22.6.2010 LPL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 155/19 ROZPORZĄDZENIA ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 541/2010 z dnia 3 czerwca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1104/2008 w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, w szczególności jego art. 74, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, a także mając na uwadze, co następuje: (1) System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) został — ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjono- wania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)(!) oraz decyzją Rady 2007/533]|WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS Ii (). Warunki, procedury i zobowiązania mające zastosowanie do migracji z SIS 1+ do SIS II ustanowiono rozporzą- dzeniem Rady (WE) nr 1104/2008 (*) oraz decyzją Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)(*). Jednak najpóźniej. z dniem 30 czerwca 2010 r. akty te utracą moc. Do dnia 30 czerwca 2010 r. nie zostaną spełnione wstępne warunki migracji z SIS 1+ do SIS IIL. Aby można było uruchomić SIS II zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 i decyzji 2007/533|WSiSW, rozporządzenie (WE) nr 1104/2008 i decyzja 2008/839/WSiSW powinny mieć zastosowanie aż do ukończenia migracji. U .U. L 205 z 7.8.2007, s. 63. U. L 299 z 8.11.2008, s. 1. U (4) Komisja i państwa członkowskie powinny nadal ściśle współpracować na wszystkich etapach rozwoju systemu i migracji, tak aby doprowadzić do zakończenia tego procesu. Na mocy konkluzji Rady z 26-27 lutego 2009 r. i 4-5 czerwca 2009 r. w sprawie SIS II utwo- rzono nieformalny organ składający się z ekspertów z państw członkowskich określany jako Rada ds. Cało- ściowego Zarządzania Programem; jej zadaniem miało być pogłębianie współpracy i zapewnianie bezpośred- niego wsparcia ze strony państw członkowskich dla projektu związanego z centralnym SIS Il. Pozytywne efekty prac tej grupy oraz konieczność dalszego pogłę- biania współpracy i zwiększania przejrzystości projektu przemawiają za tym, by grupa formalnie znalazła się w strukturze zarządzania programem. Należy więc formalnie ustanowić grupę ekspertów, zwaną Radą ds. Całościowego Zarządzania Programem, która stanie się częścią obecnej struktury organizacyjnej. Aby zapewnić skuteczność, a także opłacalność, liczba ekspertów powinna być ograniczona. Istnienie grupy ekspertów powinno pozostać bez uszczerbku dla obowiązków Komisji i państw członkowskich. Komisja powinna pozostać odpowiedzialna za centralny SIS II i jego infrastrukturę łączności. Należy podtrzymać, a w stosownym przypadku dalej rozwijać centralny SIS II oraz jego infrastrukturę łączności. Dalsze etapy rozwoju centralnego SIS II powinny zawsze obejmować korektę błędów. Komisja powinna zadbać o koordynację i wsparcie wspólnych działań. Rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 oraz decyzja 2007/533|WSiSW przewidują, że w centralnym SIS II należy wykorzystywać najlepsze dostępne rozwiązania techniczne, wybierane na podstawie analizy korzyści i kosztów. W załączniku do konkluzji Rady z dnia 4-5 czerwca 2009 r. w sprawie dalszego kierunku SIS II wskazano fazy kluczowe, które należy zrealizować, by kontynuować obecny projekt SIS II. Równolegle przepro- wadzono badanie poświęcone planowi awaryjnemu, na wypadek gdyby testy wykazały niespełnienie wymogów przewidzianych w fazach kluczowych; byłoby nim alter- natywne rozwiązanie techniczne, które polegałoby na rozwijaniu SIS II na podstawie ulepszonej wersji SIS 1+ (SIS 1+ RE). Opierając się na wspomnianych kryteriach, Rada może podjąć decyzję o zwróceniu się do Komisji, by zastosowała alternatywne rozwiązanie techniczne.