Anne, Billy için biraz krep yaptı
ama ejderha hepsini yedi
Anne biraz daha yaptı ama ejderha onları da yedi
Anne malzemeleri bitene kadar krep yaptı
Billy ise kreplerden sadece bir tanesini yiyebildi ama zaten bütün istediğinin bu olduğunu söyledi
Bununla alakalı başka bir hikaye anlatayım
Boston'da yaşadığım sırada küçük çocuklarım vardı ve
karım da komşu çocuklarına bakardı
çünkü yeşil kartı yoktu ve
zaten evde çocuklarla beraberdi
neyse diğer çocuklarla da ilgilenirdi yani
Bir tanesi sadece sosisli sandviç yerdi, baya komikti. Annesinin evinde sadece sosisli sandviç yerdi ama
bizim evde bütün tabağını bitirdi ve bu konuda gayet mutluydu
bunu da gayet gülünç bulurdum ama her neyse
bir gün
bi komşumuz geldi ve yanında 4 yaşındaki çocuğu vardı
ve komşumuz çocuğuna bakacak birini arıyordu çünkü
bakıcısı bi araba kazası geçirmiş ve
geçici olarak çocuğa bakamamış
yani çocuk birkaç günlüğüne mahalledeki evleri dolanıp duruyordu
 
diğer komşular ilgilenebilsin diye ve o gün de bizim evdelerdi
ki bir sorun yok bunda, gayet tatlı küçük bir çocuktu
ve
annesi kapıya geldi ve dedi ki
çocuğu içeriye itti ve
bu haldeydi çok mutlu değildi
ve dedi ki
''büyük ihtimal bütün gün yemek yemeyecek ama sıkıntı yok''
ve ben de düşündüm ki
''Bu cümleyi çocuğunla ilk tanışmamızda sarf etmen fazlasıyla ilginç''
1-Bütün gün yemek yemeyecek ki bu arada bu bir sıkıntı...
ve 2-Bunun bir sıkıntı arz etmediğini söyleyeceksin
ve 3-Senin, bunu bir sıkıntı olarak görmemeni kabul etmemizi bekleyeceksin
bütün hikaye bu
Bütün bunları bir cümle içerisinde sarf ettin
Ben de bunu gayet garip buldum
işin garibi galiba o da psikologtu
tamam neyse olabilir
ben dışarı çıktım bir şey yapmaya ve evde oyun oynayan 4 çocuk vardı
ve geri geldiğimde
küçük çocuk ayakkabıların olduğu yerdeydi
ve orada bu şekilde duruyordu
ve ben de ''bu iyi değil'' diye düşündüm. Çünkü diğer çocuklar oradaydı
yani onlarla beraber oyun oynuyor olmalıydı
bi çocuğun öncelikli amacı budur. Onlarla beraber...
galiba 2, 3 ve diğeri de 4 yaşında çocuklardı
Onlarla beraber yaramazlık yapıp,
eğlenip, oyun oynaması lazımdı ama hayır
köşede öylece duruyordu ve mutlu değildi kesinlikle mutlu değildi
sonra
ona birazcık baktım ve birkaç kez onu dürttüm çünkü düşündüm ki
bilirsin çocuklarla etkileşime geçeceksen onlar gayet oynaktırlar
yavru köpek gibidirler yani eğer
onlara biraz sataşırsan biraz gıdıklarsan, huysuz olsalar bile,
bilirsin, çocuğun bütün çabalarına rağmen bir gülümseme belirir
sonra kıkırdarlar ve seni yere sermeye çalışırlar
bilirsin, oyun oynama havasına girerler
bilmiyor olabilirsin
memelilerin de bizim gibi bir oyun oynama huyları vardır
yani bizler içgüdüsel olarak oyun oynamaya meyilliyiz
bundan dolayı köpeklerle iyi anlaşıyoruz çünkü onlar da doğuştan oynaktırlar
bir çok kişi köpekle nasıl oynanacağını bilir ve
bir köpek oyun oynamak istediği zaman anlarsın değil mi çünkü patilerini öne atar
sana bakar, sırıtır ve kuyruğunu havaya diker
ve böyle yapar
''ANLA ARTIK PRİMAT''
oyun oynama vaktidir ve bunu nasıl yapacağını bilirsin
köpek bile bilir bunu nasıl yapacağını neyse
çocuğu dürtüyorum ve gülümsetmeye çalışıyorum ama
