The obrazy były oglądane
przez, niewątpliwie, tysiące ludzi.
Może i miliony.
Ale są rzadko dostrzeżone.
Nigdy nie są tak naprawdę analizowane,
nigdy nie są tak naprawdę kontemplowane
Ale są, niemniej jednak, dziełami sztuki.
Ktoś usiadł, rozplanował je, zaprojektował,
Namalował i sfinalizował je
Dla niektórych z Was, mogą wydawać się dziwne,
Tak jakby nie byłyby umieszczone w odpowiednim kontekście.
Albo jakby czegoś bardzo dużego w nich brakowało,
A to dlatego, że właśnie czegoś brakuje.
To wszystko to tła
Dla zestawów LEGO
Jedną z pierwszych rzeczy, jaką się uczy o projektowaniu,
to wielkie, z pozoru oczywiste, odkrycie
to to, że wszystko, co nie pochodzi z natury
jest zaprojektowane.
Wszystko, od najwspanialszego zabytku
Do czegoś tak małego jak wykałaczka
Ktoś gdzieś musiał usiąść, zazwyczaj naszkicować swój pomysł,
I rozwinąć go.
W zasadzie każdy budynek i każdy produkt w świecie,
a także rzeczy związane z tym produktem np.
opakowanie, czy jego prezentacja,
także musiały być kiedyś zaprojektowane i wyprodukowane.
Ktoś musiał z pełną świadomością zrobić coś,
co nie będzie świadomie doceniane przez większość ludzi.
I wykonać pracę i włożyć wysiłek
żeby wyglądało to zgrabnie.
Nawet jeśli większość tego, zostanie zasłonięta
W tym przypadku, dyrektor artystyczny i ilustrator Chris Barrett, stworzył te ilustracje.
Powodem, dla którego niektóre z tych teł wygląda dziwnie
jest to, że nie były one przeznaczone, by oglądać je w ten sposób.
Zazwyczaj mają duży zestaw LEGO umieszczony pośrodku
Ogólne informacje o zestawie, liczbę części, loga.
Wszystkie te inne elementy, które zasłaniają jakieś 40%-50% tego tła.
Więc kiedy pozbędziemy się wszystkich tych elementów,
kiedy pozbędziemy się kontekstu tego tła
w rezultacie otrzymamy ten bardzo pusty obrazek.
Nie ma tu ludzi, nawet figurek, nie ma nawet punktu centralnego, tak naprawdę.
To uczucie, którego doświadczam patrząc na nie, to samotność (oczywiście)
ale także, takie jakby bardzo dziwne, uczucie niewielkiego niepokoju.
Tak jakbym tak naprawdę, nie powinien ich oglądać
Ponieważ, no, tak w zasadzie to nie powinienem.
Są zaprojektowane, aby zostały wypełnione czymś innym, co je by ożywiło.
To uczucie, którego doświadczam w tym temacie
jest pod pewnymi względami podobne, do tego, które towarzyszy
niby-viralowym zbiorom zdjęć, które ostatnio stały się popularne
które być może zauważyłeś, że pojawiły się w twoich polecanych filmach.
Te typy zdjęć, te często niskie jakościowo, klimatyczne,
osamotnione, nostalgiczne, i na wiele sposobów
głęboko przedziwne obrazki,
zgromadziły wokół siebie, swojego rodzaju mały kult wyznawców.
Miejsca, przedstawiane na tych zdjęciach, przez wielu określane są mianem
PRZESTRZENI LIMINALNYCH
PRZESTRZENIE LIMINALNE.
Modele 3D wykonane przez SyncedUp
Muzyka intro: YMO - Absolute Ego Dance
Muzyka Outro: Boards of Canada - Roygbiv (cover Pece)
"Backrooms" [dos. zaplecza] są najprawdopodobniej największym, najmocniejszym, nasłynniejszym
przykładem przestrzeni liminalnej.
