien werd ongeveer 40.000 Koreaanse kolonisten, ondanks dat zij nog steeds de Japanse nationaliteit bezaten, door de Sovjetregering de toestemming geweigerd om door Japan te reizen om naar hun huizen in de zuidelijke helft van het Koreaanse schiereiland terug te keren. Ze moesten ofwel het Noord-Koreaanse of het Sovjet-burgerschap aannemen. Bekend als Sakhalin Koreanen, waren ze bijna vier decennia lang op het eiland gevangen.