
English: 
James Joyce is one of the most revered writers in the English language and a central figure in the history of the novel
he is still hugely important to us because of his devotion to some crucial themes the idea of the grandeur of
Ordinary Life his determination to portray what actually goes on through our heads moment by moment
what we now know partly thanks to him as the stream of consciousness and
His determination to capture on the page. What language really sounds like in our own minds
Born in 1882 James Joyce Spent the first 20 [years] of his [life] in and around
Dublin and the rest wandering in and between the European cities of trieste Zurich and Paris in

Persian: 
جیمز جویس از ستایش شده ترین نویسندگان زبان انگلیسی است.
و شخصیتی مرکزی در تاریخ رمان است.
او هنوز بشدت اهمیت دارد به دلیل پافشاری و دلبستگی به چند مضمون اساسی:
ایده ی عظمت زندگی روزمره معمولی
و اینکه مصمم بود آن چه لحظه به لحظه در مغز آدم می گذرد را تصویر کند.
آن چه ما امروز تا حدودی بخاطر او بنام "جریان سیال ذهن" می شناسیم
و عزم راسخش برای روی کاغذ آوردن زبان آن گونه که واقعا در ذهن ما می گذرد
جویس زاده ی سال 1882 بیشتر 20 سال نخست عمر را در دوبلین و حومه ی آن گذراند.
و باقی عمر را در اروپا در رفت آمد میان شهرهای تریِست، زوریخ و پاریس بود.

Italian: 
James Joyce è uno dei più riveriti scrittori in lingua inglese e una figura centrale nella storia del romanzo.
Egli è ancora immensamente importante per noi per la sua devozione ad alcuni temi cruciali: l'idea della grandezza
della vita ordinaria, la sua determinazione nel ritrarre ciò che accade realmente nelle nostre teste momento dopo momento
ciò che ora noi conosciamo, parzialmente grazie a lui, come 'flusso di coscienza'
e la sua determinazione nel catturare sulla pagina  come davvero suona il linguaggio nella nostra mente.
Nato nel 1882, James Joyce trascorse i primi 20 anni della sua vita a Dublino e dintorni
ed il resto girando tra le città europee di Trieste, Zurigo e Parigi.

Irish: 
Duine de na scríbhneoirí is mó ardmheas is ea é James Joyce,
agus is pearsa lárnach i stair an úrscéil é.
Is mór againn é go fóill
toisc go raibh sé tiomanta 
do roinnt téamaí ríthábhachtacha,
is iad ná galántacht an ghnáthshaoil,
a dhíograis le cur síos a dhéanamh ar na rudaí a bhíonn ag rith trínár gcinn ó nóiméad go nóiméad,
rud ar a dtugaimid 'an sruth smaointeachais' anois agus cuid den bhuí leis-sean,
agus a dhúthracht fuaim na teanga atá ar intinn againn a chur síos ar an bpaipéar.
Rugadh i mbliain 1882 James agus chaith  sé a chéad scór blianta i mBaile Átha Cliath agus ina timpeall,
agus chaith sé an cuid a bhí fágtha aige ag siúl thart idir cathracha Eorpacha Trieste, Zürich, agus Phárais.
Dhá leabhar filíochta a bhí foilsithe aige go ceann tríocha bliain,
aon bhailiúchán gearrscéalta amháin,
aon dráma amháin,

English: 
Three decades he published two books of poetry one collection of short stories one play and three novels
All of them different in scope and scale, but sharing one thing in common
Dublin a city he loved and hated
Each of my books he once explained to a friend is a book about Dublin Dublin is a city of scarcely
300,000 but it has become the universal [city] in my work at the end of the nineteenth century
Dublin was the second city of the British Empire
Like his father Joyce was fiercely opposed to Ireland's status as a british colony and supported the cause of Irish independence
Joyce was educated by the Jesuits [and] early on at school began to reveal his knack for foreign languages
By the time he arrived at University college Dublin
Joyce was writing book reviews poems and short stories
But he also needed to find a career. He tried medical school in Paris, but spent more time in brothels and bars than the library
In 1904 he met a young woman from Galway named, Nora barnacle who was uneducated

Persian: 
درطول سه دهه دو کتاب شعر، یک مجموعه داستان کوتاه، یک نمایشنامه و سه رمان منتشر کرد.
که هر یک چشم انداز و ابعاد متفاوتی دارند.
ولی در یک چیز مشترکند : دوبلین
شهری که دوست می داشت و از آن متنفر بود.
زمانی به دوستی گفت : "هر کتاب من کتابی است درباره ی دوبلین"
"دوبلین به زحمت سیصد هزار نفر جمعیت دارد ولی جهان شهر آثار من شده است."
در پایان قرن 19 دوبلین دومین شهر بزرگ امپراطوری بریتانیا بود.
جویس هم مانند پدرش بشدت مخالف وضع ایرلند بعنوان مستعمره ی بریتانیا بود.
و از آرمان استقلال پشتیبانی می کرد.
جویس پرورده ی مسیحیان یسوعی بود
و از روزهای نخست مدرسه در یادگیری زبانهای خارجی استعداد نشان داد.
وقتی به کالج دانشگاهی دوبلین وارد شد، نقد کتاب، شعر و داستان می نوشت.
ولی نیاز داشت شغلی دست و پا کند.
او دانشکده پزشکی را در پاریس آزمود ولی در میخانه و روسپی خانه ها بیشتر وقت می گذراند
تا کتابخانه
در 1904 خانم جوانی از اهالی گالوِی بنام نورا بارناکل را ملاقات کرد.

Irish: 
agus trí úrscéal ina dteannta
agus iad ar fad éagsúil lena chéile maidir lena scóip agus lena scála,
ach amháin an méid seo a bhí i gceist iontu ar fad ná
Baile Átha Cliath,
an chathair ar a raibh gráin agus grá aige.
'Is faoi Bhaile Átha Cliath atá gach leabhar de mo chuid,' arsa eisean á mhíniú do chara.
'Is ar éigean má tá 300,000 daoine ina gcónaí i mBaile Átha Cliath go fiú,
ach tá sé ar an gcathair uilíoch i mo chuid oibre anois.'
Ag deireadh an 20ú haois,
Ba é Baile Átha Cliath dara cathair Impireacht na Breataine.
Cosúil lena athair, bhí Joyce ina aghaidh go damanta go raibh Éire ina coilíneacht Bhriotanach
agus bhí sé ag tacú le cúis shaoirse na hÉireann.
Fuair Joyce oideachas de chuid na nÍosánach
agus nocht bua na dteangacha a bhí aige agus é ag tosú ar scoil.
Faoin am ar tháinig sé chuig an gColáiste Ollscoile Baile Átha Cliath
bhí sé ag scríobh léirmheasanna leabhar, dánta agus gearrscéalta;
bhí post maith uaidh freisin áfach.
Bhain sé triail as scoil an leighis i bPáras,
ach chaith sé níos mó ama sna tithe striapachais agus tábhairne ná sa leabharlann.
I mbliain 1904 cuireadh in aithne é le bean óg as Gaillimh darbh ainm Nora Barnacle,