Są po prostu pomysłem opracowanym na podstawie bardzo prostej creepypasty,
która była wiecznie rozwijana i zrobiła się sławna
dzięki innym postom, grom, memom i filmikom z youtube
Oryginalny post opisuje, że
kiedy znoclipujesz się z rzeczywistości,
(to wyrażenie z gier, które odnosi się, do sytuacji,
kiedy gracz przechodzi przez, coś co ma być fizycznymi przedmiotami i granicami)
to znajdziesz się w nieskończonym labiryncie
pokoi, wykładziny i jarzeniówek,
który rozciąga się na przestrzeni sześciuset milionów mil kwadratowych.
Więc w zasadzie jesteś tam uwięziony.
To zdjęcie jest, jest zazwyczaj tym wyjściowym, aby wytłumaczyć komuś
kocept Backrooms.
To zdjęcie przedstawia żółte, rozkładające się ściany i wykładziny jakiegoś starego biura, albo magazynu
które, z tego co mi wiadomo,
nikt nie wie gdzie naprawdę się znajduje.
Ta creepypasta, jest szczególnie wyjątkowa,
ponieważ w odróżnieniu do innych historyjek
strach, w większości, nie jest wywoływany przez jakąś tajemniczą istotę,
ale przez samo miejsce.
Było wiele postów rozwijających lore, które starały się opisać rzeczy, takie jak
poziomy i tym podobne,
i to wszystko jest w porządku i gites,
jednak uważam, że prostota tej idei,
to namacalne wyobrażenie bycia zatrzaśniętym w nieprzyjemnym miejscu,
bycia odizolowanym, i na zawsze odciętym od świata, który kiedyś znałeś,
i że to wszystko może się stać przypadkowo
już samo w sobie jest całkiem niepokojące.
No dobra, powiedziałem, że Backrooms, to najsłynniejszy przykład przestrzeni liminalnej,
zanim zdefiniowałem, co to jest przestrzeń liminalna,
bo pokazuje on w dobry sposób to, co staram się przekazać.
"Przestrzeń liminalna" to w zasadzie najszerzej przyjęte określenie
na takie zdjęcia w internecie.
Definicja "liminalny", według Google, to
1. odnoszący się do przejściowej, albo początkowej fazy procesu
albo
2. znajdujący się , albo  obu stronach granicy, albo progu
Koniec, końców
jeśli spojrzymy na etymologię słowa,
gdzie "limen" oznacza po prostu "próg" po łacinie
możemy zrozumieć jego znaczenie całkiem łatwo.
Na wikipedii, liminalność posiada definicję antropologiczną,
która opisuje: "rodzaj dwuznaczności, albo dezorientacji, towarzyszący środkowej części rytuału przejścia".
To opisuje bardziej emocjonalne przestrzenie liminalne, niż te fizyczne.
Na przykład rozwód
utrata pracy, czy przeprowadzanie się do nowego miejsca.
Myślę, że połączenie tych dwóch ustępów,
uwzględniając cechy miejsc przejściowych
i cechy towarzyszące dezorientacji,
daje nam w rezultacie całkiem zgrabny opis tych obrazków.
Za przestrzeń liminalną, uważam,
przynajmniej na potrzeby tego wideo,
miejsce przejściowe, które jest niepokojące.
Pusty parking
Dom, z którego wyniesiono wszystkie meble
Opuszczone centrum handlowe
Plac zabaw w nocy
Szkoła, długo po tym jak skończyły się lekcje.
Jeśli czujesz coś patrząc na te zdjęcia
kurde, jeśli byłeś kiedyś w tego typu miejscu, w tego rodzaju okolicznościach,
i coś odczuwasz, to nie jesteś sam.
Wielu twierdziło, że backrooms, a przynajmniej fotografia backrooms, wydają się dziwnie znajome
I to stwierdzenie towarzyszy, wielu fotografiom przestrzeni liminalnych.
Chciałem dokopać się do sedna, dlaczego tak jest,
naprawdę wyekstrahować powód, dlaczego tak wiele osób w całym internecie,
z kompletnie różnymi wspomnieniami i doświadczeniami,
twierdzą, że te z pozoru luźno powiązane zestawy fotografii
zdają się tak dziwnie znajome.
Czy jest tu ten wielki spisek?
Czy te zdjęcia są generowane losowo,
by dotrzeć do specyficznych gruczołów w mózgu produkujących nostalgię?
