14 มีนาคม ที่ผ่านมา
นอกจากจะเป็นวันคล้ายวันเกิดของนักวิทยาศาสตร์ดังอย่างอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
ยังเป็นหนึ่งวันแห่งการสูญเสียบุคลากรคนสำคัญแห่งยุคศตวรรษที่ 21
นั่นก็คือการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของ สตีเฟน วิลเลียม ฮอว์คิง
ศาสตราจารย์สตีเฟน ฮอว์คิง
เขาคือนักฟิสิกส์ทฤษฎีและนักจักรวาลวิทยาชาวอังกฤษที่ได้รับการยกย่องจากทั่วโลก
และปัจจุบันเขาก็ได้เสียชีวิตไปแล้วอย่างสงบในบ้านพักที่เคมบริดจ์ในวัย 76 ปี เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ปี 2018
ลูซี โรเบิร์ต และทิม บุตรของเขาได้กล่าวในคำแถลงว่า
พวกเรารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่พ่อผู้เป็นที่รักของเราได้จากไป
เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ยอดเยี่ยม
และเป็นชายซึ่งไม่ธรรมดาที่ผลงานของเขาจะคงอยู่ตลอดไป
ฮอว์คิงเป็นอีกบุคคลตัวอย่างของโลกที่แสดงให้เห็นถึง "ความกล้าหาญและความพากเพียร"
ทั้งๆที่ทางคณะแพทย์ได้ทำการวินิฉัยเอาไว้แล้วว่า
เขาอาจจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกไม่เกิน 2 ปีเท่านั้น เมื่อปี 1963
จากวันนั้นถึงวันสิ้นลมหายใจ เขาก็ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า
ด้วยพลังใจที่เข้มแข็งก็สามารถทำให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ในตลอด 55 ปีที่ผ่านมา
ซึ่งก็ได้ทำให้เขากลายเป็นอีกหนึ่งบุคคลตัวอย่างที่น่าชื่นชมและก็ได้สร้างแรงบันดาลให้กับผู้คนไปทั่วโลก
ในวัย 21 ปี ศ.ฮอว์คิง ได้ถูกวินิจฉัยแล้วว่าเขากำลังป่วยด้วยโรคเซลล์ประสาทสั่งการเสื่อม (Motor neurone disease - MND)
และจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปีเท่านั้น
โดยโรคดังกล่าวก็ได้ส่งผลให้เขาต้องใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนรถเข็นและไม่สามารถพูดได้
ยกเว้นแต่การสื่อสารผ่านเครื่องสังเคราะห์เสียงและตัวหนังสือ
อีกทั้งเขายังเป็นผู้ริเริ่มทฤษฎีจักรวาลวิทยาที่ประสานรวมเอาทฤษฎีสัมพัทธภาพกับกลศาสตร์ควอนตัมมาไว้ด้วยกัน
นอกจากนี้ในผลงานร่วมกับนักคณิตศาสตร์ เซอร์ โรเจอร์ เพนโรส
เขาก็ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
บ่งชี้ถึงการที่ กาล-อวกาศมีจุดกำเนิดมาจากบิกแบง (Big Bang) หรือ "การระเบิดครั้งใหญ่"
รวมถึงการสลายตัวได้ของหลุมดำ (black hole)
ซึ่งฮอว์กิงเชื่อว่า หลุมดำไม่ได้มีคุณสมบัติดึงดูดอย่างไม่มีทางย้อนกลับเพียงอย่างเดียว
แต่พลังงานยังสามารรถที่จะหลุดลอดออกมากได้
ซึ่งก็คือการแผ่รังสีของวัตถุดำที่ปล่อยออกมาจากหลุมดำ
อันเนื่องมาจากปรากฏการณ์ทางควอนตัมที่ซับซ้อน ณ บริเวณใกล้ขอบฟ้าเหตุการณ์
จากการเสนอทฤษฎีนี้ในปี 1974 ก็ได้ทำให้การแผ่รังสีของวัตถุดำ
ได้ถูกตั้งชื่อให้เป็นเกียรติแก่สตีเฟน ฮอว์กิง ในชื่อของ รังสีฮอว์กิง
รังสีฮอว์กิงมีที่มาที่ไปจากการศึกษาหลุมดำของฮอว์กิงที่ว่า
โดยปกติแล้วหลุมดำมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล
