मेट्रो अचानक थांबते. मी निराशेने हाक मारतो. वर्षातून एकदा होणाऱ्या या विशेष कला प्रदर्शनाला जाण्यासाठी मी महिन्यांपासून वाट पाहत होतो आणि आता मला उशीर होणार आहे. मी अधीरतेने माझा पाय ठोठावतो. मिनिटे निघून जातात आणि ट्रेन रागावलेल्या प्रवाशांसह जोरात होते. मी रेल्वेच्या रिक्त भागाकडे सरकलो. मला माझ्या मित्रांना फोन करून सांगायचे आहे की मला उशीर होईल. मी माझा फोन माझ्या बॅगमध्ये शोधला पण तो सापडला नाही. मला वाटतं मी ते घरी विसरले आहे. मी कोणाचा फोन घेऊ शकतो का हे बघण्यासाठी आजूबाजूला बघतो. मी समोरच्या सीटवर बसलेल्या व्यक्तीकडे गेलो.  <unk>माफ करा, मला तुमचा फोन घेण्याची काही शक्यता आहे का?<unk> मला प्रश्न पडतो इथे कोणालाही बोलावण्यात काही अर्थ नाही. कोणताही सिग्नल नाही, ती प्रतिसाद देते तरीही धन्यवाद, असे मी म्हणालो आणि पराभवाने माझ्या जागेवर परत आलो. मी खिडकीतून बाहेर बघितलं की मेट्रोचा कंडक्टरचा भाग नाहीसा झाला आहे. मी घाबरू लागतो, माझ्या मनात सगळ्यात वाईट परिस्थितीचा विचार येतो. आणखी कोणाला लक्षात आलं का? मी काही मिनिटे गप्प बसलो आणि पुढे काय होईल हे कळलेच नाही.  कंडक्टरची गाडी कुठे आहे? कोणीतरी ओरडते. संपूर्ण मेट्रो वेड्यात जाते. मी खिडकीतून बाहेर बघत राहते आणि सगळ्यांना बाहेर काढते. मी माझ्या दिवास्वप्नात गमावले आहे जोपर्यंत भिंतीवर एक क्रॅक दिसला नाही. मी उडी मारतो. याच्यात फूट पडण्यास सुरुवात होते. पाणी बाहेर पडू लागलं, आणि अचानक माझ्या लक्षात आलं की मी एकटाच नाही. प्रत्येकजण दंग आहे. मी ज्या गोष्टीबद्दल विचार करत आहे, त्याबद्दलच तो विचार करत आहे. आपण बुडणार आहोत.  मी घाबरून पाहत होतो, कारण पाणी वेगाने पसरत आहे आणि लवकरच ते सबवेच्या मजल्याला झाकून टाकते. मी वेळेत खुर्चीवर उडी मारली पण इतरांना माझ्यासारखं नशीब नव्हतं. ते खुर्च्यापर्यंत पोहोचण्यास सुरुवात होते. पाणी कधी थांबत नाही असे दिसते. मग मला आणखी एक प्रकाश दिसला, तो एका विशेष रेल्वेगाडीतील अग्निशमन दलाचा होता. मी बाहेर जाण्याच्या दरवाज्याजवळ आहे त्यामुळे मी सर्वात आधी बाहेर पडलो.
ट्रेनमध्ये अडकल्याबद्दल एक कथा लिहा