विविध उत्क्रांतीवादी मानसशास्त्रज्ञांनी सामाजिक संदर्भात स्वतः ची फसवणूक करण्याच्या संभाव्य फायद्यांबद्दल अनुमान लावले आहे, तथापि काही दहशतवाद व्यवस्थापन सिद्धांतकर्ते असे सुचवतात की स्वतः ची फसवणूक ही मानवी असण्याचा अर्थ काय आहे याचे मूळ आहे. शिकारी-संकलक त्यांच्या वाढत्या संज्ञानात्मक क्षमतेचा उपयोग त्यांच्या स्वतः च्या उत्क्रांतीच्या फायद्यासाठी करू शकले असतील, परंतु वाढीव संज्ञान अपरिहार्यपणे मृत्यूची जाणीव आणली, जी दररोजच्या धोक्यांना इतकी स्पष्ट बनवून मोठी अडचण बनू शकते आणि मृत्यूच्या संभाव्यतेशी जोडली जाईल ज्यामुळे पक्षाघात होईल - म्हणून ते यापुढे उत्क्रांत होणार नाही. शेवटी, मृत्यूची जाणीव केवळ आत्म-विनम्रतेच्या संयोजनातच उद्भवू शकली असती, जेणेकरून मृत्यूची भीती व्यवस्थापित केली जाऊ शकते आणि कमी केली जाऊ शकते. दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, सिद्धांत बुद्धिमान प्राण्यांच्या जातीच्या आगमनाची शक्यता नाकारतो, जोपर्यंत त्या प्राण्यांना, कितीही हुशार असले तरीही, त्यांची स्वतःची मृत्यू लपवण्याची क्षमता नसते.
आत्म-भ्रम होण्याचे उत्क्रांतीवादी मूळ कारण आहे का?