podpisy: ypablo
korekta: Andrzej Koraszewski
Jak miło, dziękuję bardzo.
Chciałbym zadedykować ten wykład pamięci
George'a W. Burlow'a
Długoletniego pracownika tej uczelni, który
zatrudnił mnie tutaj.
Była to moja pierwsza praca w życiu,
byłem wyjątkowo młodym asystentem profesora.
Był moim przewodnikiem i mentorem w czasie,
gdy byłem tutaj.
Czy mógłbym rozpocząć od małego badania?
To adres strony internetowej, richarddawkins.net,
czy osoby, które odwiedziły tę stronę, mogą podnieść rękę?
Czyż nie jest niezwykłym zbiegiem okoliczności,
że niemal wszyscy wyznają
taką samą religię jak ich rodzice?
I zawsze tak się dziwnie składa, że ta właśnie religia
jest "jedyna i prawdziwa".
Religia istnieje dzięki rodzinom.
Gdybyśmy urodzili się w starożytnej Grecji,
czcilibyśmy Zeusa i Apollo.
Gdybyśmy urodzili się Wikingami,
czcilibyśmy Odyna lub Thora.
Skąd się to wszystko wzięło?
Oczywiście w wyniku indoktrynacji dzieci.
Jeden po drugim te starożytne systemy religijne
znikały z powierzchni ziemi
i zdaje się, że zupełnie nieźle sobie bez nich radzimy.
Zeus ze swoimi piorunami, Apollo, Odyn,
Thor ze swoim młotem,
Baal, Mitra, Amon-Ra - wszyscy byli czczeni jako bogowie.
Ludzi wierzyli w nich, modlili się do nich, składali
im ofiary, dzieci były wychowywane w wierze w nich.
Mówiono im, że istnienie tych bóstw jest faktem
niepodlegającym dyskusji.
Lecz dzisiaj wszyscy się zgodzą z tym, że niezależnie
od tego jak bardzo szczera
była wiara tych ludzi, żyli oni urojeniami.
Każdy z tych bogów był urojeniem, w tym również
niezliczona liczba innych bogów, w których człowiek
szczerze wierzył na całym świecie.
Niektórzy z nas po prostu poszli
o jednego boga dalej.
Moja książka - "Bóg urojony" -
muszę tu wyjaśnić, że bóg, o którym mówię
jest osobową, inteligentną i kreatywną istotą,
jak Jahwe, Allah, Baal, Odyn, Zeus czy Kriszna.
Jeśli jednak pod pojęciem boga kryje się według ciebie
przyroda, dobroć, wszechświat,
prawa fizyki, człowieczeństwo lub stała Plancka,
nasza dyskusja nie będzie miała sensu.
Amerykańska studentka zapytała swojego profesora,
jaką ma opinię na mój temat.
Z pewnością - odpowiedział - jest on dobrym naukowcem,
którego poglądy są nie do pogodzenia z religią,
lecz entuzjastycznie wypowiada się na temat przyrody
i wszechświata, a dla mnie jest to religia.
Jeśli właśnie tak rozumiesz religię, świetnie,
to czyni mnie bardzo religijnym człowiekiem.
Lecz jeśli twój bóg jest istotą, która tworzy światy,
słucha modłów, odpuszcza grzechy, czyni cuda,
czyta twoje myśli, dba o twój dobrobyt i sprawy łóżkowe
oraz ożywia zmarłych, w tej sytuacji jest
mało prawdopodobne, abyś był zadowolony.
Jak powiedział wybitny fizyk Steven Weinberg:
Jeśli chcesz powiedzieć, że bóg jest energią,
to w takim razie boga możesz znaleźć w grudce węgla.
Mógłbym jeszcze dodać: nie oczekuj, że wierni
będą tłumnie przychodzić do twojego kościoła.
Czasami jest to nazywane religią panteistyczną,
ja nazywam to religią Einsteina.
Kiedy Einstein powiedział:
Czy bóg miał wybór tworząc wszechświat?
to miał na myśli, czy wszechświat mógł powstać
na więcej niż jeden sposób.
Bóg nie gra w kości, było poetycką odpowiedzią
Einsteina na zasadę nieoznaczoności Heisenberga.
Einstein nie wierzył w boga,
nie wierzył w boga osobowego.
Denerwował się, gdy ludzie mówili, że wierzy.
Lecz właściwie czego się spodziewał?
Chęć niezrozumienia go powinna być dla niego ewidentna.
Religijni fizycy, jeśli spotkasz jakiegoś, zazwyczaj
okazują się być religijni w tym samym sensie co Einstein.
Są ateistami o poetyckiej naturze.
I ja także.
Lecz dawać wyraz powszechnej tęsknocie
za tym wielkim nieporozumieniem
i rozmyślnie mylić panteizm Einsteina z
religijną wiarą w siły nadprzyrodzone,
jest aktem intelektualnej zdrady stanu.
Następny przykład poglądów Einsteina. Fizyk i noblista,
Amerykanin hinduskiego pochodzenia
Subrahmanyan Chandrasekhar powiedział:
”To drżenie przed pięknem, ten niesamowity fakt,
że odkrycie spowodowane szukaniem piękna w
matematyce, znajduje swoje”
dokładne odbicie w Naturze, przekonuje mnie do
powiedzenia, że piękno jest tym na co ludzki umysł
reaguje w sposób najgłębszy i najbardziej wnikliwy.”
Amerykański fizyk John Wheeler powiedział:
„...zrozumiemy że główna idea tego wszystkiego
jest tak prosta, tak piękna, tak fascynująca, że
powiemy jeden do drugiego,
„Oh, jak mogłoby to być inaczej?
Jak to możliwe, że wszyscy byliśmy tak ślepi
przez tak długi czas?”
Tak poza tym, nie zapomnijcie, nie rozmawiamy tutaj
wyłącznie o pięknie estetycznym,
piękno to nie wszystko, ono również musi być prawdą,
A to w konsekwencji sprowadza się do dowodu.
Piękno jest być może dobrym przewodnikiem
na poziomie naukowym, gdy formułujemy hipotezy,
lecz te hipotezy muszą być w końcu zbadane.
Carl Sagan powiedział:
„Jak to jest, że prawie żadna wielka religia patrząc
na naukę nie doszła do wniosku,
„To jest lepsze niż myśleliśmy! Wszechświat jest
o wiele większy niż przewidzieli nasi prorocy,
wspanialszy, bardziej subtelny i bardziej elegancki.”
„Zamiast tego mówią: nie, nie, nie, mój bóg
jest małym bogiem i chciałbym, aby takim pozostał.”
Religia, stara czy nowa, która podkreśla wspaniałość
Wszechświata odkrytego przez współczesną naukę,
może wyciągnąć rezerwy czci i nabożnej grozy ledwie wykorzystane
przez konwencjonalne wierzenia.
Prędzej czy później taka religia się ujawni.
Religia Einsteina, religia panteistyczna, nie wiąże
się z wiarą w jakiekolwiek siły nadprzyrodzone.
Panteistyczny bóg nie istnieje, chyba że
w znaczeniu czysto poetyckim.
