யூனியன் கல்லூரியை 1962இல் அரசு பொறுப்பேற்றது. அதன் முன்னர் அமெரிக்க இலங்கை மிசனின் சொத்து. மாணவர்களில் 95 % துக்கு மேற்பட்டவர்கள் சைவ சமயத்தவர்கள். சைவ சமயச் சின்னங்களாகிய திருநீறு, சந்தனப்பொட்டு, பூவுடன் வகுப்புகளுள் செல்வது தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. கிறீஸ்தவ மாணவர்கள் தினமும் காலை வேளையில் தேவாலயத்தில் பிரார்த்தனை செய்ய ஒழுங்கு இருந்தது. சைவசமயப் பிள்ளைகளுக்கு அவ்வகையான வசதிகள் வழங்கப்படவில்லை. யூனியன் கல்லூரியின் சிற்பி என அழைக்கப்படும் திரு.ஐ.பி.துரைரத்தினம் அவர்களே இந்துசமயக் கொண்டாட்டத்தை கல்லூரிக்குள் முதன்முதலில் அனுமதித்தவர். 1962இல் அரசு கல்லூரியைப் பாரமெடுத்ததை அடுத்து சரஸ்வதி பூசை கொண்டாடும் உரிமையை வழங்கியிருந்தார்..பெற்றார், பழைய மாணவர்கள், கல்லூரி உயர்தர வகுப்பு மாணவர்கள் இரண்டு விடயங்களை நிறைவேற்றக் கேட்டுத் தொடர்ந்து முறையிட்டனர். அவர்களுடைய வாதம் - எனது பதவிக் காலத்தில் அதனை ஒப்பேற்றாவிட்டால் பின்னர் எதிர் காலத்தில் எவராலும் நிறைவேற்ற முடியாதுபோய்விடும் என்பதாக இருந்தது. சந்தர்ப்ப சு10ழ்நிலைகள் பாரிய அளவில் சாதகமாக இருந்தன. கல்லூரி அனுபவிதித்துக்கொண்டிருந்த மறுமலர்ச்சி காரணமாகச் சகல பக்கங்களில் இருந்தும்; கேள்விக்கிடமற்ற ஆதரவு இருந்தது. எமது அயற் பாடசாலைகளாகிய மகாஜனக் கல்லூரி, நடேஸ்வராக் கல்லூரி, வீமன்காமம் மகா வித்யாலயம் என்பன பிரபலம்மிக்க மாவிட்டபுரம் கந்தசுவாமி கோவில் வருடாந்த திருவிழாவில் உபயகாரர்களாகவிருந்தனர். “ஏன் நாங்கள் திருவிழாச் செய்யக்கூடாது?” இந்தக் கேள்வி உயர்தர வகுப்பு மாணவர்களால்  தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டது. அவர்களுடைய கேள்வி நியாயமானது. மறுக்க முடியாதது. 1985ஆம் ஆண்டு மாவிட்டபுரம் கந்தசுவாமி கோவிலில் திருவிழாச் செய்ய வேண்டிய ஒழுங்குகளைச் செய்தோம். கல்லூரிக்கு ஆறாந் திருவிழா வழங்கப்பட்டது. தந்தை செல்வா ஆரம்ப பாடசாலையையும் பங்குகொள்ள அழைத்தோம். அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டார்கள். .வளாகத்தில் இந்துக் கோவில் கட்டவேண்டும் என்பது இரண்டாவது வேண்டுகோள்.  கல்விப் பணிப்பாளரைச் சந்தித்தேன். ஏலவே வளாக எல்லை ஓரமாகக் கிறிஸ்தவ தேவாலயம் இருந்தது. சட்டப் பிரகாரம் 200 மீட்டருக்குள் வேறு சமய தலம் அமைக்க முடியாது. அம்பாள் திருக்கோவிலை அமைக்கத் தேர்ந்தெடுத்த இடம் 200 மீட்டருக்குச் சற்று அப்பால் இருந்தது. அந்த அம்சத்தைச் சுட்டிக்காட்டினேன். கல்விப் பணிப்பாளர் அந்தச் சட்ட அம்சம் வேறுபாடசாலையில் வெற்றிபெறத் தவறிவிட்டதைச் சுட்டிக்காட்டி, ‘புனிததலம்’ அமைக்க அனுமதி தந்தார். அவர் கோவில் என்ற பதத்தைப் பாவிக்கவில்லை. ஆகமவிதிப்படி கோவில் கட்டப்போவது அவருக்குத் தெரியும். புனிததலம் அமைக்கவே உத்தியோகபூர்வ அனுமதி வழங்கப்பட்டதை யாருக்கும் வெளியிடவில்லை. ஒரு செயற்குழுவைக்கூட்டி கோவில் கட்டும் திருப்பணியை அவர்களிடம் ஒப்படைத்தேன். ஆசிரியர்கள் தாராளமாக நிதியுதவி செய்து திருப்பணியை நிறைவேற்றி வைத்தனர். 