துக்கம் உங்களை நோக்கி பிறரை ஈர்க்கும் திறன் உள்ளதாய் இருக்கிறது. எப்பொழுதெல்லாம் துக்கமாய் இருக்கிறீர்களோ அப்பொழுதெல்லாம் உங்களை விரும்புகிறவர்கள் தானாகவே உங்களை நோக்கி பரிதாபப் பட ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். அனைவருமே உங்களை கவனிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். யார்தான் பரிதாபமான மனிதரை காயப்படுத்த விருப்புவர்? யார்தான் பரிதாபமான மனிதரை நோக்கி பொறாமை கொள்ளுவார்கள்? யார்தான் பரிதாபமான மனிதரை நோக்கி எதிர்த்து நிற்ப்பார்கள்? இவைகள் அனைத்துமே மிக ஆழமான பொருள் கொண்ட கேள்விகள். துயரமான மனிதர்கள் எப்பொழுதுமே கவனிக்கப் படுவதற்கு, அன்பின் மூலப் பொருளாய் இருப்பதற்கு ஏங்குகிறார்கள். மிகப் பெரிய மூலதனம் துக்கமாய் இருப்பதில் இருக்கிறது. மனைவி துக்கமாய் இல்லை என்றால் அவளைப் பற்றி கணவன் மறந்து விடுவான். அவள் துக்கமாய் இருக்கின்றாள் என்றால் அவளை புறம தள்ள கணவனால் முடிவதில்லை. கணவன் துக்கமாய் இருந்தால், குடும்பம் முழுவதுமே, மனைவி, குழந்தைகள் அனைவருமே அவனைச் சுற்றி கொள்கின்றனர், அவனைப் பற்றி கவலை கொள்ள ஆரம்பித்து விடுகின்றனர். இது மிகப் பெரிய ஆறுதலைக் கொடுத்து விடுகிறது. எவன் ஒருவன் குடும்பம், நண்பர்களை வைத்து இருக்கிறானோ அவன் தான் தனிமையாய் இருக்கிறோம் என்பதை உணரப் போவதில்லை..எப்பொழுதெல்லாம் நீங்கள் நலமாயில்லையோ, துக்கத்தில் இருக்கிறீர்களோ, நண்பர்கள் உன்னை ஆறுதல் செய்ய உங்களைக் காண வருகிறார்கள், . எப்பொழுது நீங்கள் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறீர்களோ அப்பொழுது அதே நண்பர்கள் உங்களை நோக்கி பொறாமை கொள்ள ஆரம்பிக்கிறார்கள். எப்பொழுது நீ உண்மையிலேயே மகிழ்வாய் இருக்கிறாயோ அப்பொழுது, இந்த உலகமே உனக்கு எதிராய் திரும்பி விடுகிறது..எவரும் மகிழ்வான மனிதரை விரும்புவது இல்லை, ஏனெனில் மகிழ்வு நபர் அவர்களின் தன்முனைப்பை (ego இப்படி சொன்னாத்தான் புரியுது.) காயப் படுத்துவராகி விடுகிறார். ஆகவேதான் நாம் இருள் நோக்கி தவழ்ந்து செல்கிறோம், மற்றும் நரகத்தை நோக்கி; அவர்கள் தங்களுக்குள்ளே கேட்டுக் கொள்கிறார்கள் என்ன தைரியம் இவனுக்கு, நாங்கள் அனைவருமே துக்கத்தில் இருக்கும் போது இவன் சந்தோசமாய் இருக்கிறான்,.துக்கம்.