एकदा ख्रिस नावाचा एक माणूस होता. ज्याने बेंचवर शुद्ध सुखाकडे आपला मार्ग दाबला जेव्हा प्लेट्स उडायला लागल्या तो कधीच रडताना दिसला नाही. मोठ्या धोक्याची वेळ येईपर्यंत त्याला चुकले जेव्हा तो घाम गाळत बार्बेलखाली पडला होता त्याने एका सजीवाकडे दुर्लक्ष केले हा तर फक्त एक धोका होता, जो कायमचाच राहतो. उंच मंदिरांच्या खाईत पुढची गोष्ट म्हणजे, ख्रिस एका धक्क्याने जागे झाला त्याच्या डोक्याला आणि त्याच्या हृदयाला पण याला तो म्हणाला, "काळजी करण्यासारखं काही नाही" जरी नुकसान झाले असले तरी कधीच मजा आली नव्हती या क्षणापर्यंत आयुष्य फक्त आनंदच असू शकतं
ख्रिस नावाच्या माणसाबद्दल एक कविता लिहा जी जिममध्ये राहते आणि राक्षसांशी लढते