नक्कीच, हा आहे एबेल जॅन्झून तास्मान बद्दल सारांश:  एबेल जानझून तास्मान (डच: [ˈɑbəl ˈjɑnsoːn ˈtɑsmɑn]; १६०३ <unk> १० ऑक्टोबर १६५९) हा डच समुद्रपर्यटन करणारा आणि संशोधक होता. तो डच ईस्ट इंडिया कंपनीच्या सेवेत १६४२ आणि १६४४ मधील प्रवासासाठी ओळखला जातो. दक्षिण प्रशांत महासागराच्या अज्ञात भागांचा शोध घेण्यासाठी त्याला व्हीओसीने नियुक्त केले होते आणि व्हॅन डायमेनची जमीन, स्टेटन लँड आणि न्यूझीलंड शोधले होते. न्यूझीलंडच्या दक्षिण बेटावरील माओरी लोकांशी झालेल्या हिंसक संघर्षामुळे त्याची मोहीम पूर्णपणे यशस्वी झाली नाही. ऑस्ट्रेलिया आणि न्यूझीलंडला युरोपियन लोकांनी वसाहत बनवले. एबेल तास्मानचा जन्म सुमारे 1603 मध्ये नेदरलँड्सच्या उत्तरेकडील ग्रोनिंगेन प्रांतातील एक लहान गाव लुटजेगास्टमध्ये झाला होता.  १६५९ साली मृत्यू होईपर्यंत त्यांनी डच ईस्ट इंडिया कंपनीची सेवा केली आणि आपल्या काळातील महान संशोधकांपैकी एक म्हणून वारसा सोडला. तो शहरातील जोर्दान जिल्ह्यातील पामस्ट्रॅट येथील 21 वर्षीय जॅन्नेटजे टिहर्सशी लग्न करणार होता आणि सेरम बेटावर प्रवासात भाग घेतला होता. ते उत्तर प्रशांत महासागराच्या शोध मोहिमेत 1639 मध्ये मॅथिस क्वेस्टच्या नेतृत्वाखाली होते, जे फोर्ट झेलेंडिया आणि डेशिमा येथे पोहोचले होते.  भारतीय परिषदेने तास्मान आणि फ्रँकोइज जेकबझून व्हिस्चर यांना समुद्रकिनार्यावरील प्रांतांचा शोध घेण्यासाठी पाठविले, जे 15 व्या शतकापासून युरोपियन नकाशांवर दिसले होते. तस्मानने नॉर्थ बे येथे उतरण्याचा प्रयत्न केला, परंतु समुद्र खूपच खडबडीत होता, म्हणून तो मागे वळला आणि आपला खंड-शिकार सुरू ठेवला. तास्मान आणि त्याच्या चमूने न्यूझीलंडच्या उत्तर-पश्चिम किनाऱ्यावर जमीन पाहिली आणि स्टेट्स जनरलच्या सन्मानार्थ त्याचे नाव स्टेटन लँड असे ठेवले. तास्मानच्या मोहिमेला माओरी लोकांच्या एका गटाचा सामना करावा लागला ज्यांनी चार खलाशींवर हल्ला केला आणि त्या भागाचे नाव "मर्डरर्स बे" ठेवले.  तास्मानचा दुसरा प्रवास डच ईस्ट इंडिया कंपनीसाठी निराशाजनक ठरला, ज्यांनी भविष्यातील मोहिमांसाठी अधिक चिकाटीने अन्वेषक निवडला पाहिजे असा निर्णय घेतला. १६४२-४३ मध्ये तास्मानच्या प्रवासामुळे हे सिद्ध झाले की लहान पाचवा खंड कोणत्याही मोठ्या सहाव्या खंडात सामील झाला नव्हता, आणि न्यूझीलंड ही त्या दक्षिणेकडील खंडातील पश्चिम बाजू आहे, अशी त्यांची सूचना युरोपियन कार्टोग्राफर्सनी स्वीकारली.  टास्मानियन लोकांनी त्याच्या नावाने अनेक ठिकाणांची नावे दिली आहेत, ज्यात टास्मान द्वीपकल्प, टास्मान महामार्ग, टास्मान ग्लेशियर, टास्मान लेक, माउंट टास्मान आणि एबेल टास्मान स्मारक यांचा समावेश आहे.
