ਉਹਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿਓ ਕਿ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਭਾਰਤੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਹਿਨਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਮਰਦ ਵਧੇਰੇ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਪੱਛਮੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ?

ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਰੀਵਾਦ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਗੁਆ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਸੰਮੇਲਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ ਲਈ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ। ਸ਼ਨਾਰ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਦਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਟੌਡੀ ਟੇਪਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰਾ ਸੀ ਜੋ ਨਾਇਰ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਖਣੀ ਤ੍ਰਾਵਣਕੋਰ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਅਧੀਨ ਜਾਤ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਸੀ। ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਸਥਾਨਕ ਰੀਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ। ਈਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਧੀਨ, 1820 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾਇਰ ਨੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਵਿਰੁੱਧ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਵੀ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਨਾਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਮੁਫਤ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
