१. आंबूर/वनिंबाडी बिर्याणी २. गोमांस/कल्याणी बिर्याणी ३. भटकली/नवयाठी बिर्याणी ४. बोहरी बिर्याणी पाच. चेट्टिनाड बिर्याणी ६. देग की बिर्याणी ७. दिल्ली बिर्याणी ८. ढाकिया बिर्याणी ९. डिंडीगुल बिर्याणी दहा. डोने बिरयानी ११वी हैदराबाद बिर्याणी बारा. मेमणी/कुची बिर्याणी १३ वर्षांचा. कोलकाता बिर्याणी चौदा. कच्ची बिर्याणी पंधरा. सिंधी बिरयानी १६ वर्षांचा श्रीलंकन बिरयानी १७ वर्षांचा. तालासेरी बिर्याणी
बिर्याणीचे विविध प्रकारांची यादी करा
Context:भारतीय उपखंडात  अमेरिकेतील ताम्पा येथे हैदराबादच्या भाज्यांची बिर्याणी दिली जाते.  लाहोरची बिर्याणी बिर्याणीचे अनेक प्रकार आहेत, ज्यांची नावे सहसा त्यांच्या मूळ प्रदेशावर आधारित असतात. उदाहरणार्थ, सिंधी बिर्याणी आताच्या पाकिस्तानातील सिंध प्रांतात विकसित झाली आणि हैदराबाद बिर्याणी दक्षिण भारतातील हैदराबाद शहरात विकसित झाली.  काहींनी ते विकणार्या दुकानाचे नाव घेतले आहे, उदाहरणार्थः हाजी बिरयानी, जुने ढाका येथील हाजी नन्ना बिरयानी, ढाका येथील फखरुद्दीन बिरयानी, कराची येथील स्टुडंट्स बिरयानी, बांद्रा, मुंबई येथील लकी बिरयानी आणि कोलाबा, मुंबई येथील बगदादी बिरयानी. बिर्याणी अनेकदा मुस्लिम समुदायासाठी विशिष्ट असतात जिथे ते उद्भवतात; ते सहसा त्या समुदायांची परिभाषित पाककृती असतात.  आंबूर/वनिंबाडी बिर्याणी अंबुर / वनिअंबडी बिर्याणी हे तामिळनाडूच्या ईशान्येकडील भागातील तिरुपतूर जिल्ह्यातील आंबूर आणि वनिअंबडी या शेजारच्या शहरांमध्ये शिजवलेले विविध प्रकारचे आहे, ज्यात मुस्लिम लोकसंख्या जास्त आहे. एकेकाळी या भागावर राज्य करणाऱ्या अर्कोटच्या नवाबांनी या भागाची ओळख करून दिली. हे सहसा जीरा साम्बा तांदूळाने बनवले जाते.  अंबर / वनिंबाडी बिर्याणीला दालचा, खमंग ब्रिनजल करी आणि पचाडी किंवा रायता (साधा दही, टोमॅटो, चिली आणि मीठ मिसळलेली कापलेली कांदा) सोबत दिले जाते. याचे वैशिष्ट्यपूर्ण सुगंध आहे आणि पोटात हलके मानले जाते. मसाल्यांचा वापर मध्यम आहे आणि चटपटीचा वापर सॉस बेस म्हणून केला जातो. यामध्ये मांस आणि तांदळाचे प्रमाणही जास्त आहे. अंबुर-शैलीतील बिरयानी हे संपूर्ण दक्षिण भारतात स्ट्रीट फूड म्हणून लोकप्रिय आहे.  गोमांस/कल्याणी बिर्याणी  गोमांस बिर्याणी बीफ बिरयानी, नावाप्रमाणेच, गोमांस मांस म्हणून वापरते. हैदराबादमध्ये, हे कल्याण बिर्याणी म्हणून प्रसिद्ध आहे, ज्यामध्ये भैंस किंवा गायीचे मांस वापरले जाते. 