आज सकाळी मला आश्चर्य वाटलं. मला नेहमीपेक्षा थोडं सपाट वाटतंय, आणि थोडं हलकेही. खरं सांगायचं तर, मी स्वतःला अजिबात पाहू शकत नाही.  अरे वा! कोणीतरी दिवे लावले. मला काही दिसत नाही! थांबा. मी जमिनीवर आहे. मी जमिनीवर का आहे? मी या माणसाच्या अगदी मागे आहे, तो नुकताच बिछान्यातून उठला. मला ही खोली ओळखत नाही.  आहा. मी एक सावली आहे असे दिसते. आज सकाळी मला अशी अपेक्षा नव्हती, खरं सांगायचं तर. मला कामावर एक मोठा दिवस आहे, आणि यामुळे गोष्टी अधिक आव्हानात्मक बनतील. पण मला पुढे जायचं आहे, वरची ओठ कडक झाली आहे आणि सर्व काही. मी फक्त आशा करू शकतो की माझ्या सावलीच्या ड्रायव्हरला आजच्या दिवसासाठी एक मनोरंजक योजना आहे.  आतापर्यंत आशादायक दिसत आहे. ते हायकिंग बूट्स आणि इतर आउटडोअर पोशाख घालत आहेत. दिवसभर घरात बसून व्हिडीओ गेम खेळण्यापेक्षा नक्कीच चांगले. मला काहीच करायचं नव्हतं. आता आपल्याला चांगल्या हवामानाची आशा बाळगण्याची गरज आहे. जर आपण नॉर्वेमध्ये आहोत, तर वर्षाच्या या वेळी जास्त प्रकाश नाही. मी अगदी अस्तित्वातही नसतो.  अखेर त्याने पडदे उघडले. मी सोन्याचा धंदा केला आहे. आम्ही स्पेनमधील सिएरा नेवाडा पर्वतामध्ये आहोत, आणि आजचा दिवस चांगला आहे.  आम्ही बाहेर आहोत आणि चढत आहोत. मजा आहे! पण भीतीदायक! मी माझ्या खऱ्या शरीरात कधीच चढलो नव्हतो. माझी इच्छा आहे की तो विश्रांती घेण्यासाठी बसणे थांबवेल. मला बसायला आवडत नाही.  शिखरावरुन दिसणारा दृष्य, शेवटी इथेच आहे. हे आश्चर्यकारक आहे. किंवा किमान तो माणूस असं म्हणतो. एक द्वि-आयामी सावली म्हणून, मला फार काही दिसत नाही. मी पुरेसा उंच नाही.
कल्पना करा की तुम्ही एखाद्याच्या सावलीत एक दिवस आहात. आपल्या अनुभवांबद्दल वर्तमानकाळात लिहा.