• आर्डेन्स आक्षेपार्ह म्हणूनही ओळखली जाणारी बॅटल ऑफ द अॅलज ही दुस-या महायुद्धादरम्यान पश्चिम आघाडीवर जर्मनीची शेवटची मोठी आक्षेपार्ह मोहीम होती. • ही लढाई १६ डिसेंबर १९४४ ते २८ जानेवारी १९४५ पर्यंत पाच आठवडे चालली. • बेल्जियममधील अँटवर्प बंदराचा वापर मित्र राष्ट्रांना रोखणे आणि मित्र राष्ट्रांच्या रेषेचे विभाजन करणे हे मुख्य लष्करी उद्दिष्ट होते, ज्यामुळे जर्मन सैन्याने चार मित्र राष्ट्रांच्या सैन्यांना वेढून नष्ट केले असते. • 16 डिसेंबर 1944 च्या सकाळी, मित्र राष्ट्रांच्या अति आत्मविश्वास, मित्र राष्ट्रांच्या आक्षेपार्ह योजनांबद्दलची चिंता आणि खराब हवामानामुळे खराब हवाई टोळका यांचे संयोजन यामुळे जर्मन लोकांनी एकूणच आश्चर्यकारक हल्ला केला. • सर्वात पश्चिमेकडे हल्ला केला गेला तो डिनंटच्या दक्षिण-पूर्व भागातील फोय-नोट्रे-डेम गावाचा होता, जो अमेरिकेच्या 2 व्या आर्मर्ड डिव्हिजनने 24 डिसेंबर 1944 रोजी थांबविला होता. • 26 डिसेंबर रोजी पॅटनच्या अमेरिकेच्या तिसऱ्या लष्कराच्या आघाडीच्या घटकांनी दक्षिणेकडून बस्टॉन्नी गाठली आणि वेढा संपवला. • या लढाईत जर्मनीच्या चिलखताचे आवरण घातलेल्या सैन्याची संख्या कमी झाली होती, जी उर्वरित युद्धादरम्यान मोठ्या प्रमाणात बदलली गेली नाही. • "बल्ज" ही अमेरिकेने दुस-या महायुद्धात लढलेली सर्वात मोठी आणि रक्तरंजित लढाई होती आणि अमेरिकन इतिहासातील तिसरी सर्वात प्राणघातक मोहीम होती.
बॅटल ऑफ द अॅलज बद्दल काही महत्वाचे मुद्दे काय आहेत?
Context:आर्डेन्स आक्षेपार्ह म्हणूनही ओळखली जाणारी बॅटल ऑफ द अॅलज ही दुस-या महायुद्धाच्या काळात पश्चिम आघाडीवर जर्मनीची शेवटची मोठी आक्षेपार्ह मोहीम होती. ही लढाई १६ डिसेंबर १९४४ ते २८ जानेवारी १९४५ पर्यंत पाच आठवडे चालली. बेल्जियम आणि लक्झेंबर्ग दरम्यानच्या घनदाट जंगलातल्या अर्डेनेस प्रदेशातून ही मोहीम सुरू करण्यात आली. हे आल्सास आक्षेपार्ह, त्यानंतर कोलमार पॉकेट, अर्डेनेस धक्का देण्यासाठी जर्मनने सुरू केलेल्या लढाईंच्या मालिकेसह आच्छादित होते.  बेल्जियममधील अँटवर्प बंदराचा पुढील वापर युती देशांना नाकारणे आणि मित्र राष्ट्रांच्या रेषा विभाजित करणे हे प्राथमिक लष्करी उद्दीष्ट होते, ज्यामुळे जर्मन सैन्याने चार मित्र राष्ट्रांच्या सैन्याला वेढून नष्ट केले असते. डिसेंबर १९४१ पासून जर्मन सैन्याचे थेट आदेश स्वीकारणारे नाझी हुकूमशहा एडॉल्फ हिटलर या उद्दिष्टांची पूर्तता केल्यास पाश्चिमात्य मित्र राष्ट्रांना अक्ष शक्तींच्या बाजूने शांतता करार स्वीकारण्यास भाग पाडले जाईल असा विश्वास होता. या वेळी, हिटलरसह संपूर्ण जर्मन नेतृत्वासाठी हे स्पष्ट होते की जर वेहरमाच्ट पूर्व आघाडीवर आपल्या उर्वरित सैन्याची संपूर्णता केंद्रित करू शकला नाही तर जर्मनीच्या आगामी सोव्हिएत आक्रमणाला रोखण्याची त्यांना कोणतीही वास्तववादी आशा नव्हती, ज्यामुळे पश्चिम आणि इटालियन आघाड्यांवर शत्रुत्वाची समाप्ती होणे आवश्यक होते. युद्धातील सर्वात महत्वाच्या लढाईंपैकी ही लढाई आहे, कारण पश्चिम आघाडीवर अक्ष शक्तींनी केलेल्या शेवटच्या मोठ्या आक्रमणाचा हा प्रयत्न होता. त्यांच्या पराभवानंतर, जर्मनी