अनेक महिन्यांच्या लॉकडाऊन आणि सामाजिक अंतरानंतर, शाळा शेवटी प्रत्यक्ष वर्गात पुन्हा उघडल्या, आणि पालक पुन्हा एकदा त्यांच्या मुलांच्या मैफिली आणि कामगिरीला उपस्थित राहण्यास उत्सुक आहेत. अनेक पालकांनी या कार्यक्रमांना गमावले होते आणि त्यांच्या मुलांच्या कलात्मक प्रयत्नांना त्यांचे समर्थन दर्शविण्यासाठी उत्सुक होते. तिचे वैयक्तिक कॉन्सर्ट पाहण्यासाठी पालक उत्सुक आहेत, परंतु त्यांच्यापैकी बर्याच जणांना लगेच कळले की त्यांना शास्त्रीय संगीताबद्दल जास्त माहिती नाही, ज्यामुळे त्यांना कामगिरीचे पूर्णपणे कौतुक करणे कठीण झाले.  एक संगीतप्रेमी मुलगा म्हणून, जेव्हा माझे आई-वडील माझ्या मैफिली आणि कार्यक्रमांना उपस्थित राहतात तेव्हा मला नेहमीच अभिमान आणि आनंद वाटतो. पण, मला अनेकदा आश्चर्य वाटते की, ते खरोखरच माझ्यासारख्या संगीताचा आनंद घेण्यास सक्षम आहेत का? विशेषतः त्यांना त्या संगीताच्या पार्श्वभूमीबद्दल आणि त्यातील संदर्भाविषयी फारशी माहिती नसते.  मला विश्वास आहे की संगीताची पार्श्वभूमी जाणून घेतल्याने एखाद्याला ती किती आवडते यावर मोठा फरक पडतो. जेव्हा तुम्ही एखाद्या संगीताच्या कथेचा आणि इतिहासाचा विचार करता, तेव्हा ते फक्त नोट्स आणि मेलोडीच्या मालिकेपेक्षा अधिक बनते; ते भावना आणि अर्थ यांची एक शक्तिशाली अभिव्यक्ती बनते. संगीताची पार्श्वभूमी जाणून घेण्यामुळे आपल्याला संगीताचे अधिक खोलवर कौतुक करण्यास आणि त्याच्याशी संबंध जोडण्यास मदत होते, ज्यामुळे आपल्याला तणावमुक्ती आणि विश्रांतीसाठी एक शक्तिशाली साधन म्हणून वापरता येते. संगीत ऐकताना आणि त्यातील अभिव्यक्तीत्मक गुण समजून घेताना, आपण आपल्या मनाची स्थिती सुधारण्यासाठी आणि भावनिक कल्याण वाढविण्यासाठी त्याच्या सामर्थ्याचा उपयोग करू शकतो.
माध्यमिक शाळेच्या विद्यार्थ्यासाठी हॅकथॉन प्रकल्पाचे कोणते चांगले उदाहरण आहे?