सर्वप्रथम, आपण एक विभाजित असीम अर्थ स्थापन करूया. सोप्या शब्दांत सांगायचे झाले तर इन्फिनिटिव्ह हा व्याकरणात्मक रचना आहे ज्यामध्ये क्रियापद 'to' या शब्दाच्या आधी आहे: म्हणून, 'चालणे', 'बोलणे', 'कारण करणे'. एक साइड-नोट म्हणून, संज्ञांचे 'शब्दरूपीकरण' ही चांगली गोष्ट आहे की नाही हे शोधून काढणे कदाचित योग्य ठरेल: वैयक्तिकरित्या, मी यास विरोध करतो आणि असे वाटते की 'पदक मिळवणे', म्हणजे 'क्रीडा स्पर्धेत पदक जिंकणे' यासारख्या उदाहरणांना इंग्रजी भाषेत कधीही भेट दिली जाऊ नये. पण ही एक वेगळीच चर्चा आहे. इन्फिनिटिव्हकडे परत जाताना, जेव्हा दुसरा शब्द (सामान्यतः एक अव्यय) 'to' आणि त्याच्या संबंधित क्रियापद यांच्यामध्ये ठेवला जातो तेव्हा विभाजन होते. कदाचित सर्वात प्रसिद्ध स्प्लिट इन्फिनिटिव्ह क्लासिक आणि मूळ टीव्ही शो, स्टार ट्रेकच्या प्रत्येक एपिसोडच्या सुरुवातीच्या अनुक्रमात उद्भवते, ज्यात रेषा आहेतः अंतराळ: अंतिम सीमा हे स्टारशिप एंटरप्राइझचे प्रवास आहेत; त्याची पाच वर्षांची मोहीम: विचित्र नव्या जगाचा शोध घेण्यासाठी; नवीन जीवन आणि नवीन संस्कृती शोधण्यासाठी; जिथे पूर्वी कोणी गेले नाही तिथे धाडसाने जायचे. " त्या शेवटच्या ओळीकडे लक्ष द्या:'धैर्याने जाणे '. यापूर्वी किंवा नंतर कधीही इन्फिनिटिव्ह इतक्या धाडसी पद्धतीने विभाजित केले गेले नाही. ज्यांना व्याकरणाची सवय आहे ते प्रत्येक वेळी या गोष्टीमुळे थरथर कापत असतील (आणि कदाचित याचा परिणाम म्हणून स्टार ट्रेकपेक्षा स्टार वॉर्सला प्राधान्य दिले असेल) परंतु त्या मूळ सत्तर-नऊ भागांमधून आणि त्यांच्या अनेक पुनरावृत्तीद्वारे, विभाजित इन्फिनिटिव्ह सूक्ष्मपणे आमच्या शब्दकोषात अंतर्भूत झाले आहे. तर, प्रश्न परत, तो infinitive विभाजित करण्यासाठी चुकीचे आहे का? प्रत्येक पिढीच्या आवडीनिवडी आणि पद्धतींच्या प्रभावाने भाषा सतत विकसित होत असल्याने याचे उत्तर 'नाही' असावे. एकूणच वाक्ये अधिक मुक्तपणे आणि अधिक उत्साहाने वाहतात जर इन्फिनिटिव्ह्स विभाजित केलेले नसतील आणि त्रासदायक अॅडव्हर्ब्स त्यांच्या जागी आधी किंवा नंतर ठेवल्या जातील ('धैर्यपूर्वक जाणे' किंवा 'धैर्यपूर्वक जाणे') परंतु कधीकधी एखाद्याला हे मान्य करावे लागेल की विभाजन कार्य करते आणि आपण दररोज ऐकत असलेल्या भाषेला जो रंग आणतो त्याबद्दल आपण कृतज्ञ असले पाहिजे. आजकाल कोणाला धाडसाने जायचे नाही?
इन्फिनिटिव्ह विभाजित करणं चुकीचं आहे का?