ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਕੌਣ ਹੈ

ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੌਕ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਤਰੰਜ ਖੇਡਣਾ ਅਤੇ ਪਤੰਗ ਉਡਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨਾ ਵੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸ਼ੌਕ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਵੀ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵਪਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਵੇਚਣ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਸੀ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।

ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਭ ਖਰੀਦ ਲਵਾਂਗਾ ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਹੈ?"

ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਹੀਂ ਜਨਾਬ! ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਦਿਓ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਘੋੜੇ ਖਰੀਦ ਲਵਾਂਗਾ।

ਅਕਬਰ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਹੋਰ ਘੋੜੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਦੋ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਘੋੜਾ ਵਪਾਰੀ ਪੈਸੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਈ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ ਪਰ ਘੋੜਾ ਵਪਾਰੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਅਕਬਰ ਨੇ ਬੀਰਬਲ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਸੂਚੀ ਬਣਾ ਕੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਕਬਰ ਨੇ ਸੂਚੀ ਪੜ੍ਹਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਅਕਬਰ ਦਾ ਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

“ਬੀਰਬਲ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਰਾਜਾ ਚੀਕਿਆ। "ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਹੈ?"

“ਜਹਾਂਪਨਾਹ! ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ ਹੋ।” ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ।

“ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ…?” ਅਕਬਰ ਨੇ ਬੀਰਬਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਰਾਜ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਇੰਨੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਕੀ ਇਹ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ ਹੈ?"

ਅਕਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਆਦਮੀ ਘੋੜੇ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?"

ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।

ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਮੂਰਖਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।