Het Tibetaanse Rijk ontstond in de 7e eeuw, maar met de val van het rijk, de regio al snel verdeeld in een verscheidenheid van gebieden. Het grootste deel van het westelijke en centrale Tibet (Ü-Tsang) was vaak tenminste nominaal verenigd onder een reeks Tibetaanse regeringen in Lhasa, Shigatse of nabijgelegen locaties. De oostelijke regio's van Kham en Amdo onderhielden vaak een meer gedecentraliseerde inheemse politieke structuur, verdeeld over een aantal kleine vorstendommen en stammen, terwijl ze na de Slag van Chamdo ook vaak meer rechtstreeks onder Chinees bewind vielen.
Het grootste deel van dit gebied werd uiteindelijk opgenomen in de Chinese provincies Sichuan en Qinghai. De huidige grenzen van Tibet werden in het algemeen in de 18e eeuw vastgesteld.