ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੩੧ ਪੰ. ੧
ਗੁਰੂ ਪ੍ਰੀਖਿਆ
ਸਿਧੀ ਮਨੇ ਬੀਚਾਰਿਆ ਕਿਵੈ ਦਰਸਨ ਏ ਲੇਵੈ ਬਾਲਾ।

ਐਸਾ ਜੋਗੀ ਕਲੀ ਮਹਿ ਹਮਰੇ ਪੰਥ ਕਰੇ ਉਜਿਆਲਾ।

ਖਪਰ ਦਿਤਾ ਨਾਥ ਜੀ ਪਾਣੀ ਭਰਿ ਲੈਵਣਿ ਉਠਿ ਚਾਲਾ।

ਬਾਬਾ ਆਇਆ ਪਾਣੀਐ ਡਿਠੇ ਰਤਨ ਜਵਾਹਰ ਲਾਲਾ।

ਸਤਿਗੁਰ ਅਗਮ ਅਗਾਧਿ ਪੁਰਖੁ ਕੇਹੜਾ ਝਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਝਾਲਾ।

ਫਿਰਿ ਆਇਆ ਗੁਰ ਨਾਥ ਜੀ ਪਾਣੀ ਠਉੜ ਨਹੀ ਉਸਿ ਤਾਲਾ।

ਸਬਦਿ ਜਿਤੀ ਸਿਧਿ ਮੰਡਲੀ ਕੀਤੋਸੁ ਅਪਣਾ ਪੰਥੁ ਨਿਰਾਲਾ।

ਕਲਿਜੁਗ ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਸੁਖਾਲਾ ॥੩੧॥
ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੇ ਫਲਸਫੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਯੋਗੀ, ਸਾਡੇ ਪੰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰੇਗਾ।

ਇੱਕ ਨਾਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਕਟੋਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੂਬੀ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੇਖੇ।

ਇਹ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ (ਨਾਨਕ) ਅਥਾਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਉਹ (ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਕੇ) ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਨਾਥ, ਉਸ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

(ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ) ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ (ਨਾਨਕ) ਹੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸੋਮਾ ਹੈ।