Czy wszyscy znoclipowaliśmy się do innego wymiaru w dzieciństwie,
i stłumiliśmy te wspomnienia głęboko w nas,
tylko po to, by zostały one ponownie aktywowane zdjęciami w internecie
w akompaniamencie muzyki Porter Robinsona?
Nie.
Prawdopodobnie nie.
Uważam, że powody, dlaczego tak jest, są całkiem proste
i będę demistyfikował niektóre z tych zdjęć, celem dogłębnej analizy.
Więc jeśli chcesz, aby twoja dziecięce błądzenie nie zostało zniszczone
to nie kontynuuj oglądania.
Można znaleźć wiele postów na tumblerze, gdzie wymieniane są najróżniejsze miejsca
i konkretne stany, które uważane są za posiadające cechy innej rzeczywistości,
nawet bez załączonych obrazków.
I jak rozumiem, większość z nich, są takie, które w ogóle nie wzbudzają we mnie żadnych uczuć.
Np. każdy sklep Target.
Co autor miał na myśli?
Czemu tylko Target? To tylko supermarket.
Jeśli napisaliby "opuszczony Target", no może, ale po prostu Target?
Albo "kościoły w Teksasie".
Byłem w kościołach w Teksasie i nie znalazłem w nich nic dziwnego.
No i jest to zbyt obszerne.
Czy oni wiedzą jak duży jest Teksas?
Musi tam być tysiące kościołów i innych różnych miejsc.
Do czego konkretnego się tu odnoszą?
Podobnie, to nie jest tak, że każda z tych fot na mnie oddziałuje.
Niektóre nie wzbudzają we mnie w ogóle żadnych uczuć.
I oglądając ten filmik możecie nie poczuć nic widząc te obrazki,
albo czuć powiązanie do tego, co opisuję.
Może nawet uznacie ten filmik za pretensjonalny
I to jest okej.
Ale trudno jest zignorować to zjawisko, które dzieje się w mediach społecznościowych,
i uczucia tysięcy ludzi, bez jakiejkolwiek analizy.
Pod koniec tego postu, pada stwierdzenie,
"ponieważ nasze mózgi są zaprogramowane, by dostrzegać kontekst,
miejsca, które znajdują się w oderwaniu od oczekiwanego czasu lub przestrzeni
wyglądają dziwnie".
I nienawidzę tego, że zgadzam się z postem z tumblera, ale uważam, że mają rację z tym całym kontekstem.
Te miejsca zostały zaprojektowane dla konkretnych potrzeb, przez ludzi.
Nawet najbardziej niejasny,
niespecjalnie przemyślany fragment architektury,
musiały być zaprojektowane i zbudowane przez kogoś.
I zostały zaprojektowane w pewnym kontekście.
I kiedy wyciągamy je z tego oczekiwanego kontekstu
mogą stać się niepokojące.
W miejscu zabaw powinny być dzieci.
Tak samo w szkole.
Centra handlowe, czy lotniska, nie są projektowane po to, by były puste
Powinny tętnić życiem.
Pusty namiot targowy, opuszczony w mroku nocy staje się obcy.
Ale to nie jest to samo uczucie, które towarzyszy, kiedy widzimy coś naprawdę dziwacznego.
Jak przypadkowe obiekty wypełnione fasolką na przykład.
Przestrzenie liminalne są z początku zadziwiające
ale zupełnie wytłumaczalne.
I w zasadzie nieuniknione.
Zazwyczaj nie poświęcamy czasu, by myśleć o znajomym nam miejscu
w nieznajomym kontekście.
To jak
no jak widzisz dwa końce hydrantu na przykład
to na początku jesteś trochę w szoku,
bo zawsze widzimy je jako te małe pniaki wystające z ziemi
ale potem zdajesz sobie sprawę
"no jasne, jak inaczej hydrant miałby działać?"
Widzimy inną stronę czegoś znajomego.
Kontekstualizacja to podstawowa część funkcjonowania naszego mózgu.
Pomyślcie o tych wszystkich iluzjach optycznych kolorów, czy kształtów
które zaginają te kształty i kolory, po prostu zmieniając kontekst.
Mózg to machina kontekstu.
Dlatego, tak myślę, też rzadko pojawia się natura na tych zdjęciach.
