पाण्याचे फ्लोराईडिंग हे केवळ दात किडणे कमी करण्यासाठी सार्वजनिक पाणी पुरवठ्यात फ्लोराईडचे नियंत्रित समायोजन आहे. फ्लोराईडयुक्त पाण्यात फ्लोराईडचा स्तर असतो जो खोकला रोखण्यासाठी प्रभावी असतो; हे नैसर्गिकरित्या किंवा फ्लोराईड जोडून होऊ शकते. फ्लोराईडयुक्त पाणी दात पृष्ठभागावर कार्य करते: तोंडात, ते लघवीमध्ये फ्लोराईडची कमी पातळी तयार करते, ज्यामुळे दात तामची द्रुतगतीने कमी होते आणि गुहांच्या सुरुवातीच्या टप्प्यात ते पुनर्संचयित होते. पिण्याच्या पाण्यात फ्लोराईडयुक्त संयुगे जोडले जातात, ही प्रक्रिया अमेरिकेत दरवर्षी सरासरी १.१७ डॉलर प्रति व्यक्ती खर्च करते. जेव्हा नैसर्गिकरित्या होणारी फ्लोराईड पातळी शिफारस केलेल्या मर्यादेपेक्षा जास्त असते तेव्हा डीफ्लोराईडिंग आवश्यक असते. २०११ मध्ये, जागतिक आरोग्य संघटनेने हवामान, स्थानिक वातावरण आणि फ्लोराईडच्या इतर स्रोतांवर अवलंबून फ्लोराईडची पातळी ०.५ ते १.५ मिलीग्राम प्रति लिटर (मिलिग्राम प्रति लिटर) अशी शिफारस केली. बाटलीबंद पाण्यात सामान्यतः अज्ञात फ्लोराईड पातळी असते.  दात किडणे ही बहुतांश औद्योगिक देशांमध्ये सार्वजनिक आरोग्याची मोठी चिंता आहे, ज्यामुळे 60 ते 90% शालेय मुले आणि बहुसंख्य प्रौढांना त्याचा त्रास होतो. पाण्याचे फ्लोराईडीकरण केल्याने मुलांमध्ये खवखवणे कमी होते, तर प्रौढांमध्ये कार्यक्षमता कमी स्पष्ट आहे. कोक्रेन पुनरावलोकनात असे आढळून आले आहे की फ्लोराईडच्या इतर स्रोतांकडे प्रवेश नसलेल्या मुलांमध्ये फ्लोराईडयुक्त पाण्याचा वापर केल्याने खोकल्यांमध्ये 35% आणि कायम दातात 26% घट झाली. तथापि, हे जुन्या अभ्यासावर आधारित होते जे अनेक चलनांना नियंत्रित करण्यात अयशस्वी झाले, जसे की साखरेचा वाढता वापर तसेच इतर दंत धोरणे. बहुतेक युरोपियन देशांमध्ये दात किडणे मोठ्या प्रमाणात कमी झाले आहे, जरी दूध आणि मीठ फ्लोराईडिंग पाण्याच्या फ्लोराईडिंगऐवजी व्यापक आहे. अलीकडील अभ्यासातून असे दिसून आले आहे की, विशेषतः औद्योगिक देशांमध्ये, पाण्यात फ्लोराईडची आवश्यकता नाही. कारण फ्लोराईडचा वापर (जसे की टूथपेस्टमध्ये) मोठ्या प्रमाणात केला जातो आणि कॅरिएसचे प्रमाण कमी झाले आहे.  