[98] ஒரு நாள் அதிகாலையில், கெலுரென் ஆறு உற்பத்தியாகும் இடத்தில் புர்கியேர்கி என்ற இடத்தில் அவர்கள் முகாமிட்டிருந்த போது, அதிகாலை நாளின் ஒளியானது [இன்னும்] மஞ்சள் நிறத்தில் இருந்த போது, தாய் ஓவலுனின் கூடாரத்தில் பணியாற்றிய மூதாட்டியான கோக்சின் எழுந்து கூறியதாவது, 'தாயே! தாயே! சீக்கிரம் எழுந்திருங்கள்! பூமி அதிர்கிறது! வேகமான குதிரைகளின் குளம்புகளின் சத்தத்தை என்னால் கேட்க முடிகிறது. அச்சுறுத்தக்கூடிய தாய்சியுடுகள் வருகிறார்களா? தாயே, சீக்கிரம் எழுந்திருங்கள்!'.[99] தாய் ஓவலுன் கூறியதாவது, 'குழந்தைகளை வேகமாக எழுப்பு!' தாய் ஓவலுனும் வேகமாக எழுந்தார். தெமுஜினும், மற்ற பிற மகன்களும் கூட வேகமாக எழுந்து, தங்களது குதிரைகளை ஓட்டினர். தெமுஜின் ஒரு குதிரையிலும், தாய் ஓவலுன் மற்றொரு குதிரையிலும், கசர் ஒரு குதிரையிலும், கச்சியுன் ஒரு குதிரையிலும், தெமுகே-ஒட்சிங்கின் ஒரு குதிரையிலும், பூர்ச்சு ஒரு குதிரையிலும் மற்றும் செல்மே ஒரு குதிரையிலும் அமர்ந்தனர். தாய் ஓவலுன் தெமுலுனைத் தனது மடியில் வைத்துக் கொண்டார். தெமுலுனைச் சேணத்தின் முன் பகுதியில் வைத்தார். தங்களை வழி நடத்துவதற்கு அவர்கள் ஒரு குதிரையைத் தயார் செய்தனர். [இவ்வாறாக] சீமாட்டி போர்ட்டே குதிரையின்றி இருந்தார்..[100] அதிகாலையாக இருந்த பொழுது, தெமுஜினும் மற்ற அனைத்து சகோதரர்களும் புர்கானை நோக்கிக் குதிரையில் பயணித்தனர். மூதாட்டி கோக்சின் சீமாட்டி போர்ட்டேயை ஒரு கருப்புத் துணியால் போர்த்தப்பட்ட வண்டியில் மறைத்து வைத்தார். அந்த வண்டியுடன் மரச் சட்டத்தால் அதன் முதுகில் புள்ளிகளையுடைய ஒரு காளை மாடு பூட்டப்பட்டிருந்தது. [இரு பெண்களும்] தெங்கேலிக் நீரோடை வந்த திசைக்கு எதிர்த் திசையில் அதிகாலையின் மங்கலான ஒளியில் சென்றனர். சில வீரர்கள் அவர்களைத் தாண்டிச் சென்றனர். பிறகு திரும்பினர். 'யார் நீங்கள்?' அந்த வீரர்கள் கேட்டனர். மூதாட்டி கோக்சின் கூறினார், 'நான் தெமுஜினின் [வேலைக்காரி]. பெரிய கூடாரத்தில் செம்மறியாடுகளின் உரோமத்தைக் கத்தரித்து எடுத்துச் செல்வதற்காக வந்தேன். இப்போது எனது சொந்த கூடாரத்திற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்.' வீரர்கள் பிறகு கேட்டனர், 'தெமுஜின் அவனது கூடாரத்தில் இருக்கிறானா? அவனது கூடாரம் எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளது?' மூதாட்டி கோக்சின் கூறியதாவது, 'கூடாரம் வெகு தொலைவில் இல்லை. தெமுஜின் அங்கு இருக்கிறாரா என எனக்குத் தெரியாது. நான் எழுந்து [கூடாரத்தின்] பின் வழியாக வந்து விட்டேன்.'.[101] இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட வீரர்கள் அங்கிருந்து குதிரையில் சென்றனர். முதுகில் புள்ளிகளை உடைய காளை மாட்டை மூதாட்டி கோக்சின் அடித்தார். [அவரும், சீமாட்டி போர்ட்டேயும்] வேகமாகப் பயணித்த போது வண்டியின் அச்சாணியானது சட சடவென முறிந்தது. 