Chyba że jest to mocno edytowany obrazek cyfrowy
albo coś w oczywisty sposób sztucznego.
Natura nie ma tak naprawdę żadnego zaprojektowanego kontekstu.
Rośnie tam gdzie chce, gdzie wydaje się to odpowiednie.
I żyjemy z tą wiedzą całe życie.
Więc, jeśli widzimy coś, gdzie znajduje się natura, czy to  o różnej porze dnia, czy bez ludzi
nie myślimy o tym, że jest to alternatywna rzeczywistość.
To pejzaż.
Nie ma nic  w nim.
Zupełny i całkowity brak ludzi
jest prawdopodobnie najsilniejszym aspektem tych obrazków.
Jest na to słowo.
Ze słownika Niejasnych Smutków [Dictionary of Obscure Sorrows]:
KENOPSIA: groza miejsc pozostawionych za nami.
Masz to uczucie, że świat był kiedyś pełen ludzi,
ale potem, oni wszyscy zniknęli tajemniczo.
Pozostawiając wszystko włączone, porzucając to szybko i całkowicie.
Jest też inny element, który podbija to uczucie zmienionej rzeczywistości,
oświetlenie jest szczególnie znaczące.
Wiele miejsc jest oświetlone nienaturalnie,
albo przez nastrojowe promienie latarni ulicznej,
czy niezdrowo jarzące światło fluorescencyjne.
Ten stragan, o którym wspominałem wcześniej, ma tę wielką, czarną otchłań, która go otacza
i która jest odcięta przez pomarańczową ziemię.
To audytorium jest oświetlone jednym źródłem światła, znajdującym się za plecami obserwatora,
i które tym bardziej znika im dalej skieruje się wzrok.
Przez niecodzienne oświetlenie, potęgowane jest uczucie dezorientacji.
A przez standardowe, sztuczne oświetlenie, podkreślane jest poczucie znajomości miejsca.
Stanowcza większość takiego oświetlenie jest zbliżona to tego,
które widać na fotografiach wykonanych przez amatorów.
Zdjęcia, które, możesz sobie wyobrazić, zostały wykonane tanimi, rodzinnymi aparatami.
Ludzie często używali tego słowa w komentarzach, by opisać ten efekt znajomości
ANEMOIA
I znów, ze słownika Niejasnych Smutków:
ANEMOIA definiowana jest jako
nostalgia za czasem, którego nigdy nie znałeś.
Inni rozmyślali nad sensowanością reinkarnacji,
a nawet twierdzili, że widzieli podobne obrazy w swoich snach.
I ja uważam, że to wszystko dlatego, że ludzie
widzieli te miejsca wcześniej.
Okej, nie dosłownie.
No, nie wszyscy wybrali się do tych konkretnych lokalizacji w dzieciństwie
Ale pewnie byliście w miejscach, które są niezwykle podobne
Przynajmniej w nastroju.
Wiele z tych zdjęć przedstawia stare budynki, stare domy
Miejsca z rozkładającym się wystrojem w stylu lat 80 i 90.
Miejsca zabaw dla maluchów
Miejsca, które, jeśli byłeś dzieckiem urodzonym kiedykolwiek między latami 90, a 00,
zapewne doświadczyłeś.
Czy to na wyjeździe, czy w twoim własnym miasteczku.
Zajęło mi jakieś 30 sekund, żeby odnaleźć pochodzenie tego zdjęcia
Bo poznałem je, po poszukiwaniach w mojej pamięci.
To, dosłownie, po prostu stare Taco Bell.
To zdjęcie pochodzi zapewne z jakiegoś lodowiska, albo centrum handlowego
Wiele z tych to po prostu odizolowane miejsca w czyichś domach
Te mocno edytowane zdjęcia, z nienaturalnie stromymi wzgórzami,
dziwacznym planowaniem osiedli
i zwiększoną saturacją kolorów
Bardzo przypominają tła z bajek dla dzieci.
Te zdjęcia zielonych, walcowanych wzgórz, wyglądają bardzo podobnie do
błogo domyślnej tapety z Windowsa XP
A czemu ludzie czują nostalgię do tego obrazka?
Bo używali tego systemu operacyjnego jako dzieci.
