ਸੱਤ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਮੂਰਖ, ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਆਲਸੀ ਸਨ,ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਨਾ ਨੂੰ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬੇਲੋੜਾ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਹਰ ਕੋਈ ਅਨਪੜ੍ਹ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ,ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ -ਪੈਰ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁੱਜਦੇ ਸਨ।

ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ,ਉਹ ਹੁਣ ਤੁਰਨ -ਫਿਰਨ ਵਿੱਚ ਬੇਵੱਸ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਆਲਸੀ, ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖਰਾ ਬੋਲ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦੇ,ਕਿਸਾਨ ਆਪਣੇ ਨਿਕੰਮੇ,ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਵੱਸ ਹੋ,ਗਿਆ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਨੇਕ ਸਲਾਹ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਬੁਢਾਪਾ ਬੜੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਮੱਝ ਸੂਈ।ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਖੀਰ ਬਣਾ ਕੇ ਖਾ ਸਕਣ, ਦੁੱਧ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਬਣਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ. ਸਾਰੇ ਅਯੋਗ ਭਰਾ ਖੀਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਗਏ। 

ਕਿਸਾਨ ਬੀਮਾਰ ਸੀ,ਫਿਰ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਮਨ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਹ ਖੜ-ਖੜਾ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਖੀਰ ਬਣਾ ਕੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਸੱਤ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਖੀਰ ਖਾਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਸਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਖੀਰ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ,ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਖੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਦੁਕਾਨ' ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਇਕ ਆਨੇ ਦੀ ਖੰਡ ਲੈ,ਉਦੋਂ ਤਕ ਖੀਰ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਏਗੀ. ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਓ। '

ਛੋਟੇ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਕਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ”ਉਸਨੇ ਖਾਲੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ,ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੰਡ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਵੀ ਕਿਹਾ,ਫਿਰ ਉਹ ਗਰਜਿਆ,“ ਮੈਂ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਕਹੋ, ਉਹ ਖੰਡ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ,ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੈ। ”ਉਸਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਆਲਸੀ ਮੂਰਖ ਭਰਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੰਡ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ,ਪਰ ਇੱਕ ਵੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ,ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਣਗੇ,ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਖੰਡ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ। 

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਏ। ਇੱਕ ਗਰਮ ਖੀਰ ਦਾ ਘੜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਾਫ਼ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ,ਉਹ ਇਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਖੰਡ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਹੋ,ਪਰ ਸੱਤ ਦੇ ਸੱਤ ਭਰਾ ਆਪਣੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਸਨ,ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ,ਖੀਰ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ - ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਘੰਟੇ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ ਸਨ,ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਕਿਸਦਾ ਕਸੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਭੇਜੋ। 

ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ,ਜਦੋਂ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਦੋ ਅਵਾਰਾ ਕੁੱਤੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ. ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਸਦਮੇ ਵਿੱਚ,ਉਹ ਖੀਰ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ,ਕੋਈ ਵੀ ਭੱਜਿਆ ਨਹੀਂ,ਤਾਜ਼ੀ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਖੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ,ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਫੈਟਿਸ਼ ਬਣ ਗਏ,ਫਿਰ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਖੀਰ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। 

ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ,ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਰਹੀਆਂ,ਕੁੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ. ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਖੀਰ ਖਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਦੋ ਕੁੱਤੇ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ,ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਹੋਰ ਅਵਾਰਾ ਕੁੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਹਰ ਕੋਈ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਅੱਜ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ,ਆਵਾਰਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਦੁੱਧ ਦੀਖੀਰ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ?

ਕੁੱਤੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਖੀਰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ,ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹਨ,ਕੋਈ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੰਡ ਲੈਣ ਲਈ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ,ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰਾ ਭਾਂਡਾ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕੁੱਤੇ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ,ਹੁਣ ਉਹ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਕੁੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ,ਉਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੱਤ ਭਰਾ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। 

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ,ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ,ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਾਰੇ ਕੁੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਛੋਟਾ ਹਾਰ ਗਿਆ -ਛੋਟਾ ਹਾਰ ਗਿਆ ,ਹੁਣ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਖੰਡ ਲੈ। ”ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ,ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੀਰ ਦਾ ਘੜਾ ਪਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਖੰਡ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੱਤ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਝਗੜਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜਾਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ. ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ,ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ,ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਚਪੇੜ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

“ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੱਪੜ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ?” ਪਿਤਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਮੈ ਨਹੀ ਜਾਣਦਾ ? ਤੁਸੀਂ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਹੈ - ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ”ਉਸਨੇ ਖਰਾਬ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

“ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਆਲਸ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਦ ਸ਼ੂਗਰ ਲੈਣ ਗਏ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਨੀ ਸੀ ,ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ,ਖੀਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੌਂ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਅਤੇ ਆਲਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਗਿਆ,ਤੁਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ, ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ. ਇਹ ਸਾਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ - ਮੂਰਖਤਾ ਅਤੇ ਆਲਸ ਕਾਰਨ. ”ਪਿਤਾ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਰਹੇ. ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਨਾਲ,ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। 