 ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਹਾਣੀ
"ਬਸ ਰਵੀ ਬਸ ਕਰ ,ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਾਰੇ ਦੇਖ ਸਕੇ,ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਕਾਰ ਦੋਸਤ ਹੋ, ਸਿਰਫ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਹ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਇਸ ਬੋਰਿੰਗ ਹੋਸਟਲ ਵਿੱਚ ਮਨਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਭਰਾ, ਚਲੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ,ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਗੂੰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹੋ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। 

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਦਲੀਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਵੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਬਸ ਠੰਡਾ ਰਹਿ ਯਾਰ,ਇਹ ਦੇਖ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖੋ ਕਿੰਨੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਮਨਾਵਾਂਗੇ, ਮੈਂ ਟਿਕਟ ਬੁੱਕ ਵੀ ਕਰਵਾਈ ਹੈ, ਆਓ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੈਗ ਪੈਕ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। " ਲੈਂਸਡਾਉਨ ਦੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ। 

ਰਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਵਧਦਾ ਪਾਰਾ ਅਚਾਨਕ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬੋਰਿੰਗ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਖੂਬਸੂਰਤ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲੇ। 

ਲੈਂਸਡਾਉਨ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਾਲ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਉਜਾੜ ਹੋਸਟਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਵੇਗਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਰਵੀ ਨੂੰ ਇਸ ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 

ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੋਟਲ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਥੋੜਾ ਰਸਤਾ ਤਾ ਕਾਰ ਤੇ ਨਿਕਾਲ ਲਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਰ ਚਾਲਕ ਨੇ ਕਾਰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਬਾਬੂ ਸਾਹਿਬ, ਹੁਣ ਕਾਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।"

ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ ਤੁਰਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਟਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਦੂ ਦੁਆਰਾ ਹੋਟਲ ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ. ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਵੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।

“ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਸੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਬੁੱਕ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਬੇਵਕੂਫ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਆਖ਼ਰ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਟਲ ਹੈ ਜੀਪੀਐਸ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਹੋਟਲ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ? ਦੱਸੋ, ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ. "ਜੰਗਲ ਹੋਟਲ"

ਵਾਹ ਜੀ ਵਾਹ ਇਹ ਕੀ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੱਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਹੋਟਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ। ਹੋਟਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਪੁੱਛੋ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਹੋਟਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਪਰ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਨੈਟਵਰਕ ਦੀ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? "

ਫਿਰ ਰਵੀ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਜਾ ਰਹੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੇਂਡੂ ਨੂੰ ਹੋਟਲ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੇਂਡੂ ਉਸੇ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਰਵੀ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।

ਅਖੀਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਪੇਂਡੂ ਨਾਲ ਹੋਟਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਹੋਟਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਹੋਟਲ ਹੋਟਲ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਕਲੰਕ ਸੀ. ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਮਹਿਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਪਰ ਹੁਣ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੋਟਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਸਾਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਜਿਵੇ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਮਾੜੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮੌਕਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। 

ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਬੱਦਲ ਗਰਜਿਆ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਪੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। 

ਲੈਂਸਡਾਉਨ ਦੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਿਲੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਗਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। 

ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ ਮਹਿਲ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੇਂਡੂ ਗਰਮ ਚਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਟਮਾਟਰ ਦੇ ਪਕੌੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। 

ਦੋਵਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਅੱਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਟਮਾਟਰ ਦੇ ਪਕੌੜੇ ਨਹੀਂ ਖਾਧੇ ਸਨ,ਪਰ ਹੁਣ ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਇਸ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਟਮਾਟਰ ਦੇ ਡੰਪਲਿੰਗ ਲਈ ਠਹਿਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਟਮਾਟਰ ਦੇ ਪਕੌੜੇ ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਨ ਬੈਠ ਗਿਆ। 

ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਨੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। 

"ਬਾਬੂ ਜੀ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਪਰ ਝਰਨੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ. ਜੋ ਲੋਕ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਗਏ ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ।"

ਗੱਲਾਂ -ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ​​ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਚਲੇ ਗਏ। 

ਸਵੇਰੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ. ਬੀਤੀ ਰਾਤ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੇ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਦੁਲਹਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਸੀ। ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ ਪਹਾੜੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। 

ਸੁੰਦਰਤਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਖਿੰਡੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ ਨਸ਼ੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਝਰਨੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ।

ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ।

ਮੌਸਮ ਦੇ ਰੁਮਾਂਸਵਾਦ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। 

ਰਵੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਝਰਨੇ ਦੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ -ਉੱਚੀ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸੁਣਿਆ।ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਤਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਰਵੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।

ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਰਵੀ ਨੇ ਉਸ ਲੜਕੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। 

"ਭੈਣ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੁਣ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸਮਝੋ. ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ. ਆਓ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਈਏ, ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ।"

ਰਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਕੁੜੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਈ। 

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਰਵੀ ਨੂੰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਿਆ, ਉਸਨੇ ਰਵੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। 

"ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਵੇਖੋ, ਇਸ ਜੰਗਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ -ਦੂਰ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ ਦੋਸਤੋ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੰਗੀਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। 

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਬਲਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗਾ।

"ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ?"

ਰਵੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।

"ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ ਭਰਾ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਧੋਖਾ ਆ ਹੈ।"

ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਬੁਝਾਰਤ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਸਨ।ਇਸ ਅਜੀਬ ਹਾਦਸੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਹੋਟਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

"ਬਾਬੂ ਸਾਹਬ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਝਰਨੇ ਵੱਲ ਗਏ ਸੀ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੋ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ?"

"ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕੁੜੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ?"

ਰਵੀ ਨੇ ਪੇਂਡੂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਰਵੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।

“ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ, ਬਾਬੂ ਸਾਹਬ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਸਕਣ। ਉਸਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀ ਜੋ ਝਰਨੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ। "

ਭਾਵੇਂ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਇਸ ਬੁਝਾਰਤ ਨੂੰ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਰਵੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ। 