Dla tych, którzy jednak wierzą w
nadprzyrodzonego boga,
przedstawię różnicę miedzy deizmem, a teizmem.
Deistyczny bóg stworzył prawa fizyki, a później
przeszedł na emeryturę i więcej już nikt o nim nie słyszał,
w każdym razie nie jest zainteresowany
sprawami ludzkimi.
Teistyczny, interwencyjny bóg -
- tutaj dzieli Morze Czerwone -
interweniuje w świecie, interweniuje w ludzkie sprawy
tworząc cuda, odpowiadając na modlitwy i całą listę
innych rzeczy, które przytoczyłem wcześniej.
Wielu ludzi nazywa siebie agnostykami i
chciałbym to wyjaśnić, ponieważ
dla wielu ten zwrot może być mylący.
Oto skala religijności, od 1 do 7,
gdzie liczba 1 to: Wiem, że istnieje Bóg,
a liczba 7 to: Wiem, że Bóg nie istnieje.
A pomiędzy tymi liczbami mamy różne
przejściowe postawy agnostyczne.
Liczba 4 to dokładnie 50%.
Agnostyk z numerem 4 wierzy, że prawdopodobieństwo
istnienia lub nie istnienia boga jest takie samo.
Numer 2, nie jestem do końca pewien, że Bóg
istnieje ale uważam, że istnieje
wysokie prawdopodobieństwo istnienia Boga.
de facto jestem teistą, nie wiem na pewno, ale
mocno wierzę w Boga i żyję zakładając, że istnieje.
Numer 6 - to osoba, która wierzy, że jest bardzo
niewielkie prawdopodobieństwo istnienia boga, lecz
jeszcze nie żadne, de facto jestem ateistą,
"nie jestem całkowicie pewien, ale myślę, że
istnienie boga jest mało prawdopodobne i żyję
w przekonaniu, że bóg nie istnieje."
Osobiście jestem numerem 6.
Jestem agnostykiem, ale na takim samym
poziomie wiary w boga jak we wróżki i jednorożce.
Bertrand Russell zilustrował to w swojej paraboli
o Niebiańskim Czajniczku.
Zwrócił on uwagę, że nie można dowieść
nieprawdziwości hipotezy, że wokół słońca po
eliptycznej orbicie krąży porcelanowy czajniczek.
Raczej wszyscy powinni być agnostykami wobec
teorii Niebiańskiego Czajniczka.
Lecz w praktyce wszyscy jesteśmy przeciwko
tej teorii, jesteśmy aczajniczkowcami.
Chciałbym zaznaczyć, że postawa agnostyczna
nie jest, nie powinna być mylona ze ścisłą
postawą prawdopodobieństwa pół na pół.
Istnieją ludzie, którzy błędnie i raczej nielogicznie
mówią, że nie można ani udowodnić istnienia, ani
nie istnienia boga
Dlatego jest dokładnie 50%
prawdopodobieństwo istnienia boga,
to jest jak rzut monetą.
To jest oczywiście kompletnie nielogiczne,
tylko dlatego, że nie możesz obalić pewnych teorii
np: Niebiańskiego Czajniczka,
wcale nie oznacza, że szanse istnienia
Niebiańskiego Czajniczka można ocenić na 50%.
Traktuję hipotezy
dotyczące istnienia boga jako naukowe hipotezy
I nie zgadzam się z wieloma moimi
uczonymi kolegami, którzy uważają, że nauka i
religia nie mają nic ze sobą wspólnego,
że można być absolutnie dobrym naukowcem,
wierzenia zaś to wyłącznie twoja prywatna
sprawa, nie mająca nic wspólnego z nauką.
Uważam, że to błąd, ponieważ Wszechświat,
w którym istnieje bóg, byłby zupełnie innym
Wszechświatem niż obecny, bez niego.
A różnica byłaby różnicą naukową.
W rzeczy samej, bóg może przecież rozstrzygnąć ten
problem w przeciągu sekundy na swoją korzyść,
gdyby tylko raczył interweniować np: w tym momencie.
Istnieje tylko jeden powszechnie używany argument
na istnienie boga, jest to argument teleologiczny,
czasami nazywany argumentem z projektu.
Jest to sławny argument zegarmistrza.
Bez wątpienia jeden z najbardziej płytkich,
niewiarygodnych i złych argumentów
jakie kiedykolwiek powstały.
I jest ciągle odkrywany na nowo, właściwie
przez każdego z nas, aż do momentu
kiedy odkryjemy jego fałszywą logikę
i wspaniałą alternatywę jaką oferuje nam Darwin.
W znanym nam świecie ludzkich wynalazków
np: zegarki i komputery, skomplikowane rzeczy, które
wyglądają na zaprojektowane, są zaprojektowane.
Dla naiwnego obserwatora, podobnie skomplikowane
rzeczy w świecie przyrody, które wyglądają zaprojektowane
np: oczy lub serce, są również zaprojektowane.
To nie jest po prostu zły argument ze względu
na analogię, lecz również jest to
zły argument z powodów statystycznych.
Jest fałszywy, ale dostarcza pewnego rodzaju
iluzji wiarygodności.
Jeśli losowo zgnieciesz fragmenty oka lub serca
milion razy, prawdopodobnie nie natrafisz na nic
co może widzieć lub pompować krew.
Ten przykład demonstruje, że dane organy
nie mogły być stworzone przypadkowo.
I jest wiele ludzi, którzy myślą, że jedyną
alternatywą dla przypadku jest projekt.
Ze względu na żałosny poziom edukacji
brytyjskich i amerykańskich studentów
po prostu wiele osób nie ma pojęcia czym
jest dobór naturalny Darwina.
Dla nich jedyną alternatywą dla przypadku
jest inteligentny projekt.
Angielski astronom sir Fred Hoyle udramatyzował
swoją wersję tego nieporozumienia.
Zasugerował, że prawdopodobieństwo powstania życia
na ziemi jest równie duże, jak szansa, że huragan wiejący
nad złomowiskiem doprowadzi do stworzenia boeinga 747.
Nawet przed nadejściem Darwina i udzielenia
nam odpowiedzi, impotencja argumentów
inteligentnego projektu była oczywista.
Czy mogłaby istnieć jakakolwiek idea, która zakłada
że istnieje wyjaśnienie dla tak
skomplikowanych i nieprawdopodobnych rzeczy?
Kreator musiałby być jeszcze bardziej skomplikowany
i nieprawdopodobny niż to, co próbuje wyjaśnić.
Cały argument jest więc logicznie skazany na niepowodzenie.
Zdał sobie z tego sprawę wspaniały filozof
David Hume jeszcze przed narodzinami Darwina.
Lecz nie wiedział on o tej znakomitej alternatywie
dla szansy i inteligentnego projektu, którą
mamy dzięki Darwinowi.
Dobór naturalny jest zdumiewająco potężny i elegancki.
Nie tylko wyjaśnia wszystkie aspekty życia, lecz
również podnosi naszą świadomość.
Zwiększa nasze zaufanie w naukowe możliwości
wyjaśnienia prawdopodobnie wszystkiego co nas otacza.
