kendine yeterince saygı duymayan bireyler hamaset edebiyatları ile
sahte özsaygı, kolektif narsisizm ve hayali gerçeklik dünyası edinirler
silik ve edilgen kitleler bireysel yeterlilikten yoksundurlar.
Böyle kişiler ırklara, mezheplere, kabilelere
ya da birtakım ideolojilere dört elle sarılırlar.
Böylece kaybolmaya mahkum sahte özgüven ve kırılgan özsaygı kazanırlar.
pısırık bireylerden müteşekkil kalabalıklar
özgüvenlerini kaba kuvvet üreterek sergilediklerini düşünürler.
Şiddet olaylarında zayıf karakterli kişiler saldırganlık sergileyerek
kendilerini önemli, güçlü ve etkili hissederler.
Ellerinden tek gelen de budur.
Aşağılık duygusu yaşadıkları, kişileri, toplumları, ülkeleri kötüler,
onları şeytanlaştırırlar ve daima
nefretle nefes alıp vererek kendi varlıklarını onarlar.
politikacılar bilinçli olarak topluma yapay özgüven pompalarlar.
Bunun için tarihin derinliklerinden çeşitli seçilmiş zaferleri köpürterler,
bazı güncel olayları çarpıtırlar,
sahte kahramanlıklar uydururlar,
hedeflerine yönelik komplo teorilerini harlarlar ve
hamasi edebiyatlarla gaz vererek saman alevi türünden sönüverecek özgüven aşılarlar.
kitle güdücüler sahte özgüveni şiddet yolunda kullanırken,
edilgen kalabalıklar saldırgan davranarak özgüvenlerini sergilediklerini ve
güçlü kişiliklerini ortaya koyduklarını sanırlar
Hitler gençlere şöyle seslenmiştir:
"Alman gençliği biz sizin sert olmanızı istiyoruz, kendinizi sert hale getirin!
Şımartılmış çocuklardan kurulu 'ana kuzuları'ndan fayda elde edemeyiz."
Özgüven ve yeterlilik sanılan bu tür bir tutuma zorlanan çocuklar,
parti örgütlerinin çocuk ve gençlik kollarında değerli vatandaşlar olarak resmi kabul görürler.
Kendilerini üstün olarak konumlandıran bu kişiler yeterlilik duygularının sahteliğinin farkında değillerdir.
Gençler "içi boş" özsaygılarını büyüklenme duygularıyla dolduran
Nazi yöneticilerine bu şekilde sımsıkı bağlanıyorlardı.
sahte ve içi boş özgüvenle doluyor, karşılığında
kayıtsız şartsız, acımasız robotik militanlara dönüşüyorlardı
ne var ki toplumlar kısa vadede politikacıların onlara sunduğu içi boş özgüven
ve narsisizm ile kendilerinden geçseler de uzun vadede
değersiz bir yığın olarak yollarına devam ederler. kullanıldıktan sonra paçavra gibi kenara atılırlar.
Onarıcı ve geliştirici bir lider takipçilerinin her açıdan yükselmesini ister, onların özsaygısını yükseltir.
Bununla birlikte, kendi özsaygısı ve kendine duyduğu sevgi de yükselir.
özsaygısı yüksek bireyler ve bu bireylere saygılı davranan liderlerden oluşan topluluklar
huzur içinde yaşamaya daha yakındır.
lider kendini özel bir kahraman olarak değil toplumdan biri görür.
toplum ise kimseyi tanrılaştırmaz, önder olarak seçtikleri kişileri denetler ve sorgular
halkı sürü olarak görüp manipülasyon yaparak sahte özgüven pompalayan liderler
ancak geçici rüyalarla kalabalıkları avuturlar, uyuşturan hayaller pazarlarlar.
gerçek özgüven sunmak isteyen yöneticiler ise
toplumun tüm bireylerinin her açıdan yükselmesi için çabalar ve
modern çağın gerekelerine uygun, ayağı yere sağlam basan hedefler için çalışırlar.
