ओडिशाची राणी जगन्नाथ, बलाभद्र आणि सुभद्रा या देवतांच्या मूर्ती बनविण्यासाठी एका उत्कृष्ट दगड शिल्पकाराला आमंत्रित करते. शिल्पकार मूर्ती पूर्ण करेपर्यंत आणि त्याने मूर्ती पूर्ण केल्याचे सर्वांना सांगेपर्यंत कोणीही शिल्पकाराला त्रास देणार नाही.
मला खालील कथेचा एक रेषा सारांश द्या:  फार पूर्वी ओडिशाच्या राणीने ऐकले होते की, एका महान दगड शिल्पकाराने देवतांच्या अशा भव्य मूर्ती बनवल्या आहेत की, त्या मूर्ती पाहिल्यास लोक आनंदाने रडत होते. एका उन्हाळ्याच्या दिवशी, राजवाड्याच्या मुख्य हॉलमध्ये राजासोबत आराम करत असताना, राणीला अचानक एक विचार आला. "राजा, जगन्नाथची काही सुंदर मूर्ती बांधली तर किती बरे होईल, जेणेकरून लोक जगन्नाथ, बलाभद्र आणि सुभद्राची पूजा करू शकतील. तुम्हाला काय वाटतं?  राजाने काही मिनिटे विचार केला, आणि मग सहमती दर्शविण्यासाठी डोके टेकले. "तुमच्या मनात काय आहे, माझी राणी? " आणि म्हणून, लवकरच दगड शिल्पकारला त्याच्या मार्गाने बांधण्यासाठी नियुक्तीसाठी कोर्टासमोर हजर होण्यासाठी बोलावण्यात आले होते देवांचे नियम. मान्सूनचा हंगाम सुरू झाला आणि शिल्पकार आपल्या नियुक्तीची वाट पाहत कोर्टासमोर आला. ओडिशाच्या डोंगराळ भागातील हा एक नम्र माणूस होता. त्याच्या सर्वोत्तम कपड्यांमध्येही, त्याच्या खडबडीत हातांना आणि त्याच्या केसांमध्ये नेहमी उपस्थित असलेल्या धूळच्या लहान शिंपडण्याकडे लक्ष न देता राहणे शक्य नव्हते.  राजा आणि राणीने नम्रपणे वाट पाहिली आणि शिल्पकाराने नमन केले आणि मग विचारले "तुमचे महामहिम, मी तुमच्यासाठी काय करू शकतो? राणी आपल्या सिंहासनावर पुढे सरकली आणि तिचा आवाज दरबारात ऐकू आला "ओ मास्टर मूर्तिकार, आम्ही तुमच्या कौशल्यांबद्दल ऐकले आहे. जगन्नाथ, सुभद्रा आणि बलाभद्र यांचे सुंदर पुतळे बांधून आपल्या लोकांना त्यांची पूजा करता यावी, असे आमचे स्वप्न आहे.  शिल्पकार गप्प होता. [१३ पानांवरील चित्र] "बोला! राणी तुम्हाला इतकी सन्मानित करत असताना तुम्ही गप्प कसे राहू शकता! " पण तरीही, शिल्पकार गप्प होता.  मूर्तिकार प्रतिसाद देण्याची वाट पाहत असताना राजा आणि राणी धीराने त्यांच्या सिंहासनावर बसले. कदाचित कामाची विशालता खूपच जास्त होती. कदाचित, शिल्पकार विचार करत होता की त्याने त्या बदल्यात काय मागितले पाहिजे. किंवा त्याहूनही जास्त, कदाचित, शिल्पकाराला या विनंतीने आश्चर्य वाटले आणि सन्मानित केले.  अखेर दुपारच्या सूर्यप्रकाशाच्या सावल्या हॉलच्या मजल्यावर पसरू लागल्या, शिल्पकाराने आपले वजन बदलले आणि बोलण्यासाठी तोंड उघडले. "महाराज, तुम्ही अशा विनंतीने मला सन्मानित केले आहे, मी मदत करू शकत नाही परंतु बंधनकारक आहे. हे एक सन्मान आहे". " यावर राणी सरळ बसली आणि पुढे काय बोलायचे ते ऐकू लागली. "पण, मी हे फक्त एका अटीवर करू शकतो. मी एका बंद हॉलमध्ये काम करेन, जिथे कोणीही प्रवेश करू शकत नाही - ते मला काम करताना ऐकू शकतात की नाही याची पर्वा न करता. मी आतून दरवाजे उघडल्याशिवाय आणि मूर्ती पूर्ण झाल्याची घोषणा केल्याशिवाय कोणीही आत येऊ शकत नाही".  [१३ पानांवरील चित्र] तो मूर्ख होता का? जर तो फक्त झोपला आणि खाल्ला आणि काही काम केले नाही तर? राजा आणि राणी यांना विश्वास कसा वाटला की तो वचन दिलेले काम करेल? राणीने विचारपूर्वक पाहिले. तिने राजाकडे एक नजर टाकली आणि तिला असे वाटले की तो या अटीवर बिनधास्त सहमत आहे. तिने शिल्पकाराकडे पाहिले आणि नंतर सहमती दर्शविली. "आम्ही आदेश देतो की तुम्ही हे पुतळे एका बाजूच्या हॉलमध्ये बांधा, ज्यामध्ये तुमचे काम पूर्ण होईपर्यंत कोणीही प्रवेश करणार नाही आणि तुम्ही हॉलचे दरवाजे आतून उघडल्यानंतर आम्हाला ते घोषित करा. "