GAAP लेखाचे चार मूलभूत तत्त्वे खालीलप्रमाणे आहेत: १. ऐतिहासिक खर्चाचा सिद्धांत: मालमत्ता आणि दायित्वे त्यांच्या योग्य बाजार मूल्याऐवजी संपादन खर्चाचे लेखांकन आणि अहवाल देणे २. उत्पन्नाची नोंदणी तत्त्व: प्राप्त झालेल्या उत्पन्नाऐवजी मिळवलेल्या उत्पन्नाची नोंद ३. मॅचिंग प्रिन्सिपल: खर्चाची कमाईशी जुळवाजुळव केली पाहिजे. ४. पूर्ण प्रकटीकरण तत्त्व: प्रकटीकरण केलेली माहितीची मात्रा खर्च आणि पारदर्शकता यांच्यातील तडजोडीच्या विश्लेषणावर आधारित असावी.
GAAP लेखापरीक्षेच्या चार मूलभूत तत्त्वांचा सारांश द्या
Context:मूलभूत उद्दिष्टे साध्य करण्यासाठी आणि मूलभूत गुणधर्म लागू करण्यासाठी, GAAP मध्ये चार मूलभूत गृहितके, चार मूलभूत तत्त्वे आणि चार मूलभूत निर्बंध आहेत.  गृहीतके बिझनेस एन्टीटी: असे गृहीत धरले जाते की व्यवसाय त्याच्या मालकांपासून किंवा इतर व्यवसायांपासून वेगळा आहे. उत्पन्न आणि खर्च वैयक्तिक खर्चापासून वेगळे ठेवले पाहिजे. 'गोइंग कंसर्न' म्हणजे व्यवसाय कायमस्वरूपी चालू राहील असा समज आहे. यामुळे मालमत्ता भांडवल, घसारा आणि मूल्यवाढीची पद्धत मान्य होते. जेव्हा परिसमापन निश्चित असते तेव्हाच हा समज लागू होत नाही. हा व्यवसाय भविष्यातही चालूच राहील. मौद्रिक एकक तत्त्व: असे गृहीत धरले जाते की स्थिर चलन रेकॉर्डचे एकक असेल. एफएएसबी अमेरिकन डॉलरचे नाममात्र मूल्य महागाईसाठी समायोजित न केलेले रेकॉर्डिंग चलन एकक म्हणून स्वीकारते. कालावधी तत्त्व: याचा अर्थ असा होतो की एखाद्या उपक्रमाच्या आर्थिक क्रियाकलापांना कृत्रिम कालावधींमध्ये विभागले जाऊ शकते. तत्त्वे ऐतिहासिक खर्चाचा सिद्धांत: कंपन्यांना योग्य बाजार मूल्याऐवजी मालमत्ता आणि दायित्वे संपादन खर्चाचे लेखांकन आणि अहवाल देण्याची आवश्यकता असते. या तत्त्वामुळे विश्वासार्ह माहिती मिळते (उद्देशीय आणि संभाव्यतः पक्षपाती बाजार मूल्य प्रदान करण्याची संधी काढून टाकते), परंतु फारशी प्रासंगिक नाही. अशाप्रकारे योग्य मूल्यांचा वापर करण्याची प्रवृत्ती आहे. बहुतांश कर्ज आणि सिक्युरिटीज आता बाजार मूल्यानुसार नोंदविली जातात. महसूल नोंदणीचा सिद्धांत: यामध्ये असे म्हटले आहे की कंपन्यांनी महसूल मिळवला तेव्हा नोंदवावा, पण प्राप्त झाल्यावर नोंदवावा. महसुलाची नोंदणी करताना रोख रकमेचा कोणताही प्रभाव पडत नाही. हे तर नियतकालिक लेखाचे सार आहे. मात्र, त्याउलट, जेव्हा नुकसान होण्याची शक्यता असते तेव्हा ते प्रत्यक्षात झाले आहे की नाही हे लक्षात घ्यावे लागते. यामध्ये रूढीवादाच्या मर्यादेशी सुसंगतता आहे, कारण महसूल/लाभ प्रतिबिंबित करणे हे नुकसान प्रतिबिंबित करण्याच्या पद्धतीशी विसंगत आहे. जुळवणीचा सिद्धांत: खर्च आणि महसूल जुळवणी करणे आवश्यक आहे, जोपर्यंत ते करणे योग्य आहे. जेव्हा काम केले जाते, किंवा जेव्हा एखादे उत्पादन तयार केले जाते, तेव्हा खर्चाची नोंद केली जात नाही, परंतु जेव्हा काम किंवा उत्पादन प्रत्यक्षात उत्पन्नात योगदान देते. जर उत्पन्नाशी संबंध प्रस्थापित केला जाऊ शकत नसेल तरच चालू कालावधीसाठी खर्च म्हणून खर्च आकारला जाऊ शकतो (उदाहरणार्थ, कार्यालयीन वेतन आणि इतर प्रशासकीय खर्च). या तत्त्वामुळे वास्तविक नफा आणि कामगिरीचे अधिक चांगले मूल्यांकन करता येते (किती उत्पन्न मिळवण्यासाठी खर्च केले गेले हे दर्शवते). मूल्यह्रास आणि विक्री केलेल्या वस्तूंची किंमत या तत्त्वाच्या वापराची चांगली उदाहरणे आहेत. पूर्ण माहिती देण्याचा सिद्धांत: माहिती देण्याची रक्कम आणि प्रकार यांचा निर्णय ट्रेड-ऑफ विश्लेषणानुसार घेतला पाहिजे कारण जास्त माहिती देणे आणि वापरणे अधिक खर्चिक असते. खर्च वाजवी ठेवताना निर्णय घेण्यासाठी माहिती पुरेशी असावी. माहिती वित्तीय विवरणपत्राच्या मुख्य भागामध्ये, नोट्समध्ये किंवा पूरक माहिती म्हणून सादर केली जाते निर्बंध निःपक्षपातीपणाचा सिद्धांत: लेखापालाने सादर केलेले कंपनीचे वित्तीय विवरण हे निःपक्षपाती पुराव्यावर आधारित असावे. महत्त्वाची बाब: एखाद्या वस्तूची माहिती देताना त्या वस्तूचे महत्त्व विचारात घेतले पाहिजे. एखादा आयटम महत्त्वपूर्ण मानला जातो जेव्हा तो एखाद्या वाजवी व्यक्तीच्या निर्णयावर परिणाम करेल. सातत्य तत्त्व: कंपनी प्रत्येक कालावधीसाठी समान लेखा तत्त्वे आणि पद्धती वापरते. कंजर्वेटिझमचा सिद्धांत: दोन पर्यायांपैकी निवड करताना, ज्याचे निकाल कमी अनुकूल आहेत तोच उपाय निवडला पाहिजे (कंजर्वेटिझमचा करार पहा) खर्चाची मर्यादा: आर्थिक माहितीची माहिती देण्यामुळे होणाऱ्या फायद्यांमुळे ती माहिती देण्यासाठी लागणाऱ्या खर्चापेक्षा अधिक खर्च होणे आवश्यक आहे.