Zasadniczym błędem kreacjonistów, w tym również
inteligentnego projektu, bo nie ma tu żadnej różnicy,
jest to co filozof Daniel Dennett określa jako
Podniebny Hak.
Podniebny Hak jest wielką ręką, która pojawia się
wprost z nieba,
niewytłumaczalna i
zaczyna manipulować rzeczami na świecie.
Na pierwszy rzut oka mamy wrażenie,
że ta wielka ręka coś nam wyjaśnia,
lecz oczywiście nie wyjaśnia niczego,
ponieważ nie potrafi wytłumaczyć samej siebie.
To jest Podniebny Hak.
Przeciwieństwem Podniebnego Haka jest Dźwig.
Dźwig przedstawia nam wyjaśnienie.
Kwintesencją Dźwigu jest dobór naturalny.
Dobór naturalny jest kumulatywny.
Zaczyna się od prostych początków i rozwija się
dzięki stopniowym, powolnym zmianom
aż do najwyższych szczytów skomplikowania i
nieprawdopodobieństwa, które możemy zobaczyć
w świecie istot żywych.
Mam tutaj parę przykładów,
produktów doboru naturalnego.
Najbardziej oczywiste przykłady
działania Dźwigu i doboru naturalnego.
Po prawej mamy kolec róży, przystosowanie
przez róże, aby uniknąć zjedzenia.
Ten kolec został wyrzeźbiony i ukształtowany
dzięki doborowi naturalnemu przez wiele pokoleń.
Po lewej stronie mamy natomiast robaki.
One również zostały uformowane dzięki
doborowi naturalnemu w kształt kolca róży
jako obrona przed ich własnymi wrogami.
Dobór naturalny nie jest po prostu kolejną
alternatywą dla przypadku.
Jest jedyną ostateczną alternatywą dla przypadku,
jaka kiedykolwiek została zaproponowana.
Inteligentny projekt jest wykonalną alternatywą
ale tylko na krótką metę,
ponieważ ciągle musisz wyjaśnić skąd pochodzi kreator.
Francis Crick i Leslie Orgel,
wybitni biolodzy molekularni
pewnego razu dla zabawy rozważali, że życie na
tej planecie może rzeczywiście jest zaprojektowane.
Jest to teoria bezpośredniej panspermii, gdzie obca
cywilizacja z kosmosu obsiała naszą planetę
za pomocą rakiety, której ładunek stanowiły bakterie.
I stąd pochodzi życie na Ziemi.
W rzeczywistości wcale w to nie wierzyli, ale
promowali ją jako ciekawą hipotezę.
Jest to interesujące z mojego punktu widzenia,
ponieważ nie widzę w niej niczego złego, może
być prawdziwa, mało prawdopodobna ale kto wie?
Cokolwiek jeszcze możecie powiedzieć na ten temat,
to nie stanowi ona ostatecznego wyjaśnienia,
ponieważ wciąż musisz wyjaśnić skąd wzięli się
ci przybysze z kosmosu.
Prędzej czy później ten regres musi się zakończyć.
Jeśli przybysze z kosmosu zostali zasiani przez
inną rakietę z innej planety,
to ciągle nie rozwiązuje problemu.
W końcu musisz zakończyć regres postulatem
o Dźwigu, zamiast Podniebnego Haka,
a Dźwig to oczywiście ewolucja poprzez
dobór naturalny.
Logika argumentów kreacjonistów jest
zawsze taka sama:
Jakieś zjawisko naturalne jest statystycznie
zbyt nieprawdopodobne, zbyt skomplikowane,
Zbyt piękne, zbyt niezwykłe,
aby mogło zaistnieć w wyniku przypadku.
Projekt jest jedyną alternatywą dla przypadku,
jaką autor może sobie wyobrazić.
Zatem to musi byc dzieło inteligentnego projektu.
A odpowiedź naukowców na tę błędną logikę
jest również zawsze ta sama:
Inteligentny projekt nie jest jedyną alternatywą
dla przypadku.
Dobór naturalny jest lepszą alternatywą.
Zauważ jak kiepska jest to logika.
Mamy teorię A i teorię B.
Teorię A wspiera masa dowodów.
Teorii B nie wspierają żadne dowody.
A teraz klucz do wyprowadzania argumentu:
Nie potrafię zrozumieć jak teoria A tłumaczy zjawisko X.
W takim razie teoria B musi być prawdziwa.
Założę się, że nie wiesz jak wyewoluował
staw łokciowy u mniejszej nakrapianej żaby łasicowatej.
Nie wiesz?!
W takim razie Bóg to zrobił!
Ten rodzaj argumentu jest porażką wyobraźni.
Opisałem go jako argument odwołujący się
do własnego niedowierzania.
Metafora skrajnego nieprawdopodobieństwa jest
zamkiem szyfrowym.
Bardzo dobrego, wysokiej jakości zamku szyfrowego,
który mieści się np: w bankowym skarbcu.
Teoretycznie dzięki niezwykłemu szczęściu włamywacz
może rozszyfrować kombinację zamka
i ukraść pieniądze z banku, lecz w praktyce zamki
szyfrowe, a przynajmniej te w bankowych skarbcach,
są zaprojektowane w taki sposób, że takie
zdarzenie byłoby nieprawdopodobne.
Tak samo nieprawdopodobne jak spontaniczne
powstanie Boeinga 747 Freda Hoyla.
Lecz teraz wyobraź sobie źle zaprojektowany
zamek szyfrowy,
który udziela nam małych wskazówek, tak jak ta gra
z dzieciństwa, kiedy mówisz "cieplej, cieplej, zimno..."
Przypuśćmy, że za każdym razem kiedy wybierasz numer
jesteś troszeczkę bliżej właściwej kombinacji.
Załóżmy, że wtedy drzwi skarbca ociupinkę się uchylają
i troszkę pieniędzy się z niego wysypuje.
Zamek szyfrowy, który oczywiście włamywacz
potraktuje jako swoją żyłę złota,
taki zamek szyfrowy lepiej wyjaśnia teorię ewolucji,
niż prawdziwy bankowy zamek szyfrowy,
który oferuje tylko dwie możliwości,
żyła złota albo nic.
Problem argumentacji kreacjonistów tkwi w tym,
że oni wszyscy uważają,
że ewolucja poprzez dobór naturalny jest
argumentem typu "żyła złota albo nic".
Nic nie stoi dalej od prawdy jak właśnie to.
Lecz z drugiej strony to właśnie bóg, teoria boga jest
w rzeczywistości argumentem "żyła złota lub nic",
ponieważ zakłada się, że bóg istnieje od zarania,
zanim jeszcze zaczęły się procesy ewolucji.
Mogę sobie wyobrazić istoty podobne do bogów,
takie które zaproponowali Crick i Orgel, które
rozsiewają życie z ich planety na naszą.
Mogę sobie wyobrazić istoty podobne do bogów,
lecz nigdy ich nie spotkaliśmy i jeśli one przybędą do nas,
musiałyby być dla nas jak bogowie,
ponieważ my nie mogliśmy się do nich dostać, co oznacza
że musieliby być technologicznymi czarodziejami w
dziedzinach o których my nie mamy dzisiaj pojęcia.
