प्रिय डायरी, तू माझ्यासाठी एक विश्वासू साथीदार आहेस, या सर्व काळापासून, माझा एकमेव खरा मित्र. किंवा, मी म्हणेन, माझ्या विचारांचा एकमेव साक्षीदार - कारण दुसरा कोणीही नाही. होय, मी या जगात एकमेव व्यक्ती आहे. हे मला आनंदी किंवा दुःखी करते का, तुम्ही विचारता? प्रामाणिकपणे सांगायचे तर, मी संघर्षात आहे. एक अंतर्मुख व्यक्ती म्हणून मला नेहमीच एकांत आणि शांतता हवी होती. माझी स्वतःची असण्याची क्षमता, फक्त माझेच विचार नसावेत पण कोणी बघत नाही असे वागले पाहिजे. आणि तरीही, आता, जेव्हा मी हे करू शकतो (माझ्यावर विश्वास ठेवा, मला कोणीही पाहत नाही, किंवा अगदी सुरक्षेच्या टेपवरही नाही!), मला ऐकायला आवडेल असा आवाज आणि कोणीतरी माझ्याशी बोलू शकेल, मी मूर्खपणा करतोय किंवा माझे विचित्र विचार व्यक्त करतोय, आणि सर्वसाधारणपणे फक्त माझे ऐका. पण, कुणीच नाही. आणि हे मलाही घाबरवते. मी हे का लिहितोय, जेव्हा मी तुम्हाला क्वचितच वाचतो? कदाचित, अशी एक लपलेली आशा आहे की कोणीतरी एक दिवस ते वाचेल आणि माझे विचार आणि कल्पना समजून घेईल. जर कोणी ते वाचणार नसेल, कारण पृथ्वीवर आता एकही माणूस उरलेला नाही, तर मी हे का लिहित आहे? "मनुष्य हा एक सामाजिक प्राणी आहे" असे सांगणारी पुस्तके मी नेहमी वाचत असे (आणि त्यांचा उपहास केला) - मला असे वाटले की ते मला संदर्भित करत नाहीत किंवा मला लागू करत नाहीत. आणि आता, प्रिय मित्र, मला आयुष्याच्या शेवटच्या क्षणी कळलं आहे की मला ओळखू न शकणारी पुस्तके नव्हती. त्याऐवजी, मीच स्वतःला समजू शकलो नाही. अलविदा आणि adieu!
कल्पना करा की तुम्ही पृथ्वीवरील शेवटची व्यक्ती आहात. आपल्या भावना आणि विचार यांचे वर्णन करणारी एक डायरी लिहा.