फ्लोराइडमुळे दंत फ्लोरोसिस होऊ शकतो, ज्यामुळे दात विकसित होण्याचा देखावा बदलू शकतो किंवा तामची फ्लोरोसिस होऊ शकतो, फरक सौम्य असतो आणि सामान्यतः सौंदर्य किंवा सार्वजनिक आरोग्याची चिंता नसते. पाण्याच्या फ्लोरिडेशनमुळे इतर दुष्परिणामांचे कोणतेही स्पष्ट पुरावे नाहीत. फ्लोराईडचे परिणाम सर्व स्त्रोतांमधून फ्लोराईडच्या एकूण दैनंदिन सेवनावर अवलंबून असतात. पिण्याचे पाणी हे सहसा सर्वात मोठे स्रोत आहे; फ्लोराईड थेरपीच्या इतर पद्धतींमध्ये टूथपेस्ट, मीठ आणि दुधामध्ये फ्लोराईडचा समावेश आहे. दंत क्षयरोगाच्या समुदायाच्या प्रतिबंधासाठी सर्वात कार्यक्षम पद्धतीबद्दल मतभेद आहेत. ऑस्ट्रेलियन सरकारचे म्हणणे आहे की समुदायामध्ये फ्लोराईडचा संसर्ग होण्यासाठी पाण्याचे फ्लोराईडिंग हा सर्वात प्रभावी मार्ग आहे. जागतिक आरोग्य संघटनेच्या अहवालात असे म्हटले आहे की जेव्हा शक्य आणि सांस्कृतिकदृष्ट्या स्वीकार्य असेल तेव्हा पाण्याचे फ्लोराईडिंगचे लक्षणीय फायदे आहेत, विशेषतः उच्च जोखीम असलेल्या उपसमूहांसाठी, तर युरोपियन कमिशनला स्थानिक वापराच्या तुलनेत पाण्याचे फ्लोराईडिंगचे कोणतेही फायदे आढळले नाहीत.  सार्वजनिक पाण्याचे फ्लोरिडेशन प्रथम अमेरिकेत केले गेले. २०१२ पर्यंत, २५ देशांमध्ये कृत्रिम पाण्याचे फ्लोरिडेशन वेगवेगळ्या प्रमाणात केले गेले आहे, त्यापैकी ११ देशांमध्ये त्यांच्या लोकसंख्येच्या ५०% पेक्षा जास्त लोक फ्लोरिडेटेड पाणी पितात. आणखी २८ देशांमध्ये नैसर्गिकरित्या फ्लोराईडयुक्त पाणी आहे, जरी त्यापैकी बर्याच ठिकाणी फ्लोराईडचे प्रमाण इष्टतम पातळीपेक्षा जास्त आहे. २०१२ पर्यंत, जगभरातील सुमारे ४३५ दशलक्ष लोकांना शिफारस केलेल्या पातळीवर फ्लोराईडयुक्त पाणी मिळाले (म्हणजेच, जागतिक लोकसंख्येच्या सुमारे ५.४%) ५६. यापैकी सुमारे २१४ दशलक्ष अमेरिकेत राहतात. जागतिक आरोग्य संघटना आणि एफडीआय वर्ल्ड डेंटल फेडरेशन यासारख्या प्रमुख आरोग्य संघटनांनी पाण्याच्या फ्लोराईडला सुरक्षित आणि प्रभावी म्हणून समर्थन दिले. रोग नियंत्रण आणि प्रतिबंधक केंद्रांनी 20 व्या शतकातील दहा महान सार्वजनिक आरोग्य यशांपैकी एक म्हणून वॉटर फ्लोराइडची यादी केली आहे. असे असूनही, ही पद्धत सार्वजनिक आरोग्य उपाय म्हणून वादग्रस्त आहे. काही देशांनी आणि समुदायांनी फ्लोराईडिंग बंद केले आहे, तर काहींनी त्याचा विस्तार केला आहे. या पद्धतीच्या विरोधकांनी असा युक्तिवाद केला आहे की न फायद्याचा अभ्यास केला गेला आहे, न जोखीम, आणि सामूहिक औषधोपचार आणि वैयक्तिक स्वातंत्र्यांच्या दरम्यानच्या विरोधाभासावर चर्चा केली आहे.
