पहिली ट्रायथलॉन १९७४ साली कॅलिफोर्नियाच्या सॅन डिएगो येथे झाली. आजच्या स्पर्धांपेक्षा वेगळी, ट्रायथलॉनची सुरुवात धावण्याने झाली.
ट्रायथलॉनच्या सुरुवातीच्या संदर्भ ग्रंथाची माहिती देताना, मला सांगा की ही स्पर्धा प्रथम कुठे आयोजित करण्यात आली होती, कोणत्या वर्षी, आणि शर्यतीच्या अनुक्रमामध्ये कोणता खेळ पहिला होता.
Context:25 सप्टेंबर 1974 रोजी कॅलिफोर्नियाच्या सॅन डिएगो येथील मिशन बे येथे प्रथम आधुनिक पोहणे / दुचाकी / धाव स्पर्धा आयोजित करण्यात आली होती. या शर्यतीची कल्पना आणि दिग्दर्शन सॅन डिएगो ट्रॅक क्लबचे दोन सदस्य जॅक जॉनस्टोन आणि डॉन शनाहान यांनी केले होते. जॉनस्टोनने आठवण करून दिली की तो अमेरिकेत 70 च्या दशकातील जॉगिंग वेडेपणाचा एक भाग होता आणि काही शर्यतींमध्ये भाग घेतल्यानंतर तो 1957 च्या कॉलेजियट आणि एएयू ऑल-अमेरिकन पोहण्याच्या संघाचा सदस्य असूनही तो "मध्यम फिटनेस" परत मिळवत नव्हता. त्यानंतर १९७३ मध्ये जॉनस्टोनला डेव्ह पेन बर्थडे बायथलॉनची माहिती मिळाली, ७.२ किमी (४.५ मैल) धावणे त्यानंतर चतुर्थांश मैल (०.४ किमी) पोहणे म्हणून बिल केले गेले (वास्तविक अंतर फक्त २०० ते ३०० यार्ड दरम्यान होते). पुढील वर्षी, दुसऱ्यांदा स्पर्धेत भाग घेतल्यानंतर आणि पहिल्या दहामध्ये स्थान मिळवल्यानंतर, जॉनस्टोनला या प्रकारच्या शर्यतीची अधिक इच्छा होती आणि पोहण्यावर समान भर होता. म्हणून त्यांनी सॅन डिएगो ट्रॅक क्लबच्या अध्यक्षाकडे याचिका दाखल केली ज्याने त्यांना सांगितले की ते क्लबच्या कॅलेंडरमध्ये एक शर्यत जोडतील. पण उर्वरित शर्यतीचे आयोजन जॉनस्टोनच्या हातात होते, आणि त्याच वेळी त्याला डॉन शनाहानशी संपर्क साधायचा होता जेणेकरून क्लबच्या वेळापत्रकात जास्त "अनोळखी" शर्यती होणार नाहीत. शनाहानने जॉनस्टोनला सांगितले की त्याला शर्यतीत सायकलिंग पाय समाविष्ट करायचा आहे; संकोचात जॉनस्टोनने जोडण्यास सहमती दर्शविली. या स्पर्धेचे नाव देताना या जोडीने मल्टिस्पोर्ट इव्हेंटसाठी अनधिकृतपणे मान्य केलेली नाव प्रणाली वापरली, जी पेंटाथलॉन, हेप्टाथलॉन आणि डेकाथलॉनसाठी आधीपासून वापरली जात होती. "मिसन बे ट्रायथलॉन" या स्पर्धेचे नाव "मिशन बे ट्रायथलॉन" असे पडले. हे लक्षात घेण्यासारखे आहे की दोन्ही संस्थापकांनी फ्रेंच घटनांबद्दल ऐकले नव्हते; दोघांचा विश्वास होता की त्यांची शर्यत ही एक अनोखी कल्पना आहे.  बुधवारी, २५ सप्टेंबर १९७४ रोजी शर्यत सुरू झाली. याची सुरूवात 4.8 किमी (3 मैल) लूपच्या धावपळीने झाली, त्यानंतर फेएस्टा बेटाभोवती एकूण 8.0 किमी (5 मैल) दुप्पट सायकल चालविली. मग स्पर्धक सायकलीवरून उतरतात, शूज काढतात आणि पाण्यात पळत जमिनीवर पोहतात. त्यानंतर उघड्या पायांनी धावणे, पुन्हा एकदा खाडीत पोहणे, फिएस्टा बेटाच्या प्रवेशद्वारावर पोहणे, आणि शेवटची पायपीट करणे. बहुतेक सहभागी कुशल जलतरणपटू नव्हते, म्हणून जॉनस्टोनने आपल्या 13 वर्षीय मुलाला त्याच्या सर्फबोर्डवर फ्लोट करण्यासाठी आणि लाइफगार्ड म्हणून काम करण्यासाठी भरती केले. काही सहभागींना अपेक्षेपेक्षा जास्त वेळ लागला आणि ते पोहणे संपविताना अंधार पडू लागला. शनाहान आठवते की त्यांनी काही गाड्या थांबवल्या आणि हेडलाइट चालू केल्या जेणेकरून खेळाडू पाहू शकतील. जॉन्स्टोन आणि शनाहन यांना मोठ्या संख्येने (46) सहभागी झाल्याने आश्चर्य वाटले, मुख्यतः स्थानिक धावण्याच्या क्लबमधून आले. दोन उल्लेखनीय स्पर्धक, ज्युडी आणि जॉन कॉलिन्स, चार वर्षांनंतर ही स्पर्धा शोधली ज्याने नवीन खेळाकडे आंतरराष्ट्रीय लक्ष वेधलेः हवाई आयरनमॅन.