Jedno spektrum wędruje po wieloświcie
To spektrum absurdu
 
Witajcie w FiloSoFarSoGood
i dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o filozoficznych ideach
które kryją się za animowaną serią którą pokochałem
mówię o "Rick i Morty"
produkcja adult swim z 2013 roku
która dotarła do 2. sezonu
Rick Sanchez jest genialnym i unikatowym naukowcem
ale również cyniczny i świadomym bezsensowności wszechświata
Ta świadomość prowadzi go do złych nawyków
do bycia zawsze pijanym, niemoralnym i okrutnym
ale przede wszystkim do wciągnięcia własnej rodziny w dziwacznym przygodach
graniczące z absurdem
Morty to jego 14-letni wnuczek
jak każdy dzieciak trochę głupi
ale z dobrym sercem
który, bardzo często wbrew swojej woli, zostaje wciągnięty
w szaleństwa dziadka Ricka
i zostając przez nie traumatyzowany
Summer, Beth i Jerry uzupełniają obraz rodziny trochę dysfunkcyjnej
która zostaje ciągle wmieszana w szaleństwa dziadka
Rick i Morty to seria która postawia nas z ironią i cynizmem przed absurdem 
istnienia
to poczucie, które czasami w życiu każdy z nas odczuwa
bycia kompletnie bezsensownym, tymczasowym i daremnym
ale skąd pochodzi to poczucie absurdu istnienia?
pomyślcie dobrze
w antyku człowiek był przekonany że własny świat i własne istnienie
były w centrum wszechświata
Ziemia była światem wybranym wokół którego krążyły gwiazdy, galaktyki
planety i ciała niebieskie
potem odkryliśmy że tak naprawdę to Słońce jest w centrum świata
a Ziemia to tylko jedna z ciał niebieskich które wokół niego krążą
ale nie tylko
odkryliśmy też że Słońce to tylko jedna z nieskończonych gwiazd kosmosu
krótko mówiąc, chcesz być w centrum wszechświata
więc sobie powiedzieliśmy "Cóż, człowiek, istota racjonalna, wybrana przez Boga, jest w centrum stworzenia"
ale potem przychodzi Darwin i mówi nam, że człowiek to tylko przypadkowy i krótkotrwały owoc procesu ewolucji
której jesteśmy tylko małą częścią
i to nie wystarcza, przychodzi Nietzsche 
który afirmuje że bóg umarł
a potem Rick i Morty pokazując nam że my sami, ja jako człowiek, jednostka
jestem tylko jednym z nieskończonych możliwych kopii siebie samego
Ricków w wieloświecie jest nieskończenie wiele
niektórzy są lepsi, inni gorsi
jeszcze inni identyczni do tej manifestacji
a więc, jaki jest sens tego wszystkiego?
"Żadna prawda nie jest absolutna
i żadna prawda może dać sens istnieniu który sam w sobie jest niemożliwy"
to są słowa Alberta Camusa w "Micie Syzyfa"
gdzie w jasny sposób jest przekazany co należy zrozumieć przez absurd istnienia
to jednostka musi znaleźć sens, który i tak jest iluzją
i nie ma żadnej sensownej egzystencji 
która dałaby porządek rzeczom
zejście w absurd dotyka szczytów cynizmu
jak np. te które znajdujemy w słowach Emila Ciorana
*Emil Cioran "O niedogodności narodzin"*
 
