इ. स. पू. तिसऱ्या शतकाच्या सुरुवातीला अथेन्समध्ये सिटियमच्या झेनोने स्थापन केलेली हेलेनिस्टिक तत्त्वज्ञानाची एक शाळा आहे. हे तर्कशास्त्र आणि नैसर्गिक जगावरील त्याच्या दृश्यांद्वारे वैयक्तिक सद्गुणांच्या नैतिकतेचे तत्वज्ञान आहे, जे असे सांगते की सद्गुणांची प्रथा युडायमोनिया (आनंद, लिटर. 'चांगली भावना') साध्य करण्यासाठी आवश्यक आणि पुरेशी आहे. नैतिक जीवन जगून एक भरभराट होते. स्टोइक लोकांनी युडायमोनियाचा मार्ग निसर्गाच्या अनुषंगाने जीवन जगणे आणि सद्गुणांचा अभ्यास करून घालवलेला जीवन म्हणून ओळखला.  अरिस्टोटेलियन आचारसंहिता सोबत, स्टोइक परंपरेने सद्गुणांच्या आचारसंहिताचा एक प्रमुख संस्थापक दृष्टिकोन तयार केला आहे. द स्टोइक हे विशेषतः "सद्गुण हे एकमेव चांगले आहे" हे शिकवण्यासाठी ओळखले जातात आणि आरोग्य, संपत्ती आणि आनंद यासारख्या बाह्य गोष्टी स्वतःच चांगल्या किंवा वाईट नसतात (अॅडियाफोरा) परंतु "सद्गुणासाठी कार्य करण्यासाठी सामग्री" म्हणून मूल्य आहे. सेनेका आणि एपिक्टेटस यांसारख्या अनेक स्टोइक्सनी यावर जोर दिला की "आनंदासाठी सद्गुण पुरेसे आहे", म्हणून एक शहाणा व्यक्ती दुर्दैवाने भावनिकदृष्ट्या लवचिक असेल. स्टोइक्सने असेही म्हटले आहे की काही विध्वंसक भावना निर्णयाच्या चुकांमुळे उद्भवतात आणि त्यांचा असा विश्वास आहे की लोकांनी इच्छाशक्ती (ज्याला प्रोहेरेसिस म्हणतात) राखण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे जो "निसर्गानुसार" आहे. या कारणास्तव, स्टोइक्सने विचार केला की एखाद्या व्यक्तीच्या तत्त्वज्ञानाचा सर्वोत्तम संकेत म्हणजे एखादी व्यक्ती काय म्हणते हे नव्हे तर एखादी व्यक्ती कशी वागते. चांगले जीवन जगण्यासाठी, एखाद्याला नैसर्गिक व्यवस्थेचे नियम समजले पाहिजेत कारण त्यांचा असा विश्वास होता की प्रत्येक गोष्ट निसर्गामध्ये रुजलेली आहे.  इ. स. ३ व्या शतकापर्यंत रोमन आणि ग्रीक जगभरात स्टोइकिझमची भरभराट झाली आणि त्याच्या अनुयायांपैकी सम्राट मार्क ऑरेलियस होता. इ. स. च्या चौथ्या शतकात ख्रिश्चन धर्म हा राज्य धर्म बनल्यानंतर यामध्ये घट झाली. तेव्हापासून, विशेषतः पुनर्जागरण (निओस्टोइकिझम) आणि समकालीन युगात (आधुनिक स्टोइकिझम) पुनरुज्जीवन झाले आहे.
काय आहे स्टोइकिझम
Context:इ. स. पू. तिसऱ्या शतकाच्या सुरुवातीला अथेन्समध्ये सिटियमच्या झेनोने स्थापन केलेली हेलेनिस्टिक तत्त्वज्ञानाची एक शाळा आहे. हे तर्कशास्त्र आणि नैसर्गिक जगावरील त्याच्या दृश्यांद्वारे वैयक्तिक सद्गुणांच्या नैतिकतेचे तत्वज्ञान आहे, जे असे सांगते की सद्गुणांची प्रथा युडायमोनिया (आनंद, लिटर. 'चांगली भावना') साध्य करण्यासाठी आवश्यक आणि पुरेशी आहे. नैतिक जीवन जगून एक भरभराट होते. स्टोइक लोकांनी युडायमोनियाचा मार्ग निसर्गाच्या अनुषंगाने जीवन जगणे आणि सद्गुणांचा अभ्यास करून घालवलेला जीवन म्हणून ओळखला.  अरिस्टोटेलियन आचारसंहिता सोबत, स्टोइक परंपरेने सद्गुणांच्या आचारसंहिताचा एक प्रमुख संस्थापक दृष्टिकोन तयार केला आहे. द स्टोइक हे विशेषतः "सद्गुण हे एकमेव चांगले आहे" हे शिकवण्यासाठी ओळखले जातात आणि आरोग्य, संपत्ती आणि आनंद यासारख्या बाह्य गोष्टी स्वतःच चांगल्या किंवा वाईट नसतात (अॅडियाफोरा) परंतु "सद्गुणासाठी कार्य करण्यासाठी सामग्री" म्हणून मूल्य आहे. सेनेका आणि एपिक्टेटस यांसारख्या अनेक स्टोइक्सनी यावर जोर दिला की "आनंदासाठी सद्गुण पुरेसे आहे", म्हणून एक शहाणा व्यक्ती दुर्दैवाने भावनिकदृष्ट्या लवचिक असेल. स्टोइक्सने असेही म्हटले आहे की काही विध्वंसक भावना निर्णयाच्या चुकांमुळे उद्भवतात आणि त्यांचा असा विश्वास आहे की लोकांनी इच्छाशक्ती (ज्याला प्रोहेरेसिस म्हणतात) राखण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे जो "निसर्गानुसार" आहे. या कारणास्तव, स्टोइक्सने विचार केला की एखाद्या व्यक्तीच्या तत्त्वज्ञानाचा सर्वोत्तम संकेत म्हणजे एखादी व्यक्ती काय म्हणते हे नव्हे तर एखादी व्यक्ती कशी वागते. चांगले जीवन जगण्यासाठी, एखाद्याला नैसर्गिक व्यवस्थेचे नियम समजले पाहिजेत कारण त्यांचा असा विश्वास होता की प्रत्येक गोष्ट निसर्गामध्ये रुजलेली आहे.  इ. स. ३ व्या शतकापर्यंत रोमन आणि ग्रीक जगभरात स्टोइकिझमची भरभराट झाली आणि त्याच्या अनुयायांपैकी सम्राट मार्क ऑरेलियस होता. इ. स. च्या चौथ्या शतकात ख्रिश्चन धर्म हा राज्य धर्म बनल्यानंतर यामध्ये घट झाली. तेव्हापासून, विशेषतः पुनर्जागरण (निओस्टोइकिझम) आणि समकालीन युगात (आधुनिक स्टोइकिझम) पुनरुज्जीवन झाले आहे.