27.7.2010 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 195/39 DECYZJE DECYZJA RADY z dnia 26 lipca 2010 r. w  sprawie RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dniu 27 lutego 2007 r. Rada Unii Europejskiej przy- jęła wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (!), które wdrażało rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) nr 1737 (2006). W dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2007/246/WPZiB (?), które wdrażało rezo- lucję RB ONZ nr 1747 (2007). 'W dniu 7 sierpnia 2008 r. Rada przyjęła wspólne stano- wisko 2008/6 52/WPZiB (*), które wdrażało rezolucję RB ONZ nr 1803 (2008). W dniu 9 czerwca 2010 r. Rada Bezpieczeństwa Orga- nizacji Narodów Zjednoczonych („Rada Bezpieczeństwa”) przyjęła rezolucję RB ONZ nr 1929 (2009), która rozszerzyła zakres środków ograniczających nałożonych przez rezolucje RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007) i RB ONZ nr 1803 (2008) oraz wpro- wadziła dodatkowe środki ograniczające wobec Iranu. 'W dniu 17 czerwca 2010 r. Rada Europejska podkreśliła swoje głębokie zaniepokojenie irańskim programem jądrowym i z zadowoleniem przyjęła uchwalenie rezo- lucji RB ONZ nr 1929 (2010). Przywołując swoje oświadczenie z dnia 11 grudnia 2009 r., Rada Furopejska wezwała Radę, aby przyjęła środki wdrażające środki zawarte w rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010), a także środki dodatkowe, z myślą o wsparciu rozwiązania w drodze negocjacji wszystkich nierozstrzygniętych kwestii dotyczących opracowywania przez Iran techno- logii wrażliwych na potrzeby jego programów jądrowego i rakietowego. Negocjacje powinny koncentrować się na sektorach: handlowym, finansowym, na irańskim sektorze transportowym, na kluczowych sektorach w przemyśle naftowym i gazowym oraz na dodatkowych wskazaniach, w szczególności w Korpusie Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC). (!) Dz.U. L 61 z 28.2.2007, s. 49. () Dz.U. L 106 z 24.4.2007, s. 67. (3) Dz.U. L 213 z 8.8.2008, s. 58. środków ograniczających wobec 2007/140/WPZiB Iranu (6) i uchylająca wspólne stanowisko Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) zakazuje inwestycji Iranowi, jego obywatelom i podmiotom zarejestrowanym w Iranie lub podlegającym jego jurysdykcji, osobom lub podmiotom działającym w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, a także podmiotom do nich należącym lub przez nie kontrolowanym, w ramach jakiejkolwiek działalności handlowej obejmującej wydobywanie uranu, wytwarzanie lub stosowanie materiałów i technologii jądrowych. Rezolucja RB nr 1929 (2010) rozszerza ograniczenia finansowe i dotyczące podróży nałożone na mocy rezo- lucji RB ONZ nr 1737 (2006) na dodatkowe osoby i podmioty, w tym na osoby i podmioty należące do IRGC, a także na podmioty linii żeglugowej Islamskiej Republiki Iranu (IRISL). Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej, ograni- czenia dotyczące przyjmowania i zamrażania funduszy i zasobów gospodarczych powinny być stosowane do kolejnych osób i podmiotów, w dodatku do osób i podmiotów wskazanych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet ustanowiony na mocy pkt 18 rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) („Komitet”), z wykorzystaniem tych samych kryteriów jak te zastosowane przez Radę Bezpie- czeństwa lub Komitet. Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej należy zakazać dostarczania, sprzedaży lub przekazywania Iranowi kolejnych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii — w dodatku do tych określonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet — które mogłyby wesprzeć działania Iranu związane ze wzbogacaniem, przeróbką czy ciężką wodą lub z opracowywaniem systemów — przenoszenia — broni — jądrowej  lub z prowadzeniem działań związanych z innymi zagadnie- niami, co do których Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) wyraziła zaniepokojenie lub które uznała za nierozstrzygnięte, lub wesprzeć działania zwią- zane z innymi rodzajami broni masowego rażenia. Zakaz ten powinien obejmować towary i technologie podwój- nego zastosowania. Zgodnie z oświadczeniem Rady Furopejskiej, państwa członkowskie powinny powstrzymywać się od przyj- mowania nowych krótkoterminowych zobowiązań doty- czących publicznego i prywatnego wsparcia finansowego na rzecz handlu z Iranem z myślą o zmniejszeniu zaleg- łych kwot, w szczególności aby uniknąć jakiegokolwiek wsparcia finansowego na rzecz działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądro- wych lub opracowywania środków przenoszenia broni