खजूर हे पहिल्या लागवडीत झाडांपैकी एक होते. मेसोपोटामियामध्ये ५००० वर्षांपूर्वी याला घरगुती बनवण्यात आले होते. फर्टिल क्रिसेंटमध्ये ते भरपूर प्रमाणात वाढले आणि ते इतके उत्पादक होते (एक सरासरी खजूर दर वर्षी 50 किलो (100 पौंड) फळ देते 60 वर्षे किंवा त्याहून अधिक काळ) की खजूर हे सर्वात स्वस्त मूलभूत अन्न होते. [१३ पानांवरील चित्र] मेसोपोटामियामधील गावकरी त्यांना कोरडून मिठाई म्हणून खात असत. ताजे, मऊ-वाळलेले किंवा कडक-वाळलेले असोत, ते मांस पदार्थ आणि धान्य पायला वैशिष्ट्य देण्यास मदत करतात. [१३ पानांवरील चित्र]
खालील परिच्छेदातून फर्टिलिक क्रिसेंटमध्ये तारुण्यांचा वापर कसा केला जात होता याबद्दल माहिती काढा.
Context:किशमिश, अंजीर, खजूर, खुर आणि सफरचंद यासारख्या पारंपारिक वाळलेल्या फळांचा हजारो वर्षांपासून भूमध्यसागरीय आहाराचा मुख्य भाग आहे. मध्यपूर्वेतील फर्टिल क्रिसेंट नावाच्या प्रदेशात त्यांची लवकर लागवड झाल्यामुळे हे शक्य झाले आहे. सध्याच्या इराण, इराक, दक्षिण-पश्चिम तुर्की, सीरिया, लेबनॉन, पॅलेस्टाईन, इस्त्रायल आणि उत्तर इजिप्त या भागात ही झाडे आहेत. कोरडे करणे किंवा निर्जलीकरण हे देखील अन्न संवर्धनाचे सर्वात जुने स्वरूप होते: द्राक्षे, खजूर आणि अंजीर जे झाड किंवा द्राक्षवेलीवरुन पडले ते गरम सूर्यामध्ये कोरडे होते. सुरुवातीच्या शिकारी-संक्रांतकर्त्यांनी हे पाहिले की हे पडलेले फळ खाद्य स्वरूपात होते आणि त्यांच्या स्थिरतेसाठी तसेच त्यांच्या केंद्रित गोडपणासाठी त्यांचे मूल्य होते. कोरड्या फळांचा सर्वात जुना उल्लेख मेसोपोटामियाच्या गोळ्यांमध्ये आढळू शकतो जो इ. स. पू. सुमारे 1500 च्या आसपासचा आहे, ज्यात कदाचित सर्वात जुनी ज्ञात लिखित पाककृती आहेत. [१३ पानांवरील चित्र] [१४ पानांवरील चित्र] या सुरुवातीच्या संस्कृतींमध्ये खजूर, खजूरचा रस वाफ होऊन सिरप बनत असे आणि खजूर गोड पदार्थ म्हणून वापरली जात असे. त्यांच्या भाकरीमध्ये कोरड्या फळांचा समावेश होता ज्यासाठी त्यांच्याकडे 300 हून अधिक पाककृती होत्या, कामगारांसाठी साध्या बार्ली ब्रेडपासून ते राजवाडे आणि मंदिरांसाठी मध घालून बनवलेल्या अतिशय विस्तृत, मसालेदार केकपर्यंत. खजूर हे पहिल्या लागवडीत झाडांपैकी एक होते. मेसोपोटामियामध्ये ५००० वर्षांपूर्वी याला घरगुती बनवण्यात आले होते. फर्टिल क्रिसेंटमध्ये ते भरपूर प्रमाणात वाढले आणि ते इतके उत्पादक होते (एक सरासरी खजूर दर वर्षी 50 किलो (100 पौंड) फळ देते 60 वर्षे किंवा त्याहून अधिक काळ) की खजूर हे सर्वात स्वस्त मूलभूत अन्न होते. [१३ पानांवरील चित्र] मेसोपोटामियामधील गावकरी त्यांना कोरडून मिठाई म्हणून खात असत. ताजे, मऊ-वाळलेले किंवा कडक-वाळलेले असोत, ते मांस पदार्थ आणि धान्य पायला वैशिष्ट्य देण्यास मदत करतात. [१३ पानांवरील चित्र] [१२ पानांवरील