gülümsetmenin hiç bir yolu yok, dürtüyorum ve beni deli gibi yok sayıyor bu hiç iyi değil çünkü
4 yaşındaki çocuğunun yetişkinleri yok saymanın bir sıkıntı yaratmayacağını ya da
yok sayması gerektiğini ya da
yok sayaBİLECEĞİNİ öğrenmesini istemezsin
bunların hepsi kötüdür çünkü bütün dünya yetişkinlerle dolu
ve bu yetişkinler bir çok şey bilir ve bütün kaynakları kontrol ederler
yani onlarla iyi geçinmelisin ARTI
hayatının büyük bir çoğunluğunu yetişkin olarak geçireceksin
yani özet olarak ilk öğrendiğin şey yetişkinler yok sayılabilir ve sayılmalıdır ise
o zaman
ne halt yiyeceksin o zaman
çocuğa yetişkinlere saygılı olmayı öğretmenin en büyük sebeplerinden biri de budur
çünkü onlar da birer yetişkin olacaklar yani eğer
yetişkinlere saygı duymazlarsa ilerde kendilerinin olacağa şeye de saygıları olmaz
neden büyümek istesin
Peter Pan gibi biri olup çıkarsın
çünkü peter pan'in konusu budur değil mi? peter pan düşler ülkesinde kalmak ister
kaybolmuş çocuklarla beraber
hiçbir sorumluluğun olmadığı yerde çünkü
geleceğe bakar ve tek gördüğü kaptan kancadır
ölmekten korkan zalim bir hükümdar. Karnında bir saatle onu kovalayan kertenkeleydi değil mi?
şu ejderha ile aynı şey (dersin bu kesitinden önce anlattığı bir hikaye)
yani çocuklar yetişkinlere saygı göstermek zorundadır eğer göstermezlerse onlara zarar vermiş olursun
neyse bu çocuğu dürtüyorum ve
hiçbir yere varamıyorum. Bu iyi değil, derinlerde bir yerde ciddi bir sorun var demek bu
neyse sonrasında
çocuklarla yemeğe oturduk
ve kuralımız ''yemeğini ye ve yemek için müteşekkir ol''
çünkü bunu şöyle düşün
Leonard Cohen bununla alakalı bir şarkı yazmıştı
şarkıyı tam olarak hatırlamıyorum ama
''bütün mutfaklarda kimin servis yapacağı ve kimin yiyeceği ile alakalı adam öldürtecek tartışmalar yaşanıp duruyor''
eğer bununla karşılaşmadıysan bir şeyler ters gidiyor demektir
çünkü ev ahalisindeki gerginliğin birçoğu ev işleriyle alakalıdır
koca-karı arasındaki ya da koca, karı ve çocuk arasındaki
ev işlerini kim yapacak,
nasıl yapacak ve ne zaman yapacak
cevap ''yapmayacağız'' olamaz çünkü sonrasında
hayatının geri kalanında cips ve patlamış mısır yersin
ve bu da iyi birşey değil
İngiltere'de o konuma geldi çünkü
ev işleri öyle kötü bir konuma geldi ki
her 3 aileden birinde artık yemek masası yok
ve önceden pişirilmiş haşlama yumurtalar satın alabilirsin
evet evet tabi... bu iyi birşey değil
ve sonra da merak edersin neden herkesin ya fazla kilo ya da az yeme sorunu var diye
sorunun bir kısmı da düzenli yemek yemek için harcanan emek ve rutinin kaybolmasıdır
bu insanlar için çok kötü birşeydir çünkü
bizler sosyal yiyicileriz
yani şunu diyebilirsin
eğer bir grup insanla yemek masasında oturuyorsan
ne kadar yemelisin?
ve cevap da: Herkesin yediği kadar yemelisin
ve farkında olmasan bile tam olarak da yaptığın bu
insanlar birbirlerine o kadar bağlılar ki
buna benzer testler yaptık
eğer birbirini tanımayan üniversite öğrencilerini bir laboratuvarda bir araya getirirsen ve bir işle uğraşırken
atıştırmalık birşeyler verirsen mesela film izlerken falan
yedikleri cipsin sayıları aynı olacaktır
yani eğer biri kasenin...
