ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੪੫ ਪੰ. ੧
ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ
ਜਾਰਤਿ ਕਰਿ ਮੁਲਤਾਨ ਦੀ ਫਿਰਿ ਕਰਤਾਰ ਪੁਰੇ ਨੋ ਆਇਆ।

ਚੜ੍ਹੇ ਸਵਾਈ ਦਿਹਿ ਦਿਹੀ ਕਲਿਜੁਗਿ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ।

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਹੋਰੁ ਮੰਗਣਾ ਸਿਰਿ ਦੁਖਾ ਦੇ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ।

ਮਾਰਿਆ ਸਿਕਾ ਜਗਤ੍ਰਿ ਵਿਚਿ ਨਾਨਕ ਨਿਰਮਲ ਪੰਥ ਚਲਾਇਆ।

ਥਾਪਿਆ ਲਹਿਣਾ ਜੀਵਦੇ ਗੁਰਿਆਈ ਸਿਰਿ ਛਤ੍ਰ ਫਿਰਾਇਆ।

ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇਕੈ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਨਕ ਰੂਪ ਵਟਾਇਆ।

ਲਖਿ ਨ ਕੋਈ ਸਕਈ ਆਚਰਜੇ ਆਚਰਜ ਦਿਖਾਇਆ।

ਕਾਇਆ ਪਲਟਿ ਸਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ॥੪੫॥
ਮੁਲਤਾਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਨੇ ਮੁੜ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਵੱਲ ਰੁਖ਼ ਕੀਤਾ।

ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ।

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨਾ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ।

ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ (ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ) ਅਧਿਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ (ਨਿਰਮਲ ਪੰਥ) ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਲਹਿਣਾ (ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ) ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਗੁਰੂ ਆਸਨ ਦੀ ਛਤਰੀ ਲਹਿਰਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲ ਲਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਭੇਤ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਕਿ (ਨਾਨਕ) ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

ਉਸ ਨੇ (ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ) ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।