Moglibyśmy czcić ich jako bogów, ale nie będą
bogami ponieważ automatycznie oni również musieli
wyewoluować w wyniku stopniowego procesu.
Lecz bóg Starego Testamentu i Nowego Testamentu,
bóg muzułmanów, który zawsze tam był,
jest ostatecznym boeingiem 747.
Dlaczego nie uczyć kontrowersji?!
>>"Teoria Bociana" będzie uczona wraz z teoria
zachodzenia w ciążę w szkołach stanu Kansas<<
>>Historia stworzona, aby unikać tematyki
seksualnej w nauczaniu dzieci, teraz zdobyła
szacunek jako "bociano-inteligentny projekt"<<
Istnieją prawdziwe kontrowersje w nauce, które
są interesujące i których powinniśmy uczyć.
Jest bardzo ważną częścią naukowego nauczania
zrozumienie, że w nauce nie wszystkie karty
zostały rozdane,
że naukowcy ciągle zmieniają zdanie, kiedy
nowe dowody ujrzą światło dzienne.
To jest ważne i mając to wszystko na uwadze,
nauczajmy kontrowersji, które są prawdziwymi
naukowymi kontrowersjami.
Lecz kontrowersja wokół tak zwanego
"inteligentnego projektu" kontra ewolucja po prostu
w ogóle nie stanowi rzeczywistej kontrowersji.
Mam nadzieje, że nie jest pobożnym życzeniem
sugestia, że powstała nowa fala rozumu,
ogarniająca całą Amerykę, Wielką Brytanię i
cały Zachodni świat.
Być może jednym z tego symptomów jest
fala bestsellerowych książek,
które mam przyjemność zareklamować.
>>Nigdy więcej milczenia<<
I być może nawet bardziej wymowna jest reakcja.
Zapraszam was do głośnego liczenia.
>>Nowi ateiści<<
>>Prawda ukryta za nowym ateizmem<<
>>Bojownicy nowego ateizmu<<
>>Argument przeciwko pozycji "Bóg urojony"
Richarda Dawkinsa<<
>>Anioły Darwina<<
>>Ateizm jest fałszem<<
>>Odpowiedz katolika<<
>>Urojenia Dawkinsa<<
>>Odpowiedź Boga<<
>>Bóg urojony - Powtórna wizyta<<
>>Poza Bogiem Urojonym<<
>>Listy Dawkinsa<<
>>Bóg nie jest urojeniem<<
>>Kwestionowanie Richarda Dawkinsa<<
>>Tajemnicza rzeczywistość<<
>>Bóg i nowy ateizm<<
>>Urojenia Richarda Dawkinsa<<
>>Urojenie niewiary<<
>>Przekonywanie Richarda Dawkinsa<<
Pchła urojona, którą oczywiście rozpoznacie dzięki
W.B. Yates
Czy istniał kiedyś jakiś pies, który sławił swoje pchły?
Rzucę proszkiem na pchły, aby się pozbyć tego wszystkiego.
A teraz taka mała refleksja
>>Psia aluzja<<
Być może nie widzieliście brytyjskiego wydania,
lecz jest to kopia wzoru okładki brytyjskiego wydania
książki "Bóg urojony".
>>Ponad półtorej miliona sprzedanych egzemplarzy...
...a teraz dostępna w miękkiej oprawie<<
Na tym wykładzie nie zamierzam uczyć faktów,
nie zamierzam również indoktrynować.
Zamierzam pobudzić świadomość.
Chyba wszyscy spotkali się z wyrażeniem -
"budzić świadomość" w kontekście feminizmu.
Jest wyjątkowo potężne.
Nie ma prawa przeciwko takim wyrażeniom jak:
"Prawa człowieka" lub "Jeden człowiek, jeden głos".
Ponieważ świadomość nas wszystkich została
pobudzona dzięki feministkom,
większość z nas czuje się raczej skrepowana
kiedy słyszymy wyrażenia takie jak:
"jeden człowiek jeden głos".
I nawet ci, którzy ciągle używają słowa
"człowiek=mężczyzna" właśnie w tym znaczeniu,
robią to z świadomością, która została obudzona.
Oni doskonale wiedzą co robią.
Być może chodzi tu o użycie tradycyjnego języka
lub próbę celowej irytacji feministek.
Lecz wszyscy, po jednej i po drugiej stronie,
mają pobudzoną w tej materii świadomość.
Ja również chce pobudzić naszą świadomość
o wielu nieświadomych założeniach, które
czynimy, my wszyscy, w związku z religią.
Chciałbym przeprowadzić na was mały eksperyment.
Pewnego razu w czasie świat Bożego Narodzenia
moja gazeta w Wlk. Brytanii - "The Independent"
szukała świątecznych zdjęć.
I znaleźli jedno, rozgrzewające serce ekumeniczne,
zdjęcie ze szkolnych Jasełek.
Trzech Mędrców ze Wschodu grało:
Shadbreet - Sikh, Musharaff - Muzułmanin i
Adele - Chrześcijanka, wszyscy w wieku 4 lat.
Domyślam się, że raczej uznacie to zdjęcie za słodkie.
Jak to milo, że czterolatki, które należą do różnych
religii razem grają w Jasełkach.
A teraz wyobraźmy sobie, że podpisy
wyglądają w ten sposób:
Shadbreet - socjalista, Musharaff - konserwatysta,
Adele - liberał, wszyscy w wieku 4 lat.
Shadbreet - ateista, Musharaff - agnostyk
Adele - świecka humanistka, wszyscy w wieku 4 lat.
Próbuję pobudzić świadomość, mam nadzieję, że
znaczenie tych 3 slajdów pobudziło waszą świadomość.
Mam nadzieję, że od teraz za każdym razem kiedy
usłyszycie kogokolwiek
mowiacego, katolickie dziecko albo protestanckie
dziecko lub muzułmańskie dziecko
zaprotestujecie, powiecie: nie mowiłbyś o
postmodernistycznym dziecku.
albo keynesowskim dziecku.
albo hayek-monetarystycznym dziecku.
Nie istnieje coś takiego jak katolickie dziecko,
istnieje dziecko katolickich rodziców.
Nie istnieje coś takiego jak protestanckie dziecko,
istnieje dziecko protestanckich rodziców.
Nie istnieje coś takiego jak muzułmańskie dziecko,
istnieje dziecko muzułmańskich rodziców.
Powtarzam te hasła bez końca.
Prawdopodobnie zbyt często.
Zbyt często?
Nie może być zbyt często,
gdy chodzi o pobudzenie naszej świadomości.
Proszę byście razem ze mną protestowali
za każdym razem,
kiedy słyszycie kiedykolwiek kogoś
odnoszącego się do katolickiego dziecka,
chrześcijańskiego dziecka, muzułmańskiego dziecka
itd.
Lubie myśleć, że właśnie to
pobudzenie świadomości
przyniosła jakiś efekt.
Teraz zmierzam pokazać państwo krótki film
brytyjskiego komika,
który nazywa się Marcus Brigstocke.
Jest naprawdę zabawny,
mam nadzieje, że nie macie nic przeciwko
i że również nikogo tym nie urażę.