yarısını yerse diğeri de yarısını yer. Biri sadece bir tane alırsa diğeri de sadece bir tane alır
çiftler arasındaki yemek yeme oranı 0,8'dir
inanılmaz birşey. dışa dönüklerderdeki oran içe dönüklerden biraz daha fazla ama
inanılmaz derecede geçerli bir deney
nedenini anlayabiliyorsun değil mi çünkü insanoğlu yemeğini paylaşır
kısıtlı yemek varken bütün yemeğin %30'unu yersen kabiledeki sevilen insan olamazsın
payına düşenden fazlasını almadığından emin olmalısın
ve bunu yapmak insan doğasının temel yapı taşında vardır
üstelik doyma hissimizi dış etkenlere göre düzenleriz
ve bir de tabi hepçil canlılar olduğumuzdandır ki inanılmaz derecede zordur, yeme miktarımızı göz önünde bulundururuz
neyse şu çocuğa dönücek olursak
bütün çocukları masaya oturttuk
oturuyorlar, yemeklerini yiyorlar ve
kuralımız ise söylediğim üzere
''önündekini ye VE müteşekkir ol''
''Bu neden bir kural olmalı ki?'' diye sorabilirsin
kendini şu konuma bir koy çünkü bu konumda olacaksın:
başının belası çocuğuna biraz yemek yapacaksın
ve bunu... hadi bunu hesaplayalım
çünkü hesap yapmayı severim
diyelim ki günde yarım saatini alıyor
ve bunu haftada 7 kez yapıyorsun ama tabi bunu bir de 3'le çarp çünkü 3 öğünden dolayı yani günde bir buçuk saat değil mi
7 kere 1,5 aşağı yukarı 10 eder
yani haftada 10 saat ayda 40 saat eder değil mi
ayda 40 saat demek bir haftalık iş günü demek
şimdi ayda 40 saat çarpı 12. 12 haftalık iş günü değil mi
bu 3 ay boyunca çocuğunun önüne yemek koymak için uğraşıyorsun demek
bu baya uzun bir zaman ve bunu 18 sene boyunca yapacaksın
ve sonra kendine şunu sorabilirsin
çocuğundan ne tarz bir cevaba ihtiyacın var ki, senenin KOCA 3 ayını yemek yapmak için geçireceğin gerçeğine karşı sefil ve  içerlemiş olmayasın
bunun hakkında bir düşünmen lazım
bu önemli çünkü senin içinde bir canavar var
aynı dış dünyada olduğu gibi
sakın ola çocuğuna, yemeğe ya da kendine karşı sağlıklı bir tutum sürdürebileceğini düşünme
sanki yemek hazırlama çaban karşısında olabileceğin tek şey bir köleymiş ve
yemeği sunduğun kişiden süregelen bir cezalandırmaymış gibi
kim ister ki bunu
ve o küçük baş belasına masada yemek olduğu için bile şanslı olduğunu
ve buna karşı doğru tutumun ''gerçekten teşekkür ederim anne'' ya da ''teşeşekkür ederim baba. birşeyler üretmene çok memnun oldum'' olmalı
ve sen de mutfakta bir köle olmana rağmen mutlu olabilirsin
ve çocuğunu sevebilirsin
ve ''herkes çocuğunu sever'' diye düşünebilirsin
tabi tabi... hayır sevmez
bu doğru değil, bu doğru değil
ara sıra gazetelerde okursun
bilirsin,
işsiz kaldıkları ve akşamdan kalma oldukları,
ilişkilerinin bittikleri gün damarlarına basıldığını ve
çocuklarına öyle korkunç birşey yaparlar ki sen de
''kim böyle birşey yapabilir?'' diye düşünürsün
bu tarz birşey olmadan önce anne ile çocuk arasında ya da baba ile çocuk arasında korkunç bir geçmiş vardır
yani kendi içindeki canavara karşı çocuğunu korumak istiyorsan
onlara, sana saygı ile davranmalarını öğretirsin ki
sen de onların yanında daha medeni bir insan olabilesin
neyse bu bahsettiğim çocuk masada oturuyor. Hiç bir şey yemeyecek diye birşey yok
biz de onu beslemeye karar verdik ki bu konuda uzmanımdır çünkü
benim küçük oğlan, her zaman hayır diyen, hayal edebileceğin en inatçı herif ve
bir keresinde 9 aylıkken kaşığı kaptı ve artık başkası tarafından beslenmeyecekti
tamam olur, gayet iyi, kendi yemeğini kendin ye ama hayır...
çocuklar, kendi kendilerine yemek yemek için fazla meraklı ve oynaktırlar
yüksek bir sandalyeye oturtursun ve yemeği yere atarlar çünkü bu baya havalıdır
bunu tekrar tekrar izleyebilirler
veya tabaktakiyle uğraşır ya da biraz annesinin saçına sürer çünkü bu da ilginçtir
2-3 ısırık alırlar ve artık o kadar da aç değillerdir ve artık oyun oynamakla daha çok ilgilidirler
çocuk yemeğini yese ve huysuzlaşmasa ve ağlaklaşmasa ve acınası halde olmasa ve annesinin ya da babasının sinirini bozmasa ve akşam uykusuz olmasa sorun yok ama...
ama iyi değil yani
3 gün sonra kaşığı geri aldım
bundan kesinlikle hoşnut değildi. Kaşığı aldıktan sonra yemek yedirmeye çalışmak 4 saatlik bir savaş gibiydi cidden zorluydu
bütün o inatçılığı ile karşı koymasına cidden çok saygı duyardım
ama tabi ben de o zamana kadar öğrenmiştim ki çocuğunu disipline etmek istiyorsan
edinmen gereken bir tutum olmalı o da:
Bu mücadeleyi kazanacağım. Ne kadar inatçı olduğun umrumda değil bunu kazanacağım
ve kazanacağımı bildiğim için ben de sinirlenmeyeceğim sadece senden daha inatçı olacağım
neyse biraz yemek alıyorum ağzına götürüyorum oda şöyle yapıyor
Baya iyi numara. Yemeği sokmaya çalışıyorum dişleri kenetlenmiş bir şekilde
Onu dürtüyorum. Dürt, dürt, dürt, dürt... 10 dürtmeden sonra sinir olup böyle yapıyor ve ben de yemeği ağzına sokuyorum
sonra tükürmeye çalışıyor ve ben de böyle içeride tutuyorum
tüm bu olay 3 dakika
sonra bunu diğer kaşıkla yapıyoruz... 1 saat sonra falan
karım orayı terketmek zorunda kaldı çünkü kaldıramadı bu olayı
bundan 1 saat sonra bir sıkıntı olmadığına karar verdi ve onu yedirmeme izin verdi
ama çok şiddetliydi ve
inanılmazdı, küçük çocuklar o zorlular ki
tatlılar falan ama o kadar zorlular ki inanamazsın
her neyse
masada oturan çocuk yemeyecekti
karım da bu numaraları öğrendi ve onu yedirmeye karar verdi
ve çocuk 8-9 aylıkmış gibi davranıyordu
çünkü eğer çocuklar birşey yapmak istemiyorlarsa farklı karşı koyma stratejileri vardır
ve bu stratejiler büyüdükçe daha da sofistike olurlar
ve onun da stratejileri vardı ama kesinlikle sofistike değildi
şakalar yapmadı ya da kaşığa vurmadı ya da sinirlenmedi ya da kaçmadı, bunların hiçbirini yapmadı
daha çok 9 aylıkmış gibi davrandı yani kafasını öne eğdi ve eşim de kaşığı ona doğru götürürken kafasını sağa sola çevirdi
bu baya ilginçti çünkü anladım ki 8-9 aylıkken ebeveynleri pes etmiş
çünkü bu numaralar işe yaramış ve o da bizim eve gelip ''bütün gün yemek yemeyecek ama sorun yok''
ki hayır bir sorun var
neyse eşim yemek yedirmeye çalışıyor ve o da ağzını açmıyor
sonra onu biraz dürtüyor ve öyle ya da böyle siniri bozulup böyle yapıyor ve o da yemeği ağzına sokuyor
sonra yemeği yuttuğu gibi kafasını okşuyor ve diyor ki
''bak gayet uslu bir çocuk oluyorsun iyi iş çıkartıyorsun'' ve sonra
o da ne haltlar döndüğünü merak ediyor