உண்மையிலே உலகம் துக்ககரமான மனிதர்களைப் குறித்து ஒரு மார்க்கத்தையே கொண்டு இருக்கிறது, மேலும் ஒருவரும் இந்த உலகம் தனக்கு எதிராகத் திரும்ப வைக்கும் அளவிற்கு தைரியம் கொண்டவர்களாக இருப்பதில்லை; உலகை தனக்கு எதிராக திருப்புவது என்பது மிகவும் அபாயகரமானது ஆகும், மேலும் கஷ்டகரமானது கூட. துக்கத்தை பிடித்து தொங்கிக் கொண்டு இருப்பது என்பது ரொம்பவும் மேலான விஷயம் ஆகும், இந்த தொங்குதல் என்பது உன்னை ஒரு கூட்டத்துடன் ஒரு பகுதி நபராக வைத்திருக்க உதவும். மகிழ்ச்சி, அப்போது நீ ஒரு தனி மனிதன் ஆகி விடுகின்றாய்; துக்கம், உன்னை ஒரு மந்தையுடன் இணைத்து விடுகின்றது — இந்து, முகமது,  கிறிஸ்துவர், இந்தியன், அரேபியன், ஜப்பானிஸ். மகிசியில்? உன்னால் மகிழ்ச்சி என்பதை அறிய முடிகிறதா? மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு கிருஸ்துவனா இல்லை முகமதுவா? மகிழ்ச்சி என்பது எளிதாக மகிழ்ச்சியாகவே இருக்கிறது. மகிழ்ச்சியில் ஒருவர் மற்றொரு உலகிற்க்கே மாற்றம் அடைந்து விடுகிறார். அதற்கடுத்து எந்த உலகை மனிதர்களின் மனம் உருவாக்கி வைத்து உள்ளதோ அதில் இருப்பதில்லை, கடந்த கலந்த்தின் ஒரு பகுதியாக அவர் இருப்பதில்லை, கடந்த களத்தின் அழுக்கடைந்த வரலாற்றில் அவர் இருப்பதில்லை. அவர் காலத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கூட இருப்பதில்லை. உண்மையிலேயே நீங்கள் மகிழ்ச்சியில், ஆசிர்வாதத்தில் இருக்கும் கணம், காலம் மறைந்து விடுகிறது, வெளியும் மறைந்து விடுகிறது..ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டின் கூறுகிறார், முந்தைய விஞ்ஞானிகள் எல்லாருமே இரண்டு விதமான நிலைகள் (வெளி மற்றும் காலம்) இருக்கின்றன என்று இருந்து விட்டார்கள். அனால் அவர் கூறுகிறார் அந்த இரண்டு நிலைகள் உண்மையில் இரண்டு நிலைகள் கிடையாது — அவைகள் ஒரு நிலையின் இரண்டு விதமான முகங்கள். அவர் ஒரு வார்த்தையை சுழற்றுகிறார் வெளியுடையகாலம், ஒரு வார்த்தை. காலம் என்பது வெளியின் நான்காவது பரிமாணம் ஆகும். ஐன்ஸ்டின் எந்த ஒரு மதத்தையும் சார்ந்தவர் அல்ல, இல்லாவிட்டால் அவர் மூன்றாவது நிலையையும் – அதாவது மீஇறையியல் எனப் பெயர் சூட்டி இருப்பார், வெளியோ அல்லது நேரமோ அல்ல -  அறிமுகம் செய்து  இருப்பார். ஆனால் அதுவும் உள்ளது மீ இறையியலும் உள்ளதுதான், நான் அதை சட்சியாதல் எனக் குறிப்பிடுவேன். இந்த மூன்றும் அங்கு இருக்கும் போது, நீங்கள் மூநிலையை அறிய முடியும் அல்லவா அதையே நான் சட்சியாதல் என்கிறேன்.  உங்களால் திரிமூர்த்தியின் மூன்று கருத்துருக்களை பெற முடியும், கடவுளின் மூன்று முகங்கள்.  அடுத்து நீங்கள் நான்கு பரிமாணங்களை பெற முடியும். அப்போது உண்மை நிலை என்பது நான்கு பரிமாணங்களை பெற்றதாய் இருக்கும்: வெளியின் மூன்று பரிமாணங்கள், மேலும் காலத்தின் நான்காவது பரிமாணமும் ஆகும்.