ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੧੮ ਪੰ. ੧
ਬੋਧ ਮਤ
ਕਲਿਜੁਗਿ ਬੌਧੁ ਅਉਤਾਰੁ ਹੈ ਬੋਧ ਅਬੋਧੁ ਨ ਦ੍ਰਿਸਟੀ ਆਵੈ।

ਕੋਇ ਨ ਕਿਸੈ ਵਰਜਈ ਸੋਈ ਕਰੇ ਜੋਈ ਮਨਿ ਭਾਵੈ।

ਕਿਸੇ ਪੁਜਾਈ ਸਿਲਾ ਸੁੰਨਿ ਕੋਈ ਗੋਰੀ ਮੜ੍ਹੀ ਪੁਜਾਵੈ।

ਤੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਖੰਡ ਕਰਿ ਕਲਹਿ ਕ੍ਰੋਧੁ ਬਹੁ ਵਾਦਿ ਵਧਾਵੈ।

ਆਪੋ ਧਾਪੀ ਹੋਇ ਕੈ ਨਿਆਰੈ ਨਿਆਰੈ ਧਰਮ ਚਲਾਵੈ।

ਕੋਈ ਪੂਜੈ ਚੰਦੁ ਸੂਰੁ ਕੋਈ ਧਰਤਿ ਅਕਾਸੁ ਮਨਾਵੈ।

ਪਉਣੁ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੋ ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ।

ਫੋਕਟਿ ਧਰਮੀ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਵੈ ॥੧੮॥
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਤਕਰਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਕੋਈ ਅੜਿੱਕੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਬਰਸਤਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤੰਤਰ-ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਪਾਖੰਡਾਂ ਕਾਰਨ ਤਣਾਅ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸੁਆਰਥ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕੋਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਕੋਈ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਯਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਖੰਡ ਹਨ ਅਤੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।