ਬੀਰਬਲ ਦਾ ਦਲੀਆ
ਅਕਬਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਫਤਿਹਪੁਰ ਸੀਕਰੀ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਠੰਡਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ।

ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਅਕਬਰ ਕੋਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਅਕਬਰ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰ ਸੀ। ਅਕਬਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਔਖੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?"

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਜੋ ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। "

ਅਕਬਰ ਮੰਨ ਗਿਆ। ਦੋ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇਖ ਕੇ ਅਕਬਰ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੰਡ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ? "

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਠੰਡ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਹਿਲ ਦੇ ਬੁਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖੇ। ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਰਮ ਰੱਖਿਆ. "

ਜਦੋਂ ਅਕਬਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਦੀਵਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਗਰਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਧੋਖਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।

ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਬੀਰਬਲ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮਾਨੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਸੋਨਾ ਮਿਲ ਸਕੇ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ” ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਅਕਬਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ ਜਹਾਂਪਨਾਹ! ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾਅਵਤ ਲਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ। "

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਕਬਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਕਬਰ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖ਼ਬਰ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਖਬਰ ਨਾ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਅਕਬਰ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੀਰਬਲ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬੀਰਬਲ ਨੂੰ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਬੀਰਬਲ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਜੋ ਘੜਾ ਅੱਗ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਉਹ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਕਬਰ ਨੇ ਬੀਰਬਲ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਖਿਆਲ ਹੈ," ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸੁਆਦੀ ਦਲੀਆ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ” ਰਾਜਾ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਹੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੂਰਖ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਖਿਆਲ ਹੈ, ਅੱਗ ਗਰਮ ਦਲੀਏ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਘੜਾ ਉੱਚੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ?"

ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਹਾਰਾਜ! ਅੱਗ ਦਾ ਸੇਕ ਘੜੇ ਤੱਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਲ ਦੇ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸ ਦਿਨ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। "ਅਕਬਰ ਨੇ ਹੱਸਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਬੀਰਬਲ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਅਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਅਕਬਰ ਨੇ ਬੀਰਬਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੀਰਬਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।