- लिओ टॉल्स्टॉय - हेनरिक इब्सन - एमिल जोला - मार्क ट्वेन - सली प्रूडहोम - रुडॉल्फ युकेन - अल्जर्नोन स्विनबर्न - सेल्मा लेगरलोफ - रोमेन रोलँड - एरिक अॅक्सल कार्लफेल्ट - वर्नर फॉन हेडेंस्टॅम - पर्ल बॅक - जॉन स्टेनबेक - जीन-पॉल सार्त्रे - अलेक्झांडर सोल्झेनित्सिन - ग्राहम ग्रीन - व्लादिमिर नाबोकोव्ह - साऊल बेलो - आयविंड जॉन्सन - हॅरी मार्टिनसन
नोबेल पारितोषिक विजेत्यांची निवड या विषयावर झालेल्या वादावर या परिच्छेदामध्ये नमूद केलेल्या सर्व लेखकांची नावे काढा.
Context:१९०१ ते १९१२ पर्यंत, कंजर्वेटिव्ह कार्ल डेव्हिड अफ विर्सेन यांच्या नेतृत्वाखालील समितीने 'आदर्श' च्या दिशेने मानवतेच्या संघर्षासाठी केलेल्या योगदानाच्या तुलनेत एखाद्या कार्याची साहित्यिक गुणवत्ता मोजली. लिओ टॉल्स्टॉय, हेनरिक इब्सन, एमिल जोला आणि मार्क ट्वेन यांना आज कमी वाचलेल्या लेखकांच्या बाजूने नाकारण्यात आले.  १९०१ साली फ्रेंच कवी सुली प्रुडोम यांना देण्यात आलेल्या पहिल्या पुरस्काराची जोरदार टीका करण्यात आली. अनेक लोकांचा असा विश्वास होता की रशियन लेखक टॉल्स्टॉय यांना साहित्यातील पहिला नोबेल पुरस्कार मिळाला असता.  १९०८ साली तत्त्वज्ञ रुडोल्फ युकेन यांना नोबेल पारितोषिक म्हणून निवडणे ही साहित्यातील नोबेल पुरस्काराच्या इतिहासातील सर्वात वाईट चुकांपैकी एक मानली जाते. त्या वर्षी पुरस्कारासाठी मुख्य उमेदवार कवी अल्जरनॉन स्विनबर्न आणि लेखक सेल्मा लेगरलोफ होते, परंतु अकादमी उमेदवारांमध्ये विभागली गेली आणि तडजोडीच्या रूपात, अकादमीच्या नोबेलच्या "आदर्श दिशेच्या" व्याख्याचे प्रतिनिधी म्हणून युकेन यांना पर्यायी उमेदवार म्हणून सादर केले गेले. यावर सहमती होऊ शकते.  १९०९ मध्ये नोबेल पुरस्कारासाठी स्वीडिश लेखिका सेल्मा लेगरलोफची निवड (तिच्या लेखनाचे वैशिष्ट्य असलेले "उच्च आदर्शवाद, स्पष्ट कल्पनाशक्ती आणि आध्यात्मिक समज") तिच्या लेखन शैली आणि विषयामुळे तीव्र वादविवाद झाला, ज्याने त्या काळातील साहित्यिक सजावट तोडली.  पहिल्या महायुद्धाच्या काळात आणि त्यानंतरच्या काळात समितीने तटस्थतेचे धोरण स्वीकारले आणि युद्ध न करणाऱ्या देशांतील लेखकांना प्राधान्य दिले. शांततावादी लेखक रोमेन रोलँड यांना १९१५ चा पुरस्कार देण्यात आला. युद्धकाळात इतर वर्षांत स्कॅन्डिनेव्हियन लेखकांना प्राधान्य देण्यात आले किंवा पुरस्कार पुढे ढकलण्यात आला.  १९३१ मध्ये हा पुरस्कार मरणोत्तर स्वीडिश अकादमीचे कवी आणि माजी स्थायी सचिव एरिक अॅक्सल कार्लफेल्ड यांना देण्यात आला, ज्यांचे त्या वर्षाच्या सुरुवातीला निधन झाले होते. या पुरस्काराबद्दल वाद निर्माण झाला होता, कारण साहित्यातील नोबेल पुरस्कार मरणोत्तर प्रथमच देण्यात आला होता, परंतु अकादमीने यापूर्वी त्याच साहित्यिक काळातील दोन स्वीडिश लेखकांना सन्मानित केले होते, 1909 मध्ये सेल्मा लेगरलोफ आणि 1916 मध्ये वर्नर फॉन हेडेंस्टॅम. आंतरराष्ट्रीय स्तरावर याला जोरदार टीका करण्यात आली कारण फारच कमी लोकांनी कार्लफेल्डबद्दल ऐकले होते.  १९३८ साली पर्ल बक यांना देण्यात आलेला नोबेल पुरस्कार हा पुरस्काराच्या इतिहासात सर्वाधिक टीका करण्यात आलेल्या पुरस्कारांपैकी एक आहे. अकादमीने "चीनमधील शेतकरी जीवनाचे तिच्या समृद्ध आणि खरोखर महाकाव्य वर्णन आणि तिच्या जीवनातील उत्कृष्ट कामांसाठी" बाक यांना पुरस्कार दिला. काही वर्षांपूर्वी प्रकाशित झालेल्या प्रशंसनीय आणि लोकप्रिय पुस्तकांचा संदर्भ देत. पण तिचे नंतरचे काम सामान्यतः नोबेल पारितोषिक विजेत्याच्या साहित्यिक मानकांचे मानले जात नाही.  जॉन स्टेनबेक यांना १९६२ साली साहित्यातील नोबेल पारितोषिक मिळाले. या निवडीवर जोरदार टीका करण्यात आली आणि एका स्वीडिश वृत्तपत्रात "अकादमीच्या सर्वात मोठ्या चुकांपैकी एक" म्हणून वर्णन केले गेले. न्यू यॉर्क टाइम्सने विचारले की नोबेल समितीने अशा लेखकाला पुरस्कार का दिला ज्याची "मर्यादित प्रतिभा, त्याच्या सर्वोत्तम पुस्तकांमध्ये, दहाव्या दर्जाच्या तत्त्वज्ञानाद्वारे पाणउतारी केली जाते", असे सांगून, "आम्हाला असे वाटते की हे मनोरंजक आहे की लॉरेल एका लेखकाला देण्यात आले नाही... ज्याचे महत्त्व, प्रभाव आणि कामाचे संपूर्ण शरीर आधीच आमच्या काळातील साहित्यावर अधिक खोलवर प्रभाव पाडले होते".  १९६४ साली जीन-पॉल सार्त्र यांना साहित्यातील नोबेल पारितोषिक देण्यात आले होते, परंतु त्यांनी ते नाकारून लिहिले की, "मी जीन-पॉल सार्त्र किंवा नोबेल पारितोषिक विजेते जीन-पॉल सार्त्र यांच्यावर स्वाक्षरी केली तर तीच गोष्ट नाही. एका लेखकाने स्वतःला एका संस्थेत रुपांतरित होण्यास नकार दिला पाहिजे, जरी ते सर्वात सन्माननीय स्वरूपात घडत असले तरीही. " तरीही त्याला पारितोषिक देण्यात आले.  १९७० च्या पुरस्कार विजेते सोव्हिएत असंतुष्ट लेखक अलेक्झांडर सोल्झेनित्सिन यांनी स्टॉकहोममध्ये नोबेल पुरस्कार सोहळ्याला उपस्थित राहिले नाहीत कारण सोव्हिएत युनियन नंतर त्यांच्या परत येण्यास प्रतिबंध करेल अशी भीती होती (त्यांच्या कामे समिझदत<unk>गुप्त स्वरूपात प्रसारित करण्यात आल्या होत्या). स्वीडिश सरकारने सोल्झेनित्सिनला सार्वजनिक पुरस्कार सोहळा आणि त्याच्या मॉस्को दूतावासात व्याख्यान देण्यास नकार दिल्यानंतर, सोल्झेनित्सिनने हा पुरस्कार पूर्णपणे नाकारला आणि टिप्पणी दिली की स्वीडिश (जे खाजगी समारंभ पसंत करतात) यांनी ठेवलेल्या अटी "स्वतः नोबेल पुरस्काराचा अपमान आहे". सोल्झेनित्सिनने सोव्हिएत युनियनमधून हद्दपार केल्यानंतर 10 डिसेंबर 1974 पर्यंत पुरस्कार आणि बक्षीस रक्कम स्वीकारली नाही. स्वीडिश अकादमीच्या आत, सदस्य आर्थर लंडक्विस्ट यांनी असा युक्तिवाद केला होता की साहित्यातील नोबेल पुरस्कार हा राजकीय पुरस्कार होऊ नये आणि सोल्झेनित्सिनच्या कार्याच्या कलात्मक मूल्यावर प्रश्नचिन्ह उपस्थित केले.  १९७४ साली ग्रॅहम ग्रीन, व्लादिमीर नाबोकोव्ह आणि साऊल बेलो हे पुरस्काराचे संभाव्य उमेदवार मानले जात होते, परंतु अकादमीने स्वीडिश लेखक आयविंड जॉन्सन आणि हॅरी मार्टिनसन यांना संयुक्त पुरस्कार देण्याचा निर्णय घेतला. त्या वेळी स्वीडिश अकादमीचे दोन्ही सदस्य होते आणि त्यांच्या मूळ देशाबाहेर अज्ञात होते. बेलो यांना १९७६ मध्ये साहित्यातील नोबेल पारितोषिक मिळाले; ग्रीन किंवा नाबोकोव्ह यांना ते देण्यात आले नाही.