प्रिय डायरी, काही दिवसांपूर्वी चेतावणी दिल्याप्रमाणे, पृथ्वीवरील सर्व मानव गायब झाले आहेत. मी आता पृथ्वीवरील शेवटची व्यक्ती आहे. यात अनेक सकारात्मक आणि त्याचबरोबर अनेक नकारात्मक गोष्टी आहेत. आता मला जे करायचं आहे ते करण्याचं स्वातंत्र्य आहे. मी माझे आयुष्य माझ्या इच्छेनुसार जगू शकतो आणि मला समाजाच्या नियमांचे आणि निर्बंधांचे पालन करावे लागत नाही. मी आता हकुना मटाटा जीवन जगू शकतो. माझ्या भविष्याची चिंता न करता. अरेरे! या पृथ्वीवरील स्वर्गाची नकारात्मक बाजूही आहे. आता जगातील शेतकरी नाहीसे झाले आहेत, बायोडिग्रेडेबल खाद्यपदार्थ फक्त काही दिवस टिकतील आणि रेफ्रिजरेटेड नसल्यास ते खराब होऊ लागतील. फक्त कॅन आणि पॅक केलेले खाद्यपदार्थच उरतील. पण हे अन्नपदार्थही काही वर्षांनी कालबाह्य होतील आणि शेवटी विघटन होऊ लागतील. लवकरच एकाकीपणही मेंदूमध्ये प्रवेश करेल. याचे कारण असे होते की मनुष्य एक सांप्रदायिक जीव म्हणून विकसित झाला होता. माणसं एकमेकांवर अवलंबून असलेल्या समाजात जन्माला येतात जिथे प्रत्येकाच्या गरजा आणि इच्छा एकमेकांवर अवलंबून असतात. समुदायाशिवाय मानवजातीचा कदाचित अंत होईल. लवकरच, खाण्यायोग्य अन्न शिल्लक नसल्यामुळे, मलाही सुरुवातीच्या शिकारी-संक्रांतकर्त्यांप्रमाणे माझ्या जेवणासाठी शिकार करायला जावे लागेल किंवा दिवसातून तीन वेळा जेवण करण्यासाठी शेतात शेती करावी लागेल आणि मानवी समाजाने तयार केलेल्या इलेक्ट्रॉनिक उपकरणे, ऑटोमोबाईल इत्यादींसारख्या सांसारिक गरजांबद्दलही विसरून जावे लागेल. या उपकरणांचा काही महिन्यांनंतर उपयोग होणार नाही, वीज साठा संपेल, आणि त्यांना चांगल्या प्रकारे वापरण्यासाठी उर्जा उरणार नाही. शेवटी, मला माझ्या प्रियजनांची, मित्रांची, कुटुंबाची, इत्यादींची आठवण येईल. माझ्या अंदाजानुसार या आठवणी मला त्रास देऊ लागतील, आणि त्या मला भयानक स्वप्ने दाखवू लागतील. आठवणींमुळे शेवटी दुःख होते, उदासीनतेत रूपांतर होते, पण मी त्यासोबत जगायला शिकले. या बदलांव्यतिरिक्त माझ्या आयुष्यात आणखी काही बदल होतील असे मला वाटत नाही. यासह, मी हे इथे संपवतो. तुमच्यासाठी, (नाव)
कल्पना करा की तुम्ही पृथ्वीवरील शेवटची व्यक्ती आहात. आपल्या भावना आणि विचार यांचे वर्णन करणारी एक डायरी लिहा.