سوال اول. اگر هیچ بهشت و جهنمی در کار نباشد، آیا زندگی بی هدف نخواهد بود؟
چطور امکان دارد زندگی کردن در قالبی که با یکدیگر بر اساس اخلاقیات تعامل کنیم یا بر اساس فهم عمیق مان از عالم، اهمیت داشته باشد؟ ما همگی خواهیم مرد. در نتیجه آیا آتئیسم بر اساس تعریفش هدف (هدفمند بودن)  را از زندگی حذف نمی کند. 
این سوال عجیبی است که تقریباً همیشه از آدم های مذهبی میگیرم.
من چنین سوالی رو به عنوان یک کلیشه نرم افزاری ذهن آدم می دونم.
و سوالی نیست که با من ارتباط برقرار کند و می خواهم کمی صورت مساله را باز کنم که چرا به نظر سوال عجیبی است. 
معنی تلویحی این سوال این است که و اکثر خود معنی اصلیش، این است که اگر زندگی (ما) تا ابد ادامه نداشته باشد، زندگی هیچ معنی نخواهد داشت.
فقط سعی کنید این را در زندگی خود ترسیم کنید.
هر غذای خوبی که خورده اید، هر تجربه لذت بخشی که در مقابل تجربه های تلختان داشته اید، هر ارتباطی که در آن بوده اید. 
هیچ کدامشان هیچ معنی نخواهند داشت، چرا که تمام می شود. 
فیلم خوب (دیدن) بی معنی خواهد بود، و از یک فیلم بد بهتر نخواهد بود چرا که پایان میپدیرد. 
این ایده بسیار عجیبی است. این که اگر ما با تجربه مان تا بی نهایت نمانیم، تفاوتی بین بهترین لذت ها و بدترین عذاب ها نخواهد بود. 
فکر می کنم زمانی که واقعاً با این شهود ارتباط برقرار کنید، آنرا عجیب و با توجه به تجربه لحظه به لحظه مان غیر قابل دفاع خواهید یافت. 
ما خیلی عمیق به ماهیت تجربه لحظه به لظحه مان اهمیت می دهیم. در واقع، این تنها چیزی است که می توانیم به آن اهمیت دهیم. 
و در واقع در نقطه مقابل، این مفهموم ابدیت، این مفهموم که هیچ چیز اینجا اهمیت ندارد، ولی در انتهای راه در حیات بعد از مرگ اهمیت خواهد داشت...
چرا که کلیت تجربه ما بعد از مرگمان خواهد بود.
این اعتقاد مذهبی، این است که هدف و معنی را از زندگی می گیرد، و در واقع هدف را به زندگی نمی آورد. 
چنین اعتقادی تمامی لحظات خوبی که در طی حیاتمان دارم را به پوچی تبدیل می کند. این حیات، تنها حیاتی است که از آن مطمئن هستیم. 
و چنین بی مفهموم شدنی به صورت پیوسته ادامه میابد. نه تنها با مرگ، بلکه لحظه به لظحه ما را پوچ می کند.
چیزها (عالم) عوض می شوند، و این هر لحظه را گرانبها می کند.
یک تجربه را در نظر بگیرید، مثل این که بچه دار شده اید، و دارید بچه تان را حمل می کنید، 
کاری که حتماً انجام می دهید. شما بچه تان را صدها بار در روز بغل می کنید
و شما هیچ وقت فکر نمی کنید که یک مرتبه آخری هم خواهد بود که شما این کار را انجام میدهید. 
بالاخره در یک زمانی بچه ما خیلی برای بغل کردن سنگین می شود، شما بچه 15 ساله را در اکثر موارد بغل نمی کنید. 
در مقطعی، شما برای آخرین بار بچه تان را بغل می کنید. ما تمایل داریم که در زندگی مان به چنین چیزی فکر نکنیم. 
ولی اگر فکر می کردیم، اگر تشخیص می دادیم که همیشه در مقابل یک دستگاه بلیط ده دلی کانتر ایستاده ایم 
و مدام داریم بلیط می کنیم بدون این که بدانیم چه تعداد بلیط دیگر باقی مانده است. مقطعی میرسد که بلیطی می کنید و میفهمید که آخرین بلیط بوده. 
و این برای هر تجربه ای رخ می دهد.
آخرین باری خواهد بود که بچه تان را بغل می کنید، و متوجه نخواهید شد که دفعه آخرتان بوده است.
چنین تفکری زندگی را بسیار گرانبها می کند.و قطعاً مرگ، که آخرین بلیط در انتهای حیات است، کلش را بی نهایت گرانبها می کند.
بیشتر از این نمی توانسته باارزش باشد.
و ارزش از این که تا ابد جاودانه است نمی آید. هر چند که چنین چیزی (جاودانگی) اصلا جور در بیایید. 
این یک راه دیگری است که مذهب ما را متقاعد می کند که مرگ را جدی نگیریم. 
در واقع چنین چیزی علت فروش (مورد قبول واقع شدن) مذهب است: ما لازم نیست مرگ را جدی بگیریم چرا که بعد مرگ حیات جاودانه خواهیم دات.
نیازی نیست که بگویم دلیلی برای حیات بعد از مرگ نیست.  ولی معتقدم که از لحاظ روانی و اجتماعی غیر مفید است.
چرا که هیچ راهکار و انگیزه جایگزینی برای تبدیل این حیات به سطحی از خلاقیت، زیبایی، و غنی بودن که می تواند باشد ارائه نمی دند.
