தமிழர் குடியிருப்பும் அகழ்வாய்வும் .	பழந்தமிழர் குடியிருப்புகள் பெரும்பாலும் குடிசைகளாகவே இருந்தன. அக்குடியிருப்புகளும் நிலம் சார்ந்து இயங்கும் தன்மையுடையதாக இருந்தது. “இன்றைய தமிழ்நாட்டில் இருப்பது போன்றே பண்டைத் தமிழகமாகிய குமரி நாட்டிலும் மேற்குத் திசையிலே பெருமலைத் தொடரிருந்தது. அதனால் நிலம் மேற்கில் உயர்ந்தும் கிழக்கில் தாழ்ந்தும் இருந்தன. இந்நிலைமை அறிந்தே குடதிசை மேற்கு என்றும் குணதிசை கிழக்கு என்றும் பெயர் பெற்றன. ஒருவன் மேற்குத் திசையில் இருந்து கீழ்த்திசை நோக்கி வரின் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், என்னும் நான்கு நிலமும் முறையே அடுத்தடுத்து இருப்பதைக் காண்பான். இந்நிலையைப் பிற நாடுகளில் காண்பது இயலாத ஒன்று” என ஞா.தேவநேயப்பாவானர் குறிப்பிடுகின்றார் (தமிழர் வரலாற்று பகுதி – 2, ப.10)..	இத்தகைய வீடுகள் வட்ட அல்லது சதுர வடிவமானவை. இவற்றின் கூரைகள் இலைதழையாலும் மரத்தாலும் வேயப்பட்டவை ஆகும். சில சமயம் வீட்டினுள்ளும் சில சமயம் வெளியிலும் அடுப்புகள், அம்மிக் குழவிகள் காணப்படுகின்றன. இதனால் காலநிலையைப் பொறுத்தே மனிதன் இவ்வீடுகளின் வெளியே தனது பெரும் பொழுதைக் கழித்துத் தனக்கு அவசியமான பொருள்களை மட்டும் வீட்டினுள்ளே சேகரித்து வைத்தான் என்பதை அறியமுடிக்கிறது. இன்றும் கிராமப் புறங்களில் உணவு தானியங்களை மரத்தில் பரண் அமைத்தும், வெளியிலே தாவரங்களின் தண்டுகளால் மூடிப் பாதுகாக்கும் மரபு உண்டு. இவ்வாறே அக்காலத்திலும் நடைபெற்றன..	பழங்கால மனிதன் வாழ்ந்த இடங்களே ஆயுதங்களை உருவாக்கிய இடங்களாகவும் காணப்படுகின்றன. எவ்வாறாயினும் பழைய கற்கால மக்கள் நீர் நிலைகள், ஆயுதங்கள் உற்பத்தி செய்வதற்கான கற்கள் கிடைக்கும் இடங்கள், வேட்டைக்குத் தேவையான மிருகங்கள் மிகுந்து காணப்படும் இடங்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு தமது இருப்பிடங்களை அமைத்திருத்தல் கூடும். இவைபற்றிய சான்றுகள் பல தொல்லியல் ஆய்வுகள் மூலம் காணக் கிடைக்கின்றன. இவை யாவும் மண்வீடுகள் ஆகும். இங்கு உணவு உற்பத்திக்குரிய இடங்களிலேயே மக்கள் வாழ்ந்தனர்..	மேலும், பண்டைக் காலத்தில் ஏற்பட்ட பேரிட்டார்களால் அக்காலக் குடியிருப்புகள் பல அழிந்து போயின என்பதை, “கடலுக்கும் நிலத்திற்கும் இடையே நடைபெற்ற இடையறாத இருபக்க மோதலில் பழங்கால நகரங்கள் விழுங்கப்பட்டுவிட்டன. அந்நகரின் சில பகுதிகள் இன்னமும் புதையுண்டு கிடக்கின்றன என்பதை 1962-ஆம் ஆண்டு இந்தியத் தொல்லியல் அகழ்வாய்வுத் துறையினரால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுப் பயணமும் மற்றும் அகழ்வாய்வுத் திட்டமும் மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. கடற்கரையோர மேற்பரப்பு அகழ்வாய்வுப் பயணங்கள் பழைமையான குடியிருப்புப் பகுதிகளில் வட்டக் கிணறுகள், மட்பாண்டங்கள், செங்கல் துண்டுகள் மற்றும் உருள் மணிகள் ஆகியன சிதறிக் கிடப்பதைத் தெளிவுப்படுத்துகின்றன. வாணகிரி, நெய்தல் வாசல், கீழையார் ஆகிய மனை இடங்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ள வட்டக் கிணறுகள் அவற்றைச் சுற்றியிருந்த மணல்வெளிக் குடியிருப்புகளைக் குறிப்பாக நகரம் அதன் உச்சகட்ட நிலையில் பெருஞ் சிறப்போடு இருந்ததை உணர்த்துகின்றன என்று கார்த்திகேசு. சிவத்தம்பி குறிப்பிடுகின்றார் (பண்டைத் தமிழ்ச் சமூகம், பக்.156-157)..	தற்போது நடக்கும் சிவகங்கை மாவட்ட கீழடி அகழாய்வும் பண்டையகால தமிழரின் வரலாற்று பதிவாக விளங்குகின்றது. மானுடச் சமூகத்தின் அனைத்து அடையாளங்களைக் கொண்ட நாகரீகக் குடியிருப்புகள் மற்றும் அங்கு பயன்படுத்தப்பட்ட பல்வேறு பொருட்கள் கிடைத்துள்ளதை நன்கறிவோம்.