मेमोरियास पोस्टुमास डी ब्रॅस क्यूबास, क्विन्कास बोर्बा, डोम कॅसमुरो, एसाऊ ए जाको, मेमोरियल डी आयर्स आणि ए मिसा डो गॅलो
मला माचॅडो डी अस्सीस यांनी लिहिलेली सर्वोत्तम पुस्तके द्या
Context:माचाडो यांनी आपल्या नोकरशाही कारकिर्दीत प्रथम कृषी विभागात पदोन्नती मिळविली. तीन वर्षांनंतर ते त्यातील एका विभागाचे प्रमुख झाले. त्यांनी १८७० मध्ये फॅलेनास आणि १८७५ मध्ये अमेरिकनस या दोन कवितांची पुस्तके प्रकाशित केली. त्यांच्या कमकुवत प्रतिसादामुळे त्यांनी इतर साहित्यिक शैलींचा शोध लावला.  त्यांनी पाच रोमँटिक कादंबरी लिहिल्याः पुनरुत्थान, एक हात आणि एक हातमोजे, हेलेना आणि आयया गार्सिया. या पुस्तकांना लोकांमध्ये यश मिळाले, परंतु साहित्यिक समीक्षकांनी त्यांना सामान्य मानले. माचॅडोला वारंवार मत्स्यरोगाचा झटका आला, जो त्याच्या जुन्या मित्राच्या जोसे डी अलेंकरच्या मृत्यूच्या बातमीशी संबंधित होता. तो उदास, निराशावादी आणि मृत्यूवर अडकला होता. त्याचे पुढील पुस्तक, "एक संशयवादी आणि वास्तववादी टोन" द्वारे चिन्हांकित केले गेले आहे: मेमोरियास पोस्टुमास डी ब्रॅस क्यूबास (मृत्यूनंतरच्या मेमोअर्स ऑफ ब्रॅस क्यूबास, ज्याचे भाषांतर लहान विजेत्याचे एपिटाफ म्हणून देखील केले जाते) हे मोठ्या प्रमाणात एक उत्कृष्ट कृती मानली जाते. १८८० च्या दशकाच्या अखेरीस, माचाडो यांनी लेखक म्हणून प्रसिद्धी मिळवली.  तो गुलामीच्या विरोधात असला तरी, त्याने सार्वजनिकरित्या त्याविरोधात कधीच बोलले नाही. तो राजकारणावर चर्चा करणे टाळत असे. राजकारणापासून दूर राहिल्याबद्दल, विशेषतः उन्मूलनाच्या कारणामुळे, उन्मूलनवादी जोसे डो पॅट्रोसिनियो आणि लेखक लिमा बार्रेटो यांनी त्यांच्यावर टीका केली. त्यांनी गोरी स्त्रीशी लग्न केल्याबद्दलही त्यांच्याकडून टीका केली गेली. १५ नोव्हेंबर १८८९ रोजी राजेशाही उलथून टाकण्यात आल्याने माचाडो आश्चर्यचकित झाला. माचाडो यांना प्रजासत्ताकवादाबद्दल कोणतीही सहानुभूती नव्हती, कारण त्यांनी स्वतःला उदारमतवादी राजशाहीवादी मानले आणि पेड्रो दुसरा यांचा आदर केला, ज्यांना त्यांनी "एक नम्र, प्रामाणिक, सुशिक्षित आणि देशभक्त माणूस म्हणून पाहिले, ज्यांना सिंहासन कसे करावे हे माहित होते [त्याच्या साधेपणासाठी] एक खुर्ची, त्याची महानता आणि आदर कमी न करता. " जेव्हा माजी सम्राटाचे चित्र काढून टाकण्यासाठी एक कमिशन सार्वजनिक कार्यालयात गेले, जिथे ते काम करत होते, तेव्हा लाजाळू माचॅडोने त्यांना आव्हान दिले: "चित्र येथे एका आदेशाद्वारे आले आणि ते दुसर्या आदेशाद्वारेच सोडले जाईल".  ब्राझिलियन प्रजासत्ताकाच्या जन्मानंतर माचॅडो अधिक गंभीर झाले आणि त्यांच्या काळातील ब्राझिलियन समाजाचे निरीक्षक बनले. तेव्हापासून, त्यांनी "केवळ आपल्या काळातील महान कादंबरीच नव्हे तर ब्राझिलियन साहित्यातील सर्व काळातील महान कादंबरी" लिहिली. क्विन्कास बोर्बा (फिलॉसॉफर किंवा डॉग?), (1891), डोम कॅसमुरो (1899), एसाऊ ए जाको (1904) आणि मेमोरियल डी आयर्स (1908) यासारख्या कामे, उत्कृष्ट कृती मानल्या गेल्या, समीक्षक आणि लोकांसह यश मिळवले. १८९३ मध्ये त्यांनी "ए मिसा डो गॅलो" ("मिडनाईट मास") प्रकाशित केली, जी त्यांची सर्वात मोठी लघुकथा मानली जाते.