மேலும் திவாகரத்தின் 11ஆம் தொகுதியைப் பதிப்பித்தோர் சூத்திரங்களைத் திவாகரர் அமைத்த முறைப்படி அச்சிடாது, ஆதியிற் பொருள், அந்தத்துப் பொருள் என இரு பிரிவாக்கி ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள சூத்திரங்-களை அகர நிரலில் அமைத்துப் பதிப்பித்-துள்ளனர். எனினும் ஏட்டுச்சுவடிகள் சிலவற்றி-லேயே இம்முறை புகுத்தப் பெற்றுவிட்டது எனக் கருதுவர் வையாப்புரிப்பிள்ளை..திவாகரப் பதிப்புகளில் சொற்கள் பல விடுபட்டுள்ளன. தாண்டவராய முதலியா£¢ முதலில் பதிப்பித்தபோதே ஏடுகள் சில விடுபட்டு விட்டமையால் இந்நிலை நேர்ந்-திருக்கக் கூடும் எனக் கருதுகிறா£¢ மு. அருணாசலம். திவாகரத்திற்கு நாற்பதுக்கும் மேலான பதிப்புகள் வெளிவந்திருப்பினும் மேலே குறிப்பிடப் பெற்ற இத்தகைய சில பிழைகள் இருக்கத்தான் செய்தன. எனினும் இதனைச் செப்பம் செய்யும் முயற்சியில் எண்பதுகளின் இறுதியில் வெளிவந்த சென்னைப் பல்கலைக்கழகப் பதிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது..பிங்கல நிகண்டு முதன்-முதலாகக் கி.பி.1890ஆம் ஆண்டில் சிவன் பிள்ளை என்பவரால் பதிப்பிக்கப் பெற்றது. இப்பதிப்பில் அந்-நிகண்டின் பத்தாம் தொகுதி-யில் உள்ள நூற்பாக்கள் பிங்கலர் அமைத்த முறையி-லன்றி அகராதி முறையில் மாற்றிப் பதிப்பிக்கப் பெற்றன. தமக்குக் கிடைத்த பிங்கலந்தையின் சுவடிகள் ஒன்றிலேனும் இம்முறையில் நூற்பாக்கள் காணப் பெறவில்லை என்பார் வையாபுரிப் பிள்ளை. பின்வந்த பதிப்புகள் யாவும் முதற்பதிப்பின் மறுவெளியீடாகவே அமைந்தன..சூடாமணி நிகண்டு, 1835 தொடங்கி 1985 வரையிலான 150 ஆண்டுகால இடைவெளியில் 150 முறைகளுக்கு மேலாக அச்சிடப் பெற்றுள்ளது. இருப்பினும் இந்நிகண்டுப் பதிப்பிலும் சில குறைபாடுகள் இருந்தமையைப் பலரும் சுட்டிச் சென்றுள்ளனர். 1839இல் தாண்டவராய முதலியார் பதிப்பின் முதற்-பக்கத்தில் அதனை வெளியிட நேர்ந்தமைக்கான காரணம் கீழ்வருமாறு தரப்பெற்றுள்ளது..“பள்ளிப் பாடமாக வழங்குதல் பற்றி ஒன்றற்கொன்று ஒவ்வாமற் பல்வகைப்படச் சிதைந்தும் பிறழ்ந்தும் பிற்படச் சில பெயரும் செய்யுளும் அவரவர்க்குத் தோன்றியவாறு சேர்க்கப்பட்டு மிக வழுவுற்றிருத்தலால் அம்பிகைகளைக் களைவதில் உழப்புற்று அத்துகள்களை ஒருவாற்றாற் களைந்து தூயதாகவும் மற்றும் பெயர்களைப் பிரித்து எல்லார்க்கும் எளிதிற் பயன்படுமாறும் பதிப்பிக்கப் பெற்றது.’’.இதிலிருந்தே இதன் சுவடிகளில் மலிந்திருந்த பிழைகளின் மிகுதியை நன்கு உணரலாம்.