मला आठवत नाही की मी शेवटची वेळ कधी डायरी लिहिली होती. मी लहानपणी सतत लिहित असे: ख्रिसमस किंवा माझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी मला भेट दिलेल्या रंगीत नोटबुकमध्ये. जेव्हा ते अर्धवट भरले होते तेव्हा मी त्यांना नेहमीच सोडून जात असे. जर मी व्यस्त असतो तर कदाचित एक चतुर्थांश खरं तर, मी त्यांना सोडून दिलं जेव्हा मला कळलं की माझ्या बोलण्यावर माझ्याशिवाय कोणाचीही काळजी नाही; जेव्हा मी काळजी करणे थांबवलं; जेव्हा मला कळलं की मी काही विशेष खोलवर नाही. या वेळीही ते होऊ शकतं.  आता फरक हा आहे की, मी काहीही खोलवर बोललो नाही तरी, वेळ खोलवर आहे. आपण एक जागतिक साथीच्या आजारात जगत आहोत, आपल्या घरात लपून राहून आपण संक्रमित नाही अशी आशा करतो आणि नकळत इतरांना संक्रमित करतो. जेव्हा आपण चालायला जातो तेव्हा फुटपाथवरच्या लोकांपासून दूर राहणे, जेव्हा आपण किरकोळ दुकानातून काहीतरी घेतो तेव्हा तासाभर रांगेत उभे राहून लगेच हात धुवायचे असतात.  काल, माझ्यावरच किरकोळ खरेदीची वेळ होती. माझा साथीदार आमच्या बहुतेक धावा करत होता. गेल्या वेळी मी त्याच्याबरोबर होतो आठवडे अगोदर, तुम्ही ब्लॉकच्या आसपास रांग लावू शकता अशी अपेक्षा करण्यापूर्वी. आम्ही शनिवारी सकाळी लवकर उठलो होतो, आणि थोडासा पाऊस पडत होता, म्हणून मी त्याला पटवून दिले की आम्ही रस्त्याच्या वरच्या मोली स्टोन्सला जाऊन तिथल्या प्रत्येकाला मारून टाकू. आम्ही जेव्हा तिथे पोचलो तेव्हा सुमारे १२ लोक रांगेत उभे होते आणि आम्ही आमच्या कारच्या ट्रंकमध्ये ठेवलेल्या एका छोट्या फुलांच्या छत्रीखाली एकत्र जमलो होतो.  मी लंडनच्या कामाच्या प्रवासादरम्यान माझ्या कॉर्पोरेट कार्डवर ही विशेष छत्री चार्ज केली होती आणि जरी ती अगदीच कार्यरत असली तरी मी ती फेकणार नाही. मोली स्टोन्सच्या बाहेर वाट पाहत असताना ते उघडताना, मी लंडनला परत जाण्याचे स्वप्न पाहिले. प्रवास करण्यापासून. जेवणासाठी लागणाऱ्या पदार्थांसाठी किरकोळ दुकानामध्ये धावून जाणे, आणि त्यापेक्षा जास्त काही नाही. मॉली स्टोन्स हे नेहमी आमचे ध्येय होते विशेषत आक्रमक रात्री बाहेर पडल्यानंतर ब्रंचच्या पदार्थांसाठी. मला रात्रीच्या सुट्यांची आठवण येत होती: गर्दीच्या बारमध्ये तुम्हाला तुमचा आवाज वाढवावा लागतो फक्त ऐकायला, आणि तरीही जेव्हा तुमचा सर्वात चांगला मित्र तुमच्या कानात ओरडतो तेव्हा तुम्हाला त्रास होतो.  