पेटंट, कॉपीराइट, ट्रेडमार्क, व्यावसायिक रहस्ये
बौद्धिक मालमत्तेचे सर्वात प्रसिद्ध प्रकारांची यादी करा. परिणाम कोमा विभक्त स्वरूपात सूचीबद्ध करा.
Context:बौद्धिक संपत्ती (आयपी) ही मालमत्तेची एक श्रेणी आहे ज्यात मानवी बुद्धीच्या अमूर्त निर्मितीचा समावेश आहे. बौद्धिक मालमत्तेचे अनेक प्रकार आहेत आणि काही देश इतरांपेक्षा अधिक ओळखतात. पेटंट्स, कॉपीराइट्स, ट्रेडमार्क आणि व्यावसायिक रहस्ये हे सर्वात प्रसिद्ध प्रकार आहेत. बौद्धिक मालमत्तेची आधुनिक संकल्पना इंग्लंडमध्ये 17 व्या आणि 18 व्या शतकात विकसित झाली. "बौद्धिक मालमत्ता" हा शब्द 19 व्या शतकात वापरला जाऊ लागला, जरी 20 व्या शतकाच्या उत्तरार्धातच बौद्धिक मालमत्ता जगातील बहुतेक कायदेशीर प्रणालींमध्ये सामान्य झाली.  बौद्धिक मालमत्ता कायद्याचा मुख्य उद्देश विविध प्रकारच्या बौद्धिक मालमत्तेच्या निर्मितीला प्रोत्साहन देणे हा आहे. हे साध्य करण्यासाठी, कायदा लोकांना आणि व्यवसायांना त्यांनी तयार केलेल्या माहितीवर आणि बौद्धिक वस्तूंवर मालमत्ता अधिकार देतो, सामान्यतः मर्यादित कालावधीसाठी. यामुळे त्यांच्या निर्मितीला आर्थिक प्रोत्साहन मिळते, कारण यामुळे लोकांना त्यांनी तयार केलेल्या माहितीचा आणि बौद्धिक वस्तूंचा फायदा होऊ शकतो आणि त्यांना त्यांच्या कल्पनांचे संरक्षण करण्यास आणि कॉपी करणे टाळण्यास अनुमती मिळते. या आर्थिक प्रोत्साहनामुळे नवोन्मेष वाढेल आणि देशांच्या तांत्रिक प्रगतीमध्ये योगदान मिळेल, जे नवोन्मेषकांना देण्यात आलेल्या संरक्षणाच्या प्रमाणावर अवलंबून आहे.  जमीन किंवा वस्तू यासारख्या पारंपारिक मालमत्तेच्या तुलनेत बौद्धिक मालमत्तेचे अमूर्त स्वरूप अडचणी निर्माण करते. पारंपरिक मालमत्तेच्या विपरीत, बौद्धिक मालमत्ता "अविभाज्य" आहे, कारण अमर्यादित संख्येने लोक बौद्धिक मालमत्तेचा "उपभोग" करू शकतात आणि ते संपत नाहीत. याव्यतिरिक्त, बौद्धिक वस्तूंमधील गुंतवणूकीस विनियोग समस्यांचा सामना करावा लागतो: जमीनदार त्यांच्या जमिनीला मजबूत कुंपणाने वेढू शकतात आणि त्याचे संरक्षण करण्यासाठी सशस्त्र रक्षक नियुक्त करू शकतात, परंतु माहिती किंवा साहित्याचे उत्पादक त्यांच्या पहिल्या खरेदीदारास त्याचे प्रतिकृती बनविण्यापासून आणि कमी किंमतीत विक्री करण्यापासून रोखण्यासाठी सहसा फारसे करू शकत नाहीत. बौद्धिक मालमत्तेच्या निर्मितीला प्रोत्साहन देण्यासाठी पुरेसे मजबूत असलेले अधिकार संतुलित करणे परंतु ते इतके मजबूत नाही की ते वस्तूंचा व्यापक वापर रोखतात हे आधुनिक बौद्धिक मालमत्ता कायद्याचे प्राथमिक लक्ष आहे.