Translator: Roozbeh Fakhr
Reviewer: Leila Ataei
موی وزی، ابروی پیوسته، و چشمهای خمار
چیزهایی که تعریف شده زن ایرانی
توی هنر و تاریخ ایرانه
و هر دختر ۱۳ ساله‌ی ایران براش عادیه،
مثل خودم.
اما توی شهر کوچیک شمال کالیفرنیا
که بزرگ شدم، عادی نبود.
با اینکه اون‌جا به دنیا اومدم، تنها ایرانی
بودم و ظاهرم فرق می‌کرد با بقیه‌ی بچه‌ها
زاغ و بور نبودم و تایم ناهار ساندویچِ
زبانم رو که در می‌آوردم،
بچه‌های دیگه فرار می‌کردن انگار این که
موشک خورده بود زمین.
از مادرم می‌تونم تشکر کنم.
[خنده‌ی حضار]
از بچه‌های دیگه ظاهرا متفاوت بودم ولی
فکر می‌کردم اینا اگه بخوان با من آشنا بشن،
اتفاقا می‌بینن که چقدر من دوست‌داشتنی هستم
و ازم خوش‌شون می‌آد. [خنده‌ی حضار]
برنامه‌ریزی کردم که معروف‌ترین دختر مدرسه
با من آشنا بشه؛
اما نمی‌شناختمش. چه‌جوری می‌خواست
این اتفاق بیفته؟
دیدم که کتابچه‌اش پر برچسب گروه راک
Red Hot Chili Peppers بود.
رفتم خونه، آلبوم برادر بزرگم رو برداشتم
انقدر اینو گوش دادم تا آهنگِ
Give it away now رو حفظ شدم.
تنظیم کردم که دقیقا هم‌زمان از جلوش رد شم
توی راهرو، اون منو ببینه، بشنوه،
و با هم دوست بشیم.
با شکر خدا همین اتفاق افتاد. [خنده‌ی حضار]
اما صمیمیتی که بینمون به‌ وجود اومد
واقعی بود. بر اساس چیزهایی که دختر ۱۳ ساله
مشترک داره مثل عشق کلاس فرانسه،
و بازی بسکت. درسته به هدفم رسیدم که
بچه‌های دیگه‌ مدرسه منو اذیت نمی‌کردن،
نمی‌گفتن شترسوار [خنده‌ی حضار]، اما
چیز عمیق‌تری که یاد گرفتم، این بود که
با هر کسی می‌تونستم ارتباط برقرار کنم،
هرچقدر هم از من متفاوت بود.
چیزی که تو زندگیم خیلی به من کمک کرد.
تونستم دوستای خوب پیدا کنم توی دانشگاه
توی دکترام و هرجای دنیا که زندگی کردم
ارتباط برقرار کردم. اما همیشه حس می‌کردم
که من از بقیه متفاوت هستم
به من می‌گفتن زورگو. پرخاش‌گر هستی،
فیلتر نداری، حرف دلتو می‌زنی.
منم فکر می‌کردم مثل ابرو و ساندویج زبان،
این بخش ایرانی‌ بودنم بود.
و تصور می‌کردم که بیام ایران تمام مردم حرف
دلشون‌ رو می‌زنن و من احساس آرامش می‌کنم
با انگیزه اومدم دانشگاه شهید بهشتی
ادامه‌ی تحصیل بدم [خنده‌ی حضار]
با هدف این‌ که برگردم آمریکا
تدریس تطبیقی کنم.
استاد بودن چیز خوبی بود ولی هدف اصلی من
این بود که بیام اینجا خودمو کشف کنم
و برای اولین‌ بار تو یه جامعه باشم که
بقیه‌ی مردم‌ هم حرف دلشون رو بزنن
این‌جا اون‌جاست که باید بخندین
[خنده‌ی حضار]
چون خودتون بهتر از من می‌دونین که ایرانیا
حرف دلشون رو اصلا نمی‌زنن
و حتا حرفایی که بزنن منظورشون مشخص نیست.
[خنده و تشویق حضار]
به این می‌گن تعارف. لغت «متشکرم» هم یعنی
مرسی، هم یعنی بله، هم یعنی نه!
[خنده‌ و تشویق حضار]
من کاملا گیج شده‌ بودم. از یه دعوت به شام
تا یکی می‌گفت میآم کمکت اثاث‌کشی
نمی‌دونستم واقعی بود یا تعارف.
اِ...! باز دوباره من متفاوت بودم.
اما این‌دفعه توی دنیای متفاوت بودم.
همه‌ چی تو ایران برام غریب بود
ترافیک انقدر ترسناک بود که من پشتِ تاکسی
چشمامو می‌بستم.
می‌ایستادم توی سوپِر و بقال فکر می‌کردم صف بود، مردم
می‌اومدن و می‌رفتن قبل از این‌که سفارش بدم
زنگ می‌زدم ۱۱۸ قبل از این‌که شماره بدن
گوشی رو قطع می‌کردن.
فکر می‌کردم که می‌اومدم ایران
مثل همه می‌بودم.