To są po prostu place zabaw
Salony gier
Zjeżdżalnie
Byłeś kiedyś w takim przybytku za dzieciaka?
To jest drive thru restauracji Sonic, a to jest po prostu stacja benzynowa.
W sensie, wiesz jak wygląda większa część Ameryki
Backrooms,
i zdjęcia podobne Backrooms, to pewnie jakieś puste biura, albo jakieś magazyny gdzieśtam.
Więc to raczej nie jest reinkarnacja czy coś
Myślę, że mając na uwadze, ilość dość pospolitych miejsc, gdzie te zdjęcia zostały zrobione,
jest dużo bardziej prawdopodobne, że większość osób po prostu odblokowuje zakopane wspomnienia
I, co prawda, nie muszą to być dokładne kalki miejsc, w których oni kiedyś byli
to posiadają w sobie ogólną ich istotę, atmosferę
Bardziej konceptualnie i mniej dosłownie
I przez to zaszczepiają w nas niejasne poczucie znajomości
To miejsca, których nie są jasne w naszych głowach
Są zwykłe.
Miejsca przechodnie
na które nie mamy czasu, by wykonać ich model wyobrażeniowy w naszych umysłach,
bo w tym czasie, wydają się one nieważne, ale ostatecznie są niezbędne
Są to podróże między naszymi miejscami docelowymi
Te zdjęcia, zakładam, nie wymagają żadnych umiejętności technicznych, by je zrobić
Zakładam, że większość z nich jest oświetlona tak jak były zastane przez fotografa
Wiele z nich są niskie jakościowo, co tak naprawdę, wzmacnia to nostalgiczne uczucie.
Tak jak artefakty powstałe w skutek kompresji starych nagrań
Więc, czy ktokolwiek może zrobić zdjęcie przestrzeni liminalnej?
Cóż,
przekonajmy się.
Wsiadaj frajerze, jedziemy znaleźć przestrzenie liminalne.
No, z racji tego, że jest czas COVIDu
jest wiele miejsc, do których możemy sobie pójść, które są całkiem puste
To jest jeden z takich obszarów
No i zobaczymy jakie foty możemy uzyskać.
Cóż
oto nasza następna lokalizacja
[to jest] mniej uczęszczane centrum handlowe
w ee mieście.
i zobacze jakie rzeczy mogę tu znaleźć
O tak
to jest z pewnością to czego szukamy w przestrzeni liminalnej.
Tak jak zakładałem, znalezienie dobrych, pustych pustych klimatycznych miejsc
było najtrudniejszym punktem.
Ale jak poszedłem do centrum handlowego
to od razu stało się oczywiste, jak powszechne są tego typu, duże, puste przestrzenie
jak już je w końcu znajdziesz.
Jak już pada to leje.
Te zbiory zdjęć, mogą też głównie oddziaływać na konkretny przekrój populacji
Jak mówiłem
jeśli urodziłeś się kiedykolwiek między latami 90, a 00
I jeśli jesteś Amerykaninem.
No były też jakieś wątki, w których ludzie pisali, że nie są Amerykanami, ale cały czas czują to samo.
I nie ma powodów, by w to wątpić
Tego typu miejsca, nie są tylko i wyłącznie w Ameryce
I, cały czas, mamy Amerykańskie środki przekazu
Ale znalazłem ten ciekawy post, który skłonił mnie do przemyślenia uniwersalności tego uroku
W opisie uploader tłumaczy, że przestrzenie liminalne
są miejscami, głównie, z typowego Amerykańskiego dzieciństwa
A więc, jako ktoś, kto częściowo wychował się w Rosji
utworzyli kompilację, która mogłaby przemówić lepiej do rosyjskiego dzieciństwa
Więc obejrzałem jego filmik.
I tak jak zdjęcia spełniały te same kryteria,
klimatyczne oświetlenie, brak ludzi,
i miejsca przejściowe,
przez większość czasu nie czułem tego samego, jak podczas oglądania typowej Amerykańskiej kompilacji.
Czułem nutkę grozy i smutku
ale nie tego samego nostalgicznego ukłucia.
