ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੧੭ ਪੰ. ੧
ਜੁਗ ਗਰਦੀ
ਜੁਗ ਗਰਦੀ ਜਬ ਹੋਵਹੇ ਉਲਟੇ ਜੁਗੁ ਕਿਆ ਹੋਇ ਵਰਤਾਰਾ।

ਉਠੇ ਗਿਲਾਨੀ ਜਗਤਿ ਵਿਚਿ ਵਰਤੇ ਪਾਪ ਭ੍ਰਿਸਟਿ ਸੰਸਾਰਾ।

ਵਰਨਾਵਰਨ ਨਾ ਭਾਵਨੀ ਖਹਿ ਖਹਿ ਜਲਨ ਬਾਂਸ ਅੰਗਿਆਰਾ।

ਨਿੰਦਿਆ ਚਲੇ ਵੇਦ ਕੀ ਸਮਝਨਿ ਨਹਿ ਅਗਿਆਨਿ ਗੁਬਾਰਾ।

ਬੇਦ ਗਿਰੰਥ ਗੁਰ ਹਟਿ ਹੈ ਜਿਸੁ ਲਗਿ ਭਵਜਲ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰਾ।

ਸਤਿਗੁਰ ਬਾਝੁ ਨ ਬੁਝੀਐ ਜਿਚਰੁ ਧਰੇ ਨ ਪ੍ਰਭੁ ਅਵਤਾਰਾ।

ਗੁਰ ਪਰਮੇਸਰੁ ਇਕੁ ਹੈ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ਜਗਤੁ ਵਣਜਾਰਾ।

ਚੜ ਸੂਰ ਮਿਟਿ ਜਾਇ ਅੰਧਾਰਾ ॥੧੭॥
ਉਮਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਮਰ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੰਸਾਰ ਪਛਤਾਵੇ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਜ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਗਾਂ (ਜਾਤਾਂ) ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫ਼ਰਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਰੰਜਿਸ਼ ਕਾਰਨ ਆਪਸੀ ਰੰਜਿਸ਼ ਕਾਰਨ ਆਪਸੀ ਝਗੜੇ ਕਰਕੇ ਆਪਸੀ ਝਗੜੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਦੀਆਂ ਹਨ।

ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਸ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੱਚੇ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦਾ, ਕੋਈ ਭੇਤ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੱਕ ਹਨ; ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਸਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।