Sorduğun soruyla ilgili olarak bir bakıma göz önünde bulundurmamız gereken şeylerden biri de şu ki;
Hayatın bir gerçeği olarak kabul ettiğimiz 'hastalık'
olgusunun aslında doğada oldukça alışılmadık bir şey olması.
Doğada hastalığa çok fazla tabi olan
tek şey böceklerdir.
Böcekler, virüslere hayli eğilimlilerdir ve oldukça geniş bir böcek virüsleri ailesi bulunmaktadır.
Birçok haşere ilacı tasarlama stratejisinin
temeli de budur.
Böceklere saldıran virüslerin 
bulunduğu spreyler üretme...
Hayvanlar aleminde çok fazla hastalık gördüğümüz
bir başka alan ise insanlar ve onların evcilleştirdikleri hayvanlardır.
Büyükbaş hayvanlar, kümes hayvanları ve insanların tümü hastalıklara oldukça tabi iken örneğin yırtıcı kuşlarda durum böyle değildir.
Mesela balıklar, tüm hayvan gruplarının bir şekilde hastalıklara karşı belli bir bağışıklığı vardır.
Ama baktığınızda hastalığa en yatkın olanların insanlar ve böcekler olduğunu görüyorsunuz.
Ve bu durumun böyle olmasının sebebi de 
bunların sosyal hayvanlar olması.
Böcekler ve insanlar, ve yoğun bir sosyal aktivite bulunan herhangi bir yer...
Örneğin, bazı türlerde erkek ve dişi ömürlerinde yalnızca bir kez karşılaşır;
...ve çiftleşirler ve konu kapanır.
Sosyal yaşam diye bir şey yoktur.
Haliyle de hiçbir hastalık böyle bir yaşam formunda tutunamaz çünkü hastalık yayılma ve temas gerektirir.
Hastalık, bir kişiden başka birine hareket edebilmek ister.
Bundan bahsetmemin sebebi de şu;
Hastalıklara karşı artarak gelişen bağışıklığımızın aslında dili oluşturmaya, hayvanları evcilleştirmeye ve beslenme biçimimizi değiştirmeye başladığımız zamanlarda da aynı şekilde geliştiğini fark etmemiz.
Bizler aslında kalıp değişimlerinin 50-100.000 yıl önceden beri oldukça kaotik ve dengesiz gerçekleştiği evrimsel birer enkazız.
Şu andaki biz, bunun mirasıyız.
Bu oldukça ilginç bir konu.
Hastalık ve spiritüelizm arasındaki ilişki oldukça ilginç.
Çünkü hac alanları antik dünyada önemli hastalık taşıyıcı alanlardı.
Yani, tahayyül edebilirsiniz...
Burada bir tapınağınız var ve herkes buraya iyileşmeye geliyor ve herkes hasta bir şekilde ayrılıyor.
Çünkü tüm bu enfekte olmuş insanlar da orada bulunmuştu.
Mükemmel bir kitap var, yazarın ismini hatırlamıyorum ama kitabın adı "Salgınlar ve İnsanlar"dı
Epidemiyoloji, hastalıkların tarihi ve bunların insan popülasyonları üzerindeki etkisi üzerine bir çalışma.
Oldukça ilginç ve bence üstü kapalı bir biçimde psikedelik kullanımı hakkında da söylediği çok şey var.
Çünkü çoğunlukla psikedelik kullanımı da insanları oldukça yakın ve samimi bir şekilde bir araya getirir.
Yani, açıkçası ben bir anlamda AIDS'i okyanusları aşan hava yollarının kaçınılmaz sonucu olarak görüyorum.
Biliyorsunuz, hac alanları her zaman aynı zamanda hastalık nakil alanları da olmuştur.
Ve tabiki de herhangi bir virüs bu durumdan faydalanmak için bu duruma balıklama atlayacaktır.
AIDS'in daha karanlık bir tarafı olan şu "bu insan mühendisliğinin bir sonucu muydu, kasıtlı mı yapıldı" vesaire gibi sorular için de...
Bu ilginç bir soru ama bir bakıma aslında bu o kadar da önemli değil.
Sonuçta bu insan davranışının bir sonucu.
Ve böyle derken basitçe seksüel veya homoseksüel davranışlardan söz etmiyorum.
Seyahat, hac, tüm bunları karıştırma arzusu gibi davranışları kast ediyorum.
20. yüzyılda gerçekleşen gen akışını bir düşünün...
Yani ben şahsen Mısırlı bir kadın ile evlenen Tibetli bir erkek tanıyorum ve bunun gibi şeyler haritanın her yerinde sürekli gerçekleşiyor.
Her türden krizle karşı karşıyayız.
Göçebe topluluklar olduğumuz zamanlarda hastalığın yayılması, insan gruplarının pek fazla temasa geçmemesi gerçeğiyle geciktirilmişti.
Ama Londra Havalimanı gibi bir yerdeyseniz...
Etrafınıza bir baktınız mı, aman allahım, yani, müslümanlar, rahipler, Tibetli keşişler, Botswanalılar, yüksek mevkililer...
Etraf insandan geçilmiyor, insan kaynıyor...
Tuvaletleri kullanıyorlar, öksürüyorlar
Ve bu havayollarında, okyanusun üzerinde 30.000 feetten yüksekte uçtuğunuzda havayı dönüşümlü paylaşmak durumunda kalıyorsunuz
Ve bu durumda eğer problemi olan bir insan varsa 275 başka insanın bağışıklık sistemi Tokyo veya New York'a varana kadar kırmızı alarm veriyor.
Telaşlandırmak için söylemiyorum ama...
Bizler maymunuz!
Ve maymunlar iyi bir kavgayı severler
Ve iyi bir kavgayla karşı karşıyayız çünkü bu dağınıklığı toplamamız gerekiyor
Yok oluşun yumuşak gecesine sessiz bir şekilde gitmeyeceğiz
Üzgünüm ama öyle olmayacak
Yaratıcılığın dizginleri serbest kalacak
Bu savaş gemisini, şu anda takılı kaldığımız tarihin tufanlarından kurtarmaya çalışırken mücadele kaçınılmaz olacak!
