
English: 
Up until a couple weeks ago, I’d never played
the original Final Fantasy 7.
Of course, I know stuff about it. I knew there’s
a character who dies. I knew there’s music
that goes like “hoo wee we-da-wee”. And
I knew about the opening shot. Because even
though I had no idea about the broader context
of the story, this? This is electric.
And then I played 2020’s Final Fantasy 7
Remake, and suddenly my obsession with the
original’s opening shot makes complete sense
to me. Welcome to Midgar, home to a thousand
soldiers, a million XP points, and one billion
tons of steel. Welcome to the great rotting
pizza, the most literal manifestation of structural
inequity ever put in a game. Welcome to my

Polish: 
Film nie zawiera wyraźnych spojlerów fabuły Final Fantasy 7 i remake'u.
 
Zawiera jednak sceny z późnej części remake'u bez kontekstu.
Jeszcze kilka tygodni temu nigdy nie grałem
w oryginalną grę Final Fantasy 7.
Oczywiście trochę o niej wiedziałem.
Wiedziałem, że jakaś postać umiera.
Znałem ten utwór: (imituje muzykę). 
I znałem scenę otwierającą.
Mimo że nie wiedziałem o szerszym kontekście
tej historii, ta scena jest elektryzująca.
A potem w 2020 roku zagrałem w Final Fantasy 7
Remake i nagle moja obsesja na punkcie
sceny początkowej oryginału nabrała sensu.
Witaj w Midgarze, domu tysiąca żołnierzy,
miliona punktów doświadczenia i miliarda ton stali.
Witaj w wielkiej gnijącej pizzy, najbardziej dosłownej
manifestacji strukturalnej nierówności w historii gier.

Polish: 
Witaj w moim ulubionym świecie
z gier wideo ostatnich lat.
W oryginalnej grze pierwsze
co widzisz to twarz Aerith,
ale w remake'u pierwsze
co widzisz to infrastruktura.
Właściwie nie; w remake'u pierwsze
co widzisz to konsekwencje infrastruktury.
Ptak leci nad kilometrami jałowej ziemi,
gołej jak powierzchnia planety bez atmosfery.
Końca nie widać. Nic, nic, a potem w oddali
nie chmury, ale smog.
Następnie stalowe belki sięgają niczym macki we mgle
i nagle jesteśmy otoczeni.
Prawie przytłaczająca ilość szczegółów,
drapacze chmur i pociągi, autostrady i ludzie,
a muzyka jest tak złowieszcza,
jak to tylko możliwe w tej sytuacji.
Grupa dzieci bawi się na placu zabaw,
póki nie jest uciszona przez reaktor w oddali.

English: 
favorite video game setting in years.
In the original game, the first things you
see are stars and Aerith’s face, but in
the remake, the first thing you see is infrastructure.
Actually, I take that back; in the remake,
the first thing you see is the consequences
of infrastructure. A bird flies over miles
of barren land, blasted clean like the surface
of a planet without an atmosphere. It keeps
going. Nothing, nothing, and then in the distance,
not clouds but smog. And then, steel beams
reach out like grasping tendrils in the haze,
and then suddenly we’re surrounded by it.
An almost overwhelming amount of detail, skyscrapers
and trains and highways and people, and the
music is about as ominous as it possibly could
be about the whole thing. A group of kids

English: 
play on a playground until they’re struck
silent by a reactor in the distance.
It took me a couple times to understand those
opening seconds of this scene. That desert,
that barren expanse. It’s not that Midgar
was, for some reason, built in the middle
of a wasteland. It’s that, before we even
see what MAKO power has accomplished, we see
its cost. We see, as Barrett would say, that
the world is being sucked dry. But then, almost
as quickly we’re in it and that outside
world is quickly replaced in our memories
by the absolute density of modernity here.
For a game called “Final Fantasy,” these
buildings don’t have much fantasy within
them- but they are...fantastic, aren’t they?
We go from an empty world to a gleaming one,
with trains and skyscrapers and cars and it’s