Italian: 
In tre decenni pubblicò due volumi di poesie,  una raccolta di racconti, una commedia e tre romanzi,
tutti tra loro diversi per finalità e dimensioni, ma con una cosa in comune:
Dublino, una città che amava e odiava
"Ognuno dei mie libri"- spiegò una volta ad un amico- "è un libro su Dublino:
Dublino è una città con meno di 300.000 abitanti ma è diventata la città universale nei miei lavori."
Alla fine del 19° secolo Dublino era la seconda città dell'impero britannico.
Come suo padre, Joyce si oppose strenuamente al concetto di Irlanda come colonia britannica e sostenne la causa indipendentista irlandese.
Joyce venne educato presso i Gesuiti e quasi fin da subito iniziò a rivelare il suo talento per le lingue straniere.
Quando arrivò allo University College di Dublino
Joyce già scriveva recensioni di libri, poesie e racconti,
ma aveva anche bisogno di farsi una carriera.
Provò l'istituto di medicina a Parigi, ma trascorreva più tempo nei bordelli e nei bar che in biblioteca.
Nel 1904 conobbe una giovane donna di Galway di nome Nora Barnacle

Irish: 
bean a bhí gan oideachas ar bith murach a hearótachas nach raibh Joyce in ann é féin a bhaint de.
Nuair a chonaic sí ar dtús é,
cheap sí gur mhairnéalach Nordach é
agus a shúile gorm leictreach agus caipín luamhaireachta agus bróga canbháis air.
'Ach nuair a labhair sé, sea más ea!
D'aithneas láithreach gur Bhaile Átha Cliathach eile lán de féin ach gan mhaith ar bith
a bhí ag spallaíocht le cailín tuaithe.'
Ach thit Nora i ngrá leis ina anneoin sin
agus d'fhan an-ghrá aici dó ar feadh blianta deacra a saol ar fad lena chéile.
Tar éis cúpla mí,
d'aontaigh Nora James a leanúint go dtí an Eorpa le haghaidh deoraíochta a chuir siad orthu féin
chun bheith saor ó mhoráltacht na hEaglaise Caitlicí
agus ó chur faoi chois Impireacht na Breataine.
Ba i dTrieste, ar phort na hOstaire-Ungáire í, a chuir siad fúthu sa deireadh
inar chaith siad an chéad deich mbliana eile
agus iad ag tógáil beirte páistí;
is iad na hainmneacha Iodálacha a tugadh orthu araon ná Lucia agus Giorgio.
Is ar éigean a thuill Joyce go leor airgid agus é ina mhúinteoir ag scoil Bherlitz
agus ag aistriú an obair scríbhneoirí Éireannacha mar Yates agus Oscar Wilde go hIodáilis.
D'éirigh sé leis sa deireadh i mbliain 1914

Persian: 
که درس خوانده نبود ولی برای جویس بسیار لوند و جذاب بنظر می رسید.
نورا در اولین ملاقات جویس را چون دریانورد شمالی تصور کرد.
با برقی در چشمان آبی و کلاه قایقرانی و روحی نترس
ولی وقتی جویس دهن باز کرد : "فوری فهمیدم از اون لاف زنهای دوبلیینیه که میخوان مخ دختر شهرستانی ها رو بزنن".
با این وجود نورا عاشقش شد و همه سالهای سخت زندگی را وفادار ماند.
پس از چند ماه نورا قبول کرد که با جویس به اروپا برود.
به تبعیدی خود خواسته! رها از اخلاق گرایی کلیسای کاتولیک
و سرسپردگی به امپراطوری بریتانیا
نهایتا در تریست مقیم شدند. بندری از امپراطوری اتریش-مجارستان
و ده سال بعد را آنجا بسر آوردند.
و دو فرزند پرورش دادند، هر دو با نامهای ایتالیایی: لوچیا و جورجیو
جویس در هیات معلم زبان در مدرسه برلیتز زندگی فقیرانه ای داشت
و آثار نویسندگان ایرلندی نظیر ییتس و اسکار وایلد را به ایتالیایی ترجمه می کرد.
1914 سال گشایش برای جویس از آب درآمد

Italian: 
che non era colta ma che Joyce trovava molto erotica ed interessante.
Quando lei lo vide per la prima volta, pensò fosse un marinaio nordico
con "occhi di un blu elettrico, un cappello da yacht e scarpe da ginnastica.
Ma quando parlò, beh, pensai che fosse solo l'ennesimo, insignificante sbruffone irlandese
che cercava di abbordare una ragazza di campagna."
Però Nora si innamorò di lui lo stesso,
e gli rimase devota lungo tutti i loro difficili anni di vita insieme.
Dopo qualche mese, Nora acconsentì a seguire Joyce in Europa, in un esilio auto-imposto,
liberi dalla morale della chiesa cattolica ed il giogo dell'impero britannico
Alla fine si stabilirono a Trieste, una città portuale austro-ungarica, dove trascorsero i dieci anni seguenti,
crescendo due figli, entrambi con nomi italiani, Lucia e Giorgio.
Joyce sbarcò faticosamente il lunario lavorando come insegnante di inglese alla Berlitz School
e traducendo in italiano autori inglesi come Yeats e Oscar Wilde.
Il 1914 risultò essere l'anno di svolta per Joyce

English: 
But highly erotic and compelling [to] Joyce when she first saw him
She thought he [was] a nordic Seaman with electric blue eyes a yachting cap and plimsolls, but when he spoke well
Then I knew him at once for just another word Phylis Dublin boaster trying to chat up a country girl
But Nora fell in love with him nevertheless and remained devoted through all their difficult years of life together
After a few months [noir] agreed to follow Joyce to Europe for a self-imposed exile
free from the morality of the Catholic church and the subjugation of the British Empire
They eventually landed in trieste an austro-Hungarian port town where they would spend the next [10] years
raising two [children] both of them given Italian names Lucia and Giorgio
Joyce eked out a meager existence as a language teacher at the Berlitz school and
translating Irish writers like Yeats and Oscar wilde into Italian

Irish: 
nuair a rinne foilsitheoir Londanach an cinneadh a leabhar gearrscéalta 'Baile Átha Cliathaigh' a chur amach.
Diúltaíodh 22 uaire é roimhe sin.
Chomh maith leis sin, shocraigh an file Meiriceánach Ezra Pound a úrscéal
'Portráid den Ealaíontóir' a shrathú.
Rinneadh srathrú de 'Uiliséas' ina dhiaidh sin i mbliain 1918.
Sin an t-úrscéal a rinne ainm do Joyce ar fud an domhain.
Ar feadh an chéad fiche bliain eile, is mó fós ar thuill Joyce cáil,
agus chuaigh níos faide lena thurgnaimh leis an teanga agus leis an bhfoirm litreacha
nó go bhfuair sé bás go tobann in Zürich i mblain 1941.
Cuireadh i gCill Fluntern é, díreach in aice le zú is mó Zürich.
Galántacht an Ghnáthshaoil
Fuair príomh-obair Joyce, 'Uiliséas', ainm
ón scéal eachtraíochta is drámatúla a d'fhág na Sean-Ghréigigh mar oidhreacht ag siabhaltacht an Iarthair.
Aithnítear gur buaicphointe an ardchultúir atá ann;
deireann sé scéal shiúlta fada an laoich Uiliséas ar a thuras ó léigear na Traí abhaile go hIteaca.

