पियरे बुलेझ, लुईजी नोनो, कार्लहेन्झ स्टॉकहाऊसेन, ऑलिव्हियर मेसियन, अर्नोल्ड शॉनबर्ग, अँटन वेबरन, ले कॉर्बुझियर, दिमित्री शोस्ताकोविच, बेंजामिन ब्रिटन, मिल्टन बॅबिट, जॉन केज, इलियट कार्टर, हेन्री कोवेल, फिलिप ग्लास, स्टीव्ह रीच, जॉर्ज रोचबर्ग, रॉजर सेशन्स
मजकूरातून संगीतकारांची अनोखी नावे काढा. त्यांना अल्पविराम आणि स्पेसने वेगळे करा.
Context:काही प्रमाणात युरोपियन आणि अमेरिकन परंपरा दुस-या महायुद्धानंतर विभक्त झाल्या. युरोपमधील सर्वात प्रभावशाली संगीतकारांमध्ये पियरे बुलेझ, लुईगी नोनो आणि कार्लहेन्झ स्टॉकहाउसेन यांचा समावेश होता. पहिला आणि शेवटचा दोघेही ऑलिव्हियर मेसियनचे शिष्य होते. या काळात एक महत्वाचा सौंदर्याचा तत्वज्ञान तसेच रचना तंत्रांचा एक गट म्हणजे सीरियलिझम (ज्याला "थ्रू-ऑर्डर्ड म्युझिक", "'टोटल' म्युझिक" किंवा "टोटल टोन ऑर्डरिंग" असेही म्हटले जाते), ज्याने आरनॉल्ड शॉनबर्ग आणि अँटोन वेबरन यांच्या रचनांचा प्रारंभ केला (परंतु पारंपारिक बारा-टोन संगीताला विरोध केला), आणि ले कॉर्बुझियरच्या मॉड्यूलरच्या कल्पनेशी देखील जवळचा संबंध होता. तथापि, दिमित्री शोस्ताकोविच आणि बेंजामिन ब्रिटन सारख्या काही अधिक पारंपारिकरित्या आधारित संगीतकारांनी प्रमुख सिरिअलिस्ट चळवळी असूनही रचनाची टोनल शैली राखली.  अमेरिकेत, मिल्टन बॅबिट, जॉन केज, इलियट कार्टर, हेन्री कोवेल, फिलिप ग्लास, स्टीव्ह रीच, जॉर्ज रोचबर्ग आणि रॉजर सेशन्स सारख्या संगीतकारांनी स्वतःची कल्पना तयार केली. यातील काही संगीतकारांनी (केज, कोवेल, ग्लास, राईच) प्रायोगिक संगीताच्या नवीन पद्धतीचे प्रतिनिधित्व केले, ज्याने संगीत, कामगिरी, कालावधी आणि पुनरावृत्ती यासारख्या मूलभूत संकल्पनांवर प्रश्नचिन्ह उपस्थित करण्यास सुरवात केली, तर इतरांनी (बॅबिट, रोचबर्ग, सत्रे) शॉनबर्गच्या बारा-टोन सीरियलिझमचे स्वतःचे विस्तार केले.