विंग-चुनचा शोध एका बौद्ध ननने लावला होता ज्याने एक साप आणि क्रेनची लढाई पाहिली होती. तिने दोन्ही शैलीतील तत्त्वे स्वीकारली. तिने याला यिन विरुद्ध यांग असे संबोधले. हे सर्व चळवळीच्या अर्थव्यवस्थेबद्दल आहे, लहान जलद स्ट्राइक आणि जवळच्या चौरस लढती. हे सर्व वयोगटातील आणि आकाराच्या लोकांसाठी प्रभावी ठरेल आणि शक्तीवर जोर देणार नाही. क्रेन तिथेच स्थिर उभा राहिला आणि सापांच्या वेगवान प्रहारातून बाहेर पडला. ते हल्ल्यांनी टप्प्याटप्प्याने झाले नाही. क्रेनची मुद्रा आणि मानसिकता आणि सापाची झटपट मार.  आक्रमणकर्त्यांना रोखण्यासाठी शाओलिन विकसित करण्यात आले होते. सामान्यतः शत्रू घोडेस्वारी करतात त्यामुळे ते खूप उंच उडी मारतात ज्याचा उपयोग लोकांना घोड्यावरुन उडी मारण्यासाठी केला जात असे. हे सहसा वाघ किंवा ड्रॅगन शैलीशी संबंधित असते जे अधिक अंतरावर कार्य करू शकते आणि शक्ती वापरू शकते. हे खूपच चमकदार आहे आणि अनेक किंग फू चित्रपटांमध्ये आणि प्रदर्शनात वापरले जाते. अनेक मार्शल आर्ट्समध्ये हे अगदी चुकीचे आहे. तुम्ही जोरदारपणे किंवा दूरवरुन हल्ला करता आणि खूप फिरता, टाळता, अवरोधित करता वगैरे वगैरे. विंग चुंग म्हणजे फक्त लहान सूक्ष्म अवरोध आहेत जेणेकरून तुम्ही हल्ले केंद्राबाहेर काढू शकता आणि मग तुम्ही एकाच वेळी परत हल्ला करू शकता.
विंग चुन कॉंगफू आणि पारंपारिक शाओलिन कॉंगफूमध्ये काय फरक आहे?