Persian: 
وقتی ناشری در لندن آخر تصمیم گرفت کتاب داستانهای کوتاهش را نشر دهد.
"دوبلینی ها" که 22 بار رد شده بود!
و نویسنده آمریکایی "ازرا پاوند" ترتیبی داد تا رمان "چهره مرد هنرمند" بصورت ماهانه انتشار یابد.
پس از آن "اولیس در 1918 بطور مسلسل انتشار یافت.
رمانی که نام جویس را در جهان پرآوازه کرد.
در طی 23 سال بعد شهرتش افزون شد
و او به آزمون و تجربه در شکل و ساختار زبان و ادبیات ادامه داد.
تا زمان مرگ نامنتظر و ناگهانی در زوریخ در 1941
او را در قبرستان فلونترن در نزدیکی باغ وحش اصلی زوریخ دفن کردند.
اثر اصلی جویس "اولیس" با الهام از پرماجراترین داستانی که یونان باستان برای تمدن غرب
به جا گذاشته نامگذاری شده است.
اودیسه اوج فرهنگ و تمدن غربی شناخته می شود.
و داستان سرگردانی دور و دراز اولیس را در بازگشت از فتح و محاصره تروا بازگو می کند.
بازگشتی به ایتاکا، وطن اولیس.
ولی شخصیتی اصلی رمان جویس پادشاهی جنگاور یا قهرمانی بزرگ نیست

English: 
1914 turned out to be Joyce's year of breakthrough when a publisher in London finally decided to bring out his book of short stories
Dubliners which had been rejected 22 times and the American poet Ezra pound arranged to get his novel a portrait of the artist
[serialized] this was followed by the serialization of
Ulysses in 1918 the novel which made Joyce's name around the world
For the next 23 years Joyce's reputation grew and he took his experiments with language and literary form ever further
Until his unexpected and sudden death in zurich in 1941. He was buried in Fronton Cemetery just near Zurich smen [Zoo]
Joyce's Principal work ulysses is named after the most dramatic adventure story the ancient Greeks handed down to western Civilization
It is seen as a pinnacle of high culture and tells the story of the long wanderings of the hero
Ulysses on his journey back [from] the siege of Troy death occur his home

Italian: 
quando un editore di Londra si decise finalmente a pubblicare il suo volume di racconti, "Gente di Dublino"
che era stato rifiutato 22 volte,
e il poeta americano Ezra Pound fece in modo che il suo romanzo
"Ritratto dell'artista" venisse pubblicato ad episodi.
Questo venne seguito dalla pubblicazione in episodi di "Ulisse" nel 1918,
il romanzo che rese celebre il nome di Joyce nel mondo.
Nei successivi 23 anni, la reputazione di Joyce crebbe
ed egli spinse ancora più avanti la sua sperimentazione della lingua e della forma letteraria,
fino alla sua inaspettata ed improvvisa morte a Zurigo nel 1941.
Venne sepolto al cimitero di Fluntern, vicino allo zoo principale di Zurigo.
La grandiosità della vita quotidiana
Il lavoro più importante di Joyce, l'"Ulisse",  prende il nome dalla storia di avventure più drammatica
che gli antichi Greci abbiano consegnato alla civiltà occidentale.
E' considerata un apogeo di alta cultura e racconta la storia dei lunghi viaggi dell'eroe
Ulisse,  di ritorno dall'assedio di Troia ad Itaca, la sua casa.

Italian: 
Però il personaggio principale del romanzo di Joyce non è  un re guerriero o un eroe invincibile.
Egli è piuttosto un uomo alquanto imperfetto, benevolo e sciocco
di nome Leopold Bloom. Ha un lavoro di poca importanza nel settore della pubblicità.
E' sposato, ma sua moglie ha un amante;
è stato licenziato da una serie di lavori
e dedica molto tempo a sognare ad occhi aperti tutte le cose che vorrebbe andassero bene nella sua vita
ma che sappiamo non accadranno.
Scorreggia, ama ammirare le donne per strada, sogna di vincere concorsi sulle riviste settimanali
e di essere proprietario di un cottage al mare.
Essendo ebreo, è un po' un estraneo nella cattolica Dublino
e si trova a sopportare di continuo diverse  piccole umiliazioni.
Bloom è molto dissimile dall'eroe tradizionale;
egli è piuttosto il rappresentante del medio, insignificante,
fragile, ma così gradevole "noi" quotidiano.
Joyce ricopre di attenzioni Leopold Bloom; lo considera profondamente degno di rispetto e di immenso interesse.

Persian: 
در عوض او مردی پر کم و کاست، خوش قلب و ساده لوح است.
با نام لِئوپولد بلوم
او در کار تبلیغات نقش کوچکی دارد.
متاهل است ولی همسرش وفادار نیست
او را از چندین شغل اخراج کرده اند.
و خیلی چیزها هست که دوست دارد در زندگی بنویسد ولی می دانیم که اتفاق نخواهد افتاد.
او می گوزد، در خیابان چشم چرانی می کند،
خواب برنده شدن در مسابقات هفته نامه ها را می بیند
و خواب مالکیت کلبه ای در ساحل...
بخاطر یهودی بودن تا حدودی در دوبلین کاتولیک غریبه است.
و تحقیر های کوچکی برایش رخ میدهند که باید با آنها کنار بیاید.
بلوم اصلا شبیه قهرمانهای مرسوم در ادبیات نیست.
او نماینده آدم های روزمره و میانه حال، غیر تاثیرگذار، شکننده، ولی با این وجود تا حدودی دوست داشتنی شبیه خود ماست.
جویس از توجه به لئوپولد بلوم مضایقه نمی کند.
او با بلوم مانند کسی شایسته احترام عمیق و علاقه ای شدید رفتار می کند.

Irish: 
Ach ní rí agus gaiscíoch nó laoch mór é an mórcharactar in úrscéal Joyce.
Ina n-áit, duine sách cineálta agus sách amaideach ar a bhfuil lochtanna go leor
is ea é Leopold Bloom.
Tá sé ina mhion-imreoir i dtionscal na fógraíochta;
tá sé pósta, ach tá a bhean ag dul thar claí;
briseadh as lear mór postanna é;
agus is fear an-mhór bheith ag
aislingeacht faoina rudaí ar fad
ba bhreá leis a éirí leis ina shaol,
ach tá a fhios againne nach n-éireoidh.
Bíonn sé ag ligean broim,
is maith leis féachaint ar mhná ar an tsráid,
bíonn sé ag aislingeacht go mbuafaidh sé comórtas in irisleabhar seachtainiúil,
agus faoi theachín a bheith aige in aice leis an bhfarraige.
Toisc gur Giúdach é,
tá sé beagáinín as a shuaimhneas i mBaile Átha Cliath Caitliceach,
agus tá náiríní beaga ann lena gcaithfidh sé glacadh an t-am ar fad.
Níl Bloom cosúil ar chor ar bith leis an laoch tradisiúnta,
ach léiríonn sé an taobh gan éifeacht comónta, measartha, íogaire ach sách pléisiúrtha atá againne.
Is é Leopold Bloom an carachtar is mó tábhacht ag Joyce.
Aithníonn sé gur fiú an-mheas a bheith air agus a oiread suime ann.

