म्हणून आज मी मॅडीच्या वर्गात लंच मॉनिटर म्हणून गेलो होतो. ती नववीत शिकते, पण ती शाळेत खूपच लहान आहे, म्हणून सगळे एका छोट्याशा भागात फिरत होते... कार्ड खेळत होते किंवा महजोंग खेळत होते, हॉटेलच्या खाली विक्रीतून मिळालेली बेकिंग खाऊन, आणि सर्वसाधारणपणे, किशोरवयीन होते. मी तिच्या शाळेत फारसा जात नाही, पण मॅड्स खूप आनंदी दिसत होती, आणि तिच्या इलेमेंटमध्ये. हे पाहणे खूपच छान होते. मी, दुसरीकडे, कामावर एक भयानक, भयानक, चांगला नाही, खूप वाईट दिवस घालवत होतो, आणि जेव्हा मी तिथे पोचलो, मी अपडेटसाठी माझा फोन तपासत होतो आणि माझ्या नव्या संघासाठी लढाई लढण्याचा प्रयत्न करत होतो, जी मला सांगण्यात आली होती की ती लढण्यासारखी नव्हती. अर्थात, हा सल्ला दुर्लक्षित करण्यात आला, कारण जर एखादा डोंगर जिथे मरायला योग्य असेल, तर मी शक्य तितक्या प्रभावीपणे त्याच्या शिखरावर जाऊन स्वतःला नतमस्तक करेन. आणि मी एक अजिंक्य युद्ध लढत होतो, आणि माझी मुलगी मुलांच्या संघाची देखरेख करत होती ब्राऊनी खाऊन आणि त्यांच्या निरोगी जेवणाची निवड करून आणि त्यांच्या चिनी टाइलचा स्टॅक करताना हसून. आणि मी माझ्या मूक, ऑनस्क्रीन, रिमोट वर्कच्या लढाईच्या निकालाबद्दल इतका खूष होतो की माझ्या डोळ्यातून अश्रू येताना किंवा मी किशोरवयीन मुलांनी भरलेल्या खोलीच्या मध्यभागी बसलो आहे हे देखील मला कळले नाही. मला वाटतं लंचच्या वेळी किशोरवयीन मुलांनी भरलेल्या खोलीत रडण्याची एकमेव चांगली गोष्ट म्हणजे तुम्ही क्वचितच एकटे रडत असता... म्हणून हे आहे. म्हणून मी तिथेच बसलो, छान कंपनीत, खांद्या हलके झुकलेल्या आणि माझा प्रयत्न करत होतो की आता माझा नाक माझ्या आवरणावर पुसून टाकू नये. आणि अर्थातच जेव्हा जेव्हा मॅडी माझ्याकडे बघत होती तेव्हा मी हसत होते, कारण देव जाणतो की मी तिथे फक्त याची खात्री करण्यासाठी होते की कोणी टेबलावर उडी मारली नाही (पण प्रामाणिकपणे, इतर कशासाठीही नाही, कारण ही मुले स्वावलंबी होती आणि मला आठवत असेल तर 9 व्या वर्गातल्या मुलांप्रमाणे ते आश्चर्यकारकपणे सुसंस्कृत होते) आणि मला शेवटची गोष्ट हवी होती ती म्हणजे माझ्या मुलीला तिच्या शाळेच्या लंचच्या वेळी लाजवाब बनवणे. पण मॅडी तिथे उभी होती मी बसलेल्या छोट्या सोफाच्या खुर्चीजवळ आणि ती म्हणाली, "आई, बाजूला हो. " आणि मी निघून गेलो. आणि ती बसली. आज सकाळी शाळेत जाण्यापूर्वीच तिने माझे बोलणे ऐकले होते. मी आज ज्या कामाच्या त्रासाला सामोरे जात होतो, त्याबद्दल ती मला विचारत नव्हती. त्याऐवजी, तिने मला जवळ घेतले आणि मला एक मोठा मिठी मारली, अगदी तिथेच कोणाचेही लक्ष लागल्यासारखे वाटले - जे प्रत्येकाचे होते - आणि मला शांत केले "हे सर्व ठीक होईल" आणि "मी माझ्या कामापासून या प्रकारच्या गोष्टींची अपेक्षा केली नाही. आणि मग ती उठली आणि खेळण्याच्या टेबलाजवळच्या तिच्या जागी परत गेली, अगदी सहजपणे जसे की तिने नुकतेच पाण्याच्या झरणीत पाणी प्यायले होते, आणि मी विचार करत राहिलो की माझ्या किशोरवयीन मुलीने मला नुकतेच सार्वजनिकपणे मिठी मारली होती, हायस्कूलच्या जेवणाच्या खोलीत, दोन डझन इतर किशोरवयीन मुलांच्या समोर ज्यांना मी कधीच भेटले नव्हते, आणि ती झुकलीही नाही. तीन तासांनंतर, कामाच्या ठिकाणी हा मुद्दा प्रत्यक्षात गुलाबासारखा झाला; असे दिसून आले की त्या टेकडीवर मरून पुढाकार वाचविण्यात सक्षम झाला. मला त्याबद्दल खूप आनंद झाला. पण आजचा सर्वात चांगला भाग म्हणजे मॅडी निर्भय, दयाळू, आणि आत्मविश्वास असणारी आहे, आणि ती सीमा ओलांडून जाण्यास तयार आहे आणि कठीण गोष्टी करायला तयार आहे. ती निसर्गाची शक्ती बनणार आहे. खरंच, ती आधीच आहे.
एका आईने आपल्या माध्यमिक शाळा वयातील मुलीमध्ये वाढत असलेल्या महानतेचा शोध घेतल्याबद्दल एक डायरी एंट्री लिहा. [२६ पानांवरील चित्र] प्रेम आणि कौतुकाच्या भावनेने कथा वाचा.