माओ सरकार मोठ्या संख्येने मृत्यूसाठी जबाबदार होते, अंदाजे 40 ते 80 दशलक्ष बळी उपासमार, छळ, तुरुंगातील कामगार आणि सामूहिक अंमलबजावणीद्वारे होते.
माओ त्से तुंग यांच्या या ग्रंथाच्या आधारे मला सांगा, माओच्या काळात भूक, छळ, तुरुंगातील कामगार आणि सामूहिक हत्या यांमुळे किती लोक मारले गेले?
Context:माओ त्से तुंग (२६ डिसेंबर १८९३ - ९ सप्टेंबर १९७६), चेअरमन माओ म्हणूनही ओळखले जाणारे, हे एक चिनी कम्युनिस्ट क्रांतिकारक होते, जे पीपल्स रिपब्लिक ऑफ चायना (पीआरसी) चे संस्थापक होते, ज्याचे नेतृत्व त्यांनी 1949 मध्ये पीआरसीच्या स्थापनेपासून ते 1976 मध्ये त्यांच्या मृत्यूपर्यंत चिनी कम्युनिस्ट पक्षाचे अध्यक्ष म्हणून केले. वैचारिकदृष्ट्या मार्क्सवादी-लेनिनवादी, त्यांचे सिद्धांत, लष्करी धोरणे आणि राजकीय धोरणे सामूहिकपणे माओवाद म्हणून ओळखली जातात.  माओ हा शाओशान, हुनान येथील एका संपन्न शेतकऱ्याचा मुलगा होता. त्यांनी चीनी राष्ट्रवादाचे समर्थन केले आणि त्यांच्या आयुष्याच्या सुरुवातीच्या काळात साम्राज्यवादविरोधी दृष्टिकोन होता आणि विशेषतः 1911 च्या झिनहाई क्रांती आणि 1919 च्या मे चौथ्या चळवळीच्या घटनांमुळे ते प्रभावित झाले. पेकिंग विद्यापीठात ग्रंथपाल म्हणून काम करताना त्यांनी नंतर मार्क्सवाद-लेनिनवाद स्वीकारला आणि 1927 मध्ये शरद ऋतूतील कापणी विद्रोहाचे नेतृत्व करणारे चीनी कम्युनिस्ट पार्टीचे संस्थापक सदस्य बनले. कुओमिंतान (केएमटी) आणि सीसीपी यांच्यातील चिनी गृहयुद्धादरम्यान, माओ यांनी चिनी कामगार आणि शेतकरी लाल सैन्याची स्थापना करण्यास मदत केली, जिआंग्सी सोव्हिएतच्या कट्टरपंथी जमीन सुधारणा धोरणांचे नेतृत्व केले आणि शेवटी लाँग मार्च दरम्यान सीसीपीचे प्रमुख बनले. दुसर्या चीन-जपान युद्धादरम्यान (१९३७-१९४५) सीसीपीने दुसऱ्या युनायटेड फ्रंट अंतर्गत केएमटीशी तात्पुरते युती केली असली तरी, जपानच्या आत्मसमर्पणानंतर चीनचे गृहयुद्ध पुन्हा सुरू झाले आणि माओच्या सैन्याने राष्ट्रवादी सरकारला पराभूत केले, जे १ 1949 in in मध्ये तैवानला मागे हटले.  १ ऑक्टोबर १९४९ रोजी माओ यांनी सीपीसीच्या नियंत्रणाखाली मार्क्सवादी-लेनिनवादी एकपक्षीय राज्य असलेल्या पीआरसीच्या स्थापनेची घोषणा केली. त्यानंतरच्या वर्षांमध्ये त्यांनी जमीनदारांविरुद्ध चीनी भूसंशोधन, प्रति-क्रांतीकारकांना दडपण्यासाठी मोहीम, "तीन-विरोधी आणि पाच-विरोधी मोहिम" आणि कोरियन युद्धातील शांततेच्या माध्यमातून आपले नियंत्रण मजबूत केले, ज्यामुळे अनेक दशलक्ष चिनी लोकांचा मृत्यू झाला. १९५३ ते १९५८ या काळात चीनमध्ये