मी नेहमीच मांजरीची व्यक्ती राहिलो आहे पण माझ्या मनातही कधी आलं नाही की एक दिवस मी झपाट्याने मांजरींनी चालवलेले जग  जरी मी प्रथम जे पाहिले त्यावरून चकित झालो (कपडे घातलेल्या मांजरींची कल्पना करा! मला सापडायला फार वेळ लागला नाही. मला काही गोष्टींचा सामना करावा लागेल.  एक म्हणजे, मांजरी सभ्य होत्या तुमच्या किंवा माझ्यापेक्षा जास्त रात्रंदिवस मोफत मासे मिळायचे. आणि बरीच उबदार जागा  ते मयूर नोट्स बनवलेले संगीत होते आणि बासोच्या गोंगाटानेही त्यांच्याकडे शिल्पकला, वास्तुकला, (जरी फरबॉल गोंद होते)  पण एक रात्री माझ्या भटकंतीत मला एक भीतीदायक रड ऐकू आली अर्धवट विसरलेला मानवी आवाज एका मुलाचे रडणे  माझ्या हृदयात चिंता वाढत असताना मी घातक आवाज शोधला आणि खिडकीतून चमकदार प्रकाश मी एका गटातील मुलांना पाहिले.  मांजरे त्यांच्याशी खेळत होती, हो जसे आपण पाळीव प्राण्याशी वागता पण तरीही मुलं रडत होती. डोळे चमकत मोठे आणि ओले  मला लगेच कळलं की त्यांना काय अडवलंय. काय गरज होती त्यांना ते रडत रडत म्हणाले, "आई! बाबा! त्यांना घरी परत जायचे होते  जेव्हा मी त्या अनोळखी भूमीतून परत आलो आणि माझी स्वतःची मांजर रडताना ऐकली त्या गरीब मुलांचा आवाज माझ्या मनाच्या खोलवर प्रतिध्वनी
एका मांजरीच्या मालकाबद्दल एक कविता लिहा जी समांतर विश्वात नेली जाते जिथे अत्यंत प्रगत मांजरी माणसांना पाळीव प्राणी म्हणून ठेवतात.