मानवी विचार आणि वर्तनावर ध्यान करण्याच्या कलेचा दीर्घकाळ सकारात्मक परिणाम होतो. मनाची तुलना एका उडी मारणाऱ्या माकडाशी केली जाते जो शांत राहत नाही. यामुळे निर्माण होणारी अस्वस्थता आरोग्याच्या समस्यांना आणि कधीकधी अनियंत्रित वर्तनाला कारणीभूत ठरू शकते. सर्वसाधारणपणे, ध्यान म्हणजे मनाला शांत करणे आणि आपल्या चेतनेत उद्भवणाऱ्या विचारांचे प्रेक्षक किंवा निरीक्षक बनणे.  आता हे आणखी स्पष्ट करूया.  त्याची सुरुवात 'स्व' च्या समजूतदारपणापासून होते, ज्याला मोकळ्या शब्दांत मनाशी समतुल्य केले जाऊ शकते. जागृत अवस्थेत आपल्याला अनुभव येतात आणि मन सर्वप्रथम गोष्टींना लेबल लावू लागतं. नकारात्मक अनुभव हे सकारात्मक अनुभवांपेक्षा जास्त खोलवर रुजलेले असतात. हे सर्व अनुभव हळूहळू तुमच्या वैयक्तिक व्यक्तिमत्त्वाला आकार देणाऱ्या परिस्थितींना तुम्ही कसे प्रतिसाद देता हे ठरवतात. तुम्हाला माहित आहे का की तुमच्या मनामध्ये एक प्रेक्षक आहे जो दुहेरी व्यक्तिमत्त्वासारखा आहे? तो म्हणजे विषय-वस्तु गोष्ट. आपल्या आतला प्रेक्षक म्हणजे गोष्टींचा निरीक्षक आणि अनेकदा तो तटस्थ असतो.  ध्यानधारणा म्हणजे दीर्घकाळ प्रेक्षकासारखे राहणे आणि आपल्या जाणीव स्थितीत कमी-जास्त विचार येऊ देणे. अखेरीस तुम्हाला एक कामगिरीची भावना मिळते कारण एक प्रेक्षक म्हणून तुम्ही वाट पाहत आहात आणि हा मुद्दामचा प्रयत्न विचार (डायबल म्हणून संदर्भित) नष्ट करतो.
तुम्ही ध्यान करता तेव्हा काय होते?