Polish: 
Trochę mi zajęło zrozumienie
otwierających sekund tej sceny.
Ta pustynia, ta jałowa przestrzeń. To nie tak, że Midgar
z jakiegoś powodu zbudowano w środku pustkowia.
Chodzi o to, że zanim zobaczymy,
co osiągnęła moc MAKO, widzimy jej koszt.
Widzimy, jak powiedziałby Barrett,
że świat jest wysysany do cna.
Ale potem równie szybko jesteśmy w środku,
a świat zewnętrzny zastąpiony jest
przez absolutną gęstość nowoczesności.
Jak na grę o nazwie „Final Fantasy”
te budynki nie mają w sobie wiele fantazji
– ale są... fantastyczne, prawda?
Przechodzimy ze świata pustego do lśniącego,
z pociągami, drapaczami chmur i samochodami,
jest tego tyle, że prawie
zapomniałem o kosztach,

Polish: 
a potem ten reaktor się aktywuje
i wszystko sobie przypomniałem.
Ta scena otwierająca
wywiera niemal wzniosłe uczucia
nierozerwalnie zmieszanych ze sobą zachwytu i horroru.
Jest tylko kilka gier,
którym się to udało – powiedziałem już
kilka tysięcy słów na temat jednej z nich.
Midgar jest fascynujący, o czym wiadomo
nawet po zagraniu w niewielką część gry,
ponieważ to wszystko to tylko połowa miasta,
i znacznie mniej niż połowa fabuły.
Wszystko, co tu widzimy jest na „płycie”,
gigantycznym metalowym dysku,
na którym wszystkie te wieżowce, tory kolejowe
i elektrownie są zbudowane.
Ale większość czasu spędzamy pod tą płytą, w slumsach podmiasta Midgaru.
Ponieważ Midgar jest
WIZUALNĄ
METAFORĄ

English: 
all so much that I almost forget that there
are any costs at all, and then that reactor
goes off and reminds me all over again.
There’s this near-sublime feeling that comes
from just these very opening scenes, of wonder
and horror inextricably mixed with each other.
There’s only a few games I can think of
that have come close to it- and I’ve already
said a few thousand words on one of them.
But what’s fascinating about Midgar, and
what you’re well aware of if you’ve played
even a little of the game, is that all this
is just half the city- and far less than half
the story. Everything we’re seeing here
is on top of the “plate,” a giant metal
disc that all these skyscrapers, train tracks,
and power plants are built on. But we spend
most of our time below the plate, in the slums
of Midgar’s undercity. Because Midgar is
a

Polish: 
Mogę wam pokazać moją ulubioną część
Final Fantasy 7 Remake? To ten moment, tutaj.
Nic się tu tak naprawdę nie dzieje.
To nie fantastyczny system walki,
nie Tifa Lockheart, nie ten moment,
gdzie Cloud zawadza miecz o framugę drzwi.
To po prostu otworzenie drzwi i zobaczenie tego widoku
i ogromu tej płyty nad tobą dominującej wszystko poniżej.
Jest to przerażające,
podobnie jak życie pod Gwiazdą Śmierci.
Choć jest to też piękne! Samo oświetlenie
w tej scenie jest tak nieoczekiwane,
zalanie naturalnym światłem po godzinach
ciemności i sztucznego oświetlenia.
Jak mówiłem w filmie o Mirror's Edge,
wiem, jaka jest temperatura tej sceny,
jak mile widziane jest ciepło słońca.
To piękno jest jednak tymczasowe,
gdyż patrząc w górę, by docenić światło,

