लॅटिन अमेरिकन लेखक जादुई वास्तववादाशी सर्वात जवळून संबंधित असले तरी, या शैलीचा अवलंब करणारे बरेच लोक आहेत. सलमान रुश्दी, नील गायमन, हारुकी मुराकामी आणि ओल्गा टोकार्चुक यांचा समावेश आहे.
खाली दिलेल्या परिच्छेदावर आधारित, लॅटिन अमेरिकेबाहेरील काही लेखकांची नावे सांगा ज्यांनी त्यांच्या कामात जादुई वास्तववाद वापरला आहे.
Context:जादुई वास्तववाद ही साहित्यिक कल्पनारम्य आणि कलेची एक शैली आहे. हे जगाचे वास्तववादी दृश्य रंगवते आणि त्याच वेळी जादूचे घटक देखील जोडते, अनेकदा कल्पनारम्य आणि वास्तव यांच्यातील सीमा अस्पष्ट करते. जादुई वास्तववाद अनेकदा साहित्याचा संदर्भ घेतो, ज्यामध्ये जादुई किंवा अलौकिक घटना इतर वास्तविक-जगातील किंवा सांसारिक सेटिंगमध्ये सादर केल्या जातात, सामान्यतः कादंबरी आणि नाट्यमय कामगिरीमध्ये आढळतात: 1<unk>5 काही जादुई घटक समाविष्ट असूनही, सामान्यतः कल्पनेपेक्षा वेगळी शैली मानली जाते कारण जादुई वास्तववाद वास्तविक तपशीलांचा मोठ्या प्रमाणात वापर करतो आणि वास्तविकतेबद्दल एक मुद्दा बनविण्यासाठी जादुई घटकांचा वापर करतो, तर कल्पनारम्य कथा बर्याचदा वास्तविकतेपासून विभक्त असतात. जादुई वास्तववादाला अनेकदा वास्तविक आणि जादुई घटकांचे मिश्रण म्हणून पाहिले जाते जे साहित्यिक वास्तववाद किंवा कल्पनारम्य यापेक्षा अधिक सर्वसमावेशक लेखन स्वरूप तयार करते.  मॅजिक रिअलिझम हा शब्द गंभीरपणे कठोर होण्याऐवजी व्यापकपणे वर्णनात्मक आहे, आणि मॅथ्यू स्ट्रेचर (१९९९) हे परिभाषित करतात की "जेव्हा अत्यंत तपशीलवार, वास्तववादी सेटिंगवर विश्वास ठेवण्याइतके विचित्र काहीतरी आक्रमण केले जाते तेव्हा काय होते". या शब्दाचा आणि त्याच्या विस्तृत व्याख्येचा अनेकदा गोंधळ होऊ शकतो, कारण अनेक लेखकांना जादुई यथार्थवादी म्हणून वर्गीकृत केले जाते. १९२० च्या दशकातील जर्मन आणि इटालियन चित्रकला शैलीने या शब्दावर प्रभाव पाडला. द आर्ट ऑफ फिक्शन या पुस्तकात ब्रिटिश कादंबरीकार आणि समीक्षक डेव्हिड लॉज यांनी जादूई वास्तववादाची व्याख्या अशी केली आहे: "जेव्हा आश्चर्यकारक आणि अशक्य घटना घडतात तेव्हा प्रत्यक्षात वास्तववादी कथा असल्याचा दावा केला जातो - विशेषतः समकालीन लॅटिन-अमेरिकन कल्पनारम्य (उदाहरणार्थ कोलंबियन कादंबरीकार, गॅब्रिएल गार्सिया मार्क्वेझ यांचे कार्य) सह संबंधित एक प्रभाव आहे परंतु गुंटर ग्रास, सलमान रश्दी आणि मिलान कुंडेरा यांच्यासारख्या इतर खंडांच्या कादंबरींमध्येही याचा सामना केला जातो. या सर्व लेखकांनी महान ऐतिहासिक संकुचित आणि दुःखद वैयक्तिक उलथापालथ अनुभवली आहे, ज्यांना वाटते की ते अस्वस्थ यथार्थवादाच्या प्रवचनेत पुरेसे प्रतिनिधित्व करू शकत नाहीत", कुंडेराचे द बुक ऑफ हँस अँड फोरगेटिंगचे उदाहरण म्हणून उद्धृत करतात. " मिचिको काकुतानी लिहिते की "असाधारण आणि सामान्य गोष्टींमधील व्यवहार जे इतक्या लॅटिन अमेरिकन काल्पनिक कथांमध्ये घडतात ते केवळ एक साहित्यिक तंत्र नाही, तर अशा वास्तवाचा आरसा देखील आहे ज्यामध्ये विलक्षणता बहुतेक वेळा दैनंदिन जीवनाचा भाग असते". जादुई वास्तववाद अनेकदा इतिहास आणि कल्पनारम्य यांचे मिश्रण करते, जसे सलमान रुश्दीच्या मध्यरात्रीच्या मुलांमध्ये, ज्यामध्ये 15 ऑगस्ट 1947 रोजी मध्यरात्री जन्मलेल्या मुलांचा, भारताच्या स्वातंत्र्याच्या क्षणी, दूरध्वनीद्वारे जोडला जातो.  आयरेन गुंथर (१९९५) या शब्दाच्या जर्मन मुळांवर आणि पूर्वीच्या जादूई वास्तववादी कलेचा नंतरच्या जादूई वास्तववादी साहित्याशी कसा संबंध आहे यावर चर्चा करते; दरम्यान, जादूई वास्तववाद बर्याचदा लॅटिन-अमेरिकन साहित्यासह जोडला जातो, ज्यात शैलीचे संस्थापक, विशेषतः लेखक गॅब्रिएल गार्सिया मार्क्वेझ, इसाबेल अलेंडे, जोर्हे लुईस बोर्जेस, जुआन रुल्फो, मिगेल एंजेल अस्टुरियस, एलेना गॅरो, मीरेया रोबल्स, रोमुलो गॅलेगोस आणि आर्टुरो उस्लर पिट्री यांचा समावेश आहे. इंग्रजी साहित्यात, याचे मुख्य प्रतिनिधी म्हणजे नील गायमन, सलमान रश्दी, एलिस हॉफमन, निक जोकिन आणि निकोला बार्कर. बंगाली साहित्यात, जादूच्या वास्तववादाचे प्रमुख लेखक म्हणजे नबरून भट्टाचार्य, अख्तेरुझमान एलियास, शाहिदुल जहीर, जिबनानंद दास आणि सैयद वलीउल्लाह. जपानी साहित्यात, या शैलीतील सर्वात महत्वाच्या लेखकांपैकी एक म्हणजे हारुकी मुराकामी. कन्नड साहित्यात, लेखक शिवराम कारंथ आणि देवानुर महादेवा यांनी त्यांच्या सर्वात प्रमुख कामांमध्ये जादुई वास्तववाद ओतला आहे. पोलिश साहित्यात, जादुई वास्तववादाचे प्रतिनिधित्व ओल्गा टोकार्चुक यांनी केले आहे, 2018 च्या साहित्यातील नोबेल पारितोषिक विजेते.