DÜNYADA FELSEFEDEN DAHA AZ FELSEFE YAPILAN BAŞKA BİR KONU YOKTUR.
FRIEDRICH SCHLEGEL (1772-1829).
Alman tarihçi ve şair Friedrich Schlegel aforizmaları (kısa, iki anlamlı sözler) modern felsefeye tanıtan kişidir. 1798’de felsefe hakkında çok az 
felsefe yapıldığını (metafelsefe) gözlemleyerek beraberinde Batı felsefesinin nasıl işlediğini ve en iyi yaklaşımın hangi doğrusal tartışma türü 
olduğuna dair varsayımın sorgulanması gerektiğini öne sürmüştür.
Schlegel, Aristoteles’in ve Rene Descartes’ın yaklaşımlarını benimsemez ve onların, bir başlangıç noktası oluşturacak somut “ilk ilkeler” 
varsayımlarının yanlış olduğunu iddia eder.
Ayrıca nihai cevaplara ulaşmanın olanaksız olduğunu, çünkü her tartışmanın sonucunun sonsuzca düzeltilebileceğini düşünür.
Kendi yaklaşımını anlatarak felsefenin mutlaka “ortadan başlaması” gerektiğini söyler ve ekler: “Bu bir bütündür ve onu anlamaya giden yol düz bir 
çizgi değil, bir dairedir.”
Schlegel'in felsefeyi bir bütün olarak gören holistik yaklaşımı kendisinin sanat ve yaşam hakkındaki
Romantik teorilerinin geniş bağlamıyla da örtüşür.
Bu teoriler Aydınlanma düşüncesinin tersine, bireysel insan duygularına akılcı düşünceden daha fazla değer verirler.
Erken dönem felsefeye yönelik suçlamalarıyla çağdaşı Georg Hegel’i doğrulamazsa da, düşünümselliğin -felsefi yöntemleri felsefenin kendi konusuna 
uyarlamaya verilen modern isim- nedeni üzerinde çalışır.
Felsefe düşünme sanatıdır ve Schlegel’e göre yöntemleri, bulabileceği cevapları etkiler.
Batı ve Doğu felsefeleri çok farklı yaklaşımlar kullanırlar.
KISACA,
DAL: Metafelsefe,
YAKLAŞIM: Düşünümsellik.
ÖNCESİ;
MÖ 450 Protagoras ilk ilkeler ve mutlak doğrular olmadığını söyler; “insan her şeyin ölçüsüdür”
1641 Rene Descartes, “Düşünüyorum, öyleyse varım” demekle, üzerine varoluş hakkında inançlar inşa edebileceği ilk ilkeyi bulduğunu iddia eder.
SONRASI;
1830 Georg Hegel, tüm “felsefe dairelerden oluşan bir daireye benzer” der.
1920’ler Martin Heidegger felsefenin kendi varoluşumuzla ilişkimiz meselesi olduğunu ileri sürer.
1967 Jacques Derrida felsefi analizin sadece dil ve metinler düzeyinde yapılabileceğini ileri sürer.
