तुम्हाला माहीत आहे का, स्वतः साठी मला असे वाटत नाही की ही चांगली किंवा वाईट परिस्थिती आहे. जर मला माझ्या आयुष्याचा सारांश द्यायचा असेल, प्रामाणिकपणे सांगायचे तर, हे जास्त लोकांशी भेटण्याबद्दल आहे. ज्यांनी मला मदत केली, कदाचित त्यावेळी जेव्हा मी घरी एकटा होतो. आणि स्वतःला हे सांगणे खूपच विचित्र आहे की संधी, भेट, नशीब घडवणे. कारण जेव्हा आपल्याला एखाद्या गोष्टीची आवड असते, जेव्हा आपल्याला एखाद्या चांगल्या गोष्टीची आवड असते, एखादी चांगली कृती, कधीकधी आपल्याला समोरचा संवाददाता सापडत नाही, मी म्हणेन, आरसा जो आपल्याला पुढे जाण्यास मदत करतो. तर माझ्या बाबतीत असं नाही, जसं मी तिथे म्हणत होतो, कारण मी, उलट, मी सक्षम होतो: आणि मी जीवनाला धन्यवाद देतो, मी जीवनाला धन्यवाद देतो, मी जीवनाचं गाणं गातो, मी जीवनाचं नृत्य करतो. मी फक्त प्रेम आहे! आणि शेवटी, जेव्हा आज अनेक लोक मला विचारतात, "पण तुम्हाला ही माणुसकी कशी मिळते?" तर मी त्यांना अगदी साधे उत्तर देतो, मी त्यांना सांगतो की, प्रेमाची ही चव, या चवीनेच मला आज यांत्रिक बांधकाम करण्यास प्रवृत्त केले, पण उद्या कोण जाणे? कदाचित फक्त स्वतःला समाजाच्या सेवेत लावण्यासाठी, देण्यासाठी, स्वतःची देणगी देण्यासाठी.
डेव्ह असणं ही चांगली परिस्थिती आहे का?