ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੨ ਪੰ. ੩
ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ
ਚਉਰਾਸੀਹ ਲਖ ਜੋਨਿ ਵਿਚਿ ਉਤਮੁ ਜਨਮੁ ਸੁ ਮਾਣਸਿ ਦੇਹੀ।

ਅਖੀ ਵੇਖਣੁ ਕਰਨਿ ਸੁਣਿ ਮੁਖਿ ਸੁਭ ਬੋਲਣੁ ਬਚਨ ਸਨੇਹੀ।

ਹਥੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਪੈਰੀ ਚਲਿ ਸਤਿਸੰਗਿ ਮਿਲੇਹੀ।

ਕਿਰਤਿ ਵਿਰਤਿ ਕਰਿ ਧਰਮ ਦੀ ਖਟਿ ਖਵਾਲਣੁ ਕਾਰਿ ਕਰੇਹੀ।

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਸਕਾਰਥਾ ਗੁਰਬਾਣੀ ਪੜਿ ਸਮਝਿ ਸੁਣੇਹੀ।

ਗੁਰ ਭਾਈ ਸੰਤੁਸਟਿ ਕਰਿ ਚਰਣਾਮਿਤੁ ਲੈ ਮੁਖਿ ਪਿਵੇਹੀ।

ਪੈਰੀ ਪਵਣੁ ਨ ਛੋਡੀਐ ਕਲੀ ਕਾਲਿ ਰਹਰਾਸਿ ਕਰੇਹੀ।

ਆਪਿ ਤਰੇ ਗੁਰ ਸਿਖ ਤਰੇਹੀ ॥੩॥
ਚੁਰਾਸੀ ਲੱਖ ਜੀਵਨ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।

ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੰਨ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।

ਹੱਥ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੈਰ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਵੱਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਸਹੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਬੱਚਤ ਵਿਚੋਂ, ਦੂਜੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਨੁੱਖ ਗੁਰਮੁਖ-ਗੁਰੂ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਰਥਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗੁਰਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਣੀ (ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ) ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਛੂਹਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਭਾਵ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਹਨੇਰੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੁਣ (ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀ) ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਸੰਪਤੀ ਹੈ।

ਅਜਿਹੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੈਰ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੋਰ ਚੇਲੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।