आईच्या मुलांची मोठी झाली की ते भयंकर भागीदार बनतात कारण ते कधीच पूर्णतः कार्यक्षम प्रौढ बनत नाहीत. ते विश्वाचे केंद्र आहेत असा विचार करून त्यांना वाढवण्यात आले. त्यांच्या आईने त्यांना विश्वास दिला की ते काहीही चुकीचे करू शकत नाहीत. ते इतरांच्या भावनांचा विचार करायला कधीच शिकले नाहीत. त्यांनी शिकले की काहीही झालं तरी आई नेहमी त्यांच्या जवळ असते. त्यांचा गोंधळ साफ करण्यासाठी. त्यांच्या आईंनी त्यांचे कपडे धुतले ते वीसच्या दशकात होते. त्यांना घरातील मूलभूत कामे कशी करायची हे माहित नाही जसे की अंडी उकळणे, तांदूळ शिजवणे किंवा स्वतः ला साफ करणे. आईच्या मुलाचे हे लक्षण आहे: तो नवीन खरेदी घेऊन घरी येतो, ते उघडतो, सर्व प्लास्टिक पॅकेजिंग स्वयंपाकघरातील टेबलावर ठेवतो. ते त्याला त्रास देत नाही. तो अक्षरशः कचरा पाहत नाही. आईच्या मुलांना बिले कशी भरावीत, खाती कशी चालवावीत, किरकोळ खरेदी कशी करावी आणि इतर अनेक गोष्टी कशा कराव्यात हे कळत नाही. पण हे वर्तन एका जास्त खोलवरच्या कमतरतेचे प्रतीक आहे: त्यांची भावनिक बुद्धिमत्ता व्यावहारिकदृष्ट्या अस्तित्वात नाही. आईच्या मुलाला पूर्णतः कार्यक्षम प्रौढ होण्यासाठी प्रशिक्षित करण्यासाठी साधारणपणे दशके लागतात जे स्वीकार्य भागीदार असू शकतात. ते शक्य आहे फक्त जर तो आपल्या चुका मान्य करण्यास तयार असेल आणि दररोज एक चांगला माणूस बनण्याचा प्रयत्न करेल.
आईच्या मुलांची पार्टनरशिप का वाईट असते?