படிமம்:Culture At Dot net.இதனுடைய வெளியீடு பின்வருமாறு இருக்கும்,.பகுப்பு:சி ஷார்ப்.சமச்சீர்க் கல்வி என்பது அனைவருக்கும் ஒரே சீரான கல்வி அளிப்பதைக் குறிக்கும். சமூகத்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் உள்ளது போலவே கல்வியிலும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் உள்ளதைக் களைந்து அனைவரும் ஒரே சீரான கல்வி பெறுதல் என்னும் ஒரு கோட்பாடு தான் இந்தக் கல்வியின் மூலாதாரம். ஆனால் நடைமுறையில் சமச்சீர்க் கல்வியை உடனடியாக அமல்படுத்த முடியுமா? கண்டிப்பாக முடியாது. எப்படி சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை உடனடியாகக் களைய முடியாதோ அப்படியேதான் சமச்சீர்க் கல்வியையும் உடனடியாக அமல்படுத்த முடியாது. 'தனிஒரு மனிதனுக்கு உணவில்லையெனில் ஜெகத்தினை அழிப்போம்' என்ற வரி உலகில் அனைவருக்கும் குறைந்தபட்சம் உணவாவது கிடைக்க உறுதி செய்ய வேண்டும் என்னும் உயரிய கொள்கையை வலியுறுத்தினாலும் அதை நடைமுறைப்படுத்த, அதாவது உலகில் ஒரு மனிதனுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை என்னும் பொழுது உலகத்தையே அழித்துவிடவோ அல்லது உலகில் பசி பட்டினியில் யாருமே வாடவில்லை என்ற நிலையை உருவாக்கவோ இதுவரை எவராலும் முடியவில்லை. எனவே 'ஏழைகள் உணவுக்காகச் சிரமப்படும் பொழுது வசதியானவர்கள் மட்டும் எப்படி உணவு உட்கொள்ள முடியும்? என எப்படி ஒருவர் கேள்வி கேட்க முடியும்? அல்லது, ஏழைகளுக்கு உணவு கிடைக்காத போது யாரும் உணவு உண்ணக்கூடாது அனைவரும் ஒரே வகையான உணவைத்தான் உட்கொள்ள வேண்டும்' என்று சட்டம் இயற்றுவதைப்போலத் தான் இருக்கும் சமச்சீர்க் கல்வியை உடனடியாக அமல்படுத்துவது!.இந்தியாவைப் பொறுத்தளவில் கல்வி என்ற ஒன்றில் பழம் பெரும் பல்கலைக்கழகங்களை பன்நெடுங்காலத்திற்கு முன்னரே ஏற்படுத்தி உலகளவில் மாணவர்களை இந்தியா ஈர்த்துள்ளது உலகறிந்த வரலாறு. இருப்பினும் விடுதலைக்கு முன்னர் வசதி படைத்தவர்கள் மட்டும் கல்வி பெற முடியும் என்ற நிலை இருந்ததை யாரும் மறுக்க முடியாது. 'கற்றது கை மண் அளவு; கல்லாதது உலகளவு', 'கல்வி கரையில; கற்பவர் நாள் சில' என காகிதம், எழுதுகோல், அச்சு என எதுவும் வருவதற்கு முன்னரே தமிழகத்தில் கல்வியின் பெருமையையும், அறிவின் தேவையையும் அறிந்திருந்தாலும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இலக்கியத்தில் வளம் பெற்றிருந்தாலும், கற்போரின் எண்ணிக்கை முன்காலத்தில் மிகவும் குறைவாகத்தான் இருந்தது என்றால் அதற்கு கல்வி நிறைய பேருக்கு எட்டவில்லை எனக் காரணம் சொல்லலாம். எனினும் கல்வியே தனிமனித முன்னேற்றத்திற்கும், சமூக வளர்ச்சிக்கும் இன்றியமையாத் தேவை என்பதை உணர்ந்த, ஆட்சியில் இருந்த அரசியல் தலைவர்கள் விடுதலைக்குப் பின்னர் கல்வியை இலவசமாக அனைவருக்கும் வழங்க முடிவு செய்தனர். இப்படிக் கல்வியை இலவசமாக வழங்க முடிவு செய்த பொழுது தேவையான அளவு பாடசாலைகளை ஏற்படுத்த அரசினால் இயலவில்லை என்ற நிலையில், குறிப்பாக நிருவாகம் செய்வதில் அரசுக்கு பெருமளவு இயலாமலிருந்ததால், புதிய கல்விக்கூடங்களை நிருவகிக்க தனியாரின் துணையை அரசு நாடியது. இந்த நேரத்தில் தான் பல தனியார்களும், இயக்கங்களும், மத ரீதியான அமைப்புக்களும் கல்விக் கூடங்களை நிருவகிக்க முன்வந்தன. இப்படி வந்தவைதான் அரசு உதவி பெரும் தனியார் கல்விக்கூடங்கள் (Government Aided Educational Institutions) ஆகும். இப்பள்ளிகளில் நிருவாகம் மட்டுமே தனியார் வசம் இருந்ததே தவிர, ஊதியம் உள்ளிட்ட அனைத்துச் செலவினங்களையும் அரசே மேற்கொண்டது. இந்த முறையில் பெரும்பான்மையான இடங்களில் தொடக்கக் கல்வியையும், சில இடங்களில் இடைநிலை மற்றும் மேல்நிலைக் கல்வியையும் மிகச் சில இடங்களில் கல்லூரிக் கல்வியையும் வழங்க அரசு