Wydaje się, że nostalgia naszej neuronowej sieci obrazkow przestrzeni liminalnych
nie jest uniwersalna.
Inny czynnik powinien też być brany pod uwagę:
Siła prezentacji i sugestii
prawdopodobnie daje tym obrazkom więcej uwagi niż zazwyczaj.
Spójrzmy prawdzie w oczy,
jeśli te zdjęcia byłyby przeplatane ze wszystkimi innymi rzeczami z twojego feedu
bez żadnego opisu, czy wskaźnika ich ważności, wątpie że poświęciłbyś im uwagę czy refleksję, tak jak zwykle.
Ale jeśli znajdują się one w filmiku z intrygującym tytułem
"Zdjęcia, które wydają się dziwnie znajome, ale są niewygodne"
I masz jedno zdjęcie, na samym środeczku
bez niczego, co mogłoby odwrócić twoją uwagę
No cóż
Wtedy to jest to coś, na co chcesz zwrócić uwagę.
Co więcej, jeśli pokazałbyś komuś te zdjęcia
bez żadnego objaśnienia, to pewnie nie wywołałbyś u niego większej reakcji.
Ale jeśli zasugerujesz, że są znajome
to może skłonić ludzi do myślenia głębiej o ich przeszłych doświadczeniach,
i połączyć je z konkretnym czasem lub miejscem, którego wcześniej nie braliby pod uwagę.
Nie mówię, że jest to kompletnie niemożliwe,
że jakieś osoby być może tworzą fałszywe wspomnienia, posługując się zaledwie sugestią
Ale przynajmniej dla mnie, w tych zdjęciach chodzi więcej niż tylko o to
Tak jak zaprezentowałem wcześniej,
jestem w stanie połączyć te zdjęcia z konkretnymi wspomnieniami
i podobnie wyglądającymi obrazami z mojego dzieciństwa.
Dla mnie, najmocniejszymi z tych zdjęć
są te, które mają w sobie jedną, czy dwie nietypowe rzeczy
I to nigdy nie jest coś paranormalnego,
żadne duchy, czy potwory
tylko malutkie punkty dziwności, które tworzą ten osobliwy efekt.
Na przykład,
obczaj tę niedostępną poczekalnię na piętrze jakiegoś hotelu
Dezorientujący projekt korytarza o wąskich,  narożnikowych ścianach
Ten długi, przypominający więzienie budynek
z pojedynczym oknem, w którym pali się światło.
Ta przestrzeń z nieskończenie cofającymi się ścianami z oknami,
znajdującymi się w nich bez żadnej oczywistej przyczyny.
Ten podziemny dom z betonowym niebem i sztuczną zielenią
Ten magazyn, albo przestrzeń biurowa
z tak rzadko rozsianym światłem, że aż się zastanawiasz, jak ktokolwiek mógłby tam pracować.
Nawet nie wiem od czego zacząć wyjaśnianie tej fotografii
Ona jest po prostu dziwna
Nie wiem czemu ktokolwiek miałby projektować te przerażające gębo-kolumny.
Te dziwne części wywołują lęk
Rodzaj nadchodzącego niebezpieczeństwa, które jest podobne, ale bardziej dosadne, niż to
na "zwykłych" zdjęciach przestrzeni liminalnych.
Środowiska te nie tylko zostały wyjęte z kontekstu, w jakim zostały zaprojektowane,
ale i sama ich architektura jest niepokojąca.
Jeśli byłaby skala od "normalnych obrazów"
do "dziwnych obrazów", które opisaliśmy na tym kanale,
to zaczynałaby się od, no jakby, normalnych, przeciętnie wyglądających zdjęć,
poprzez te zdjęcia przestrzeni liminalnych z jednym, czy dwoma dziwnymi elementami,
poprzez obrazy z ArtBreeder
i w końcu, do kompletnej abstrakcji.
Te zdjęcia przestrzeni liminalnych, są jakby w połowie drogi, między czymś, co już było w połowie drogi
pomiędzy abstrakcją i normalnością.
Zdjęcia edytowane, są wśród tych najbardziej uderzających z tego nurtu
Tak jak ten pokój z dziwnie zphotoshopowanym prawym oknem.
