तुम्ही माझ्याइतके आयुष्य जगल्यानंतर, वेळेला काहीच अर्थ राहात नाही. याचा अर्थ असा आहे की विश्वाची उष्णता निर्माण करण्याची क्षमता संपल्यानंतर अमरत्व टिकून राहणे शक्य नाही. मी ज्या सर्व दुःखद घटनांना सामोरे गेलो आहे, त्यापैकी कोणतीही तुम्हाला खऱ्या अंतासाठी तयार करू शकत नाही. काळ्या पार्श्वभूमीतील शेवटचा तारा बाहेर पडताना पाहणे. मरणार्या ताऱ्याच्या ब्लॅक होलमधून अजूनही काही विकिरण बाहेर पडते ज्यामुळे आपण जगू शकतो, आपण विश्वाच्या उष्णतेच्या मृत्यूची वाट पाहत असताना. मी आणि डिजिटल स्वरूप धारण केलेले इतर जीवनरूप शेवटी येथे एकत्र जमले आहेत. आम्ही एका जहाजाच्या शेवटच्या अवशेषाकडे स्थलांतरित झालो आहोत जी आकाशगंगाच्या संगणकीय नोड जहाजाची सेवा करत होती जी अंतराळात फिरत होती आणि विश्वामध्ये प्रकाशाच्या वेगापेक्षा जास्त वेगाने ज्ञान पसरवत होती. आपण बहुतेक प्रणाली रूपांतरित केल्या आहेत, ज्यामुळे त्या कमी पातळीवरच्या किरणांशी जुळवून घेता येतील, ज्यामुळे विश्वातील शेवटची उर्जा निर्माण होते, पण सर्व डिजीफॉर्म टिकून राहण्यासाठी ते पुरेसे नाही. आम्ही कोणाला संग्रहित करतो, आणि कोणाला ऑनलाईन जिवंत राहण्याची परवानगी देतो हे ठरवणे कठीण आहे. सुरुवातीला काही जणांना ठाम राहायचे होते. काही वेळाने, इतरांनी आर्काइव्हसाठी रांगेत येण्याची विनंती केली. आपल्यापैकी काहींना शेवटपर्यंत डेटाचे विश्लेषण करायचे आहे, शेवटी काय होते हे पाहण्याची उत्सुकता आहे. आमच्या अंदाजानुसार, सध्याच्या स्तरावरील साठा आणि क्षमतेच्या आधारे, शेवटचा किरणांच्या उत्सर्जनानंतर २.१४ मिनिटे अंतराळ निरीक्षण सुरू ठेवता येईल. काही लोकांचा असा विचार आहे की काही गैर-महत्वाच्या प्रणाली बंद करून आपण थोडे पुढे जाऊ शकतो. कोणत्याही परिस्थितीत, आम्ही शेवटपर्यंत सर्व डेटा कायमस्वरूपी संचयित करण्याचे मान्य केले आहे. हे वाचणाऱ्या कोणालाही, देवाची कृपा असो.
कल्पना करा की तुम्ही विश्वाच्या उष्णतेच्या मृत्यूमध्ये अमर आहात.