लियोनार्डोचे शिक्षण फ्लोरेन्समध्ये झाले जेथे त्यांनी त्यांचे सुरुवातीचे आयुष्य घालवले, परंतु नंतर स्फोर्झाच्या कुटुंबाच्या सेवेत काम करण्यासाठी मिलानला गेले. नंतरच्या काळात त्यांनी रोममध्येही काम केले आणि शेवटी ते फ्रान्सला गेले जेथे त्यांचे 1519 मध्ये निधन झाले. लिओनार्डो हा एक शास्त्रज्ञ होता जो त्याच्या अभ्यासासाठी आणि विविध विषयांवर प्रकाशनासाठी प्रसिद्ध होता ज्यात शरीरशास्त्र, खगोलशास्त्र, वनस्पतीशास्त्र, नकाशांकन, चित्रकला आणि यांत्रिक अभियांत्रिकी यांचा समावेश आहे.
खाली दिलेल्या परिच्छेदातून, मला लिओनार्डो जिथे राहत होता त्या सर्व ठिकाणांची यादी आणि त्याच्या ज्ञानाची आणि वैज्ञानिक तज्ञांची क्षेत्रे द्या.
Context:लियोनार्डो डी सेर पियरो दा विंची (१५ एप्रिल १४५२ - २ मे १५१९) हा उच्च पुनर्जागरणाचा एक इटालियन बहुमुखी होता जो चित्रकार, रेखाचित्रकार, अभियंता, शास्त्रज्ञ, सिद्धांतकार, शिल्पकार आणि आर्किटेक्ट म्हणून सक्रिय होता. चित्रकार म्हणून त्याच्या कामगिरीवर त्याची प्रसिध्दी सुरुवातीला अवलंबून असली तरी, तो त्याच्या नोटबुकसाठी देखील ओळखला गेला, ज्यामध्ये त्याने शरीरशास्त्र, खगोलशास्त्र, वनस्पतीशास्त्र, नकाशांकन, चित्रकला आणि जीवाश्मशास्त्र यासह विविध विषयांवर रेखाचित्रे आणि नोट्स बनविल्या. लिओनार्डोला व्यापकपणे एक अलौकिक बुद्धिमत्ता मानले जाते ज्याने पुनर्जागरणाच्या मानवतावादी आदर्शाचे प्रतिबिंबित केले आणि त्याच्या सामूहिक कामांमध्ये नंतरच्या पिढ्यांच्या कलाकारांचे योगदान आहे जे केवळ त्याच्या तरुण समकालीन, मायकेल अँजेलो यांच्याशी जुळते.  एक यशस्वी नोटरी आणि विंची किंवा जवळील एका निम्नवर्गीय स्त्रीच्या विवाहाबाहेर जन्मलेल्या, त्यांनी फ्लोरेन्समध्ये इटालियन चित्रकार आणि मूर्तिकार आंद्रेआ डेल वेरोक्कीओ यांच्याकडून शिक्षण घेतले. त्यांनी आपल्या कारकीर्दीची सुरुवात शहरात केली, परंतु नंतर मिलानमध्ये लुडोविको स्फोर्झाच्या सेवेत बराच वेळ घालवला. नंतर त्यांनी फ्लोरेन्स आणि मिलानमध्ये पुन्हा काम केले, तसेच थोड्या काळासाठी रोममध्येही काम केले, हे सर्व करताना त्यांनी अनुकरणकर्ते आणि विद्यार्थ्यांचे मोठे अनुकरण केले. फ्रान्सिस पहिल्याच्या आमंत्रणावर, त्यांनी आपल्या शेवटच्या तीन वर्षे फ्रान्समध्ये घालवल्या, जिथे त्यांचे 1519 मध्ये निधन झाले. त्याच्या मृत्यूनंतर, असा एकही काळ आला नाही की ज्यामध्ये त्याच्या कामगिरी, विविध स्वारस्ये, वैयक्तिक जीवन आणि अनुभवजन्य विचार हे व्याज आणि कौतुकास उत्तेजन देण्यास अपयशी ठरले आहेत, ज्यामुळे त्याला संस्कृतीत वारंवार नाव आणि विषय बनविला गेला आहे.