ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੨੪ ਪੰ. ੧
ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਸੰਗ
ਪਹਿਲਾ ਬਾਬੇ ਪਾਯਾ ਬਖਸੁ ਦਰਿ, ਪਿਛੋ ਦੇ ਫਿਰਿ ਘਾਲਿ ਕਮਾਈ।

ਰੇਤੁ ਅਕੁ ਆਹਾਰੁ ਕਰਿ, ਰੋੜਾ ਕੀ ਗੁਰ ਕਰੀ ਵਿਛਾਈ।

ਭਾਰੀ ਕਰੀ ਤਪਸਿਆ, ਵਡੇ ਭਾਗੁ ਹਰਿ ਸਿਉ ਬਣਿ ਆਈ।

ਬਾਬਾ ਪੈਧਾ ਸਚਖੰਡਿ, ਨਉ ਨਿਧਿ ਨਾਮੁ ਗਰੀਬੀ ਪਾਈ।

ਬਾਬਾ ਦੇਖੈ ਧਿਆਨ ਧਰਿ, ਜਲਤੀ ਸਭਿ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਦਿਸਿ ਆਈ।

ਬਾਝਹੁ ਗੁਰੂ ਗੁਬਾਰ ਹੈ, ਹੈ ਹੈ ਕਰਦੀ ਸੁਣੀ ਲੁਕਾਈ।

ਬਾਬੇ ਭੇਖ ਬਣਾਇਆ ਉਦਾਸੀ ਕੀ ਰੀਤਿ ਚਲਾਈ।

ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੋਧਣਿ ਧਰਤਿ ਲੁਕਾਈ ॥੨੪॥
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਨੇ (ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ) ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ (ਦਿਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ) ਸਖ਼ਤ ਤਾੜਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਉਸ ਨੇ ਰੇਤ ਅਤੇ ਨਿਗਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਿਸਤਰਾ ਬਣਾਇਆ ਭਾਵ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਵੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।

ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਛੁਪਾਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਬਾਬਾ ਸੱਚ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੌ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਉਸ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਵਿਚ ਬਾਬੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ (ਕਾਮ-ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ) ਸੜਦਾ ਪਾਇਆ।

ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਘੋਰ ਹਨੇਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ।

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਸਤਰ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ (ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਤੋਂ) ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਪਲੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।