पेनिसिलिनमध्ये अनेक ग्रॅम- पॉझिटिव्ह जीवाणूंवर जीवाणूविरोधी प्रभाव असतो ज्यात मेनिन्जाइटिस, डिप्थीरिया, न्यूमोनिया, स्कार्लेट ताप यांचा समावेश आहे परंतु इतकेच मर्यादित नाही. हे (ग्रॅम पॉझिटिव्ह) स्टॅफिलोकोकी जीवाणूंवर देखील कार्य करते ज्यामुळे त्वचा आणि मऊ ऊती जसे की फोडणे होऊ शकतात. पेनिसिलीनमध्ये ग्रॅम-नकारात्मक जीवाणूंवर जीवाणूविरोधी प्रभाव असल्याचेही आढळून आले ज्यामुळे गोनोरिया होतो. पेनिसिलिनचा शोध लावण्याकरिता अनेक प्रसंगी एकत्रितपणे निर्णय घेण्यात आले. त्यापैकी एक म्हणजे सर अलेक्झांडरने आपल्या कुटुंबासह सुट्टीचा निर्णय घेतला. सुटण्यापूर्वी त्याच्या प्रयोगशाळेत स्टॅफिलोकोकी बॅक्टेरियाची संस्कृती सोडली होती. अलेक्झांडर हे प्रयोगशाळेतील स्वच्छतेबाबत थोडेसे निष्काळजी होते. यामुळेच त्यांनी लिसोझायमचा शोध लावला होता. त्याचप्रमाणे पेनिसिलीनचा शोध लावण्यातही त्यांची निष्काळजीपणा कारणीभूत ठरली. शेवटी त्याच्या प्रयोगशाळेचे आणि संस्कृतींचे विशिष्ट स्थान एक भूमिका बजावले - स्टॅफिलोकोकी संस्कृतीवर जीवाणूविरोधी प्रभाव असलेले बुरशीजन्य दूषित पदार्थ सर अलेक्झांडरच्या सहकाऱ्यांच्या प्रयोगशाळेतून एक मजला खाली आले
सर अलेक्झांडर फ्लेमिंग यांनी पेनिसिलीनचा शोध लावल्याच्या प्रयोगाविषयीचा हा परिच्छेद लक्षात घेता, पेनिसिलीन कोणत्या प्रकारच्या जीवाणूंवर जीवाणूविरोधी प्रभाव पाडते ते सांगा आणि पेनिसिलीनच्या शोधासाठी आवश्यक असलेल्या अटींची यादी करा
Context:१९२७ पर्यंत फ्लेमिंग स्टॅफिलोकोकीच्या गुणधर्मांचा शोध घेत होता. तो आधीच त्याच्या पूर्वीच्या कामातून सुप्रसिद्ध होता आणि एक तेजस्वी संशोधक म्हणून त्याची प्रतिष्ठा निर्माण झाली होती. १९२८ मध्ये त्यांनी जोसेफ वॉरविक बिगगर यांच्या कार्यानंतर नैसर्गिक परिस्थितीत वाढलेल्या स्टॅफिलोकोकस ऑरियसच्या विविधतेचा अभ्यास केला, ज्यांनी शोधून काढले की जीवाणू विविध प्रकारांमध्ये (प्रजाती) वाढू शकतात. 3 सप्टेंबर 1928 रोजी फ्लेमिंग आपल्या कुटुंबासमवेत सुट्टी घालवून आपल्या प्रयोगशाळेत परतला. सुट्टीसाठी जाण्यापूर्वी त्यांनी स्टॅफिलोकोकची संस्कृती प्लेट्सवर लसीकरण केले आणि त्यांना त्यांच्या प्रयोगशाळेच्या कोपऱ्यात एका बेंचवर सोडले. परत आल्यावर, फ्लेमिंगने पाहिले की एका संस्कृतीत बुरशीचा संसर्ग झाला आहे, आणि बुरशीच्या आसपासच्या स्टॅफिलोकोकीच्या वसाहती नष्ट झाल्या आहेत, तर इतर स्टॅफिलोकोकीच्या वसाहती दूरवर सामान्य आहेत, प्रसिद्धपणे "हे मजेदार आहे" असे नमूद केले. फ्लेमिंगने आपली दूषित संस्कृती त्याच्या माजी सहाय्यक मर्लिन प्राईस यांना दाखवली, ज्यांनी त्याला आठवण करून दिली, "त्यामुळेच तुम्ही लिसोझायमचा शोध लावला". पेनिसिलियम प्रजातीतील हे बुरशी असल्याचे त्यांनी ओळखले. त्याला तो पी. क्रिसोजेनम असल्याचा संशय आला, पण त्याचा सहकारी चार्ल्स जे. ला टौशने तो पी. रुब्रम असल्याची ओळख पटवली. (नंतर याला पी. नॉटॅटम म्हणून दुरुस्त करण्यात आले आणि नंतर अधिकृतपणे पी. क्रिसोजेनम म्हणून स्वीकारण्यात आले. २०११ मध्ये याला पी. रुबेन्स म्हणून सोडविण्यात आले.) ज्या प्रयोगशाळेत फ्लेमिंगने पेनिसिलिनचा शोध लावला आणि त्याची चाचणी केली ती पॅडिंग्टन येथील सेंट मेरी हॉस्पिटलमधील अलेक्झांडर फ्लेमिंग प्रयोगशाळा संग्रहालय म्हणून जतन केली गेली आहे. फंगस दूषित करणाऱ्या पदार्थाचा स्रोत 1966 मध्ये ला टचच्या खोलीतून आला होता, जो थेट फ्लेमिंगच्या खाली होता. फ्लेमिंगने शुद्ध संस्कृतीत बुरशीची वाढ केली आणि कल्चर ब्रूडमध्ये अँटीबैक्टीरियल पदार्थ असल्याचे आढळले. त्याने अनेक जीवाणूंवर त्याच्या जीवाणू-विरोधी प्रभावाची तपासणी केली आणि लक्षात आले की हे स्टॅफिलोकोकी आणि इतर अनेक ग्रॅम-पॉझिटिव्ह रोगजनकांवर परिणाम करते ज्यामुळे स्कारलेट ताप, न्यूमोनिया, मेंनिजाइटिस आणि डिफ्थेरिया होतो, परंतु टायफाइड ताप किंवा पॅराटीफाइड ताप नाही, जे ग्रॅम-नकारात्मक जीवाणूमुळे होते, ज्यासाठी तो त्या वेळी उपचार शोधत होता. या बॅक्टेरिया ग्रॅम निगेटिव्ह असूनही, या बॅक्टेरियामुळे गोनोरिया होतो. काही महिने "मोल्ड ज्यूस" किंवा "इन्हिबिटर" म्हणून संबोधल्यानंतर, त्यांनी 7 मार्च 1929 रोजी मोल्डमध्ये असलेल्या जीवाणूविरोधी पदार्थाला पेनिसिलिन हे नाव दिले.