English: 
Can I show you my favorite part of the Final
Fantasy 7 remake? It’s this part, right
here. There’s nothing that happens, really.
It’s not the fantastic combat system, or
Tifa Lockheart, or this part where Cloud hits
his sword on a door frame. It’s just opening
the door onto this vista and seeing the immensity
of the plate above you, how much it dominates
everything below. It is terrifying, like somehow
living immediately below the death star. It’s
also beautiful though! I mean the lighting
in this scene alone is just so unexpected,
to be blasted with natural light after hours
of darkness and artificial illumination. Like
I said in my Mirror’s Edge video, I feel
like I know what temperature this scene is,
how welcome the warmth from the sun must feel.
That beauty is also temporary though, because
even as I looked up and appreciated the light,

English: 
I could see the construction happening over
the scant openings that were letting it through.
The light was a bug, not a feature. Soon enough,
the entire underside would be sealed up and
live in the dark.
Because, of course, people aren’t evenly
distributed in Midgar.
Rich people live up, poor people live down.
It’s not a new idea. In fact, it’s a terribly
well-trodden one, from the mansions and basements
of Parasite to the sci-fi towers and alleys
of Blade Runner, to like, real life. One of
my favorite instances of this is also one
of the most obviously named- Akira Kurosawa’s
1963 film “High and Low,” which plays
out its central conflict through elevation.
Toshiro Mifune as a rich and powerful businessman,
living high on a hill, being forced to face
the violence inherent in his position.

Polish: 
widziałem prace budowlane nad tymi
skąpymi otworami, które je przepuszczały.
Światło było przypadkowe, nie celowe.
Wkrótce cały spód miasta będzie uszczelniony
i żyjący w ciemności.
Ponieważ oczywiście ludzie nie są
równomiernie rozmieszczeni w Midgarze.
Bogaci żyją na górze, biedni na dole.
To nie jest nowy pomysł.
Jest bardzo powszechny: posiadłości i piwnice w „Parasite”,
wieże i aleje w „Łowcy androidów”,
a także – wiecie – prawdziwe życie.
Jednym z moim ulubionych przykładów jest również
jednym z najbardziej dosłownych –
film Akiry Kurosawy „Niebo i piekło”
(dosł. wysoko i nisko) z 1963 roku,
który rozgrywa swój centralny konflikt poprzez wysokość.
Toshiro Mifune gra bogatego i potężnego biznesmena,
żyjącego wysoko na wzgórzu, który zmuszony jest do
skonfrontowania przemocy związanej z jego stanowiskiem.

English: 
But, just because Midgar isn’t novel doesn’t
mean the metaphor isn’t powerful. One of
the constants in these stories is how elevation-
and thus, class- asserts who is given humanity,
and who has to fight for it. In “High and
Low,” Mifune literally looks down on the
working class out of his enormous windows
in his elevated mansion and only actually
considers them when one threatents his status.
In “Parasite,” the Park family view the
poor as interchangeable at best and literal
monsters at worst, oblivious to the suffering
they’re complicit in up until the very end.
And in Midgar, the story starts with
It’s an assertion from the main cast that,
although they live “under the plate,”
they refuse to be sealed over and forgotten
about. On the plate, your right to exist is

Polish: 
Ale to, że Midgar nie jest nowatorski
nie oznacza, że ​​metafora nie jest silna.
Stałym motywem tych opowieści jest to, w jaki sposób
wysokość – a zatem i klasa – zapewnia, kto ma człowieczeństwo,
a kto musi o nie walczyć. W „Niebie i piekle”,
Mifune dosłownie patrzy z góry
na klasę robotniczą z ogromnych okien
swojej rezydencji na wysokości
i bierze ją pod uwagę,
tylko gdy zagraża ona jego statusowi.
W „Parasite” rodzina Parków widzi biednych
w najlepszym razie jako wymiennych,
w najgorszym jako potwory,
są nieświadomi cierpienia,
którego są współwinni, aż do samego końca.
A w Midgarze historia zaczyna się od
EKO
KURNA
TERROZYZMU
Główni bohaterowie pokazują,
że choć żyją pod płytą,
odmawiają zapieczętowania i zapomnienia.
Na płycie masz prawo do istnienia,