English: 
But the major character of Joyce's novel is not a warrior King or a grand hero
He is instead a very flawed quite Kindly and quite foolish man
Named leopold bloom he works as a minor player in the advertising industry
He's married, but his wife is having an affair
He's been sacked from a string of jobs
And he's very much given to daydreaming about all the things he would love to go right in his life
But which we know won't happen he farts he likes looking at women in the street
He dreams of winning competitions in weekly magazines and of owning a cottage by the sea
Being Jewish he's a bit of an outsider in Catholic Dublin
And there are various little humiliations which he has to put [up] with all the time
[bloom] is very unlike a traditional hero, but he is representative of our average unimpressive
Fragile but still rather likable everyday selves
Joyce Lavishes attention on Leopold bloom he treats him as deeply worthy of respect and immense interest

Persian: 
بنظر جویس ما باید از بلوم یادبگیریم
و از جهاتی شبیه او باشیم
همانطور که در دنیای باستان اولیس نمونه رفتار شجاعانه و مبتکرانه بوده است.
ما بلوم را یک روز تمام در پرسه هایش در دوبلین دنبال می کنیم.
او را می بینیم که ناهار می خورد. شام می خرد.
قهوه و کاکائو می نوشد
نگران رابطه با زنش و دخترش است
سر کار می رود
به آواز خواندن کسی گوش میدهد.
با چند نفر حرف می زند.
جویس دارد می گوید که مسائل ظاهرا ناچیز
که در زندگی روزانه رخ می دهد
مانند خوردن، متاسف شدن برای کسی
برای خود افسوس خوردن
لباس پهن کردن
این ها اصلا چیزهای کوچکی نیستند.
اگر با چشم درست به آنها نگاه کنیم،
انها چیزهایی زیبا، جدی، عمیق و سحر آمیز هستند
زندگی ماها هم درست به اندازه قهرمانان سنتی جالب است.
موضوع این است که ما در قدرشناسی و درک ضعیفتریم
این لنز و چشم مدد رسان را جویس با رمانش به ما می دهد
ولی در بهترین حالت باید آن را درونی سازی کنیم.

Irish: 
Ceapann Joyce gur duine ónar cheart dúinn foghlaim
agus ba chóir dúinn bheith ag iarraidh bheith cosúil leis ar shlite éigint
mar bheadh Uiliséas, arbh é eiseamláir is mó inspioráid an iompair mhisniúil agus sheiftiúil sa seansaol.
Leanaimid Bloom ar feadh lae agus é ag siúl timpeall Bhaile Átha Cliath.
Feicimid é ag ithe an lóin, ag ceannach a shuipéir, ag ól caife agus cócó;
tá imní air faoina ghaol lena bhean agus lena iníon;
téann sé ag obair; éisteann sé le duine éigint ag canadh;
tá cúpla comhrá aige;
Dar le Joyce, níl na rudaí beaga a bhíonn ar siúl gach lá
(an bia, an trua a bheith agat do dhuine éigint nó duit féin, do chuid níocháin a chur ar an líne éadaigh)
ina rudaí beaga ar chor ar bith.
Má bhreathnaítear orthu tríd an lionsa ceart,
nochtar gur rudaí doimhne, tábhachtacha agus iontacha atá iontu.
Tá ár mbeathaí féin chomh spéisiúil le cinn na laochra traidisiúnta.
Níl ann ach go bhfuilimid níos measa ag meas a bheith againn orthu.
Tá an lionsa fóinteach ar fáil ar dtús in úrscéal Joyce,
ach b'fhearr é a ghlacadh chugainn féin agus ár gceann féin a dhéanamh de.

English: 
He someone joyce suggests that we should learn [from] and try in certain ways to be [liked] just as in the ancient world
Ulysses was held up as an inspiring model of resourceful and brave conduct
We follow bloom for a whole day as he wanders around Dublin. We see him having lunch buying a supper drinking coffee and cocoa
He worries about his relationship with his wife and daughter. He goes to work he listens to someone singing he has various conversations
Joyce is saying that the apparently little things that happen in daily life eating feeling sorry for someone feeling sorry for oneself
Putting the washing on the clothes line these aren't really little things at all if we look at them through the right lens
they are revealed as beautiful serious deep and
Fascinating our own lives are just as interesting as those of the traditional heroes
It's just with less good at appreciating them the helpful lens is supplied initially by Joyce's novel

Italian: 
"E' qualcuno", suggerisce Joyce, "da cui dovremmo imparare e al quale dovremmo, in qualche modo, provare ad assomigliare,
proprio come, nel mondo antico, Ulisse fu considerato un modello ispiratore di una condotta intraprendente e coraggiosa.
Seguiamo Bloom per un giorno intero mentre gironzola per Dublino.
Lo vediamo pranzare, comprare una cena, bere caffè e cioccolato.
Si preoccupa della sua relazione con sua moglie e sua figlia.
Va al lavoro, ascolta qualcuno che canta;  ha varie conversazioni.
Joyce sta dicendo che le apparentemente piccole cose che accadono nella vita quotidiana,
mangiare, dispiacersi per i sentimenti altrui, dispiacersi per se stessi,
stendere il bucato sullo stendino, queste, in realtà, non sono per niente delle piccole cose:
se le osserviamo attraverso la lente giusta,
si rivelano splendide, serie, profonde e affascinanti.
Le nostre vite sono interessanti al pari di quelle degli eroi tradizionali.
E' solo che siamo meno bravi ad apprezzarle.
L'utile lente viene fornita inizialmente dal romanzo di Joyce,
ma dovremmo idealmente interiorizzarla e farla nostra.

Persian: 
و آن را از ان خود کنیم
باید خود را بعنوان قهرمانانی مشروع هرچند کوچک در زندگی های متین و والای خودمان بپذیریم.
جریان سیال ذهن : بطور سنتی رمانها مثل فیلمهای امروزی
ما را در حال گفتن جملات ساختارمند و مرتب و واضح نشان می دهند
و ما هم بدون فکر کردن زیاد فرض می کنیم
که این بازتاب عادلانه ای از زندگی درونی شخصیت هاست.
آنها همان افکار و احساساتی را بزبان می آورند که دارند.
ولی این راه و روش جویس نیست
جویس ما را بدرون ذهنمان می برد.
و سعی می کند نشان دهد فکر کردن در واقع چگونه است.
یک جایی در رمان اولیس بلوم به چرخه ی زندگی فکر می کند.
در حالی که تراموا و مردم را در خیابان نگاه می کند.
افکار او از زبان جویس اینطور بنظر می رسد :
ترامواها از هم رد شدن،
میرن، میان
تلق تلوق
کلمه های بیخود
روزها همه مثل هم
رژه گروهان پلیسا

English: 
But ideally we should internalize it and make it our own. We should accept ourselves as minor
legitimate heroes of our own
dignified lives
Traditionally novels like most films today show us people speaking in well-formulated
clear and relevant sentences
And we tend to suppose without really thinking about it that this is a fair reflection of their inner life
They speak thoughts and feelings that they have but this isn't Joyce's way at all
Joyce takes us into our minds and tries to show us. What thinking actually?
Sounds like at one point in ulysses leopold muses on the cycle of life while he's watching the tram cars and people in the street
This is [what] it sounds like through Joyce's microphone
trams past one another [in] going out going clanging clanging useless words
Things go on the same day after day squads of police marching out back trams in out

