Ik ben Barbara Helen Miller. Ik heb een privépraktijk in Hilversum in de psychoanalyse van Jung.
Jung is nog steeds erg relevant. Je zou kunnen denken dat hij niet meer relevant is,
maar Jung is van vitaal belang geweest in alle creatieve praktijken, met name in de kunst.
De Jungiaanse psychoanalyse is erg gericht op het bevorderen van creativiteit.
De muziekvideo gaf een groot gevoel van herkenning. Een erkenning voor soortgelijke ervaringen én ook voor het belang van die ervaringen.
Ze [de Persona] wordt aanvankelijk aangetrokken, daarna focust ze zich en dan wordt ze gegrepen.
Daarna is ze in het water. Ze weet niet echt wat ze in het water aan het doen is, maar er gebeurt iets groots.
Wanneer ze uit het water is weet ze nog steeds niet wat er is gebeurd, maar ze weet dat het groot is.
Ze heeft dus een extreem gevoel van nostalgie en melancholie voor iets wat ze niet kent.
Die gebeurtenissen zijn de rode draad die ik volgde in de verhaallijn.
En de verhaallijn resoneert, je zou het archetypisch kunnen noemen als je wilt, met veel verhalen.
Een van die verhalen is het verhaal van Orpheus waar hij naar de onderwereld gaat en Eurydice moet halen en naar boven moet komen.
Dat is een verhaal dat duidelijk heel betekenisvol voor ons is.
Een ander verhaal dat duidelijk heel betekenisvol voor ons is, is het verhaal van Persephone die in het rijk van Hades wordt getrokken.
Wat gebeurt er daar en wat gebeurt er daarna? Dit verhaal resoneert heel sterk met het verhaal van de muziekvideo.
De muziekvideo slaagt erin de beelden zo duidelijk te maken voor wat er feitelijk gebeurt.
Dat is denk ik heel moeilijk, dus ik geef jullie daar complimenten voor. Jullie maakten echt spraakmakende beelden.
Dus ik zou zeker aanbevelen om de muziekvideo te bekijken.
Wat je in de film ziet gebeuren, is iets dat je in je eigen leven kan herkennen.
Hoe en wanneer kom je iets tegen dat je niet kent? Of laat je het gewoon gaan en let je er niet op?
Ik denk dat dat cruciaal is voor een volledig leven.