Polish: 
poniżej to prawo musi być wywalczone,
centymetr po centymetrze.
Ze względu na konstrukcję Midgaru, mieszkańcy spodu
ciągle są przypominani o swojej pozycji;
stalowe niebo jest limitem,
wyżej nie można się wznieść.
Jak psychicznie druzgocący byłby widok tego sklepienia
przez cały dzień, każdego dnia,
wiedząc, że niezliczona ilość struktur
trzyma cię na twoim miejscu.
Natomiast ci mający szczęście żyć powyżej
nigdy nie są przypominani o istnieniu spodu.
Na górze Midgaru ludzie żyjący pod spodem
są niemal jak mit,
bo czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.
W pewnym momencie odwiedzasz Muzeum Midgaru,
które zawiera model miasta w skali 1:10 000,
a ten model dosłownie nie obejmuje dolnej połowy.
Połowa populacji,
wymazana z postrzeganego istnienia.
Gra radzi sobie dobrze ze zmuszaniem
do konfrontacji z całym miastem, górą i dołem,

English: 
a given- beneath, it has to be clawed to,
inch by inch.
Due to the design of Midgar, residents of
the underside are constantly reminded of their
position; the steel sky is the limit, they
can go no higher. Imagine how psychologically
devastating it would be to see this ceiling,
all day every day, and know that there were
countless structures in place to keep you
beneath it.
By contrast, those lucky enough to live above
the plate are never reminded that the bottomside
even exists. On top of Midgar, the people
who live underneath you might as well be a
myth, they’re so out-of-sight out-of-mind.
At one point, you visit a “midgar museum,”
one that includes a 1/10,000 scale model of
the city, and that model literally doesn’t
even include the bottom half. Half of the
population, wiped out of perceived existence.
What the game does so well is making you confront
all of the city, the top and the bottom, the

English: 
gleaming towers and the decrepit scaffolding.
You don’t stick to the main streets in Final
Fantasy 7, not even close. You will sidle
along rusting edges, stride through million-dollar
lobbies, race along empty highways. The game
refuses to make Midgar an abstract concept;
through your constant conflict with its infrastructure,
you are forced to reckon with its omnipresence.
Once, in Edinburgh, Scotland, I went on a
tour of “Mary King’s Close.” It was
a truly lovely ghost tour, but what I found
most fascinating and haunting was what “Mary
King’s Close” itself was. Edinburgh was
built on many hills, and around 1500, the
incredibly dense construction of the place
meant that buildings went down as much as
they went up, sometimes ten or more stories
due to their layers and layers of basements.

Polish: 
ze lśniącymi wieżami i rozpadającym się rusztowaniem.
W Final Fantasy 7 nie trzymasz się głównych ulic, przeciwnie.
Będziesz przemierzać zardzewiałe krawędzie,
kroczyć przez hole za milion dolarów,
pędzić pustymi autostradami.
Gra nie chce, by Midgar był abstrakcyjnym pojęciem;
przez ciągły konflikt z infrastrukturą miasta,
jesteśmy zmuszeni liczyć się z jego wszechobecnością.
Pewnego razu w Edynburgu w Szkocji
poszedłem na wycieczkę po Mary King's Close.
To była urocza, nawiedzona wycieczka, ale najbardziej fascynująca
i zapadająca w pamięć była sama istota Mary King’s Close.
Edynburg zbudowano na wzgórzach
i około 1500 roku
jego niezwykle gęsta konstrukcja oznaczała,
że budynki rosły i w górę, i w dół,
czasem dziesięć lub więcej pięter
ze względu na liczne warstwy piwnic.

