युरेनियम, थोरियम आणि प्लूटोनियम.
उपरोक्त परिच्छेदाच्या आधारे कोणते अवजड घटक अधिक विखंडनीय आहेत?
Context:आण्विक संलयन ही एक प्रतिक्रिया आहे ज्यामध्ये दोन किंवा अधिक अणू नाभिक एकत्र करून एक किंवा अधिक भिन्न अणू नाभिक आणि उप-आण्विक कण (न्यूट्रॉन किंवा प्रोटॉन) तयार होतात. अभिक्रिया करणारे पदार्थ आणि उत्पादनांमधील वस्तुमानातील फरक ऊर्जा सोडणे किंवा शोषण म्हणून प्रकट होतो. प्रतिक्रिया होण्यापूर्वी आणि नंतर अणूच्या केंद्रकांमधील आण्विक बंधन ऊर्जेच्या फरकामुळे वस्तुमानातील हा फरक उद्भवतो. न्यूक्लियर फ्यूजन ही प्रक्रिया आहे जी सक्रिय किंवा मुख्य-क्रमातील तारे आणि इतर उच्च-मॅग्निट्यूड तारे यांना शक्ती देते, जिथे मोठ्या प्रमाणात ऊर्जा सोडली जाते.  लोह-56 किंवा निकेल-62 पेक्षा हलके अणूकोण तयार करणारी एक आण्विक संलयन प्रक्रिया सामान्यतः ऊर्जा सोडते. या घटकांचे द्रव्यमान तुलनेने लहान असते आणि प्रति न्यूक्लियनची ऊर्जा तुलनेने मोठी असते. यापेक्षा हलके न्यूक्लियसचे फ्यूजन ऊर्जा सोडते (एक एक्झोथर्मिक प्रक्रिया), तर जड न्यूक्लियसचे फ्यूजनमुळे उत्पादनाच्या न्यूक्लियन्सद्वारे ऊर्जा टिकून राहते आणि परिणामी प्रतिक्रिया एंडोथर्मिक असते. याच्या उलट प्रक्रियेला न्यूक्लियर फिशन म्हणतात. आण्विक संलयन हायड्रोजन आणि हेलियम सारख्या हलके घटकांचा वापर करते, जे सामान्यतः अधिक संलयनशील असतात; तर युरेनियम, थोरियम आणि प्लूटोनियम सारखे जड घटक अधिक विखंडनशील असतात. सुपरनोव्हाच्या अत्यंत खगोलशास्त्रीय घटनेमुळे लोहापेक्षा अवजड घटकांमध्ये अणूचे केंद्रक विलीन करण्यासाठी पुरेशी ऊर्जा निर्माण होऊ शकते.