18 व्या शतकात कधीतरी बीडारचे कल्याणी नवाब हैदराबादला आल्यानंतर या जेवणाची सुरुवात झाली. कल्याणी बिरयानी हे गोमांस, नियमित मसाले, कांदा आणि अनेक टोमॅटो यांचा वापर करून बनवले जाते. यामध्ये टोमॅटो, जीरा आणि धान्याचा वेगळा चव आहे. केरळमध्ये गोमांस बिर्याणी प्रसिद्ध आहे. भटकली बिर्याणी हा एक विशेष प्रकार आहे ज्यामध्ये मुख्य घटक कांदा आहे. यामध्ये गोमांस, बकरी, चिकन, टिटर, अंडी, मासे, खेकडा, कोळंबी मासा आणि भाजी बिर्याणी यांचा समावेश आहे.  भटकली/नवयाठी बिर्याणी हे नवरात्रातील पाककृतीचा अविभाज्य भाग आहे आणि कर्नाटकातील किनारपट्टीच्या भाटकल शहरातील एक विशेष आहे. त्याची उत्पत्ती पर्शियन व्यापाऱ्यांपासून झाली आहे ज्यांनी केवळ बिर्याणीच नाही तर काबाब आणि भारतीय भाकरींचे विविध प्रकार मागे सोडले आहेत. भटकली बिर्याणीमध्ये, मांस कांदा आणि हिरव्या चिली-आधारित मसालामध्ये शिजवले जाते आणि सुगंधित तांदूळाने थर दिले जाते. या तांदळाला एक वेगळा मसालेदार आणि मद्यपी चव आहे, आणि तांदूळ सौम्य नारिंगीच्या पट्ट्यांसह प्रचंड पांढरा आहे.  थॅलसेरीच्या बिर्याणीसारख्याच आहेत, परंतु या बिर्याणीमध्ये लसूण घालून चिरलेला कांदा आहे. काही चिली आणि मसाल्यांनी भरलेल्या करीच्या पानांनी भटकल बिर्याणीला एक अनोखा स्वाद मिळतो. तेल वापरले जात नाही.  बोहरी बिर्याणी बोहरी बिरयानी, बोहरींनी तयार केलेली, भरपूर टोमॅटोसह चवदार आहे. कराचीमध्ये हे लोकप्रिय आहे.  चेट्टिनाड बिर्याणी चेट्टिनाड बिर्याणी हे भारताच्या तामिळनाडू राज्यात प्रसिद्ध आहे. हे जेरका साम्बा तांदूळाने बनलेले आहे, आणि त्यात मसाले आणि घीचा सुगंध आहे. ते नेन्जू एलुम्बू कुझम्बु, मसालेदार आणि चटपटीत बकरीच्या मांस सॉससह सर्वोत्तम घेतले जाते. पोडी कोझीवर साधारणतः तळलेले कांदा आणि करीची पाने ठेवली जातात.  देग बिरयानी देग बिरयानी विशेषकरून परभणी जिल्हा आणि आसपासच्या भागात सेवा केली. परभणीचे देग की बिर्याणी/अख्नी बिर्याणी देग की बिर्याणी हे गोमांस किंवा मेंढीच्या लहान तुकड्यांनी बनवलेले एक ठराविक बिर्याणी आहे. परभणीमध्ये ही बिर्याणी प्रसिद्ध आहे आणि सामान्यतः लग्नांमध्ये दिली जाते.  मांसाला अदरक, लसूण, लाल मिरी, ज्वारी, गारम मसाला, तळलेले कांदा आणि दही चवीने चव दिले जाते. या बिर्याणीला कचाई गोश्त की बिर्याणी किंवा डुम बिर्याणी म्हणूनही ओळखले जाते, जिथे मांस मॅरीनेट केले जाते आणि लहान धान्य आणि बारीक तांदूळसह शिजवले जाते. ते सुगंधित आणि सुगंधित चवसाठी हळू आग किंवा डमवर सोडले जाते.  