१० वर्षांपूर्वीच्या तुलनेत आता या प्रश्नाचे उत्तर देणे अधिक कठीण झाले आहे. जुन्या काळी, गाणी गाणी-लेखकांद्वारे अनुक्रमित केली गेली. डिजिटल युगाच्या आधी, सर्वात लोकप्रिय माध्यम म्हणजे भौतिक कॅसेट होते आणि कलाकारांच्या कॅसेटचे गट करणे नैसर्गिक आहे. याव्यतिरिक्त, नवीन संगीत शोधण्यासाठी कलाकार हे मुख्य यंत्रणा होते. नवीन गाणी ऐकण्याची किंमत सहसा जास्त होती, कारण नवीन संगीत वापरण्याचे काही मार्ग होते, म्हणून चाहते गुणवत्तेच्या (आणि चव) हमीसाठी त्याच कलाकारांकडून संगीत खरेदी करतात.  संगीत प्रवाह आणि रेकॉर्डिंग उद्योगाच्या घटनेच्या उत्क्रांतीसह, "संगीत ऐकणे" ची बारीकपणा लक्षणीयरीत्या परिष्कृत झाली आहे. आता श्रोत्यांना संपूर्ण कॅसेट खरेदी करण्याची गरज भासणार नाही, तर गाणी स्वतंत्रपणे निवडता येतील. याव्यतिरिक्त, शिफारस अल्गोरिदम चाहत्यांना लोकप्रियता, शैली किंवा अगदी मूडनुसार संगीत शोधण्याची परवानगी देतात. परिणामी, संगीतप्रेमी आता कलाकारांच्या इतक्या विस्तृत श्रेणीचे नमुने घेतात की एका आवडीचे नाव देणे कठीण आहे. आणि उपलब्ध गाण्यांच्या वेड्यासारख्या संख्येमुळे, जरी तुम्ही तुमच्या कलेक्शनमध्ये एखाद्या विशिष्ट कलाकाराला सर्वाधिक वेळा ऐकत असाल, तरीही त्याने लिहिलेल्या सर्व गाण्यांपैकी तुम्हाला फक्त एक लहान टक्केवारी आवडेल, ज्यामुळे तुम्हाला खरोखरच "आवडता संगीतकार" आहे असा अस्थिर विश्वास वाटतो.  दुसरीकडे, माझ्या मते संगीताचे पॅलेट हे 'पर्यावरण' वर अवलंबून असते. हे एक भौतिक वातावरण (उदा. समुद्रकिनारा किंवा व्यायामशाळा), एक क्रिया (उदा. काम करणे किंवा स्वयंपाक करणे), किंवा एक मूड (उदा. थंड किंवा मानसिक) असू शकते. जेव्हा हे घटक बदलतात तेव्हा एखाद्या विशिष्ट संगीताची आवड किंवा नापसंती मोठ्या प्रमाणात बदलते. काही प्रमाणात, मी संगीताकडे कला म्हणून नव्हे तर एक साधन म्हणून पाहतो, कारण मी वेगवेगळ्या वेळी संगीताकडून काही उपयोगिता शोधतो. मात्र, माझ्यासाठी संगीताचा निर्णय ही १००% तर्कसंगत किंवा उपयोगितावादी प्रक्रिया नाही. हे अजूनही अंतर्ज्ञानावरून येते, जरी ते अंतर्ज्ञान पर्यावरणीय घटकांद्वारे मोठ्या प्रमाणात बाधित आहे.
आवडत्या संगीतकाराचे नाव सांगणे आता इतके कठीण का आहे?