कमांड इकॉनॉमी लागू करण्यात माओ यांनी महत्त्वाची भूमिका बजावली, पीआरसीची पहिली राज्यघटना तयार केली, औद्योगिकीकरण कार्यक्रम सुरू केला आणि "दोन बॉम्ब, एक उपग्रह" प्रकल्प आणि प्रकल्प ५२३ यासारख्या लष्करी प्रकल्पांना सुरुवात केली. या काळात चीन आणि सोव्हिएत युनियन यांच्यात तफावत निर्माण करणाऱ्या चीन-सोव्हिएत फाळणीने त्यांच्या परराष्ट्र धोरणावर वर्चस्व गाजवले. १९५५ मध्ये माओ यांनी सुफान चळवळ सुरू केली आणि १९५७ मध्ये त्यांनी उजव्या-विरोधी मोहीम सुरू केली, ज्यामध्ये किमान ५५०,००० लोकांना, मुख्यतः बुद्धिजीवी आणि विरोधकांना छळ करण्यात आला. १९५८ मध्ये त्यांनी ग्रेट लीप फॉरवर्डची सुरुवात केली ज्याचा उद्देश चीनच्या अर्थव्यवस्थेला कृषीपासून औद्योगिकतेत वेगाने बदलणे हा होता, ज्यामुळे इतिहासातील सर्वात प्राणघातक दुष्काळ आणि १९५८ ते १९६२ दरम्यान १५<unk>५५ दशलक्ष लोकांचा मृत्यू झाला. १९६३ मध्ये माओ यांनी समाजवादी शिक्षण चळवळ सुरू केली आणि १९६६ मध्ये त्यांनी सांस्कृतिक क्रांती सुरू केली. चीनच्या समाजातील "विरोधी-क्रांतिकारक" घटकांना काढून टाकण्यासाठी हा कार्यक्रम १० वर्षे चालला आणि हिंसक वर्गसंघर्ष, सांस्कृतिक कलाकृतींचा व्यापक नाश आणि माओच्या व्यक्तिमत्त्वाच्या पंथाची अभूतपूर्व उंची दर्शविली गेली. क्रांतीदरम्यान कोट्यवधी लोकांवर अत्याचार करण्यात आले, तर मृतांची अंदाजे संख्या शेकडो हजार ते कोट्यवधी पर्यंत आहे. अनेक वर्षांच्या आजारांनंतर माओ यांना 1976 मध्ये हृदयविकाराचा झटका आला आणि वयाच्या 82 व्या वर्षी त्यांचे निधन झाले. माओच्या काळात चीनची लोकसंख्या सुमारे ५५० दशलक्षावरून ९०० दशलक्षावर गेली. पण सरकारने कौटुंबिक नियोजन धोरणाची काटेकोर अंमलबजावणी केली नाही.  विसाव्या शतकातील सर्वात प्रभावशाली व्यक्तींपैकी एक मानले जाणारे माओ हे चीनमध्ये आणि बाहेर एक वादग्रस्त व्यक्ती आहेत. राजकारणाच्या पलीकडे माओ यांना सिद्धांतवादी, लष्करी रणनीतिकार आणि कवी म्हणूनही ओळखले जाते. माओ यांनी चीनला अर्ध-उपनिवेशातून अग्रगण्य जागतिक शक्तीमध्ये बदलले आहे, ज्यात अत्यंत प्रगत साक्षरता, महिलांचे हक्क, मूलभूत आरोग्य सेवा, प्राथमिक शिक्षण आणि आयुर्मान आहे. तथापि, माओ सरकार मोठ्या संख्येने मृत्यूसाठी जबाबदार होते, अंदाजे 40 ते 80 दशलक्ष बळी उपासमार, छळ, तुरुंगातील कामगार आणि सामूहिक अंमलबजावणीद्वारे होते. त्यांच्या नेतृत्वाच्या कार्यकाळात चीन कोरियन युद्ध, व्हिएतनाम युद्ध आणि कंबोडियन गृहयुद्ध यासारख्या इतर आशियाई कम्युनिस्ट संघर्षांमध्ये मोठ्या प्रमाणात सहभागी होता.