२.२ सौर द्रव्यमान (आपल्या सूर्याचे द्रव्यमान) पेक्षा जास्त द्रव्यमान असलेले तारे त्यांच्या जीवनचक्रात शेवटी ब्लॅक होलमध्ये कोसळतील जेव्हा संलयन थांबेल आणि गुरुत्वाकर्षणाच्या आतील खेचण्याविरूद्ध यापुढे बाहेर पडणार नाही. या वस्तुमानाच्या तार्यांसाठी, त्यांची आंतरिक गुरुत्वाकर्षणाची खेळी इतकी मजबूत आहे की इतर शक्तींना प्रतिकार करता येत नाही, त्यामुळे त्यांचे भाग्य ब्लॅक होल बनणे आहे. तथापि, या मर्यादेखालील तारे आणि 1.4 सौर वस्तुमानाच्या चंद्रशेखर मर्यादेपेक्षा जास्त तारे न्यूट्रॉन तारे म्हणून त्यांचे जीवन चक्र समाप्त करतील. न्यूट्रॉन तारे हे मृत तारेचे अवशेषही आहेत पण त्यांचे वजन कमी असल्याने ते ब्लॅक होलमध्ये प्रवेश करण्यासाठी पुरेसे नाहीत. जेव्हा मृत तारा संकुचित होतो आणि अधिक घनदाट होतो, नियमित पदार्थ न्यूट्रॉनमध्ये बदलला जातो आणि गुरुत्वाकर्षणाच्या आकर्षणाला प्रतिकार करण्यासाठी शेवटच्या शक्तीला विकृत न्यूट्रॉन दाब म्हणतात, जो एक क्वांटम प्रभाव आहे जो असे सांगतो की दोन न्यूट्रॉन एकाच क्वांटम अवस्थेत असू शकत नाहीत. यामुळे बाहेरील दाब निर्माण होतो जो गुरुत्वाकर्षणाला प्रतिकार करतो आणि ताराला न्यूट्रॉन तारा बनवतो. जर नंतर आणखी वस्तुमान जोडले गेले तर, एखाद्या साथीदार तार्याकडून किंवा इतर स्त्रोतांकडून, एकदा तारेची वस्तुमान सुमारे 2.2 सौर वस्तुमानाची मर्यादा ओलांडली की, अगदी विकृत न्यूट्रॉनचा दाब गुरुत्वाकर्षणाला संतुलित करण्यासाठी पुरेसा नाही आणि तारा ब्लॅक होलमध्ये कोसळेल.
काळ्या छिद्रात तारा कोसळण्यापूर्वी शेवटची पायरी कोणती असते?