"बाइक-शेडिंग" हा शब्द १९५७ मध्ये सी. नॉर्थकोट पार्किन्सन यांनी सुरू केला होता.
"बाइक-शेडिंग" हा शब्द कोणी आणि केव्हा वापरला?
Context:क्षुल्लकतेचा नियम हा सी. नॉर्थकोट पार्किन्सनचा 1957 चा युक्तिवाद आहे की एखाद्या संस्थेतील लोक सामान्यतः किंवा सामान्यतः क्षुल्लक समस्यांना असमाधानकारक वजन देतात. पार्किन्सन यांनी एक काल्पनिक समितीचे उदाहरण दिले आहे, ज्याचे काम अणुऊर्जा प्रकल्पाच्या योजनांना मान्यता देणे होते, जे तुलनेने किरकोळ परंतु समजण्यास सुलभ विषयांवर चर्चा करण्यासाठी आपला बहुतांश वेळ घालवतात, जसे की कर्मचार्यांच्या दुचाकी शेडसाठी कोणती सामग्री वापरली जावी, तर प्रकल्पाच्या प्रस्तावित डिझाइनकडे दुर्लक्ष केले जाते, जे बरेच महत्वाचे आहे आणि बरेच कठीण आणि जटिल कार्य आहे.  सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंट आणि इतर उपक्रमांवर हा कायदा लागू करण्यात आला आहे. पार्किन्सनच्या उदाहरणाच्या आधारे सायकल-शेड इफेक्ट, सायकल-शेड इफेक्ट आणि सायकल-शेडिंग ही संज्ञा तयार करण्यात आली होती; हे बर्केली सॉफ्टवेअर वितरण समुदायात डेन्मार्कच्या सॉफ्टवेअर डेव्हलपर पोल-हेनिंग कॅम्प यांनी 1999 मध्ये लोकप्रिय केले होते आणि यामुळे, सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटच्या क्षेत्रात सामान्यतः लोकप्रिय झाले आहे.  तर्क  सायकल शेड ही संकल्पना सर्वप्रथम त्याच्या व्यापक "पार्किन्सन कायद्या" चे व्यवस्थापन म्हणून सादर करण्यात आली होती. अणुभट्ट्यावरील समितीच्या विचारविनिमयाचे उदाहरण देऊन ते या "तपशीलतेचा नियम" नाट्यमय करतात, त्यास दुचाकी शेडवरील विचारविनिमयाशी तुलना करतात. [अभ्यासाची यादी] [अभ्यासाची यादी] एक अणुभट्टी इतकी महागडी आणि गुंतागुंतीची आहे की सामान्य व्यक्तीला ती समजत नाही (अस्पष्टता तिरस्कार पहा), म्हणून असे गृहीत धरले जाते की ज्यांनी त्यावर काम केले त्यांना ते समजते. तथापि, प्रत्येकजण स्वस्त, साध्या सायकल शेडची कल्पना करू शकतो, म्हणून नियोजन केल्यामुळे अंतहीन चर्चा होऊ शकतात कारण प्रत्येक सहभागी व्यक्तीला आपला स्वतःचा प्रस्ताव अंमलात आणायचा आहे आणि वैयक्तिक योगदान दर्शवायचे आहे.  समाजासाठी काहीतरी नवीन बांधण्याची सूचना केल्यानंतर, जसे की दुचाकी शेड, समस्या उद्भवतात जेव्हा सर्व सहभागी तपशीलांबद्दल वाद घालतात. हे एक रूपक आहे जे दर्शविते की प्रत्येक छोट्या वैशिष्ट्याबद्दल वाद घालणे आवश्यक नाही फक्त असे करण्यासाठी ज्ञान असणे आवश्यक आहे. काही लोकांनी टिप्पणी केली आहे की बदलाने निर्माण झालेल्या आवाजाची मात्रा ही बदलाच्या गुंतागुंतीशी उलटे प्रमाणात असते.  क्षुल्लकतेचा नियम वर्तनात्मक संशोधनाद्वारे समर्थित आहे. लोक लहान निर्णयांवर जास्त वेळ घालवतात आणि मोठ्या निर्णयांवर कमी वेळ घालवतात. एक सोपा स्पष्टीकरण असा आहे की निर्णय घेण्याच्या प्रक्रियेदरम्यान, एखाद्याने निर्णय घेण्यासाठी पुरेशी माहिती गोळा केली आहे की नाही हे मूल्यांकन केले पाहिजे. जर लोकांना पुरेशी माहिती आहे की नाही याबद्दल चुका होतात, तर ते मोठे निर्णय घेण्यासाठी खूप लवकर थांबतात. कारण मोठे निर्णय घेण्यासाठी माहिती गोळा करण्यासाठी बराच वेळ लागतो. पुरेशी माहिती मिळवण्यापूर्वी चूक (आणि थांबा) करण्यासाठी अधिक वेळ मिळतो. याउलट, छोट्या निर्णयांसाठी, जेथे लोकांना लवकर थांबले पाहिजे, ते चुकून खूप वेळ विचार करत राहू शकतात.  संबंधित तत्त्वे आणि सूत्रे इतरही अनेक तत्त्वे आहेत, जी विशिष्ट समस्या क्षेत्रांमध्ये प्रसिद्ध आहेत, जी अशीच भावना व्यक्त करतात.  वॅडलरचा नियम, संगणक शास्त्रज्ञ फिलिप वॅडलर यांचे नाव आहे, हे एक तत्त्व आहे जे असे सांगते की प्रोग्रामिंग-भाषा डिझाइनवरील बहुतेक चर्चा सिंटॅक्सवर केंद्रित आहेत (जे, युक्तिवादाच्या उद्देशाने, निराकरण केलेली समस्या मानली जाते), सिमेंटिक्सच्या विरूद्ध.  सॅरचा नियम हा एक अधिक सामान्य सिद्धांत आहे, जो (इतर फॉर्म्युलेशनमध्ये) असे मानतो की "कोणत्याही वादामध्ये, भावनांची तीव्रता धोक्यात असलेल्या मुद्द्यांच्या मूल्याशी उलटे प्रमाणात असते"; या तत्त्वाच्या अनेक फॉर्म्युलेशन शैक्षणिक क्षेत्रावर लक्ष केंद्रित करतात.