Irish: 
Ba cheart dúinn a ghlacadh leis gur mionlaochra agus ábhar acu muid inár saolta uaisle féin.
An Sruth Smaointeachais
Is nós é go mbíonn na carachtair úrscéalta den chuid is mó, cosúil leis an gcuid is mó scannán,
ag labhairt go soiléir agus ag rá abairtí cuí agus múnlaithe go deas.
Gan smaoineadh air, is nós linn glacadh leis
gur léiriú maith ar a saol atá taobh laistigh díobh é.
Deireann siad na smaointe agus na mothaithe atá orthu.
Ach ní hé seo bealach Joyce ar chor ar bith.
Tugann Joyce muid leis isteach inár n-intinní
agus é ag iarraidh an chuma atá ar ár gcuid smaointe a thaispeáint dhúinn.
Uair amháin in 'Uiliséas', tá Leopold ag smaoineamh ar sheal an tsaoil
agus é ag breathnú ar na tramanna agus ar lucht na sráide.
Seo an chuma atá air sin trí mhicreafón Joyce:
'Tramanna ag dul thar a chéile,
isteach leo agus amach leo,
cling is plimp,
focail gan mhaith.
Rudaí ag gabháil ar aghaidh an lá céanna i ndiaidh lae
scuaid Ghardaí ag máirseáil amach, ar ais,
tramanna isteach, amach,

Italian: 
Dovremmo accettare noi stessi come legittimi eroi minori delle nostre dignitose esistenze.
Flusso di coscienza
Tradizionalmente i romanzi, come la maggior parte dei film di oggi, ci mostrano persone che parlano
utilizzando frasi ben formulate, chiare e pertinenti,
e tendiamo a supporre -senza davvero pensarci- che queste siano il chiaro riflesso della loro vita interiore.
Traducono pensieri e sentimenti in parole, ma questo non è assolutamente nello stile di Joyce:
Joyce ci conduce all'interno delle nostre menti e prova a mostrarci come il nostro pensiero 'suoni' per davvero.
A un certo punto, nell'Ulisse, Leopold riflette sul ciclo della vita mentre osserva le carrozze del tram e la gente per strada.
Ecco come il tutto suona attraverso il microfono di Joyce:
"I tram si incrociavano, verso il centro, verso la periferia, fragorosi, fragorosi. Parole inutili.
Le cose vanno avanti sempre uguali giorno dopo giorno squadre di polizia escono ritornano

Irish: 
na beirt leibidí siúd ag crochadh timpeall,
tugtar Dignam chun siúil
Mina Purefoy agus a bolg ata ar leaba a rá d'och leanbh a tharraingt amach di,
beirtear duine gach soicind áit éigint,
duine eile bás a fháil gach soicind,
ó thug mé bia do na héin – cúig nóiméad,
stiúgann 300 duine,
300 duine eile a bhreith,
ag ní na fola díobh,
gach duine a ní i bhfuil an Uain,
ag scairteadh maaaaaaa.'
Is ait meascán seo na rudaí is mó agus is lú a chloisteáil,
ach is féidir gur gnáthrud é i ndáiríre.
Tá Bloom ag smaoineamh ar an mbreith agus ar an mbás,
agus ar ghiorra aondeonach an tsaoil,
agus ar chóincheap an reiligiúin;
ach tá sé ag smaoineamh freisin air gur thabhair sé bia do roinnt éan,
ar ghnáthrithim an tsaoil,
ar na tramanna glóracha,
agus ar bhun-aiteachas na teanga inarb iad na fuaimeanna a dhéanaimid inár mbéil a léiríonn rudaí darb ann.
Dá mb'fhéidir barr ceann daoine a bhaint díobh,
agus féachaint ar na smaointe éagsúla ag dul timpeall leo, ag teacht trasna ar a chéile

English: 
Those two loonies mooching about Dignam carted off
Minor purefoy swollen belly on a bed groaning to have a child tugged out of her one born every second somewhere other
Dying every second since I fed the birds five minutes
300 kicked the bucket other 300 born washing the blood off all I washed in the blood of the [lamb] bawling [man]
It's a strange and yet actually perhaps rather familiar muddle of high and low concerns
Bloom is thinking about birth and death and the random shortness of life and the idea of religion
but he's also thinking about how he fed some birds the ordinary rhythms of Daily life the noisy trams and
the fundamental oddity of language in which sounds we make with our mouths
Stand for things in the world if we could slice the top of people's heads and get a view into the diverse thoughts that
Circulate and cut across one another

Persian: 
تراموا میره میاد
اون دو تا خُل ول می گردن
دیگنام پیاده شد.
مسافر کوچولو با شکم بادکرده روی تخت
ناله می کنه که بچه رو ازش بکشن بیرون
هر ثانیه یکی یجا دنیا میاد
دیگرون هر ثانیه می میرن
از وقتی به کفترا غذا دادم پنج دقیقه میشه
سیصد نفر زدن به چاک
سیصد تا دیگه دنیا اومدن
خون رو ازشون شستند
همه در خون بره (عیسی) شسته شدند
بع بع کنان
این عجیب است و با اینحال
شاید مدلی آشنا ازدغدغه های والا و بی ارزش ما باشد
بلوم به تولد فکر می کند
و مرگ
و کوتاهی و تصادفی بودن زندگی
و ایده ی مذهب
ولی همینطور به غذادادن به پرنده ها و ریتم عادی زندگی فکر می کند.
و تراموای پر سر و صدا
و شگفتی بنیادی زبان
که در آن صداهایی که با دهان در می آوریم نماد اشیا در جهان می شوند.
اگر می شد کله آدم ها را بشکافیم و نگاهی
به افکار مختلفی که انجا می چرخد
بیاندازیم که هم را قطع می کنند
ضد هم و گیج کننده

Italian: 
tram avanti e indietro quei due pazzi che si fanno un giretto
Dignam portato via a forza
Mina Purefoy la pancia gonfia gemente sul letto per farsi tirare fuori un bambino
ne nasce uno al secondo in qualche posto un altro ne muore ogni secondo.
Cinque minuti da quando ho dato da mangiare agli uccelli.
Trecento han tirato le cuoia altri trecento nati ne lavano via il sangue tutti son lavati nel sangue dell'agnello, belano beeeeee."
E' uno strano pasticcio di pensieri alti e bassi eppure, in realtà, forse piuttosto familiare.
Bloom pensa alla nascita e alla morte e alla casuale brevità della vita e all'idea della religione
ma pensa anche a come abbia dato da mangiare ad alcuni uccelli, il normale ritmo della vita quotidiana, i tram rumorosi
e la fondamentale stranezza del linguaggio nel quale i suoni emessi dalla bocca
rappresentano le cose del mondo.
Se noi potessimo tagliare la parte superiore della testa delle persone
e dare un'occhiata ai tanti pensieri che circolano e si incrociano, contraddittori e confusi,

Persian: 
در آنصورت تصویر دقیقتری از خودمان بعنوان انسان پیدا می کردیم
تصویری که با تصویر معمول تضاد و تفاوت بنیادی دارد.
این تصور که آدمها از نظر روانی یکپارچه هستند.
با عقایدی قطعی و ثابت
و این که دقیقا می دانند عقایدشان چیست و چه برایشان مهم است
جویس مانند دیگر نویسندگان مدرنیست با جریان سیال ذهن افکار و احساسات را توصیف می کند
بر طبق آن اگر ما در مورد دیگران و خودمان بیشتر بدانیم که حقیقتا چه حسی داریم،
درک روشنتری پیدا می کردیم از این که
انسان بودن چه معنایی دارد.
و شاید در آن صورت آهسته تر عصبانی می شدیم
سریعتر می بخشیدیم
بیشتر مهر می ورزیدیم
و کمتر نفرت.
درباره بیراهه های ظاهرا عجیب ذهن خود و دیگران بیشتر کنجکاوی می کردیم
معجزه ی زبان
هر چه جویس بیشتر به عمق گفته های ما نفوذ کرد تا صدای ناهنجار ذهنمان را آشکار کند
بیشتر احساس کرد که باید زبان را بپیچاند و دوباره قالب ریزی کند
تا نشان دهد که زبان ما پیش خودمان چطور حس و درک می شود.

