इंद्र, ब्रह्मा, सरस्वती, शिव, पार्वती, विष्णु, लक्ष्मी
भृगुने भेट दिलेल्या विविध देवांची यादी खाली दिली आहे. परिणाम कोमा विभक्त स्वरूपात सूचीबद्ध करा.
Context:एकेकाळी ऋषींनी देवतांना एक विधी समर्पित करण्याचा निर्णय घेतला. ऋषींनी ऋषी भृगुला देवता निवडण्यासाठी नेमले. भृगुने देवांची परीक्षा घ्यायचे ठरवले. ते सर्वप्रथम स्वर्गाच्या राजा इंद्राकडे गेले, ज्याने ऋषींकडे दुर्लक्ष केले आणि स्वर्गातील अप्सरांच्या नृत्याचा आनंद घेण्यात व्यस्त होते. भृगुने इंद्राला शाप दिला की, तो केवळ एक स्वार्थी आत्मा म्हणून ओळखला जाईल, संपूर्ण विश्वात. त्यानंतर त्यांनी ब्रह्माची भेट घेतली. ब्रह्मा आपल्या चार मस्तकांसह वेदांचे जप, ध्यान, जग निर्माण करणे आणि पत्नी सरस्वतीबरोबर वेळ घालविण्यात व्यस्त होता. त्यानंतर त्यांनी शिवाला भेट दिली. शिव रुद्राध्यानाममध्ये पत्नी पार्वतीच्या पायांशी व्यस्त होता. भृगुने शिवाला शाप दिला की, त्याची पूजा केवळ अमूर्त लिंगममध्ये केली जाईल. अखेर भृगु विष्णूकडे गेला. विष्णू अदिशेवर झोपला होता आणि लक्ष्मी त्याच्या पायाशी होती. भृगुने जेव्हा विष्णूचे पाय पाहिले तेव्हा त्याला अपमान वाटला. रागाच्या भरात त्याने विष्णूला छातीवर मारहाण केली. जागे झाल्यावर विष्णूने भृगुच्या पायावर मालिश करायला सुरुवात केली आणि मोठ्या आदरातिथ्याने त्याची सेवा केली. भृगु प्रसन्न झाला आणि विष्णूला अर्घ्य देण्याचे आदेश दिले. लक्ष्मीने विष्णूशी भांडण केले, कारण तिला असे वाटले की भृगुने विष्णूच्या छातीत मारहाण करून अप्रत्यक्षपणे तिचा अपमान केला आहे, जिथे ती राहत होती आणि अशा प्रकारे वैकुंठा सोडली.  प्राचीन कारवीर शहरात एक तरुण-बुद्धिमान मुलासारख्या वेशात ती पृथ्वीवर स्थायिक झाली आणि विष्णूच्या नावावर ध्यान केले (महालक्ष्मी मंदिराचे स्थान असल्याचे मानले जाते). विष्णू लवकरच पृथ्वीवर आला, आपल्या जोडीदाराच्या शोधात. तो तिला शोधण्यात अपयशी ठरला, आणि त्याऐवजी सेशाचलामच्या टेकड्यांवर स्थायिक झाला. हे तिरुपती येथील स्थान होते, जिथे वराहा यांनी कालीयुगाच्या सुरुवातीपर्यंत लोकांना कर्मयोग शिकवला होता, भुदेवीला दुष्ट हिरण्यकश्यपपासून वाचवल्यानंतर. विष्णू आपल्या वेशभूषामध्ये तांब्याच्या झाडाखाली असलेल्या मुंग्यांच्या डोंगरावर बसला आणि आपल्या पत्नी महालक्ष्मीचे नाव उच्चारण्यास सुरुवात केली.  संपूर्ण पृथ्वी अंधकारमय झाली. पार्वती आणि सरस्वतीच्या विनंतीनुसार, शिव आणि ब्रह्मा यांनी चोल राज्यात अनुक्रमे गाय आणि वासरू म्हणून अवतार घेतला. शेशाचलमच्या डोंगरावर चोल राज्याच्या एका मेंढपाळाकडून ही गाय आणि वासरू दररोज चरत होते. दररोज, गाय विष्णूची तहान भागवण्यासाठी तिच्या दुधाला मुंग्यांच्या खड्ड्यात ओतते. यामुळे गाय आणि वासरू पांढरे आणि अस्वस्थ झाले. [२३ पानांवरील चित्र] [१३ पानांवरील चित्र] गायी आणि वासरूवर कुऱ्हाडी (परसु) फेकली. विष्णूने हे लक्षात घेतले आणि त्यांचे रक्षण करण्यासाठी विष्णू मुंग्यांच्या डोंगरावरुन उठला आणि कुंपणाने त्याच्या स्वतःच्या कपाळावर वार केला (रक्त त्याच्या डोक्यावर नमाम म्हणून ओतले गेले). रागाच्या भरात विष्णूने मेंढपाळाला शाप दिला की तो लगेच मरणार आहे आणि नंतरच्याने त्याच्या स्वतः च्या कुर्हाडीच्या धडकेने आत्मसमर्पण केले. या बातम्या चोल राजापर्यंत पोहोचल्या. [१३ पानांवरील चित्र] तो शेताजवळ गेला, आणि मेंढपाळाचा मृतदेह पाहून त्याला आश्चर्य वाटले. तो शेतात गेला, जिथे गायी विष्णूला दुध अर्पण करत होत्या. तथापि, विष्णू वेशात होता, आणि म्हणून राजा त्याला ओळखू शकला नाही. राजाने आपल्या बाणाला लावले, तो विश्वास ठेवला की दुधाने राज्याला त्या मुलापेक्षा जास्त सेवा केली पाहिजे. विष्णू पुन्हा एकदा प्रकट झाला आणि प्रचंड मोठा झाला, त्याने बाण पुढे जाण्यापासून रोखले आणि त्याने आपल्या राज्याचे धर्मनिरपेक्षता राखल्याबद्दल राजाला शाप दिला. राजा पश्चात्ताप केला आणि देवताच्या पायाशी शरण गेला. मेंढपाळाच्या विपरीत, राजाला आपली चूक लक्षात आली होती, ज्यामुळे विष्णू प्रसन्न झाला आणि म्हणूनच त्याने त्याला पुढील जन्मी राजाच्या मुलीशी लग्न करण्याची देणगी दिली.  पुढील जन्मात विष्णू श्रीनिवास म्हणून वकुलादेवी नावाच्या महिलेच्या रूपात जन्मला. द्वापरयुगात कृष्णाने यशोदाला एक वरदान दिले की तो कालीयुगात पूर्वजन्म घेईल. वकुलादेवीला यशोधराचे पुनर्जन्म मानले जाते. दरम्यान, देवी लक्ष्मीचा जन्म आकाशा राजाच्या राजवाड्यात झाला, चोल राजाचा पुढील जन्म. श्रीनिवास हा वनवासी होता. एके दिवशी त्याला पद्मावती नावाच्या सुंदर मुलीची भेट झाली, चोल राजवंशाची राजकुमारी. पद्मावती श्रीनिवासच्या प्रेमात पडली आणि त्याच्याशी लग्न करण्याचा निर्णय घेतला. विष्णूने चोल राजाला त्यांच्या पूर्वीच्या जन्मात दिलेल्या वरदानानुसार, श्रीनिवासाला चोल राजवंशातील राजकुमारी पद्मावतीशी लग्न करावे लागेल. श्रीनिवासाने कुबेराकडून लग्नाच्या खर्चासाठी धन उधार घेतले आणि कालीयुगाच्या शेवटी व्याजासह कर्ज परत करण्याचे वचन दिले.