१९०५ साली गुरला मंहतावर प्रथम चढण्याचा प्रयत्न झाला. टी. जी. लॉन्गस्टाफ, दोन अल्पाइन मार्गदर्शक आणि सहा पोर्टर यांच्यासमवेत 23,000 फूट वर पोहोचले परंतु हिमस्खलन आणि इतर अडचणींमुळे त्यांना मागे वळणे भाग पडले. दुसरा प्रयत्न 1935 मध्ये विएनाचा विद्यार्थी हर्बर्ट टिची आणि 1 पोर्टर यांनी केला होता. ते 23,000 फूट उंचीवर पोहोचले पण ताजे बर्फ आणि खराब हवामानामुळे ते मागे वळले. 1985 मध्ये जपान आणि चीनच्या संयुक्त पथकाने कात्सुतोशी हिराबायाशी यांच्या नेतृत्वाखाली शिखरच्या उत्तर बाजूला प्रथम यशस्वी झाले. तेव्हापासून, आणखी सहा यशस्वी आरोहण आणि दोन अयशस्वी प्रयत्नांनी शिखरावर पोहोचले.
गुरला मंथाटाच्या गिर्यारोहण इतिहासातील सारांश काय आहे?
Context:१९०५ मध्ये टी. जी. लॉन्गस्टाफ यांनी दोन अल्पाइन मार्गदर्शक आणि सहा पोर्टर यांच्यासमवेत गुरला मंढता येथे प्रयत्न केला. हिमस्खलनात अडकल्यानंतर आणि इतर अडचणींना सामोरे गेल्यानंतर ते सुमारे 7,000 मीटर (23,000 फूट) परत गेले. त्या काळासाठी ही एक मोठी कामगिरी होती, विशेषतः अशा छोट्या गटासाठी; त्या वेळी 7,000 मीटरपेक्षा जास्त उंचीची शिखरे अद्याप चढली नव्हती आणि लॉन्गस्टाफची उंची जागतिक उंचीची नोंद होती.  १९३५ साली व्हिएन्नाचा एक विद्यार्थी हर्बर्ट टिची भारतीय यात्रेकरू म्हणून वेषभूषा करून कैलाश या पवित्र पर्वतावर गेला होता. रस्त्यातच त्याने आपल्या एका पोर्टर किटारसोबत गुरला मंहताचा प्रयत्न केला. ते 23,400 फूट उंचीवर पोहोचले, जिथे त्यांना ताजे बर्फ आणि खराब हवामानामुळे परत केले गेले.  १९५५ साली सिडनी विग्नल यांच्या नेतृत्वाखालील वेल्श हिमालयन मोहिमेचे हे उद्दिष्ट होते. लिव्हरपूल डेली पोस्टने प्रायोजित केलेल्या या मोहिमेचा उद्देश गुर्ला मंडाटाच्या शिखरावर पोहोचणे आणि तीन ध्वज लावणे हा होता: वेल्श ड्रॅगन, नुकतेच उलथून टाकलेल्या चीनी प्रजासत्ताकाचा ध्वज आणि जॉली रॉजर. गिर्यारोहण सुरू होण्यापूर्वी, चिनी सैन्याने या गटाला पकडले होते ज्यांनी गिर्यारोहकांना सीआयएचे हेर आहेत या विश्वासाने दोन महिने तुरुंगात टाकले आणि छळ केला (वास्तवात विग्नल यांनी भारतासाठी हेरगिरी करण्याची ऑफर दिली होती).  या शिखराचा पहिला चढाई मे १९८५ मध्ये कात्सुतोशी हिराबायाशी यांच्या नेतृत्वाखालील संयुक्त जपानी-चीनी संघाने केली होती. त्या काळापासून, सहा अतिरिक्त यशस्वी आरोहण आणि दोन अयशस्वी प्रयत्नांनी शिखर गाठले.  १९९७ मध्ये क्विन सिमन्स, सोरेन पीटर्स आणि त्यांचे मार्गदर्शक चार्ली फाउलर यांनी नॉर्थ फेस मार्गावरून शिखरावर चढण्याचा प्रयत्न केला होता. या पथकाने शूर प्रयत्न करून डोंगरावर उंच चढले, परंतु तीव्र वादळ आणि इतर अडचणींमुळे त्यांना माघार घ्यावी लागली. त्यांची उतरती पायरी सुमारे ४५० मीटर (१,५०० फूट) खाली उतरली. फॉउलरला किरकोळ जखम झाली, तर सिमन्स आणि पीटर्स दोघांनाही त्यांच्या अंगावर अतिशीत झाले.  मानक चढाव मार्ग चॅग्लुंग'मुलुंगा ग्लेशियरच्या पश्चिमेकडील डोंगराच्या बाजूने चढून शिखर पठारावर पोहोचतो. बहुतेक संघ ल्हासा, तिबेट किंवा काठमांडू, नेपाळ येथून जीपने डोंगराकडे जाणे पसंत करतात. तथापि, पश्चिम नेपाळच्या सुदूर हुमला जिल्ह्यातील सिमीकोट, नेपाळच्या डोंगराळ खेड्यात एक पर्यायी दृष्टिकोन सुरू होतो आणि कर्नाली नदीच्या उत्तर दिशेने जाते, तिबेट (चीन) मध्ये शेर गावात ओलांडते. त्यानंतर जीपने डोंगरावरच्या तक्लाकोट (बुरांग) मधून डोंगरावरच्या बेस कॅम्पला जातील.