ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੩੯ ਪੰ. ੧
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੀ
ਮੇਲਾ ਸੁਣਿ ਸਿਵਰਾਤਿ ਦਾ ਬਾਬਾ ਅਚਲ ਵਟਾਲੇ ਆਈ।

ਦਰਸਨੁ ਵੇਖਣਿ ਕਾਰਨੇ ਸਗਲੀ ਉਲਟਿ ਪਈ ਲੋਕਾਈ।

ਲਗੀ ਬਰਸਣਿ ਲਛਮੀ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ਸਵਾਈ।

ਜੋਗੀ ਦੇਖਿ ਚਲਿਤ੍ਰ ਨੋ ਮਨ ਵਿਚਿ ਰਿਸਕਿ ਘਨੇਰੀ ਖਾਈ।

ਭਗਤੀਆ ਪਾਈ ਭਗਤਿ ਆਣਿ ਲੋਟਾ ਜੋਗੀ ਲਇਆ ਛਪਾਈ।

ਭਗਤੀਆ ਗਈ ਭਗਤਿ ਭੁਲਿ ਲੋਟੇ ਅੰਦਰਿ ਸੁਰਤਿ ਭੁਲਾਈ।

ਬਾਬਾ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਪੁਰਖ ਕਢਿਆ ਲੋਟਾ ਜਹਾ ਲੁਕਾਈ।

ਵੇਖਿ ਚਲਿਤ੍ਰਿ ਜੋਗੀ ਖੁਣਿਸਾਈ ॥੩੯॥
ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਮੇਲੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਬਾ (ਨਾਨਕ) ਅਚੱਲ ਬਟਾਲੇ ਆ ਗਏ।

ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਸਮੁੱਚੀ ਮਾਨਵਤਾ ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਰਿੱਧੀਆਂ-ਸਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੈਸਾ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗਾ।

ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕ ਉੱਠਿਆ।

ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੇ (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਅੱਗੇ) ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਾਤ ਦਾ ਘੜਾ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।

ਘੜਾ ਗੁਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹੁਣ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਬਾਬੇ ਨੇ ਘੜਾ (ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ) ਲੱਭ ਲਿਆ (ਤੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ)।

ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਯੋਗੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