जबाबदारी, वितरण आणि खर्चाशी संबंधित संभाव्य समस्यांमुळे, अमेरिकन सरकारने गुलामांच्या वंशजांना आर्थिक नुकसान भरपाई देऊ नये. सध्याच्या सरकारला गुलामांच्या वागणुकीची जबाबदारी आहे की नाही, नुकसान भरपाई देणे, किंवा गुलामांवरील सरकारच्या उल्लंघनासाठी आर्थिक परतफेड करणे, गुलामांच्या वंशजांसाठी सर्वात व्यावहारिक आणि फायदेशीर उपाय असू शकत नाही. त्याऐवजी, शाळा, वैद्यकीय सेवा आणि वंचित जातीच्या लोकांच्या समुदायांना निधी देण्यावर सरकारने लक्ष केंद्रित केले पाहिजे. आर्थिक नुकसान भरपाईच्या वितरणामध्ये एक मोठी कमतरता म्हणजे कोणत्या व्यक्ती किंवा समुदायांचे गुलाम आहेत हे ठरवणे. गुलामी 150 वर्षांपूर्वी संपली असल्याने, "बहुतेक संस्थांकडे गुलामांच्या वास्तविक वंशजांचा शोध घेण्यासाठी पुरेसे चांगले रेकॉर्ड नाहीत" (जोन्स). वंशजांची ओळख पटवण्यात संभाव्य चुकीमुळे नुकसान भरपाईवर जास्त खर्च होऊ शकतो, फसवणुकीचे संभाव्य आरोप आणि इतर असंख्य तक्रारी होऊ शकतात. आर्थिक नुकसान भरपाई कशी दिली जाईल याबाबतही जबाबदारी महत्त्वाची भूमिका बजावते. वृक्षारोपण मालक गुलाम मालक मानले जातात, तर कॅथोलिक चर्च हा अमेरिकेतील सर्वात मोठा संस्थागत गुलाम मालक होता (जोन्स). अमेरिकन गुलाम व्यवस्थेचा फायदा घेतलेल्या इतर मोठ्या कंपन्यांमध्ये विमा आणि रेल्वे कंपन्या यांचा समावेश आहे: विमा कंपन्यांनी गुलाम लोकांच्या जीवनावर पॉलिसी विकल्या (त्यांच्या मालकांच्या नफ्यासाठी, अर्थातच) किंवा गुलामगिरीच्या प्रवासाची हमी दिली. रेल्वेने गुलाम मजुरांचा वापर केला आणि गुलामांच्या शेतातील कामगारांनी उत्पादित केलेले कापूस किंवा तांदूळ वाहून नेऊन त्यांना फायदा झाला. धार्मिक आणि औद्योगिक दोन्ही गटांचा अमेरिकेच्या गुलाम व्यवस्थेवर मोठा प्रभाव होता, म्हणून गुलाम वंशजांना परतफेड करण्याची सरकारची जबाबदारी अवास्तव वाटते. गुलामांच्या वंशजांना पैसे देण्यास सक्षम होण्यासाठी, सरकारला जास्त पैसे खर्च करावे लागतील. गुलामांच्या कामासाठी २४ तास, ३६५ दिवस, २४६ वर्षे, आणि महागाईची भरपाई करणे आवश्यक आहे, एकूण रक्कम १० ट्रिलियन डॉलर्सपेक्षा जास्त आहे. प्रत्येक खात्यावर २५,००० डॉलर्स जमा केल्यास सरकारला वर्षाला १०० अब्ज डॉलर्सचा खर्च येईल, जो सध्याच्या फेडरल खर्चाच्या २% इतका आहे. तेवढी रक्कम आहे का? आपल्या साक्षीच्या वेळी, बेकेटने असा युक्तिवाद केला की पैशाची भरपाई अर्थहीन आहे. एखाद्या समस्येवर पैसे फेकल्याने तोडगा निघणार नाही: यामुळे वर्णद्वेषाचा अंत होणार नाही आणि यामुळे अर्थव्यवस्थेला कर्जाच्या गडद गडद गडीत होण्यास कारणीभूत ठरेल, ज्यामुळे तोडगा काढण्यापेक्षा अधिक समस्या निर्माण होतील (बेकेट). केवळ हे नुकसान भरपाई करदात्यांच्या पैशाचा अपव्ययच नाही, तर असे समजले जाते की "बहुतेक अमेरिकन गुलाम मालक नव्हते आणि अगदी दक्षिणेतही, पाचपैकी फक्त एकाचे गुलाम होते", अधिक