एबेल जानझून तास्मान बद्दल मी जी माहिती दिली आहे, त्यावर आधारित, तुम्ही मला त्याचा सारांश देऊ शकाल का?
Context:एबेल जानझून तास्मान (डच: [ˈɑbəl ˈjɑnsoːn ˈtɑsmɑn]; १६०३ <unk> १० ऑक्टोबर १६५९) हा डच समुद्रपर्यटन करणारा आणि संशोधक होता, जो डच ईस्ट इंडिया कंपनीच्या (व्हीओसी) सेवेत १६४२ आणि १६४४ मधील प्रवासासाठी सर्वात प्रसिद्ध होता.  १६०३ साली नेदरलँड्सच्या लुत्जेगास्ट येथे जन्मलेल्या तास्मानने व्यापारी नाविक म्हणून आपल्या कारकीर्दीची सुरुवात केली आणि एक कुशल नाविक बनला. १६३३ साली, तो व्हीओसीमध्ये सामील झाला आणि बाटाविया, आता जकार्ता, इंडोनेशियाला गेला. त्यांनी जपानसह अनेक प्रवासामध्ये भाग घेतला. १६४२ साली व्हीओसीने तास्मानला दक्षिण प्रशांत महासागराच्या अज्ञात भागांचा शोध घेण्यासाठी मोहिमेचे नेतृत्व करण्यासाठी नियुक्त केले होते. नवीन व्यापार मार्ग शोधणे आणि स्थानिक रहिवाशांशी व्यापार संबंध प्रस्थापित करणे हे त्याचे काम होते. बॅटाव्हिया सोडल्यानंतर, तास्मान पूर्वेकडे गेला आणि तास्मानियाच्या किनारपट्टीवर पोहोचला, ज्याला त्याने आपल्या संरक्षकाच्या नावावरून व्हॅन डायमेन लँड असे नाव दिले. त्यानंतर त्याने उत्तरेकडे प्रवास केला आणि न्यूझीलंडचा पश्चिम किनारा शोधला, ज्याचे नाव त्याने स्टेटन लँड असे ठेवले, परंतु नंतर डच प्रांताच्या झीलँडच्या नावावरून त्याचे नाव बदलून न्यूझीलंड ठेवले.  त्याच्या कामगिरी असूनही, तास्मानची मोहीम पूर्णपणे यशस्वी झाली नाही. न्यूझीलंडच्या दक्षिण बेटावरील माओरी लोकांशी झालेल्या या चकमकीत हिंसक संघर्ष झाला, ज्यात तस्मानच्या चार लोकांचा मृत्यू झाला. मूळ रहिवाशांशी कोणताही महत्त्वपूर्ण संपर्क साधल्याशिवाय किंवा कोणतेही व्यापार संबंध स्थापित केल्याशिवाय तो बटावियाला परतला. ऑस्ट्रेलिया आणि न्यूझीलंडचे अन्वेषण आणि वसाहतवाद १६५९ साली मृत्यू होईपर्यंत तास्मान ने डच ईस्ट इंडिया कंपनीची सेवा चालू ठेवली आणि आपल्या काळातील सर्वात महान संशोधकांपैकी एक म्हणून वारसा सोडला.  जन्म व बालपण  एबेल तास्मान, त्याची पत्नी आणि मुलगी यांचे चित्र. याकोब गेरिट्झ क्युप, १६३७ (प्रमाणित नाही) यांना दिलेले. एबेल तास्मानचा जन्म सुमारे 1603 मध्ये नेदरलँड्सच्या उत्तरेकडील ग्रोनिंगेन प्रांतातील एक लहान गाव लुटजेगास्टमध्ये झाला होता. त्याला उल्लेख करणारा सर्वात जुना उपलब्ध स्रोत 27 डिसेंबर 1631 चा आहे, जेव्हा आम्सटरडॅममध्ये राहणारा एक समुद्रपर्यटन म्हणून, 28 वर्षीय जॅन्नेटजे टिहर्स, 21 वर्षांच्या पामस्ट्रॅटच्या जोर्डन जिल्ह्यातील 21 वर्षीय जॅन्नेटजे टिहर्सशी लग्न करण्यास वचनबद्ध झाला.  डच ईस्ट इंडीजमध्ये स्थलांतर डच ईस्ट इंडिया कंपनी (व्ही.ओ.