मला पाण्याच्या फ्लोराईडींगबद्दल सांगा
Context:पाण्याचे फ्लोराईडिंग हे केवळ दात किडणे कमी करण्यासाठी सार्वजनिक पाणी पुरवठ्यात फ्लोराईडचे नियंत्रित समायोजन आहे. फ्लोराईडयुक्त पाण्यात फ्लोराईडचा स्तर असतो जो खोकला रोखण्यासाठी प्रभावी असतो; हे नैसर्गिकरित्या किंवा फ्लोराईड जोडून होऊ शकते. फ्लोराईडयुक्त पाणी दात पृष्ठभागावर कार्य करते: तोंडात, ते लघवीमध्ये फ्लोराईडची कमी पातळी तयार करते, ज्यामुळे दात तामची द्रुतगतीने कमी होते आणि गुहांच्या सुरुवातीच्या टप्प्यात ते पुनर्संचयित होते. पिण्याच्या पाण्यात फ्लोराईडयुक्त संयुगे जोडले जातात, ही प्रक्रिया अमेरिकेत दरवर्षी सरासरी १.१७ डॉलर प्रति व्यक्ती खर्च करते. जेव्हा नैसर्गिकरित्या होणारी फ्लोराईड पातळी शिफारस केलेल्या मर्यादेपेक्षा जास्त असते तेव्हा डीफ्लोराईडिंग आवश्यक असते. २०११ मध्ये, जागतिक आरोग्य संघटनेने हवामान, स्थानिक वातावरण आणि फ्लोराईडच्या इतर स्रोतांवर अवलंबून फ्लोराईडची पातळी ०.५ ते १.५ मिलीग्राम प्रति लिटर (मिलिग्राम प्रति लिटर) अशी शिफारस केली. बाटलीबंद पाण्यात सामान्यतः अज्ञात फ्लोराईड पातळी असते.  दात किडणे ही बहुतांश औद्योगिक देशांमध्ये सार्वजनिक आरोग्याची मोठी चिंता आहे, ज्यामुळे 60 ते 90% शालेय मुले आणि बहुसंख्य प्रौढांना त्याचा त्रास होतो. पाण्याचे फ्लोराईडीकरण केल्याने मुलांमध्ये खवखवणे कमी होते, तर प्रौढांमध्ये कार्यक्षमता कमी स्पष्ट आहे. कोक्रेन पुनरावलोकनात असे आढळून आले आहे की फ्लोराईडच्या इतर स्रोतांकडे प्रवेश नसलेल्या मुलांमध्ये फ्लोराईडयुक्त पाण्याचा वापर केल्याने खोकल्यांमध्ये 35% आणि कायम दातात 26% घट झाली. तथापि, हे जुन्या अभ्यासावर आधारित होते जे अनेक चलनांना नियंत्रित करण्यात अयशस्वी झाले, जसे की साखरेचा वाढता वापर तसेच इतर दंत धोरणे. बहुतेक युरोपियन देशांमध्ये दात किडणे मोठ्या प्रमाणात कमी झाले आहे, जरी दूध आणि मीठ फ्लोराईडिंग पाण्याच्या फ्लोराईडिंगऐवजी व्यापक आहे. अलीकडील अभ्यासातून असे दिसून आले आहे की, विशेषतः औद्योगिक देशांमध्ये, पाण्यात फ्लोराईडची आवश्यकता नाही. कारण फ्लोराईडचा वापर (जसे की टूथपेस्टमध्ये) मोठ्या प्रमाणात केला जातो आणि कॅरिएसचे प्रमाण कमी झाले आहे.  