फुयू सारख्या नॉन-अॅस्ट्रिजेन्सी पर्सिमोनला कच्चे खाल्ले जाऊ शकते तर हचिया सारख्या अॅस्ट्रिजेन्सी पर्सिमोनला खाण्यासाठी परिपक्व असणे आवश्यक आहे.
कोणत्या प्रकारच्या पर्सिमोनला कच्च्या पद्धतीने खाऊ शकतो?
Context:अनेक जातींची निवड करण्यात आली आहे. काही वाण खारट, कडक स्थितीत खाण्यायोग्य असतात परंतु जेव्हा त्यांना विश्रांती घेण्याची परवानगी दिली जाते आणि कापणीनंतर ते थोडे मऊ होतात तेव्हा त्याचा सर्वोत्तम चव असतो. जपानी जातीची 'हचिया' मोठ्या प्रमाणात पिकवली जाते. या फळामध्ये टॅनिन्सचे प्रमाण जास्त असते, ज्यामुळे अपरिपक्व फळ कडू आणि कडू होते. फळ परिपक्व झाल्यावर टॅनिनचे प्रमाण कमी होते. 'हचिया'सारख्या पर्समनला खाण्यापूर्वी पूर्णपणे पिकवले पाहिजे. जेव्हा हे फळ परिपक्व होते, तेव्हा त्यात एक जाड, लसदार जेली असते, ज्यात एक वॅक्सी पातळ-त्वचा असलेला शेल असतो. [ उद्धरण आवश्यक ]  व्यापारी आणि सर्वसाधारणपणे, दोन प्रकारचे पर्सिमोन फळ आहेतः तणावग्रस्त आणि नॉन-तणावग्रस्त.  हृदयाच्या आकाराचे हचिया हे सर्वात सामान्य प्रकारचे अस्थिरतायुक्त पर्सिमोन आहे. अॅस्ट्रिंगेंट पर्सिमन्समध्ये विद्रव्य टॅनिन्सचे प्रमाण खूप जास्त असते आणि ते पूर्णपणे मऊ होण्यापूर्वी खाल्ले तर ते अप्रिय असतात. टॅनिन्सची कडकपणा वेगवेगळ्या प्रकारे दूर केली जाते. उदाहरणामध्ये काही दिवस प्रकाशाच्या संपर्कात ठेवून परिपक्वता आणि फळांना कागदामध्ये लपेटणे समाविष्ट आहे (कदाचित कारण यामुळे आसपासच्या हवेतील इथिलीनची एकाग्रता वाढते).  नॉन-अॅस्ट्रिंगेंट पर्सिमोन टोमॅटोसारखे स्क्वाट आहे आणि सामान्यतः फुयू म्हणून विकले जाते. नॉन-अॅस्ट्रिंगेंट पर्सिमन्स प्रत्यक्षात टॅनन्सपासून मुक्त नसतात कारण टर्म सुचवते परंतु परिपक्व होण्यापूर्वी ते कमी प्रमाणात अस्थिर असतात आणि त्यांच्या टॅनिक गुणवत्तेचा अधिक लवकर गमावतात. नॉन-अॅस्ट्रिंगेंट पर्सिमन्स अजूनही खूप कडक असताना आणि खूप मऊ झाल्यावर खाण्यायोग्य राहू शकतात.