ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੩੪ ਪੰ. ੧
ਮੱਕੇ ਦੀ ਦਿਗ ਬਿਜਯ
ਧਰੀ ਨੀਸਾਣੀ ਕਉਸ ਦੀ ਮਕੇ ਅੰਦਰਿ ਪੂਜ ਕਰਾਈ।

ਜਿਥੈ ਜਾਇ ਜਗਤਿ ਵਿਚਿ ਬਾਬੇ ਬਾਝੁ ਨ ਖਾਲੀ ਜਾਈ।

ਘਰਿ ਘਰਿ ਬਾਬਾ ਪੂਜੀਐ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਗੁਆਈ।

ਛਪੇ ਨਾਹਿ ਛਪਾਇਆ ਚੜਿਆ ਸੂਰਜੁ ਜਗੁ ਰੁਸਨਾਈ।

ਬੁਕਿਆ ਸਿੰਘ ਉਜਾੜ ਵਿਚਿ ਸਭਿ ਮਿਰਗਾਵਲਿ ਭੰਨੀ ਜਾਈ।

ਚੜਿਆ ਚੰਦੁ ਨ ਲੁਕਈ ਕਢਿ ਕੁਨਾਲੀ ਜੋਤਿ ਛਪਾਈ।

ਉਗਵਣਿ ਤੇ ਆਥਵਣੋ ਨਉਖੰਡ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਸਭਾ ਝੁਕਾਈ।

ਜਗ ਅੰਦਰਿ ਕੁਦਰਤਿ ਵਰਤਾਈ ॥੩੪॥
ਲੱਕੜ ਦਾ ਚੰਦਨ (ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦਾ) ਯਾਦ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।

ਹਿੰਦੂ ਜਾਂ ਮੁਸਲਿਮ ਦੇ ਭੇਦਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ ਤਾਂ ਹਿਰਨ ਦੇ ਇੱਜੜ ਭੱਜ ਗਏ।

ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਦ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣਾ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਥਾਲੀ ਰੱਖ ਕੇ ਛੁਪਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੈਅ ਕਰਨ ਤੱਕ ਅਰਥਾਤ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੌਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।