वेगवेगळ्या इतिहासकारांचा असा विश्वास आहे की 1812 च्या युद्धाचे कारण होतेः १. राष्ट्रीय सन्मान, तटस्थ सागरी हक्क, आणि नौदल जहाजांची जप्ती २. अमेरिकेने कॅनडाला कायमस्वरूपी ताब्यात घेण्याची इच्छा ३. ब्रिटीश सागरी धोरण आणि अमेरिकेवरील त्याचा धोका
इतिहासकारांच्या मते १८१२ च्या युद्धाचे कारण काय आहे याचे एक संक्षिप्त, बुलेट केलेले सारांश द्या
Context:१८१२ च्या युद्धाच्या समाप्तीनंतर, इतिहासकारांनी त्याच्या उत्पत्तीमागील अनेक कारणांच्या सापेक्ष वजनावर दीर्घकाळ वाद घातला आहे.  एकोणिसाव्या शतकात, इतिहासकारांनी असा निष्कर्ष काढला की राष्ट्रीय सन्मान, तटस्थ सागरी हक्क आणि ब्रिटिश तटस्थ जहाजे आणि त्यांचे कार्गो खुल्या समुद्रात ताब्यात घेण्यामुळे युद्ध घोषित केले गेले. हा विषय 1 जून 1812 रोजी काँग्रेसला राष्ट्राध्यक्ष जेम्स मॅडिसन यांच्या युद्ध संदेशात आधार होता. 20 व्या शतकाच्या सुरूवातीस, समकालीन विद्वानांनी या स्पष्टीकरणाचे पुनर्मूल्यांकन केले आणि महत्त्वपूर्ण योगदान देणारे कारण म्हणून नॉन-समुद्री घटकांवर अधिक लक्ष केंद्रित करण्यास सुरवात केली. [२६ पानांवरील चित्र]  विस्तारवादावर भर देऊन आणि सागरी कारणास्तव कमी लेखलेल्या त्या अर्थ लावण्यांशी सहमत न राहता, इतिहासकारांनी राष्ट्रीय सुरक्षेसाठी खोलवर रुजलेल्या अमेरिकन भीती, प्रजासत्ताकवादी युनायटेड स्टेट्सने पूर्णपणे नियंत्रित केलेल्या खंडातील स्वप्नांकडे दुर्लक्ष केले आहे आणि असे पुरावे आहेत की अनेक अमेरिकन लोकांचा विश्वास आहे की 1812 चा युद्ध युनायटेड स्टेट्ससाठी कॅनडाचा दीर्घकाळ अपेक्षित संलग्नता साध्य करण्याची संधी असेल.... थॉमस जेफरसन यांनी युद्धाविषयी अमेरिकन बहुसंख्य मताचा चांगला सारांश दिला... "कॅनडाचा राजीनामा... शांततेच्या करारासाठी आवश्यक असणे आवश्यक आहे". - हॉर्समन  इतिहासकार रिचर्ड मास यांचा असा तर्क आहे की विस्तारवादी थीम ही एक मिथक आहे जी "तज्ज्ञांमध्ये सापेक्ष एकमत आहे की अमेरिकेचे प्राथमिक उद्दीष्ट ब्रिटीश सागरी निर्बंध रद्द करणे होते". ते म्हणतात की विद्वान सहमत आहेत की युनायटेड स्टेट्स युद्धात गेले "कारण सहा वर्षांच्या आर्थिक निर्बंधांनी ब्रिटनला वाटाघाटीच्या टेबलावर आणण्यात अयशस्वी ठरले होते, आणि रॉयल नेव्हीच्या कॅनेडियन पुरवठा तळाला धमकी देणे ही त्यांची शेवटची आशा होती". मास सहमत आहे की विस्तारवादाने सैद्धांतिक पातळीवर अमेरिकन लोकांना मोहात पाडले असेल, परंतु त्याला असे आढळले की "नेत्यांना असे केल्यामुळे देशांतर्गत राजकीय परिणामांची भीती होती", विशेषतः कारण अशा विस्तारामुळे "अधिक लोकसंख्या असलेल्या पूर्वेकडील वसाहतींपेक्षा कमी लोकसंख्या असलेल्या पाश्चिमात्य देशांवर लक्ष केंद्रित केले गेले". अमेरिकन नेत्यांनी कॅनडामध्ये प्रदेश मिळवण्याच्या प्रश्नावर किती प्रमाणात विचार केला, हे प्रश्न "युद्धाच्या परिणामी उद्भवले आणि त्यास कारणीभूत ठरले नाही". तथापि, मास हे मान्य करतात की अनेक इतिहासकारांचा असा विश्वास आहे की विस्तारवाद ही एक कारण होती.  रेजिनाल्ड हॉर्समन हे विस्तारवादाला सागरी मुद्द्यांनंतर दुय्यम कारण म्हणून पाहतात, अनेक इतिहासकारांनी विस्तारवादाला युद्धाचे कारण म्हणून चुकून नाकारले आहे. त्यांनी नमूद केले की लुईझियाना प्रांताच्या अमेरिकन सेटलमेंटने फेकलेल्या मुक्त आणि गुलाम राज्यांमधील विभागीय संतुलन राखण्यासाठी हे महत्त्वाचे मानले गेले होते आणि हेन्री क्ले, फेलिक्स ग्रांडी, जॉन अॅडम्स हार्पर आणि रिचर्ड मेंटर जॉन्सन यासारख्या अनेक वॉर हॉक कॉंग्रेस सदस्यांनी मोठ्या प्रमाणात समर्थन दिले होते, ज्यांनी मुख्य उद्देश म्हणून विस्तारासह युद्धासाठी मतदान केले. तथापि, हॉर्समन म्हणतात की त्यांच्या मते "कॅनडाची इच्छा 1812 च्या युद्धास कारणीभूत ठरली नाही" आणि "युनायटेड स्टेट्सने युद्ध घोषित केले नाही कारण ते कॅनडा मिळवू इच्छित होते, परंतु कॅनडाचे अधिग्रहण या संघर्षाचा एक मोठा फायदा म्हणून पाहिले जात होते".  