अमेरिकेत उत्पन्नातील असमानतेची कारणे खालीलप्रमाणे आहेत: कामगार संघटनांचा घट, जागतिकीकरण, कौशल्य-पक्षपाती तंत्रज्ञान बदल, सुपरस्टार्स, वित्तीयकरण, कमी शिक्षित कामगारांची स्थलांतर, महाविद्यालयीन प्रीमियम, ऑटोमेशन, सार्वजनिक धोरण, कॉर्पोरेटवाद आणि कॉर्पोक्रेसी, महिला कामगार शक्ती सहभाग, आणि उच्च उत्पन्न आणि शिक्षण पातळीवरील घरांमध्ये असमान स्टॉक मालकी.
अमेरिकेत उत्पन्नातील असमानतेची कारणे काढा. त्यांना अल्पविरामाने वेगळे करा.
Context:सीबीओ (आणि इतरांच्या) मते, वरच्या स्तरावरील उत्पन्नाच्या [अलीकडील] वेगवान वाढीची अचूक कारणे चांगल्या प्रकारे समजली जात नाहीत",: xi परंतु त्यात अनेक, शक्यतो परस्परविरोधी घटक समाविष्ट आहेत: xi   कारणांमध्ये हे समाविष्ट आहेः  कामगार संघटनांचा घट <unk> जागतिकीकरण आणि ऑटोमेशनमुळे अंशतः कमकुवत झालेल्या संघटना पुरुषांमधील असमानतेच्या वाढीसाठी एक तृतीयांश ते अर्ध्याहून अधिक जबाबदार असू शकतात. कामगारांच्या हितासाठी उपाययोजना करण्यासाठी कामगारांवर आणि कामगारांवर वेतन वाढवण्याचा दबाव कमी झाला. उत्पादकता वाढीचे फायदे कार्यकारी अधिकारी, गुंतवणूकदार आणि कर्जदारांना मिळाले. क्रिस्टल आणि कोहेन यांनी केलेल्या अभ्यासानुसार वाढत्या वेतनातील असमानतेला संघटनांच्या घटनेमुळे आणि किमान वेतनाच्या वास्तविक मूल्यातील घसरणीमुळे तंत्रज्ञानापेक्षा दुप्पट परिणाम झाला आहे. एक पर्यायी सिद्धांत असे सांगते की पासथ्रू उत्पन्नाचे योगदान श्रम ऐवजी भांडवलाला चुकीचे ठरते. जागतिकीकरण <unk> कमी कुशल अमेरिकन कामगार आशिया आणि इतर "उद्यमी" अर्थव्यवस्थांमधील कमी वेतन असलेल्या कामगारांच्या स्पर्धेच्या तोंडावर हरले. कौशल्य आधारित तंत्रज्ञानाचा बदल <unk> माहिती तंत्रज्ञानाच्या वेगवान प्रगतीमुळे कुशल आणि सुशिक्षित कामगारांची मागणी वाढली. <unk> आधुनिक संप्रेषण तंत्रज्ञानामुळे स्पर्धा ही "विजेता सर्वात जास्त घेतो" अशा प्रकारची स्पर्धा बनते ज्यात विजेत्याला भरपूर बक्षिसे दिली जातात, तर उपविजेत्यांना खूप कमी मिळते. वित्तपुरवठा <unk> 1990 च्या दशकात शेअर बाजार भांडवल 55% वरून सकल देशांतर्गत उत्पादनाच्या (जीडीपी) 155% पर्यंत वाढले. कंपन्यांनी कार्यकारी भरपाई शेअर पर्यायांकडे वळविण्यास सुरुवात केली, ज्यामुळे व्यवस्थापकांना शेअर किंमती वाढविण्यासाठी निर्णय घेण्यासाठी प्रोत्साहन वाढले. सरासरी वार्षिक सीईओ पर्याय 500,000 डॉलर वरून 3 दशलक्ष डॉलर्स पर्यंत वाढले. मुख्य कार्यकारी अधिकाऱ्यांच्या वेतनात शेअर्सचा वाटा जवळपास 50 टक्के होता. कामगारांशी दीर्घकालीन करार सुधारण्याऐवजी भागधारकांची संपत्ती वाढविण्यासाठी व्यवस्थापकांना प्रोत्साहित केले गेले; 2000 ते 2007 दरम्यान, वाढीव स्टॉक वाढीच्या जवळजवळ 75% मजुरी आणि पगाराच्या किंमतीवर आले. कमी शिक्षित कामगारांची इमिग्रेशन <unk> 1965 पासून कमी कुशल कामगारांच्या इमिग्रेशनच्या तुलनेने उच्च पातळीमुळे अमेरिकेत जन्मलेल्या हायस्कूल ड्रॉपआउट्सचे वेतन कमी झाले असावे; महाविद्यालयीन पदवी - महाविद्यालयीन पदवीधारक कामगारांना पारंपारिकरित्या अधिक उत्पन्न मिळते आणि बेरोजगारीचे प्रमाण कमी असते. श्रीमंत कुटुंबे आपल्या मुलांना अशा शाळांमध्ये पाठविण्याची अधिक शक्यता असते ज्यात मोठ्या प्रमाणात देणगी आहे, ज्यामुळे अधिक अनुदान आणि कमी विद्यार्थी कर्ज मिळते. जेव्हा श्रीमंत माजी