थेट ड्राइव्ह टर्नटेबल्सच्या आगमनाने स्क्रॅचिंग हा एक सामान्य शोध होता, टर्नटेबलवर स्क्रॅच करणारी पहिली व्यक्ती कोण होती हे सांगणे कठीण आहे, तथापि ग्रँडमास्टरफ्लॅश आणि कूलहर्कने ही शैली लोकप्रिय केली आहे यावर एकमत आहे
स्क्रॅचिंगचा शोध कोणी लावला?
Context:थेट-ड्राइव्ह टर्नटेबल्सच्या शोधामुळे आधुनिक स्क्रॅचिंग तंत्रे शक्य झाली, ज्यामुळे टर्नटेबलिझमचा उदय झाला. सुरुवातीच्या बेल्ट-ड्राइव्ह टर्नटेबल्स स्क्रॅचिंगसाठी अयोग्य होते कारण त्यांचा धीमा प्रारंभ वेळ होता आणि ते पोशाख आणि फाटणे आणि खंडित होण्याची शक्यता होती, कारण बेल्ट बॅकस्पिनिंग किंवा स्क्रॅचिंगमुळे खंडित होईल. पहिल्या डायरेक्ट-ड्राइव्ह टर्नटेबलचा शोध जपानच्या ओसाका येथील मत्सुशिता (आता पॅनासोनिक) येथील अभियंता शुईची ओबाटा यांनी लावला होता. यामध्ये बेल्टचा वापर केला गेला नाही, तर व्हीनाइल रेकॉर्डवर बसविलेल्या प्लेटवर थेट चालविण्यासाठी मोटरचा वापर केला गेला. १९६९ मध्ये, मत्सुशिता यांनी ते एसपी-१० म्हणून बाजारात प्रथम थेट-ड्राइव्ह टर्नटेबल म्हणून आणि त्यांच्या प्रभावशाली टेक्निक्स मालिकेतील टर्नटेबल्समध्ये प्रथम प्रसिद्ध केले.  १९७० च्या दशकात, हिप हॉप संगीतकार आणि क्लब डीजे यांनी या विशेष टर्नटेबल उपकरणांचा वापर रेकॉर्डला मागे व पुढे हलविण्यासाठी सुरू केला, त्यांच्या नृत्य मजल्यावरील प्रेक्षकांचे मनोरंजन करण्यासाठी टक्कर ध्वनी आणि प्रभाव तयार केले. १९४० ते १९६० च्या दशकातील रेडिओ डीजेने हेडफोन्सद्वारे ध्वनी ऐकताना बॅक-क्यूइंगचा वापर केला होता, प्रेक्षकांच्या श्रवणशक्तीशिवाय, स्क्रॅचिंगसह, डीजेने हेतूने प्रेक्षकांना ध्वनी ऐकू देतात जे टर्नटेबलवरील रेकॉर्डमध्ये फेरफार करून तयार केले जात आहेत, टर्नटेबलमधून आउटपुटला ध्वनी बळकट प्रणालीकडे निर्देशित करून जेणेकरून प्रेक्षक ध्वनी ऐकू शकतील. ग्रँड विझार्ड थिओडोर सारख्या न्यू यॉर्क शहरातील सुरुवातीच्या हिप हॉप डीजेने स्क्रॅचिंग विकसित केले होते, ज्याने स्क्रॅचिंगचे वर्णन केले, "तुम्ही [रेकॉर्ड केलेला आवाज] गर्दीकडे पाठविण्यापूर्वी आपल्या कानामध्ये ऐकू येणारी बॅक-क्यूइंगशिवाय काहीही नाही". १९७२ मध्ये मत्सुशिता यांनी प्रसिद्ध केलेल्या थेट-ड्राइव्ह टर्नटेबल टेक्निक्स एसएल-१२०० चा प्रयोग करताना त्यांनी हे तंत्र विकसित केले. जेव्हा डीजेने प्लेटवर रेकॉर्ड मागे आणि पुढे हलवले तरीही मोटर योग्य आरपीएमवर फिरत राहील असे त्यांना आढळले. अफ्रिका बांबाताता यांनी १९७० च्या दशकात एसएल-१२०० सह असाच शोध लावला होता. टेक्निक्स एसएल-१२०० पुढील काही दशकांसाठी सर्वात मोठ्या प्रमाणात वापरला जाणारा टर्नटेबल बनला.  न्यू यॉर्क शहरात स्थलांतरित झालेल्या जमैकामध्ये जन्मलेल्या डीजे कूल हर्कने स्क्रॅचिंगच्या सुरुवातीच्या विकासावर प्रभाव पाडला. कूल हर्कने ब्रेक-बीट डीजे विकसित केले, जिथे फंक गाण्यांचे ब्रेक - बहुतेक नृत्य करण्यायोग्य भाग, बर्याचदा पोकळ वाजवलेले - रात्रभर नृत्य पक्षांच्या उद्देशाने वेगळ्या आणि पुनरावृत्ती केले गेले. तो जमैकाच्या डब संगीताचा प्रभाव होता आणि त्याच्या मजबूत मोटर, टिकाऊपणा आणि विश्वासार्हतेमुळे 1971 मध्ये प्रसिद्ध झालेल्या टेक्निक्स एसएल -1100 चा वापर करून त्याने आपले टर्नटेबल तंत्र विकसित केले.  