ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੨੨ ਪੰ. ੧
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਨਿਆਉਂ
ਚਾਰੇ ਜਾਗੇ ਚਹੁ ਜੁਗੀ ਪੰਚਾਇਣੁ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪੇ ਹੋਆ।

ਆਪੇ ਪਟੀ ਕਲਮਿ ਆਪਿ ਆਪੇ ਲਿਖਣਿਹਾਰਾ ਹੋਆ।

ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਅੰਧੇਰੁ ਹੈ ਖਹਿ ਖਹਿ ਮਰਦੇ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਲੋਆ।

ਵਰਤਿਆ ਪਾਪੁ ਜਗਤ੍ਰ ਤੇ ਧਉਲ ਉਡੀਣਾ ਨਿਸਿਦਿਨ ਰੋਆ।

ਬਾਝੁ ਦਇਆ ਬਲਹੀਣ ਹੋਇ ਨਿਘਰ ਚਲੇ ਰਸਾਤਲਿ ਟੋਆ।

ਖੜਾ ਇਕਤੇ ਪੈਰ ਤੇ ਪਾਪਾ ਸੰਗਿ ਬਹੁ ਭਾਰਾ ਹੋਆ।

ਥੰਮੇ ਕੋਇ ਨ ਸਾਧੁ ਬਿਨੁ ਸਾਧੁ ਨ ਦਿਸੈ ਜਗਿ ਵਿਚਿ ਕੋਆ।

ਧਰਮ ਧਉਲ ਪੁਕਾਰੇ ਤਲੈ ਖੜੋਆ ॥੨੨॥
ਚਾਰੇ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਵਾਂ ਬਾਰੇ ਝਗੜਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੈ।

ਉਹ ਖੁਦ ਕਾਗਜ਼, ਕਲਮ ਅਤੇ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਪਾਪ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ (ਮਿਥਿਹਾਸਿਕ) ਬਲਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਰਹਿਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਤਾਲ ਵਲ ਉਤਰ ਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੈ।

ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖਲੋ ਕੇ ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਬੋਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਹੁਣ ਇਹ ਧਰਤੀ ਸੰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹੇਠਾਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।