मिल्ली सहा वर्षांची होती आणि तिला आठवत असेल तेव्हापासूनच तिला मधमाश्यांनी वेड लावले होते. तिच्या आईने तिला त्यांची छोटी एपिओलॉजिस्ट म्हटले. तिच्या वडिलांनी तिला "हनी बी" म्हटले. तिचा भाऊ तिला सुपर टफ म्हणत असे कारण तिला 10 वेळा मधमाश्यांनी चावले होते आणि एकदाही ती रडली नाही. खरं तर, जेव्हा तिला टोचलं गेलं तेव्हा मिलीला रडायचं होतं. पण टोचल्यामुळे दुखत नव्हतं. नाही, मिल्ली दुःखी होती, कारण जेव्हा मधमाशी तुम्हाला टोचते, तेव्हा ती मरते आणि मिल्लीला मधमाश्या आवडतात.  तुम्हाला आता मिलि बद्दल जे माहित आहे ते जाणून घेताना, तुम्हाला आश्चर्य वाटणार नाही जॅक्सन यांना जेव्हा त्यांना मदतीची गरज होती तेव्हा ते तिच्याकडे आले. जॅक्सन हे मिलिचे शेजारी होते, आणि मिलिला ते खूप छान वाटले. त्यांना प्राण्यांची आवड होती. यामध्ये ३ मुले, २ कुत्रे, २ मांजरे आणि १२ लहान चांदीच्या माशांचा समावेश आहे, जे या प्रचंड फिश बाउलमध्ये चमकत होते. ते रंगीबेरंगी कपडे घालतात, गॅरेज विक्रीचे आयोजन करतात, आणि दर काही आठवड्यांनी, ते मिली आणि तिच्या भावाला त्यांच्या अंगणात चित्रपट पाहण्यासाठी आमंत्रित करतात जे ते त्यांच्या गॅरेजच्या बाजूला दाखवतात.  जॅक्सन हे जास्त काळजी करणारे लोक नव्हते, पण या दिवशी ते खूपच चिंतेत दिसत होते. दार वाजल्याचे ऐकून मिल्लीने दार उघडले, तेव्हा ते सर्व होते, थॉमस आणि लॉरेन (पालक), अम्बर, जेड, ह्यूगो (मुले), बोस्को आणि रोस्को (कुत्रे), फेलिक्स आणि हेलिक्स (मासे), आणि स्पार्कल्स (सर्व माशांचे नाव स्पार्कल्स होते कारण आपण त्यांना वेगळे सांगू शकत नाही) त्यांच्या फिशबोलमध्ये. अंबर म्हणाली, "मिली, आम्हाला तुझी मदत हवी आहे, ही एक आपत्कालीन परिस्थिती आहे". जेड पुढे म्हणाली, "कुठेही मधमाशी आहेत!" ह्युगो म्हणाला, "आमच्या वडिलांना आणि रोस्कोला मधमाशांच्या दाबांना ऍलर्जी आहे. म्हणून आम्ही सगळ्यांना पकडून पळत निघालो.  मिल्लीचे डोळे तिच्या समोरच्या प्रत्येक व्यक्ती आणि पाळीव प्राण्यांमध्ये फिरत होते. ती त्यांच्यातली भीती पाहू शकली आणि जाणू शकली. त्यांना माहित नव्हते की घाबरण्यासारखं काही नाही, मिल्ली ही लहानशी एपिओलॉजिस्ट इथे होती. मिल्लीने खोल श्वास घेतला आणि शांतपणे म्हणाली, "मला त्यांच्याकडे घेऊन जा. " थॉमस म्हणाला, "धन्यवाद मिली, आम्हाला वाटते ते गॅरेजमधून बाहेर येत आहेत, पण आम्हाला खात्री नाही", ते शेजारच्या घराकडे चालले.  घासातून चालताना जॅक्सन काय बोलत होते ते ऐकायला मिळायचे. प्रत्येक पावलावर, एक धडधडणारा आवाज जवळ येत होता. जॅक्सनच्या घराच्या प्रवेशद्वारावर मिल्लीने पाऊल टाकले तेव्हा आवाज काही डेसिबलने वाढला. ती त्यांना बघायला लागली. गॅरेजमधून येणारी, गॅरेजमध्ये जाणारी, कारच्या खिडक्यांना धक्का देणारी, मागील डेकच्या बाजूला लटकलेल्या रोपवाट्यांमधील रंगीबेरंगी फुलांच्या बुफेवर फिरणारी. काही जणांना हे गोंधळलेले वाटेल, पण मिल्लीला हे आश्चर्यकारक वाटले.  