हायपरव्हेंटिलेशनमुळे उपलब्ध ऑक्सिजनचे प्रमाण वाढत नाही परंतु कृत्रिमरित्या रक्त आणि फुफ्फुसांमध्ये कार्बन डाय ऑक्साईड (सीओ 2) पातळी कमी होते. कार्बन डाय ऑक्साईडच्या वाढत्या पातळीमुळे श्वास घेण्याची प्रबळ इच्छा निर्माण होते. त्यामुळे एखाद्याला श्वास घेण्याची गरज नाही, अशी चुकीची भावना निर्माण होते. यामुळे अचानक चेतना नष्ट होऊ शकते. जर हे पाण्याखाली घडले तर बुडून जाण्याचा मोठा धोका आहे. या कारणास्तव हायपरव्हेंटिलेशन धोकादायक मानले जाते आणि टाळले पाहिजे.
या व्याख्येचा वापर करून, हायपरव्हेंटिलेशन धोकादायक का मानले जाते, याचा सारांश तुम्ही देऊ शकता का?
Context:ऐच्छिक श्वासोच्छ्वास सुरू होण्यापूर्वी स्वैच्छिक हायपरव्हेंटिलेशन सामान्यतः विश्वास ठेवला जातो की संबंधित व्यक्तीला दीर्घ कालावधीसाठी आपला श्वास सुरक्षितपणे धरण्याची परवानगी मिळते. प्रत्यक्षात, असे वाटेल की एखाद्याला श्वास घेण्याची गरज नाही, तर शरीर प्रत्यक्षात रक्त-ऑक्सिजन पातळी अनुभवत आहे जे सामान्यतः आणि अप्रत्यक्षपणे, तीव्र दमछाक आणि अखेरीस अनैच्छिक श्वास घेण्यास कारणीभूत ठरेल. काही लोकांनी चुकीच्या पद्धतीने हायपरव्हेंटिलेशनचा परिणाम रक्तातील ऑक्सिजन वाढल्यामुळे होतो असे मानले आहे, परंतु हे लक्षात घेत नाही की रक्त आणि फुफ्फुसांमध्ये कार्बन डाय ऑक्साईड कमी झाल्यामुळे हे होते. फुफ्फुसातून बाहेर पडणारे रक्त सामान्यतः ऑक्सिजनने पूर्णपणे संतृप्त असते, म्हणून सामान्य हवेच्या हायपरव्हेंटिलेशनमुळे उपलब्ध ऑक्सिजनचे प्रमाण वाढू शकत नाही, कारण रक्तातील ऑक्सिजन हा थेट घटक आहे. कार्बन डाय ऑक्साईडचे प्रमाण कमी केल्याने रक्ताचा पीएच वाढतो. त्यामुळे रक्त ऍसिडिक होण्यापूर्वीचा वेळ वाढतो. त्यामुळे श्वसन केंद्र उत्तेजित होते. श्वास घेण्याची प्राथमिक इच्छा रक्तप्रवाहातील कार्बन डाय ऑक्साईड (CO2) च्या वाढत्या पातळीमुळे उद्भवते. जेव्हा ऑक्सिजनचे चयापचय होते तेव्हा कार्बन डाय ऑक्साईड रक्तप्रवाहात जमा होते आणि ते कचरा उत्पादनाच्या रूपात बाहेर काढले जाणे आवश्यक आहे. शरीर कार्बन डाय ऑक्साईडची पातळी अतिशय अचूकपणे ओळखते आणि श्वासोच्छ्वास नियंत्रित करण्यासाठी प्राथमिक ट्रिगर म्हणून यावर अवलंबून असते. हायपरव्हेंटिलेशन कृत्रिमरित्या कार्बन डाय ऑक्साईडची विश्रांतीची एकाग्रता कमी करते ज्यामुळे हायपोकॅपनिया नावाची कमी रक्त कार्बन डाय ऑक्साईडची स्थिती होते. हायपोकॅप्नियामुळे श्वसनाची प्रतिक्रिया कमी होते, यामुळे श्वासोच्छ्वासात विलंब होतो आणि हायपॉक्सियामुळे गोताखोर चेतना गमावण्यास प्रवृत्त होतो. बहुतेक निरोगी लोकांसाठी, कमी ऑक्सिजन पातळीची पहिली चिन्हे एक ग्रेआउट किंवा बेशुद्धी आहे: अशी कोणतीही शारीरिक संवेदना नाही जी एका डायव्हरला जवळ येत असलेल्या ब्लॅकआउटचा इशारा देते. जर एखाद्या व्यक्तीला पाण्याखाली जाणीव गमावली, तर तो बुडू शकतो. [२६ पानांवरील चित्र] जेव्हा एखादा गतिहीन गोताखोर आपला श्वास इतका वेळ धरतो की त्याच्या रक्तात फिरणारा ऑक्सिजन मेंदूला जाणीव ठेवण्यासाठी आवश्यक असलेल्या पातळीपेक्षा कमी होतो तेव्हा स्थिर एप्निया ब्लॅकआउट पृष्ठभागावर होते. यामध्ये शरीराच्या दाबामध्ये कोणतेही बदल होत नाहीत आणि सामान्यतः श्वास रोखण्याच्या वेळेला वाढवण्यासाठी हे केले जाते. हा अभ्यास कधीही एकट्याने केला जाऊ नये, परंतु कडक सुरक्षा प्रोटोकॉल अंतर्गत सुरक्षारक्षक किंवा उपकरणे गोताखोर बाजूला असावीत.