உதவியுடன் தனியார் நிருவாகத்தில் கல்விக்கூடங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. கல்வி என்பது கடலை விட மிகப் பெரியது என்ற நிலையில் அனைத்துக் கல்வி அறிவையும் அரசு இலவசமாக வழங்க முடியுமா? எனவேதான் தொடக்கக் கல்வியை மட்டும் முழு அளவிலும், இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் உயர் கல்வியை முடிந்த மட்டும் அரசு வழங்கத் தயாராக இருந்தது. இங்கே அரசு வழங்காத கல்வியை ஒருவர் பொருள் செலவழித்துக் கற்றுக் கொண்டால் அதைத் தடுக்க அரசுக்கு ஏதேனும் உரிமை உள்ளதா என்றால் இல்லை என்பதே இந்திய அடிப்படை உரிமைகள் சட்டத்தின் படிப் பொருள் கொள்ளப்படும்..இப்படி ஏற்படுத்தப்பட்ட கல்விக்கூடங்களில் அரசினர் கல்விக் கூடங்கள் மற்றும் அரசு உதவி பெரும் தனியார் கல்விக் கூடங்களில் ஏழை பணக்காரர் என்ற பாகுபாடு இன்றி அனைவரும் படித்துவந்தனர். தொடக்கக் கல்விக் கூடங்கள் அனைத்து சிற்றூர் முதல் பட்டணம் வரை இருந்ததால் இடறேதுமின்றிப் பலர் ஆர்வத்துடன் பள்ளி சென்று படித்தனர். ஆனால் இடைநிலைக் கல்வி கற்க, பேருந்து வசதி கூட இல்லாத அந்த      நேரத்தில் அதிக அளவாக பத்து 'கிலோ மீட்டர்' தொலைவைக் கூட நடந்து சென்று படிக்க வேண்டிய கட்டாயமிருந்தது. இதனால் சிலர் பல வித வண்டிகளைப் பயன்படுத்தி பள்ளிக்குச் சென்று வந்தனர். இதைப்பார்த்த ஒரு சில கல்விச் சிந்தனையாளர்கள் 'உண்டு, உறைவிடப் பள்ளிகளை (Schools with Hostels-ஐ)த் ' தொடங்கினர். தொடக்கக் கல்வியை இலவசமாக வழங்கிய அரசால் இவற்றையும் இலவசமாக வழங்க முடியுமா? எனவே உணவிற்காகவும், கட்டிடம் கட்டுவதற்காகவும் இப்பள்ளிகளில் கட்டணம் வாங்க வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. இதுவே பிற்காலத்தில் நன்கொடை என்ற அளவிற்கு மாறியது. இப்படி நன்கொடை வாங்கி, கட்டடம் கட்டி வைத்துவிட்டு மாணவர்களைச் சேர்க்காமல் இருந்தால் பொருள் இழப்பு ஏற்படுமே. அதனால் மாணவர்களைச் சேர்க்கும் கட்டாயம் ஏற்படவே, இந்த அரசு உதவி பெரும் கல்விக் கூடங்கள் 'கற்பித்தலை' மேம்படுத்தின. இதனால் இக்கல்விக் கூடங்களில் கல்வியின் தரம் உயர்ந்தது, இவைகளுக்கு மிகவும் நல்ல பெயர் ஏற்பட்டது. இருபது முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எல்லாம் 'ஆசிரியரின் பிரம்படிக்குப்' பயந்தே பெரும்பாலான மாணவர்கள் கல்வி கற்றனர். இப்போதுள்ள நிலையைப்போல் அப்போதைய பெரும்பாலான மாணவர்கள் ஆர்வத்துடன் கல்வி கற்கவில்லை. பெற்றோர் அடித்துத் துன்புறுத்தியே பள்ளிக்கு அனுப்பிவந்தனர். பெரும்பாலான  மாணவர்களைப் பொறுத்த அளவில் கற்றல் என்பதே பெரிய தலைவலியாகவே இருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் பள்ளிக்குச் செல்வதாக வீட்டில் சொல்லிவிட்டு, பெற்றோருக்கும் தெரியாமல், ஆசரியர்களுக்கும் தெரியாமல் பள்ளிக்குச் செல்லாமலேயே சுற்றித் திரிந்தனர். அரசு உதவி பெரும் தனியார் கல்விக்கூடங்களில் கல்வியின் தரம் உயர்ந்து இருந்ததாலும், மாணவர்கள் மீது தனிக்கவனம் செலுத்திக் கற்பித்ததாலும் பல பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை இது போன்ற தனியார் கல்விக்கூடங்களில் சேர்த்தனர். அரசினர் கல்விக் கூடங்களில் சரியாகப் படிக்காத மாணவர்களும் இத் தனியார் கல்விக் கூடங்களில் அதிக மதிப்பெண்கள் பெரும் நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்டனர். இதைத் தொடர்ந்து மழலையர் பள்ளிகளும் உருவாயின. இப்பள்ளிகளில் அரசினர் கல்விக் கூடங்களிலோ, அரசு உதவி பெரும் தனியார் கல்விக் கூடங்களிலோ இல்லாத பாடத்திட்டங்கள் அமல்படுத்தப்பட்டன. கற்றல், கற்பித்தல் ஆக்கிய இரண்டுமே உயர் தரத்துடன் இருந்தன. இது போன்ற கல்வி நிலையங்களில் ஆங்கிலமே பயிற்று மொழியாகத் திகழ்ந்தது. பொது மக்களின் ஆங்கில மோகம் இப்பள்ளிகளை அதிக அளவில் நாட வைத்தது.