Irish: 
agus ag dul in éadan a chéile agus á gcur féin amú is ar strae,
bheadh pictiúir den ghnáthdhuine i bhfad níos cruinne againn,
agus ceann ó bhonn in éadan an chinn a bhíonn againn de ghnáth, é ná
nach bhfuil aon mhearbhall ná athraithe intinne ar dhaoine
a bhfuil barúlacha soiléire, cinnte agus seasta acu,
atá ríchinnte faoina rudaí is mó acu.
Cosúil leis na scríbhneoirí nua-aoiseacha eile a bhain úsáid as stíl an tsrutha smaointeachais,
tá sé á mholadh ag Joyce go mbeadh a thuilleadh tuisceana na daonnachta
dá mbeadh fios ár bhfíorsmaointe féin agus fíorsmaointe daoine eile againn
agus is féidir go mbeimis níos moille fearg a chur orainn féin,
níos luaithe maitheamh do dhaoine eile,
bheimis níos mó grá agus níos lú gránach againn.
Bheimis níos fiosraí faoin mbealach breá aisteach atá ár n-intinní ag obair.
Aisteachas na Teanga
Dá mhéad a chuaigh Joyce faoina ndeirimid le gleo ár n-intinn a nochtadh,
is ea is mó a bhraith sé gur ghá dhó an teanga féin a chasadh agus athchóiriú a dhéanamh uirthi
leis an gcuma atá laistigh díonn féin a chur in iúl.

English: 
Contradicting and confusing we have a much more
[accurate] picture of our fellow humans and one radically at odds with the image
We typically have that people are
psychological monoliths with clear definite and fixed views who are very certain what they believe [and] care about
Joyce like other Modernists describers of stream of consciousness thoughts and feelings is
Suggesting that if we knew more [about] what others in ourselves
Really thought and felt. We'd have a clearer sense of what it means to be human
And we'd perhaps also be slower to Anger quicker to forgive we'd love more and hate less
We'd be more curious about the apparently strange by ways of our own and others minds
the more Joyce went beneath the surface of our
Utterances to reveal the cacophony of our minds the more he felt the need [to] twist and remould language itself

Italian: 
avremmo un'immagine molto più precisa dei nostri simili,
radicalmente in contrasto con l'immagine che solitamente abbiamo:
che le persone siano dei monoliti dal punto di vista psicologico, con punti di vista chiari, definiti, fissi
molto sicure di ciò in cui credono e a cui tengono.
Joyce, come altri Modernisti che descrissero i pensieri e le sensazioni del flusso di coscienza,
suggerisce che, se conoscessimo di più ciò che gli altri e che noi stessi davvero abbiamo pensato o sentito,
avremmo un'idea più chiara di cosa significhi essere uomini e, forse, saremmo anche più lenti all'ira,
più rapidi nel perdono; ameremmo di più e odieremmo di meno.
Saremmo più curiosi riguardo le apparentemente strane deviazioni della nostra mente e di quella altrui.
Il prodigio del linguaggio
Più Joyce andava al di sotto della superficie delle nostre esternazioni per rivelare la cacofonia delle nostre menti,
e più sentiva l'urgenza di storpiare e riplasmare il linguaggio stesso
per catturare come suoniamo a noi stessi.

English: 
To capture how he sound to [ourselves] in his last and truly puzzling novel Finnegan's wake
Joyce decided to create his own [version] of English a tower of babel
He called it by mixing together bits and pieces of more than 40 languages
Sometimes the words on the page look entirely foreign, but if you sound them out you can often find the sense here
We are again means what it says. It's just that the words are jammed together to reflect the speed of the mind in action
Joyce went in for many
Portmanteau words two more words stuck together to create a new one [a]
fun for all is a fun funeral or a fun for all a bisects cycle is a
bisexual or a bicycle for sex
Joyce twisted prestigious names so shakespeare became shake his beard and Denty alligator was Dante alighieri
The plot insofar as there is one in Finnegan's wake is about a man called Tim
Finnegan who falls from a ladder dies and comes back to life when someone spills whiskey on his face during the wake

Italian: 
Nel suo ultimo ed effettivamente sconcertante romanzo, "La veglia di Finnegan",
Joyce decise di creare la sua personale versione dell'inglese,
una "torre di Babele", come la definì, mescolando insieme pezzi di più di 40 lingue.
A volte le parole sulla pagina sembrano completamente sconosciute,
ma se le si legge ad alta voce, se ne può cogliere spesso il senso.
"Eccochecirisiamo" significa quello che dice. E' solo che le parole sono attaccate per riflettere la velocità della mente in azione.
Joyce apprezzava molte parole tipo "portmanteau":
due o più parole attaccate insieme per crearne una nuova.
Un "funferall" è un funerale divertente o un "fun for all", divertimento per tutti.
Una "bisexcycle" è un "bisexual "(bisessuale) o una bici per il sesso.
Joyce storpiava nomi prestigiosi, così Shakespeare divenne "Shakehisbeard"(scuote la barba)
e "Denti Alligator" era Dante Alighieri.
La trama, sempre che ce ne sia una in "La veglia di Finnegan", racconta di un uomo di nome TIm Finnegan
che cade da una scala, muore e torna in vita quando qualcuno versa del whiskey sul suo viso durante la sua veglia funebre.

Persian: 
در آخرین رمان حقیقتا معما گونه اش "شب زنده داری فینیگان"
جویس تصمیم گرفت که نسخه خودش از زبان انگلیسی را خلق کند.
آن را "برج بابل" نامید
در آن تکه های بیش از 40 زبان را آمیخت
گاه واژه ها روی صفحه کاغذ کاملا بیگانه و غیر انگلیسی بنظر می رسند.
ولی اگر با صدای بلند گفته شوند معنی آن اغلب دریافت می شود
خبرسیدیماینجا
یعنی همان که گفته شد.: خب رسیدیم اینجا
که به هم چسبانده شده تا سرعت کار ذهن را نشان دهد.
او بسیاری واژگان "دورگه" آفرید
دو کلمه بهم چسبیده تا معنای جدیدی خلق شود
"تشییع خوشمزه" در واقع تشییع جنازه ای است که در آن خوش بگذرد.
و یا تفریح همگانی : "مشاع خوشمزه"!!!
"دوچرخنسی"، دوچرخه ای است برای آمیزش یا یک آدم دو جنس گرا
جویس نامهای معروف را پیچاند و "شکسپیر" به   shake his beard
تبدیل شد و نام "دانته آلیگیری"
به تمساح دندان دار تبدیل شد
طرح داستان، اگر طرحی در داستان "فینیگان" باشد، درباره ی مردی بنام تیم فینیگان است
که از نردبان می افتد، می میرد و به زندگی برمی گردد
وقتی طی شب احیا بر سر جنازه اش کسی ویسکی روی صورتش می ریزد.