विश्वासार्हपणे, "आज अनेक अमेरिकन लोकांचा 1865 नंतर इमिग्रेशन केल्यापासून गुलामीशी कोणताही संबंध नाही" (स्रोत जी). नुकसान भरपाईच्या असंतुलनासाठी युक्तिवाद केला जाऊ शकतो, कारण देशी अमेरिकन जमातींसारख्या अल्पसंख्याकांना अमेरिकेच्या सरकारने जमीन आणि आर्थिक नुकसान भरपाई दिली आहे. या अल्पसंख्यांकांना नुकसान भरपाई मिळाली आहे, ही नुकसान भरपाई थेट पीडितांना देण्यात आली आहे. १९५२ ते १९९० या कालावधीत अल्पसंख्याक/जातीयदृष्ट्या लक्ष्यित गटांना देण्यात आलेल्या मागील नुकसान भरपाईच्या रकमेची सारणी. दुसरे महायुद्ध दरम्यान जपानी छावण्यांना प्रतिसाद म्हणून अमेरिकन सरकारकडून जपानी अमेरिकन नागरिकांना १.२ अब्ज डॉलर्स (प्रत्येक सुमारे २०,००० डॉलर्स) ची सर्वात अलीकडील आणि सर्वात मोठी रक्कम १९९० मध्ये देण्यात आली होती (स्रोत डी). या अल्पसंख्याक गटांना ही रक्कम देण्यात आली असताना, या सर्व नुकसान भरपाईची मागणी केली गेली होती जेव्हा अन्यायाचे मूळ बळी अजूनही जिवंत होते, त्या घटनेनंतर 150 वर्षांपेक्षा जास्त नाही. नुकसान भरपाईची पूर्ण माफी मात्र दिली जाऊ नये. गुलामांच्या वंशजांना परतफेड करण्याच्या चांगल्या मार्गांवर आपले लक्ष केंद्रित करणे हे सर्वसाधारणपणे देशासाठी फायदेशीर ठरेल, कारण नतालीने असा युक्तिवाद केला की वंशजांना संपत्ती नाही. संपत्तीचा एक प्रमुख स्रोत वारसा आहे हे लक्षात घेता, काळ्या मालमत्तेच्या मालकीचा अभाव म्हणजे भावी पिढ्यांसाठी काळ्या कुटुंबांमध्ये कमी विशिष्ट वारसा (नॅथली). नुकसान भरपाई वंशाच्या समुदायांमध्ये आणि कमी निधी असलेल्या काळ्या कुटुंबांमध्ये खर्च केली जाऊ शकते, परंतु याचा परिणाम अशा लोकांवर होतो जे कदाचित वंशज नसतील, पीडितांना विशिष्ट नसतील: <unk>नुकसान भरपाईचे प्राप्तकर्ता <unk> अन्यायाचे थेट पीडित किंवा त्यांचे तत्काळ कुटुंब <unk> (स्रोत जी) असावेत. असे असूनही, माजी राष्ट्राध्यक्ष बराक ओबामा यांनी सांगितले की, "आम्ही देऊ शकणारी सर्वोत्तम भरपाई म्हणजे शहरातील चांगल्या शाळा आणि बेरोजगारांसाठी नोकऱ्या आहेत", आणि त्या भरपाई संभाव्यतः "सर्व जातींच्या संघर्ष करणार्या लोकांना मदत करण्यासाठी सरकारी कार्यक्रमांचे स्वरूप घेऊ शकतात" (स्रोत ई). आपल्या साक्षीच्या वेळी मिशेलने सहमती दर्शवली आणि दावा केला की नुकसान भरपाईचा उपयोग संघर्ष करणार्या लोकांसाठी चांगल्या शाळा आणि नोकऱ्या तयार करण्याचा एक मार्ग म्हणून या आर्थिक नुकसान भरपाईचा वापर करण्याचा अधिक फायदेशीर मार्ग आहे (मिशेल). एकूणच, अमेरिकन सरकारने, व्यक्तींना किंवा समुदायांना पैसे वितरित करण्याऐवजी, वंचित किंवा भेदभाव असलेल्या पारंपारिकपणे काळ्या वंशाच्या समुदायांना निधी देण्यावर लक्ष केंद्रित केले पाहिजे, कारण हा दृष्टिकोन भेदभाव असलेल्या काळ्या समुदायांसाठी अधिक संधी आणि समानता निर्माण करेल.
अमेरिकेच्या सरकारने नुकसान भरपाई द्यावी का?