ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੩੨ ਪੰ. ੧
ਮੱਕੇ ਦੀ ਯਾਤ੍ਰਾ
ਬਾਬਾ ਫਿਰਿ ਮਕੇ ਗਇਆ ਨੀਲ ਬਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ ਬਨਵਾਰੀ।

ਆਸਾ ਹਥਿ ਕਿਤਾਬ ਕਛਿ ਕੂਜਾ ਬਾਂਗ ਮੁਸਲਾ ਧਾਰੀ।

ਬੈਠਾ ਜਾਇ ਮਸੀਤ ਵਿਚਿ ਜਿਥੈ ਹਾਜੀ ਹਜਿ ਗੁਜਾਰੀ।

ਜਾ ਬਾਬਾ ਸੁਤਾ ਰਾਤਿ ਨੋ ਵਲਿ ਮਹਰਾਬੇ ਪਾਇ ਪਸਾਰੀ।

ਜੀਵਣਿ ਮਾਰੀ ਲਤਿ ਦੀ ਕੇਹੜਾ ਸੁਤਾ ਕੁਫਰ ਕੁਫਾਰੀ।

ਲਤਾ ਵਲਿ ਖੁਦਾਇਦੇ ਕਿਉ ਕਰਿ ਪਇਆ ਹੋਇ ਬਜਿਗਾਰੀ।

ਟੰਗੋਂ ਪਕੜਿ ਘਸੀਟਿਆ ਫਿਰਿਆ ਮਕਾ ਕਲਾ ਦਿਖਾਰੀ।

ਹੋਇ ਹੈਰਾਨੁ ਕਰੇਨਿ ਜੁਹਾਰੀ ॥੩੨॥
ਨੀਲਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਮੱਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਡੰਡਾ ਫੜਿਆ, ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਆਪਣੀ ਕੱਛ ਹੇਠ ਦਬਾਈ, ਇੱਕ ਧਾਤੂ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਚਟਾਈ ਫੜੀ।

ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਕ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ (ਹਾਜੀਆਂ) ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ (ਨਾਨਕ) ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਾਬਾ ਵਿਖੇ ਮਸਜਿਦ ਦੇ ਅਲਕੋਵ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ,

ਜੀਵਨ ਨਾਮ ਦੇ ਕਾਜ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਈਸ਼ਨਿੰਦਾ ਕੌਣ ਸੀ?

ਕਿਉਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਇਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੁਦਾ, ਖੁਦਾ ਵੱਲ ਫੈਲਾ ਕੇ।

ਲੱਤਾਂ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ (ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ) ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖੋ ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖੋ, ਸਾਰਾ ਮੱਕਾ ਘੁੰਮਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।

ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ।