8.6.2011 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 149/1 (Akty o charakterze nieustawodawczym) ROZPORZĄDZENIA ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalające, na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych z gazami przemysłowymi (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europej- skiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (!), w szczególności jej art. 11a ust. 9, a także mając na uwadze, co następuje: Ostatecznym celem Ramowej konwencji Narodów Zjed- noczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która została zatwierdzona decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (2), jest doprowadzenie do ustabilizowania koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropoge- nicznej ingerencji w system klimatyczny. Aby osiągnąć ten cel, całkowity globalny wzrost średniorocznej tempe- ratury powierzchniowej nie powinien przekroczyć 2 *C ponad poziom sprzed rewolucji przemysłowej, co potwierdzono na konferencji w Cancun poświęconej zmianom klimatu, która odbyła się w grudniu 2010 r., oraz W „porozumieniu kopenhaskim”. Ostatnie sprawoz- danie z oceny przygotowane przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmiany Klimatu (IPCC) pokazuje, że aby osiągnąć ten cel, rok 2020 musi być ostatnim rokiem wzrostu emisji gazów cieplarnianych w skali światowej. Oznacza to zwiększenie globalnych wysiłków przez wszystkie kraje o dużej emisji. (!) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32. (*) Dz.U. L 33 z 7.2.1994, s. 11. (2) Jeśli chcemy sprostać temu wyzwaniu, rynki uprawnień do emisji dwutlenku węgla będą musiały odegrać kluczową rolę. Umożliwią nam one osiągnięcie naszych celów po niższych kosztach, a także będą wspierały bardziej ambitne postawy. Ponadto rynki uprawnień do emisji dwutlenku węgla mogą być skutecznym sposobem na transfer finansowania do krajów rozwijających się i pomóc nam w  osiągnięciu  uzgodnionego w Kopenhadze pakietu międzynarodowego finansowania w wysokości 100 mld dolarów. Będzie to wymagać znacznego zwiększenia istniejących mechanizmów, w tym reformy mechanizmu czystego rozwoju (CDM) w celu zwiększenia wykorzystania standardowych poziomów bazowych i stworzenia nowych mecha- nizmów rynkowych. Protokół z Kioto, który został zatwierdzony decyzją Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikają- cych z niego zobowiązań (*), określił cele w zakresie redukcji emisji dla 39 stron protokołu na okres 2008- 12 oraz ustanowił dwa mechanizmy tworzenia między- narodowych jednostek, które strony protokołu mogą wykorzystać do kompensowania emisji. Mechanizm wspólnego wdrożenia (JI) przewiduje tworzenie jednostek redukcji emisji (ERU), natomiast mechanizm czystego rozwoju (CDM) przewiduje tworzenie jednostek poświad- czonej redukcji emisji (CER). JI oraz CDM są tak zwanymi czystymi mechanizmami kompensującymi, w których ramach tona zredukowa- nych emisji gazów cieplarnianych daje prawo do emisji tony gazów cieplarnianych gdzie indziej. Chociaż systemy takie na ogół sprzyjają ograniczeniu kosztów globalnej redukcji emisji, umożliwiając podejmowanie działań w państwach, w których jest to bardziej opła- calne, nie wspierają one wysiłków zmierzających do redukcji niezbędnych w ramach dążeń do osiągnięcia celu „2 *C”. (3) Dz.U. L 130 z 15.5.2002, s. 1.