सी.) च्या नोकरीत असलेले तस्मान १६३३ साली टेक्सल (नेदरलँड्स) येथून दक्षिण ब्रूव्हर मार्गावरून बाटाविया, आता जकार्ता येथे गेले. बाटाव्हियामध्ये असताना, तास्मानने सेरम बेटावर (आता इंडोनेशियातील मालुकू प्रांत) प्रवास केला कारण स्थानिकांनी डच व्यतिरिक्त इतर युरोपियन देशांना मसाले विकले होते. तो मृत्यूपासून जवळपास वाचला होता जेव्हा अनियंत्रितपणे उतरल्यामुळे त्याच्या अनेक साथीदारांना बेटाच्या रहिवाशांनी ठार मारले.  ऑगस्ट १६३७ पर्यंत, तास्मान अॅमस्टरडॅममध्ये परत आला आणि पुढील वर्षी त्याने आणखी दहा वर्षांसाठी करार केला आणि आपल्या पत्नीला बटावियाला नेले. २५ मार्च १६३८ रोजी त्याने जॉर्डनमधील आपली मालमत्ता विकण्याचा प्रयत्न केला, परंतु खरेदी रद्द करण्यात आली.  ते उत्तर प्रशांत महासागराच्या शोध मोहिमेत १६३९ मध्ये मॅथिस क्वॅस्टच्या नेतृत्वाखाली होते. या जहाजांमध्ये एंजेल आणि ग्रॅच्ट या जहाजांचा समावेश होता आणि ते फोर्ट झेलेंडिया (डच फॉर्मोसा) आणि डेशिमा (नागासाकी, जपानच्या बंदरावर एक कृत्रिम बेट) पर्यंत पोहोचले.  पहिला मोठा प्रवास ऑगस्ट १६४२ मध्ये, बाटाव्हियातील एंटोनी व्हॅन डायमेन, कॉर्नेलिस व्हॅन डेर लिजन, जोआन मॅटसुइकर, जस्टस स्कूटन, सलोमन स्वेर्स, कॉर्नेलिस व्हिट्सन आणि पीटर बोरेल यांचा समावेश असलेल्या इंडिज कौन्सिलने तास्मान आणि फ्रँकोइज जेकबझुन व्हिस्चर यांना केप ऑफ गुड होपच्या पूर्वेस, स्टेटन लँडच्या पश्चिमेस (दक्षिण अमेरिकेच्या केप हॉर्नजवळ) आणि सोलोमन बेटांच्या दक्षिणेस थोड्या-नकाशावरील भागात अन्वेषण करण्यासाठी पाठविले.  किनारपट्टीच्या "सर्व पूर्णपणे अज्ञात" प्रांतांचे ज्ञान प्राप्त करणे हे एक उद्दीष्ट होते. हा एक कथित परंतु अस्तित्वात नसलेला भूभाग होता ज्यामध्ये भरपूर सोने असल्याचे म्हटले जाते, जे 15 व्या शतकापासून युरोपियन नकाशांवर दिसले होते, मार्को पोलोच्या काही आवृत्त्यांमधील त्रुटीमुळे.  या मोहिमेत हेमस्करक आणि झीहेन या दोन लहान जहाजांचा वापर करण्यात आला होता.  मॉरिशस व्हिस्चरच्या निर्देशानुसार, तास्मानने 14 ऑगस्ट 1642 रोजी बाटाविया येथून नौकायन केले आणि 5 सप्टेंबर 1642 रोजी मॉरिशस येथे पोहचले, कर्णधारच्या जर्नलनुसार. याचे कारण हे होते की या बेटावर खलाशी चांगले खाऊ शकतील; जहाजांच्या दुरुस्तीसाठी भरपूर ताजे पाणी आणि लाकूड होते. तास्मानला गव्हर्नर एड्रियन व्हॅन डेर स्टेल यांची मदत मिळाली.  महासागरामुळे मॉरिशस हा देश वळण घेणारा ठरला. या बेटावर चार आठवडे राहिल्यानंतर, दोन्ही जहाजे 8 ऑक्टोबर रोजी रौअरिंग फोर्टीजचा वापर करून पूर्वकडे शक्य तितक्या लवकर जाण्यासाठी निघून गेली. (१६२६/२७ मध्ये पीटर न्युट्स यांच्याइतके दूर कोणी गेले नव्हते. 