Polish: 
Te piwnice były, mówiąc delikatnie, piekielne.
Małe, zadymione, zimne, zatłoczone,
niezbyt wodoodporne, w miejscu gdzie wszyscy wylewali swoje nocniki przez okna.
Mam kontynuować? Nie? W porządku.
Jak możecie sobie wyobrazić, te piwnice nie były
szczególnie pożądanymi miejscami zamieszkania,
więc były wypełnione najbiedniejszymi,
najmniej ruchomymi społecznie mieszkańcami.
Pewnego dnia Edynburg zdecydował, że chce opuścić tę nędzę,
która była obecna w tych ulicach pełnych piwnic.
Zrobili to poprzez budowanie na ich wierzchu.
Trasa, którą przeszedłem w Mary King's Close,
była serią alejek i pokoi,
na których wierzchu zbudowano
same Komnaty Miejskie Edynburgu.
W teorii miało to wypędzić
stamtąd wszystkich mieszkańców.
W praktyce wymaganie tego do najmniej mobilnej
części społeczeństwa jest skazane na niepowodzenie.

English: 
These basements were, to put it lightly, hellish.
They were small, smokey, cold, crowded, not
particularly waterproof, downhill from everyone
else throwing their chamber pots out their
window- would you like me to go on? No? Alright.
As you can imagine, these basements weren’t
particularly desirable living conditions,
and so they were always filled by the poorest
and most socially immobile residents. And
one day, Edinburgh decided that it wanted
to move beyond the misery that was inherent
in these many-basemented streets. They did
so by simply building on top of them.
Mary King’s Close, the tour that I took,
was a series of alleys and rooms that had-
of all things- the Edinburgh City Chambers
built directly on top of them. Theoretically,
this was meant to drive all the inhabitants
out of the close. In practice, demanding that
the least socially mobile parts of your society
up-and-move is a losing proposition. In practice,

English: 
people remained almost entirely sealed off
from the surface for far longer than planned.
And I’m not talking months or even years
here, but decades. The City Chambers were
built in 1760, and the last family left the
Close in 1902. More than a hundred years of
living and working underground, while the
City Council met directly overhead.
Any book written about the underground communities
of Edinburgh, any ghost tour you take, lingers
on how absolutely wretched the conditions
were under the streets. I guarantee you, your
guide will give a whole spiel on what people
would yell as they were throwing their piss
and poop onto the street, and what you were
supposed to yell if you didn’t want to be
covered in said piss and poop. They’ll agonize
over how the plague tore through the community,
and how bitterly cold it was during the winter.
And all this is true, of course. But I sometimes
feel like these descriptions veer into miseryporn,
that we’re all there to just gawk at how

Polish: 
Ludzie zostali prawie całkowicie odcięci
od powierzchni na znacznie dłużej niż planowano.
I nie mówię o miesiącach,
czy nawet latach, ale o dekadach.
Komnaty Miejskie zbudowano w 1760 roku,
a ostatnia rodzina opuściła piwnice w 1902 roku.
Ponad sto lat życia i pracy pod ziemią, podczas gdy
Rada Miasta spotkała się bezpośrednio nad głową.
Każda książka o podziemnych społecznościach Edynburga,
każda odbyta wycieczka
podkreśla, jak absolutnie nieszczęśliwe warunki
panowały w tych podziemiach.
Gwarantuję, wasz przewodnik da wam gadkę
na temat tego, co ludzie krzyczeli,
gdy rzucali swoje siki i kupę na ulicę, i co
powinno się odkrzyknąć, by uniknąć tych sików i kupy.
Będą ubolewać, jak zaraza
przedzierała się przez społeczność
i jak lodowato było zimą.
I to wszystko jest oczywiście prawdą.
Ale czasami czuję, że te opisy zmieniają się w „porno o nędzy”,
że jesteśmy tutaj, by gapić się na to, jak okropne może być czyjeś życie.

