அவளது மேல்சட்டையில் ஒரு வெள்ளிச் சின்னம் பளிச்சிட்டது. அந்த சின்னம் ஒரு பாம்பு ஒரு சிலுவையை சுற்றிக்கொண்டு வாயில் ஒரு ஆப்பிள் பழத்தை கடித்துக்கொண்டிருப்பது போல் உள்ளது. அந்த சின்னத்தை இவ்வுலகில் தீயசக்தி கொண்ட மந்திரவாதிகளே அணிவார்கள்..அவள் மேல்சட்டைக்குள் இருந்து ஒரு சிறிய கை வெளியே வந்து அந்த சின்னத்தைப் பிடித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. ஆம், அந்த பெண் ஒரு குழந்தையை வைத்திருந்தாள்..குழந்தையை பத்திரமாக ஒரு கையில் பிடித்துக்கொண்டு பின்னல் திரும்பிப் பார்த்தாள். மந்திர சக்தியை குறைவாக பயன்படுத்திப் பறக்க முடியாது. அப்படி பறக்கும் போது எளிதில் கண்டுபிடித்து விடலாம். இதுவரை யாரும் அவளை பின்தொடர்ந்து வருவது போல் அவளுக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் அவள் செல்லும் வேகத்திற்கு கண்டிப்பாக தொலைவில் வருபவரும் கூட அவளை எளிதில் கண்டுபிடித்து விடலாம்..“இந்த குழந்தை எங்கே இருக்கிறதென்று அவர்களுக்கு தெரிவிக்காமல் இருந்தால் போதும்”, அவள் முனங்கினாள்..அவள் மந்திர சக்தியை மறைப்பதற்கு, அவள் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்கு முன்பாகவே தரையிறங்கி பின் ஒளி மந்திரம் கூட உபயோகிக்காமல் இருட்டில் நடந்து சென்றாள். பறக்கும் பொது, காட்டின் எல்லையில் ஒரு சிறிய ஊர் இருப்பதை அவள் பார்த்திருந்தாள். அந்த இடம் எது என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த ஊரின் கட்டமைப்பும் நுழைவாயிலில் செதுக்கப்படிருந்த சின்னத்தையும் பார்த்த அவள், தனக்கு தேவையான வசதி இந்த ஊரில் இருக்கும் என்பதை உணர்ந்தாள்..அந்த ஊர் மிக அமைதியாக இருந்தது. சில நூறு மனிதர்களே இருந்தாலும், அங்கே ஒரு பெரிய தேவாலயம் இருந்தது. அந்த குழந்தைக்கு ஞானஸ்நானம் செய்யவேண்டியது அவசியம். அவளுக்கு ஏற்றது போல் அந்த தேவாலயம் கோ ரோ கடவுளுக்காக கட்டப்பட்டது. அந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அன்பை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தனர். அந்த குழந்தையை விட்டு செல்ல ஏற்ற இடம்.