भारतीय आणि पाश्चिमात्य संगीतामध्ये पिचच्या बाबतीत बरेच फरक आहे कारण पाश्चिमात्य संगीत निरपेक्ष पिचच्या संकल्पनेचे पालन करते, तर भारतीय संगीत प्रामुख्याने सापेक्ष पिचवर लक्ष केंद्रित करते. निरपेक्ष टोन म्हणजे एक नोट निरपेक्ष वारंवारतेच्या रूपात दर्शविली जाते, म्हणून जर कोणी "A2" म्हणेल, तर ती टोन अचूक वारंवारतेच्या रूपात दर्शविली जाऊ शकते, आणि म्हणूनच ती संगीत आणि वाद्ययंत्रांच्या अनेक वेगवेगळ्या शैलींमध्ये जुळवून घेतली जाऊ शकते.  याउलट, भारतीय संगीतातील बहुतेक (शास्त्रीय आणि गैर-शास्त्रीय दोन्ही) सापेक्ष पिचची संकल्पना वापरते, याचा अर्थ असा की संगीतकार एक टॉनिक नोट (त्यांची बेस नोट) सेट करतो आणि ती पिच इतर सर्व नोट्ससाठी प्रारंभ बिंदू आहे. उदाहरणार्थ, जर एखादा संगीतकार एखाद्या विशिष्ट नाद "सा" (भारतीय संगीत तराजूतील 7 नोटांपैकी एक) असे म्हणत असेल, तर दुसरा संगीतकार त्या नोटाची पुनरुत्पादन करू शकणार नाही, कारण त्यांना माहित नसते की पहिल्या संगीतकाराने त्यांचे टॉनिक कोठे ठेवले आहे. तथापि, याचे इतरही फायदे आहेत, कारण एका ट्यूनची व्याख्या सापेक्ष टोनच्या दृष्टीने केली जाते आणि विशिष्ट संगीत श्रेणीद्वारे पोहोचू न शकणाऱ्या परिपूर्ण वारंवारतेची चिंता न करता वेगवेगळ्या संगीतकार आणि वाद्यांमध्ये सहजपणे पुनरुत्पादित केले जाऊ शकते.
भारतीय आणि पाश्चिमात्य संगीतातील फरक तुम्ही कसा वर्णन कराल, विशेषतः ते उच्चतेच्या भावनेशी संबंधित आहे?