वॉटरफॉल सारख्या प्रकल्प पद्धतींना प्रतिसाद म्हणून विकासकांनी चपळतेचा स्वीकार केला, जे कमी भिन्नतेच्या औद्योगिक उत्पादनातून घेतले गेले होते. जलप्रपाताने चांगली कामगिरी केली आहे, जेव्हा ते एकाच गोष्टीचे उत्पादन करते, विकासामध्ये, जिथे जास्त अनिश्चितता असते आणि वारंवार मार्ग समायोजित करण्याची आवश्यकता असते.  चपळता ही कल्पना स्वीकारते की भविष्य अनिश्चित आहे, आणि दीर्घ प्रकल्प गॅंट चार्ट तयार करण्याऐवजी जे निश्चिततेची खोटी कथा दर्शविते, हे कबूल करणे अधिक कार्यक्षम आहे आणि कार्य महाकाव्य आणि धावपळीत मोडते.  अॅगिलला एक उलट चळवळ आहे, जिथे काही विकसक औपचारिक चपळ प्रकल्पांची कठोरता नाकारतात जिथे प्रकल्प व्यवस्थापक मुळात स्क्रम मास्टर्स म्हणून दिसतात किंवा जिथे प्रक्रियेत खूप कठोरता असते जी "एजिल असणे" ची उलट आहे.  थोडक्यात सांगायचे तर, डेव्हलपर्सला अॅगिल सर्वसाधारणपणे आवडत असले तरी, हे मान्य केले पाहिजे की बहुतेक डेव्हलपर्सला "एगिल प्रोजेक्ट" च्या सखोल दृष्टिकोनापेक्षा "एगिल असणे" आवडते.
डेव्हलपर्सना ऍगिल का आवडते?