اما تونستم توی زمانی که متفاوت بودم از بقیه، می‌دونستم
چیکار بکنم. با مردم ارتباط برقرار کنم
و شروع کردم حرف‌زدن. با همه حرف زدم.
هرجایی که رفتم فقط حرف زدم.
با نونوا حرف زدم، با سوپری حرف زدم،
با داروساز حرف زدم
و با راننده‌ تاکسی حرف زدم.
از همه‌ این داستان‌های مردم،
برای من واقعی‌تر شدن آدمای ایران. و از
داستان اونا، تونستم داستان خودمو کشف کنم.
می‌دیدم که اونقدر متفاوت نبودیم،
اما تفاوت‌هایی که وجود داشت
ربطی نداشت به ایرانی بودنم یا
آمریکایی بودنم. این زورگویی من،
باعث شد که بدون ترس پاشم بیام ایران زندگی
کنم و برم با غریبه تو خیابون حرف بزنم.
شروع کردم این‌چیزهایی که قبلا منفی
حساب می‌شد رو به عنوان مثبت می‌دیدم
به عنوان شجاعت می‌دیدم و زمانی که اینو
تونستم مثبتش کنم،
کار مثبتی هم باهاش تونستم انجام بدم.
با صفحه‌ی اینستاگرامم
Stories of Iran
داستان‌های مردم، تاریخ، ‍طبیعت ایران رو
تعریف می‌کنم،
که بقیه‌ دنیا بتونن ارتباط برقرار کنن با
یه کسی که هیچ آشنایی‌ شاید نداشته باشه
با ایران، یا یه کسی که خود ایران زندگی
می‌کنه ولی چیزها و تفسیری که من دارم رو
نداشته باشه. 
برای اولین‌بار به هدفم تو زندگی رسیدم و
کاری که دوست دارم، دارم می‌کنم.
اما ۲تا داستان باعث شد که من به اینجا برسم
اولین داستان مال همکلاسیم، دانشگاه شهید
بهشتی، فرزانه.
قبل از این‌که با فرزانه آشنا بشم،
دختر چادری از نزدیک نمی‌شناختم.
تفسیرم فقط از چیزایی بود که توی خیابون
تهران دیده بودم از دور،
یا توی خبر و اخبار غرب دیده بودم.
چون این تفسیرها مثبت نبود، من هیچ‌وقت
فکر نمی‌کردم که بتونم انقدر صمیمی بشم
با یکه کسی مثل فرزانه. اما جالب اینجاست
که دقیقا فرزانه شد ناجی من.
انگلیسیش انقدر خوب بود ترجمه می‌کرد لغتها
و مفهومهای حقوق رو که بلد نبودم
و سختی‌های زندگی روزمره، از تعارف تا ترافیک
برام دلیلهای اجتماعی فرهنگی و تاریخی می‌داد
که درکم بیشتر بشه.
دوست صمیمی شدیم در مورد همه‌چی حرف زدیم
از چیزای ساده مثل سریال Friends
[تشویق حضار]
تا چیزای عمیق مثل: فرزانه می‌خواست
عاشق بشه. می‌خواست خانواده تشکیل بده
و کنارش می‌خواست یه شغل خوب توی حقوق
داشته باشه.
می‌دیدم من و دوستام توی غرب، انقدر متفاوت
نیستیم توی خواستامون و نیازهامون از فرزانه
و وقتی برگشتم آمریکا تدریس تطبیقی بکنم،
این داستان فرزانه با من موند
می‌خواستم به همه‌ی دنیا بگم که انقدر
خواسته و نیازهای مردم دنیا متفاوت نیستند
و نه تنها که اون تفسیر منفی غرب رو از بین
ببرم، ولی این‌که یه ارتباط عمیق‌تری
بتونم پیش بیارم. هم این، هم اینی که چیزهایی
که تو کلاسم یاد می‌دادم،
در مورد تنوع ایران، آب و هواش، مردمش،
جغرافیاش، از نزدیک ندیده بودم
چون می‌دونی وقتی حقوق می‌خونی،
زیاد از خونه و دانشگاه نمی‌ری بیرون.
تصمیم گرفتم برگردم ایران، ۳۰ روز به خودم
وقت بدم که کل کشور رو سفر کنم
و برم دنبال اون داستانها مثل فرزانه که 
به بقیه‌ی دنیا هم بگم.
۳۰ روز زمان کمی‌ست که کل این کشور رو
ببینین. اما تونستم ۳۶ تا شهر
توی ۲۲ تا استان و ۳ تا جزیره ببینم.
و بهترین تجربه‌ی زندگیم بود.
یک شب توی غار ۸٫۰۰۰ ساله خوابیدم توی
میمند؛ آتیش ۱٫۵۰۰ ساله دیدم توی یزد؛
لباس قاجاری پوشیدم توی نیشابور؛
و فالمو توی حافظیه‌ی شیراز خوندم.
میون تمام این تجربه‌های مثبت که باعث
افتخار من شد توی ایرانی بودنم،
چیزی که بیشتر از همه برام تاثیر گذاشت،
داستان‌های مردم ایران بود.