जॅक्सन कुटुंबीय रस्त्याच्या सुरुवातीच्या बाजूला उभे राहिले, एकत्रितपणे श्वास रोखून, मिल्ली त्या झुंडीच्या मध्यभागी गेली. मिल्लीचा टाई-डाई शर्ट चमकदार गुलाबी आणि पिवळा होता आणि त्याच्या समोर बोल्ड, फुगवलेल्या अक्षरांमध्ये "फ्लावर पॉवर" असे लिहिले होते. त्याने खूप लक्ष वेधले. मधमाश्या तिच्यावर पडत होत्या, जणू काही काही लपवलेल्या मधमाश्यांच्या शोधात शर्ट शोधत होत्या. दगडफेक झाल्यानंतर, मीलिया तिथे उभी राहिली आणि फक्त आवाज ऐकला. ती गॅरेजच्या दिशेने जास्त आवाज करत असल्याची तिला जाणीव झाली. मिली हिरव्या लाकडी दाराकडे गेली आणि खिडकीतून आत पाहिली. ती आपल्या डोळ्यांना विश्वासच बसत नव्हता.  जॅक्सनच्या गॅरेजच्या दाराच्या खिडकीला साफसफाईची गरज होती. पण मिल्लीला हे स्पष्ट होते की या दारामागे काहीतरी विलक्षण आहे, कारण तिला सर्वत्र मधमाश्या दिसतात. फक्त उडणं नाही, तर टेबलावर मधमाशी, टूल्स बॉक्स, भिंती, दिवे, सायकली, ते सगळीकडे होते. भिंती हलवल्यासारख्या दिसतात. मिल्लीने दरवाजा उघडला आणि आत गेली, दरवाजा उघडल्यावर काही मधमाश्या बाहेर पडल्या, त्याबरोबर थोडासा गोड सुगंध घेऊन हवेचा झटका आला.  अधिक मधमाश्या मिल्लीच्या दिशेने उडल्या, तिच्यावर उतरल्या. तिच्या आवरणावर चालत राहणे, तिच्या शूजच्या फांद्यांवर लटकत राहणे, तिच्या केसांमध्ये गुंतागुंत होणे. मिल्लीने तिचा हात तिच्या तोंडावर आणि नाकावर ठेवला, जेणेकरून ती मधमाशी श्वास न घेता श्वास घेऊ शकेल. मधमाशांनी तिला अंधारात ठेवू नये म्हणून तिला डोळे मिचकावत राहावे लागले. ती हळूहळू टेबलाच्या वरच्या बाजूला गेली. त्या टेबलावर काही साधने होती. ती कुठे पाऊल टाकतेय ते नीट पाहत होती. तिने इथे शोध सुरू केला, कारण तिला पृष्ठभागाच्या हालचालीत एक विचित्र नमुना दिसला: टेबलाच्या मागील भिंतीवर हजारो मधमाशांमध्ये एक छोटासा मार्ग होता.  मिल्लीला मधमाश्यांबद्दल खूप माहिती आहे. की नर मधमाश्यांना स्टिंगर्स नसतात. मादी आणि पुरुषांचे वेगवेगळे शरीर प्रकार आणि आकार आहेत. महिलांची अँटेना कमी असते, पुरुषांची पातळ आणि लहान असते. मिलला हेही माहीत आहे की प्रत्येक पिल्लूमध्ये एकच राणी असते, आणि राणीला तिच्या पिल्लूमध्ये वेगाने चालायला आवडते. ती चालत असताना, तिच्या आजूबाजूचे सर्व कामगार तिच्यासमोर निघून जातील, राणीच्या मागे एक लहानसा मार्ग सोडत. हे लक्षात घेऊन, मिललीने तिला शोधत भिंतीवर स्कॅन केले.  आणि ती तिथे आहे. राणी मधमाशी वेगळी आहे. ती प्रत्येक बाबतीत मोठी आहे. तिच्या पंखावरचे नमुने अधिक स्पष्ट आहेत. ती जिथे जिथे इच्छिते तिथे जाते आणि तिचे कामगार तिच्यासमोर रस्ता मोकळा करण्यास आनंदी असतात. मिल्लीने हात पुढे केला आणि तिला उचलले. गॅरेजमधील गोंगाट लगेचच जास्त झाला. भिंतीजवळील मधमाश्या वेगाने उडू लागल्या आणि मिलीच्या समोर वेगाने उडू लागल्या, जो पुन्हा एकदा तिच्या तोंडावर आणि नाकावर हात ठेवत होता. मिल्लीने दाराकडे तोंड केले आणि गॅरेजमधून बाहेर पडण्यासाठी तिच्या पावलांचा मागोवा घेण्यास सुरुवात केली.  