ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੪੦ ਪੰ. ੧
ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਗੋਸ਼ਟ
ਖਾਧੀ ਖੁਣਸਿ ਜੁਗੀਸਰਾਂ ਗੋਸਟਿ ਕਰਨਿ ਸਭੇ ਉਠਿ ਆਈ।

ਪੁਛੇ ਜੋਗੀ ਭੰਗਰ ਨਾਥੁ ਤੁਹਿ ਦੁਧ ਵਿਚਿ ਕਿਉਂ ਕਾਂਜੀ ਪਾਈ।

ਫਿਟਿਆ ਚਾਟਾ ਦੁਧ ਦਾ ਰਿੜਕਿਆ ਮਖਣੁ ਹਥਿ ਨ ਆਈ।

ਭੇਖੁ ਉਤਾਰਿ ਉਦਾਸਿ ਦਾ ਵਤਿ ਕਿਉ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤਿ ਚਲਾਈ।

ਨਾਨਕ ਆਖੇ ਭੰਗਰ ਨਾਥ ਤੇਰੀ ਮਾਉ ਕੁਚਜੀ ਆਹੀ।

ਭਾਂਡਾ ਧੋਇ ਨ ਜਾਤਿਓਨਿ ਭਾਇ ਕੁਚਜੇ ਫੁਲੁ ਸੜਾਈ।

ਹੋਇ ਅਤੀਤੁ ਗ੍ਰਿਹਸਤਿ ਤਜਿ ਫਿਰਿ ਉਨਹੁ ਕੇ ਘਰਿ ਮੰਗਣਿ ਜਾਈ।

ਬਿਨੁ ਦਿਤੇ ਕਛੁ ਹਥਿ ਨ ਆਈ ॥੪੦॥
ਖਿੱਝੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ।

ਯੋਗੀ ਭੰਗਰ ਨਾਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, (ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਿਰਕਾ ਕਿਉਂ ਪਾਇਆ ਹੈ?)

ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਮੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਿੜਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਤੁਸੀਂ ਯੋਗਿਕ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੈ।

ਨਾਨਕ ਆਖਦਾ ਹੈ, (ਹੇ ਭੰਗਰ ਨਾਥ! ਤੇਰੀ ਮਾਂ-ਗੁਰੂ ਬੇ-ਪਰਵਾਹ ਹੈ)

ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘੜੇ ਦਾ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਬੇਢੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਫੁੱਲ (ਗਿਆਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਬਣਨਾ ਸੀ) ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ, ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਖੰਡਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਿਸਥੀਆਂ ਕੋਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਸਿਵਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।