दिल्ली बिर्याणी मुघल राजे आपली राजकीय राजधानी उत्तर भारतातील दिल्ली शहराकडे हलवल्यामुळे बिर्याणीची दिल्ली आवृत्ती एक अद्वितीय स्थानिक चव विकसित केली. १९५० च्या दशकापर्यंत बहुतेक लोक घरी बिर्याणी बनवतात आणि घराबाहेरच्या रेस्टॉरंटमध्ये क्वचितच जेवतात. [१३ पानांवरील चित्र] ज्या भागात या दोन प्रकारच्या लोकांची संख्या जास्त होती, तेथे अधिक रेस्टॉरंट्स होते, आणि त्यामुळे बिर्याणीची त्यांची स्वतःची आवृत्ती होती. याच कारणामुळे दिल्लीत बिर्याणीची विक्री करणारी बहुतेक दुकाने जामा मशीद (प्रवाशांसाठी) किंवा पारंपारिक शॉपिंग जिल्हे (जसे की चंदनी चौक) यांच्या जवळ असत.  दिल्लीच्या प्रत्येक भागाची बिर्याणीची स्वतःची शैली असते, जी बहुतेकदा त्याच्या मूळ उद्देशावर आधारित असते, ज्यामुळे निजामुद्दीन बिर्याणी, शाहजहांबाद बिर्याणी इत्यादींना जन्म मिळाला. निजामुद्दीन बिर्याणीमध्ये सहसा थोडे महाग मांस आणि मसाले होते कारण ते प्रामुख्याने निजामुद्दीन दरगाह मंदिरात अर्पण करण्यासाठी मोठ्या प्रमाणात तयार केले जात होते आणि त्यानंतर भक्तांना वितरित केले जात होते. दिल्लीतील राष्ट्रीय क्रीडा क्लबच्या बाहेर असलेल्या बाबू शाही बावरची दुकानांद्वारे लोकप्रिय झालेल्या अनेक हिरव्या मिरीचा वापर करून नॉन-डम बिर्याणीला अनौपचारिकपणे बाबू शाही बिर्याणी म्हणतात. दिल्ली बिर्याणीची आणखी एक आवृत्ती अचार (पिकल्स) वापरते आणि त्याला अचार बिर्याणी म्हणतात.  ढाकिया बिर्याणी  ढाकिया बिरयानी बांगलादेशातील ढाका शहर शेवोन बिरयानी नावाच्या भाजीची विक्री करण्यासाठी ओळखले जाते. या रेसिपीमध्ये अत्यंत मसालेदार तांदूळ, शेळीचे मांस, सरसोंचे तेल, लसूण, कांदा, काळा मिरची, केशर, कांद्याचे कोळशाचे गोळे, कार्डॅमम, दालचिनी, मीठ, लिंबू, डोई, मूंगफली, मलई, किशमिश आणि थोडेसे चीज (कोवळे किंवा म्हशीचे) समाविष्ट आहे. परदेशात राहणाऱ्या बांगलादेशी लोकांमध्ये हाजी बिर्याणीला सर्वाधिक पसंती आहे. ढाका येथील एका रेस्टॉरंटच्या संस्थापकांनी पुढील पिढीला एक रेसिपी दिली. हाजी मोहम्मद शहाद यांनी दावा केला, "मी कधीही काहीही बदलले नाही, मीठाच्या प्रमाणातही नाही".  ढाकिया काची बिर्याणीला बोरहानी, दही, कोथिंबीर, मिंट आणि मीठ यापासून बनवलेले मीठयुक्त मिंट पेय दिले जाते.  डिंडीगुल बिर्याणी तामिळनाडूमधील डिंडीगुल शहर बिर्याणीसाठी प्रसिद्ध आहे.  डोने बिरयानी कर्नाटकातील बंगळुरूच्या लष्करी हॉटेल्समध्ये बिर्याणी विक्रीसाठी ओळखले जाते. ही बिर्याणी डोंने नावाच्या कोरड्या केळीच्या पिशवीत दिली जाते. हे सामान्यतः जीरा साम्बा तांदूळ, दही आणि बरेच सामान्य मिंट आणि कोलिंदर पाने,  हैदराबाद बिर्याणी मुख्य लेख: हैदराबाद बिर्याणी  हैदराबाद चिकन बिर्याणी हैदराबाद बिर्याणी ही भारतातील सर्वात प्रसिद्ध