English: 
awful someone’s life could be. It’s the
same with many fictional depictions of that
high/low divide. It’s a really challenging
thing to do, to accurately show all the struggles
of poverty, all the ways people are denied
their humanity, without making the whole thing
a zoo to stand outside and go “could you
imagine being poor???”
And this gets back to what I adore about Midgar,
because even though we see how inequality
manifests on a daily basis, it doesn’t feel
like the game is spent wallowing in misery.
On the contrary- Final Fantasy 7 often goes
out of its way to show how people are existing
and finding joy amid trying circumstances.
Everything from food stands and incredibly
detailed little farmers markets, to the clear
pride Tifa takes in her ability to make an...admittedly

Polish: 
Podobnie jest z wieloma fikcyjnymi przedstawieniami
tego podziału na wysokości.
To trudna rzecz do zrobienia,
dokładne ukazanie wszystkich zmagań z biedą,
sposobów zaprzeczania człowieczeństwa ludzi,
bez robienia z tego zoo,
obserwowania z zewnątrz i mówienia
„możesz sobie wyobrazić życie w biedzie???”.
I tak wracamy do tego, za co uwielbiam Midgar,
bo chociaż widzimy nierówności
manifestujące się na co dzień,
nie wydaje się, aby gra pogrążała się w nędzy.
Przeciwnie – Final Fantasy 7 często wkłada wysiłek
w przedstawianie, jak ludzie istnieją
i odnajdują radość w trudnych okolicznościach.
Budki z jedzeniem, niesamowicie szczegółowe rynki rolników,
duma, z jaką Tifa robi ten koktajl
o całkiem dziwnej barwie,

Polish: 
i ten bogato animowany taniec
dwójki dzieci na dachu.
Zobaczcie, jaki on jest szczegółowy!
Jakie one są pełen wyrazu!
Ten taniec nie ma wpływu na rozgrywkę,
nic dzięki niemu nie zyskasz,
poza tym pięknym uczuciem
życia wśród trudności.
Środowisko gry również to utwierdza.
W pewnym momencie po raz pierwszy
widzimy dom Aerith, a Cloud okazuje
niepodobny do niego entuzjazm.
„Oto mój dom!”
"Niesamowity."
Ten entuzjazm ma jednak sens.
Ten dom jest niesamowity.
Ta ilość życia, która istnieje
na tej jałowej skale to taka cudowna
WIZUALNA
METAFORA
tej społeczności zdeterminowanej, by pokazać
swoje człowieczeństwo bez względu na wszystko.
(A dlaczego dom Aerith jest taki duży, a ona ma tyle ziemi,
podczas gdy wszyscy inni mieszkają w chatach... Nie wiem.)

English: 
weird colored cocktail, to this lavishly animated
dance these two kids are doing on a rooftop.
Like, look how much detail there is here!
Look how expressive they are! There is no
gameplay purpose to this dance, nothing to
take from it except this beautiful feeling
of life amongst hardship.
This is backed up by the actual environment
as well. There’s this moment when you first
see Aerith’s house, and Cloud vocalizes
some extremely out-of-character enthusiasm.
“Here’s my house!” “It’s amazing.”
That enthusiasm really makes sense here though,
it is amazing. The amount of life that’s
been brought back from the barren rock they
were given is such a wonderful
VISUAL
METAPHOR
for this community that’s determined to
show their humanity, no matter what. (As for
why Aerith’s house is this big and she has
so much land while everyone else lives in
shacks……..I dunno). There are flowers,
there’s nature, there’s water that’s

English: 
almost certainly irradiated with some kind
of mako-runoff, but it is still a place with
created beauty, despite the best efforts of
the elite to shut them down.
Simultaneously though, what this game does
so well is not settling for some blasé moral
about the indomitable spirit of the poor.
Because as much as they can, and do, make
for themselves, you can’t good-spirits your
way out of the oppression that comes from
being a literal underclass. And the game doesn’t
pretend they should. Remember what I said
it started with?
In FF7, the explanation we get for the unethical-ness
of the power plants that literally encircle
the city is a good, catch-all type reason:
they are sucking the life out of the planet.
But when I see these images, of the exhaust

