मी आज इथे बसून ही डायरी लिहित आहे पृथ्वीवरील शेवटची व्यक्ती म्हणून. ही एक अतुलनीय भावना आहे आणि मी असे म्हणू शकतो की, लाखो वर्षांतही मला असा विश्वास वाटला नसता की, मला हा सन्मान मिळाला आहे. पण, मी इथेच आहे. फक्त मी आणि पृथ्वी माता. निष्क्रिय वेळ माझा मित्र नाही म्हणून मी व्यस्त राहण्याचा प्रयत्न करतो. आज मी पृथ्वीवरच्या माझ्या 56 वर्षांच्या जीवनाबद्दल आणि शिकलेल्या धड्यांबद्दल विचार करण्यात व्यस्त आहे. केवळ माझ्या वैयक्तिक अनुभवातून शिकलेले धडे नव्हे तर मला विश्वास आहे की हे धडे सर्व मानवजातीसाठी आहेत. धडे स्पष्ट आहेत. आणि सर्व धडे ही साधी पद्धती आहेत जी मला वाटते की आजच्या काळात आपण सोडून दिली आहेत. जर मला माझ्या सर्व शिकवणीचा सारांश एका विधानात द्यायचा असेल तर ते असे वाचले जाईल. "साधेपणाने जगणे, प्रेम करणे, उच्च स्त्रोतामध्ये विश्वास/आशा शोधणे, दररोज पुढे जाणे, नातेसंबंधांवर कठोर परिश्रम करणे आणि समुदाय तयार करणे (वास्तविक आणि समोरासमोर), विश्रांती घेण्यासाठी आणि जागा तयार करण्यासाठी वेळ शोधणे आणि कृतज्ञता व्यक्त करणे". तेच आहे! मी म्हटल्याप्रमाणे, धडे स्पष्ट आहेत. मला असे वाटते की पृथ्वीवरील जीवन पुन्हा सुरू होईल आणि कोणीतरी ही डायरी शोधेल. आणि जर असं झालं, तर कदाचित, फक्त कदाचित, दुसर्या मानव जातीला माझ्या आयुष्याबद्दलच्या भावनांचा फायदा होऊ शकेल.
जर तुम्ही पृथ्वीवरील शेवटची व्यक्ती असाल तर भविष्यातील जीवनाला ते सापडल्यास तुम्ही तुमच्या डायरीमध्ये कोणते विचार मागे ठेवणार?