Czym jest dla Ciebie funkcja sędziego w społeczeństwie?
Po co są sędziowie?
Gdybym był złośliwy, ale nie jestem, powiedziałbym że służą aby legitymizować pracę policji
Sprawiedliwośc nie jest tworzona dla niczego innego niż oficjalne rejestrowanie, legitymazacja oraz rytualizacja tego nadzoru
Które są głównie nadzorem normalizacji i są zapewniane przez policję
Sprawiedliwość jest na służbie policji. Historycznie i faktycznie instytucjonalnie
Więc wprost, kiedy sędzia prosi oskarżonego aby uznał samego siebie za winnego, by zaakceptował swoją winę, by dosłownie poniżył samego siebie przed nim
Wydaję nam się że sędzia chce go poniżyć, ja bym powiedział że jest wprost przeciwnie, prosi go o fantastyczną przysługę
Prosi oskarżonego aby powiedział mu po prostu "Tak panie sędzio, to nie ty mnie sądzisz, to całe społeczeństwo, te społeczeństwo do którego przynależę
Więc jeśli przyjmuję mój wyrok to ja sam siebie karzę a nie ty, Ja Ciebie uniewinniam, Ciebie sędziego
To jest właśnie to co sędzia chce osiągnąć, ten dyskurs uniewinniający jego samego
Kiedy prosi oskarżonego aby pokazał że akceptuje swoją karę
Myślę że to co musi być przeanalizowane to to co znaczy te słowo "humanizm"
Tak naprawdę myślę że to co zostałe odkryte było metodą, drogą, rozumną, racjonalną i ekonomiczną do sprawowania władzy
I był w terorze i strachu przed kaźnią, pewien rodzaj politycznego wydarzenia, nie tylko użytecznego ale również groźnego
Często tortury generowały rewolty, niezadowolenie i tym podobne, dlatego szukano dyskretnego sposobu, całkowicie ekonomicznego aby sprawować władzę kary
I to właśnie jest nowa ekonomia władzy, której nadaliśmy nazwę humanizmu
To co chciałem zrobić, spróbować pokazać jak bardzo ostatecznie ta ekwiwalencja, tak czysta i prosta dla nas, wyroku z kondycją wolności jest w rzeczywistości czymś niedawnym
Jest to techniczna inwencja, która została zintegrowana w system karny i została częścią racjonalności karnej na końcu XVIII wieku
Próbowałem też zbadać przyczynę, dlaczego więzienie stało się rodzajem dowodu w naszym systemie karnym
Panoptykon Benthama jest architektoniczną figurą tej kompozycji
Znamy jego zasady: w obwodzie pierścieniowy budynek
W środku wieża najeżona szerokimi oknami, które otwierają się na wewnętrzną stronę pierścienia
Obwodowy budynek jest podzielony na cele, rozciągają się one na całą szerokość budynku
Mają dwa okna, jedno skierowane do środka skolerowane z oknem w wieży. Drugie, zewnętrzne pozwalające światłu rozświetlić cele z jej jednego końca do drugiego
To co jest wtedy potrzebne, to miejsce dla nadzorcu w centralnej wieży i zamknięcie w każdej celi szaleńca, pacjenta, skazańca, pracownika lub ucznia
Panoptykon jest maszyną dla rozdzielenia widzenia/bycia widzianym: W obwodowym pierścieniu, jeden jest całkowicie widoczny bez możliwości widzenia. W centralnej wierzy, jeden widzi wszystko bez bycia jakkolwiek zobaczonym
Jest to ważny mechanizm, ponieważ automatyzuje i depersonalizuje władze
Władza ma swoją podstawę nie tyle w osobie co w określonej zinstrumentalizowanej dystrybucji ciał, powierzchni, świateł, spojrzeń
Jest to aranżacja, której wewnętrzne mechanizmy produkują relacje w które jednostki są łapane
Nieważne jest więc kto sprawuję władzę. Każda jednostka, prawie przypadkiem, może operować tę machinę
W razie nieobecności dyrektora, jego rodzina, jego przyjaciele, jego goście, nawet jego słudzy
Podobnie, nie ważne jakie motywy nim kierują: niedyskretna ciekawość, złośliwość dziecka, dziecko, pożądanie wiedzy przez filozofa
Który chce zwiedzić te muzeum ludzkiej natury, perwersja tych, którzy odczuwają przyjemność z szpiegowania i karania
Mechanizm panoptykonu aranżuje przestrzenną łączność, która pozwala ciągle widzieć i natychmiast rozpoznawać
W skrócie, odwraca ona zasady lochu a raczej jego trzy funkcje: ograniczanie, pozbawianie światła i ukrywanie
Zostawia tylko pierwszą funkcję i eliminuje dwie pozostałe
Pełne oświetlenie i oko nadzorcy uchwyci lepiej niż ciemność, która ostatecznie chroni
Widzialność to pułapka
Więc idea że musimy koniecznie dać ludziom, którzy sprawują władzę instrument uwidaczniający tych, na których władza jest sprawowana
I w tym samym czasie efekty ich władzy stają się widoczne, staje się fundamentalną troską
Nadanie władzy oczom
Narzucić tym na których władza jest sprawowana całkowitą widzialność, wyczerpującą
Mamy więc tą ideę społeczności widzialności oraz inną idee maszyny pozwalającej widzieć innych
Łączność w szeregu różnych aktywności pozwala na inwestycje czasu przez władze:
Możliwość sprecyzowanych kontroli, punktualności, interwencji, rozróżnienia, korekcji, karania, eliminicji za każdym razem
Możliwość klasyfikacji ludzi, by użyć ich zgodnie z poziomem do którego należą
Możliwość kumulacji czasu i pracy, złączenie ich i użycie, którym ostatecznym wynikiem będzie wydajność jednostki
Bierzemy czasowe rozproszenie by wytworzyć zysk i kontrolujemy czas, który ucieka
Władza artykułuje się bezpośrednio na czasie, zapewnia jego kontroli i gwarantuje jego użycie
Mówiąc wprost, dyscypliny są całokształtem technicznych wynalazków, które umożliwiły wzrost użyteczności różnorodności
Poprzez pomniejszenie niedogodności władzy, która aby uczynić je użytecznymi musi je kontrolować
Różnorodności, czy to w zakładzie, narodzie, armii czy szkole dosięgają progu dyscyplin kiedy relacje między nimi stają się pożądane
Sposób w który władza działa we współczesnych społeczeństwach wytwarza to że ludzie którzy posiadają statut społeczny wraz z narodzinami i przewagi z tym związane, zostają pernamentnie sklasyfikowani, oddzieloni od innych
Jednak dla mnie byli to ludzie, którzy byli całkiem charakterystyczni
Były to zasady dla szkół wojskowych, ustanowione we Francji w 1953, gdzie młodzi przyszli oficerowie byli poddawani pewnemu rodzajowi
nie możemy powiedzieć twardości, ale skrupulatności bardzo uderzającej
Byli stale obserwowani, w ich pokojach, w ich akademikach, w ich toaletach, w ich dziedzincach wypoczynkowych
