Ikteb kontinwazzjoni għal dan il-paragrafu - Wara t-Tremot devastanti ta'Lisbona
(1 ta 'Novembru 1755), li seħħet għexieren ta' snin wara l-pubblikazzjoni tal- "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710), l-ottimiżmu filosofiku u t-teodiċja ta 'Leibniz ġarrbu kritika konsiderevoli kemm mill-ħbieb tiegħu fil-filosofi tal-Illuminazzjoni kif ukoll mit-teoloġisti Kristjani. Il- kritiċi taʼ Leibniz, bħal Voltaire, jargumentaw li d- dinja fiha ammont taʼ tbatija kbir wisq biex jiġġustifika l- ottimismu. Filwaqt li Leibniz argumenta li t- tbatija hija tajba għax tinħeġġeġ ir- rieda tal- bniedem, il- kritiċi jargumentaw li l- grad ta 'tbatija huwa serju wisq biex jiġġustifika l- twemmin li Alla ħalaq l-"aħjar tad- dinja kollha possibbli". Leibniz jindirizza wkoll din il-kwistjoni billi jikkunsidra dak li Alla jixtieq li jseħħ (rieda preċedenti tiegħu) u dak li Alla jippermetti li jseħħ (rieda konsegwenti tiegħu). Oħrajn, bħall- filosofu Nisrani Alvin Plantinga, ikkritikaw it-teodiċja ta' Leibniz billi argumentaw li probabbilment m'hemmx xi ħaġa bħal "l-aħjar" mid-dinja kollha possibbli, peress li wieħed dejjem jista' jfassal dinja aħjar, bħal dinja b'persuna waħda aktar moralment ġusta.