ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੪੭ ਪੰ. ੧
ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਤੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ
ਦਿਚੈ ਪੂਰਬਿ ਦੇਵਣਾ ਜਿਸਦੀ ਵਸਤੁ ਤਿਸੈ ਘਰਿ ਆਵੈ।

ਬੈਠਾ ਸੋਢੀ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਹਾਵੈ।

ਪੂਰਨ ਤਾਲ ਖਟਾਇਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚਿ ਜੋਤਿ ਜਗਾਵੈ।

ਉਲਟਾ ਖੇਲ ਖਸੰਮ ਦਾ ਉਲਟੀ ਗੰਗ ਸਮੁੰਦ੍ਰਿ ਸਮਾਵੈ।

ਦਿਤਾ ਲਈਐ ਆਪਣਾ ਅਣਿਦਿਤਾ ਕਛੁ ਹਥਿ ਨ ਆਵੈ।

ਫਿਰਿ ਆਈ ਘਰਿ ਅਰਜਣੇ ਪੁਤ ਸੰਸਾਰੀ ਗੁਰੂ ਕਹਾਵੈ।

ਜਾਣਿ ਨ ਦੇਸਾਂ ਸੋਢੀਓ ਹੋਰਸਿ ਅਜਰੁ ਨ ਜਰਿਆ ਜਾਵੈ।

ਘਰ ਹੀ ਕੀ ਵਥੁ ਘਰੇ ਰਹਾਵੈ ॥੪੭॥
ਪੂਰਬਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਣਦਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੱਲ ਜਿਸ ਘਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਹੁਣ ਗੁਰੂ-ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਸੋਢੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਪੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ।

ਅਚਰਜ ਹੈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੇਡ। ਉਹ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ; ਦਿੱਤਾ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦਾ।

ਹੁਣ ਗੁਰਗੱਦੀ ਅਰਜਨ (ਦੇਵ) ਦੇ ਘਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ-ਗੱਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ।

ਇਹ ਗੁਰਗੱਦੀ ਸੋਢੀਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧੇਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਅਸਹਿਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ।

ਸਦਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਦਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।