"Niesamowita ilość godzin jakie zmarnowałem na pytaniu się o sens wszystkiego co istnieje
wszystkiego co się dzieje
ale to wszystko nie prowadzi do żadnego sensu
więc używają swój czas i swoją energię w rzeczy bardziej przydatne"
według Ciorana istnienie jest tak bezsensowne, że rodzenie się jest nieopłacalne
a człowiek ciągle wpada w pokuse istnienia
fundamentalny grzech nad wszystkimi według Ciorana
według Camusa zaś jedyną drogą wyjścia z absurdu jest dawać sens rzeczom.
Sens który znajdę ja
nawet jeśli jestem przekonany że ten sens jest iluzją
to przewrót człowieka w stosunku do absurdu
element który w Ricku i Mortim wybucha z dużą siłą
w odcinku "Anatomy Park" Rick pozwala nam odkryć 
że w nas jest tyle światów, miast, jednostek odnośnie do tych które zamieszkują życie które nas otacza
co zostawia nas w strasznej niepewności
Czy to nie tak, że ja jestem integralną częścią organizmu o wiele większego o którym nie mam minimalnej percepcji?
może moja ważność jest sprowadzana do pojedyńczego enzymu w mojej biednej wątrobie
w odcinku "Rixty Minutes" Rick pozwala nam odkryć, że nie tylko istnieją nieskończone alternatywne kopie siebie w wieloświecie
ale że możemy być również widzami tych alternatywnych żyć
podglądaczami naszych alter ego
a to nas postawia przed dewastującym pytaniem egzystencjalnym
która z moich kopii obserwuje teraz to co robię
tak jakbym to ja był reality show jego, albo mojego, istnienia
odcinek "A Rickle in Time" jest niepokojący ponieważ pokazuje nam jak czas nie jest czymś liniowym
który upływa
ale jest labiryntem pełnym pułapek w których możemy wpadać i pogubić się w szczelinach tego labiryntu
Rick i Morty próbuje jasno i z cynizmem opisać wszystkie bezsensowności naszego bycia w świecie
niszcząc każdą pewność która czyni życie takim
nie może być żadnej jednostki, albowiem wieloświat pokazuje nam że istnieją nieskończone kopie siebie samego
i że we mnie jest nieskończenie wiele osób, osobowości, cech
szalona nieskończoność rzeczy o których nie mam najmniejszej świadomości
czas nie przynależy do mnie
wręcz przeciwnie jestem przez niego opanowany
czas ma wręcz tendencje do bawienia się mną
do stawiania mi pułapek, do dzielienia mnie w różnych równoległych wszechświatach
które dzielą, dzielą i dzielą jeszcze każdą moją możliwą tożsamość
oczywiście w Ricku i Mortim jest całkowicie niszczona wolność
wolność wyboru
nie jesteśmy nigdy wolni ponieważ jesteśmy nieświadomym owocem miliardów i miliardów równoległych wszechświatów
które współistniejąc, tworzą to czym jestem
przewracając całkiem jeden z większych twierdzeń filozofii zachodniej
Rick i Morty pokazuje nam że
wszystko jest i nie jest w tym samym czasie
nasze różne życia równoległe będące przypadkowe, krótkotrwałe, absurdalne
są i nie są
ja tutaj jestem i nie jestem
jestem podzielony w tym absurdzie
W pięknej Kaliguli A. Camusa czytamy tą deklaracje
"Ale nie jestem szalony i mogę nawet powiedzieć że nigdy nie byłem tak nierozsądny jak teraz
po prostu nagle poczułem nagle niemożliwą potrzebę   
rzeczy takie jakie są nie wydają mi się zadowalające
to prawda
ale nie wiedziałem o tym wcześniej
teraz wiem
ten świat taki jaki jest 
nie jest do zniesienia
potrzębuję księżyca, albo szczęścia, albo nieśmiertelności
czegoś co może jest szalone
ale nie jest z tego świata"
szczęście, nieśmiertelność, sens, klarowność i racjonalność nie są z tego świata
a jednak są z tego świata
bo w tej rzeczywistości istnieją i nie istnieją
możemy je czynić naszymi
lub być przez nie odrzucony
Kaligula tak jak Rick i Morty
rozpoznaje absurd istnienia 
ale potem próbuje zareagować jakoś na tą absurdalność
Rick próbuje to zrobić oddając się żądom, pijaństwu, będąc przyśmiewczym
Morty próbuje to robić dając jakieś znaczenie przygodom dziadka
Kaligula stara się to robić biorąc władze
i... jakie jest znaczenie tego wszystkiego?
Rick jest obrazem ludzkiego naukowego rozumu u swojego szczytu
która postawiona przed absurdem wszechświata
nie może nie odpowiedzieć na niego samotnością
desperacją
nie może nie być niemoralny 
pozbawiony wsparcia
nie może nic jak tylko unikać jakichkolwiek racjonalnych zasad
właśnie dlatego że ta sama racjonalność
doprowadził go do zauważenia, że świat jest niedorzeczny
jego samotność jest uniwersalna
jego pogarda dla niebezpieczeństwa 
to autodestrukcyjność tego rozumu który się poddaje przed absurdem
wszystko wydaje się być straconym
podczas trwania serii Rick i Morty gubią się
zabijają się wzajemnie
zabijają swoje alter ego
zabijają wersje swoich bliskich
aż do samodestrukcji
będą łamać jakiekolwiek moralne prawa
bo przed absurdalnym światem
pozbawiony racjonalnego wsparcia
jest ewidentne to, że nie ma żadnego możliwego osądu
kiedy umierają nie wiemy czy to oryginalni przeżyli
albo czy w ogóle istnieli oryginalni Rick i Morty
i by to pojąć wraca z pomocą do nas A. Camus
z Mitem Syzyfa
"[...] to los którego tylko konkluzja jest fatalne.
Po za tą jedyną fatalnością śmierci, wszystko- radość lub szczęście- jest wolnością
i pozostaje świat, którego człowiek jest jedynym panem."
Oto jaka jest odpowiedź którą Camus nam podpowiada
by stawić czoła absurdowi zamiast mu sie poddawać
i jeśli na początku wydaje się że Rick poddaje się absurdowi
jest jeden element obecny w każdym odcinku
który sprawia, że myślimy na odwrót
przed największą bezsensownością
przed ewidentnym znakiem że nie ma żadnego boga
nie ma jednego świata
nie jesteśmy w centrum niczego bo jedno centrum nie istnieje
jeden sens nie istnieje
człowiek może odpowiedzieć tylko znajdując autentyczny związek z własną intymnością
co nie oznacza poddawanie się samotności
bo Rick w samotności jest zrozpaczony
kiedy Rick znajduje trochę znaczenia w życiu?
Właśnie wtedy, gdy po zaciągnięciu własnej rodziny w najbardziej szaleńczych przygodach, ten
poświęca się
odczuwa empatie i solidarność w stosunku do swoich bliskich
czyli znajduje właśnie w tych osobach sens swojego własnego istnienia
poświęcenie, miłość i solidarność w Ricku i Mortim
biorą miejsce zamiast samotności, nienawiści i indywidualizmu
w wielu odcinkach Rick poświęca każdą rzecz by tylko ratować Mortiego
własną reputacje, klarowność
a nawet własne życie
zejście w absurd, daleki więc od bycia bezwarunkowym poddaniem się Emila Ciorana
jest okazją do znalezienia tego, co autentycznie czyni nas ludźmi
a nie jest tym naukowy rozum, obraz który chcemy dać o sobie samym
zrozumienie świata
ale znaleźć uczuciowy i solidarny związek z naszymi bliskimi
sens nie polega na byciu w centrum świata
ale być w centrum serca który kochamy
trzymać w centrum naszego serca tego kogo kochamy
tylko to pozwala Rickowi i Mortiemu wychodzić z absurdu życia, wszechświata i wszystkiego
 
 
 