Polish: 
Są tu kwiaty, natura, woda, która jest prawie na pewno
napromieniowana jakimś odpływem Mako,
ale w tym miejscu nadal stworzono piękno,
pomimo starań elit, by to uniemożliwić.
Jednocześnie gra nie jest jedynie banalną
historią o niezłomnym duchu biednych.
Ponieważ mimo że mogą sobie radzić sami,
samą pozytywnością nie można pokonać uścisku,
który pochodzi od bycia dosłowną podklasą ludzi.
A gra nie udaje, że powinni tak zrobić.
Pamiętacie od czego się zaczęła?
EKO
KURNA
TERROZYZMU
W Final Fantasy 7 wyjaśnienie nieetyczności
elektrowni, które dosłownie otaczają miasto,
to dobry, uniwersalny powód:
wysysają one życie z planety.
Ale gdy widzę te wydmuchy
z reaktorów w powietrze,

Polish: 
gdy widzę bliskość pracujących dorosłych,
i zwierząt, i dzieci,
nie myślę o nadrzędnych kosztach planetarnych,
ale o osobistych kosztach ludzkich.
Na pewnym odcinku wybrzeża Teksasu
jest aż sześć rafinerii ropy naftowej,
które łączy jedna wspólna cecha – każda z nich emituje
więcej substancji chemicznej zwanej „benzenem”
niż prawie gdziekolwiek indziej w kraju.
Benzen jest bezbarwną cieczą, która paruje bardzo szybko,
służy do wytwarzania paliw silnikowych,
tworzywa sztucznego, detergentów, pestycydów.
Jest prawie wszędzie i mogę zagwarantować,
że byliście narażeni na małą ilość benzenu.
Chyba że mieszkacie na tym
odcinku wybrzeża Teksasu.
Wtedy prawdopodobnie zostaliście narażeni
na znacznie większą ilość.
Normalne narażenie na benzen pochodzi ze śladowych ilości
ze spalin samochodowych, stacji benzynowych, dymu papierosowego,

English: 
from these reactors being shot into the air,
when I see the proximity of working adults
and animals and children to them, it’s not
the overarching planetary costs that come
to mind; it’s the intimately human ones.
There is a stretch of the Texas Gulf Coast
that has not one, not two, but six oil refineries
that share a rather dubious distinction- they
each emit more of a chemical called “benzene”
than almost anywhere else in the country.
Benzene is a colorless liquid that evaporates
very quickly, it’s used to make motor fuels,
plastics, detergents, pesticides. It’s kind
of everywhere, and I can basically guarantee
you’ve been exposed to a little benzene.
Unless you live on that stretch of the Texas
Gulf Coast. Then, chances are, you’ve been
exposed to significantly more than a little.
Our normal exposure to benzene comes in trace
amounts from car exhaust, gas stations, cigarette

English: 
smoke, forest fires- things that, if you’re
forced to spend too long around, you kinda
get the sense that “maybe it’s not great
that I’ve been breathing this for so long.”
If you live in Port Arthur, Texas, however,
your main exposure site is going to be from
the Total Petrochemicals Refinery. It’s
an oil refinery that kicks out about 180,000
barrels of crude oil a day. It’s been refining
oil since 1936. And it takes up a huge amount
of land on Port Arthur’s edge. There’s
a certain level of benzene in the air that
the EPA considers “actionable”- that is,
a concentration that should be investigated,
a concentration that’s cause for concern.
At the fenceline of the Total Chemicals Refinery,
the amount of benzene were 148% of that level.
And what’s just beyond the refinery’s
fenceline? Well…

