ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਦੀ ਪਹਿਨਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਪਸੰਦ ਆਇਆ?

ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੋਤੀ ਲਾਲ ਨਹਿਰੂ, ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਫਲ ਬੈਰਿਸਟਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿੰਗੇ ਪੱਛਮੀ-ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਸੂਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਧੋਤੀ ਅਤੇ ਕੁੜਤਾ ਅਪਣਾਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਮੋਟੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣੇ ਸਨ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਜਾਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਉਲਟ, ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਅੰਬੇਡਕਰ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਛਮੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਸੂਟ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਲਿਤਾਂ ਨੇ 1910 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਬਿਆਨ ਵਜੋਂ, ਸਾਰੇ ਜਨਤਕ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੀਸ ਸੂਟ, ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੁਰਾਬਾਂ ਪਹਿਨਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ।
ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ 1928 ਵਿਚ ਲਿਖੀ ਇਕ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਖਾਦੀ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਅਤਿ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ 'ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖਾਦੀ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨੌਂ ਗਜ਼ ਲੰਬੀ ਸਾੜ੍ਹੀ ਪਹਿਨਦਾ ਹਾਂ ... (ਅਤੇ) ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਮੀ (ਛੇ ਗਜ਼ ਤੱਕ) ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਰੋਜਨੀ ਨਾਇਡੂ ਅਤੇ ਕਮਲਾ ਨਹਿਰੂ, ਮੋਟੇ, ਚਿੱਟੇ ਹੋਮ ਸਪਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੰਗਦਾਰ ਸਾੜੀਆਂ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਸਨ।