L 296/6 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15.11.2011 ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1152/2011 z dnia 14 lipca 2011 r. uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zdrowotnych środków zapobiegawczych w celu kontroli zarażenia Echinococcus multilocularis u psów (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do prze- mieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG (!), w szczególności jego art. 5 ust. 1 akapit drugi, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W rozporządzeniu (WE) nr 998/2003 ustanawia się wymogi dotyczące zdrowia zwierząt stosowane do prze- mieszczania zwierząt domowych o charakterze niehand- lowym. W rozporządzeniu określa się zwłaszcza przepisy stosowane do przemieszczania o charakterze niehand- lowym psów, kotów i fretek do państw członkowskich oraz przewiduje się, w stosownych przypadkach, zdro- wotne środki zapobiegawcze, które mają być przyjęte w drodze aktów delegowanych w celu zapewnienia kontroli chorób innych niż wścieklizna, które mogą rozprzestrzeniać się w wyniku przemieszczania tych zwierząt. Środki te mają być naukowo uzasadnione i proporcjonalne do ryzyka rozprzestrzenienia się tych chorób w wyniku takiego przemieszczania. Ponadto w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003 przewi- duje się, że zwierzęta domowe muszą posiadać paszport wystawiony przez lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwy organ, zaświadczający, w stosownych przypadkach, że w stosunku do tych zwierząt zastoso- wano zdrowotne środki zapobiegawcze dotyczące chorób innych niż wścieklizna. Bąblowica wielojamowa jest chorobą pasożytniczą wywoływaną przez tasiemca Echinococcus multilocularis. W Europie, na obszarach występowania choroby, typowy łańcuch zakażenia pasożytem obejmuje dzikie zwierzęta mięsożerne, będące żywicielami ostatecznymi, oraz kilka gatunków ssaków, a mianowicie małych gryzoni, będących żywicielami pośrednimi. Zostają one zarażone poprzez spożycie jaj rozprzestrzenionych w środowisku wraz z odchodami żywicieli. Mimo że ma to drugorzędne znaczenie dla trwałości cyklu rozwojowego pasożyta na terenach endemicznych, psy mogą zostać zarażone poprzez spożycie zarażonego gryzonia. Jako potencjalny żywiciel ostateczny oraz ze względu na bliski kontakt z ludźmi psy mogą być źródłem zarażenia u ludzi, jak również źródłem skażenia środowiska, łącznie z obszarami wolnymi od pasożyta posiadającymi bariery naturalne. Nie zanotowano, aby (! Dz.U. L 146 z 13.6.2003, s. 1. fretki były żywicielami ostatecznymi, a według obecnej wiedzy wątpliwy jest udział kotów w łańcuchu zakażenia. W przypadku zarażenia ludzi jako przypadkowych żywi- cieli pośrednich przez larwalną postać tasiemca po długim okresie inkubacji obserwuje się poważne kliniczne i patologiczne objawy choroby, a u nieleczo- nych lub nieprawidłowo leczonych pacjentów umieral- ność może wynieść ponad 90 %. Rosnący współczynnik zachorowalności dzikich zwierząt, a jednocześnie ludzi, w niektórych częściach Europy stanowi poważny problem dla organów zdrowia publicznego w wielu państwach członkowskich. Podczas gdy zarażenie  Echinococcus — multilocularis u zwierząt występuje na półkuli północnej, łącznie ze środkową i północną częścią Europy, Azji i Ameryki Północnej, na niektórych obszarach Unii Europejskiej nigdy nie zanotowano zarażenia domowych i dzikich zwierząt będących żywicielami ostatecznymi, mimo prowadzonego nadzoru dzikich zwierząt oraz nieograni- czonego dostępu psów do tych obszarów. Transgraniczne przemieszczanie zarażonych dzikich zwierząt zostało uznane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w jego opinii naukowej w sprawie oceny ryzyka wprowadzenia bąblowicy do Zjednoczonego Królestwa, Irlandii, Szwecji, na Maltę i do Finlandii na skutek rezygnacji z krajowych prze- pisów (?) za główną potencjalną drogę przenoszenia pasożyta Echinococcus multilocularis, zwłaszcza na obsza- rach, gdzie brak jest skutecznych barier fizycznych, jak na przykład otwarte morza. EFSA uważa, że epidemiolo- giczna rola psów na terenach endemicznych ma ograni- czone znaczenie dla cyklu rozwojowego pasożyta. EFSA jest jednak zdania, że ryzyko rozwinięcia się łańcucha zakażenia pasożytem Echinococcus multilocularis występującego u odpowiednich dzikich żywicieli pośred- nich i ostatecznych na obszarach uprzednio wolnych od tego pasożyta jest większe niż nieznaczne, biorąc pod uwagę, że pasożyt jest wprowadzany poprzez przemiesz- czanie zarażonych psów wydalających jaja tasiemca. Według EFSA ryzyko wprowadzenia pasożyta Echino- coccus multilocularis na obszary uprzednio od niego wolne może zostać ograniczone poprzez leczenie psów z terenów endemicznych. Aby zapobiec ponownemu zarażeniu, takie leczenie należy zastosować jak najszyb- ciej przed wprowadzeniem na obszary wolne od paso- żyta. Jednakże, aby zapobiec wydalaniu do środowiska jaj będących źródłem zarażenia, na obszarze wolnym od pasożyta, niezbędne jest zachowanie po leczeniu mini- malnego okresu wynoszącego 24 godziny. (?) Dziennik EFSA (2006) 441, 1-54 (http:/[|www.efsa.europa.eu/en/ efsajournal/doc/441.pdf).