मी एकटा आहे. निर्जन. एकटेपणा. मी हरवलेलो आहे आणि मानवाचे सर्व अस्तित्व नष्ट झाले आहे यावर माझा विश्वासच बसत नाही, तरीही मी इथे उभा आहे. मी अन्न आणि पाण्याच्या अभावामुळे भुकेने मरण्यापेक्षा एकाकीपणाने मला मारेल. मला हे समजू शकत नाही की हे माझ्यासाठी काय अर्थ असेल जेव्हा मी माझ्या स्वतः च्या गोष्टी करतो, कायमचे आणि एक दिवस. एकमेव सांत्वन म्हणजे माझ्याजवळ दोन प्राणी आहेत, ज्यांच्याशी मी बोलू शकतो आणि प्रेम आणि दयाळूपणाची भाषा गमावू शकत नाही. हे जाणून घेणे आणि नंतर समजून घेणे ही एक भयावह कल्पना आहे की आपण या ग्रहावर उभे असलेले शेवटचे माणूस आहात, ज्याकडे वळण्यासाठी किंवा सांत्वन शोधण्यासाठी किंवा आलिंगन देण्यासाठी किंवा चुंबन घेण्यासाठी आणि आलिंगन देण्यासाठी कोणीही नाही. पुन्हा कधीही होणार नाही ही भावना प्रचंड आणि नैराश्यपूर्ण आहे. मी पुढे कसे जाणार?
पृथ्वीवर उभी असलेली शेवटची व्यक्ती असल्याचा अनुभव कसा होतो, त्याचे वर्णन करा.