सर्वप्रथम, चॅटजीपीटीमुळे माझ्या दैनंदिन कामाची कार्यक्षमता वाढली. केवळ मीच नाही तर माझ्या आजूबाजूचे इतर मित्र जे आयटी क्षेत्रात नाहीत, त्यांनाही असेच अभिप्राय मिळतात.  जर एक दिवस चॅटजीपीटीच्या विकासकांची गरज भासली नाही आणि चॅटजीपीटी स्वतःच अपग्रेड आणि विकसित होऊ शकली तर जग वेगळं होईल. मला वाटत नाही की हा दिवस जास्त काळ चालेल. आपण कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या संगणकीय क्षमतेच्या वाढीची भीती समजून घेतली पाहिजे. बूटस्ट्रॅपिंगला एक शब्द आहे, ज्यामध्ये कृत्रिम बुद्धिमत्ता स्वतःच अपग्रेड करू शकते. संगणकाच्या एका महत्वाच्या क्षेत्रात, संगणकावर, बूटस्ट्रॅपिंगची अंमलबजावणी केली गेली आहे. असेंबली भाषेत एक साधा कंपाइलर लिहिणे, आणि नंतर अधिक जटिल वाक्यरचना हाताळण्यास सक्षम असलेल्या कंपाइलरची अंमलबजावणी करण्यासाठी एक साधा कंपाइलर वापरणे, परिणामी आमच्या सध्याच्या उच्च-स्तरीय भाषा कंपाइलर, जसे की सी भाषा कंपाइलर. मला वाटते चॅटजीपीटीही त्याच मार्गावर चालेल.  त्यावेळी, माझ्यासाठी कल्पना करणे अवघड होते की, कृत्रिम बुद्धिमत्ता किती पुढे जाऊ शकते, पण आता मला वाटते सर्वात मोठी चिंता अशी आहे की, लोक चॅटजीपीटीच्या वापराच्या व्यसनाला बळी पडत आहेत. मी मदत करू शकत नाही पण त्याचा उपयोग उत्तरे आणि प्रेरणा मिळवण्यासाठी करतो. यामुळे एक भयानक समस्या उद्भवते. म्हणजे माणसं स्वतःच विचारात आळशी होतात. हे चॅटजीपीटीने माणसांसाठी घातलेले मोठे सापळा आहे का? जेव्हा कृत्रिम बुद्धिमत्ता सध्या पुरेशी मजबूत नाही, तेव्हा मानवाने कृत्रिम बुद्धिमत्तेद्वारे आणलेल्या सोयीचे व्यसन सोडले पाहिजे आणि मानवी कल्पनाशक्ती आणि विचार करण्याची क्षमता मर्यादित केली पाहिजे. मग एक दिवस ते पुरेसे मजबूत होईपर्यंत एआय बूटस्ट्रॅप करत राहील.
मोठ्या भाषेच्या मॉडेलच्या उदयामुळे चॅटजीपीटीने अनेकांचे काम करण्याची पद्धत बदलली आहे, आणि कृत्रिम बुद्धिमत्ता अधिकाधिक शक्तिशाली होत आहे. [१३ पानांवरील चित्र]