तुम्हाला माहीत आहे की सिंह हा जंगलाचा राजा आहे. एक सिंह राजा आपल्या सल्लागारांसोबत, लांडगा आणि लोखंडांसोबत आपल्या राज्यात सर्वत्र फिरत असे. जेवणाची वेळ जवळ येताच, राजाने लांडग्याला विचारले की आपण काय करावे. लांडगा म्हणाला की, उत्तर दिशेकडून शिकार प्राणी येतील. तुम्ही दक्षिणेकडील झाडांमध्ये लपून थांबा. मी पश्चिमेला वाट पाहीन आणि लोखंडी पूर्वेला वाट पाहील आणि शिकार पूर्वेकडे किंवा पश्चिमेकडे पळून जाणार नाही याची खात्री करुन घेईल.  चांगली कल्पना. म्हणून ते सर्व योजनेचे पालन करतात. एक कोंबडा आला, हेल्टर स्केलेटरने लोखंडाला आणि लांडगाला पाहून घाबरुन सरळ सिंहाकडे धाव घेतली, ज्याने त्याच्या पंजाच्या एका स्वाइपने कोंबडाला ठार मारले. पुढे एक गाढव आला आणि त्यालाही तशीच शिक्षा झाली. एक हिरणही. सिंहाला वाटले की त्यांच्या जेवणासाठी पुरेसे अन्न आहे आणि त्याने लांडग्याला विचारले की आम्ही जेवण कसे सामायिक करणार आहोत. लांडगाने सांगितले की, लोमडाला ससा मिळू शकतो, सिंहाला गाढव मिळू शकतो आणि तो हरणाचा भाग घेईल. सिंहाला माहित होते की सर्वात चवदार मांस हे हरणाचे आहे, आणि सल्लागार लांडग्याची कपटबुद्धी जाणवून त्याला ठार मारले. पुढे त्याने शेअर करण्याबद्दल लोमडाला सल्ला मागितला. माकडाने नम्रपणे उत्तर दिले की सिंहाला जेवढे आवडेल तेवढेच चांगले आहे. हे ऐकून सिंह म्हणाला, तुम्ही एक शहाणे आणि चांगले सल्लागार आहात, तुमचा गुरु कोण आहे? लोमडा नम्रपणे उत्तरला की, लांडगा त्याचा गुरू आहे. लांडग्याचे भवितव्य पाहून लोखंडाला लांडग्याच्या चुकांमधून धडा शिकायला मिळाला.  या कथेचा धडा: तुम्ही तुमच्या चुकांमधून शिकू शकता आणि शिकलेच पाहिजे. चूक करणे हे मानवी आहे. पण चूक पुन्हा करणे मूर्खपणाचे आहे. मात्र जीवनातील धडे शिकण्यासाठी चुका करत राहण्याची गरज नाही. इतरांच्या चुकांमधून शिकणे खरोखरच शहाणपणाचे आहे.
शेवटी नैतिक धडा देणारी गोष्ट लिहायची का?