चित्र] भिंतीवरील चित्रांमध्ये दिसण्याव्यतिरिक्त, इजिप्शियन कबरींमध्ये अंत्यसंस्कार म्हणून अनेक नमुने सापडले आहेत. ग्रीस आणि क्रेतेमध्ये अंजीर फार लवकर वाढत असे आणि ते गरीब आणि श्रीमंत दोघांचेही मुख्य अन्न होते, विशेषतः कोरड्या स्वरूपात. द्राक्ष लागवडीची सुरुवात आर्मेनिया आणि भूमध्यसागराच्या पूर्व भागात इ. स. पू. द्राक्षारस फार लवकर, द्राक्षोत्पादन आणि वाइन उत्पादन मोरोक्को आणि ट्युनिशियासह उत्तर आफ्रिकेत पसरले. फोनीशियन आणि इजिप्शियन लोकांनी द्राक्षांचे उत्पादन लोकप्रिय केले, बहुधा सूर्यामुळे कोरडे वातावरण कोरडे होण्यासाठी योग्य आहे. ते साठवणुकीसाठी भांड्यात ठेवले आणि हजारो वेगवेगळ्या मंदिरांना वाटप केले. [२ पानांवरील चित्र] मध्यपूर्वेपासून हे फळ ग्रीसमधून इटलीमध्ये पसरले जेथे ते आहाराचा एक प्रमुख भाग बनले. प्राचीन रोमन लोक मोठ्या प्रमाणात आणि समाजातील सर्व स्तरांवर द्राक्षे खात असत. ऑलिव्ह आणि ताज्या फळांबरोबर ते त्यांच्या सामान्य जेवणाचा एक महत्त्वाचा भाग होते. नाश्ता करण्यासाठी राइज्ड ब्रेड सामान्य होते आणि ते त्यांच्या धान्य, सोयाबीन आणि सुसंस्कृत दुधासह खाल्ले जात होते. द्राक्षे इतकी मौल्यवान होती की ती केवळ अन्नच नव्हे तर यशस्वी खेळाडूंना मिळणारे बक्षीसही होते. प्राचीन रोममध्ये कोरडे फळे असणे आवश्यक होते कारण इ. स. पू. १०० च्या सुमारास गृहिणींना दिलेल्या या सूचनांमध्ये म्हटले आहे की: "तिने आपल्यासाठी आणि सेवकांसाठी शिजवलेल्या अन्नाचा पुरवठा हातात ठेवला पाहिजे. तिला अनेक कोंबड्या पाळाव्या लागतात आणि भरपूर अंडी असतात. तिच्याकडे वाळलेल्या मोहरी, शेंगदाणे, अंजीर, किशमिश, शेंगदाणे, शिजवलेले मोहरी, द्राक्षे आणि क्विन्सेस यांचा मोठा साठा असला पाहिजे. द्राक्षाच्या पिठामध्ये आणि जमिनीत दफन केलेल्या भांड्यांमध्ये तसेच त्याच प्रकारे ठेवलेल्या ताज्या प्रॅनेस्टिन नट्स, आणि जारमध्ये स्कॅन्टीयन क्विनसेस आणि इतर फळे जी सहसा जतन केली जातात तसेच वन्य फळे देखील ठेवली पाहिजेत. [१३ पानांवरील चित्र] अंजिराचे फळ [१३ पानांवरील चित्र] ते खमंग, अनिस आणि फनेल बियाणे, किंवा टोस्ट केलेले तिल, अंजिराच्या पानांमध्ये गुंडाळलेले आणि भांड्यात साठवले गेले होते. आज प्रमुख उत्पादक क्षेत्रांमध्ये इस्रायल, जेरुसलेम, गाझा आणि इतर अनेक अरब देशांचा समावेश आहे. वाळलेल्या अंजीरमध्ये जीवनसत्त्वे, फॉस्फरस आणि इतर अनेक खनिजे असतात. प्लम, खुर आणि आंब्याचे मूळ आशियाचे आहे. इ. स. पू. तिसर्या सहस्राब्दीमध्ये चीनमध्ये त्यांचे पाळीव होते आणि ते सुपीक अर्धचंद्रापर्यंत पसरले जेथे ते ताजे आणि वाळलेल्या सारखेच लोकप्रिय होते. ते ग्रीस आणि इटलीमध्ये खूप नंतर आले आणि ते खूप महाग होते परंतु पोर्ट किंवा मध आणि मसाल्याने शिजवलेल्या गोरमेट पदार्थांच्या तयारीत त्यांचे मूल्य होते.