ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੧੬ ਪੰ. ੧
ਕਲਿਜੁਗ ਤੇ ਨਾਮ
ਕਲਿਜੁਗ ਕੀ ਸੁਣ ਸਾਧਨਾ ਕਰਮ ਕਿਰਤ ਕੀ ਚਲੈ ਨਾ ਕਾਈ।

ਬਿਨਾ ਭਜਨ ਭਗਵਾਨ ਕੇ ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਬਿਨ ਠੌਰ ਨਾ ਥਾਈ।

ਲਹੇ ਕਮਾਣਾ ਏਤ ਜੁਗਿ ਪਿਛਲੀ ਜੁਗੀਂ ਕਰੀ ਕਮਾਈ।

ਪਾਇਆ ਮਾਨਸ ਦੇਹਿ ਕਉ ਐਥੌ ਚੁਕਿਆ ਠੌਰ ਨ ਠਾਈ।

ਕਲਿਜੁਗ ਕੇ ਉਪਕਾਰ ਸੁਣਿ ਜੈਸੇ ਬੇਦ ਅਥਰਬਣ ਗਾਈ।

ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਪਰਵਾਣ ਹੈ ਜਗ ਹੋਮ ਤੇ ਪੁਰਬ ਕਮਾਈ।

ਕਰਿ ਕੇ ਨੀਚ ਸਦਾਵਣਾ ਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਲੇਖੈ ਅੰਦਰਿ ਪਾਈ।

ਕਲਿਜੁਗਿ ਨਾਵੈ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥੧੬॥
ਹੁਣ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸੁਣੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮਕਾਂਡ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।

ਪੂਰਬਲੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਹੁਣ ਜੇਕਰ ਇਹ ਮੌਕਾ ਖਿਸਕ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਅਤੇ ਥਾਂ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਥਰਵਵੇਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।

ਹੁਣ ਫੀਲਿੰਗ ਭਗਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੈ; ਯੱਗ, ਹੋਮ ਬਲੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸੀ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੁਣ ਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇਸ ਭਾਵ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਨੀਚ ਅਖਵਾਉਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨੂੰ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।