வெள்ளை வெள்ளத்தின் மேல்ஒரு பாம்பை மெத்தையாக விரித்து* அதன்மேலே. கள்ள நித்திரை கொள்கின்ற மார்க்கம் காணலாங்கொல் என்றாசை யினாலே*. உள்ளம் சோரஉகந் தெதிர்விம்மி  உரோம கூபங்களாய்*  கண்ணநீர்கள். துள்ளம் சோரத் துயிலணை கொள்ளேன் சொல்லாய் யான்உன்னைத் தத்துறுமாறே.     7. வண்ணமால் வரையே குடையாக மாரி காத்தவனே! மதுசூதா!*. கண்ணனே! கரிகோள் விடுத்தானே! காரணா! களிறட்ட பிரானே!*