तथापि, इतर इतिहासकारांचा असा विश्वास आहे की कायमस्वरूपी कॅनडाला जोडण्याची इच्छा ही युद्धाचे थेट कारण होते. कार्ल बेन नमूद करतात की वॉर हॉक्सची कॅनडाला जोडण्याची इच्छा अमेरिकेच्या दक्षिणेकडील रहिवाशांनी स्पॅनिश फ्लोरिडाच्या विलीनीकरणासाठी उत्साहासारखी होती कारण दोघांनाही अपेक्षित होते की युद्धाने दीर्घकाळापासून इच्छित भूमीत विस्तार करणे आणि शत्रू जमाती (उत्तर भागात टेकमसेहची कॉन्फेडरेशन आणि दक्षिणेकडील क्रीक) साठी समर्थन समाप्त करणे सुलभ होईल.  अॅलन टेलर म्हणतात की जॉन अॅडम्स हार्पर, रिचर्ड मेंटर जॉन्सन आणि पीटर ब्युएल पोर्टर यांसारख्या अनेक डेमोक्रॅटिक-रिपब्लिकन कॉंग्रेस सदस्यांनी "ब्रिटिश लोकांना खंडातून बाहेर काढण्याची आणि कॅनडाला जोडण्याची इच्छा व्यक्त केली". काही दक्षिणेकडील लोकांनी याला विरोध केला, त्यांना भीती होती की कॅनडाला जोडल्यास मुक्त आणि गुलाम राज्यांमधील असंतुलन निर्माण होईल. कॅथलिक धर्माविरोधी विचारसरणीमुळे अनेकांनी मुख्यतः कॅथलिक असलेल्या खालच्या कॅनडाला आपल्या ताब्यात घेण्यास विरोध केला, कारण त्यांचे मत होते की त्याचे फ्रेंच भाषिक रहिवासी "प्रजासत्ताक नागरिकत्वासाठी" अयोग्य आहेत.  हेन्री क्ले आणि जेम्स मोनरो यांसारख्या प्रमुख व्यक्तींनीही किमान वरच्या कॅनडाला सहजपणे जिंकण्याची अपेक्षा केली होती. विल्यम हॉल सारख्या उल्लेखनीय अमेरिकन जनरलांनी युद्धादरम्यान कॅनडियन लोकांना युनायटेड स्टेट्समध्ये समाविष्ट करून रिपब्लिकन मुक्तीची आश्वासने दिली. कॅनडावर आक्रमण करताना जनरल अलेक्झांडर स्मिथ यांनी आपल्या सैनिकांना असेही सांगितले की, "तुम्ही अशा देशात प्रवेश करणार आहात जे अमेरिकेचे एक राज्य बनणार आहे. [२३ पानांवरील चित्र] तथापि, अमेरिकन हेतूबद्दल स्पष्टतेचा अभाव या आवाहनांना कमकुवत करतो.  डेव्हिड आणि जीन हेड्लर यांचे म्हणणे आहे की "बहुतेक इतिहासकार सहमत आहेत की 1812 च्या युद्धास विस्तारवादामुळे झाले नाही परंतु त्याऐवजी ब्रिटीश नौदलाच्या अत्याचारातून युनायटेड स्टेट्सच्या तटस्थ हक्कांचे रक्षण करण्यासाठी अमेरिकन देशभक्तांची खरी चिंता प्रतिबिंबित झाली. याचा अर्थ असा नाही की विस्तारवादी हेतू युद्धामुळे उद्भवू शकणार नाहीत". तथापि, ते असेही म्हणत आहेत की "कॅनडा मिळविणे अमेरिकेच्या विस्तारवादी इच्छा पूर्ण करेल", तसेच ते पाश्चात्य विस्तारवाद्यांचे मुख्य ध्येय म्हणून वर्णन करतात, ज्यांचा असा तर्क आहे की, "कॅनडामध्ये ब्रिटीश उपस्थिती दूर करणे हे सर्वोत्तम साध्य होईल" त्यांचे ध्येय ब्रिटीश समर्थनास आदिवासी छापे थांबविणे. त्यांचा असा तर्क आहे की "शाश्वत वादविवाद" हा विस्तारवादाचे एक घटक म्हणून नातेवाईक महत्त्व आहे आणि "तटस्थ सागरी हक्कांच्या संरक्षणाबद्दल अमेरिकन चिंतेपेक्षा 1812 च्या युद्धास कारणीभूत ठरविण्यात विस्तारवादाची मोठी भूमिका होती".  १९६० च्या दशकात नॉर्मन के. रिझोर्ड, रेजिनाल्ड हॉर्समन, ब्रॅडफोर्ड पर्किन्स आणि रॉजर ब्राऊन यांच्या कार्यामुळे नवीन पूर्व समुद्री एकमत स्थापित झाले. या लेखकांनी युद्धाच्या उत्पत्तीकडे अनेक दृष्टीकोनातून पाहिले, परंतु ते सर्व मान्य करतात की ब्रिटीश सागरी धोरण हे युद्धाचे मुख्य कारण होते.