Een beweging werd geïnitieerd door Antonio Nariño, die zich verzette tegen het Spaanse centralisme en de oppositie tegen het Viceroyalty leidde. Cartagena werd in november 1811 onafhankelijk. In 1811 werden de Verenigde Provincies van Nieuw-Granada uitgeroepen, onder leiding van Camilo Torres Tenorio. De opkomst van twee verschillende ideologische stromingen onder de patriotten (federalisme en centralisme) leidde tot een periode van instabiliteit. Kort na het einde van de Napoleontische Oorlogen besloot Ferdinand VII, die onlangs op de Spaanse troon was hersteld, onverwacht militaire troepen te sturen
om het grootste deel van Noord Zuid-Amerika terug te nemen. Het onderkoninkrijk werd hersteld onder het bevel van Juan Sámano, wiens regime degenen strafte die deelnamen aan de patriottische bewegingen, waarbij de politieke nuances van de juntas werden genegeerd. De vergelding voedde een hernieuwde opstand aan, die, gecombineerd met een verzwakt Spanje, een succesvolle opstand mogelijk maakte onder leiding van de in Venezuela geboren Simón Bolívar, die uiteindelijk in 1819 onafhankelijkheid proclameerde. Het pro-Spaanse verzet werd in 1822 verslagen in het huidige grondgebied van Colombia en in 1823 in Venezuela.