
English: 
 
[MUSIC PLAYING]
 
VALENTINE: As much
as I wish I could
say that I'm enjoying a
nice vacation at the beach.
I'm not.
I'm here in Boston at MIT.
So how did this
little cardboard box
make me feel like I'm miles
away from where I actually am?
How did it create
virtual reality?
Now, if you open this little
box up, it's pretty simple.
There's a place to put your
phone in, and the rest of it
look like glasses with
these two plastic lenses.
Now it's this piece
over here that's
crucial to making me feel like
I'm inside a video on my phone.
It's what creates 3D vision.
3D vision is actually
pretty simple.

Polish: 
 
[GRA MUZYKA]
 
VALENTINE: Bardzo chciałabym móc
powiedzieć, że cieszę się urlopem na plaży.
Nie cieszę się.
Jestem tutaj, w Bostonie, w MIT.
W jaki sposób to małe pudełko kartonowe
sprawiło, że poczułam jakbym była daleko od miejsca, gdzie aktualnie jestem.
Jak to stworzyło wirtualną rzeczywistość?
Teraz, jeśli otworzysz to pudełko, to nie jest skomplikowane.
Znajduje się miejsce na telefon, a reszta
wygląda jak okulary z dwoma plastikowymi soczewkami.
Ten kawałek tutaj jest
istotny by sprawić, bym czuła, że jestem wewnątrz filmu z telefonu.
To kreuje obraz 3D.
Obraz 3D nie jest skomplikowany.

Polish: 
Mamy dwoje oczu oddalonych od siebie o 3 cale(7,62 centymetra)
i z powodu tego rozdzielenia, każde z oczu widzi
świat z nieco innej perspektywy.
Nasz mózg łączy te dwa widoki i tworzy poczucie głębi.
Wystaw kciuk i zamknij lewe oko.
Teraz spróbuj zamknąć prawe.
Czy zauważasz, jak Twój kciuk trochę skacze
w lewo lub w prawo, kiedy zmieniasz oko?
Teraz przybliż kciuk trochę do siebie
i zrób to samo.
Wydaje się, że skacze jeszcze bardziej, prawda?
Zależnie od tego, jak blisko lub jak daleko wystawisz kciuk,
on bedzie skacze bardziej lub mniej.
Nasz mózg dostaje sygnał, jak daleko jest obiekt, zależnie
od tego jak bardzo różni się w lewym i prawym oku,
i to jest wizja 3D.
Zamiast jednego obrazka pokrywającego cały ekran,
to nagranie ma dwa różne obrazy
wykonane dla każdego z oczu, które są nieco od siebie odsunięte.
Obraz w kartonowym pudełku znajduje się w idealnej odległości
do moich oczu i dzieli obraz na dwie części,
po to aby każde oko skupiało się na jednym obrazku

English: 
We have two eyes that's
about three inches apart,
and because of this
separation, each of our eyes
the world from a slightly
different perspective.
Our brain fuses those two views
and creates a sense of depth.
Hold out your thumb in front
of you and close your left eye.
Now try closing your right eye.
Do you notice how your
thumb jumps a little bit
to the left or right when
you switch between your eyes?
Now bring your thumb a
little bit closer to you
and do the same thing.
It seems to jump
even more, right?
Depending on how close or
far you hold out your thumb,
it'll jump more or less.
Our brain gets a sense of how
far an object is depending
on how different it appears from
the left versus the right eye,
and that's 3D vision.
Instead of one picture
covering the whole screen,
this video has two
different images
made for each eye that are
ever so slightly offset.
The cardboard box holds the
image in the perfect distance
to my eyes and divides
the image into two
so that each eye
focuses on the image.

English: 
This type of video-- the
stereoscopic display--
simulates what our eyes do
naturally and fools our brains
into thinking that it's
looking at a 3D image
by creating a sense of depth.
But the cardboard in the video
do more than create 3D vision.
When you move your head
around, it actually
reveals new areas of the video.
The phone has a
couple of sensors
that measures position and
angle, sort of like a GPS,
so it can track how
your head is moving
and as you move
your head around,
the images on the
screen adjust so
that you feel like you're
not only looking at a video,
but actually walking through it.
 
Now, if virtual reality
is as easy as sliding
a phone into a cardboard
box, why are we
not all living in a
virtual world today?
There's a couple of reasons.
First, reality is more
than just what we see.
If I really want to feel
like I'm at the beach,
what are some other elements
that I would add in?
The feeling of sand between your
toes, the smell of salt water,
the sound of wind.
Exactly.

