या प्रश्नाचे उत्तर देणे आश्चर्यकारकपणे अवघड आहे. एकीकडे, हे अगदी सोपे असावे - जर ऑफर दिली गेली तर, मला अशी संधी मिळायला आवडेल जिथे पूर्वी कोणीही गेलेले नाही, इतिहास तयार करा आणि त्या संघाचा भाग व्हा जे मानव जातीच्या अस्तित्वासाठी आशा निर्माण करते जेव्हा ग्रह पृथ्वी यापुढे आम्हाला टिकवू शकत नाही. मला आमच्या पुढच्या पिढ्यांसाठी भविष्य घडवायचे आहे. आणि यापेक्षा अधिक उदात्त ध्येय मला कल्पनाही करता येत नाही. जे तितकेच रोमांचक आणि उत्साहवर्धक आहे.  आणि तरीही, मी माझ्या प्रियजनांना मागे सोडून जाण्याच्या विचाराने देखील घाबरतो. मी स्वतःहून मोठे प्रश्न सोडवण्याचा प्रयत्न करणं स्वार्थीपणाचं आहे का? जिथे मी फक्त चाकाच्या एका भागासारखा आहे, आणि खऱ्या समस्यांपासून दूर पळत आहे ज्या मी माझ्या कुटुंबासाठी सोडवू शकतो? मी अव्यवहार्य किंवा आदर्शवादी आहे का, विशेषतः जेव्हा मी माझ्या कुटुंबाला वास्तविक जगात पुन्हा कधीही पाहू शकणार नाही - दोन्ही कारण परत येण्यासाठी लागणारा वेळ आणि त्यात समाविष्ट असलेले धोके.  मला हे सांगायचे आहे की, मला आनंद आहे की मला हा निर्णय घेण्याची गरज नाही, अजून!
जर तुम्हाला मंगळावर जाण्याची संधी मिळाली, तर तुम्ही - का किंवा का नाही?