7 नोव्हेंबर रोजी, बर्फामुळे आणि ओलावामुळे जहाजाच्या परिषदेने आपला गंतव्यस्थान म्हणून सोलोमन बेटे घेण्याच्या उद्देशाने अधिक उत्तर-पूर्व दिशेने बदल केला.  टास्मेनिया  तास्मान द्वीपकल्पातील किनारपट्टीवरील खडक २४ नोव्हेंबर १६४२ रोजी, तास्मानने मॅक्वेरी हार्बरच्या उत्तरेस तास्मानियाच्या पश्चिम किनाऱ्यावर पोहोचले आणि ते पाहिले. डच ईस्ट इंडीजचे गव्हर्नर जनरल अँटोनियो व्हॅन डायमेन यांच्या नावावरून त्यांनी आपल्या शोधाचे नाव व्हॅन डायमेन लँड ठेवले.  दक्षिण दिशेने जाताना, तास्मानने तास्मानियाच्या दक्षिणेकडील टोकाला वेढा घातला आणि ईशान्य दिशेने वळला. त्यानंतर त्याने दक्षिण ब्रूनी बेटाच्या पूर्वेकडील किनाऱ्यावरील अॅडव्हेंचर बेमध्ये आपल्या दोन जहाजांसह काम करण्याचा प्रयत्न केला, परंतु वादळाने त्याला समुद्रात फेकून दिले. त्यांनी या भागाला स्टॉर्म बे असे नाव दिले. दोन दिवसांनंतर, १ डिसेंबर रोजी, तास्मानने फॉरेस्टियर प्रायद्वीपच्या उत्तरेस केप फ्रेडरिक हेंड्रिकच्या उत्तरेस अँकर केला. 2 डिसेंबर रोजी, पायलट, मेजर व्हिस्चरच्या नेतृत्वाखाली दोन जहाजांच्या नौका, मॅरियन नॅरोसमधून ब्लॅकमॅन बेमध्ये, आणि नंतर पश्चिमेकडे बुमर क्रीकच्या बाहेरच्या प्रवाहापर्यंत पोहचल्या जिथे त्यांनी काही खाद्य "ग्रीन्स" गोळा केले. तास्मानने या खाडीला फ्रेडरिक हेंड्रिक बे असे नाव दिले, ज्यात सध्याच्या नॉर्थ बे, मारिओन बे आणि आता ब्लॅकमॅन बे समाविष्ट आहे. (तस्मानचे मूळ नाव फ्रेडरिक हेन्रिक बे, हे 1772 मध्ये मॅरियन डफ्रेन यांनी चुकून त्याच्या सध्याच्या स्थानावर स्थानांतरित केले होते). दुसऱ्या दिवशी, नॉर्थ बे येथे उतरण्याचा प्रयत्न केला गेला. [२६ पानांवरील चित्र] त्यानंतर तास्मानने 3 डिसेंबर 1642 रोजी या जमिनीचा औपचारिक ताबा घेतला.  [२ पानांवरील चित्र] जेव्हा एडीस्टोन पॉईंट येथे जमीन उत्तर-पश्चिम दिशेने वळली, तेव्हा त्याने किनारपट्टीच्या रेषेचे अनुसरण करण्याचा प्रयत्न केला पण त्याच्या जहाजांना अचानक बास स्ट्रेटमधून रडणारी रोअरिंग फोर्टीजने धडक दिली. दक्षिण खंडात आणखी काही बेटे शोधण्याचे टास्मनचे ध्येय होते, म्हणून तो अचानक पूर्वेकडे वळला आणि आपला खंड-शिकार सुरू ठेवला.  न्यूझीलंड  मर्डरर्स बे, इसाक गिल्सेमन्स यांनी काढलेले चित्र  माओरी हाका तास्मानने उत्तर दिशेने जाण्याचा विचार केला होता पण वारा प्रतिकूल असल्याने तो पूर्वेकडे गेला. या मोहिमेने एक खडतर प्रवास सहन केला आणि त्याच्या एका डायरी नोंदीत तास्मानने दावा केला की त्याचा कंपास ही एकमेव गोष्ट होती ज्याने त्याला जिवंत ठेवले होते.  १३ डिसेंबर १६४२ रोजी त्यांनी न्यूझीलंडच्या दक्षिण बेटाच्या उत्तर-पश्चिम किनारपट्टीवर जमीन पाहिली आणि न्यूझीलंडला पाहणारे ते पहिले युरोपियन बनले. तास्मानने त्याचे नाव स्टेटन लँड असे ठेवले "स्टेट्स जनरलच्या सन्मानार्थ" (डच संसद). त्यांनी लिहिले, "हे शक्य आहे की ही जमीन स्टेटन लँड्टमध्ये सामील होते परंतु हे अनिश्चित आहे", आयसल डी लॉस स्टेट्सचा संदर्भ देताना, दक्षिण अमेरिकेच्या दक्षिणेकडील टोकावर त्याच नावाचा एक भूभाग, 1616 मध्ये डच नाविक जेकब ले मेयर यांनी भेटला. तथापि, 1643 मध्ये ब्राऊअरच्या वॅल्डीव्हियाच्या मोहिमेमध्ये असे आढळले की स्टेट्स लँड समुद्राने काल्पनिक दक्षिणेकडील भूमीपासून विभक्त झाले होते. तास्मान पुढे म्हणाला: "आमचा असा विश्वास आहे की हे अज्ञात साउथलँडचे मुख्य किनारपट्टी आहे". तास्मानला वाटले की, त्याने दीर्घ काळापासून कल्पना केलेली टेरा ऑस्ट्रेलिसची पश्चिम बाजू शोधली आहे जी पॅसिफिकच्या पलीकडे दक्षिण अमेरिकेच्या दक्षिणेकडील टोकापर्यंत पसरली आहे.  पाच दिवस उत्तरेकडे आणि नंतर पूर्वेकडे प्रवास केल्यानंतर, मोहीम आता गोल्डन बेच्या किनाऱ्यापासून सुमारे 7 किलोमीटर (4.3 मैल) अंतरावर लंगर घातली. माओरी लोकांचा एक गट वाका (कॅनो) मध्ये बाहेर पडला आणि दोन डच जहाजांमधील काही खलाशींवर हल्ला केला. चार खलाशींना पाटुने मारहाण करून ठार मारण्यात आले. संध्याकाळी सूर्यास्तानंतर एक तासाच्या सुमारास आम्ही जमिनीवर अनेक दिवे आणि किनाऱ्याजवळ चार जहाजे पाहिली, त्यातील दोन आमच्या दिशेने येत होते. जेव्हा आमची दोन बोटी जहाजांकडे परतली तेव्हा त्यांनी सांगितले की त्यांना कमीतकमी तेरा हात पाणी मिळाले आहे आणि सूर्यास्त झाल्यावर (जे उंच भूमीच्या मागे बुडले) ते किनार्यापासून अजूनही अर्धा मैल दूर होते. आमच्या लोकांनी जहाजावर एक ग्लास घेतल्यानंतर, दोन कॅनोमध्ये असलेले लोक आम्हाला उग्र, पोकळ आवाजात बोलावू लागले. आम्हाला यापैकी काहीही समजले नाही. मात्र, जेव्हा त्यांनी पुन्हा फोन केला तेव्हा आम्ही त्यांना फोन केला. पण ते त्यांच्यापासून थोडे दूर होते. ते अनेक वेळा वाद्यावरही फुंकर मारत असत. आम्ही आमच्या एका खलाशीला (जे काही प्रमाणात ट्रम्पेट वाजवू शकत होते) त्यांना काही धून वाजवून उत्तर दिले. "  तास्मानने खाडीतून बाहेर पडताना किनाऱ्याजवळ 22 वाका पाहिल्या, त्यापैकी "अकरा लोकांची गर्दी आमच्याकडे आली". वाका झीहेनच्या जवळ आला ज्याने गोळीबार केला आणि लहान पांढरा ध्वज धारण केलेल्या सर्वात मोठ्या वाकामध्ये एका माणसाला मारहाण केली. कॅनिस्टर शॉटने वाकाच्या बाजूला देखील धडक दिली. असे अनुमान लावण्यात आले आहे की स्थानिक माओरींना वाटले होते की डच एक प्रमुख कृषी क्षेत्रात उतरण्याचा प्रयत्न करीत आहेत, ज्याचे माओरी संरक्षण करण्याचा प्रयत्न करीत आहेत. तास्मानने या भागाला "मर्डरर्स बे" असे नाव दिले.  