De eerste races van 1993 leken veelbelovend voor het jonge Larrousse-team, zelfs na het lijden van de verlegenheid van een dubbele pensioen in de eerste ronde.
Ik weet het. Alliot en Comas brachten beide auto's naar de finish in Brazilië, waarbij Alliot op de zevende plaats nauwelijks punten miste. Het team had een ellendige race in Donington's stortbui. Alliot crashte op zijn eigen terwijl Comas 4 ronden achter kwam, alleen voor Michele Alboreto's Lola. Larrousse's inspanningen zouden eindelijk vruchten afwerpen in Imola, met Alliot die een zee van retraites overleefde om een fijne vijfde en twee cruciale punten te scoren. In Spanje reden Alliot en Comas van kop tot staart van de eerste ronde tot Alliot's versnellingsbak 26 ronden in ging. Comas eindigde als negende na een lange strijd met Mark Blundell, Christian Fittipaldi en Aguri Suzuki. Het was de eerste van wat een 8-race-serie zou worden waarin een Larrousse niet kon finishen vanwege een mechanische storing. Op dat moment was het geld op en geen enkel onderdeel werd bijgewerkt na Hockenheim. De tweede dubbele finish van het team kwam 7 maanden na de eerste, met de ongelukkige Comas die een door ongelukken bezaaid Italiaanse Grand Prix overleefden om een punt te halen voor de zesde plaats. Het team leek op de goede weg te zijn, met slechts één pensioen in de laatste vier races. Helaas zou Larrousse's puntenverhouding bij het verlaten van Monza onveranderd blijven. Zonder geld huurde Gérard Larrousse de goed gefinancierde Toshio Suzuki in om Alliot te vervangen voor Japan en Australië.