1986 ஜனவரியில் அடிக்கல் நாட்டும் வேளை - திருப்பணிச் சபையினர் அதிபர் நாளுக்கு அத்திபாரமிட்டு ஆரம்பித்து வைப்பார் என்ற எண்ணத்தில் இருந்தனர். அவர்களது அனுமதி பெறாமலே வேறு ஒருவரை அந்தப் புனித நாள்பணிக்கு ஒழுங்குசெய்திருந்தேன். அது செல்வன் பொ.நா.சுகந்தன் ஆகும். (இப்பொழுது சிங்கப்பூர் யேலெயபெ வுநஉhழெடழபiஉயட ருniஎநசளவைல யில் பேராசிரியாக உள்ளார்.) அவர் அப்பொழுது மாணவர் தலைவர்களது தலைவராக இருந்தார். தனித்துவ சிறப்புக்கள் பல ஒருங்கேபொருந்திய மாணவர். மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் யாவரது நன்மதிப்பையும் பெற்றவர். ஆசிரியர்களுக்கு அந்த செயல் திருப்தியாக இருக்கவில்லை. நான் அத்திபாரம் இட்டிருந்தால் ஏதாவது பூகம்பம் வெடித்து முயற்சி தடைபடக்கூடும் என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை. இப்பொழுது - யாராவது இடைஞ்சல்தர முற்பட்டால் முழு மாணவச் சமூகமுமே போராடப் புறப்பட்டிருக்கும். எனக்கு அதில் நம்பிக்கை இருந்தது. அதிட்ட வசமாக 1986 ஆகஸ்ற் மாதம் திருப்பணிகள் முடியும்வரை யாரும் புரளிபண்ண முன்வரவில்லை. புவனேஸ்வரி அம்பாள் ஆலயத் திருப்பணிகள் முடிந்த பின்னர், கல்லூரி வாயிலில் சிலர் எதிர்கோசம் எழுப்பினர். சிலநாட்கள் கழித்துப் பழைய மாணவர் சங்கக் கூட்டத்தில் ஒருவர், கோவில் கட்ட முன்னர் தங்களுக்கு ஏன் அறிவிக்கவில்லை என்று கேள்வி எழுப்பினார். தவறான அபிப்பிராயங்களைப் போக்க அவருக்கு மிக நீண்ட பதில் அளிக்க வேண்டியிருந்தது. அது ‘பொற்காலம்’ நு}லில் பதிவாகி உள்ளது..பொற்காலமாக மலர்ந்து நறுமணம் வீசிய 1986.உன்னத சிறப்புகள் பல ஒருங்கே நிறைந்த பொன்னான ஆண்டு 1986. அவ்வாண்டில் சைவமாணவர்கள் நலன்கருதி அம்பாள் ஆலயம் அமைக்கும் திருப்பணி நிறைவேறியது. 1986 க.பொ.த. உயர்தரத் தேர்வில் செல்வன் பி.என்.சுகந்தன் 372 புள்ளிகள் பெற்றுப் புதிய தேசிய சாதனை படைத்தார். இலகுவில் முறியடிக்கப்படமுடியாத இமய சாதனை. கேம்பிரிஜ் பல்கலைக்கழகம் எனது சிபாரிசைப் பெற்றுச் சுகந்தனுக்குப் புலமைப் பரிசில் வழங்கியது. 1986 தேர்வு அடிப்படையில் இருபத்திநான்கு மாணவர்கள் பல்கலைக்கழக அனுமதி பெற்றார்கள். யூனியன் வரலாற்றில் பல்கலைக்கழகத்திற்குத் தெரிவான அதிகூடிய எண்ணிக்கை. எனது சிறுகதைகளின் தொகுப்பான ‘அந்நிய விருந்தாளி’ என்னும் நு}லை யாழ் இலக்கிய வட்டம் கல்லூரி மண்டபத்தில் வெளியிட்டது. இவை ஓய்வின் சமயம் கிடைத்த மனம் நிறைந்த பரிசில்கள்..		    இக்கட்டுரையில் பதிவாகியுள்ள சாதனைகள் கைகூடுவதற்கு ஆதாரமாக இருந்தவர்கள்: உதவி ஆசிரியர்கள், பகுதித் தலைவர்கள், பாடசாலை அபிவிருத்திச் சங்கம், பழைய மாணவர் சங்கம், கல்வித் திணைக்களம், மற்றும் கௌரவ காங்கேசன்துறைப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஆகியோராகும். அனைவருக்கும் எனது இதயபூர்வமான நன்றிகள்.''