Het Britse mandaat in Palestina, waar een Arabische meerderheid naast een Joodse minderheid leefde, stelde de Britten voor een soortgelijk probleem als dat van India. De kwestie werd gecompliceerd door het grote aantal Joodse vluchtelingen dat na de Holocaust naar Palestina wilde, terwijl de Arabieren tegen de oprichting van een Joodse staat waren. Gefrustreerd door de onoplosbaarheid van het probleem, de aanvallen van Joodse paramilitaire organisaties en de toenemende kosten van het handhaven van zijn militaire aanwezigheid, kondigde Groot-Brittannië in 1947 aan dat het zich in 1948 zou terugtrekken en de zaak aan de Verenigde Naties zou overlaten om het op te lossen. De Algemene Vergadering van de VN stemde vervolgens voor een plan om Palestina te verdelen in een Joodse en een Arabische staat. Het werd onmiddellijk gevolgd door het uitbreken van een burgeroorlog tussen de Arabieren en de Joden van Palestina, en de Britse troepen trokken zich midden in de gevechten terug. Het Britse mandaat voor Palestina eindigde officieel om middernacht op 15 mei 1948 toen de staat Israël onafhankelijkheid verklaarde en de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 uitbrak.
Het is de bedoeling dat de Europese Unie zich in de komende jaren op de Europese Unie zal richten en dat de Europese Unie zich in de komende jaren op de Europese Unie zal richten. Te midden van de gevechten bleven de Britse troepen zich uit Israël terugtrekken, met de laatste Britse troepen die op 30 juni 1948 uit Haifa vertrokken.