उर्वरित युद्धासाठी माघार घेईल.  16 डिसेंबर 1944 च्या सकाळी, मित्र राष्ट्रांच्या अति आत्मविश्वास, मित्र राष्ट्रांच्या आक्षेपार्ह योजनांबद्दल चिंता आणि खराब हवामानामुळे खराब हवाई टोळकामुळे जर्मनने एकूण आश्चर्यकारक हल्ला केला. या हल्ल्याचा मोठा फटका अमेरिकन सैन्याला बसला. जर्मन सैन्याने मित्र राष्ट्रांच्या कमकुवत रक्षण केलेल्या विभागावर हल्ला केला, ज्याने भारी ढगाळ हवामानाचा फायदा घेतला ज्याने मित्र राष्ट्रांच्या श्रेष्ठ हवाई दलांना ग्राउंड केले. आक्रमणाच्या उत्तरेकडील खांद्यावर, एल्सेनबॉर्न रिजच्या आसपास आणि दक्षिणेकडील, बॅस्टॉन्नीच्या आसपास, अमेरिकेच्या तीव्र प्रतिकाराने, उत्तर-पश्चिम आणि पश्चिमेकडे जाणा key्या मुख्य मार्गांवर जर्मन प्रवेश रोखला ज्यावर त्यांनी यशासाठी अवलंबून होते. चिलखत आणि पायदळ यांचे स्तंभ ज्यांना समांतर मार्गांनी पुढे जाणे अपेक्षित होते ते त्याच रस्त्यावर आढळले. या गर्दीमुळे आणि बचावकर्त्यांना अनुकूल असलेल्या भूभागामुळे जर्मन आघाडीला नियोजित वेळेपेक्षा उशीर झाला आणि मित्र राष्ट्रांना पातळ स्थान असलेल्या सैन्याला बळकटी देण्याची परवानगी मिळाली.  डिनानच्या दक्षिण-पूर्व भागातील फोय-नोट्रे-डेम हे गाव हे आक्रमणाचे सर्वात पश्चिमेकडील ठिकाण होते. 24 डिसेंबर 1944 रोजी अमेरिकेच्या दुसऱ्या चिलखताचे आवरण घातलेल्या विभागाने हे गाव रोखले. 24 डिसेंबरच्या सुमारास हवामानाच्या सुधारित परिस्थितीमुळे जर्मन सैन्यावर आणि पुरवठा लाइनवर हवाई हल्ले होऊ शकले, ज्यामुळे आक्रमणाचे अपयश निश्चित झाले. २६ डिसेंबरला पॅटनच्या तिसऱ्या लष्कराचा प्रमुख घटक दक्षिणेकडून बास्टॉन्नी गाठला आणि वेढा संपवला. २७ डिसेंबरपर्यंत आक्षेपार्ह प्रभावीपणे तोडले गेले असले तरी, जेव्हा २ व्या पँझर डिव्हिजनच्या अडकलेल्या युनिट्सने केवळ आंशिक यशासह दोन ब्रेक-आउट प्रयत्न केले, तेव्हा आघाडीची ओळ प्रभावीपणे आघाडीच्या स्थितीत परत येण्यापूर्वी लढाई आणखी एक महिना सुरू राहिली. पराभवाच्या पार्श्वभूमीवर, अनेक अनुभवी जर्मन युनिट्समध्ये पुरुष आणि उपकरणे संपली होती आणि वाचलेले लोक सिगफ्रीड लाइनकडे परत गेले.  जर्मनच्या सुरुवातीच्या हल्ल्यात सुमारे 410,000 पुरुष; 1,400 पेक्षा जास्त टाक्या, टँक विध्वंसक आणि हल्लेखोर; 2,600 तोफखानाचे तुकडे; आणि 1,000 हून अधिक लढाऊ विमाने, तसेच मोठ्या संख्येने इतर चिलखताचे आवरण घातलेली लढाऊ वाहने (एएफव्ही) यांचा समावेश होता. काही आठवड्यांनंतर त्यांना बळकटी देण्यात आली, ज्यामुळे आक्रमणाची एकूण ताकद सुमारे 450,000 सैनिकांवर आणि 1,500 टाक्या आणि हल्लेखोरांच्या तोफांवर आली. [१३ पानांवरील चित्र] या लढाईमुळे जर्मनीच्या चिलखताचे आवरण घातलेल्या सैन्याचा मोठ्या प्रमाणात नाश झाला. जर्मन लुफ्टवाफेच्या कर्मचाऱ्यांना आणि नंतर लुफ्टवाफेच्या विमानांनाही (लढाईच्या अंतिम टप्प्यात) मोठ्या प्रमाणात नुकसान झाले.  अमेरिकन सैन्यातील ६१०,००० सैनिकांपैकी ७५,५०० लढाऊ जखमी झाले, त्यापैकी सुमारे ८,४०० ठार झाले. "बल्ज" ही अमेरिकेने दुस-या महायुद्धात लढलेली सर्वात मोठी आणि रक्तरंजित लढाई होती आणि अमेरिकन इतिहासातील तिसरी सर्वात घातक मोहीम होती.