सिंधू खोऱ्यातील सभ्यतेच्या शिखरावर एक ते पाच दशलक्ष लोकसंख्या होती.
या परिच्छेदातून सिंधू खोऱ्यातील सभ्यतेची लोकसंख्या किती होती हे शोधा.
Context:सिंधू संस्कृती ही दक्षिण आशियातील उत्तर-पश्चिम भागातील कांस्ययुगाची संस्कृती होती, जी इ. स. पू. ३३०० ते इ. स. पू. १३०० पर्यंत आणि तिच्या परिपक्व स्वरूपात इ. स. पू. २६०० ते इ. स. पू. १९०० पर्यंत होती. प्राचीन इजिप्त आणि मेसोपोटेमियासह, ही तीन प्राचीन संस्कृतींपैकी एक होती. पाकिस्तान, ईशान्य अफगाणिस्तान आणि उत्तर-पश्चिम भारत या देशांतील बहुतांश भागांमध्ये ही घटना घडली. ही संस्कृती सिंधू नदीच्या पाणथळ मैदानामध्ये, जी पाकिस्तानच्या लांबीने वाहते, आणि बर्याच वर्षांच्या मान्सून-पोषित नद्यांच्या प्रणालीसह भरभराटीला आली, जी एकेकाळी उत्तर-पश्चिम भारत आणि पूर्व पाकिस्तानमधील हंगामी नदी घागगर-हकाराच्या परिसरात वाहते.  हारापा हा शब्द कधीकधी सिंधू सभ्यतेसाठी वापरला जातो. हा शब्द हारापाच्या प्रकारच्या जागेनंतर वापरला जातो. 20 व्या शतकाच्या सुरुवातीला ब्रिटीश भारताच्या पंजाब प्रांतात आणि आता पंजाब, पाकिस्तानमध्ये प्रथम उत्खनन केले गेले. १८६१ साली ब्रिटीश राजात भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षण संस्थेच्या स्थापनेनंतर सुरू झालेल्या कामाचा अंत हा हाराप्पा आणि त्यानंतर लवकरच मोहनजो-दारोचा शोध होता. याच भागात पूर्वीच्या आणि नंतरच्या संस्कृती होत्या ज्यांना अर्ली हारापप आणि लेट हारापप म्हणतात. सुरुवातीच्या हारापा संस्कृतींमध्ये निओलिथिक संस्कृतींचा समावेश होता, त्यापैकी सर्वात जुनी आणि सर्वात प्रसिद्ध म्हणजे पाकिस्तानच्या बलुचिस्तानमधील मेहरगढ. पूर्वीच्या संस्कृतींपासून वेगळे करण्यासाठी हारापा सभ्यतेला कधीकधी परिपक्व हारापा असे म्हटले जाते.  प्राचीन सिंधूची शहरे त्यांच्या शहरी नियोजनासाठी, बेक केलेली विटांची घरे, विस्तृत निचरा प्रणाली, पाणीपुरवठा प्रणाली, मोठ्या अनिवासी इमारतींचे क्लस्टर आणि हस्तकला आणि धातूशास्त्राच्या तंत्रासाठी ओळखली जात होती. मोहनजो-दारो आणि हाराप्पामध्ये ३०,००० ते ६०,००० व्यक्तींचा समावेश असण्याची शक्यता आहे, आणि संस्कृतीच्या उत्क्रांतीदरम्यान एक ते पाच दशलक्ष व्यक्तींचा समावेश असू शकतो. इ. स. पू. तिसऱ्या सहस्राब्दीच्या दरम्यान या क्षेत्राचे हळूहळू कोरडे होणे हे त्याच्या शहरीकरणासाठी प्रारंभिक उत्तेजन असू शकते. यामुळे जलसाठाही कमी झाला. त्यामुळे या सभ्यतेचा नाश झाला आणि लोकसंख्या पूर्वेकडे पसरली.  एक हजाराहून अधिक परिपक्व हड़प्पा स्थळांची नोंद झाली असून जवळजवळ शंभर उत्खननात, पाच प्रमुख शहरी केंद्रे आहेत: सिंधू खोऱ्यात मोहनजो-दरो (इ. स. १९८० मध्ये "मोहनजोदरो येथे पुरातत्व अवशेष" म्हणून युनेस्कोच्या जागतिक वारसा स्थळ म्हणून घोषित केले गेले), पश्चिम पंजाब प्रदेशातील हाराप्पा, चोलिस्तान वाळवंटातील गणेरीवाला, पश्चिम गुजरातमधील ढोलावीरा (२०२१ मध्ये युनेस्कोच्या जागतिक वारसा स्थळ म्हणून घोषित केले गेले "ढोलावीराः एक हड़प्पा शहर"), आणि हरियाणामधील राखीगढी. हारापा भाषा थेट प्रमाणित नाही, आणि सिंधू लिपी अपरिभाषित राहिल्यामुळे त्याची संलग्नता अनिश्चित आहे. द्रविड किंवा इलामो-द्रविड भाषेच्या कुटुंबाशी संबंध ठेवणे हे काही विद्वानांच्या पसंतीस आहे.