Na końcu tego monologu, ktoś załączył zdjęcia.
Myślę, że to oryginalnie szło w radio.
Na koniec mam nadzieje, że będziecie mieli
ten sam poziom świadomości, o którym mówiłem.
Mam nadzieje, że nie będzie problemu z dźwiękiem.
Chciałbym rozpocząć ten tydzień od prośby,
którą kieruje do zwolenników
trzech religii Abrahama
Do muzułmanów
chrześcijan
i Żydów.
Naprawdę szczególik.
Czy nie sądzicie, że kiedy już skończycie
demolować świat i rozrywać się nawzajem
na części i żądać specjalnego traktowania,
nie sądzicie, że może cała reszta
chce naszą planetę z powrotem?
Wolałbym nie pytać, ale chodzi o to, że zaczynam
myśleć, że musi być coś zapisane w specjalnej
księdze, na którą każdy z was tak bardzo lubi
się powoływać, która mówi, że to w porządku,
gdy zachowujecie się jak pretensjonalne
nadąsane awanturnicze sukinsyny.
Wybaczcie, ale wasze nieustanne bijatyki pijanych władzą
doprowadzają mnie do szału.
To mogą być oczywiście ekstremiści lecz nie tylko.
Wielu z tzw. głównego nurtu również.
Pozwólcie, że wam podam przykład.
Muzułmanie! Słuchajcie, moi brodaci i zakryci
przyjaciele, uspokójcie się, ok?
Przestańcie wysadzać rzeczy w powietrze.
Nie wszystko co się o was mówi jest
atakiem na proroka Mohameda i Allaha
i musicie skończyć z niszczeniem niewiernych.
Zróbcie sobie herbatkę, włączcie płytę
Cat'a Stevens'a, usiądźcie sobie i wyluzujcie.
Poważnie. Co jest takiego złego w zdecydowanych
słowach listu skierowanego do "The Times"?
Chrześcijanie! Wy i wasze kościoły nie muszą być
warte miliardy, gdy inni ludzi nie maja właściwie nic.
To są wasze cholerne zasady! Albo się
tego trzymajcie albo porzućcie swą wiarę.
Przestańcie oskarżać i zabijać ludzi,
których uznajecie za niemoralnych.
I przestańcie udawać, że żyjecie w celibacie, gdy
w rzeczywistości jesteście gejami lub zboczeńcami.
Ok, dwie religie odhaczone.
Żydzi!
Wiem, że jesteście narodem wybranym, a
cała reszta to... obojętnie co.
Kiedy Izrael zachowuje się jak jakiś
psychopatyczny tyran i kiedy ktoś o tym nadmieni,
to nie czyni go antysemitą. A poza tym,
wasza trudna historia nie daje wam prawa
bezkarnego działania.
Kiedy przyjdą listy, a sadze że przyjdą,
gwarantuję, że każde z tych wyznań będzie
całkowicie przekonane, że wyróżniłem
właśnie je szczególną krytyką.
Co złego jest w Islamie?
To jest religia pokoju.
Nie widzę nic złego w byciu chrześcijaninem.
Jesteśmy religią pokoju i miłości.
Jak możesz! Po tym wszystkim co przeszliśmy!
My Żydzi wiemy jak przemoc może być straszna.
Widzicie, wszyscy będą przekonani, że
tylko ich wiarę poddaliśmy krytyce.
Abrahamiczne wiary są jak Liverpoolczycy, są absolutnie przekonane, że
mają gorzej niż cala reszta.
Dlaczego tak się dzieje, że wszystkie
te wiary uważają, że są religiami pokoju,
gdy ledwie przelotne spojrzenie na historię
konfliktów zbrojnych mówi zupełnie co innego.
Związki pomiędzy religią, a wojną są bardzo
podobne do związku pomiędzy Ant'em i Deck'iem,
jeden może istnieć bez drugiego, ale nie
jestem pewny czy ma to sens.
W zasadzie nie chcę tego, ale czyż nie
byłby to jak ożywczy oddech, gdyby jeden
z nich w końcu wyszedł i powiedział:
Czemu nie, nasza wiara jest pełna przemocy,
lubimy wojny, bardzo. Nasz specjalna księga mówi:
walcz, walcz, zabij, okalecz, walcz,
rozwal, zniszcz, walcz, morduj, zabij i walcz.
To jest to co nazywam szczerością,
jestem troszeczkę niegrzeczny, rozumiesz?
Ale wszyscy twierdza, że są religiami pokoju.
Taaa..., pokojowe do momentu kiedy ktoś
weźmie coś, co oni uważają za swoje
lub powie coś złego lub zabawnie na nich
spojrzy. Wtedy są walki, zniszczenia,
kopniaki, ciosy, wszystko po trochu.
Wiem, że to zdenerwuje wielu ludzi
i szczerze mówiąc mam to gdzieś.
Mam serdecznie dość religijnych ludzi,
którzy rozpieprzają wszystko w koło.
Proszę nie zabijajcie nas. Poważnie.
O ile wiem to jest jedyne życie jakie mamy.
Kiedy umrzemy wszystko się kończy.
Nie istnieją żadne dziewice i perłowe bramy,
które na nas czekają, nie ma żadnego dużego,
brodatego kolesia, który mówi:
W porządku wiec jak myślisz
jak ci poszło w takim razie?
Ups... zabiłeś wielu ludzi w moim imieniu,
rozumiem, taaa...
...raczej nie o to mi chodziło...
...ehm... wiesz co?
Dostaniesz drugą szansę jako robal.
A jak już o tym mowa, mam dość
religijnych ludzi, którzy zmuszają swoje dzieci
do wyrażania siebie poprzez wiarę rodziców.
Czterolatek nie jest bardziej chrześcijaninem
niż członkiem Związku Zawodowego Pocztowców.
Chcemy sprawiedliwych zarobków,
uczciwych warunków pracy
i więcej czasu aby moc obejrzeć
nowy film "Transformers"
- powiedział rzecznik.
Następny kawałek pobudzania świadomości.
Wszyscy widzieliśmy mapy pokazujące w co
wierzą ludzie w różnych miejscach świata.
Niebieski obszar to katolicy.
Czerwony obszar to protestanci.
Pomarańczowy obszar to prawosławni.
Zielony obszar to muzułmanie - sunnici
i tak dalej.
Przyjmujemy to za rzecz oczywistą.
Wydaje się to być całkowicie naturalne,
że opinie ludzi na temat kosmosu, na temat
moralności, na temat ludzkości
zależą od geograficznego przypadku,
od miejsca ich narodzin.
Załóżmy, że naukowcy pracują w ten sposób.
Spójrz na trudny i interesujący naukowy problem.
Na przykład pytanie: co spowodowało, że
wyginęły dinozaury?
Czy był to asteroid, który uderzył w ziemię?
Czy była to kometa?
Czy może rozprzestrzenienie się ssaków?
Czy może epidemia wirusowa?
Wszystkie te teorie mają w sobie
coś ciekawego
Niebieski obszar - wszyscy naukowcy wierzą, że
to był meteoryt,
Czerwony obszar - wierzą, że to była kometa,
Pomarańczowy obszar - epidemia wirusowa,
Zielony obszar - wszystkie jaja dinozaurów
zostały zjedzone i tak dalej.
