Na xerfa esvara o sol tras das ausentes oleaxes
As velas frouxas
póstumo rompeondas dos chuvascos
cosen os farrapos con fíos de sol morno
Unha gaivota ventrílocua peteirando no urro inmorredoiro
que os afogados deixaron aboiando
O solpor fecharase dentro do máis intacto disco
As nosas pipas atentas, acobadadas ao lecer
Un intre o vapor intruso coseu de présa a relinga do horizonte
Alén do mundo está o castelo de proa
Hai un mariñeiro vello que vén de volta de todos os naufraxios
E trae o fío das aventuras
-non se sabe o remate-
que as dársenas estantías
viron evadirse a bordo das bric-barcas
-O capitán Pardeiro non afogou
perdeuse canda o bergantín-
Axustouse a sordina
largacía coma unha nosa ollada
a buguina do Mar
Tremela na mareta levián
un remorso ou pesadelo
O navío
as mans trincadas
vai borrando cos pés o ronsel
Xa non virá o vento porque a noite fechou todas as portas
-esa luz desvelada
na fiestra da Lúa-
Ao bater a hora imprevista do relevo
coseu as doas soltas do toque dasTrindades
O ceo foise abuado e friorento
Todo finou?
Oh miragre!
As mesmas estrelas aínda están
aínda están alí.
