ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੪੩ ਪੰ. ੧
ਸੱਤਿਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤਾਪ
ਬਾਬਾ ਬੋਲੇ ਨਾਥ ਜੀ ਸਬਦੁ ਸੁਨਹੁ ਸਚੁ ਮੁਖਹੁ ਅਲਾਈ।

ਬਾਝੋ ਸਚੇ ਨਾਮ ਦੇ ਹੋਰੁ ਕਰਾਮਾਤਿ ਅਸਾਂ ਤੇ ਨਾਹੀ।

ਬਸਤਰਿ ਪਹਿਰੌ ਅਗਨਿ ਕੈ ਬਰਫ ਹਿਮਾਲੇ ਮੰਦਰੁ ਛਾਈ।

ਕਰੌ ਰਸੋਈ ਸਾਰ ਦੀ ਸਗਲੀ ਧਰਤੀ ਨਥਿ ਚਲਾਈ।

ਏਵਡੁ ਕਰੀ ਵਿਥਾਰ ਕਉ ਸਗਲੀ ਧਰਤੀ ਨਥਿ ਚਲਾਈ।

ਤੋਲੀ ਧਰਤਿ ਅਕਾਸਿ ਦੁਇ ਪਿਛੇ ਛਾਬੇ ਟੰਕੁ ਚੜਾਈ।

ਇਹ ਬਲੁ ਰਖਾ ਆਪਿ ਵਿਚਿ ਜਿਸੁ ਆਖਾ ਤਿਸੁ ਪਾਸਿ ਕਰਾਈ।

ਸਤਿਨਾਮ ਬਿਨੁ ਬਾਦਰਿ ਛਾਈ ॥੪੩॥
ਬਾਬਾ (ਅੱਗੇ) ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਾਥ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੱਚ ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ।

ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਮਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਲੋਹਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਫੈਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ.

ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਝ ਗ੍ਰਾਮ ਭਾਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹਿ ਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਪਰ ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ (ਸ਼ਕਤੀਆਂ) ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਪਲ-ਪਲ ਹਨ।