Mam nadzieje jeszcze raz pobudzić świadomość.
My wszyscy przyjmujemy za rzecz oczywistą,
że można rozmieszczać religie geograficznie
i od razu widać, na załączonej mapie,
jak bardzo to jest absurdalne.
Dlaczego to wszyscy akceptujemy?
Tak jakby to było naturalne, rozsądne i
takie jakie powinno być.
Oto następne ćwiczenie na podnoszenie świadomości.
Znowu używanie przykładu naukowej kontrowersji
wobec kwestii, co spowodowało wyginiecie dinozaurów?
"The Quarterly Review of Biology" jest czasopismem
gdzie biolodzy publikują wyniki swoich badań naukowych.
Stworzyłem wymyśloną parodię wydania
"The Quarterly Review of Biology"
poświęconą, jak czasami ma to miejsce w rzeczywistości,
specyficznej kwestii, którą zatytułowałem
"Czy asteroid zabił dinozaury?"
Pierwszy artykuł będzie całkowicie przyzwoitym
naukowym artykułem:
"Warstwa irydu w granicach K/T oraz datowanie
potasowo-argonowe krateru na płw. Jukatan
wskazuje, że to asteroid zabił dinozaury"
Nikogo by nie zaskoczył taki artykuł
w jakimkolwiek naukowym czasopiśmie.
"Prezydent Royal Society zagwarantował,
że jego solidne osobiste przekonania
dowodzą tego, że to asteroid zabił dinozaury"
"Zostało prywatnie dowiedzione profesorowi
Huxdane, że to asteroid zabił dinozaury"
"Prof. Haldley został wychowany w całkowitej
i bezdyskusyjnej wierze, że to asteroid zabił dinozaury"
"Prof Hawkins obwieścił oficjalny dogmat,
obowiązujący wszystkich lojalnych Hawkinsians,
że to asteroid zabił dinozaury"
"Prof Huxkins jest osobiście urażony tą całą
natarczywą, ostrą i polemiczną negacją
tego, że to asteroid zabił dinozaury"
"Prof Hallux czerpie głęboką osobistą
ulgę z wiary w to, że to asteroid zabił dinozaury"
"Prezydent Narodowej Akademii Naukowej wydał
fatwę przeciwko wszystkim, którzy negują to,
że to asteroid zabił dinozaury"
Zamierzam zmienić temat i spojrzeć na parę krytyk,
które dotyczą "Boga urojonego" wydanego
w twardej oprawie, na które się natknąłem.
Przytoczyłem je w nowej przedmowie do wydania
w miękkiej oprawie, które właśnie się ukazało.
Interesujące, że najwięksi krytycy znajdują się
wśród ateistów, którzy chociaż nie wierzą osobiście,
wierzą w wiarę, jak Dan Dennet to wyraził.
"Jestem ateista ale chciałbym oddzielić siebie od
twojego ostrego, natarczywego, gwałtownego,
nietolerancyjnego, mentorskiego języka"
Właściwie jeśli spojrzysz na język "Boga urojonego",
jest raczej mniej ostry lub natarczywy
niż ten, który akceptujemy, słuchając
politycznych komentatorów.
Na przykład: krytycy teatralni, krytycy książkowi
albo krytycy kulinarni.
Mam tutaj kilka cytatów krytyków kulinarnych
z londyńskich gazet wydanych ostatnio:
"Jest to trudne, jeśli nie niemożliwe, aby
wyobrazić sobie kogoś kto wyczarował
restaurację, nawet we śnie,"
"gdzie jedzenie w swojej mierności zbliża się
tak blisko do poziomu niejadalności"
"Biorąc wszystko pod uwagę, raczej najgorsza
restauracja w Londynie, jeśli nie na świecie"
"Serwuje niechętnie straszne jedzenie w sali, która
stanowi muzeum dla gustu włoskiego kelnera, około 1976"
"Najgorszy posiłek jaki kiedykolwiek jadłem,
nie chodzi tu o jakąś małą różnice,
poważnie najgorszy!"
"Najbardziej beznadziejnie obrzydliwy.
Coś co wygląda jak miniatura lwa morskiego, jest najbardziej
"obrzydliwą rzeczą jaką włożyłem sobie do ust
od czasu kiedy zjadłem dżdżownice w szkole".
Ubliżanie restauracji być może jest trywialne
w porównaniu do ubliżania bogu.
Lecz restauratorzy i kucharze naprawdę istnieją
i mają uczucia, które zostały zranione.
Bluźnierstwo natomiast,
jak mówią zabawne naklejki na zderzakach,
jest przestępstwem pozbawionym ofiary.
Następny przykład:
W 1915 roku Brytyjski Członek Parlamentu
Horacio Bottomley, radził aby po wojnie:
"Jeśli przez przypadek odkryjesz pewnego
dnia w restauracji, że jesteś obsługiwany
przez niemieckiego kelnera,"
"wylej zupę na jego ohydną twarz".
"Jeśli znajdziesz się w towarzystwie
niemieckiego urzędnika"
"rozlej kałamarz nad jego ohydną głową".
To bym nazwał natarczywością i
nietolerancją.
I myślę, że równie absurdalne
i nieskuteczne jak retoryka używana w jego czasach.
Brytyjski krytyk literatury, Terry Eagleton, opisał
Kingsley Amis'a, wyjątkowo wybitnego pisarza, jako:
"rasista, prostacki antysemita, pijak,
nienawidzący siebie krytyk kobiet, gejów i liberałów".
Doskonale pasuje to do początku mojego
drugiego rozdziału książki "Bóg urojony",
Który jest najczęściej cytowany jako
fragment najbardziej ostry i wojowniczy.
"Bóg Starego Testamentu jest prawdopodobnie
najbardziej nieprzyjemną postacią literatury".
"Zawistny i dumny z tego, małostkowy,
niesprawiedliwy typ, z manią na punkcie kontrolowania
innych i niezdolny do wybaczania,
mściwy, żądny krwi zwolennik czystek etnicznych,
mizogin, homofob i rasista, dzieciobójcą, nieznośny
megaloman, kapryśny i złośliwy tyran."
To jest najczęściej cytowany fragment
określany jako wojowniczy i ostry.
Nie chce twierdzić, że mi się udało,
ale moją intencją był jedynie zdrowy humor.
Humor w szerokim tego słowa znaczeniu,
zamiast ostrej polemiki.
Nie sądzę, że słowa takie jak mizogin, dzieciobójca,
megaloman, dla mnie nie brzmi to ostro...
Ma to chyba związek z tymi długimi wyrazami,
które sugerują...
Moja żona Lalla i ja, robimy to niejako
na dwa takty, czytając z mojej książki,
kiedy została opublikowana.
Jedną rzeczą, którą musisz zrobić,
aby rozgrzać widowni, to spowodować,
aby zaczęli się śmiać wcześnie.
Z każdej książki staramy się wybrać jakiś
humorystyczny fragment na samym początku
i zawsze wybieramy właśnie ten fragment,
jeśli mówimy o pozycji "Bóg urojony".