Albo ta płaska równina
Albo te "kopiuj-wklej" domy rozrzucone bez ładu po sterylnych krajobrazach.
Albo ten mocno edytowany supermarket
z drogą, która schodzi tak stromo, że nasuwa skojarzenie z upadaniem we śnie.
W dziedzinie malarstwa tradycyjnego
istnieje jeden artysta przychodzący na myśl, którego prace przypominają przestrzenie liminalne.
Obrazy Johna Registera przedstawiające miejsca pozbawione ludzi,
ale zamiast tego wypełnione obiektami, takimi jak krzesła, czy stoły,
emanują podobnym klimatem,
ale są dla mnie dużo bardziej przyjemne
prawdopodobnie dlatego, że są też pełne słońca i dużych okien
i nie powodują tej samej nostalgii, ponieważ zachowane są w estetyce czasów daleko przed moimi.
Ale cały czas są nieziemsko piękne
Jestem pewien, że są inni artyści, o których zwyczajnie nie mam pojęcia, którzy tworzą podobną sztukę
więc, jeśli jakichś znacie, to napiszcie w komentarzach.
Jeśli spędziłeś jakiś czas w tej społeczności, to pewnie znalazłeś ulubione zdjęcie przestrzeni liminalnej.
Ja też mam swoje.
Pierwszy raz zobaczyłem je w kompilacji zebranej przez kanał Float,
w części drugiej ich serii "Dziwnie znajomych miejsc z niepokojącą muzyką"
To zdjęcie jest dla mnie zupełnie paraliżujące, za każdym razem jak je widzę.
Przypomina mi o byciu na drodze w nocy, późnym Grudniem,
wpatrywaniu się w te wszystkie domy w niejasnych miejscach
daleko od miasta, ale cały czas świętujących tak samo
Czarne otchłanie okalające domy, dominujące swoim efektem odosobnienia.
Patrząc na te skromne dekoracje myślę o ludziach, którzy tam mieszkają,
prawdopodobnie głęboko drzemiących,
niestrapionych pogodą na zewnątrz
"Ludzie tu mieszkają", pomyślałbym,
ludzie z historiami i doświadczeniami, których prawdopodobnie nigdy nie poznam.
Ten mały dom jest jak milion innych
stracony na zapomnienie.
To będzie brzmiało głupio, ale podczas tego lata oglądałem The Office
i w większości, podobało mi się
miejscami, było może ciut bardziej krindżowe niż śmieszne jak dla mnie
Ale w ogóle przyjemne
I przez większość czasu oglądałem
tło złożone z dziesięciu zwykłych ścian i nudnej architektury.
I wtedy się zorientowałem, że jeśli usuniesz wszystkie meble i materiały biurowe,
to prawdopodobnie otrzymałbyś coś podobnego do tego, co na jednym z tych zdjęć zapleczy.
I wtedy skumałem,
wszystkie te małe historyjki i postaci i dziwactwa tych postaci,
są mocno wyolbrzymione, ale niemniej istnieją w prawdziwym życiu.
Ludzie pracowali w tych miejscach,
a teraz wszystkich tych ludzi nie ma.
Przynajmniej w tej maleńkiej perspektywie, którą widzimy na pojedynczym zdjęciu.
Tak samo jak kiedy ludzie projektowali i budowali te przestrzenie,
ludzie także w nich żyli,
i jest niezaprzeczalnym, że wpletli w nie trochę człowieczeństwa.
To mógł być czyjś dom z dzieciństwa,
albo jego ulubione miejsce zabaw jako dziecko.
A kiedy ich nie ma, to tak jakbyś możesz poczuć, że duch tu pozostał.
Rodzaj niepokoju i smutku.
Te bardzo zwykłe miejsca, były kiedyś pełne życia, pełne historii
bez względu na to jak bardzo nieistotnych.
Historii, które być może nigdy nie zostaną opowiedziane.
Kurde, bez żadnych opisywalnych punktów orientacyjnych,
nie mamy nawet pewności w jakich stanach, niektóre z tych mogłyby się znajdować
Albo w jakim kraju, albo miejscu na Ziemi.
Zapożyczając kolejne słowo ze słownika Niejasnych Smutków:
SONDER: świadomość, że każdy przypadkowy przechodzień żyje życiem
tak samo barwnym i złożonym jak Twoje własne.
