ਅਸ਼ੁੱਭ ਚਿਹਰਾ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਯੂਸਫ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ। ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਰਸਯੋਗ ਸੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬਦਕਿਸਮਤ ਸੀ। ਲੋਕ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯੂਸਫ਼ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਲੋਕ ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਅਫਵਾਹਾਂ ਅਕਬਰ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਲੋਕ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੂਸਫ਼ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬੇਗਮ ਗੰਭੀਰ ਬੀਮਾਰ ਹੈ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਹਾਂਪਨਾਹ! ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਰੰਤ ਰਾਣੀ ਸਾਹਿਬਾ ਦੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋ। ਰਾਣੀ ਸਾਹਿਬਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਹਨ।

ਅਕਬਰ ਭੱਜ ਕੇ ਬੇਗਮ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਜੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਸਾਹਿਬਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਅਕਬਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਇਆ। ਯੂਸੁਫ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਯੂਸਫ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਰਜਿਆ, ”ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਸੱਚ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੇਗਮ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯੂਸਫ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।

ਗਰੀਬ ਯੂਸੁਫ਼ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਚੀਕਿਆ ਅਤੇ ਗਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਸੀ। ਪਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਅਚਾਨਕ ਬੀਰਬਲ (ਜਿੱਥੇ ਯੂਸਫ਼ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫੁਸਫੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਯੂਸਫ਼ ਨੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਹਾਨਪਨਾਹ! ਮੈਂ ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਣੀ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਮਾਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਏ।'' ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਯੂਸਫ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ 'ਚੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥੈਲੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ। ਬੀਰਬਲ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ।