Een inwoner van New York en advocaat in Iowa, William W. Belknap vocht in 1861 voor de Unie in de Amerikaanse Burgeroorlog. Belknap, na efficiënt te hebben gediend in Shiloh en Atlanta
, werd benoemd tot generaal-majoor aan het einde van de oorlog. Belknap stond bekend om koel te dienen onder druk bij Shiloh en voor het dapper aanvallen van een Confederate borstwerk bij Atlanta. Aan het einde van de oorlog in 1865 ging Belknap met pensioen uit het leger en werd benoemd tot interne belastinginner in Keokuk; hij diende tot 1869. Nadat minister van Oorlog John A. Rawlins in 1869 stierf, benoemde president Ulysses S. Grant Belknap tot hoofd van het ministerie van Oorlog. Grant geloofde dat Belknap met eer had gediend en een kabinetpositie verdiende.