हस्तक्षेपात सामाजिक कौशल्य प्रशिक्षण, संज्ञानात्मक वर्तन थेरपी, फिजिकल थेरपी, स्पीच थेरपी, पालक प्रशिक्षण आणि मूड किंवा चिंता यासारख्या संबंधित समस्यांसाठी औषधे समाविष्ट असू शकतात.
एस्परगर सिंड्रोम बद्दलच्या या परिच्छेदांना लक्षात घेता, दररोजच्या जगात काम करण्याची व्यक्तीची क्षमता सुधारण्यास मदत करणारे ठराविक हस्तक्षेप काय आहेत?
Context:एस्परगर सिंड्रोम (एएस), ज्याला एस्परगर म्हणूनही ओळखले जाते, ही एक न्यूरोडेव्हलपमेंटल स्थिती आहे जी सामाजिक परस्परसंवाद आणि गैर-मौखिक संप्रेषणात लक्षणीय अडचणींनी दर्शविली जाते, तसेच वर्तन आणि स्वारस्यांचे प्रतिबंधित आणि पुनरावृत्ती नमुने आहेत. या सिंड्रोमला आता स्वतःच निदान म्हणून ओळखले जात नाही, कारण ते इतर अटींसह ऑटिझम स्पेक्ट्रम डिसऑर्डर (एएसडी) मध्ये एकत्र केले गेले आहे. इतर निदानांपेक्षा हे वेगळे मानले गेले जे एएसडीमध्ये तुलनेने निर्बाध बोललेली भाषा आणि बुद्धिमत्तेद्वारे विलीन झाले.  ऑस्ट्रियन बालरोगतज्ञ हंस एस्परगर यांच्या नावावरून या सिंड्रोमचे नाव पडले. १९४४ मध्ये त्यांनी आपल्या देखरेखीखाली असलेल्या अशा मुलांचे वर्णन केले, ज्यांना मैत्री निर्माण करण्यात अडचण येत होती, इतरांच्या हावभावांना किंवा भावनांना समजत नव्हते, त्यांच्या आवडीच्या गोष्टींबद्दल एकतर्फी संभाषणात गुंतले होते आणि ते अस्ताव्यस्त होते. 1994 मध्ये, अस्परगरच्या निदानाचा समावेश अमेरिकन डायग्नोस्टिक अँड स्टॅटिस्टिकल मॅन्युअल ऑफ मेंटल डिसऑर्डरच्या चौथ्या आवृत्तीत (डीएसएम-IV) करण्यात आला होता; तथापि, 2013 मध्ये डीएसएम -5 च्या प्रकाशनासह हा सिंड्रोम काढून टाकण्यात आला होता आणि आता या लक्षणांचा समावेश ऑटिझम स्पेक्ट्रम डिसऑर्डरमध्ये क्लासिक ऑटिझम आणि पसरलेला विकासात्मक विकार (पीडीडी-एनओएस) सोबत करण्यात आला आहे. 2021 पासून आंतरराष्ट्रीय रोग वर्गीकरणात (आयसीडी -11) ऑटिझम स्पेक्ट्रम डिसऑर्डरमध्ये हे विलीन करण्यात आले होते.  अस्परगर्स या आजाराचे नेमके कारण कमी समजले जाते. यामध्ये उच्च आनुवंशिकता आहे, परंतु मूळ आनुवंशिकता निश्चितपणे निश्चित केली गेली नाही. पर्यावरणीय घटक देखील एक भूमिका बजावतात असे मानले जाते. मेंदूच्या इमेजिंगने सामान्य मूळ स्थिती ओळखली नाही. या आजारावर एकही उपचार नाही आणि ब्रिटनच्या नॅशनल हेल्थ सर्व्हिस (एनएचएस) च्या मार्गदर्शक सूचनांनुसार, कोणत्याही प्रकारच्या ऑटिझमवर उपचार करणे हे ध्येय असायला नको, कारण ऑटिझम हा "उलटवता येणारा किंवा बरा करता येणारा आजार" नाही. रॉयल कॉलेज ऑफ सायकियाट्रिस्ट्सच्या मते, एकाच वेळी उद्भवणाऱ्या परिस्थितींना उपचाराची आवश्यकता असू शकते, 'ऑटिझमचे व्यवस्थापन हे मुख्यतः रोजच्या जगात कार्य करण्याची व्यक्तीची क्षमता सुधारण्यासाठी आवश्यक शिक्षण, प्रशिक्षण आणि सामाजिक समर्थन / काळजी प्रदान करण्याबद्दल आहे'. ऑटिझमसाठी विशिष्ट हस्तक्षेपांची कार्यक्षमता केवळ मर्यादित डेटाद्वारे समर्थित आहे. हस्तक्षेपात सामाजिक कौशल्य प्रशिक्षण, संज्ञानात्मक वर्तन थेरपी, फिजिकल थेरपी, स्पीच थेरपी, पालक प्रशिक्षण आणि मूड किंवा चिंता यासारख्या संबंधित समस्यांसाठी औषधे समाविष्ट असू शकतात. प्रौढ वयात ऑटिस्टिक वैशिष्ट्ये कमी स्पष्ट होतात, परंतु सामाजिक आणि संप्रेषण अडचणी सहसा टिकून राहतात.  https://en.wikipedia.org/wiki/अॅस्परगर_सिंड्रोम