मिल्लीने प्रत्येक पाऊल उचलताच तिच्या बंद हातावर राणीला धरून आणखीन मधमाश्या उतरल्या. मधमाश्या तिच्या हातावर, खांद्यावर, गळ्यात पडल्या आणि हळूहळू मिल्लीच्या शरीरावर पडल्या. मिली दरवाजापर्यंत पोहोचली आणि बाहेर गेली. जॅक्सन कुटुंबाने ओरडायला सुरुवात केली, "मिली तू ठीक आहेस का? <unk>मिली? <unk>९१-११ ला कॉल करा! रोस्को ओरडला. पण मिल्लीला काहीच ऐकू येत नव्हतं. मधमाशांचे वजन अनपेक्षितपणे भारी होते. मधमाश्यांनाही उबदार वाटत होते आणि तिला तिच्या कपाळावर घामाचा ठिपका जाणवत होता.  मिल्ली घरी जात आहे. तिच्याकडे स्वतःचे पाळीव प्राणी नव्हते, ती फार काही मागितली नाही, पण ती एक मोठी मागणी करणार होती. मिल्ली अजूनही हळू हळू हलत होती, कारण तिच्या डोळ्यासमोर, वर आणि खाली हालचाली दिल्यामुळे तिचे दृष्टी अजूनही अस्पष्ट होते. तिला वाटले जॅक्सनची मुलं तिच्यासमोर धावतात, आणि ओरडतात. मिल्लीला तिच्या हातात राणी वाटू लागली. तिच्या बोटांमधील कडा ढकलून, तिच्या पिल्लूपर्यंत पोहोचण्याचा प्रयत्न करत होती.  जेव्हा ती गार्डनमधून परत जात होती, तेव्हा तिला रस्त्यावर लोक तिच्याकडे पाहताना दिसले. ती डोळे मिचकावून आपले घर पाहू शकत होती, आणि तिचे आई आणि वडील तिच्या दिशेने चालत होते, त्यांच्या चेहऱ्यावर मोठे स्मित होते. ते मिल्लीच्या जवळ गेले आणि मोठ्याने बोलू लागले. <unk> तू कुठे चालला आहेस, माझा छोटा मधमाशा पाळणारा?<unk> तिच्या वडिलांच्या आवाजातून गोंधळ उडाला. मिल्लीने फक्त त्याच्याकडे पाहिलं, आणि तिच्या आईकडे. ती तिच्या डोळ्यांनी प्रतिसाद देत होती, झपाट्याने डोळे मिचकावत होती, त्या मोठ्या हिरव्या डोळ्यांनी तिच्या पालकांना एक इच्छा कळवली जी त्यांना समजली.  दोन्ही आई-वडील एकमेकांकडे बघत उसासा टाकले, मग पुन्हा खाली मुलीकडे पाहिले. <unk>म्हणजे, आपण काय करू, राणीसाठी एक छान बॉक्स किंवा किलकिले मिळवू?<unk> " मिल्लीने डोके टेकले आणि त्यांच्या अंगणातल्या गेटमधून निघून गेली. मिल्लीचे आई-वडील तिच्या भावासह आणि जॅक्सन यांच्या मागे गेले, जरी रोस्को गटाच्या मागे थकून राहिला. मिल्लीची आई त्यांच्या शेडमध्ये अदृश्य झाली आणि काही सेकंदानंतर एक लहान बॉक्स घेऊन बाहेर आली ज्यात एक झाकण होते ज्यात एक अतिशय बारीक जाळी होती. राणीसाठी तात्पुरती घर.  बाथरुमच्या टेबलावर बॉक्स ठेवला गेला आणि गट त्याच्याभोवती जमला. मिल्लीने हात पुढे केला आणि राणीला बॉक्समध्ये ठेवले आणि मागे सरकले. जेव्हा ती दूर गेली तेव्हा मधमाश्यांनी तिच्यावरुन उडी मारण्यास सुरुवात केली, राणीच्या जागेचे नवीन सिग्नल घेण्याची वाट पाहत हवेत गुंजत. मग एकामागून एक, ते तिला शोधू लागले, आणि वेगाने त्या बॉक्सच्या दिशेने उडले, सेकंदात टेबल झाकून टाकले.  मिल्लीने खोल श्वास घेतला आणि तिच्या मित्रांकडे आणि कुटुंबाकडे पाहिलं. तिने तोंडावरून हात सोडला आणि तिच्या केसांमध्ये अडकलेल्या काही मधमाश्यांना बाहेर पडण्यास मदत केली. तिच्या चेहऱ्यावर एक मोठा स्मितहास्य होता, जसे की फक्त एक आनंदी 6 वर्षाची मुलगीच असू शकते, आणि तिने विचारले, " कोणाला मध आवडतो? "
एका लहान मुलीबद्दल एक छोटी कथा लिहा जी तिच्या शेजाऱ्यांना मधमाश्यांच्या संसर्गापासून वाचवते.