कोणत्याही पदयात्राशी संबंधित धोक्याची पातळी ही व्यक्तिपरक आहे जी पदयात्रीच्या सामान्य पदयात्रा अनुभव, शारीरिक तंदुरुस्ती, सुरक्षा प्रशिक्षण आणि त्या प्रदेशातील खुणा आणि भूभागाशी परिचिततेवर आधारित आहे. अनेक ट्रेक त्यांच्या खडकाळ पिच आणि घटकांच्या प्रदर्शनामुळे धोकादायक मानले जातात, तर इतर कमी क्रियाकलाप आणि बुशवॉक सारख्या खराब ट्रेल ब्लेझिंगमुळे धोकादायक मानले जाऊ शकतात. इतर घटक जसे की खराब हवामान अगदी मध्यम पदयात्राचा धोका नाटकीयरित्या वाढवू शकते. योग्य तयारी, ट्रेल्सची परिचितता, येणाऱ्या हवामानातील नमुन्यांची समज आणि आपल्या योजना आणि वेळेची माहिती दुसर्या व्यक्तीला देणे व्हाईट माउंटन्सच्या हायकिंगमध्ये जोखीम कमी करण्यास मदत करते, परंतु एखाद्याने नेहमीच काही प्रमाणात जोखीम गृहीत धरली आहे. खराब हवामानात साध्या गुडघ्याची दुखापत म्हणजे जीवन किंवा मृत्यू, कारण व्हाईट माउंटन्स, आणि विशेषतः प्रेसिडेंशियल रेंज आणि माउंट वॉशिंग्टन, जीवघेणा हवामानासाठी कुख्यात आहेत. अत्यंत असुरक्षित मार्ग आणि सुरक्षितता उपकरणांचा अभाव यामुळे, अगदी अनुभवी गिर्यारोहकही व्हाईट माउंटनचे बळी ठरले आहेत. अधिक साहसी मार्ग शोधत असलेल्या अनुभवी गिर्यारोहकांसाठी, "द टेरिफायिंग 25" या लोकप्रिय यादीचा संदर्भ घेतला जाऊ शकतो ज्यामध्ये इतर वैशिष्ट्यांसह खडबडीत उतार, बरेच एक्सपोजर, मजेदार शिडी आणि लेणी असलेली मार्ग यादी प्रदान केली जाते. माउंट वॉशिंग्टनवरील हंटिंग्टन रेव्हिन हे सर्व व्हाइट्समध्ये सर्वात धोकादायक मानले जाते कारण त्याचे अस्थिर हवामान, उतार-चढाव असलेले, उघडे मार्ग आणि इतर गिर्यारोहकांनी कमी प्रवास केला आहे.
व्हाईट माउंटन्समध्ये कोणत्या ट्रेक सर्वात धोकादायक आहेत?