L 338/2 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 21.12.2011 DYREKTYWY DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2011/99/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie europejskiego nakazu ochrony PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1 lit. a) i d), uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Estońskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Węgierskiej, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (!), a także mając na uwadze, co następuje: Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. art. 82 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europej- skiej (TFUE) przewiduje, że współpraca wymiarów spra- wiedliwości w sprawach karnych w Unii opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych. Zgodnie z programem sztokholmskim - Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli (?), przyjętym przez Radę Europejską na posiedzeniu Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz stano- wisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 24 listopada 2011 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). Stano- wisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2011 r. (dotych- czas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym). Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s. 1. w dniach 10-11 grudnia 2009 r., wzajemne uznawanie powinno dotyczyć także wszystkich rodzajów wyroków i orzeczeń sądowych, które zależnie od systemu praw- nego mogą mieć charakter karny albo administracyjny. W programie wzywa się Komisję i państwa członkowskie do przeanalizowania możliwych sposobów udoskona- lenia ustawodawstwa i środków praktycznego wsparcia służących ochronie ofiar. Zaznacza się również, że ofiarom przestępstw można zaoferować specjalne środki ochrony, które powinny być skuteczne na terenie Unii. Niniejsza dyrektywa jest częścią spójnego i kompleksowego zestawu środków dotyczących praw ofiar. Rezolucja Parlamentu Furopejskiego z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet wzywa państwa członkowskie do poprawienia przepisów prawa krajowego i strategii politycznych w zakresie zwal- czania wszelkich form przemocy wobec kobiet oraz do podjęcia działań ukierunkowanych na przyczyny prze- mocy wobec kobiet, przede wszystkim za pomocą środków prewencyjnych, a także wzywa Unię do zagwa- rantowania wszystkim ofiarom przemocy prawa do uzys- kania pomocy i wsparcia. W rezolucji Parlamentu Euro- pejskiego z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej — rok 2009, poparto propozycję dotyczącą wprowadzenia europej- skiego nakazu ochrony ofiar. W rezolucji z 10 czerwca 2011 r. w sprawie harmono- gramu działań na rzecz zwiększania praw i ochrony ofiar, w szczególności w postępowaniu karnym, Rada stwierdziła, że należy podjąć działania na szczeblu Unii w celu wzmocnienia praw i ochrony ofiar przestępstw i wezwała Komisję do przedstawienia odpowiednich wniosków temu służących. W tym kontekście należy stworzyć mechanizm gwarantujący wzajemne uznawanie przez państwa członkowskie decyzji dotyczących środków ochrony dla ofiar przestępstw. Zgodnie z tą rezolucją niniejsza dyrektywa, która dotyczy wzajemnego uznawania  środków — ochrony — przyjmowanych w sprawach karnych, powinna zostać uzupełniona właściwym mechanizmem dotyczącym środków przyj- mowanych w sprawach cywilnych. We wspólnej, pozbawionej wewnętrznych granic prze- strzeni sprawiedliwości należy zapewnić, aby ochrona