गोल्फची सुरुवात स्कॉटलंडमध्ये 15 व्या शतकात झाली. हे मुख्यतः खाजगी देश क्लबच्या सदस्यांसाठी राखीव असलेले "उच्च-वर्ग" खेळ म्हणून मानले जाते, परंतु गेल्या काही दशकांमध्ये खूप लोकप्रियता मिळविली आहे. परिणामी, गोल्फ सर्वसामान्यांसाठी अधिक प्रमाणात उपलब्ध झाला आहे आणि आज जगभरातील कोट्यवधी लोक या खेळाचा आनंद घेत आहेत.  गोल्फमध्ये एकूण अठरा घास पट्ट्या आहेत, ज्याला छिद्र म्हणतात. प्रत्येक छिद्रात एक टी बॉक्स आहे, जिथे गोल्फर त्याच्या किंवा तिच्या प्रारंभिक शॉटला, फेअरवेला आणि हिरव्याला मारतो. बहुतेक छिद्रे देखील खोल गवत समाविष्ट करतात जे फेवेरीच्या बाजूने चालते, ज्याला "रफ" म्हणून ओळखले जाते. अतिरिक्त अडचणीसाठी, खड्ड्यांमध्ये वाळूच्या बंकर किंवा तलाव आणि खोरे यासारख्या पाण्याच्या शरीरासारखे धोके देखील असू शकतात. प्रत्येक हिरव्यावर एक लहान वर्तुळाकार छिद्र आहे आणि त्यास ध्वजासह चिन्हांकित केले आहे जेणेकरून गोल्फर्स ते दूरवरुन पाहू शकतील. आपला उद्देश आपल्या गोल्फ बॉलला टी बॉक्समधून त्या छोट्या छिद्रात शक्य तितक्या थोड्या शॉट्समध्ये ("स्ट्रोक" म्हणून ओळखले जाते) मिळविणे आहे. गोल्फपटू गोल्फच्या काठीने चेंडू पुढे मारतात आणि प्रत्येक चेंडूचा मारा एक स्ट्रोक म्हणून मोजला जातो. गोल्फर्सना त्यांच्या फेरीदरम्यान 14 गोल्फ क्लब वापरण्याची परवानगी आहे, त्यातील प्रत्येक वेगवेगळ्या अंतरावर वेगवेगळ्या हेतूंसाठी वापरला जातो. ड्रायव्हर सारख्या काही क्लब्सचा वापर बॉलला खूप लांब अंतरावर मारण्यासाठी केला जातो. खरं तर, बहुतेक व्यावसायिक गोल्फर चेंडू 300 गजपेक्षा जास्त चालवण्यास सक्षम असतात. ही तीन फुटबॉल मैदानांची लांबी आहे! लोह नावाच्या क्लब्जचे संयोजन गोल्फ क्लब्जच्या संचाचा बहुतांश भाग बनवतात. गोल्फरने त्याच्या किंवा तिच्या सुरुवातीच्या टी शॉटला मारल्यानंतर बॉलला हिरव्यावर पुढे नेण्यासाठी हे सामान्यतः वापरले जातात. प्रत्येक लोखंडाचे क्लब फेस वेगवेगळ्या लोफ्ट एंगलसह डिझाइन केलेले आहे. उच्च लोफ्ट कोन गोल्फर्सना हवेत आणि कमी अंतरावर चेंडू मारण्यास सक्षम करतात, तर कमी लोफ्ट कोन कमी ट्रॅजेक्टरी शॉट्स तयार करतात जे अधिक अंतरावर प्रवास करतात. सेटमध्ये सर्वात वारंवार वापरला जाणारा क्लब म्हणजे पुटर, ज्याचा वापर बॉलला हरीवर कुठूनही छेदात टाकायला केला जातो. सरासरी, बहुतेक चांगले गोल्फर चेंडू दोनदा प्रति छिद्र, किंवा सुमारे 36 वेळा प्रति फेरी घालतील.  गोल्फच्या छिद्रांना त्यांची लांबी अवलंबून पॅर 3, पॅर 4 किंवा पॅर 5 असे संबोधले जाते. ही संख्या एक व्यावसायिक गोल्फपटूला छेद पूर्ण करण्यासाठी किती स्ट्रोक लागतात हे दर्शवते. पार 3 छिद्रे कमी आहेत, आणि चेंडूला टी ते ग्रीनपर्यंत पोहोचवण्यासाठी एकच स्ट्रोक घ्यावा. पॅर 5 छिद्रे जास्त लांब असतात, आणि टी ते ग्रीन पर्यंत जाण्यासाठी साधारणतः तीन स्ट्रोक लागतात. बहुतेक गोल्फ कोर्समध्ये चार पार 3 छिद्रे, चार पार 5 छिद्रे आणि दहा पार 4 छिद्रे असतात, ज्यामुळे एकूण पार 72 मिळते. गोल्फच्या एका फेरीच्या शेवटी, खेळाडू सर्व अठरा छिद्रे ओलांडून त्यांच्या स्ट्रोकची एकूण संख्या एकत्रित करून त्यांच्या अंतिम स्कोअरची गणना करतात. कालांतराने, गोल्फरच्या कौशल्याची पातळी त्याच्या किंवा तिच्या "हॅन्डीकॅप" द्वारे मूल्यांकन केली जाते, जी एक अशी प्रणाली आहे जी खेळाडूने सामान्यतः शूट केलेल्या सरासरी स्ट्रोकची सरासरी संख्या दर्शवते. उदाहरणार्थ, जर एखाद्याचा सरासरी गोल स्कोअर ७९ असेल, तर त्याचा हॅन्डीकॅप ७ आहे कारण तो ७ स्ट्रोक वर आहे. जेवढे कमी हॅन्डीकॅप, तेवढा गोल्फर चांगला असतो.
तुम्ही गोल्फच्या खेळाचे वर्णन करू शकता का?