Suleiman il-Magnificent (1520<unk>1566) qabad Belgrad fl-1521, irbaħ il-partijiet tan-nofsinhar u ċentrali tar-Renju tal-Ungerija bħala parti mill-Gwerer Ottoman-Ungeriżi, u, wara r-rebħa storika tiegħu fil-Battalja ta 'Mohács fl-1526, stabbilixxa l-ħakma Ottomana fit-territorju tal-Ungerija tal-lum (ħlief il-parti tal-punent) u territorji oħra tal-Ewropa Ċentrali. Imbagħad, hu waqqaf assedju fuq Vjenna.
fl-1529, iżda ma rnexxielhomx jieħdu l-belt. Fl-1532, huwa għamel attakk ieħor fuq Vjenna, iżda kien imwarrab fl-Assedju ta 'Güns. It-Transilvanija, il-Wallachia u, intermittenti, il-Moldova, saru prinċipati tributarji tal-Imperu Ottoman. Fil- Lvant, it- Turki Ottomani ħadu Baghdad mill- Persjani fl- 1535, u kisbu l- kontroll tal- Mesopotamja u aċċess navali għall- Golf Persjan. Fl-1555, il-Kawkasu sar uffiċjalment maqsum għall-ewwel darba bejn is-Safavids u l-Ottomani, "status quo" li kien se jibqa' sa tmiem il-Gwerra Russo-Turka (1768<unk>1774). Permezz ta' din il-qsim tal-Kawkasu kif iffirmat fil-Paċi ta' Amasya, l-Armenja tal-Punent, il-Kurdistan tal-Punent, u l-Ġeorġja tal-Punent (inkluża Samtskhe tal-Punent) waqgħu f'idejn l-Ottomani, filwaqt li n-Nofsinhar tad-Dagestan, l-Armenja tal-Lvant, il-Ġeorġja tal-Lvant, u l-Ażerbajġan baqgħu Persjani.