आजचा दिवस हा ३६५ वा दिवस आहे जो मी या पृथ्वीवर एकटा घालवला आहे. एक वर्ष उलटून गेलं तरी माझे दिवस सारखेच राहतात. मी दररोज रात्री १० वाजता उठतो, सूर्योदय होण्यापूर्वी, अन्न, पाणी आणि इतर आवश्यक वस्तू शोधण्यासाठी जे मी माझ्या एकाकी गुहेत परत आणू शकतो. माझा शोध सकाळी ५ वाजता संपतो, ज्यामुळे मला पहिल्या प्रकाशाच्या काही तास आधी आणि मृत्यूची हमी मिळते. दिवसाची उष्णता इतकी विनाशकारी झाली आहे, की रात्रीच्या प्रवासादरम्यान मला अनेकदा इमारती आणि कार आपोआप जळत आढळतात. जे अन्न अद्याप भाजलेलं नाही ते शोधणं कठीण होत चाललं आहे.  माझ्या रात्रीच्या संक्रमणामुळेच मी आज जिवंत आहे. मी रागाच्या भरात ताऱ्यांकडे बघत असे की, विश्व इतके क्रूर असू शकते. जसजसा वेळ गेला तसतसे मी पूर्वीच्या दिशेने जाणाऱ्या बौने ताऱ्याला माफ करायला शिकलो, कारण तो माझ्याइतकाच एकटा आहे आणि जास्त काळ आहे. कधीकधी मला लाज वाटते की मला फक्त आणखी एक दिवस जगण्याशिवाय दुसरा कोणताही प्लॅन नाही. दिवस गरम होत असताना रात्रीही गरम होतात. पृथ्वीवर दिवसभर राहणे अशक्य होण्यापूर्वी ही केवळ काही महिन्यांची बाब आहे. मला माहित आहे की माझे अस्तित्व वाढत्या प्रमाणात मर्यादित होत आहे, आणि जरी तेथे इतरही असतील, त्यांचे भविष्य तितकेच धोक्याचे आहे.
कल्पना करा की तुम्ही पृथ्वीवरील शेवटची व्यक्ती आहात. आपल्या भावना आणि विचार यांचे वर्णन करणारी एक डायरी लिहा.