अखेर, हे घडलं. मी कधी कल्पनाही केली नव्हती की, हा दिवस येईल, संपूर्ण मानवजातीसाठी शेवटचा थेंब. मी हे स्वतःला सांगत आहे. नाही, मी हे किमान एखाद्याला सांगत आहे, जो मानवी वारसा लक्षात ठेवू शकतो, जर भविष्यात एखादा असेल तर, जे घडले ते लिहून ठेवण्यासाठी, किमान माझ्या खालच्या बाजूस घडणाऱ्या भयाण गोष्टींना काही प्रमाणात दाखविण्यासाठी.  मी नेहमी एक तारांकित डोळे असलेली लहान मुलगी होते, आकाशात बघत आणि आश्चर्यचकित होते, तिथे काय आहे? आणि माझे स्वप्न पूर्ण झाले. प्रथम फ्लाईट स्कूल, नंतर लष्करी पायलट. पण अकादमीतील माझ्या माजी प्रशिक्षकाने मला नासाच्या अंतराळवीर कार्यक्रमात जाण्याची ऑफर दिल्यानंतर सर्व काही समजले. मला विश्वासच बसत नव्हता. मी अंतराळात जात आहे? खरंच?  काही कठीण वर्षांनी मी पृथ्वी आणि आयएसएस दरम्यान परत आणि पुढे उड्डाण करणाऱ्या मोहिमेचा नियमित सदस्य होतो. एका छोट्या कॅप्सूलमध्ये बांधलेल्या रॉकेटवर बसून मजा नाही, हे मी तुम्हाला सांगू शकतो, पण जेव्हा तुम्ही तुमच्या सीटवर अडकून राहता आणि वातावरणात उडता तेव्हा अड्रेनलिनची उधळण कधीच जुनी होत नाही.  पण या वेळी, भावना वेगळी होती. मी नियोजित वेळेत आयएसएसवर पोहोचलो आणि माझ्या सहकाऱ्या मॅक्सची जागा घेतली. मला पाहून तिला आनंद झाला. सहा महिने जगभर फिरून एकट्याने प्रवास केल्याने तुलाही असेच वाटते. ती माझी एक चांगली मैत्रीण होती, पण आमच्याकडे तिच्याशी बोलायला आणि विनोद करायला फारसा वेळ नव्हता. त्याच दिवशी ती परत जाणार होती, आणि लवकरच निघून गेली - एक लांब निरोप घेऊन.  मी नेहमीच एका चांगल्या जगाचे स्वप्न पाहिले आहे, जिथे मानवजातीच्या विकासासाठी माणसं एकत्र काम करतील. मला लहानपणी 'स्टार ट्रेक' खूप आवडायचे, एक अशी जागा जिथे फरक काही फरक पडत नव्हता आणि प्रत्येकजण सर्वांच्या हितासाठी काम करत होता. पण आम्ही एक वेगळी दुनिया बनवली. लोभ, स्वार्थीपणाचा संसार, इतरांपेक्षा जास्त असणे म्हणजे इतरांपेक्षा चांगले असणे.  आपण आपल्या नेत्यांची निवड कधीच केली नाही, किंवा केली असेल तर ती आपली चूक आहे. दुसऱ्या महामारीच्या काही वर्षांनंतर, तणाव वाढला. श्रीमंत श्रीमंत होत होते, गरीब गरीब होत होते, आणि काहीही कधीही पुरेसे नव्हते. आणि काही लोकांना सत्ता हवी होती. त्यांना आणखी हवे होते. अधिक जमीन, अधिक संसाधने, अधिक पैसा.  त्यांनी प्रथम त्यांच्या क्षेपणास्त्रांचा वापर केला. किमान तेव्हा प्रसारित होत असलेल्या माध्यमांच्या मते असेच वाटत होते. पण काही फरक पडला नाही, आमचे संरक्षण अपुरे होते. माझ्या छोट्याशा खिडकीतून पाहताना मला ग्रह जळताना दिसत होता. आम्ही, अर्थातच, प्रत्युत्तर दिले. मी फ्लॅश नंतर फ्लॅश जमिनीवर मारत पाहू शकलो. शहरे जळत आहेत. कोट्यवधी मृत्यू. पण शेवटी, काही फरक पडला नाही. आपण सगळेच हरलो.  हळूहळू, एक प्रचंड ढग ग्रह झाकून सुरुवात केली. याचा प्रारंभ झालेल्या ठिकाणांपासून झाला, परंतु काही आठवड्यांमध्ये तो जगभर पसरला. एकेकाळी एक सुंदर निळ्या रंगाचा ठिपका आता आकाशातील एका धूसर ठिपकीपेक्षा अधिक काही नाही. मी अजूनही दुर्गम भागातील काही हौशी रेडिओ स्टेशन्स ऐकू शकलो, ज्यांनी कोणाशी संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केला आणि त्यांना कळवले की ते जिवंत आहेत, पण ते थोडे होते. काही महिन्यांनंतर, ते सर्व नष्ट झाले.  आणि आता, मी इथे आहे, इंटरनॅशनल स्पेस स्टेशनच्या हळूहळू नष्ट होणाऱ्या कक्षेत, एकटी, त्याच्या बदलीची वाट पाहत जी कधीच येणार नाही, विचार करत की कदाचित मॅक्स भाग्यवान आहे.
कल्पना करा की तुम्ही जिवंत असलेली शेवटची व्यक्ती आहात. तुम्ही अंतराळवीर आहात आणि एकटेच अंतराळात आहात. तुमच्या भावना आणि त्याबद्दल काय घडले ते लिहून घ्या.