एकेकाळी एक मेंढी होती. त्याचे नाव मिस्टर विल्सन होते. तो एका मोठ्या तलावाच्या बाजूला एका लहानशा फांद्यांच्या घरात राहत होता. त्याला त्याच्या छोट्याशा घराची आवड होती. त्याला पाण्याजवळ असणे विशेष आवडत असे, ज्यामुळे तो पोहण्यासाठी बाहेर जाऊ शकला, खायला चवदार किडे शोधत.  एका रात्री त्याला एकटेपणा जाणवत होता. तो एकटाच होता त्या छोट्या छोट्या घरात, मोठ्या मोठ्या तलावाजवळ. तो चंद्राकडे बघत होता आणि तिथे आणखी कोण राहतं, असा विचार करत होता. तो म्हणाला, "जर मी चंद्रावर चढू शकलो तर मला मित्र मिळतील आणि मी आनंदी होईन". मिस्टर विल्सन यांना नदीच्या पलीकडे एक भव्य आणि उंच झाड दिसले. तो स्वतःशीच विचार करत होता, "जर मी त्या झाडावर चढू शकलो तर मी चंद्रापर्यंत पोहोचू शकेन!"  म्हणून तो झाडावर चढण्यासाठी प्रवासात निघाला. तो उंच गवताच्या माध्यमातून धावत गेला, त्वरेने चालत गेला त्यामुळे मांजरी आणि कुत्र्यांना त्याला दिसले नाही. जेव्हा तो झाडावर पोहोचला तेव्हा त्याला रॉन नावाच्या एका जुन्या विंचू मित्राची भेट झाली. रॉनला मिस्टर विल्सनला झाडावर चढायला आनंद झाला. तर मिस्टर विल्सनने रॉनच्या पाठीवर उडी मारली आणि वरच्या बाजूस उडी मारली.  मिस्टर विल्सन वर पोहोचले, पण झाड जास्त उंच असायला हवं होतं! तो अजूनही चंद्रापासून खूप दूर होता. मिस्टर विल्सनने डोके खाली ठेवले आणि रडू लागले. तो म्हणाला, "रॉन, मी चंद्रावर जाऊ शकत नाही. मी कायम एकटीच राहीन! रॉनने उत्तर दिले, "मिस्टर विल्सन, आजूबाजूला पहा, तुम्हाला जंगलातले सगळे मित्र दिसतात ना? तुला चंद्रावर जाण्याची गरज नाही! इथेच तुम्हाला भरपूर मजा येईल". मिस्टर विल्सन यांना संपूर्ण जंगलाचे भव्य दृश्य होते आणि ते ज्या मित्रांना बनवू शकले ते सर्व पाहिले. तो हसला आणि आनंदी होता. तेव्हा त्याला कळले की त्याला जे हवे होते ते तिथेच आहे. कदाचित एक दिवस तो चंद्रावर जाईल, पण त्याला आता तिथे जाण्याची गरज नव्हती. त्याला तिथे जाण्याची गरज नव्हती.
कृपया मला लहान मुलांसाठी बेडटाइमची एक कथा लिहून द्या जी एक बेडूक, झाड आणि चंद्राबद्दल असेल. आपल्या आयुष्यात जे काही आहे त्याचे कौतुक करणे ही या कथेची नैतिकता असावी.