मोठ्या प्रमाणात होणाऱ्या अर्थव्यवस्थेच्या उदाहरणांमध्ये ऊर्जा कमी कार्यक्षमतेने वापरणे, प्रादेशिक बाजारपेठेत जास्त प्रमाणात भरपाई करणे, स्थानिक कच्च्या मालाच्या पुरवठ्यापेक्षा जास्त असणे, उच्च उत्पादन स्विचिंग खर्च यामुळे उच्च मार्जिन उत्पादनांवर (कमी चपळाई) आणि उच्च दोष दर असणे समाविष्ट आहे.
परिमाणवाढीची काही उदाहरणे कोणती आहेत?
Context:सूक्ष्मअर्थशास्त्रात, स्केलची अर्थव्यवस्था म्हणजे उपक्रमांना त्यांच्या ऑपरेशनच्या प्रमाणात मिळणारे खर्च फायदे आहेत आणि सामान्यतः प्रति युनिट वेळ उत्पादित आउटपुटच्या प्रमाणात मोजले जातात. प्रति उत्पादन एकक किंमतीत घट झाल्यामुळे प्रमाणात वाढ होऊ शकते. अर्थव्यवस्थेच्या आधारावर, तांत्रिक, सांख्यिकीय, संघटनात्मक किंवा संबंधित घटक बाजार नियंत्रणाच्या पातळीवर असू शकतात. हे संकल्पनेचे केवळ आंशिक वर्णन आहे.  अर्थव्यवस्थेचे प्रमाण विविध प्रकारच्या संस्थात्मक आणि व्यावसायिक परिस्थितीत आणि विविध स्तरांवर लागू होते, जसे की उत्पादन, वनस्पती किंवा संपूर्ण उपक्रम. जेव्हा उत्पादन वाढते तेव्हा सरासरी खर्च कमी होऊ लागतो, तेव्हा प्रमाणातील अर्थव्यवस्था उद्भवते. काही प्रमाणातील अर्थव्यवस्था, जसे उत्पादन सुविधांची भांडवली किंमत आणि वाहतूक आणि औद्योगिक उपकरणांचे घर्षण नुकसान, भौतिक किंवा अभियांत्रिकी आधार आहे.  आर्थिक संकल्पना अॅडम स्मिथची आहे आणि श्रमाच्या विभागणीच्या वापराद्वारे मोठ्या प्रमाणात उत्पादन मिळविण्याची कल्पना आहे. परिमाणाची अकार्यक्षमता ही त्याउलट आहे.  अर्थव्यवस्थेच्या प्रमाणात अनेकदा मर्यादा असतात, जसे की इष्टतम डिझाइन बिंदू ओलांडणे जिथे अतिरिक्त युनिट प्रति खर्च वाढू लागतो. सामान्य मर्यादेमध्ये जवळच्या कच्च्या मालाच्या पुरवठ्यापेक्षा जास्त असणे समाविष्ट आहे, जसे की लाकूड, लसिका आणि कागद उद्योगातील लाकूड. कमी किमतीच्या प्रति युनिट वजनाच्या वस्तूंसाठी एक समान मर्यादा प्रादेशिक बाजारपेठेत भरली आहे, त्यामुळे उत्पादनांना आर्थिकदृष्ट्या अयोग्य अंतरावर पाठवावे लागत आहे. इतर मर्यादांमध्ये कमी कार्यक्षमतेने ऊर्जा वापरणे किंवा उच्च दोष दर असणे समाविष्ट आहे.  मोठ्या उत्पादक सामान्यतः उत्पादनाच्या ग्रेडच्या (एक वस्तू) दीर्घ कालावधीसाठी कार्यक्षम असतात आणि ग्रेड वारंवार बदलणे महागडे असते. त्यामुळे उच्च मार्जिन असले तरी ते विशेष ग्रेड टाळतील. बर्याचदा लहान (सामान्यतः जुने) उत्पादन सुविधा कमोडिटी-ग्रेड उत्पादनातून विशेष उत्पादनांवर स्विच करून व्यवहार्य राहतात.  एखाद्या विशिष्ट कारखान्याच्या उत्पादनात वाढ झाल्यामुळे होणाऱ्या अर्थव्यवस्थेपासून स्केल इकोनॉमीला वेगळे केले पाहिजे. जेव्हा एखादा प्रकल्प त्याच्या इष्टतम उत्पादन क्षमतेपेक्षा कमी वापरला जातो, तेव्हा त्याच्या वापराच्या पातळीत वाढ झाल्यामुळे एकूण सरासरी उत्पादन खर्चामध्ये घट होते. निकोलस जॉर्जेस्कू-रोगेन (१९६६) आणि निकोलस काल्डोर (१९७२) यांनी नमूद केल्याप्रमाणे, ही अर्थव्यवस्था आकाराची अर्थव्यवस्था नाही.