वेगवेगळ्या सिद्धांतांवर आधारित संरक्षण यंत्रणेच्या अनेक व्याख्या आहेत. सामान्यतः, संरक्षण यंत्रणा ही मानवी प्रतिक्रिया असतात, चिंताला प्रतिसाद आणि सामाजिक परिस्थितीचा तणाव जाणीवपूर्वक आणि बेशुद्धपणे कसा हाताळतो. काही सामान्य संरक्षण यंत्रणेमध्ये खालील गोष्टींचा समावेश आहे:  दडपशाही: एखाद्या भावनाला जाणीवपूर्वक अचेतनतेकडे जाण्यास भाग पाडणे कारण ते सामाजिकदृष्ट्या अस्वीकार्य मानले जाते  पुनरावृत्ती: मानसिक/शारीरिक विकासाच्या सुरुवातीच्या अवस्थेत परत येणे ज्याला कमी मागणी आणि अधिक सुरक्षित मानले जाते  प्रक्षेपण: अशी भावना असणे जी सामाजिकदृष्ट्या अस्वीकार्य मानली जाते आणि त्यास सामोरे जाण्याऐवजी, ती भावना किंवा "अचेतन आग्रह" इतर लोकांच्या कृतीत दिसते  प्रतिक्रिया निर्मिती: अवचेतन एखाद्या व्यक्तीस वर्तन करण्यास सांगते त्याउलट कार्य करणे, "अनेकदा अतिशयोक्तीपूर्ण आणि ताणतणावपूर्ण". उदाहरणार्थ, एखादी पत्नी आपल्या पतीच्या व्यतिरिक्त एखाद्या पुरुषाच्या प्रेमात पडली तर, प्रतिक्रिया निर्माण होण्यामुळे तिला विश्वासघात करण्याऐवजी आपल्या पतीला प्रेम आणि स्नेह दर्शविण्यावर लक्ष केंद्रित केले जाऊ शकते.  उदात्तीकरण: यंत्रणांपैकी सर्वात स्वीकार्य म्हणून पाहिले जाते, सामाजिकरित्या स्वीकार्य मार्गांनी चिंता व्यक्त करणे
संरक्षण यंत्रणा काय आहेत?
Context:संरक्षण यंत्रणेचे विविध सिद्धांतकारांचे वेगवेगळे वर्गीकरण आणि संकल्पना आहेत. संरक्षण यंत्रणेच्या सिद्धांतांचा विस्तृत आढावा पॉलहस, फ्रिडहँडलर आणि हेस (१९९७) आणि क्रॅमर (१९९१) यांच्याकडून उपलब्ध आहे. जर्नल ऑफ पर्सनॅलिटीने संरक्षण यंत्रणेवर एक विशेष अंक प्रकाशित केला (1998).  संरक्षण यंत्रणेवरील पहिल्या निश्चित पुस्तकात, अहंकार आणि संरक्षण यंत्रणा (1936), अण्णा फ्रायड यांनी तिच्या वडिलांच्या, सिगमंड फ्रायडच्या कामात दिसणार्या दहा संरक्षण यंत्रणांची यादी केलीः दडपशाही, माघार, प्रतिक्रिया निर्मिती, अलगाव, पूर्ववत करणे, प्रोजेक्शन, इंट्रोजेक्शन, एखाद्याच्या स्वतः च्या व्यक्तीविरूद्ध फिरणे, उलट्यामध्ये उलट करणे आणि सबलिमेशन किंवा विस्थापन.  सिगमंड फ्रायड यांनी असे मानले की, संरक्षण यंत्रणा आयडी इंपल्सला स्वीकार्य स्वरुपात विकृत करून किंवा या इंपल्सचे अवचेतन किंवा जाणीवपूर्वक अवरोधित करून कार्य करते. अण्णा फ्रायड यांनी संरक्षण यंत्रणांना विविध प्रकारच्या जटिलतेच्या बौद्धिक आणि मोटर ऑटोमेटिझम म्हणून मानले, जे अनैच्छिक आणि ऐच्छिक शिकण्याच्या प्रक्रियेत उद्भवले.  अण्णा फ्रायड यांनी सिग्नल चिंता या संकल्पनेची ओळख करून दिली; ती म्हणाली की ती "प्रत्यक्षपणे परस्परविरोधी वृत्तीचा तणाव नसून अपेक्षित वृत्तीच्या तणावाचे अहंकारात उद्भवणारे सिग्नल होते". चिंताचे सिग्नलिंग फंक्शन महत्त्वपूर्ण मानले गेले आणि जीवनाला धोक्याचा किंवा त्याच्या समतोल धोक्याचा इशारा देण्यासाठी जैविकदृष्ट्या अनुकूलित केले गेले. चिंता शारीरिक किंवा मानसिक तणावात वाढ म्हणून जाणवली जाते, आणि या प्रकारे प्राप्त होणारा सिग्नल शरीराला समजलेल्या धोक्याबद्दल बचावात्मक कारवाई करण्याची शक्यता देते.  