L 343/10 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 29.12.2010 ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 1259/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, uwzględniając decyzję Rady 2010/405/[UE z dnia 12 lipca 2010 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji (!), uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, uwzględniając opinię Furopejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Unia postawiła sobie za cel utrzymanie i dalszy rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w obrębie której zapewniony jest swobodny przepływ osób. W celu stopniowego tworzenia tej przestrzeni Unia musi przyjąć środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki trans- graniczne, w szczególności gdy jest to konieczne dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. (2)  Zgodnie z art. 81 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Furo- pejskiej wśród środków tych mają znaleźć się środki służące zapewnieniu zgodności przepisów kolizyjnych mających zastosowanie w państwach członkowskich. (3)) W dniu 14 marca 2005 r. Komisja przyjęła zieloną księgę dotyczącą prawa właściwego i właściwości sądów w sprawach rozwodowych. Zielona księga zapoczątko- wała szerokie konsultacje publiczne w sprawie ewentual- nych rozwiązań problemów, które mogą wystąpić w obecnej sytuacji. (4)) W dniu 17 lipca 2006 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (?) w odniesieniu do jurysdykcji (!) Dz.U. L 189 z 22.7.2010, s. 12. () Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej (Dz.U. L 338 z 23.12.2005, s. 1). i wprowadzającego przepisy dotyczące prawa właściwego w sprawach małżeńskich. Na posiedzeniu w Luksemburgu w dniach 5-6 czerwca 2008 r. Rada stwierdziła, że brak jest jednomyślności co do tego wniosku oraz że istnieją niemożliwe do prze- zwyciężenia trudności, które sprawiają, że ani w danej chwili, ani w bliskiej przyszłości osiągnięcie jednomyśl- ności nie jest możliwe. Rada stwierdziła, że celów tego wniosku nie można osiągnąć w rozsądnym terminie przy zastosowaniu odpowiednich postanowień Traktatów. Belgia, Bułgaria, Niemcy, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Łotwa, Luksemburg, Węgry, Malta, Austria, Portugalia, Rumunia i Słowenia zwróciły się następnie do Komisji, informując, że mają zamiar ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie prawa właściwego w sprawach małżeńskich. W dniu 3 marca 2010 r. Grecja wycofała swoje zgłoszenie. W dniu 12 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/405/UE upoważniającą do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej. Zgodnie z art. 328 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej od chwili ustanowienia wzmocnionej współpracy pozostaje ona otwarta dla wszystkich państw członkowskich pod warunkiem spełnienia ewentualnych warunków uczestnictwa określonych w decyzji upoważ- niającej. Państwa członkowskie mogą przystąpić do współpracy także w dowolnym innym momercie, o ile, poza spełnieniem wyżej wymienionych warunków, będą również przestrzegać aktów już przyjętych w ramach tej współpracy. Komisja i państwa członkowskie uczestni- czące we wzmocnionej współpracy zapewniają wsparcie dla uczestnictwa w niej możliwie największej liczby państw — członkowskich. Niniejsze  rozporządzenie powinno wiązać w całości i być bezpośrednio stosowane jedynie w uczestniczących państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić uczestni- czącym państwom członkowskim jasne i kompletne ramy prawne w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej, zagwarantować obywatelom rozwiązania odpowiednie pod względem pewności prawa, jego przewidywalności i elastyczności oraz zapo- biegać sytuacjom, w których jedno z małżonków wnosi pozew o rozwód, ubiegając współmałżonka, aby zagwa- rantować sobie tym samym zastosowanie w postępowaniu określonego systemu prawa, który uznaje za korzystniejszy z punktu widzenia własnych interesów.