23.11.2011 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 305/23 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1206/2011 z dnia 22 listopada 2011 r. ustanawiające wymogi dotyczące identyfikacji statków powietrznych do celów dozorowania w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie inte- roperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotni- czym (rozporządzenie w  sprawie interoperacyjności) (!), w szczególności jego art. 3 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje: (1) (6) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego ramy tworzenia jednolitej — europejskiej — przestrzeni — powietrznej (rozporządzenie ramowe) (?) Komisja upoważniła Euro- control do opracowania wymogów dotyczących skutecz- ności działania i interoperacyjności systemów dozoro- wania w ramach europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym (EATMN). Niniejsze rozporządzenie oparte jest na sprawozdaniu z dnia 9 lipca 2010 r. przygoto- wanym w związku z tym upoważnieniem. Przed zapewnieniem statkom powietrznym służb ruchu lotniczego przy użyciu systemu dozorowania należy ustalić indywidualną identyfikację statków powietrznych zgodnie z procedurami Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO). Jednolite działanie uzależnione jest od jednoznacznej i ciągłej identyfikacji poszczególnych statków powietrz- nych eksploatowanych w ramach ogólnego ruchu lotni- czego zgodnie z przepisami wykonywania lotów według wskazań przyrządów w całej jednolitej europejskiej prze- strzeni powietrznej. Aktualna metoda indywidualnej identyfikacji statków powietrznych wykorzystuje indywidualne kody transpon- dera wtórnego radaru dozorowania (kody SSR), przydzie- lane zgodnie z procedurami ICAO i planem żeglugi powietrznej dla regionu Europy. Wzrost ruchu lotniczego w ostatniej dekadzie skutkuje częstym brakiem indywidualnych kodów SSR w okresach szczytu, w związku z czym nie można obecnie zagwa- rantować indywidualnej identyfikacji statków powietrz- nych w europejskiej przestrzeni powietrznej. Aby ograniczyć zapotrzebowanie na przydział indywi- dualnych kodów SSR do celów identyfikacji statków (!) Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 26. () Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1. (9) (11) powietrznych, w określonych częściach jednolitej euro- pejskiej przestrzeni powietrznej należy w sposób zhar- monizowany wprowadzić wstępnie operacyjną możli- wość wykorzystywania funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dóP. W celu optymalizacji dostępności indywidualnych kodów SSR konieczne jest zastosowanie udoskonalonych i zharmonizowanych możliwości automatycznego przy- działu kodów SSR statkom powietrznym przez te insty- tucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które nie będą miały możliwości stosowania funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół”. Konieczne jest wprowadzenie w całej jednolitej europej- skiej przestrzeni powietrznej możliwości wykorzysty- wania funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” w celu sprostania zapotrzebowaniu na indywi- dualne kody SSR służące identyfikacji ogólnego ruchu lotniczego realizowanego zgodnie z przepisami wykony- wania lotów według wskazań przyrządów. Cel w postaci ograniczenia zapotrzebowania na przydzie- lanie indywidualnych kodów SSR poprzez użycie funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” można osiągnąć w najlepszy sposób, gdy do identyfikowania lotów kwalifikujących się do przydzielenia uzgodnionego kodu wyróżnionego wykorzysta się zintegrowany system wstępnego opracowywania planu lotu, a instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej przydzielały będą uzgodniony kod wyróżniony tym kwalifikującym się lotom w wyniku pomyślnej identyfikacji za pomocą funkcji identyfikacji statku powietrznego „łączem w dóP. Funkcja identyfikacji statku powietrznego „łączem w dół” może być wykorzystywana do indywidualnej identyfikacji statków powietrznych jedynie wtedy, gdy instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wprowadzą odpowiednie czujniki dozorowania, systemy przetwa- rzania i rozpowszechniania danych dozorowania, systemy przetwarzania danych o locie, systemy łączności powietrze-ziemia i ziemia-ziemia, systemy zobrazowania danych oraz odpowiednie procedury i szkolenia dla personelu. Stopień rzeczywistego skorzystania przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej z możliwości wykorzystywania funkcji identyfikacji statku powietrz- nego „łączem w dół” do ograniczenia zapotrzebowania na przydzielanie indywidualnych kodów SSR uzależniony jest od poziomu wyposażenia statków powietrznych