که بسیار خونگرم بودن و تحویلم می‌گرفتن.
به‌خصوص داستان یک جهانگردی به نام
بهمن، تو جزیره‌‌ی هرمز. این‌جا فرش شنی
می‌بینین. رفته بودم که فقط اینو ببینم،
رسیدم اون‌جا بارون نصف‌شو برده بود. قبل از
این‌که ناراحت بشم تو دور یه کسی رو دیدم
شبیه این عشایری که تو کتاب خونده بودم و
عکس‌شو دیده بودم.
چون دنبال یه همچین شخصی بودم
بدون‌ این‌ که فکر کنم دویدم پایین پله‌ها
اونور ساحل تا رسیدم لب آب. بعد یادم افتاد
حرفایی که دوستام قبل از سفر بهم زده بودن
مراقب باش! عکس بدون اجازه نگیر! انگلیسی
حرف بزن که بیشتر تحویلت بگیرن!
[خنده‌ی حضار]
منم دوربینمو نگه داشتم بالا و گفتم توریستی
?Picture? Picture
آقاهه برگشت به من نگاه کرد، گفت:
?You want a picture for what
[خنده‌ و تشویق حضار]
بهمن نه تنها انگلیسی بلد بود، فرانسوی،
اسپانیولی، آلمانی و زبونای دیگه...
معذرت‌خواهی کردم، فارسی حرف زدم و
توضیح دادم که داشتم دنبال داستان می‌گشتم
که داستان خودمو کشف کنم. تعریف کرد 
با این‌ که تهران به دنیا اومد و بزرگ شد،
دانشگاه هم تحصیل کرده بود، کل دنیا رو
سفر کرده بود، فقط هم با چادر سفریش.
هدفش بود که با طبیعت وصل بشه، می‌گفت
که می‌خواد شبا زیر ستاره‌ها بخوابه،
صبح هم با آفتاب بیدار بشه.
همون‌جوری که از چادر فرزانه متفاوت بودم،
از چادر بهمن‌ هم متفاوت بودم.
اما هنوز تونستم ارتباط برقرار کنم باهاش.
با وجود این‌که هیچی نداشت، همه‌چی رو داشت.
توی وجودش آرامش و خوش‌حالی معلوم بود.
و اون چیزی که اون داشت من می‌خواستم.
نه به معنای این‌که فرداش پاشم برم جهان رو
ببینم با چادر،
من بدون سشوارم نمی‌تونم سفر کنم
[خنده‌ی حضار]
اما تصمیم گرفتم که اگه بهمن می‌تونه
یه هم‌چین فداکاری بکنه،
و چیزهاشو از دست بده که این زندگی‌
که می‌خواد رو داشته باشه،
منم می‌تونم فداکاری کنم. تصمیم گرفتم
برنگردم آمریکا، به شغلم به‌عنوان وکیل
و راه آسونی که داشتم می‌کردم.
به‌جاش بمونم ایران و برم دنبال داستان‌هایی
که منو صدا می‌کردن.
با این که ته این مسیر رو نمی‌دونستم.
[تشویق حضار]
اولین بار بود تو زندگی‌ مسیری که می‌خواستم
رو شروع کردم. تا اینجاش سخت بود، آسون نبود
زندگیمو ول کردم، همه‌چی رو گذاشتم، اومدم
تا ایران، تو کل ایران هم رفتم سفر کردم،
و تو داستان‌ گرفتن از یک آدمی که تحویلم
نگیره مسخره کنه
تا یه آدمایی که منو دنبال کردن تو خیابون
که عکس‌شونو پاک کنم.
این شکستا رو خوردم اما نا امید نشدم
به خاطر این‌که ترجیح می‌دم شکست بخورم
تو مسیری که می‌خوام، تا این‌که اصلا شکست
نخورم و تو مسیری که نمی‌خوام باشم.
اول اومدم ایران یکسان بشم با جامعه؛ این
اتفاق نیفتاد، رفتم دنبال داستان‌‌های مردم
و از طریق داستانهای اونا،
تونستم داستان خودمو کشف کنم.
و وقتی که تفاوتهام رو قبول کردم
به عنوان امتیاز مثبت، دیگه هدفم نبود
یکی بشم با جامعه. جایگاه خودمو داشتم.
حالا شما نباید برین یه دنیای دیگه
یا حتا کل ایران رو سفر کنین
البته پیشنهاد می‌دم خیلی عالیه.
همین جایی که هستین توزندگی
روزمره‌تون، با مردم حرف بزنید
تو بازار، تو مترو، تو گل‌فروشی
حرف بزنین، ارتباط برقرار کنین
از داستانهای اونا شاید تونستین داستان
خودتون رو کشف کنین.
حداقل براتون آشناتر می‌شن، و دفعه‌ی بعد
که یکی تو ترافیک پیچید جلوتون،
رقیبتون نیست. همین الان هم برگردید به
بغل‌ دستی‌تون. نیازی‌ هم نیست برید خونه
آهنگ Red Hot Chili Peppers
حفظ کنین! فقط کافیه که بگین: سلام!
مرسی!
[تشویق حضار]
