ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੧ ਪੰ. ੧
ਮੂਲ ਮੰਗਲਾਚਰਣ
ਨਮਸਕਾਰ ਗੁਰਦੇਵ ਕੋ ਸਤਿਨਾਮ ਜਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਾਇਆ।

ਭਵਜਲ ਵਿਚੋਂ ਕਢਿ ਕੇ ਮੁਕਤਿ ਪਦਾਰਥ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ।

ਜਨਮ ਮਰਣ ਭਉ ਕਟਿਆ ਸੰਸਾ ਰੋਗ ਵਿਯੋਗ ਮਿਟਾਇਆ।

ਸੰਸਾ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ਹੈ ਜਨਮ ਮਰਣ ਵਿਚਿ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ।

ਜਮ ਦੰਡ ਸਿਰੋਂ ਨਾ ਉਤਰੈ ਸਾਕਤ ਦੁਰਜਨ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ।

ਚਰਨ ਗਹੇ ਗੁਰਦੇਵ ਦੇ ਸਤਿ ਸਬਦ ਦੇ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ।

ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਗੁਰਪੁਰਬ ਕਰਿ ਨਾਮ ਦਾਨ ਇਸਨਾਨ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ੍ਹਾਇਆ।

ਜੇਹਾ ਬੀਉ ਤੇਹਾ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ॥੧॥



ਇਹਨਾਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?
ਅਰਥ: ਮੈਂ ਗੁਰੂ (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ) ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ (ਸੰਸਾਰ ਲਈ) ਸਤਿਨਾਮ ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।

(ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ) ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਨੇ ਆਵਾਗਵਣ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸੰਸਾਰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਗਵਾ ਲਏ ਹਨ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਹੁਣ ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰਪੁਰਬਾਂ (ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਬਰਸੀ) ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਕੰਮ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੀਜਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਢਦਾ ਹੈ।