या मोहिमेने नंतर उत्तर दिशेने प्रवास केला, कुक स्ट्रेट पाहिला, ज्याला त्यांनी एक खाडी म्हणून गमावले आणि त्याचे नाव "झीहैनचे खाडी" ठेवले. न्यूझीलंडच्या उत्तरेकडील स्थळांना या मोहिमेने दिलेली दोन नावे आजही टिकून आहेत: केप मारिया व्हॅन डायमेन आणि थ्री किंग्ज आयलँड्स. (केप पीटर बोरेल्सचे नाव 125 वर्षांनंतर कॅप्टन जेम्स कुक यांनी केप एग्मोंट असे ठेवले होते.)  परतीचा प्रवास  टोंगाटापू, टोंगाचा मुख्य बेट; इसाक गिल्सेमन्स यांचे रेखाचित्र  दोन जहाजांसह टोंगटापुची खाडी; इसाक गिल्सेमन्स यांचे रेखाचित्र बॅटाव्हियाला परत जाताना, तास्मानने २० जानेवारी १६४३ रोजी टोंगा द्वीपसमूहात प्रवेश केला. फिजी द्वीपसमूहाच्या उत्तरेकडील भागातील धोकादायक खडकांवर तास्मानची जहाजे जवळपास उद्ध्वस्त झाली होती. त्याने मोकळ्या समुद्रात परत जाण्यापूर्वी वानुआ लेवु आणि चिकोबिया-आय-लौच्या पूर्वेकडील टोकाचा नकाशा काढला.  मोहीम उत्तर-पश्चिम न्यू गिनीकडे वळली आणि 15 जून 1643 रोजी बॅटाव्हिया येथे परत आली.  दुसरा मोठा प्रवास तास्मानने ३० जानेवारी १६४४ रोजी तीन जहाजांसह (लिमन, झीमेऊ आणि टेंडर ब्रेक) आपल्या दुसऱ्या प्रवासासाठी बाटाविया सोडले. न्यू हॉलंडच्या पूर्वेकडील बाजूला जाण्याचा मार्ग शोधण्याच्या प्रयत्नात त्याने न्यू गिनीच्या दक्षिणेकडील किनाऱ्याला पूर्वेकडे पाठवले. तथापि, तो न्यू गिनी आणि ऑस्ट्रेलिया दरम्यान टॉरेस स्ट्रेटला चुकला, बहुधा असंख्य रीफ आणि बेटांमुळे संभाव्य मार्ग अस्पष्ट झाले आणि उत्तर ऑस्ट्रेलियाच्या किनारपट्टीवर पश्चिम दिशेने कार्पेन्टेरियाच्या खाडीच्या किनाऱ्यावरुन प्रवास सुरू ठेवला. त्याने ऑस्ट्रेलियाच्या उत्तर किनारपट्टीचा नकाशा काढला, न्यू हॉलंड आणि त्याच्या लोकांवर निरिक्षण केले. [१३ पानांवरील चित्र]  डच ईस्ट इंडिया कंपनीच्या दृष्टिकोनातून, तास्मानच्या अन्वेषणात निराशा झाली: त्याला व्यापारासाठी आश्वासक क्षेत्र किंवा उपयुक्त नवीन नौकायन मार्ग सापडला नव्हता. तास्मानला परत आल्यावर आदराने स्वागत केले गेले असले तरी, कंपनीला राग आला होता की तास्मानने सापडलेल्या जमिनींचा पूर्णपणे शोध लावला नव्हता आणि भविष्यातील कोणत्याही मोहिमांसाठी अधिक "निरंतर एक्सप्लोरर" निवडला पाहिजे असा निर्णय घेतला. एक शतकापेक्षा जास्त काळ, जेम्स कुकच्या काळापर्यंत, तस्मानिया आणि न्यूझीलंडला युरोपीय लोकांनी भेट दिली नव्हती; मुख्य भूमी ऑस्ट्रेलियाला भेट देण्यात आली होती, परंतु सहसा फक्त अपघातीपणे.  