ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੩੬ ਪੰ. ੧
ਜ਼ਾਹਰੀ ਕਲਾ।
ਪੁਛੇ ਪੀਰ ਤਕਰਾਰ ਕਰਿ ਏਹ ਫਕੀਰ ਵਡਾ ਅਤਾਈ।

ਏਥੇ ਵਿਚਿ ਬਗਦਾਦ ਦੇ ਵਡੀ ਕਰਾਮਾਤਿ ਦਿਖਲਾਈ।

ਪਾਤਾਲਾ ਆਕਾਸ ਲਖ ਓੜਕਿ ਭਾਲੀ ਖਬਰੁ ਸੁਣਾਈ।

ਫੇਰਿ ਦੁਰਾਇਣ ਦਸਤਗੀਰ ਅਸੀ ਭਿ ਵੇਖਾ ਜੋ ਤੁਹਿ ਪਾਈ।

ਨਾਲਿ ਲੀਤਾ ਬੇਟਾ ਪੀਰ ਦਾ ਅਖੀ ਮੀਟਿ ਗਇਆ ਹਵਾਈ।

ਲਖ ਆਕਾਸ ਪਤਾਲ ਲਖ ਅਖਿ ਫੁਰੰਕ ਵਿਚਿ ਸਭਿ ਦਿਖਲਾਈ।

ਭਰਿ ਕਚਕੌਲ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਦਾ ਧੁਰੋ ਪਤਾਲੋ ਲਈ ਕੜਾਹੀ।

ਜਾਹਰ ਕਲਾ ਨ ਛਪੈ ਛਪਾਈ ॥੩੬॥
ਪੀਰ ਨੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਫਕੀਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਬਗਦਾਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਚਮਤਕਾਰ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ।

ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ (ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ) ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਪੀਰ ਦਸਤਗੀਰ ਨੇ (ਬਾਬੇ) ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ।

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਪੀਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪਤਲੀ ਹਵਾ ਵਿਚ ਪਿਘਲ ਗਏ।

ਅਤੇ ਅੱਖ ਦੇ ਝਪਕਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰਲੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ.

ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਟੋਰਾ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਪੀਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।

(ਗੁਰੂ ਦੀ) ਇਹ ਪਰਗਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।