विद्यार्थी अधिक देणगी देतात आणि कुलीन मंडळांच्या देणग्यांच्या आकारात असमाधानकारक वाढ करतात तेव्हा चक्र पूर्ण होते. अभिजात महाविद्यालयांना आर्थिक तज्ञांपर्यंत चांगली पोहोच आहे. ऑटोमेशन - ब्युरो ऑफ लेबर स्टॅटिस्टिक्स (बीएलएस) ने असे आढळले की वाढत्या ऑटोमेशनमुळे "कामगारांच्या गुंतवणूकीची आवश्यकता कमी झाली आहे. यामुळे भांडवलाचा वाटा वाढेल, कामगार भागाच्या तुलनेत, कारण काही कामगारांची जागा मशीन घेतील". आपण लिबर्टेरियन्सचे म्हणणे मानणारे कमीत कमी राज्य मिळवलेले नाही. आपण जे साध्य केले आहे ते म्हणजे, सार्वजनिक वस्तू पुरविण्यासाठी राज्य खूपच मर्यादित आहे. पायाभूत सुविधा, तंत्रज्ञान आणि शिक्षणात गुंतवणूक यामुळे अर्थव्यवस्थेला चालना मिळेल आणि न्याय्य समाज निर्माण करण्यासाठी आवश्यक असलेल्या पुनर्वितरणामध्ये सहभागी होण्यासाठी खूपच कमकुवत आहे. पण आपल्याकडे एक राज्य आहे जे अजूनही मोठे आहे आणि विकृत आहे जे श्रीमंतांना भेटवस्तूंची देणगी देऊ शकते.  <unk>जोसेफ स्टिग्लिट्झ <unk> क्रुगमॅन यांनी असे म्हटले की चळवळीतील रूढिवादी 1970 च्या दशकापासून रिपब्लिकन पार्टीवर आपला प्रभाव वाढवतात. त्याच काळात, त्याने आपली राजकीय शक्ती वाढविली. याचा परिणाम म्हणजे कमी प्रगतीशील कर कायदे, कामगारविरोधी धोरणे आणि इतर विकसित देशांच्या तुलनेत कल्याणकारी राज्याचा हळुवार विस्तार (उदाहरणार्थ, सार्वत्रिक आरोग्य सेवेची अनुपस्थिती). तसेच, विकसनशील देशांमधील उत्पन्नातील असमानतेतील फरक हे दर्शवितो की धोरणांचा असमानतेवर महत्त्वपूर्ण प्रभाव आहे; जपान, स्वीडन आणि फ्रान्समध्ये उत्पन्नातील असमानता 1960 च्या पातळीवर आहे. अमेरिका नवउदारवादाचा लवकर स्वीकार करणारा देश होता, ज्याचा समतेपेक्षा विकासावर लक्ष केंद्रित केल्याने कालांतराने इतर देशांमध्ये त्याचा प्रसार झाला. कॉर्पोरेटिझम आणि कॉर्पोक्रेसी <unk> कॉर्पोरेट्सच्या हिताकडे जास्त लक्ष देण्यामुळे मोबदल्याच्या बदलांवर नियंत्रण कमी होते. उच्च उत्पन्न मिळवणारी कुटुंबे ही दुहेरी उत्पन्न मिळवणारी कुटुंबे असण्याची शक्यता अधिक असते. शेअरची मालकी उच्च उत्पन्न आणि शिक्षणाच्या पातळीवर असलेल्या कुटुंबांकडे असते, ज्यामुळे गुंतवणूकीतून मिळणारे उत्पन्न विसंगत होते. आर्थिक परिस्थिती चांगली असताना उच्च उत्पन्न असलेल्या कुटुंबांची भरभराट होण्याची आणि मंदीच्या काळात नुकसान होण्याची शक्यता जास्त असते. त्यांच्या उत्पन्नाचा मोठा भाग भांडवली उत्पन्नाच्या तुलनेने अस्थिरतेतून येतो. उदाहरणार्थ, २०११ मध्ये उत्पन्नाच्या पहिल्या १% ने त्यांच्या उत्पन्नाचा ३७% कामगारातून मिळवला, तर मध्यम क्विंटिलच्या ६२% च्या तुलनेत. १% वरच्या वर्गात ५८% उत्पन्न भांडवलातून मिळते, तर मध्यम वर्गात ४% मिळते. सरकारी हस्तांतरणाचे प्रमाण सर्वात वरच्या १% लोकांच्या उत्पन्नाच्या फक्त १% होते परंतु मध्यम पंचमांश लोकांच्या उत्पन्नाच्या २५% होते; या हस्तांतरणाची डॉलरची रक्कम मंदीच्या काळात वाढते.  ऑर्गनायझेशन ऑफ इकॉनॉमिक कोऑपरेशन अँड डेव्हलपमेंट (ओईसीडी) च्या 2018 च्या अहवालानुसार, अमेरिकेमध्ये जवळजवळ इतर कोणत्याही प्रगत देशांपेक्षा जास्त उत्पन्न असमानता आणि कमी उत्पन्न असलेल्या कामगारांची मोठी टक्केवारी आहे कारण बेरोजगार आणि जोखीम असलेल्या कामगारांना सरकारकडून कमी समर्थन मिळते आणि एक कमकुवत सामूहिक वाटाघाटी प्रणाली आहे.