ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੩੮ ਪੰ. ੧
ਕਰਤਾਰ ਪੁਰ ਆਗਮਾਨ
ਫਿਰਿ ਬਾਬਾ ਆਇਆ ਕਰਤਾਰਪੁਰਿ ਭੇਖੁ ਉਦਾਸੀ ਸਗਲ ਉਤਾਰਾ।

ਪਹਿਰਿ ਸੰਸਾਰੀ ਕਪੜੇ ਮੰਜੀ ਬੈਠਿ ਕੀਆ ਅਵਤਾਰਾ।

ਉਲਟੀ ਗੰਗ ਵਹਾਈਓਨਿ ਗੁਰ ਅੰਗਦੁ ਸਿਰਿ ਉਪਰਿ ਧਾਰਾ।

ਪੁਤਰੀ ਕਉਲੁ ਨ ਪਾਲਿਆ ਮਨਿ ਖੋਟੇ ਆਕੀ ਨਸਿਆਰਾ।

ਬਾਣੀ ਮੁਖਹੁ ਉਚਾਰੀਐ ਹੁਇ ਰੁਸਨਾਈ ਮਿਟੈ ਅੰਧਿਆਰਾ।

ਗਿਆਨੁ ਗੋਸਟਿ ਚਰਚਾ ਸਦਾ ਅਨਹਦਿ ਸਬਦਿ ਉਠੇ ਧੁਨਕਾਰਾ।

ਸੋਦਰੁ ਆਰਤੀ ਗਾਵੀਐ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਜਾਪੁ ਉਚਾਰਾ।

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਰ ਅਥਰਬਣਿ ਤਾਰਾ ॥੩੮॥
ਫਿਰ ਬਾਬਾ (ਨਾਨਕ) ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਭੇਖ ਵਾਲਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਹੁਣ ਇੱਕ ਗ੍ਰਹਿਸਥੀ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਖਾਟ 'ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ (ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ)।

ਉਸਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ (ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਜੀਹ ਵਿੱਚ)।

ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ।

ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਭਜਨ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

ਗਿਆਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਅਤੇ ਅਣਸੁਲਝੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ।

ਸੋਦਰ ਅਤੇ ਆਰਤੀ ਗਾਇਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਜਪੁ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਗੁਰਮੁਖ (ਨਾਨਕ) ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਤਰ, ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਅਥਰਵਵੇਦ ਦੇ ਪੰਜੇ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।