मिनेसोटा ही १०,००० तलावांची भूमी आहे. काही वर्षांपूर्वी, मी आणि माझ्या भावांनी आपले नशीब आजमावण्याचा निर्णय घेतला. मोठ्या तोंडाच्या बाससाठी सर्वोत्तम ठिकाणांपैकी एक, ओटर टेल लेक. आम्ही पहाटेच्या सुमारास पोहचलो आणि सार्वजनिक पार्किंगमधून सुमारे ३० मिनिटे चालत एका निर्जन बँकेपर्यंत पोहोचलो ज्याला आम्ही स्वतःसाठी ठेवण्याची आशा केली होती.  फार काही झाले नाही. माझ्या भावाला आमच्या खादाडीच्या निवडीबद्दल शंका होती, रात्रीच्या रांगोळ्या, पण मी त्याला विश्वास ठेवायला सांगितलं. आम्हाला भूक लागली होती, पण आम्हाला कळलं की आम्ही आमची पेस्ट्री गाडीत विसरलो आहोत. माझा भाऊ सकाळचा नाश्ता आणण्याची ऑफर दिली. तो नसताना मी मासेमारी करत राहिलो.  मला माझ्या दोरीवर जोरदार खेचणी जाणवली. मी चाव्याची पुष्टी करण्यासाठी रॉड मागे खेचला. माझ्या हातात काहीतरी मोठं होतं! मी काळजीपूर्वक क्रॅंक चालू केले, वेळोवेळी थांबायचे, मासेला स्वतःला संपवण्याची संधी द्यायची. माझ्या संयमाचे फळ मिळाले. मी किनार्यापासून काही यार्ड दूर पाण्यात बास पाहू शकलो. तो माझ्या हातापेक्षा मोठा दिसत होता. मी क्रॅंक चालू केला आणि काम पूर्ण करण्यासाठी रॉडवर जोरात खेचले. तो मासा लढवय्या होता, पण मला माझ्या संधींबद्दल चांगलं वाटलं. पण अचानक माझी ओळ तुटली आणि बास गायब झाला.  माझा भाऊ परत आला तेव्हा मी त्याला माझी गोष्ट सांगितली. तो संशयवादी होता. आम्ही घरी रिकाम्या हाताने गेलो नाही कारण आम्ही 3 लहान बास जमिनीवर उतरलो, सर्वात मोठा 4 पाउंड वजनाचा. पण मी निराश झालो. आम्ही २० पौंड चाचणी घेऊन मासेमारी करत होतो: जो पळून गेला तो एक राक्षस असावा!
पळून गेलेल्या एका मासेमारीच्या गोष्टीची कल्पना करा. पहिल्या व्यक्तीमध्ये लिहा.