Przyłapuję się wpatrującego się w te zdjęcia
i czującego tą samą świadomość w stosunku do tych miejsc stworzonych przez ludzi.
Jeśli te ściany mogłyby mówić...
Wiem, że to wszystko się robi straszne sentymentalne,
ale dla mnie jest to to, co mnie w tym głównie interesuje.
W zasadzie, są starania kanałów, takich jak David Crypt,
który przesłał kompilację, która wprowadziła mnie w ten temat,
aby spróbować się przekonać, czy możemy usłyszeć niektóre z tych historii.
Przez ostatnie kilka miesięcy, David Crypt zorganizował swego rodzaju oddział specjalny,
by odnaleźć, gdzie zostało zrobione oryginalne zdjęcie Backrooms.
I w zasadzie, już odnaleźli miejsce, gdzie zrobiono podobne zdjęcie,
które jest zazwyczaj związane z Backrooms
i jest to po prostu zwykła przestrzeń biurowa.
Ale pamiętacie to zdjęcie podziemnego domu, o którym wspominałem wcześniej?
Rzeczywiście jest to prawdziwe zdjęcie podziemnego,  mierzącego15 000 stóp kwadratowych bunkra
w Las Vegas,
który symuluje zmiany dnia i nocy za pomocą sztucznego światła,
ze sztucznym środowiskiem z muralami i imitacjami drzew,
basenem, grillem,
green golfowym,
to wszystko 26 stóp pod ziemią. To całkiem niesamowite.
Wątpię, że podczas poszukiwań Backrooms
ludzie natrafią na coś choć trochę zbliżonego do tego rodzaju anomalii.
Ale znów, mam w sobie bezgraniczną ciekawość, by dowiedzieć się gdzie jest ich prawdziwe położenie.
Te obrazki i wyłaniająca się kultura, zdają się jakby nowym nurtem w sztuce
I wchodzi w to wszystko, od przeróbek cyfrowych,
do niskiej jakości zdjęć.
Poprzez wrzucanie tych zdjęć do nowego kontekstu,
przez dodawanie muzyki, by akompaniowała atmosferze,
przez pisanie poetyckich komentarzy,
przez analizowanie je w znaczący sposób,
ludzie wynieśli te zwykłe i niejasne miejsca
na wyższy poziom ważności.
I ta fascynacja stała się siłą przewodnią, by wyśledzić te miejsca i spowodować, że staną się
troszkę mniej niejasne.
Ludzie zaczynają przemyślać na nowo zwyczajne,
niedostrzeżone miejsca przejściowe naszych żyć.
Technologia aparatów i internetu spowodowała, że jest to możliwe,
poprzez spowodowanie, że te miejsca są ogólnodostępne i zebrane.
Ale jest też to oddane śledzenie, które nadało znaczenia nieznaczącym,
poprzez zabieranie go z zaprojektowanego kontekstu.
Powracamy do świata takiego, jakim go kiedyś widzieliśmy,
poprzez oczy dziecka.
Nie wiemy tak naprawdę jak on działa, czy co oznacza, ale jesteśmy nim zafascynowani.
Nawet najbardziej żmudne i zwykłe, wydaje się nowe w naszych oczach.
Świat jest dezorientujący i duży i tajemniczy
Jesteśmy niespokojni z powodu nieznanego niebezpieczeństwa
i dogadzamy sobie prostymi wygodami.
Nie wiemy do końca dokąd zmierzamy i kiedy tam dotrzemy,
ale teraz jesteśmy w podróży,
a nasz punkt docelowy składa się z nieskończonych możliwości.
Koniec końców, te zdjęcia przestrzeni liminalnych
odblokowują pewien aspekt tego,
poprzez zmuszanie nas do spojrzenia na coś znajomego w nowy sposób.
I po prostu o to w tym chodzi.
Wyciąganie czegoś z jego zaprojektowanego kontekstu może mieć wielki wpływ na nasze postrzeganie.
I jakiż to przywilej
móc badać zmienioną rzeczywistość.
[Fanart tygodnia] 
Nowy Twitter: @Solar_Sas
