Bugün annem öldü.
Belki de dün, Bilmiyorum.
Bakımevi'nden bir telgraf aldım:
Bundan pek bir şey anlaşılmıyor.
Belki de dün ölmüştür.
Bakımevi, Cezayir'den seksen kilometre uzakta, Marengo'da.
Saat 2'de otobüse bineceğim ve öğleden sonra orada olacağım.
Böylelikle geceyi annemin tabutu başında geçireceğim, yarın akşam da dönmüş olacağım.
Patrondan iki gün izin istedim, böyle bir mazeret karşısında izin vermezlik edemezdi.
Ama
pek de memnun görümüyordu.
Hatta ona, "Kabahat bende değil," dedim.
Cevap vermedi.
O zaman, "Keşke böyle demeseydim," diye düşündüm.
Nihayetine, ondan özür dilemeye mecbur değildim ki.
