McIver werd geboren op 25 september 1826, in de buurt van Society Hill, South Carolina, als zoon van Alexander McIver en Mary Hanford McIver. Zijn overgrootvader was Captain William Dewitt. Hij verhuisde in 1836 met zijn familie naar Cheraw, South Carolina. In 1846 studeerde hij af aan het South Carolina College (nu de Universiteit van South Carolina). Hij studeerde na de universiteit rechten bij zijn vader en werd toegelaten tot de advocatuur in december 1847. Hij trouwde op 7 juni 1849 met Caroline H. Powe. Toen de vader van McIver in juli 1850 stierf, benoemde gouverneur Whitemarsh B. Seabrook McIver om de ambtstermijn van zijn vader als advocaat (aanklager) voor het oostelijke circuit van de staat te voltooien. Aan het einde van de termijn, McIver niet lopen voor een volledige termijn; echter, de opvolger zelf stierf in functie, en McIver werd opnieuw benoemd om de resterende termijn af te ronden. Aan het einde van die tweede termijn, werd McIver gekozen voor een volledige termijn. Hij werd tot 1868 herkozen tot hij werd verwijderd uit zijn functie als onderdeel van de Reconstructie. McIver, die het district Chesterfield vertegenwoordigde, was een van de ondertekenaars van de afscheidsverordening van South Carolina in december 1860. Hij diende later als kapitein in het 4th South Carolina Cavalry Regiment en werd zwaar gewond in de slag bij Haw's Shop.
Vervolgens keerde hij terug naar zijn advocatenpraktijk na de Burgeroorlog. Op 19 mei 1877 werd hij verkozen tot associate justice van het Hooggerechtshof van South Carolina om de resterende termijn van de rechter Ammiel J. Willard te vullen die opperrechter van het hof was geworden. De Algemene Vergadering verkoos McIver unaniem tot een volledige termijn in december 1879. Hij diende in die functie totdat hij werd gekozen en onmiddellijk beëdigd als opperrechter op 1 december 1891, ter vervanging van opperrechter William D. Simpson.