आमचे मार्गदर्शक आम्हाला आमचे डोळे बंद करण्यास सांगतात आणि हळूवारपणे आम्हाला एका ध्यानातून घेऊन जातात: आम्ही एका वाळवंटात आहोत, एका जुन्या झाडाला आधार देत आहोत. जसे आपण जमिनीशी एकरूप होतो, जसे आपण आपल्या जागी अडकतो, शांतता अनुभवतो, तसा ट्रंक आपल्याला आधार देतो.  ती आपल्याला एक मंत्र देते: "मी आहे... " आणि आपण रिक्त जागा भरतो आणि शांतपणे आपल्या मनात हे विधान पुन्हा पुन्हा करतो.  <unk>मी माणूस आहे,<unk> मी स्वतःशीच विचार करतो, मी झाडासोबत एक होताना, मुळे वाढवताना आणि कडक होताना कल्पना करतो, मला माहीत आहे की शेवटी मला इतर झाडांसोबत कापून टाकले जाईल जे कधीकधी या एकाकी कुरणात होते.  जेव्हा आमचे मार्गदर्शक आम्हाला हळूवारपणे वास्तवात परत आणतात तेव्हा ती आम्हाला आमचे "मी आहे" मंत्र सामायिक करण्यास प्रोत्साहित करते आणि जेव्हा इतर सहभागी घोषित करतात तेव्हा मी घाबरतोः "मी शूर आहे. " <unk> मी पुरेसा आहे.<unk> <unk> मी अजूनही आहे.<unk>  मी माझे मंत्र पुन्हा सांगत नाही. मला हे समजावून सांगायचे नाही की, मला माणूस म्हणून कसे वागावे लागले, मी स्वतः ला झाडातच नाही तर एका सैतानात, जंगलातील एका प्राण्यामध्ये कसे बदलले.  "मी ठीक आहे", मी ओरडते. माझ्या घोषणेला सर्वच जण डोके टेकून मान डोलवतात.  मला थोड्यावेळाने माझी मंत्र बदलल्याबद्दल वाईट वाटते, पण माझ्या वक्तव्याच्या सत्यतेबद्दल स्वतःला आश्वस्त करा: मी आता एक झाड नाही, मी एका स्टुडिओमध्ये इतर अनेक लोकांसोबत आहे, माझ्या सामाजिक चिंता सोडण्याचा प्रयत्न करीत आहे, आणि मी ठीक आहे.
ध्यानाविषयी एक छोटी कथा (२५० शब्दांपेक्षा कमी) लिहा. कथा सांगणारा अस्वस्थ असावा.