29.7.2011 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 197/5 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 745/2011 z dnia 28 lipca 2011 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Karlovarskć trojhranky (ChOG)] KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożyw- czych (!), w szczególności jego art. 7 ust. 5 akapit trzeci, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na mocy art. 6 ust. 2 i zgodnie z art. 17 ust. 2 rozpo- rządzenia (WE) nr 510/2006 wniosek Republiki Czeskiej z dnia 19 października 2004 r. o rejestrację nazwy „Karlovarskć — trojhrónky”  został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (?). Austria i Niemcy zgłosiły sprzeciwy wobec tej rejestracji zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Zostały one uznane za dopuszczalne na podstawie art. 7 ust. 3 akapit pierwszy lit. a), b), ) i d) wymienionego rozporządzenia. Pismami z dnia 6 maja 2008 r. Komisja wezwała zain- teresowane państwa członkowskie, aby doszły między sobą do porozumienia zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami. Biorąc pod uwagę fakt, że w przewidzianym terminie nie doszło do porozumienia między Republiką Czeską i Austrią ani też Republiką Czeską i Niemcami, Komisja musi przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Jeżeli chodzi o domniemany brak zgodności z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 dotyczący braku produkcji na obszarze geograficznym i jakości jego renomy, właściwe organy krajowe potwierdziły, iż produkcja miała miejsce w wymienionej strefie geogra- ficznej. Związek opierał się na specyficznej jakości produktu przypisanej temu obszarowi geograficznemu, wystarczającej, by spełnić warunki wymienione w art. 2 ust. 1 lit. b), a mianowicie wodzie zdrojowej używanej w (!) Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. () Dz.U. C 206 z 5.9.2007, s. 29. produkcji; dlatego też kwestia, czy produkt miał również wystarczającą renomę, aby spełnić warunki określone w art. 2 ust. 1, jest nieistotna. W sprzeciwie złożonym przez Niemcy wykazano, że znaki towarowe zawierające określenie „Karlsbader Oblaten” zostały zarejestrowane przed złożeniem wniosku o rejestrację określenia „Karlovarskć trojhranky” jako chronionego oznaczenia geograficznego. Dostar- czono ponadto dowody, z których wynika, że konsu- menci w Niemczech kojarzyli nazwę „Karlsbader Oblaten” z pewnym typem wafla. W sprzeciwie nie przedstawiono jednak żadnych dowodów wskazujących na to, że konsumenci zdecydowanie kojarzyli wafle ze wszystkimi lub niektórymi znakami towarowymi różnymi od terminu opisowego „Karlsbader Oblaten” ani że byliby oni narażeni na wprowadzenie w błąd co do pochodzenia produktu wprowadzonego do obrotu pod nazwą „Karlovarskć trojhranky”. Dlatego też Komisja nie może stwierdzić, że rejestracja nazwy „Karlovarskć trojhrónky” byłaby sprzeczna z art. 3 ust. 4 rozporzą- dzenia (WE) nr 510/2006. Jako że istotna część nazw „Karlsbader Oblaten” i „Karlovarskć trojhranky” jest identyczna, uzasadnione jest stwierdzenie, że nazwy te są częściowo tożsame do celów art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Ponadto, uwzględniając podobieństwo produktów i ich wspólną etymologię, zastosowanie ochrony przewidzianej w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, w szczególności w jego ust. 1 lit. b), mogłoby skutkować — w przypadku rejestracji nazwy „Karlovarskć trojhranky” — uznaniem jej przez właściwy sąd za nazwę posiadającą ochronę, która wyklucza stoso- wanie nazwy „Karlsbader Oblaten” w stosunku do wspomnianych wafli. W związku z tym — jak wykazują dowody — dalsze istnienie nazwy „Karlsbader Oblaten” w przypadku rejestracji nazwy „Karlovarskć trojhranky” byłoby zagrożone zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. c) rozpo- rządzenia (WE) nr 510/2006. Zgłoszone sprzeciwy zostały uznane za dopuszczalne między innymi na takiej podstawie, że rejestracja propo- nowanej nazwy mogłaby zagrozić istnieniu częściowo tożsamej nazwy — a mianowicie „Karlsbader Oblaten” — w przypadku gdy nazwa ta widnieje na produkcie i nie jest chroniona na mocy przepisów dotyczących znaków towarowych. Dowody wskazują, iż nazwa „Karls- bader Oblaten” została nadana przez producentów z miasta dawniej znanego jako Karlsbad oraz że wafle o takiej nazwie produkowano tam przez dłuższy czas. Ponadto dowody wskazują na fakt, że nazwa „Karlsbader Oblaten” odnosiła się do autentycznego i tradycyjnego produktu, który nie wykorzystywał renomy produktu „Karlovarskć trojhranky”. Z powyższych powodów należy przewidzieć maksymalny okres przejściowy, o którym mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.