Zawsze mamy trochę śmiechu.
Następny przykład, który przynajmniej w zamiarze
ma być zabawny,
o Matce Boskiej z Fatimy.
Tutaj widzicie typowe przykłady katolickiego kiczu.
To jest cytat z książki "Bóg urojony":
"Papież Jan Paweł II stworzył więcej świętych niż
wszyscy jego poprzednicy przez ostatnie siedem
stuleci razem wzięci,
szczególną sympatię żywił zaś do Dziewicy Maryi.
Jego politeistyczne ciągotki ujawniły się w
dramatycznych okolicznościach.
W roku 1981 w Rzymie dokonano zamachu na papieża,
a swoje ocalenie Jan Paweł II przypisał
wstawiennictwu Matki Boskiej Fatimskiej.
"Jedna ręka trzymała pistolet, a inna prowadziła kulę"
- powiedział później.
Ktoś mógłby, co prawda, spytać, dlaczego nie
poprowadziła jej tak, by pocisk w ogóle chybił.
Ktoś inny mógłby napomknąć, że zespól chirurgów,
którzy przez 6 godzin operowali papieża, też
zasługuje na pewną wdzięczność.
Choć zapewne matczyna dłoń kierowała
również ich skalpelami.
Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że zdaniem
papieża to nie po prostu Matka Boża "prowadziła” kulę.
To konkretnie Matka Boska Fatimska!
Zakładam, że Najświętsza Panienka z Lourdes,
Nasza Pani z Gwadelupy, Matka Boża z Medjugorie,
Matka Boska z Akity, Matka Boża z Zeiton,
Dziewica z Garabandal, Matka Boska z Knock
miały akurat inne sprawy na głowie.
Myślę, że to jest również całkiem zabawne.
Prawdziwy Monthy Python.
Mimo wszystko, to prawda, że wielu ludzi jest
silnie związanych ze swoją wiarą i są bardzo oburzeni,
gdy obraża się ich wiarę.
Oczekujemy, że nigdy nie będziemy obrażani.
"To co mówisz jest dla mnie obraźliwe"
Pisarz Douglas Adams, któremu zadedykowałem
moją książkę "Bóg urojony",
zrozumiał dokładnie o co tutaj chodzi.
W czasie cudownej przemowy, improwizowanej
przemowy, którą wygłosił w Cambridge
na krótko przed śmiercią, a miałem zaszczyt
tam być,
Na szczęście, ktoś przytomnie
włączył magnetofon,
zatem ta bezcenna
godzina improwizacji Douglasa jest zachowana.
Chciałbym przeczytać fragment tego przemówienia,
ponieważ dokładnie wypunktował
o co chodzi z tym całym znieważaniem.
"U sedna religii leżą pewne idee, które
określamy jako święte, nienaruszalne lub cokolwiek."
"Co oznacza, 'Tutaj jest idea lub pogląd, o którym
nie możesz powiedzieć złego słowa;"
"Po prostu nie"
"Dlaczego nie?"
"Ponieważ nie i koniec!"
Jeżeli ktoś glosuje na partię, z którą się nie
utożsamiasz, masz prawo się spierać na ten temat
tak długo jak sobie tego życzysz.
Każdy będzie miał jakiś argument ale
nikt nie będzie szczególnie zmartwiony z tego tytułu.
Jeśli ktoś uważa, że podatki powinny iść w górę lub w dół,
ma prawo się spierać na ten temat.
Z drugiej strony, jeśli ktoś powie
'Nie wolno mi zapalać światła w sobotę",
Mówisz, 'Szanuję to'
Dlaczego powinno tak być, że można zupełnie legalnie
popierać Partię Pracy albo Partię Konserwatywną,
Republikanów albo Demokratów,
ten model ekonomiczny kontra inny model ekonomiczny,
Macintosha zamiast Windowsa.
Lecz mieć opinie jak powstał Wszechświat,
kto stworzył Wszechświat...
Nie, to jest święte.
Nie jesteśmy przyzwyczajeni do prowokowania religijnych idei,
ale jest bardzo interesujące jak wielką furorę
wywołuje Richard, kiedy to czyni!
Wszyscy szaleją z tego powodu,
ponieważ nie wolno mówić o tych rzeczach.
Jednak kiedy spojrzysz na to racjonalnie,
nie istnieje żaden powód dlaczego te idee
nie powinny być poddane dyskusji jak każde inne,
chyba że zgodnie
uznamy, że nie będziemy poruszać tych tematów.
I taka zgoda wydaje się rozciągać tak na tematy
niereligijne, jak i religijne.
Niech rośnie nasza świadomość!
Co jest takiego wyjątkowego w religijnych
argumentach, że nie mogą byc poddane
dokładnie takiej samej racjonalnej
dyskusji, jak polityczne lub jakiekolwiek inne.
Parę rzeczy mnie oburza.
Oburza mnie guma do żucia.
Oburzają mnie odwrócone do tyłu
czapki baseballowe.
Ale nie próbuję ustanowić wersji prawa o bluźnierstwach, żeby powstrzymać ludzi żujących
gumę albo zmusić ich do odwracania czapek.
I co z tego, że jestem oburzony?
I co z tego, że moje uczucia zostały zranione?
Czy daje mi to prawo powstrzymywania innych
od wyrażania swoich opinii?
Jednakże, czy istnieje taki moment, kiedy należy
być oburzonym?
Sądzę, że tak.
Powinniśmy być oburzeni, kiedy dzieciom
odmawia się porządnej edukacji.
Powinniśmy być oburzeni, kiedy mówi się dzieciom
że spędzą wieczność w piekle.
Powinniśmy być oburzeni, kiedy badania medyczne
np: badania nad komórkami macierzystymi,
są zagrożone.
Zagrożone, trzeba dodać, przez
fanatyczne opinie potężnych, a przede wszystkim dobrze finansowanych ignorantów.
Powinniśmy być oburzeni, kiedy Voodoo,
wszelkiego rodzaju, jest traktowane na równi z nauką.
Powinniśmy być oburzeni operacyjnymi
rekonstrukcjami błony dziewiczej.
Powinniśmy być oburzeni obrzezaniem kobiet,
eufemizm dla okaleczania genitalii.
To zdjęcie zostało zrobione w Afryce,
ale zdarza się to również w Wlk. Brytanii.
Miałem długą rozmowę że szkolnym inspektorem
w Londynie i powiedziała mi, że jest to powszechne.
Dziewczęta zazwyczaj wysyła się do wujka w Bradford.
Powinniśmy być oburzeni zwyczajem kamienowania.
Ta młoda kurdyjska kobieta została ukamienowana
na śmierć w imię tak zwanego "honorowego zabójstwa",
ponieważ chciała wyjść za mąż za młodego
mężczyznę o "złej" religii.
Wspomniałem pisarza Kingsley Amisa kilka minut temu,
jego syn Martin Amis jest również wybitnym pisarzem
i poruszył tutaj bardzo istotną kwestię.
"Sekularyzm nie zawiera w sobie nakazu działania."
"Możemy tu sobie pozwolić
bezceremonialność."