फ्लोराइडमुळे दंत फ्लोरोसिस होऊ शकतो, ज्यामुळे दात विकसित होण्याचा देखावा बदलू शकतो किंवा तामची फ्लोरोसिस होऊ शकतो, फरक सौम्य असतो आणि सामान्यतः सौंदर्य किंवा सार्वजनिक आरोग्याची चिंता नसते. पाण्याच्या फ्लोरिडेशनमुळे इतर दुष्परिणामांचे कोणतेही स्पष्ट पुरावे नाहीत. फ्लोराईडचे परिणाम सर्व स्त्रोतांमधून फ्लोराईडच्या एकूण दैनंदिन सेवनावर अवलंबून असतात. पिण्याचे पाणी हा सहसा सर्वात मोठा स्रोत आहे; फ्लोराईड थेरपीच्या इतर पद्धतींमध्ये टूथपेस्ट, मीठ आणि दुधामध्ये फ्लोराईडचा समावेश आहे. दंत क्षयरोगाच्या समुदायाच्या प्रतिबंधासाठी सर्वात कार्यक्षम पद्धतीबद्दल मतभेद आहेत. ऑस्ट्रेलियन सरकारचे म्हणणे आहे की समुदायामध्ये फ्लोराईडचा संसर्ग होण्यासाठी पाण्याचे फ्लोराईडिंग हा सर्वात प्रभावी मार्ग आहे. जागतिक आरोग्य संघटनेच्या अहवालात असे म्हटले आहे की जेव्हा शक्य आणि सांस्कृतिकदृष्ट्या स्वीकार्य असेल तेव्हा पाण्याचे फ्लोराईडिंगचे लक्षणीय फायदे आहेत, विशेषतः उच्च जोखीम असलेल्या उपसमूहांसाठी, तर युरोपियन कमिशनला स्थानिक वापराच्या तुलनेत पाण्याचे फ्लोराईडिंगचे कोणतेही फायदे आढळले नाहीत.  सार्वजनिक पाण्याचे फ्लोरिडेशन प्रथम अमेरिकेत केले गेले. २०१२ पर्यंत, २५ देशांमध्ये कृत्रिम पाण्याचे फ्लोरिडेशन वेगवेगळ्या प्रमाणात केले गेले आहे, त्यापैकी ११ देशांमध्ये त्यांच्या लोकसंख्येच्या ५०% पेक्षा जास्त लोक फ्लोरिडेटेड पाणी पितात. आणखी २८ देशांमध्ये नैसर्गिकरित्या फ्लोराईडयुक्त पाणी आहे, जरी त्यापैकी बर्याच ठिकाणी फ्लोराईडचे प्रमाण इष्टतम पातळीपेक्षा जास्त आहे. २०१२ पर्यंत, जगभरातील सुमारे ४३५ दशलक्ष लोकांना शिफारस केलेल्या पातळीवर फ्लोराईडयुक्त पाणी मिळाले (म्हणजे जगातील सुमारे ५.४% लोकसंख्या). जागतिक आरोग्य संघटना आणि एफडीआय वर्ल्ड डेंटल फेडरेशन यासारख्या प्रमुख आरोग्य संघटनांनी पाण्याच्या फ्लोराईडला सुरक्षित आणि प्रभावी म्हणून समर्थन दिले. रोग नियंत्रण आणि प्रतिबंधक केंद्रांनी 20 व्या शतकातील दहा महान सार्वजनिक आरोग्य यशांपैकी एक म्हणून वॉटर फ्लोराइडची यादी केली आहे. असे असूनही, ही पद्धत सार्वजनिक आरोग्य उपाय म्हणून वादग्रस्त आहे. काही देशांनी आणि समुदायांनी फ्लोराईडिंग बंद केले आहे, तर काहींनी त्याचा विस्तार केला आहे. या पद्धतीच्या विरोधकांनी असा युक्तिवाद केला आहे की न फायद्याचा अभ्यास केला गेला आहे, न जोखीम, आणि सामूहिक औषधोपचार आणि वैयक्तिक स्वातंत्र्यांच्या दरम्यानच्या विरोधाभासावर चर्चा केली आहे.