आधुनिक नागरी हक्क चळवळीच्या नेत्यांनी चार धोरणे वापरली. प्रथम कायदावाद होता, ज्याने न्यायालयांचा वापर भेदभाव करणाऱ्या कायद्यांवर किंवा पद्धतींवर हल्ला करण्यासाठी केला. कायदावादाची मर्यादा म्हणजे किंमत, मंद बदल, व्यक्तीवरील ओझे आणि ते अभिजात वर्गाने चालवले होते. दुसरे म्हणजे अहिंसक थेट कृती (एनव्हीडीए). एनव्हीडीए एक अन्यायकारक कायदा ओळखतो जो नंतर बदल घडवून आणण्याचा प्रयत्न करणार्या व्यक्तींद्वारे मोडला जातो. कायद्याचे उल्लंघन केल्यास त्याचे फळ त्यांना भोगावे लागते. पण जर पुरेसे लोक तसे करतात, तर ते स्थानिक सरकारवर दबाव आणतात. तिसरी रणनीती राजकीय कृती होती, जी बदलाला बळ देण्यासाठी सक्रिय अजेंड्यांवर मतदान करण्याच्या पद्धतीचा वापर करते. शेवटी, चौथी रणनीती म्हणजे ब्लॅक पॉवर चळवळ. या धोरणामुळे श्वेत समाजापासून मुक्तता आणि काळ्या शक्तीच्या स्वतंत्र संरचनेची स्थापना झाली. त्यांनी काळ्या समुदायाला सेवा पुरविल्या आणि सकारात्मक काळ्या प्रतिमांना प्रोत्साहन दिले, परंतु त्यांचे नेतृत्व कमकुवत होते आणि ते हिंसाचार आणि अतिरेक्यांच्या प्रवृत्तीचे होते. जर मी आज नागरी हक्क गटाला सल्ला देत असतो, तर मी त्यांना पहिल्या तीन धोरणांचा वापर करण्याचा सल्ला दिला असता. कायदेशीरपणा, एनव्हीडीए आणि राजकीय कृती हे बदल घडवून आणण्याचे सकारात्मक आणि प्रभावी मार्ग आहेत. ते सहसा सहानुभूतीपूर्ण बातम्यांचा प्रसार करण्यास प्रोत्साहित करतात आणि गटाचा संदेश सर्वसामान्यांपर्यंत पोहोचवतात. ब्लॅक पॉवर चळवळीसारखी रणनीती प्रभावी ठरणार नाही. जर तुम्हाला समाज बदलायचा असेल तर तुम्ही समाजातून वेगळे राहू शकत नाही किंवा बाहेरून समाज बदलण्याचा प्रयत्न करू शकत नाही. तुम्हाला हे बदलण्यासाठी व्यवस्थेतच काम करावे लागेल. हिंसाचारामुळे तुमच्या गटाला जनतेचा पाठिंबा मिळणार नाही आणि सरकारी संस्थांना तुमच्या नेतृत्वावर कारवाई करण्याची परवानगी मिळेल, ज्यामुळे तुम्हाला अपेक्षित बदल घडवून आणणे कठीण होईल.
आधुनिक नागरी हक्क चळवळीच्या नेत्यांनी वापरलेल्या चार धोरणांची ओळख करून ती थोडक्यात सांगा. आज काही नागरी हक्कांची हमी देण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या गटाला (उदाहरणार्थ, अपंग लोक, समलिंगी पुरुष / समलिंगी स्त्रिया, किंवा स्थलांतरित) तुम्ही सल्ला देत असाल तर तुम्ही त्यांना कोणता सल्ला द्याल?