ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੨੭ ਪੰ. ੧
ਗੁਰੂ ਸੂਰਯੋਦਯ
ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟਿਆ ਮਿਟੀ ਧੁੰਧੁ ਜਗਿ ਚਾਨਣੁ ਹੋਆ।

ਜਿਉ ਕਰਿ ਸੂਰਜੁ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਰੇ ਛਪਿ ਅੰਧੇਰੁ ਪਲੋਆ।

ਸਿੰਘ ਬੁਕੇ ਮਿਰਗਾਵਲੀ ਭੰਨੀ ਜਾਇ ਨ ਧੀਰਿ ਧਰੋਆ।

ਜਿਥੇ ਬਾਬਾ ਪੈਰ ਧਰਿ ਪੂਜਾ ਆਸਣੁ ਥਾਪਣਿ ਸੋਆ।

ਸਿਧ ਆਸਣਿ ਸਭਿ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਨਕ ਆਦਿ ਮਤੇ ਜੇ ਕੋਆ।

ਘਰਿ ਘਰਿ ਅੰਦਰਿ ਧਰਮਸਾਲ ਹੋਵੈ ਕੀਰਤਨੁ ਸਦਾ ਵਿਸੋਆ।

ਬਾਬੇ ਤਾਰੇ ਚਾਰਿ ਚਕਿ ਨਉਖੰਡਿ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਸਚਾ ਢੋਆ।

ਗੁਰਮਖਿ ਕਲਿ ਵਿਚ ਪਰਗਟੁ ਹੋਆ ॥੨੭॥
ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਧੁੰਦ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲ ਗਈ।

ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਤਾਰੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੁਣ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਬਾਬੇ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਉੱਥੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ-ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਨਕ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਹਰ ਘਰ ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਬਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ, ਕਾਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮੁਖ (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ।