அந்த குழந்தை அழவில்லை; அவள் செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அதன் முகத்தில் உள்ள உணர்ச்சி ஒரு குழந்தையைப்போல் இல்லை. பருவம் வந்த வாலிபன் காதல் தோல்வியில் சோர்வடைந்த முகத்தை போல் இருந்தது..“- என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. என் மீது தான் தவறு உள்ளது....” – இதைத்தான் அந்த குழந்தையின் கண்கள் வருத்ததுடன் கூறின..“உன்னுடைய விதி நாங்கள் நினைப்பதைப் போல் இருக்கக்கூடாது..... இல்லை, அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று தான் நாங்கள் விருப்பப்படுகிறோம்...”.அந்த பெண் முனுமுனுத்துக்கொண்டே அந்த காட்டில் சென்று மறைந்தாள்..அந்த குழந்தை வானைதில் உள்ள நட்சத்திரங்களை பார்த்துக்கொண்டு, தன்னை ஏன் விட்டு சென்றார்கள் என புரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருந்தது..பத்து வருடங்கள் கடந்து விட்டது.