ते झालं. मी एकटाच उभा आहे, किमान अमेरिकेत. जेव्हा हे पहिल्यांदा घडले, तेव्हा मला खात्री होती की अमेरिकेत लोकांचे आणखी काही गट असतील. मी गेल्या पाच वर्षांपासून देशभरात प्रवास करत आहे, मोठ्या शहरांमध्ये, छोट्या शहरांमध्ये आणि ग्रामीण भागात आणि मी कोणत्याही लोकांना पाहिले किंवा ऐकले नाही किंवा इतर कोणी जिवंत राहिल्याचे कोणतेही पुरावे नाहीत.  पाच वर्षानंतर एकाकीपणाचा त्रास होतो. दररोज मी आणखी एक माणूस शोधण्याची आशा करतो <unk> त्याच्याशी बोलण्यासाठी, स्पर्श करण्यासाठी, कदाचित एकत्र समुदाय पुन्हा तयार करण्यास सुरुवात करण्यासाठी. आपण आपला ग्रह वाचवू शकलो नाही याबद्दल मी रागाच्या आणि निराशेच्या दरम्यान अस्थिर आहे. आपल्याकडे जागतिक तंत्रज्ञान आणि नावीन्यपूर्णता होती आणि तरीही हवामान बदल सतत वाढत असताना, राष्ट्रे एकत्रितपणे उपाय शोधण्यात अक्षम होती. उष्णता आणि आर्द्रता वाढल्यामुळे, वाढत्या वारंवार आणि तीव्र नैसर्गिक संकटांमुळे आणि पिकांच्या अपयशामुळे, अधिकाधिक ठिकाणे अनिवासी बनली, आम्ही लोकांना मरण्यास सोडले. मी अजूनही कल्पना करू शकत नाही की मी काय वेगळे केले असते, पण मला वाटते की मी अधिक केले असते.
अमेरिकेत एकमेव जिवंत व्यक्ती असणे कसे वाटेल?