அன்புற்று நோக்கி அடித்தும் பிடித்தும் அனைவர்க்கும் காட்டிற் றிலையே*. வன்புற் றரவின் பகைக்கொடி வாமன நம்பீ! உன்காதுகள் தூரும்*. துன்புற் றனவெல்லாம் தீர்ப்பாய் பிரானே! திரியிட்டுச் சொல்லுகேன் மெய்யே.	(8). மெய்யென்று சொல்லுவார் சொல்லைக் கருதித் தொடுப்புண்டாய் வெண்ணெயை யென்று*. கையைப் பிடித்துக் கரையுரலோடு என்னைக் காணவே கட்டிற் றிலையே?*. செய்தன சொல்லிச் சிரித்து அங்குஇருக்கில் சிரீதரா! உன்காது தூரும்*