Irish: 
B'ina úrscéal is deireanaí agus is mearbhlaí 'Tórramh Uí Fhionnagáin'
a roghnaigh Joyce a leagan Béarla féin a dhéanamh.
'Túr Bháibil' a thug sé air
agus é ina mheascán d'fhocail ó níos mó ná 40 teanga.
Scaití tá cuma choimhthíoch ar fad ar na focail ar an leathanach,
ach má deirtear os airde iad is féidir ciall a bhaint astu.
Ciallaíonn 'hereweareagain' sin go díreach,
'seo muid anseo arís', ach tá na focail pulctha go dlúth le luas na hintinne a léiriú.
Roghnaigh Joyce a lán focal portmanteau:
dhá fhocal nó níos mó greamaithe le chéile chun ceann nua a dhéanamh.
Is 'sochraid spraoi' nó 'spraoi do gach duine' é 'funferall'.
Is 'déghnéasach' nó 'rothar le haghaidh an ghnéis' é 'bisexcycle'.
Chas Joyce ainmneacha móra le rá,
mar sin rinne sé 'Shakehisbeard' de 'Shakespeare'
agus ba 'Dhante Alighieri' é 'Denti Alligator'.
Tá an scéal (chomh fada agus atá ceann in 'Tórramh Uí Fhionnagáin')
faoi fhear darb ainm Tim Ó Fionnagáin
a thit de dhreimire agus fuair bás,
agus d'aiséirigh sé nuair a doirteadh uisce beatha ar a aghaidhe le linn an tórraimh.

Irish: 
Tá sé in ainm bheith ina scéal uilíoch faoin Titim
agus is é an carachtar Ó Fionnagáin Ádhamh, Naoi, Risteard III, Napoléon agus an náisiúnaí Éireannach Cathal Parnell ag an am céanna.
I ndáiríre, tá scéal sa leabhar seo,
ach 'Ní scéal is féidir,' arsa Joyce de mhíniú searbhasach,
a dhéanamh ciallmhar le teanga lánmhúscailte, gramadach shimplí agus plota treallúsach.'
Ag iarraidh bheith dílis don fhíorshaol
agus a chuid mearbhaill agus castachta aige,
ba é an deireadh a bhí leis gur scríobh Joyce leabhar breá oiliúnach ach doléite go hiomlán.
Seo ceathrú habairt na céad chaibidle:
Cuireann sé i gcuimhne dúinn go gcaithfidh an ficsean loigiciúil agus intuigthe
bheith i gcónaí ina ghiorrúchán mór dá bhfuil ar siúl sa domhan agus in intinní na gcarachtar.

Italian: 
Viene intesa come una storia universale della caduta dell'umanità
e il personaggio di Tim Finnegan viene anche visto simultaneamente
come Adamo, Noè, Riccardo III, Napoleone e il nazionalista irlandese Charles Parnell.
In effetti c'è una trama in questo libro,
è solo che non è una di quelle che -come spiega sarcasticamente Joyce- possa essere rappresentata sensatamente
grazie all'uso di un linguaggio "sveglio- come-un-grillo",  di una grammatica "bell'e fatta"  e di una trama "vai-così".
Nel tentativo di essere assolutamente fedele alla vita reale con tutte le sue confusioni e complessità,
Joyce finì con lo scrivere un libro che è -in modo affascinante e istruttivo- illeggibile.
La quarta frase del primo capitolo suona così
 
E' un memorandum  di quanto il racconto -quando sembra logico e comprensibile-
è sempre necessariamente una drastica scorciatoia di quanto sta effettivamente succedendo nel mondo
e nelle menti dei personaggi.

Persian: 
این داستانی جهانی از هبوط آدم است
و کاراکتر تیم فینیگان قرار است همزمان
آدم، نوح، ریچارد سوم
ناپلئون و ملی گرای ایرلند چالز پارنل باشد
جویس به کنایه زمانی گفته بود: این کتاب طرحی دارد ولی نه طرحی که با زبان بیداری مفهوم و قابل درک باشد
یا با دستور زبان شسته رفته
و یا با یک طرح سر راست
در تلاش برای وفاداری کامل به زندگی واقعی
در همه پیچیدگی و گیج کنندگی اش
جویس کتابی نوشت که به شکلی سحر امیز و پند آموز غیر قابل خواندن است.
جمله ی چهارم فصل اول این است :
"گند نوک جوی بابا (جم) یا (شن) را با کمان نور خیسانده  بود و غران تا ته رنگین کمان کشانده بود!!!
تا از سطح آب گردابی دیده شود.
این یادآوری این نکته است که تا چه اندازه رمان
وقتی که منطقی و قابل درک است
همیشه و ضرورتا خلاصه ی شدیدا فشرده ای است
از آنچه در عمل در این عالم و در ذهن شخصیت ها در جریان است.

English: 
It's intended as a universal story about the fall of mankind and the character of Tim Finnegan is also meant to be simultaneously
Adam, Noah Richard the third Napoleon and the Irish nationalists Charles Parnell there is indeed a plot in this book
it's just not one joyce explained sarcastically that can be rendered sensible by the use of
Wide-awake language cut and dry grammar and go ahead plot in attempting to be completely faithful to real life in all its true
Confusion and complexity Joyce ended up writing a book that is fascinating Lee
instructively unreadable the fourth sentence of the first chapter runs like this
Rot a peg of pars malt had gem or [shen] brewed by arclight and Rory end to the [regan] brow was to be seen ring
'some on the Aqua face
It's a reminder of how [much] fiction when it seemed logical and understandable is always necessarily a drastic

Persian: 
جویس دایره احتمالات رمان واقع گرا را
تا آنجا که امکان داشت گسترش داد.
تا قلمرویی به رمزآمیزی و به یاد ماندنی رویا های یک غریبه!
جویس بخش عمده ی زندگی را به نوشتن گذراند
امید داشت با هنر به چه دستاوردی برسد؟
هنر برای چست؟
در رمان "چهره مرد هنرمند در جوانی"
جویس به سخنگویش "استیون" فرصتی برای پاسخ به این سوال می دهد
او در کمال شگفتی مسیری سنتی در پیش می گیرد
با استفاده از دو اصطلاح از فیلسوف قرون وسطی
قدیس توماس آکویناس
نخستین آن "وحدت یا تمامیت" است
یعنی هنرمند کسی است که تلاش کند
با بنیه ای غیر معمولی
ماهیت و تمامیت حقیقی آن چه را مطالعه می کند، درک کند
این می تواند یک درخت، لحظه ای تاریخی
یا زندگی شخصی خیالی در دوبلین قرن بیستم باشد
ما معمولا این کار را نمی کنیم.
ما واقعا روی این که اشخاص چه می گویند یا می کنند تمرکز نمی کنیم.
یا این که اشیا دورمان حقیقتا چه هستند یا جطور بنظر می رسند.