मी मोली स्टोन्सच्या त्या प्रवासाला रडल्याशिवाय पार केले. मी आणि माझा पार्टनर शेवटच्या वेळी त्या मोली स्टोन्सला गेलो होतो, तो रविवार होता महापौर ब्रीडने सॅन फ्रान्सिस्कोला त्या ठिकाणी आश्रय घेण्याचे निर्देश दिले होते. सोशल डिस्टन्सिंगची कोणतीही आवश्यकता नव्हती, आणि दुकानात घाईघाईने खरेदी करणाऱ्यांची भर पडली होती. लोक एकमेकांशी गल्लीत टक्कर मारतात. कागदपत्रांची मालमत्ता लुटण्यात आली होती. ओट दुध कुठेही सापडले नाही. आम्ही मोली स्टोन्स निवडले कारण ते सॅन फ्रान्सिस्कोमधील सर्वात महागडे किराणा दुकान आहे, आणि आम्हाला वाटले नाही की प्रत्येकजण तिथे स्टॉक करेल. पण हे सॅन फ्रान्सिस्को आहे, म्हणून आम्ही चुकीचे होतो. मी एक वृद्ध महिला स्टोअरमधून हळू हळू जाताना पाहिली आणि हायपरव्हेन्टिलेट करायला सुरुवात केली. माझा साथीदार फार दूर नव्हता, म्हणून मी त्याला शोधण्यात यशस्वी झालो आणि काही खोल श्वास घेतला जेणेकरून मी घाबरून जाऊ नये.  तर, तुम्हाला समजेल की मी माझ्या पहिल्या एकट्या किरकोळ खरेदीसाठी उत्सुक का नव्हतो. मी सोमा येथील कॉस्टकोची निवड केली कारण बाजारपेठेच्या दक्षिणेस फार कमी लोक राहतात, आणि तो कामाच्या आठवड्याच्या मध्यात होता: कदाचित तुम्ही झूम मीटिंग्जपासून दूर पळून जाऊ शकता, एक झटपट प्रवास करण्यासाठी होल फूड्स किंवा ट्रेडर जोच्याकडे, पण कॉस्टको एक साहसी आहे, एक बांधिलकी आहे. तर, शेकडो जणांनी माझ्यासारखीच कटिबद्धता दाखवली. टॉयलेट पेपरच्या ३० रोल्स सुरक्षित करण्यासाठी.  मी सकाळी १० वाजता कॉस्टकोच्या पार्किंग गॅरेजमध्ये थांबलो. आत जाण्यासाठी कोणतीही गाडी वाट पाहत नव्हती, मी ते एक चांगले चिन्ह मानले. स्वतःकडे लक्ष द्या: साथीच्या रोगात कोणतेही चांगले संकेत नाहीत. मला पार्किंगची जागा सापडल्यानंतर, मी पार्किंगच्या आसपास फिरलो आणि मला विमानतळाच्या सुरक्षाव्यवस्थेची तात्पुरती, न संपणारी ओळ दिसली, जी सावधगिरीच्या टेपने घाईघाईने तयार केली गेली होती आणि मेगाफोनसह फेस मास्क घातलेल्या कॉस्टको कर्मचाऱ्याने आळशीपणे निरीक्षण केले होते. दर काही मिनिटांनी, तो आम्हाला आठवण करून देत असे की आपण एकमेकांपासून सहा फूट दूर राहिले पाहिजे.  वाट पाहण्याबाबत आशावादी असूनही, मी सज्ज झालो. माझा चेहरा पूर्णपणे एन ९५ मास्कने झाकलेला होता, ज्यामुळे मला दोषी वाटले. संपूर्ण अमेरिकेतील आरोग्य कर्मचाऱ्यांना पीपीईची गरज होती, आणि इथे मी कॉस्टकोमध्ये रांगेत उभी होतो, एक तुकडा परिधान करून. मी गेल्या आगीच्या हंगामानंतर १० पैकी एक पॅक विकत घेतला होता आणि पॅकवरचा शिक्का तोडला होता, ज्यामुळे ते दान करणे अशक्य झाले होते. माझा मुखवटा मला एखाद्या मुलासारखा किंवा कार्टूनच्या पात्रासारखा वाटतो: तो माझ्या कानापासून डोळ्यांच्या कपाळाच्या तळापर्यंत पसरलेला आहे. याच्या व्यतिरीक्त, मी स्की ग्लव्स वापरतो (प्लास्टिक जवळजवळ अशक्य आहे), आणि द डेलीचे अनेक भाग माझ्या फोनवर डाऊनलोड केले आहेत. मी शेवटच्या स्थानावर बसतो, ज्याला सहा किंवा त्याहून अधिक स्विचबॅक आहेत, आणि मायकल बार्बरोला पकडण्यासाठी बसतो.  