दररोज तुम्ही थकलेले आणि मर्यादेपर्यंत ढकलले जाता. हे झोपेच्या कमतरतेमुळे होऊ शकते, कारण तुमचे बाळ दर काही तासांनी जागृत होत आहे. किंवा असंही होऊ शकतं की तुम्ही तुमच्या मुलाला जे काही सांगत आहात ते त्याला करायला आवडत नाही. [२६ पानांवरील चित्र] कारणे कोणतीही असोत, प्रत्येक रात्रीच्या शेवटी जाणवलेली भावना ही पूर्णपणे थकल्यासारखे असते, जिथे कदाचित ही भावना आता आपले जीवन आहे, आणि कायमची असेल. पण, त्या थकव्यामुळे, एकाच वेळी घडणाऱ्या सुंदर छोट्या छोट्या क्षणांना लक्षात ठेवणे किंवा खरोखर कौतुक करणे कठीण होऊ शकते. [२६ पानांवरील चित्र] किंवा कदाचित तुम्ही त्यांच्या निराशेचे आणि संघर्षाचे साक्षीदार होण्याचे सौंदर्य गमावत असाल जेव्हा ते चौरस छिद्रात त्या गोल खड्ड्यात बसण्याचा प्रयत्न करतात. किंवा कदाचित काही शब्दांचे चुकीचे उच्चारण करण्याची त्यांची पद्धत इतकी प्रेमळ वाटते, जरी आपण त्यांना योग्य उच्चार करण्यास मदत करण्यावर अधिक लक्ष केंद्रित केले आहे. या सर्व क्षणात तुम्ही तुमच्या मुलाच्या वाढीचे साक्षीदार आहात. हे क्षण क्षणभंगुर आहेत. ते कायमचे अस्तित्वात नसतात, कारण शेवटी ते त्यांच्यातून बाहेर पडतात. त्यांना त्याच विनोद किंवा हास्यास्पद चेहऱ्याची मजा येत नाही, त्यांना कळते की गोल खड्डा गोल छिद्रात बसतो, आणि त्यांचे शब्द उच्चार सुधारतात. आणि जेव्हा तुम्ही लक्षात घेता की ते भूतकाळ आहे, तुम्हाला nostalgic वाटते. तुम्हाला त्या क्षणांची पुनरावृत्ती करायची आहे. त्या nostalgia मध्ये, आपण सर्व थकवा बद्दल विसरू प्रदेश आले. कदाचित या वाक्याचे वर्णन "दुसऱ्या बाजूला गवत अधिक हिरवे आहे" या वाक्याशी संबंधित आहे.
मुलांच्या वाढीशी संबंधित 'दिवस लांब असतात आणि वर्षे लहान असतात' ही म्हण काय आहे? हे स्पष्ट करा.