Italian: 
Joyce ha spinto una possibilità del romanzo realistico
più in là che poteva, in un reame misterioso, inquietante e sconcertante tanto quanto i sogni di un estraneo.
Joyce trascorse la maggior parte della sua vita a scrivere.
Cosa sperava di ottenere attraverso la sua arte?
A cosa serve l'arte?
Nel suo romanzo "Ritratto di un artista da giovane"
Joyce dà l'opportunità al suo portavoce, Stephen, di fornire una risposta chiara.
Segue una rotta sorprendentemente tradizionale
ricorrendo a due termini del filosofo medievale San Tommaso d'Aquino:
il primo è "integritas", il che significa che un artista è colui che cerca di cogliere con insolito vigore
l'integrità e l'identità reali di ciò che si è studiato;
potrebbe trattarsi di un albero, un momento della storia o la vita di un personaggio inventato della Dublino del 20° secolo.
Normalmente non facciamo così: non ci concentriamo per davvero su ciò che una persona sta dicendo o facendo
o su quali oggetti ci circondino e che aspetto abbiano;

English: 
[foreshortening] of what is actually going on in the world and the minds of characters Joy's pushed one possibility of the realistic novel as
Far as it could [possibly] go into a realm as mysterious haunting and perplexing as the dreams of a stranger
Joy Spent the greater part of his life writing. What was he hoping to achieve through his art
What is art for in his novel the portrait of the [artist] as a young man?
Joyce Gets his spokesman Stephen to have a go at spelling out an answer
He follows a surprisingly traditional route using two terms from the medieval Philosopher, Sim, Thomas aquinas
But the first is integra toss this means that an artist is [someone] who attempts to grasp with unusual vigor the true
integrity and identity of what is being studied it might be a tree a
Moment of history or the life of a fictional character in 20th Century Dublin, we don't normally do this
We don't really concentrate on what a person [is] saying or doing or what objects around us really are and look like

Irish: 
Thug Joyce deis amháin an úrscéil réalaíoch leis
chomh fada agus ab fhéidir
isteach i ndomhan chomh uaigneah agus aisteach
leis an mbrionglóid strainséara.
Chaith Joyce an chuid is mó dá shaol ag scríobh.
Cad é a bhí sé ag súil a dhéanamh trína chuid ealaíne?
Cad lena aghaidh a bhfuil an ealaín?
Ina úrscéal 'Portráid den Ealaíontóir ina Fhear Óg'
tugann urlabhraí Joyce Steven faoi freagra don cheist seo a thabhairt.
Iontas na n-iontas, is é an bealach traidisiúnta as a mbaineann sé úsáid é ná
dhá théarma leis an bhfealsamh meánaoiseach Tomás Aquinas a úsáid.
'Integritas' is ea é an chéad cheann.
Ciallaíon sé seo gur duine lenar féidir fíor-ionracas agus fíor-fhéiniúlacht an ruda
ar a bhfuil staidéar á dhéanamh a thuiscint go grinn é an t-ealaíontóir.
Is féidir gur crann atá ann, nó nóiméad na staire,
nó an saol carachtair fhicsin ina chónaí i mBaile Átha Cliath sa 20ú haois.
Ní bhímid á dhéanamh seo de ghnáth.
Ní bhímid ag díriú i ndáiríre ar a bhfuil á rá nó á dhéanamh ag duine,
nó ar an bhfíorchuma nó nádúr rudaí.

English: 
we don't normally isolate and study carefully art [has] the job of doing this for [us] and teaching us to do so
habitually
the second step for an artist in Joyce's view is to bring clarity or
Clarity to things which means shining the light of reason [into] [the] murkier parts of experience and life
The Paradox is that Joyce did just this but it is attempt to be utterly clear about what being human is actually like?
He created works which are in places. Uh Turley baffling to a reader in a hurry that
Shouldn't surprise us too long though artist Joyce sees it should be a corrective to unnatural
but dangerous blindness and inattention to
cliche an over Rapid summary if art sometimes puzzles us
We know says joyce that it's doing its job properly. It's really killing us to the mysteries
We have to quickly grown blind to

Italian: 
normalmente non ci isoliamo per studiare con attenzione.
E' l'arte ad avere il compito di farlo per noi e di insegnarci a farlo d'abitudine.
La seconda fase, per un artista, secondo Joyce, è portare "claritas" - o chiarezza- alle cose.
Il che significa fare risplendere la luce della ragione nelle zone più oscure dell'esperienza e della vita.
Il paradosso è che Joyce fece proprio così,
ma in questo tentativo di essere totalmente chiaro su cosa effettivamente significhi essere umano
egli creò opere che sono a tratti assolutamente incomprensibili per un lettore frettoloso.
Ma ciò non dovrebbe sorprenderci troppo.
L'arte, per come la intende Joyce, dovrebbe essere un correttivo alla naturale ma pericolosa cecità,
alla disattenzione, ai clichés e ai riassunti troppo brevi.
Se talvolta l'arte ci disorienta, allora sappiamo -dice Joyce- che sta facendo per bene il suo lavoro.
In effetti ci sta risvegliando a quei misteri  nei confronti dei quali siamo diventati ciechi troppo in fretta.

Irish: 
Ní bhímid go hiondúil ag scaradh amach ruda agus muid ag déanamh staidéir go cúramach air.
Is é ar an ealaín atá an cúram é seo a dhéanamh ar ár son,
agus é a mhúineadh dúinn go ndéanfaimis amhlaidh mar bheadh nós.
Is é an dara céim don ealaíontóir é dar le Joyce ná
'claritas' nó soiléireacht a chur ar rudaí,
rud a chiallaíonn solas an réasúin a dhíriú
isteach i gcodanna níos dorcha na taithí agus an t-saoil.
Nach aisteach an rud é ansin go ndearna Joyce amhlaidh,
ach agus é ag iarraidh bheith soiléir go hiomlán faoi fhíorthaithí an duine
is mearbhall a chuireann a chuid oibre in áiteanna éigint ar an té úd a léifí faoi dheifir é.
Níor cheart dó siúd iontas a chur orainn, áfach.
Dar le Joyce, caithfidh an ealaín bheith
ina cheartúchán ar ár neamhaird nádúrtha ach bhaolach
ar shean-nathanna agus ar an achoimre róthapa.
Má chuireann an ealaín mearbhall orainn scaití,
'tá a fhios againn,' arsa Joyce, 'go bhfuil sí ag obair mar is ceart.'
Athmhúsclaíonn sí an suim atá againn
sna rúin ar éiríomar dall go rósciobtha orthu.

Persian: 
معمولا جدا نمی کنیم و به مطالعه نمی نشینیم.
هنر وظیفه اینکار را برای ما بعهده می گیرد
و به ما می آموزد که به اینکار عادت کنیم
قدم دوم هنرمند به زعم جویس
آوردن شفافیت و روشنی
به چیزها است
یعنی تاباندن نور منطق به گوشه های تاریک تجربیات و زندگی
پارادوکس اینجاست که جویس دقیقا همین کار را کرده است
ولی در تلاش برای آن که بروشنی نشان دهد انسان بودن واقعا چگونه است
آثاری خلق کرده که در جاهایی
بشدت برای خواننده ی عجول گیج کننده هستند
ولی این نباید زیاد متعجبمان کند
هنر ان طور که جویس آن را می بیند
باید اصلاحیه ای باشد
به کوری طبیعی ولی خطرناک ما
و بی توجهی ما
برای کلیشه سازی و خلاصه برداری شتابزده
اگر هنر گاهی گیجمان می کند
از دید جویس دارد کارش را درست انجام میدهد
هنر بیدارمان می کند نسبت به اسراری که نسبت به آنها دیدمان را از دست داده ایم. ترجمه ایمان فانی

English: 
you
