इ. स. पू. तिसऱ्या/दुसऱ्या शतकात, पिंगला यांनी, भारतात प्रथमच, संस्कृतमध्ये "सुन्या" म्हणून.
शून्याची उत्पत्ती कोणत्या शतकात भारतात झाली?
Context:पिंगला (कर. इ. स. पू. तिसरा/दुसरा शतक), एक संस्कृत प्रोसोडी विद्वान, मोर्स कोड प्रमाणेच बायनरी क्रमांक लहान आणि लांब अक्षरांच्या स्वरूपात वापरत असे. पिंगालाने शून्य संदर्भित करण्यासाठी संस्कृत शब्द सून्याचा स्पष्टपणे वापर केला.  शून्य ही संकल्पना भारतामध्ये दशमलव स्थळ मूल्य नोटेशनमध्ये लिहिलेल्या अंकाच्या रूपात विकसित केली गेली. शून्यचे प्रतीक, एक मोठा बिंदू जो अद्याप चालू असलेल्या पोकळ चिन्हाचा पूर्ववर्ती असू शकतो, त्याचा वापर संपूर्ण बख्शाली हस्तलिखितात केला जातो, जो व्यापाऱ्यांसाठी अंकगणित वर एक व्यावहारिक पुस्तिका आहे. २०१७ मध्ये, हस्तलिखितातील तीन नमुने रेडिओकार्बन डेटिंगद्वारे तीन वेगवेगळ्या शतकांपासून आले असल्याचे दर्शविले गेलेः एडी २२४ <unk> ३८३, एडी ६८० <unk> ७७९ आणि एडी ८८५ <unk> ९९३ पासून, जे दक्षिण आशियातील शून्य चिन्हाचा सर्वात जुना नोंदविलेला वापर आहे. या हस्तलिखिताचे वेगवेगळ्या शतकांपासूनचे बर्च झाडाच्या छाट्याचे तुकडे एकत्र कसे जमले हे माहित नाही.