तंजावूरच्या पेंटिंग्ज लाकडी पॅनल्सवर सोन्याचा लेप लावल्यामुळे सहजपणे ओळखता येतात. ते स्पष्ट रंगांनी, आयकॉनची साधी रचना आणि काचेच्या मोत्यांचा आणि कधीकधी मौल्यवान दगडांचा वापर करून वैशिष्ट्यीकृत आहेत. पेंटिंग्जचे विषय परंपरेने हिंदू देवता आहेत जरी ते इतर धर्मांच्या धर्मनिरपेक्ष विषयांचे वर्णन करण्यासाठी विकसित झाले आहेत.
तंजावूर चित्रकला आणि त्याच्या उत्पत्तीबद्दलचा हा परिच्छेद लक्षात घेता, तंजावूर चित्रकलाची ठराविक वैशिष्ट्ये कोणती आहेत?
Context:तंजावूर चित्रकला ही एक शास्त्रीय दक्षिण भारतीय चित्रकला शैली आहे, जी तामिळनाडूमधील तंजावूर (तांजोर म्हणून इंग्रजीकृत) शहरातून सुरू झाली. इ. स. १६०० च्या सुमारास तंजावूरच्या नायकाने विजयनगर रायांच्या अधिपत्याखाली कला, मुख्यतः शास्त्रीय नृत्य आणि संगीत तसेच तेलगू आणि तामिळ दोन्ही भाषेतील साहित्य आणि मंदिरांमध्ये प्रामुख्याने हिंदू धार्मिक विषयांचे चित्रकला यांना प्रोत्साहित केले. हे प्रसिद्ध सोन्याच्या लेपाने ओळखले जाते. तथापि, तंजावूर चित्रकला, जसे आपल्याला आता माहित आहे, तंजावूरच्या मराठा न्यायालयात (1676<unk>1855) मूळ आहे असा सुरक्षितपणे अंदाज लावला जाऊ शकतो. 2007<unk>08 मध्ये भारत सरकारने याला भौगोलिक संकेत म्हणून मान्यता दिली आहे. तंजावूर चित्रांमध्ये समृद्ध आणि सजीव रंग, साधी चिन्ह रचना, चमकदार सोन्याचे पट्टे नाजूक परंतु विस्तृत गॅसो काम आणि काचेच्या मणी आणि तुकडे किंवा मौल्यवान आणि अर्ध-मौल्यवान रत्ने यांचा समावेश आहे. तंजावूरच्या चित्रांमध्ये डेक्कन, विजयनगर, मराठा आणि अगदी युरोपियन किंवा कंपनीच्या चित्रकला शैलीचा प्रभाव दिसून येतो. मुख्यत्वे भक्तीची प्रतिमा म्हणून काम करणारे, बहुतेक चित्रांचे विषय हिंदू देव, देवी आणि संत आहेत. चित्रपटाच्या मध्यवर्ती भागात (मुख्यतः मंटपा किंवा प्रभावली सारख्या वास्तुशास्त्रीयदृष्ट्या रेखाटलेल्या जागेत) मुख्य आकृती किंवा आकडेवारीसह चित्रित, रेखाटलेले किंवा रेखाटलेले आणि चित्रित केले गेले होते. जैन, शीख, मुस्लिम, इतर धार्मिक आणि धर्मनिरपेक्ष विषयांचे चित्रण तंजोरच्या चित्रांमध्ये केले गेले आहे. तंजावुर चित्रे लाकडी फळ्यावर बनविलेली पॅनल चित्रे आहेत आणि म्हणूनच स्थानिक भाषेत त्यांना पलागाई पदम असे म्हटले जाते. आधुनिक काळात ही चित्रे दक्षिण भारतातील सणांच्या प्रसंगी स्मृती बनली आहेत.