बिर्याणी आहे; काही म्हणतात की बिर्याणी हे हैदराबादचे समानार्थी आहे. हैदराबादी पाककृतीचा ताज, हैदराबादी बिर्याणी आसाफ जाह प्रथमच्या कारकिर्दीत विकसित झाला, ज्यांना मुघल सम्राट औरंगजेब यांनी प्रथम डेक्कनचे राज्यपाल म्हणून नियुक्त केले होते. हे बासमती तांदूळ, मसाले आणि शेळीच्या मांसापासून बनवले जाते. बकरीच्या मांसाऐवजी चिकनचा वापर करणारे लोकप्रिय प्रकार. हैदराबादी बिर्याणीचे विविध प्रकार आहेत, जसे की कचाई गोश्त की बिर्याणी किंवा डुम बिर्याणी, जिथे शेळीचे मांस मॅरीनेट केले जाते आणि तांदूळासह शिजवले जाते. ते सुगंधित आणि सुगंधित चवसाठी हळू आग किंवा डमवर सोडले जाते.  मेमणी/कुची बिर्याणी मेमोनी बिर्याणी ही अत्यंत मसालेदार विविधता आहे जी भारत आणि पाकिस्तानमधील गुजरात-सिंध प्रदेशातील मेमोन्सने विकसित केली आहे. सिंधी बिर्याणीच्या तुलनेत हे मेंढीचे मांस, दही, तळलेले कांदा आणि बटाटे आणि कमी टोमॅटोसह बनवले जाते.  कलियानी बिर्याणी कल्याणी बिर्याणी ही हैदराबादच्या माजी राज्यातली एक ठराविक बिर्याणी आहे. "गरीब माणसाची" हैदराबाद बिर्याणी म्हणून ओळखली जाणारी कल्याणी बिर्याणी नेहमीच भैंसच्या मांसाच्या लहान तुकड्यांनी बनविली जाते.  मांस अदरक, लसूण, हल्दी, लाल मिरी, जिरा, कोलिंदर पावडर आणि बरेच कांदा आणि टोमॅटोसह चवदार केले जाते. हे प्रथम जाड करी म्हणून शिजवले जाते आणि नंतर तांदूळासह शिजवले जाते. मग डम दिले जाते (कव्हर केलेल्या भांड्यात स्टीमिंगची भारतीय पद्धत).  कल्याणी बिर्याणीची उत्पत्ती कल्याणी नवाबांच्या काळात बीडारमध्ये झाली असावी, ज्यांनी नवाबांपैकी एक, गजानफुर जांग यांनी आसाफ जाही कुटुंबात लग्न केल्यानंतर हैदराबादला स्थलांतर केले आणि त्यांचे राज्य एकत्र केले. कल्याणी बिर्याणीची सेवा कल्याणी नवाबांनी बीदर ते हैदराबाद येथे आलेल्या आणि त्यांच्या देवडी किंवा कुलीन हवेलीला भेट दिलेल्या सर्व लोकांसाठी केली होती.  कोलकाता बिर्याणी  कोलकाता बिर्याणी 1856 मध्ये अवधचा शेवटचा नवाब वाजिद अली शाह कोलकाता उपनगर मेटियाब्रूझ येथे निर्वासित झाला तेव्हा कलकत्ता किंवा कोलकाता बिर्याणी लखनऊ शैलीतून विकसित झाली. शाह आपल्यासोबत स्वतःचा स्वयंपाकही घेऊन आला होता. कोलकाता बिरियानीमध्ये मांस आणि अंडी ('दिम' बंगालीमध्ये) सोबत बटाटाची अनन्य उपस्थिती आहे. असे म्हटले जाते की नवाबने आपले राज्य गमावले आहे, त्याला मांस विकत घेता येत नाही, म्हणून त्याच्या शेफने बटाटे जोडून भरपाई करण्याचा प्रयत्न केला. पण गंभीर इतिहासकारांनी हे मिथक म्हणून नाकारले आहे. वजीद अली शाह जेव्हा कोलकाता येथे आले तेव्हा बटाटा हा भारतातील एक विदेशी भाजीपाला होता आणि अवधचा माजी नवाब, उत्तम खाद्यपदार्थांचा पारखी असल्याने त्यांच्या शेफना डिशमध्ये नवीन घटक वापरण्यास प्रोत्साहित केले. कोलकाता बिर्याणीमध्ये मसाले कमी असतात, पण चव जास्त असते.  