Allen concentreert zich op zwart activisme in de Verenigde Staten na de Civil Rights Movement en beschrijft hoe bedrijfsbelangen en door blanken geleide machtsstructuren Black Power en zwart nationalisme hebben gekoopt en gederadicaliseerd. Allen noemt de financiering door de Ford Foundation van het Congres voor Raciale Gelijkheid als een voorbeeld van hoe door zwarten geleide bewegingen worden beïnvloed om in overeenstemming te komen met de belangen van meer reguliere organisaties. Allen onderzoekt dit idee verder door de reactie op de Newark-rellen van 1967
en bekritiseert zwarte leiders die zich richten op verkiezingsvertegenwoordiging in plaats van systemische verandering voor gemeenschappen. Als onderdeel van zijn analyse van mogelijke wegen voor verandering bekritiseert hij ook scherp het zwarte kapitalisme als een methode voor sociale verandering. N. D. B. Connolly, een Amerikaanse historicus en professor, schrijft: Voor Allen bestonden de meest onrechtvaardige kenmerken van de economie van het land - chronische Afro-Amerikaanse onderwerkloosheid, woningsegregatie, politiegeweld, de uitbreiding van de macht van bedrijven en de gapende en groeiende kloof tussen de rijken en iedereen - om twee redenen: (1) de verpletterende macht van het witte kapitaal en (2) de bereidheid van zwarte leiders om land en invloed te bemiddelen met blanken als onderdeel van de meer algemene werking van het kapitalisme.