१८८१ साली रामकृष्ण परमहंस यांनी स्वामी विवेकानंदांना दक्षीनश्वरला येण्यास सांगितले.
स्वामी विवेकानंदांना कोण आणि कोणत्या वर्षी ढाकशिनेश्वरला येण्यास सांगितले?
Context:स्वामी विवेकानंद (/ˈswɑːmi ˌvɪveɪˈkɑːnəndə/; बंगाली: [ʃami bibekanɔndo] (ऐका); १२ जानेवारी १८६३ <unk> ४ जुलै १९०२), जन्मतः नरेंद्रनाथ दत्ता (बंगाली: [nɔrendronath dɔto]), एक भारतीय हिंदू भिक्षू, तत्वज्ञ, लेखक, धार्मिक शिक्षक आणि भारतीय गूढ श्री रामकृष्ण परमहंस यांचे मुख्य शिष्य होते. वेदांत आणि योगाची ओळख पाश्चिमात्य जगाला करून देणारे ते एक प्रमुख व्यक्तिमत्व होते आणि त्यांनी आंतरधर्मीय जागरूकता वाढविली आणि हिंदू धर्माला प्रमुख जागतिक धर्माचा दर्जा दिला. 1893 मध्ये शिकागो येथे झालेल्या धर्मांच्या संसदेनंतर विवेकानंद लोकप्रिय झाले. अमेरिकेतील हिंदू धर्माची ओळख करून देण्यापूर्वी त्यांनी आपल्या प्रसिद्ध भाषणाची सुरुवात "अमेरिकेच्या भगिनी आणि बंधू... " या शब्दांनी केली. संसदेत त्यांचा इतका प्रभाव होता की एका अमेरिकन वृत्तपत्राने त्यांना "देवाच्या हक्काचे वक्ता आणि संसदेतील सर्वात महान व्यक्ती" असे वर्णन केले. संसदेत मोठ्या प्रमाणात यश मिळवल्यानंतर, त्यानंतरच्या वर्षांमध्ये विवेकानंद यांनी संपूर्ण युनायटेड स्टेट्स, इंग्लंड आणि युरोपमध्ये शेकडो व्याख्याने दिली, हिंदू तत्त्वज्ञानाचे मुख्य सिद्धांत प्रसारित केले आणि वेदांत सोसायटी ऑफ न्यूयॉर्क आणि वेदांत सोसायटी ऑफ सॅन फ्रान्सिस्को (आता वेदांत सोसायटी ऑफ नॉर्दर्न कॅलिफोर्निया) ची स्थापना केली, ही दोन्ही पाश्चिमात्य वेदांत सोसायटीची पायाभरणी झाली.  १८८१ मध्ये नरेंद्र यांनी रामकृष्ण यांना प्रथम भेटले, जे १८८४ मध्ये त्यांच्या वडिलांच्या मृत्यूनंतर त्यांचे आध्यात्मिक केंद्र बनले.  नरेंद्र यांनी रामकृष्ण यांची पहिली ओळख जनरल असेंब्लीच्या संस्थेत एका साहित्य वर्गात केली होती, जेव्हा त्यांनी प्रोफेसर विल्यम हॅस्टी यांना विल्यम वर्ड्सवर्थच्या कविता, द एक्स्कुर्शन वर व्याख्यान ऐकले होते. या कवितेतील "ट्रान्स" या शब्दाचे स्पष्टीकरण देताना हॅस्टी यांनी आपल्या विद्यार्थ्यांना दक्षीणेश्वरातील रामकृष्ण यांची भेट घेऊन ट्रान्सचा खरा अर्थ समजून घेण्याचा सल्ला दिला. यामुळे त्यांच्या काही विद्यार्थ्यांनी (नरेन्द्रसह) रामकृष्णला भेट दिली.  नोव्हेंबर १८८१ मध्ये ते पहिल्यांदा वैयक्तिकरित्या भेटले, [नोट १] जरी नरेंद्र यांनी ही त्यांची पहिली बैठक मानली नाही, आणि नंतर या दोघांनीही या बैठकीचा उल्लेख केला नाही. या वेळी नरेंद्र आपल्या आगामी एफ. ए. परीक्षेची तयारी करत होता, तेव्हा रामचंद्र दत्ता सुरेन्द्रनाथ मित्राच्या घरी गेले, जिथे रामकृष्ण यांना व्याख्यान देण्यासाठी आमंत्रित केले होते. मकरंद परांजपे यांच्या मते, या बैठकीत रामकृष्णाने तरुण नरेंद्रला गाण्यास सांगितले. त्यांच्या गायन कौशल्याने प्रभावित होऊन त्यांनी नरेंद्रला दक्षनेश्वरला येण्यास सांगितले.  १८८१ च्या अखेरीस किंवा १८८२ च्या सुरुवातीला नरेंद्र दोन मित्रांसह दक्षीणेश्वरला गेला आणि रामकृष्ण यांची भेट झाली. [अभ्यासाचे प्रश् न] त्यांनी सुरुवातीला रामकृष्ण यांना आपले शिक्षक म्हणून स्वीकारले नाही आणि त्यांच्या विचारांविरुद्ध बंड केले, तरीही त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वामुळे ते आकर्षित झाले आणि ढाकशिनेश्वर येथे वारंवार त्यांना भेटू लागले. त्यांनी सुरुवातीला रामकृष्ण यांचे आनंद आणि दृष्टांत "फक्त कल्पनाशक्ती" आणि "हल्लूसिनेशन" म्हणून पाहिले. ब्रह्म समाजातील सदस्य म्हणून त्यांनी मूर्तीपूजा, बहुदेववाद आणि रामकृष्णाने केली असलेली कालीची पूजा यांचा विरोध केला. त्यांनी "पूर्णतेसह ओळख" या अद्वैत वेदांतला देखील निंदा आणि वेडेपणा म्हणून नाकारले आणि अनेकदा या कल्पनेचा उपहास केला. नरेंद्रने रामकृष्ण यांची परीक्षा घेतली. रामकृष्ण यांनी धीराने त्यांच्या युक्तिवादाचा सामना केला. "सत्य सर्व बाजूंनी पाहण्याचा प्रयत्न करा", असे उत्तर त्यांनी दिले.  1884 मध्ये नरेंद्रच्या वडिलांच्या अचानक मृत्यूमुळे कुटुंब दिवाळखोर झाले; पतधारकांनी कर्जाची परतफेड करण्याची मागणी करण्यास सुरवात केली आणि नातेवाईकांनी कुटुंबाला त्यांच्या पूर्वजांच्या घरातून बाहेर काढण्याची धमकी दिली. नरेंद्र, एकेकाळी श्रीमंत कुटुंबातील मुलगा, त्याच्या महाविद्यालयातील सर्वात गरीब विद्यार्थ्यांपैकी एक बनला. त्यांनी काम शोधण्याचा अयशस्वी प्रयत्न केला आणि देवाच्या अस्तित्वावर प्रश्न उपस्थित केला, परंतु रामकृष्णात सांत्वन मिळाले आणि त्यांच्या दक्षनेश्वर भेटी वाढल्या.  एक दिवस नरेंद्रने रामकृष्णला त्यांच्या कुटुंबाच्या आर्थिक कल्याणासाठी देवी कालीकडे प्रार्थना करण्याची विनंती केली. त्याऐवजी रामकृष्णने त्याला स्वतः मंदिरात जाऊन प्रार्थना करण्याचा सल्ला दिला. रामकृष्ण यांच्या सूचनेनुसार ते तीन वेळा मंदिरात गेले, परंतु कोणत्याही प्रकारच्या सांसारिक गरजांसाठी प्रार्थना करण्यात अयशस्वी झाले आणि शेवटी देवीकडून खरे ज्ञान आणि भक्तीसाठी प्रार्थना केली. नरेंद्र हळूहळू भगवंताची जाणीव करून घेण्यासाठी सर्व गोष्टींचा त्याग करण्यास तयार झाला आणि रामकृष्णला आपला गुरू म्हणून स्वीकारले.  १८८५ मध्ये रामकृष्ण यांना घसा कर्करोग झाला आणि त्यांना कलकत्ता आणि (नंतर) कोसीपूर येथील एका बाग घरात हलविण्यात आले. नरेंद्र आणि रामकृष्ण यांच्या इतर शिष्यांनी त्यांच्या शेवटच्या काळात त्यांची काळजी घेतली आणि नरेंद्रचे आध्यात्मिक शिक्षण सुरूच राहिले. कोसीपूर येथे त्यांनी निर्विकल्प समाधीचा अनुभव घेतला. नरेंद्र आणि इतर अनेक शिष्यांना रामकृष्ण कडून ओखरे वस्त्र मिळाले, ज्याने त्यांचे पहिले भिक्षुत्व ऑर्डर तयार केले. देवाची उपासना करण्यापेक्षा माणसांची सेवा करणे अधिक प्रभावी आहे, असे त्याला शिकवण्यात आले. रामकृष्णाने त्याला इतर साधू शिष्यांची काळजी घेण्यास सांगितले आणि त्यांना नरेंद्रला त्यांचा नेता म्हणून पाहण्यास सांगितले. रामकृष्ण यांचे १६ ऑगस्ट १८८६ रोजी कोसीपूर येथे पहाटे निधन झाले.