कच्ची बिर्याणी हा प्रकारचा बिर्याणी पलकड आणि कोयंबटूर भागात लोकप्रिय आहे. केरळ आणि तामिळनाडूमधील रॉथर कुटुंबांद्वारे हे सर्वात सामान्यपणे तयार केले जात असे. या प्रकारची बिर्याणी वेगळ्या पद्धतीने बनवली जाते. बकरीचे मांस सर्वात सामान्यपणे वापरले जाते आणि ते मालाबार बिर्याणीपेक्षा पूर्णपणे वेगळे आहे. [ हवासा वाटला ]  सिंधी बिरयानी  सिंधी बिरयानी परदेशी आणि सुगंधित सिंधी बिर्याणीची चव, सुगंधित तांदूळ आणि नाजूक मांसासाठी पाकिस्तानमध्ये ओळखली जाते. सिंधी बिर्याणी हे पाकिस्तानी आणि सिंधी पाककृतीच्या खाद्यपदार्थांच्या मेनूमध्ये एक प्रिय पदार्थ आहे. सिंधी बिरयानी मांस आणि बासमती तांदूळ, भाज्या आणि विविध मसाल्यांच्या मिश्रणासह तयार केली जाते.  श्रीलंकन बिरयानी  श्रीलंकन चिकन बिरयानी १९०० च्या दशकाच्या सुरुवातीला श्रीलंकेच्या उत्तर भागात आणि कोलंबोमध्ये व्यापार करणाऱ्या दक्षिण भारतीय मुस्लिमांनी बिर्याणी श्रीलंकेत आणली. श्रीलंकेत बुरियानी हा एक बोलचाल शब्द आहे जो बुहारी बिर्याणीपासून तयार झाला आहे. बर्याच प्रकरणांमध्ये, श्रीलंकेची बिर्याणी बहुतेक भारतीय जातींपेक्षा जास्त मसालेदार असते. साइड डिशेसमध्ये अचार, मलय अचार, काजू करी आणि मिंट सांबोल समाविष्ट असू शकतात. [ उद्धरण आवश्यक ]  तालासेरी बिर्याणी मुख्य लेख: थालसेरी खाद्यप्रकार  तालासेरी बिर्याणी थॅलसेरी बिर्याणी ही भारताच्या केरळ राज्यात आढळणारी बिर्याणीची एक प्रकार आहे. मालाबार मुस्लिम समुदायाच्या बर्याच पदार्थांपैकी हे एक आहे आणि ते खूप लोकप्रिय आहे.  यामध्ये चिकन, मसाले आणि खैमा नावाच्या तांदळाची निवड केली जाते. खैमा तांदूळ सहसा घीमध्ये मिसळला जातो. जरी मॅस, काजू नट, सुलताना किशमिश, फनेल-कुमिन बियाणे, टोमॅटो, कांदा, अदरक, लसूण, शॅलोट, काजू आणि दालचिनी यासारख्या मोठ्या संख्येने मसाले वापरले जातात, परंतु त्याची तयारी करण्यासाठी फक्त थोडेसे चिली (किंवा चिली पावडर) वापरले जाते.  पक्की बिरयानी, थॅलसेरी बिरयानी खैमा किंवा जीरेकासाला म्हणून ओळखल्या जाणार्या लहान दाणेदार पातळ (गोलाकार नाही) सुगंधित तांदूळ वापरते. दाटलेला तांदूळ टाळण्यासाठी येथे तयार करण्याच्या डम पद्धतीचा वापर केला जातो (दाट [माईडा] किंवा कापडासह झाकण बंद करणे आणि झाकणावर लाल-गरम कोळशाचे स्थान देणे).