नंतरचे जीवन २ नोव्हेंबर १६४४ रोजी एबेल तास्मान यांची बटाविया येथील न्याय परिषदेचे सदस्य म्हणून नियुक्ती करण्यात आली. तो 1646 मध्ये सुमात्राला गेला आणि ऑगस्ट 1647 मध्ये सियाम (आता थायलंड) ला कंपनीकडून राजाला पत्रे घेऊन गेला. मे १६४८ मध्ये, अमेरिकेहून येणाऱ्या स्पॅनिश चांदीच्या जहाजांना अडवण्याचा आणि लुटण्याचा प्रयत्न करण्यासाठी मनिलाला पाठविलेल्या मोहिमेचे ते प्रभारी होते, परंतु त्यांना यश आले नाही आणि जानेवारी १६४९ मध्ये ते बटावियाला परतले. नोव्हेंबर १६४९ मध्ये, त्याच्यावर आरोप करण्यात आला आणि मागील वर्षी त्याच्या एका माणसाला खटल्याशिवाय फाशी दिल्याबद्दल त्याला दोषी ठरवण्यात आले, त्याला कमांडरच्या पदावरून निलंबित करण्यात आले, दंड आकारला गेला आणि खलाशीच्या नातेवाईकांना नुकसान भरपाई देण्यास भाग पाडले. ५ जानेवारी १६५१ रोजी त्याला अधिकृतपणे त्याच्या पदावर पुनर्संचयित करण्यात आले आणि त्याने बाटाविया येथे उर्वरित वर्षे घालविली. तो चांगल्या परिस्थितीत होता, गावातील मोठ्या जमीन मालकांपैकी एक होता. १० ऑक्टोबर १६५९ रोजी बाटाविया येथे त्यांचे निधन झाले आणि त्यांच्या पश्चात त्यांची दुसरी पत्नी आणि त्यांच्या पहिल्या पत्नीची एक मुलगी राहिली. त्याची मालमत्ता त्याची पत्नी आणि मुलगी यांच्यात विभागली गेली. त्याच्या इच्छेनुसार (१६५७ पासून), त्याने त्याच्या गावातील गरीब, लुत्जेगास्टला २५ गुलदंड सोडले.  तास्मानचा पायलट, फ्रान्स व्हिस्चर यांनी १६४२ मध्ये दक्षिण भूमीच्या शोधासंदर्भात मेमॉयर प्रकाशित केला असला तरी, तास्मानचे तपशीलवार जर्नल १८९८ पर्यंत प्रकाशित झाले नाही. [१३ पानांवरील चित्र] १६४२ च्या प्रवासाचे एबेल तास्मान यांनी स्वाक्षरी केलेले जर्नल हेग येथील डच नॅशनल आर्काइव्हमध्ये ठेवण्यात आले आहे.  वारसा १६४२-४३ मध्ये तास्मानच्या दहा महिन्यांच्या प्रवासाचे महत्त्वपूर्ण परिणाम झाले. ऑस्ट्रेलियातील (अगदी दूरवर असले तरी) परिभ्रमण करून, तास्मानने हे सिद्ध केले की लहान पाचवा खंड कोणत्याही मोठ्या सहाव्या खंडात सामील झाला नव्हता, जसे की लांब-कल्पित दक्षिणेकडील खंड. तसंच, न्यूझीलंड हे दक्षिणेकडील खंडाची पश्चिम बाजू आहे, अशी तास्मानची कल्पना अनेक युरोपियन नकाशाकारांनी स्वीकारली. पुढच्या शतकात त्यांनी न्यूझीलंडला टेरा डेल फ्यूगोच्या आसपासच्या पाण्यापासून हळूहळू उगवणारी टेरा ऑस्ट्रलिसची पश्चिम किनारपट्टी म्हणून चित्रित केले. १७६९ साली कॅप्टन कूक यांनी न्यूझीलंडची चक्राकार फेरी गाठली तेव्हा या सिद्धांताला शेवटी खंडन करण्यात आले.  अनेक ठिकाणांना तास्मानचे नाव देण्यात आले आहे, यासह:  ऑस्ट्रेलियाचे टापू आणि राज्य तस्मानिया, त्याचे नाव बदलले, पूर्वी व्हॅन डायमेनची जमीन. यामध्ये खालील गोष्टींचा समावेश आहे: तास्मान द्वीपकल्प. तास्मान ब्रिज. तास्मान महामार्ग. तास्मान समुद्र.  न्यूझीलंडमध्ये: तास्मान हिमनदी. तास्मान सरोवर. तास्मान नदी. तास्मान पर्वत. एबेल तस्मान राष्ट्रीय उद्यान. तास्मान बे / ते ताई-ओ-आओरेरे. तास्मान जिल्हा. एबेल तास्मान स्मारक.