Polish: 
pożarów lasów – jeśli jesteście zmuszeni spędzić
przy nich zbyt dużo czasu, zaczynacie czuć,
że „pewnie nie jest dobrze oddychać tym tak długo”.
Jeśli jednak mieszkasz w Port Arthur w Teksasie,
główne miejsce narażenia to
Total Petrochemicals Rafinery.
To rafineria ropy naftowej
produkująca ok. 180 000 baryłek ropy naftowej dziennie.
Działa ona od 1936 roku.
I zajmuje ogromną ilość terenu
na skraju Port Arthur.
Pewien poziom benzenu w powietrzu jest uznawany
za ​​„zaskarżalny” – ilość, którą należy zbadać,
ilość, która jest powodem do niepokoju.
Przy ogrodzeniu rafinerii Total Chemicals ilość benzenu wynosiła 148% tego poziomu.
A co jest tuż poza linią ogrodzenia?
Zgadnijcie sami…

English: 
Port Arthur’s poverty in 2017 was triple
the national average. The majority of people
who live there are black or brown, the median
household income is about thirty thousand
dollars, and the lung cancer death rate is
off the f***ing charts. If you live in Port
Arthur, you’re more than 50% more likely
to die of lung cancer than the US average,
and three to six times more likely to suffer
from respiratory, nervous system, skin, and
cardiovascular illnesses.
This is what I mean when I say you can’t
good-spirits yourself out of being crushed
by the upper class. No matter how hard you
work to beautify yourself and your immediate
surroundings, there are some ways that being
poor is just a f***king death sentence.

Polish: 
Ubóstwo w Port Arthur w 2017 roku
było 3-krotnie wyższe od średniej krajowej
Większość mieszkańców jest czarno- lub ciemnoskóra,
mediana dochodu rodziny wynosi ok. 30 000 dolarów.
a śmiertelność z powodu raka płuc jest
poza wszelkimi k*rwa skalami.
Mieszkańcy Port Arthur mają ponad 50% więcej
szansy na śmierć na raka płuc niż średnia w USA,
i od 3 do 6 razy więcej szansy na choroby układu oddechowego,
układu nerwowego, skóry i układu sercowo-naczyniowego.
Ludzie żyją na lub poniżej poziomu ubóstwa 
tuż obok takiego bogactwa,
a jednak to my musimy cierpieć
z powodu toksyczności tych obiektów.
To dlatego mówię, że pozytywnością
nie można pokonać uścisku wyższej klasy.
Nie ważne jak ciężko pracujesz,
by upiększyć siebie i swojego otoczenie
czasami bycie biednym
to po prostu k*rwa WYROK ŚMIERCI.

Polish: 
I, co szokujące, to właśnie dlatego
ostatecznie pokochałem Midgar,
bo ukazuje zarówno człowieczeństwo,
którego elity nie mogą odebrać,
jak i powody do walki
z tą strukturą klasową.
To piekielna manifestacja instytucjonalnej władzy,
ale jest także pełna piękna, nadziei i eksplozji zapału.
Midgar nie jest modelem, do którego powinniśmy dążyć.
Na wiele sposobów już go trochę przypominamy.
Ale wciąż uważam, że energia tego miejsca jest niezwykła,
imponuje zarówno na poziomie całościowym, jak i osobistym.
Najlepsze, co mogę powiedzieć o tym miejscu
po spędzeniu wielu godzin wędrując jego ulicami,
to że nadal czuję to samo, co wtedy,
gdy widziałem tę scenę lata temu.
Nadal czuję tę elektryczność.

English: 
And that, shockingly enough, is why I ended
up loving Midgar as much as I did, because
it demonstrates both the humanity that cannot
be taken by the elite and the ways that this
kind of class structure necessitates fighting
back. It is a hellish manifestation of institutional
power, but it is also beautiful and hopeful
and exploding with spirit.
Midgar is not a model of city we should aspire
to. In many ways, we’re kinda already there.
But I still find the life of this place remarkable,
its grasp of the grand and the intimate equally
impressive. The best thing I can say about
it is after spending far too many hours wandering
amongst it, I still get the same feeling I
had when first seeing that pull-back, years

English: 
and years ago. I still feel that electricity.