หากมีวัตถุหรือพลังงานใดได้โคจรเฉียดเข้าใกล้ขอบฟ้าเหตุการณ์
วัตถุหรือพลังงานนั้นๆจะไม่สามารถเร่งความเร็วตัวเองให้หนีออกมาจากหลุมดำได้ แม้แต่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าหรือแสง
จากคุณสมบัติดังกล่าวก็น่าจะส่งผลให้หลุมดำมีขนาดใหญ่ขึ้นและมีมวลมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แต่จากการค้นพบ รังสีฮอว์กิง นี่ๆเองก็จะไปส่งผลให้ที่หลุมดำสามารถมีมวลและพลังงานที่ลดลงไปได้
ดังนั้นยิ่งกาลเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ด้วยการแผ่รังสีฮอว์กิงนี้
ก็จะไปทำให้หลุมดำเริ่มมีขนาดที่เล็กลงเรื่อยๆและจากหายไปในที่สุด
นอกเหนือไปจากชื่อเสียงในเรื่องของผลการศึกษาค้นคว้าหลุมดำของฮอว์กิงแล้ว
เขายังเป็นเจ้าของผลงานหนังสือชื่อดังที่ชื่อ ประวัติย่อของกาลเวลา
ซึ่งมียอดขายไปแล้วมากกว่า 10 ล้านเล่มทั่วโลกเมื่อปี 1988
และเขายังเป็นผู้ที่หลงใหลในเรื่องของเวลาอยู่มิใช่น้อย
รวมถึงเป็นนักวิทศาสตร์ที่สามารถเข้าถึงได้ง่าย เป็นกันเอง
จากผลงานทางสื่อวีดิทัศน์และสื่อสิ่งพิมพ์ที่เรามักจะได้เห็นฮอว์กิงปรากฏตัวอยู่บ่อยครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นการ์ตูนภาพยนตร์และสารคดี
โดยหนึ่งในสารคดีอันทรงคุณค่าต่อการรับชมที่แนะนำก็คือ
สารคดีชุด  Into The Universe With Stephen Hawking
จะขอยกตัวอย่างหนึ่งในเรื่องเด่นที่ฮอว์กิงได้นำเสนอก็คือ
เรื่องที่เกี่ยวกับการท่องไปในเวลา ในวิดีโอซีรีย์เดียวกันที่ชื่อ Time Travel
จากการศึกษาในเรื่องของเวลาที่ว่า เราสามารถเดินทางท่องไปในเวลาได้ไหม
ฮอว์กิงได้ให้ความเห็นไว้ว่า การเดินทางข้ามเวลาสามารถเกิดขึ้นได้จริง
เราสามารถเดินทางไปยังอนาคตได้ด้วยการเร่งความเร็วของยานพาหนะ
หรือการใช้หลุมดำมาเป็นเครื่องมือในการย่นเวลาไปสู่อนาคต
ในขณะเดียวกัน เรื่องของการย้อนเวลาฮอว์กิงกลับให้ความเห็นว่ามันไม่สามรถเกิดขึ้นได้จริง
ซึ่งฮอว์คิงได้ให้คำอธิบายผ่านการทดลองง่ายๆ
เพื่อพิสูจน์ว่าการเดินทางท่องไปในเวลา สู่ อดีตนั้นจะสามารถเป็นไปได้หรือไม่
โดยเขาได้ทำการจัดปาร์ตี้เพื่อต้อนรับผู้มาเยือนจากโลกอนาคต
และมีการระบุเวลา สถานที่เอาไว้ในบัตรเชิญอย่างละเอียด
ซึ่งฮอว์คิงเชื่อว่าบัตรเชิญนี้จะสามารถดำรงอยู่ต่อไปได้อีกหลายร้อยปีข้างหน้า
และหวังว่าเมื่อถึงตอนนั้น
ผู้คนจากโลกอนาคตอาจจะมีวิทยาการที่มากพอจะสามารถสร้างเครื่องย้อนเวลาได้
และเดินทางย้อนเวลามาตามบัตรเชิญของเขา
แต่ผลการทดลองนี้กลายเป็นเรื่องน่าผิดหวัง
เพราะเมื่อถึงเวลานัดหมาย (12:00น. 28/06/2009)
กลับไม่มีนักเดินทางข้ามเวลามางานปาร์ตี้เขาเลย
และนี้ก็เป็นแค่เพียงข้อมูลบางส่วนที่ได้ถูกรวบรวมมานำเสนอ
เกี่ยวกับชายผู้ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความอัจฉริยะหรือฉายาไอน์สไตน์แห่งยุคปัจจุบัน
รวมถึงเป็นตัวแทนของแรงบันดาลใจในการสู้ชีวิตของผู้ที่สิ้นหวัง
และแบบอย่างของนักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ไปตลอดกาล