जरी लेखक आणि कवी विल्यम एस. बरुज सारख्या मागील कलाकारांनी ध्वनी तयार करण्यासाठी रील-टू-रील टेप हाताळण्याच्या कल्पनेचा प्रयोग केला होता, जसे की 1950 च्या दशकातील "साउंड पीस" रेकॉर्डिंगसह, व्हिनेल स्क्रॅचिंग हिप हॉपचा एक घटक म्हणून ध्वनी हा एक अनियंत्रित आवाजाऐवजी संगीताचा अविभाज्य आणि लयबद्ध भाग बनविण्याच्या कल्पनेचा अग्रणी होता. स्क्रॅचिंग हा "स्क्रबिंग" (ऑडिओ संपादन आणि उत्पादनाच्या दृष्टीने) शी संबंधित आहे जेव्हा ओपन रील-टू-रील टेप डेक (सामान्यतः 1/4 इंच चुंबकीय ऑडिओ टेप) च्या रील हळूवारपणे मागे आणि पुढे फिरवल्या जातात तर प्लेबॅक हेड लाइव्ह आणि वर्धित आहे, टेपवर विशिष्ट स्पॉट अलग ठेवण्यासाठी जेथे संपादन "कट" केले जाईल. २०१० च्या दशकात, स्क्रॅचिंग आणि स्क्रबिंग दोन्ही डिजिटल ऑडिओ वर्कस्टेशनवर (डीएडब्ल्यू) केले जाऊ शकतात जे या तंत्रासाठी सुसज्ज आहेत.   सर्व कामे कोठून सुरू झाली  "जेथे हे सर्व सुरु झाले" या गाण्याचे डीजे नमुना ही फाईल चालवण्यात अडचण आहे का? मीडिया मदत पहा. ख्रिश्चन मार्कले हे हिप हॉपच्या बाहेर स्क्रॅच करणारे पहिले संगीतकार होते. १९७० च्या दशकाच्या मध्यात, मार्कले यांनी ध्वनी कोलाज तयार करण्यासाठी ग्रामोफोन रेकॉर्ड आणि टर्नटेबल्स संगीत वाद्य म्हणून वापरले. त्याने हिप हॉप डीजेपासून स्वतंत्रपणे आपले टर्नटेबल ध्वनी विकसित केले. जरी तो मुख्य प्रवाहातील प्रेक्षकांना फारसा ज्ञात नसला तरी, मार्कलेचे वर्णन "हिप हॉपच्या बाहेर सर्वात प्रभावशाली टर्नटेबल व्यक्ती" आणि "टर्नटेबलवादचा अनवधानाने शोधक" म्हणून केले गेले आहे.  १९८१ मध्ये ग्रँडमास्टर फ्लॅशने "द अॅडव्हेंचर ऑफ ग्रँडमास्टर फ्लॅश ऑन द व्हील्स ऑफ स्टील" हे गाणे प्रसिद्ध केले जे अनेक डीजे स्क्रॅचिंग तंत्रांच्या वापरासाठी उल्लेखनीय आहे. हे संपूर्णपणे टर्नटेबल्स वापरून तयार केलेले पहिले व्यावसायिक रेकॉर्डिंग होते. १९८२ साली, माल्कम मॅकलेरन आणि वर्ल्ड फेमस सुप्रीम टीमने "बफेलो गर्ल्स" हा सिंगल रिलीज केला, ज्यामध्ये स्क्वेअर डान्सिंगच्या कॉलसह व्यापक स्क्रॅचिंगची जोड दिली गेली आणि १९८३ साली, ईपी, डी'या लाइक स्क्रॅचिंग', जे पूर्णपणे स्क्रॅचिंगवर केंद्रित आहे. १९८३ साली प्रसिद्ध झालेली आणखी एक गाणी म्हणजे हर्बी हॅनकॉकची ग्रॅमी पुरस्कार विजेती "रॉकिट". हे गाणे १९८४ च्या ग्रॅमी पुरस्कारांमध्ये थेट सादर करण्यात आले होते, आणि स्क्रॅच या माहितीपट चित्रपटात, १९८० च्या दशकातील अनेक डीजे यांनी स्क्रॅचिंगचा पहिला संपर्क म्हणून या कामगिरीचा उल्लेख केला आहे. १९८३ मध्ये सुरू झालेली स्ट्रीट साउंड्स इलेक्ट्रो संकलन मालिका देखील स्क्रॅचिंगच्या सुरुवातीच्या उदाहरणांसाठी उल्लेखनीय आहे. तसेच, बिल लास्वेल-माइकल बेनहॉर्न बँड मटेरियलचे "फॉर ए फोर डॉलर्स मोर" हे उल्लेखनीय काम होते, जे जपानमध्ये 12 "एकल वर प्रसिद्ध झाले आणि त्यात ग्रँड मिक्सर डीएक्सटीने केलेले स्क्रॅच समाविष्ट होते, जे स्क्रॅचिंगचे आणखी एक पायनियर होते.