"Kiedy Islamiści rozbijają samolot z pasażerami
o budynki, lub odcinają głowy zakładnikom, krzyczą wtedy:"
"Bóg jest wielki!"
Kiedy laicy robią tego typu rzeczy,
co niby maja krzyczeć?
Krytyk książki Martina Amisa skomentował to
w ten sposób: "To pytanie zdaje się być retoryczne"
"Ale istnieje prosta odpowiedź, laicy krzyczą - "
"Heil Hitler!"
Jest to prawdziwie skandaliczna rzecz,
którą można powiedzieć.
Pomijając kwestię czy Hitler był katolikiem, czy
też nim nie był, dowody są sprzeczne,
chociaż często mówił że nim jest,
nikt nie kwestionuje faktu, że żołnierze Hitlera byli
chrześcijanami jak każdy w Europie w tym czasie.
Co oznacza, że większość z nich była
katolikami lub luteranami.
Lecz nawet gdyby Hitler był ateistą,
to co z tego?
Hitler był również wegetarianinem.
Czy to oznacza, że wegetarianie
mają jakąś specjalną tendencję do bycia
morderczymi, fanatycznymi rasistami?
Rzecz w tym, że istnieje logiczne powiązanie
pomiędzy religią, a popełnianiem zbrodni.
Jest to idealnie logiczne,
jeśli wierzysz, że twoja religia jest jedyna prawdziwa
wierzysz, że twój bóg jest jedynym bogiem
i wierzysz, że twój bóg rozkazał ci
- poprzez księdza lub świętą księgę - aby kogoś
zabić, wysadzić kogoś w powietrze,
roztrzaskać samolot o wieżowiec,
wtedy czynisz to w słusznej sprawie,
jesteś dobrym człowiekiem,
przestrzegasz moralności swojej religii.
Nie istnieje natomiast żadne logiczne
powiązanie pomiędzy ateistami czy niewierzącymi,
a jakimkolwiek aktem okrucieństwa.
To po prostu nie trzyma się kupy
Czasami można usłyszeć,
że człowiek potrzebuje religii.
Nawet jeśli religia nie jest prawdą,
człowiek potrzebuje pocieszenia jakie ona niesie.
Myślę, że brzmi to raczej protekcjonalnie
lecz właśnie tak mówią ludzie.
Często ateiści mówią:
'Oczywiście ty i ja jesteśmy zbyt inteligentni,
aby potrzebować religii'
'Lecz co z tą całą masą biednych ludzi,
która potrzebuje religijnego pocieszenia?'
Ludzka potrzeba pocieszenia
jest oczywiście prawdziwa,
lecz czy nie ma w tym czegoś dziecięcego i
infantylnego, w wierze że Wszechświat
ma gwarantować nam jakieś pocieszenie?
W tym sensie, że jeśli coś nam daje pocieszenie,
to musi to być pewnego rodzaju prawda.
Isaac Asimov zauważył infantylizm pseudonauki,
która pasuje jak ulał do religii.
Powiedział: "Sprawdź każdy aspekt pseudonauki,"
"a wkrótce odkryjesz bezpieczną kołderkę,
kciuk do ssania i spódnicę do trzymania"
Zdumiewające, jak wielu ludzi
nie jest w stanie zrozumieć,
że jeśli X stanowi pocieszenie,
to nie znaczy, że X jest prawdą.
Pokrewna skarga dotyczy potrzeby celu w życiu.
Cytując jednego kanadyjskiego krytyka:
"Ateiści może mają rację na temat Boga, kto wie,
z Bogiem czy bez Boga, oczywistym jest, że coś"
"w ludzkiej duszy żąda wiary w to, że życie ma sens
wykraczający poza poziom ludzki."
„Można pomyśleć, że 'najracjonalniejszy z racjonalnych'
empiryk taki jak Dawkins, dostrzeże ten
niezmienny aspekt ludzkiej natury”
"Czy Dawkins naprawdę myśli, że świat mógłby być
bardziej ludzkim miejscem, jeśli wszyscy spojrzą na"
"Boga urojonego" zamiast na Biblie w poszukiwaniu
prawdy i pocieszenia?"
DOKŁADNIE TAK!
Albowiem nadmieniłeś - ludzki, tak oczywiście.
Ale muszę to powtórzyć raz jeszcze,
że pocieszająca zawartość wiary nie
podnosi jej prawdziwej wartości.
Nie mogę odmówić ludzkiej potrzeby pocieszenia
Nie gwarantuję, że wizja świata przyjęta
w mojej książce oferuje więcej
niż umiarkowane pocieszenie.
Jeśli, na przykład, boisz się śmierci, możesz
lekkomyślnie pomyśleć, że ksiądz, który ci powie,
że tak naprawdę nie umrzesz
będzie bardziej pocieszający niż naukowcy,
którzy ci mówią, że jest wysoce niewiarygodne,
by nasza osobowość mogła przetrwać
rozkład naszego mózgu.
Ale słyszałem doświadczone pielęgniarki,
które całe życie pracowały w domach starców.
Powiedziały, że ci, których najbardziej
przeraża śmierć, to zazwyczaj katolicy.
Ta cała wina podsycana od kołyski i
terror czyśćca i piekła...
A jeśli chodzi o wieczną nicość,
czy naprawdę jest to takie straszne?
Jak powiedział Mark Twain:
"Nie boję się śmierci, byłem martwy przez
miliardy, miliardy lat zanim się narodziłem"
"i nie doznałem nawet najdrobniejszej
niedogodności z tego powodu".
W każdym razie, nie wiem czy kiedykolwiek
spotkałem kogoś na pogrzebie
kto nie zgodziłby się ze mną, że
ta niereligijna cześć pogrzebu, mowy pogrzebowe,
ulubione wiersze zmarłego i jego muzyka,
te niereligijne części są zawsze bardziej
poruszające niż modlitwy.
Chciałbym zakończyć czytaniem początkowych
zdań z wcześniejszej mojej książki
"Rozplatanie Tęczy",
zdań, które długo wybierałem
na własny pogrzeb.
"Umrzemy i
to czyni z nas szczęściarzy.
"Większość ludzi nigdy nie umrze
ponieważ nigdy się nie narodzi"
Ludzi, którzy potencjalnie mogliby teraz być
na moim miejscu, ale w rzeczywistości
nigdy nie przyjdą na ten świat,
jest zapewne więcej niż ziaren piasku na arabskiej pustyni.
Wśród owych nienarodzonych
duchów są z pewnością poeci więksi od Keatsa
i uczeni więksi od Newtona.
Wiemy to, ponieważ liczba możliwych sekwencji ludzkiego DNA zanacznie przewyższa liczbę ludzi rzeczywiście żyjących.
Zważywszy na te oszałamiająco małe szanse,
to ty i ja, zupełnie zwyczajni, jesteśmy tutaj.
My, uprzywilejowana garstka, którzy wygraliśmy
na loterii narodzin, przy bardzo małych szansach.
Jakim prawem skarżymy się na nasz nieunikniony powrót
do stanu poprzedniego, z którego olbrzymia
większość nigdy nie została wzbudzona?
Dziękuję bardzo.
