அந்த குழந்தை கடைசியாக விட்டு செல்கிறோம் என்று என்னும் பொழுது அவளுக்கு ஒரு நிம்மதி பிறந்தது. அவள் அந்த குழந்தையை, மக்களின் வரும்கால நம்பிக்கையாக விளங்கும் அந்த குழந்தையை, ஒரு நல்ல இடத்தில விட்டு செல்கிறோம் என்று மகிழ்ந்தாள்..“நீ பாதுகாப்பாகவும் உன்னுடைய விதியை வெல்ல தேவையான சக்தியையும் பெற கடவுளிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.”.அந்த குழந்தையின் காதில் மந்திரங்களை முனுமுனுத்துவிட்டு, தன் மேல்சட்டையை கழற்றி அந்த குழந்தையை அதில் சுற்றி வாசல் படிகளில் மெதுவாக வைத்தாள்..“நீ தான் எங்களுடைய எதிர்கால நம்பிக்கை சின்னம்.”.அவள் அந்த வாசலில் இருந்து சிறிது தூரம் ஓடிய பின் திரும்பி அந்த குழந்தையை பார்த்தாள். அவள் கண்கள் குழந்தையை விட்டு செல்லும் தாயைப்போல வருந்தியது. இருப்பினும்....அவள் தோல்வியை எண்ணிய பிறகு அவள் முகபாவம் உடனே மாறியது. அவள் முன்னால் தெரியும் வழியை பார்த்து நடக்க ஆரம்பித்தால். அவளின் தோல்வி அந்த குழந்தையின் கண்களில் இருட்டிலும் பளிச்சென தெரிந்தது.