ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੪੨ ਪੰ. ੧
ਸਿੱਧ ਪ੍ਰਸ਼ੋਤਰ
ਸਿਧਿ ਬੋਲਨਿ ਸੁਣਿ ਨਾਨਕਾ ਤੁਹਿ ਜਗ ਨੋ ਕਿਆ ਕਰਾਮਾਤਿ ਦਿਖਾਈ।

ਕੁਝ ਵਿਖਾਲੇਂ ਅਸਾਨੋ, ਤੁਹਿ ਕਿਉ ਢਿਲ ਅਵੇਹੀ ਲਾਈ।

ਬਾਬਾ ਬੋਲੇ ਨਾਥ ਜੀ ਅਸਾਂ ਤੇ ਵੇਖਣਿ ਜੋਗੀ ਵਸਤੁ ਨ ਕਾਈ।

ਗੁਰ ਸੰਗਤਿ ਬਾਣੀ ਬਿਨਾ ਦੂਜੀ ਓਟ ਨਹੀਂ ਹਹਿ ਰਾਈ।

ਸਿਵ ਰੂਪੀ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਚਲੇ ਨਾਹੀ ਧਰਤਿ ਚਲਾਈ।

ਸਿਧ ਤੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਿ ਕਰਿ ਝੜਿ ਪਏ ਸਬਦਿ ਗੁਰੂ ਕੇ ਕਲਾ ਛਪਾਈ।

ਦਦੇ ਦਾਤਾ ਗੁਰੂ ਹੈ ਕਕੇ ਕੀਮਤ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਈ।

ਸੋ ਦੀਨ ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ॥੪੨॥
ਸਿੱਧ ਬੋਲੇ, ਸੁਣੋ ਨਾਨਕ! ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਬਾਬੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਾਥ! ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਯੋਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਗੁਰੂ (ਪਰਮਾਤਮਾ), ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ (ਬਾਣੀ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਉਪਕਾਰ (ਸ਼ਿਵਮ) ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਥਿਰ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ (ਅਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਦਾਰਥ) ਅਸਥਾਈ ਹੈ।

ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਤੰਤਰ-ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਥੱਕ ਲਿਆ ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ।

ਗੁਰੂ ਦਾਤਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਨਿਮਾਣੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।