Polish: 
Ten typ nagrania - wyświetlacz stereoskopowy -
symuluje to, co nasze oczy robią naturalnie i oszukuje nasz mózg,
że to co widzimy to obraz 3D,
poprzez tworzenie poczucia głębi.
Ale karton w tym filmie robi więcej niż tworzenie wizji 3D.
Kiedy obracasz głowę, on
ujawnia nowy obszar nagrania.
Telefon ma kilka czujników,
które mierzą pozycję i kąt, coś w stylu GPS'a,
więc może śledzić Twoje ruchy głowy
i kiedy ruszasz głową,
obraz na ekranie dostosowuje się, tak
żebyś czuł się jakbyś nie patrzył tylko na film,
ale właściwie do niego wszedł.
 
Teraz, jeśli wirtualna rzeczywistość jest tak prosta jak wsunięcie
telefonu do kartonowego pudełka, dlaczego
nie żyjemy w wirtualnym świecie?
Jest kilka powodów.
Po pierwsze, rzeczywistość to coś więcej niż widzimy.
Jeśli na prawdę chcę poczuć się jakbym była na plaży,
jakie są inne elementy, które powinnam dodać?
Poczucie piasku miedzy palcami, zapach słonej wody,
Dźwięk wiatru.
Dokładnie.

English: 
But these are things
that are harder
to make virtual than vision.
Things like haptics,
the science of touch,
will help us to better
understand our real senses
in order to simulate
them in virtual reality.
By the way, simulating these
other senses, like taste,
smell, or touch,
will eventually help
us to improve motion sickness,
which a lot of people
feel in virtual reality today.
Also, to create a fully
immersive environment,
even if it's just
visual, is a lot of work.
It's way more than
just filming a scene
from two different perspectives
to create 3D vision.
You need to create and capture
an entire three-dimensional
world where you can walk
around and move your head
to see all the possible views.
Several companies are developing
special software and cameras,
but it's still very
expensive and time-consuming
to do this at high quality.
Virtual reality is
really cool, but even
if it can create a
perfect virtual reality,
we wouldn't want it to
replace actual reality.
We still like to experience some
things in real life, like snow.
And as a society, we
are just beginning

Polish: 
Ale to są rzeczy, które są trudniejsze
do odtworzenia niż wizja.
Rzeczy jak haptyka, nauka o dotyku,
pomoże nam lepiej zrozumieć nasze zmysły
w celu symulowania ich w wirtualnej rzeczywistości.
Poza tym, symulowanie innych zmysłów takich jak smak,
zapach lub dotyk, mogą pomóc
nam wyleczyć chorobę symulatorową, którą wiele ludzi
na razie odczuwa w wirtualnej rzeczywistości.
Ponadto, aby stworzyć odpowiednie środowisko,
nawet jeśli jest wirtualne, wymagane jest dużo pracy.
To dużo więcej niż zwykłe nagrywanie sceny
z dwóch innych perspektyw by stworzyć wizje 3D.
Musisz wykreować i uchwycić cały trójwymiarowy
świat, gdzie możesz chodzić i poruszać głową
w każdą możliwą stronę.
Kilka firm produkuje specjalne oprogramowanie i kamery,
ale to jest bardzo drogie i zabierające dużo czasu
by wykonać to w wysokiej jakości.
Wirtualna rzeczywistość jest na prawdę fajna, ale nawet
jeśli może stworzyć idealną wirtualną rzeczywistość,
to nie chcielibyśmy by zastąpiła tą prawdziwą.
Dalej chcemy doświadczać pewnych rzeczy w prawdziwym życiu, na przykład śnieg.
A jako społeczność, dopiero zaczynamy

English: 
to think about the ethical
and moral aspect of creating
simulated realities.
So virtual reality
may look simple,
but it's very complicated.
The cool thing is that the
better understanding we have
of real reality, like
how our senses work,
the better virtual
reality we'll get.
 

Polish: 
myśleć o etycznym i moralnym aspekcie tworzenia
symulowanej rzeczywistości.
Tak więc wirtualna rzeczywistość może wyglądać prosto,
ale jest bardzo skomplikowana.
Fajne jest to, że im lepiej rozumiemy
wirtualną rzeczywistość oraz jak działają nasze zmysły,
tym lepszą wirtualną rzeczywistość otrzymujemy.
 
