Ikkompleta l-frażi li ġejja:
l-invażjoni mill-istati Għarab tal-madwar, il-proposta tan-NU għal Ġerusalemm qatt ma saret realtà. Il-Ftehimiet ta' Armistizju tal-1949 ħallew lill-Ġordan fil-kontroll tal-partijiet tal-lvant ta' Ġerusalemm, filwaqt li s-settur tal-punent (bl-eċċezzjoni tal-eksklava tal-Muntanja Scopus fil-lvant) kien miżmum minn Iżrael. Kull naħa rrikonoxxiet il-kontroll "de facto" tal-oħra tas-setturi rispettivi tagħhom. Madankollu, il-Ftehim dwar l-Armistizju kien meqjus internazzjonalment li ma kellu l-ebda effett legali fuq il-validità kontinwa tad-dispożizzjonijiet tar-riżoluzzjoni dwar il-qsim għall-internazzjonalizzazzjoni ta' Ġerusalemm. Fl-1950, il-Ġordan annetta Ġerusalemm tal-Lvant bħala parti mill-annessjoni akbar tiegħu tal-Kosta tal-Punent. Għalkemm ir-Renju Unit u l-Iraq irrikonoxxew il-ħakma Ġordaniża fuq Ġerusalemm tal-Lvant, l-ebda pajjiż ieħor ma rrikonoxxa l-ħakma Ġordaniża jew Iżraeljana fuq l-oqsma rispettivi tal-belt taħt il-kontroll tagħhom. Xi drabi jingħad b'mod falz li l-Pakistan irrikonoxxa wkoll l-annessjoni.