ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੩੫ ਪੰ. ੧
ਬਗ਼ਦਾਦ ਗਮਨ
ਫਿਰਿ ਬਾਬਾ ਗਇਆ ਬਗਦਾਦ ਨੋ ਬਾਹਰਿ ਜਾਇ ਕੀਆ ਅਸਥਾਨਾ।

ਇਕ ਬਾਬਾ ਅਕਾਲ ਰੂਪੁ ਦੂਜਾ ਰਬਾਬੀ ਮਰਦਾਨਾ।

ਦਿਤੀ ਬਾਂਗਿ ਨਿਵਾਜਿ ਕਰਿ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਨਿ ਹੋਆ ਜਹਾਨਾ।

ਸੁੰਨ ਮੁੰਨਿ ਨਗਰੀ ਭਈ ਦੇਖਿ ਪੀਰ ਭਇਆ ਹੈਰਾਨਾ।

ਵੇਖੈ ਧਿਆਨੁ ਲਗਾਇ ਕਰਿ ਇਕੁ ਫਕੀਰੁ ਵਡਾ ਮਸਤਾਨਾ।

ਪੁਛਿਆ ਫਿਰਿਕੈ ਦਸਤਗੀਰ ਕਉਣ ਫਕੀਰ ਕਿਸਕਾ ਘਰਿਹਾਨਾ।

ਨਾਨਕ ਕਲਿ ਵਿਚਿ ਆਇਆ ਰਬੁ ਫਕੀਰੁ ਇਕੋ ਪਹਿਚਾਨਾ।

ਧਰਤਿ ਆਕਾਸ ਚਹੂਦਿਸ ਜਾਨਾ ॥੩੫॥
ਮੱਕਾ ਤੋਂ ਬਾਬਾ ਬਗਦਾਦ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਿਹਾ।

ਪਹਿਲਾ, ਬਾਬਾ ਆਪ ਅਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਮਰਦਾਨਾ, ਰੀਬੇਕ ਪਲੇਅਰ ਸੀ।

ਨਮਾਜ਼ ਲਈ (ਆਪਣੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ) ਬਾਬੇ ਨੇ ਪੁਕਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੰਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ।

ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ (ਨਗਰ ਦਾ) ਪੀਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ (ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ) ਇੱਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਫਕੀਰ ਮਿਲਿਆ।

ਪੀਰ ਦਸਤਗੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਫਕੀਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਕੀ ਹੈ।

(ਮਰਦਾਨੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ) ਉਹ ਨਾਨਕ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਰੀਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।