ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੪੯ ਪੰ. ੧
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਮੰਤ੍ਰ
ਸਤਿਜੁਗ ਸਤਿਗੁਰ ਵਾਸਦੇਵ ਵਵਾ ਵਿਸਨਾ ਨਾਮੁ ਜਪਾਵੈ।

ਦੁਆਪੁਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਹਰੀ ਕ੍ਰਿਸਨ ਹਾਹਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪਾਵੈ।

ਤ੍ਰੇਤੇ ਸਤਿਗੁਰ ਰਾਮ ਜੀ ਰਾਰਾ ਰਾਮ ਜਪੇ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ।

ਕਲਿਜੁਗਿ ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਗੋਵਿੰਦ ਗਗਾ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਮੁ ਅਲਾਵੈ।

ਚਾਰੇ ਜਾਗੇ ਚਹੁ ਜੁਗੀ ਪੰਚਾਇਣ ਵਿਚਿ ਜਾਇ ਸਮਾਵੈ।

ਚਾਰੋ ਅਛਰ ਇਕੁ ਕਰਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜਪੁ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਾਵੈ।

ਜਹਾਂ ਤੇ ਉਪਜਿਆ ਫਿਰਿ ਤਹਾਂ ਸਮਾਵੈ ॥੪੯॥੧॥
ਸਤਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਅਵਤਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ‘V’ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ‘ਹ’ ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰੇਤੇ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ‘ਰ’ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਗੋਬਿੰਦ ਨਾਨਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ‘ਗ’ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਜਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਚਾਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਪੰਚਾਇਣ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਜੋੜ ਕੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।