रोमन साम्राज्यातील सर्व मुक्त पुरुषांना सम्राट काराकला यांनी रोमन नागरिकत्व दिले.
संदर्भित मजकूर लक्षात घेता, कोणत्या रोमन सम्राटाने सर्व मुक्त पुरुषांना रोमन नागरिकत्व दिले?
Context:इ. स. तिसऱ्या शतकात साम्राज्यासाठी काही उल्लेखनीय विकास तसेच संभाव्य घट आणि संकुचित दर्शविले गेले. इ. स. 212 मध्ये सम्राट काराकालाच्या आदेशाने, ज्याला अँटोनिनियन राज्यघटना म्हणून ओळखले जाते, त्याने साम्राज्यातील प्रत्येक मुक्त माणसाला रोमन नागरिकत्व दिले, रोमन साम्राज्यासाठी रोम शहराचे आणि रोमन इटलीचे महत्त्व कमी होण्यास सुरुवात केली. इ. स. पू. तिसऱ्या शतकाच्या मध्यापर्यंत, पॅक्स रोमनचा अंत झाला होता, आणि तिसऱ्या शतकाच्या संकट म्हणून इतिहासात ओळखल्या जाणाऱ्या काळात अनेक संकटांनी एकाच वेळी साम्राज्याला धडक दिली. या कालावधीत साम्राज्याला प्रचंड महागाई, नैसर्गिक आपत्ती, फुटीरता आणि अनेक दशकांपासून सुरू असलेल्या यादवी युद्धांचा सामना करावा लागला. २७३ आणि २७४ मध्ये ऑरेलियनने विखुरलेल्या साम्राज्याचे एकत्रीकरण केले, जे अनेक इतिहासकारांच्या मते, नष्ट झाले पाहिजे होते. तथापि, ऑरेलियनची 276 एडी मध्ये हत्या करण्यात आली, ज्यामुळे अतिरिक्त गृहयुद्ध सुरू झाले. [१३ पानांवरील चित्र] या दशकांच्या संकटांमुळे पाश्चिमात्य देशांना अधिक त्रास सहन करावा लागला कारण हेलेनीकृत पूर्व आणि तरुण वसाहतवादी आणि रोमन पाश्चिमात्य देशांमधील फरक कायम राहिला होता. पूर्व ग्रीक आणि पश्चिम लॅटिन भागांमध्ये रोमन साम्राज्याचे हे सांस्कृतिक विभाजन नंतरच्या शतकांमध्ये वाढत्या प्रमाणात महत्त्वपूर्ण बनले, ज्यामुळे दोन रोमन जग हळूहळू विलग झाले.  सम्राट डायोक्लिटियनने त्याच्या साम्राज्याच्या सर्व धोक्यात आलेल्या भागात सुरक्षा सुनिश्चित करण्यासाठी डोमिनॅट म्हणून ओळखली जाणारी प्रशासकीय प्रणाली तयार केली. डोमिनेटची तुलना प्रिन्सिपेटशी होते, एक प्रचंड शाही नोकरशाही, ज्याने नंतरच्या पूर्व रोमन साम्राज्याच्या शक्ती संरचनेची पायाभरणी केली. [१३ पानांवरील चित्र] डायोक्लिटियनने प्रजासत्ताक शासनाचा कोणताही ढोंगीपणा फेटाळून लावला कारण सम्राट औपचारिकपणे फक्त "प्रिन्सिपस" पासून "डोमिनस" - लॉर्ड आणि मालक होण्यापासून दूर गेला. डायोक्लिटियनने देखील औपचारिकपणे साम्राज्याची पुनर्रचना करण्याची प्रक्रिया पूर्ण केली. पहिल्या शतकात रोम आणि रोमन इटालियन लोकांच्या शासनाखाली वसाहती-शैलीतील साम्राज्य असल्याने ते एक मोठे शाही अस्तित्व बनले जेथे सम्राटाचा न्यायालय रोम किंवा इटलीच्या शहराशी बांधील नव्हता, आता बर्याच लोकांमध्ये फक्त एक रोमन शाही प्रांत होता. सम्राट हे रोमन इटालियन होते हे सर्वप्रथम सम्राट ट्रॅजनने तोडले होते जे हिस्पानियाहून आले होते. सेव्हेरियन राजवंशच्या काळात, बहुतेक सम्राट इटलीच्या बाहेरून आले होते. जेव्हा डायोक्लिटियनने आपल्या सुधारणा सुरू केल्या, तेव्हा रोमन सिनेटने औपचारिकपणे त्याचा आधीपासूनच कमी होणारा शाही प्रभाव गमावला आणि निर्णय घेण्याची प्रत्यक्षात प्रादेशिक संस्था बनली.  पूर्व आणि पश्चिम मध्ये साम्राज्याचे विभाजन करण्याचे एक प्रारंभिक उदाहरण 286 मध्ये घडले, जेव्हा सम्राट डायोक्लिटियनने मॅक्सिमियनला पश्चिमचा ऑगस्टस म्हणून नियुक्त केले. इ. स. २९३ साली, डायोक्लिएटियनच्या नेतृत्वाखाली साम्राज्याचे पुनर्वसन झाले ज्याला टेट्रार्की असे म्हणतात. साम्राज्य चार भागांमध्ये विभागले गेले होते, साम्राज्याचे दोन सर्वात प्रमुख भाग प्रत्येकी एका सम्राट (ऑगस्टस) द्वारे शासित होते. त्यानंतर प्रत्येक सह-सम्राटाने आपल्या तरुण सहकाऱ्याला सीझर म्हणून नियुक्त केले जेणेकरून त्याच्या स्वतःच्या प्रदेशावर नियंत्रण ठेवणारे अधीनस्थ सम्राट असेल. सीझरने सीनियर पार्टनरबरोबर सत्ता सामायिक केली आणि शेवटी त्याला यशस्वी केले. प्रत्येक चतुर्भुज शासक साम्राज्याचा एक भाग सांभाळत असे, ज्यात भौगोलिक क्षेत्रांवर आधारित विभाग होते. हे विसर्जन 100 वर्षांनंतर येणाऱ्या विभाजनची रूपरेषा देते जेव्हा साम्राज्य कायमस्वरूपी पूर्व आणि पश्चिम साम्राज्यात विभागले गेले. तथापि, टेट्रार्की केवळ 20 वर्षे टिकली, कारण सम्राटांनी लवकरच सत्तेसाठी एकमेकांशी लढा देणे सुरू केले. हे संपूर्ण साम्राज्य शेवटी कॉन्स्टन्टाईन द ग्रेटने ३२४ मध्ये पुन्हा एकत्र केले होते. त्याने या शेवटच्या गृहयुद्धाला संपवले होते.