2.8.2011 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 199/57 DECYZJE DECYZJA RADY 2011/486/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom w związku z sytuacją w Afganistanie RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, a także mając na uwadze, co następuje: () W dniu 27 maja 2002 r. Rada przyjęła wspólne stano- wisko 2002/402/WPZiB dotyczące środków ograniczają- cych przeciwko Osamie bin Ladenowi, członkom orga- nizacji Al-Kaida i talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym (!). (2)) W dniu 17 czerwca 2011 r. Rada Bezpieczeństwa Orga- nizacji Narodów Zjednoczonych („RB ONZ”) przyjęła rezolucję nr 1988 (2011), w której stwierdziła, że sytuacja związana z bezpieczeństwem w Afganistanie uległa zmianie i że niektórzy talibowie pojednali się z rządem Afganistanu, wyrzekli się terrorystycznej ideo- logii Al-Kaidy i jej zwolenników i opowiadają się za pokojowym rozwiązaniem trwającego — konfliktu w Afganistanie. (3) W rezolucji RB ONZ nr 1988 (2011) stwierdzono również, że mimo zmiany sytuacji związanej z bezpieczeństwem w Afganistanie i postępów na drodze do pojednania, sytuacja ta wciąż stanowi zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa; potwier- dzono też potrzebę walki z tym zagrożeniem. (4)  Na mocy rezolucji RB ONZ nr 1988 (2011) nałożono również pewne środki ograniczające w stosunku do osób i podmiotów uznanych za talibów przed 17 czerwca 2011 r. oraz w stosunku do innych osób, grup, przed- siębiorstw i podmiotów z nimi związanych, wymienio- nych w sekcji A („Osoby powiązane z talibami”) i w sekcji B („Podmioty oraz inne grupy i przedsiębiorstwa powiązane z talibami”) skonsolidowanego wykazu komi- tetu ustanowionego na mocy rezolucji RB ONZ nr 1267 (1999) i rezolucji RB ONZ nr 1333 (2000) w wersji obowiązującej w dniu 17 czerwca 2011 r., a także w stosunku do innych osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów, które uczestniczą w podejmowanych przez talibów działaniach stanowiących zagrożenie dla pokoju, stabilności i bezpieczeństwa w Afganistanie, wskazanych przez Komitet Sankcji ustanowiony na mocy pkt 30 rezolucji RB ONZ nr 1988 (2011) (zwany dalej „Komitetem Sankcji”). (5)  Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki, (!) Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 4. PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 1.  Niniejszym nakłada się środki ograniczające przewidziane w art. 2, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do osób i podmiotów uznanych przed 17 czerwca 2011 r. za talibów oraz w stosunku do innych osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów z nimi związanych, wymienionych w sekcji A („Osoby powiązane z talibami”) i w sekcji B („Podmioty oraz inne grupy i przedsiębiorstwa powiązane z talibami”) skon- solidowanego wykazu komitetu ustanowionego na mocy rezo- lucji RB ONZ nr 1267 (1999) i rezolucji RB ONZ nr 1333 (2000) w wersji obowiązującej w dniu 17 czerwca 2011 r., a także w stosunku do innych osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów związanych z talibami w działaniach stanowiących zagrożenie dla pokoju, stabilności i bezpieczeństwa w Afganistanie, wskazanych przez komitet sankcji. 2.  Odpowiednie osoby, grupy, przedsiębiorstwa i podmioty są wymienione w wykazie zamieszczonym w załączniku. Artykuł 2 W odniesieniu do osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów, o których mowa w art. 1, państwa członkowskie podejmują konieczne środki, by zapobiec pośredniemu lub bezpośred- niemu dostarczaniu,  sprzedaży lub transferowi — im z terytorium państw członkowskich lub przez ich obywateli lub z wykorzystaniem statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych wszelkiego rodzaju broni i materiałów pokrewnych, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zamiennych do nich oraz doradztwa technicznego, pomocy lub szkoleń związanych z działaniami wojskowymi. Artykuł 3 1. Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki mające na celu zapobieganie wjazdowi na ich terytoria lub przejazdowi przez nie osób, o których mowa w art. 1. 2.  ust. 1 nie zobowiązuje państw członkowskich do odmowy wjazdu własnym obywatelom na swoje terytorium. 3. ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy wjazd lub przejazd jest konieczny do przeprowadzenia procesu sądowego lub gdy Komitet Sankcji ustali w odniesieniu do indywidualnego przypadku, że wjazd lub przejazd są uzasadnione, również w sytuacji, gdy ma to bezpośredni związek ze wspieraniem wysiłków rządu Afganistanu na rzecz wspierania pojednania.