o kadar garipti ki eşim çocuğu beslemeye devam etti ve hala şunu yapıyordu ama
kafasını okşadığı anda hem kafasını sağa sola kaçırıp hem de ağzını açıyordu
sanki huysuz davranışı ile bu gerçekleşen şey arasında garip bir çelişki var gibiydi
sonra yemeği ağzına soktu ve kafasını okşadı ve bundan dolayı biraz mutlu oldu
sonra tekrar kendi rutinine döndü
ve bunu... galiba 20 dakika boyunca yaptı o kadar da büyük bişey değildi
diğer çocuklar yemeklerini yediler, ne olduğunu farketmediler bile o kadar da büyük bir olay değildi yani
ama ben izliyordum, birşeylerin ters gittiğinin farkındaydım çünkü
annesinin söylediği aptal şey yüzünden ve diğer çocuklarla oynamamasından ve beni yoksaymasından
hayır hayır... burada birşeyler iyi gitmiyor ve burada kocaman bir ejderha var
neyse
eşim yemeğini yedirdi ve bütün kaseyi bitirdi
ve o da ''çok iyi bir çocuksun bütün kaseyi yedin''. Çocuğu görmeniz lazımdı. Kalbimi tamamiye yaraladı gerçekten...
Gözleri büyüdü
ve gülümsedi ve inanılmaz heyecanlıydı
çünkü 4 yıldır ustalaşamadığı temel ihtiyacını sonunda başarabilmişti
sonunda yapabildi
şu ana kadar başından geçen bütün öğünleri düşün ya yok sayıldı ya da başarısız oldu
3 sene boyunca günde 3 kez sadece ve sadece başarısızlık
ve aldığı kötü tepkiler... Bütün bunları özümsedi ve kendisinin kötü çocuk olduğunu düşündü
ve bir anda PUF
bu işi çözdü ve bunun için ödüllendirildi
bi anda morali düzeldi ve köşede kendini korumak için kullandığı kabuk eriyip gitti
aynı anda hem korkunç hem de hayretler verici bir durumdu
ve o olaydan sonra yavru köpek gibi eşimi takip etmeye başladı
30 santimden fazla uzaklaşamıyordu
inanılmazdı
sonra çocuklarla film izlemeye aşağıya indik eşim koltuğa oturdu ve o da direkt kucağına atladı ve
ona sarıldı aynı harlow maymununun annesi zannettiği şeye sarılması gibi
bum 2 saat boyunca böyleydi onu asla bırakmayacak gibi
sonra annesi eve geldi, aşağı kata indi ve
neler olduğuna baktı, çocuğu bu şekildeydi...
eşime sarılmış bir şekilde. Eşime baktı ve ''ooo süper anne'' dedi ve çocuğunu alıp eve gitti
Bu hikayede bir ejderha olmadığını düşünüyorsan eğer dinlemiyorsun demektir. İyi değildi
en son verdiği tepki korkunçtu
sormalıydı:
''Nasıl yemek yedirebildiniz ve ne yapıyor, sarılıyor sana bana asla böyle sarılmaz''
ama hayır bunu öğrenmek istemeyecekti
e tabi bu hikayedeki ejderha oydu
ve bu onun kabul etmek istemeyeceği birşeydi
bu hikayedeki ejderhanın kendisi olduğu gerçeğini çocuğa yüklemek istiyordu
bu da problemin çocukta olduğunu söylemektir
ve bu 4 yaşındaki çocuğa yapılabilecek korkunç birşey
yani hoş değildi, gerçekten hoş değildi
büyük ihtimal biz de çocuğa iyi birşey yaptırarak çocuğa zarar verdik
çünkü ona düzgünce davranabileceği ve bunun için ödüllendireleceği ihtimalini gösterdik
ve bu ona bir umut verdi
ve yüzde yüz emin olabilirsin ki bu umut ertesi gün yok edildi
ve bundan dolayı da Billy'e yiyecek bir şey kalmadı...