दोन्ही फ्रॉईड्सने संरक्षण यंत्रणेचा अभ्यास केला, परंतु अण्णा यांनी आपला जास्त वेळ आणि संशोधन पाच मुख्य यंत्रणांवर खर्च केलेः दडपशाही, पुनरावृत्ती, प्रक्षेपण, प्रतिक्रिया निर्मिती आणि उदात्तीकरण. सर्व संरक्षण यंत्रणा चिंता आणि जाणीव आणि अवचेतन सामाजिक परिस्थितीचा ताण कसा हाताळतात याचे प्रतिसाद आहेत.  दडपशाही: जेव्हा एखादी भावना लपविली जाते आणि जाणीवापासून अचेतनतेपर्यंत सक्ती केली जाते कारण ती सामाजिकदृष्ट्या अस्वीकार्य मानली जाते पुनरावृत्ती: मानसिक / शारीरिक विकासाच्या सुरुवातीच्या अवस्थेत परत येणे "कमी मागणी आणि अधिक सुरक्षित" म्हणून पाहिले जाते प्रक्षेपण: अशी भावना असणे जी सामाजिकदृष्ट्या अस्वीकार्य मानली जाते आणि त्यास सामोरे जाण्याऐवजी, ती भावना किंवा "अचेतन आग्रह" इतर लोकांच्या कृतीत दिसते प्रतिक्रिया निर्मिती: अवचेतन एखाद्या व्यक्तीस वर्तन करण्यास सांगते त्याउलट कार्य करणे, "अनेकदा अतिशयोक्तीपूर्ण आणि ताणतणावपूर्ण". उदाहरणार्थ, एखादी पत्नी आपल्या पतीच्या व्यतिरिक्त एखाद्या पुरुषाच्या प्रेमात पडली तर, प्रतिक्रिया निर्माण होण्यामुळे तिला विश्वासघात करण्याऐवजी आपल्या पतीला प्रेम आणि स्नेह दर्शविण्यावर लक्ष केंद्रित केले जाऊ शकते. उदात्तीकरण: यंत्रणांपैकी सर्वात स्वीकार्य म्हणून पाहिले जाते, सामाजिकरित्या स्वीकार्य मार्गांनी चिंता व्यक्त करणे ओटो एफ. कर्नबर्ग (१९६७) यांनी सीमावर्ती व्यक्तिमत्त्वाच्या संघटनेचा सिद्धांत विकसित केला ज्याचा एक परिणाम सीमावर्ती व्यक्तिमत्व विकार असू शकतो. त्याचे सिद्धांत अहंकार मानसशास्त्रीय ऑब्जेक्ट रिलेशन्स सिद्धांतावर आधारित आहे. जेव्हा मुलाला उपयुक्त आणि हानिकारक मानसिक वस्तू एकत्रित करता येत नाहीत तेव्हा बॉर्डरलाइन व्यक्तिमत्व संघटना विकसित होते. कर्नबर्ग या व्यक्तिमत्त्वाच्या संघटनेसाठी आदिम संरक्षण यंत्रणेचा वापर मध्यवर्ती म्हणून पाहतात. आदिम मानसशास्त्रीय संरक्षण म्हणजे प्रक्षेपण, नकार, विघटन किंवा विभाजन आणि त्यांना सीमावर्ती संरक्षण यंत्रणा म्हणतात. तसेच, अवमूल्यन आणि प्रक्षेपीय ओळख हे सीमावर्ती संरक्षण म्हणून पाहिले जाते.  जॉर्ज एमान व्हॅलेंट (१९७७) च्या वर्गीकरणात, संरक्षण त्यांच्या मनोविश्लेषणात्मक विकासाच्या पातळीशी संबंधित सातत्य तयार करते. ते पॅथॉलॉजिकल, अपरिपक्व, न्यूरोटिक आणि "परिपक्व" संरक्षणात वर्गीकृत केले जातात.  रॉबर्ट प्लुटचिक (१९७९) यांचे सिद्धांत संरक्षण मूलभूत भावनांचे व्युत्पन्न म्हणून पाहतात, जे याउलट विशिष्ट निदान संरचनांशी संबंधित आहेत. त्याच्या सिद्धांतानुसार, प्रतिक्रिया निर्मितीचा संबंध आनंद (आणि उन्मादी वैशिष्ट्ये) शी आहे, नकार स्वीकारण्याशी संबंधित आहे (आणि हिस्ट्रोनिक वैशिष्ट्ये), भीती (आणि निष्क्रियता) च्या दडपशाहीशी संबंधित आहे, आश्चर्यचकित (आणि सीमा रेखा वैशिष्ट्ये), दुःखाची भरपाई (आणि नैराश्य), तिरस्कार (आणि पॅरानोया), क्रोध (आणि शत्रुत्व) च्या विस्थापन आणि पूर्वानुमान (आणि जुनून) च्या बौद्धिकतेशी संबंधित आहे.  अमेरिकन मानसोपचार संघटनेने (१९९४) प्रकाशित केलेल्या मानसिक विकारांचे निदान आणि सांख्यिकीय मॅन्युअल (डीएसएम-IV) मध्ये संरक्षण यंत्रणेसाठी एक तात्पुरती निदान अक्ष समाविष्ट आहे. हे वर्गीकरण मुख्यत्वे वेलंटच्या रक्षणाच्या पदानुक्रमित दृश्यावर आधारित आहे, परंतु त्यात काही सुधारणा आहेत. उदाहरणांमध्ये हे समाविष्ट आहेः नकार, कल्पनारम्य, तर्कसंगतता, पुनरावृत्ती, अलगाव, प्रक्षेपण आणि विस्थापन.