'அச்சாணி முறிந்து விட்டது! காட்டுக்குள் கால் நடையாகச் சென்று ஓடுவோம்!' என அவர்கள் [ஒருவருக்கொருவர்] கூறிக் கொண்டனர். எனினும், பெலகுதையின் தாயைத் தங்களுக்குப் பின்னால் [ஒரு குதிரையில்] அமர வைத்து வீரர்கள் நேரடியாக அங்கு வந்தனர். பெலகுதையின் தாயின் கால்கள் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தன. அவர்கள் நெருங்கிய போது கூறியதாவது, 'நீ இந்த வண்டியில் என்ன எடுத்துச் செல்கிறாய்?' மூதாட்டி கோக்சின் கூறியதாவது, 'இவ்வண்டியில் செம்மறியாட்டுக் கம்பளி நிரப்பப்பட்டுள்ளது.' அனுபவசாலி வீரர்கள் கூறினர், 'இளைய வீரர்களும், சிறுவர்களும் குதிரையிலிருந்து இறங்கி அதில் என்ன இருக்கிறது என பாருங்கள்.' இளைய வீரர்களும், சிறுவர்களும் குதிரையிலிருந்து இறங்கினர். மூடியிருந்த வண்டியின் கதவை அவர்கள் திறந்த உடனேயே ஓர் [இளம்] பெண்ணென்று அவர்களுக்குத் தெரிந்த ஒருவர் அங்கு அமர்ந்திருப்பதை [அவர்கள் கண்டனர்]. அந்த வண்டியில் இருந்து அப்பெண்ணை அவர்கள் கீழே இழுத்தனர். அப்பெண்ணையும் கோக்சினையும் தங்களது குதிரைகளில் ஏற்றிக் கொண்டு சென்றனர். புற்களில் தெமுஜினின் தடங்களைத் தொடர்ந்த அவர்கள் புர்கான் நோக்கிப் பயணித்தனர்..[102] அவர்கள் மூன்று முறை தெமுஜினைத் துரத்திக் கொண்டு புர்கான்-கல்துனைச் சுற்றினர். ஆனால் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. தெமுஜின் இங்கும் அங்குமாகச் சென்று மறைந்தார். உள்ளிழுக்கும் மணல், தடித்த மரங்கள், அடர்த்தியான காடு ஆகியவற்றில் [அவர்கள்] கொழுத்த கரடிகளைப் போல் இருந்தனர். அவர்களால் பதுங்கிச் செல்ல இயலவில்லை. தெமுஜினைப் பின் தொடர்ந்து சென்றாலும் அவர்களால் அவரைக் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. [தெமுஜினைப் பின் தொடர்ந்த] மூன்று மெர்கிடுகள் உதுயித்-மெர்கிடு இனத்தின் தோக்தோவா, உவாசு-மெர்கிடு இனத்தின் தயிர்-உசுன் மற்றும் காத்-மெர்கிடு இனத்தின் காதை-தர்மாலா ஆகியோராவர். சிலேடுவிடமிருந்து தாய் ஓவலுன் கடத்தப்பட்டார் என்பதை அறிந்த இந்த மூன்று மெர்கிடுகள் தற்போது பழிவாங்குவதற்காக வந்துள்ளனர். 'ஓவலுன் கடத்தப்பட்டதற்குப் பழி வாங்குவதற்காக நாம் அவர்களது பெண்களைத் தூக்கிச் செல்வோம். நாம் நமது பழியைத் தீர்த்துக் கொண்டோம்.' அந்த மெர்கிடுகள் ஒருவருக்கொருவர் கூறிக் கொண்டனர். எனவே அவர்கள் புர்கான் கல்துனில் இருந்து கீழே இறங்கி வந்தனர். தங்களது கூடாரங்களுக்குத் திரும்பினர்..[103] மூன்று மெர்கிடுகள் உண்மையிலேயே தங்களது கூடாரங்களுக்குத் திரும்பிச் சென்றனரா? அல்லது பதுங்கி இருந்து தாக்குவதற்காக இன்னும் காத்திருக்கின்றனரா? எனத் தெமுஜினுக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அவர் பெலகுதை, பூர்ச்சு மற்றும் செல்மேயை மெர்கிடுகளைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக அனுப்பினார். அவர்களும் மூன்று நாட்களுக்கு மெர்கிடுகளைப் பின் தொடர்ந்தனர். மெர்கிடுகள் மறைந்து சென்ற பிறகு திரும்பினர். தெமுஜின் புர்கான் கல்துனில் இருந்து கீழே இறங்கி வந்தார். அவர் தனது மார்பில் தட்டிக் கூறினார், 'தாய் கோக்சினால்