प्रथमच टी लिम्फोसाइट्स संस्कृतीत यशस्वीरित्या वाढवल्या इंटरल्युकिन-२ (आयएल-२) मानवी टी-सेल ल्युकेमिया विषाणू पहिला मानवी रेट्रोव्हायरस
कृपया मला गॅलोच्या प्रयोगशाळेतील प्रमुख शोधांची एक छोटीशी सूची द्या.
Context:जीवशास्त्रज्ञ डेव्हिड बाल्टिमोर यांचे भाषण ऐकल्यानंतर आणि त्यांचे व्हायरसशास्त्रज्ञ सहकारी रॉबर्ट टिंग यांच्याकडून स्वर्गीय हॉवर्ड मार्टिन टेमिन यांच्या कार्याबद्दल पुढील उत्तेजन मिळाल्यानंतर, गॅलोला रेट्रोव्हायरसच्या अभ्यासामध्ये रस वाटला आणि त्यांचा अभ्यास त्याच्या प्रयोगशाळेचा प्राथमिक क्रियाकलाप बनविला. १९७६ मध्ये, गॅलोच्या प्रयोगशाळेतील पहिल्या वर्षाच्या डॉक्टरेट-नंतरच्या डॉरिस मॉर्गनला गॅलोने वाढीच्या घटकांच्या संभाव्य उत्पादनासाठी सक्रिय लिम्फोसाइट्सच्या संस्कृती द्रवपदार्थाची तपासणी करण्यास सांगितले. लवकरच ती टी लिम्फोसाइट्स वाढवण्यात यशस्वी झाली. गॅलो, मॉर्गन आणि फ्रॅंक रस्सेटी, गॅलोच्या प्रयोगशाळेतील आणखी एक संशोधक, सायन्समध्ये एक पेपर लिहिले ज्यात त्यांची पद्धत वर्णन केली गेली. गॅलो गटाने याला टी-सेल ग्रोथ फॅक्टर (टीसीजीएफ) म्हणून ओळखले. १९७८ मध्ये दुसऱ्या आंतरराष्ट्रीय लिम्फोकिन परिषदेत (जे इंटरलाकेन, स्वित्झर्लंड येथे आयोजित करण्यात आले होते) याचे नाव बदलून आयएल-२ (इंटरल्यूकिन-२) करण्यात आले. पूर्वीच्या अहवालात जैविक प्रभावांसह विद्रव्य रेणूंचे वर्णन केले गेले असले तरी, घटकांचे प्रभाव आणि जैव रसायनशास्त्र चांगले वर्णन केले गेले नाही. ज्युलियस गॉर्डन यांनी १९६५ मध्ये केलेल्या अहवालात लिम्फोसाइट्सच्या बाह्य पेशींमध्ये होणाऱ्या ब्लास्टोजेनिक परिवर्तनाचे वर्णन केले आहे. तथापि, पेशींची वाढ दर्शविली गेली नाही आणि प्रभावित पेशींचे प्रकार ओळखले गेले नाहीत, ज्यामुळे संबंधित घटक (s) ची ओळख अस्पष्ट झाली आणि त्याचे नैसर्गिक कार्य अज्ञात आहे. आयएल -२ च्या शोधामुळे टी पेशी, पूर्वी मृत अंत पेशी मानल्या जात होत्या, प्रथमच संस्कृतीत लक्षणीय प्रमाणात वाढू शकल्या, ज्यामुळे टी सेल रोगप्रतिकारक शक्तीच्या अनेक पैलूंवर संशोधन सुरू झाले. गॅलोच्या प्रयोगशाळेने नंतर शुद्ध केले आणि जैवरासायनिकरित्या आयएल -2 चे वर्णन केले. या प्रगतीमुळे संशोधकांना टी-सेल वाढविण्याची आणि त्यांना प्रभावित करणाऱ्या व्हायरसचा अभ्यास करण्याची परवानगी मिळाली, जसे की मानवी टी-सेल ल्युकेमिया व्हायरस, किंवा एचटीएलव्ही, मानवांमध्ये ओळखला जाणारा पहिला रेट्रोव्हायरस, ज्याला गॅलोच्या प्रयोगशाळेतील आणखी एक पोस्ट-डॉक्टोरल फेलो बर्नार्ड पोईझने त्याच्या अलगावमध्ये महत्त्वाची भूमिका बजावली. ल्युकेमियामध्ये एचटीएलव्हीची भूमिका स्पष्ट झाली जेव्हा कियोशी ताकात्सुकी आणि इतर जपानी संशोधक, ल्युकेमियाच्या दुर्मिळ प्रकाराच्या उद्रेकाबद्दल गोंधळात पडले, नंतर स्वतंत्रपणे त्याच रेट्रोव्हायरसचा शोध लावला, आणि दोन्ही गटांनी एचटीएलव्हीला कारण असल्याचे दर्शविले. त्याच वेळी, कॅरिबियनमधील गॅलो गटाने एचटीएलव्ही-संबंधित ल्युकेमियाची ओळख पटविली. १९८२ साली गॅलोला लास्कर पुरस्कार मिळाला: "प्रथम मानवी आरएनए ट्यूमर विषाणू [रेट्रोव्हायरसचे जुने नाव] आणि त्याचा काही ल्युकेमिया आणि लिम्फोमाशी संबंध शोधण्याकडे नेणारा त्याचा अग्रगण्य अभ्यास".