ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਹੈ?
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ (7-3-1921 – 24-12-1987) ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਇਕ ਨਿਰੋਲ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਕਲਾ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਪੇਂਡੂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਚਿਤਰਨ ਵਿਚ ਚੌਖਾਂ ਕਮਾਲ ਸੀ। ਵਿਰਕ ਦੀ ਬੌਧਿਕ ਪਕੜ ਤਾਰਕਿਕ ਤੇ ਮਨੋਵਿਿਗਆਨਿਕ ਹੈ।ਵਿਰਕ ਨੇ ਛਾਹ ਵੇਲਾ, ਤੂੜੀ ਦੀ ਪੰਡ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਛੱਪੜ, ਏਕਸ ਕੇ ਹਮ ਬਾਰਿਕ, ਗੋਲ੍ਹਾਂ, ਨਵੇਂ ਲੋਕ, ਆਦਿ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਲਿਖੇ ਸਨ।

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਮੱਧ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ, ਸੈਨਕਾਂ ਤੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ, ਇਸਤਰੀ, ਪੁਰਸ਼, ਬੁੱਢੇ -ਨੱਢੇ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹਾਵਾਂ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਰਲਸੋਹਲ ਤੇ ਫੁਰਤੀਲੀ ਅੰਤਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੁਆਰਾ ਇਕ ਦੋ ਬੁਰਸ ਛੁਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰੂਪਣ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸੋਚਣ ਲਈ ਤਿਖੇ ਤੇ ਨੋਕੀਲੇ ਸੰਕੇਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਘਰ ਤੇ ਮੌਲਿਕ, ਸਾਰਥਕ ਤੇ ਸਜੀਵ ਪਕੜ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਨੁਕਰ-ਨੁਕਰ ਫਰੋਲ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਲ, ਚੁਸਤ, ਕਟੀਲਾ ਕਟਾਖਮਈ ਅੰਦਾਜ਼ ਇਕ ਦਮ ਸਾਡੀ ਬੌਧਿਕਤਾ ਨੂੰ ਹਲੂਣਾ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ਕਤੇ ਰਸ-ਹੀਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸਗੋਂ ਜਿੰਦਗੀ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਲੁਕਾਈ ਬੈਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਵਿਰਕ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਲਹਿਜਾ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਸਾਰਥਕ ਤੇ ਮਾਨਵਵਾਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ , ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਵਧੇਰੇ ਕਾਇਲ ਕਰਨ ਯੋਗ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।