10.12.2011 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 328/53 DECYZJE DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI z dnia 8 grudnia 2011 r. zmieniająca decyzję 2010/221JUE w odniesieniu do środków krajowych zapobiegających wprowadzaniu niektórych chorób zwierząt wodnych na części terytoriów Irlandii, Finlandii i Szwecji (notyfikowana jako dokument nr C(2011) 9002) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2011/825/UE) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, uwzględniając  dyrektywę Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (!), w szczególności jej art. 43 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje: () W decyzji Komisji 2010/221/UE z dnia 15 kwietnia 2010 r. zatwierdzającej krajowe środki w zakresie ogra- niczania wpływu niektórych chorób zwierząt akwakul- tury i dzikich zwierząt wodnych zgodnie z art. 43 dyrek- tywy Rady 2006/88/WE (?) zezwala się, by niektóre państwa członkowskie stosowały ograniczenia w odniesieniu do przesyłek tych zwierząt w celu zapobie- gania wprowadzeniu niektórych chorób na ich teryto- rium, pod warunkiem że państwa te wykazały, że ich terytoria lub pewne wyznaczone na nich obszary są wolne od tych chorób albo że ustanowiły one program zwalczania lub nadzoru w celu uwolnienia się od tych chorób. (2) W załączniku II do decyzji 2010/221/UE części konty- nentalne terytoriów Finlandii i Szwecji wymienione są jako terytoria posiadające zatwierdzony program zwal- czania w odniesieniu do bakteryjnej choroby nerek (BKD). (3) W załączniku II do decyzji 2010/221/UE części przy- brzeżne terytorium Szwecji wymienione są jako posiadające zatwierdzony program zwalczania w odniesieniu do zakaźnej martwicy trzustki (IPN). (4) — W związku z tym decyzją 2010/221/UE zatwierdza się niektóre środki krajowe stosowane przez Finlandię i Szwecję w odniesieniu do przesyłek na te obszary zwierząt akwakultury należących do gatunków podat- nych. Aby jednak umożliwić ponowną ocenę stosow- ności tych środków krajowych, zezwolenie na ich stoso- wanie jest ograniczone w czasie do dnia 31 grudnia 2011 r. (!) Dz.U. L 328 z 24.11.2006, s. 14. () Dz.U. L 98 z 20.4.2010, s. 7. (5) Finlandia przedstawiła Komisji sprawozdania dotyczące swojego  krajowego programu zwalczania BKD, w którym stwierdza się, że nie udało się jeszcze zwalczyć BKD. Chociaż na wielu obszarach poczyniono postępy, niektóre obszary są nadal zakażone BKD. Finlandia zwró- ciła się w związku z tym o ograniczenie granic obszaru geograficznego programu do dwóch ciągłych stref obejmujących 19 obszarów zlewni. W tych dwóch stre- fach tylko cztery gospodarstwa są objęte ograniczeniami związanymi z BKD i wszystkie one przechodzą proces niszczenia zakażonych ryb oraz czyszczenia i dezynfekcji obiektów. Szwecja przedstawiła Komisji sprawozdanie dotyczące funkcjonowania swoich krajowych programów zwal- czania BKD i IPN. Liczba zgłoszonych przypadków znacznie się zmniejszyła i obie choroby są prawie zwal- czone na obszarach objętych programami. Kontynentalne części Szwecji są już wolne od IPN, a w związku z tym krajowy program zwalczania na wodach przybrzeżnych pełni również funkcję bufora chroniącego obszary uznane już za wolne od IPN. Na podstawie informacji dostarczonych przez Finlandię i Szwecję należy nadal stosować te środki krajowe. Biorąc jednak pod uwagę, że chorób nie zwalczono mimo wielu lat wdrażania krajowych programów zwalczania, konieczne jest dokonanie we właściwym czasie ponownej oceny stosowności i konieczności środków krajowych. Zezwolenie na stosowanie tych środków krajowych należy zatem ograniczyć do dwóch kolejnych lat do dnia 31 grudnia 2013 r. W załączniku III do decyzji 2010/221/UE znajduje się obecnie wykaz dziewięciu enklaw na terytorium Irlandii posiadających — zatwierdzony — program  nadzoru w odniesieniu do herpeswirusa 1 pwar (OsHV-1 jwar) u ostryg. Irlandia powiadomiła Komisję o wykryciu wirusa OSHV-1 uvar w dwóch z tych enklaw, a mianowicie w zatoce Gweendore w enklawie 1 i w zatoce Ballinakill w enklawie 4. Dlatego należy zmienić zasięg geogra- ficzny tych dwóch enklaw w załączniku III do decyzji 2010/221/UE.