मी एक वर्षाहून अधिक काळ डेली ऐकत आहे: जवळजवळ दररोज, एकतर माझ्या प्रवासात किंवा सकाळी व्यायाम करताना. पण क्वारंटाईन झाल्यानंतर मी या सवयीला कंटाळलो आहे. जिम किंवा कामावर जाण्यासाठी गाडी नसल्याने माझ्या वेळापत्रकात ते सहज बसत नाही. मला मायकलची आठवण येते आणि आज तुम्हाला आणखी काय माहित असणे आवश्यक आहे.  पहिल्या भागामध्ये, आशियातील एक तंत्रज्ञान रिपोर्टर पॉल मोझूर यांच्याशी संभाषण केले गेले. त्यांना आणि इतर काही अमेरिकन पत्रकारांना चीनमधून बाहेर काढण्यात आले. त्यांनी आपली भावनिक प्रतिक्रिया आणि कारणे सांगितली.  त्यानंतर मी 'व्हॉइस ऑफ द पॅन्डेमिक' हा एपिसोड निवडला, जो चार भागांमध्ये विभागला गेला आहे: पत्रकारांनी पिट्सबर्ग, कॅन्सस सिटी, न्यूयॉर्क आणि सिएटलमध्ये साथीच्या रोगाने प्रभावित झालेल्या अमेरिकन लोकांशी चर्चा केली. आई-वडील जे आता त्यांच्या ओरडणाऱ्या लहान मुलांना घरीच शिकवत आहेत. एक माजी वेटर आता तिच्या कारमध्ये राहते जी एक किराणा दुकानात नोकरी मिळवण्याचा प्रयत्न करते, पण तिचा जन्म प्रमाणपत्र शोधण्यात अक्षम आहे. कोविड रुग्णांवर उपचार केल्यामुळे नर्स आता आपल्या नातवंडांना भेटू शकत नाही. जेव्हा रुग्णालयात दोन कोविड-19 रुग्णांची पुष्टी झाली, तेव्हा त्या पहिल्या रात्रीच्या आठवणी ऐकून मला अश्रू येऊ लागले. तिला तिच्या सहकाऱ्यांबरोबर एक उद्देश आणि मैत्रीची भावना होती, परंतु जवळजवळ लगेचच तिला समजले की याचा अर्थ असा आहे की ती तिच्या नातवंडांसह तिच्या साप्ताहिक पिंपॉवर होस्ट करू शकणार नाही. तिने त्यांच्यासाठी सजवलेल्या खोलीचे तपशीलवार वर्णन केले आणि त्यांचे बेड कित्येक आठवडे रिकामे राहतील.  "डेली" च्या तीन भागांत, आणि मी शेवटी कॉस्टकोच्या लाइनमध्ये प्रगती करत आहे, रॅम्पवर चढत आहे, जिथे आमच्या पायाखालील लाल ब्युरोक्रेसी स्पष्टपणे तुमच्या आणि तुमच्या समोरच्या आणि मागे असलेल्या लोकांमधील 6 फूट अंतर दर्शवते. एकदा प्रचंड गोदामात गेल्यावर मी कागदी वस्तूंचा मार्ग काढतो आणि टॉयलेट पेपर आणि कागदी टॉवेल सुरक्षित ठेवणे हे माझे ध्येय बनवते. त्या आघाडीवर यश मिळवल्याने वाट पाहण्याला मोल आहे, आणि मी माझ्या यादीतील बाबींना ध्येयपूर्वक तपासण्यास सुरवात करतो. कॉस्टकोचे कर्मचारी संपूर्ण गोदामात रणनीतिकदृष्ट्या बसलेले असले तरी, वेळोवेळी मेगाफोन उचलून खरेदीदारांना आठवण करून देतात की सहा फूट अंतरावर रहावे, काही गोष्टी आहेत ज्यामुळे ही कॉस्टको ट्रिप खूपच वैशिष्ट्यपूर्ण आहे: मी माझी शॉपिंग कार्ट कडापर्यंत पॅक करतो, खूप जास्त पैसे खर्च करतो आणि दारातून बाहेर पडा. इतर कोणत्याही गोष्टीपेक्षा, मी माझा मुखवटा काढून टाकण्याची वाट पाहू शकत नाही.
साथीच्या आजाराबद्दल एक डायरी एंट्री लिहा.