6.1.2011 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 3[7 DECYZJE DECYZJA KOMISJI z dnia 5 stycznia 2011 r. w sprawie zakończenia procedury badawczej dotyczącej środków wprowadzonych przez Brazylię wpływających na przywóz wyrobów włókienniczych (2011/2/UE) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (!), w szczególności jego art. 11 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje: A. POSTĘPOWANIE W dniu 12 stycznia 1998 r. Febeltex (Fóderation Belge du Textile — belgijska federacja branży włókienniczej) złożyła wniosek zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94. Skażący twierdzi, że sprzedaż wyrobów włókienniczych do Brazylii przez przedsiębiorstwa Wspólnoty Europej- skiej). napotyka  szereg — przeszkód — w — handlu, w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94, do których należy system nieautomatycznego licencjonowania przywozu oraz sposób, w jaki system ten jest rozwijany, zwłaszcza poprzez obowiązujące zasady dokonywania płatności w przywozie oraz mini- malne ceny importowe. Po konsultacjach z Komitetem Doradczym ustano- wionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 3286/94 Komisja zdecydowała, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie procedury badawczej w celu rozważenia stanu prawnego i faktycznego podniesionych kwestii, w następstwie czego w dniu 27 lutego 1998 r. wszczęto procedurę badawczą (?). B. USTALENIA WYNIKAJĄCE Z PROCEDURY BADAW- CZEJ Końcowe sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego zostało przekazane państwom członkowskim UE na posiedzeniu Komitetu Doradczego w dniu 9 listopada 1998 r. (!) Dz.U. L 349 z 31.12.1994, s. 71. () Dz.U. C 63 z 27.2.1998, s. 2. (5) W sprawozdaniu stwierdzono, że brazylijski system nieautomatycznego licencjonowania przywozu stoso- wany wraz z wymogiem ceny minimalnej stanowi złamanie: a) art. 1, 3 i 5 Porozumienia WTO w sprawie licencjo- nowania przywozu, gdyż: a) jego stosowanie nie było neutralne; b) nie był zarządzany w uczciwy i sprawiedliwy sposób; c) nie wprowadzał ograniczeń zgodnych z przepisami WTO, jego zakres i czas nie były zatem ograniczone do wprowadzanych środków; oraz d) skutkował dodatkowo ograniczeniem handlu i zakłóceniami przywozu. Ponadto wykaz produktów podlegających nieautomatycznemu licencjonowaniu nie został opublikowany, a wnioski o licencje na przywóz po minimalnych cenach przez wiele miesięcy pozostawały bez odpowiedzi; b) art. X.1 i X.3 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT (1994)), gdyż informacja o systemie nieautomatycznego licencjonowania przy- wozu nie została podana do publicznej wiadomości, a system nie był zarządzany w sposób jednolity, bezstronny i racjonalny; c) art. XL.1 GATT (1994), gdyż system cen minimalnych był ograniczeniem innym niż cła, podatki lub inne opłaty realizowane poprzez licencje na przywóz w odniesieniu do przywozu jakiegokolwiek produktu z obszaru każdej umawiającej się strony bez jakiego- kolwiek uzasadnienia zgodnego z regułami WTO. C. ZMIANY SYTUACJI PO ZAKOŃCZENIU POSTĘPO- WANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W dniu 17 marca 1999 r. (*) Komisja podjęła decyzję o wszczęciu procedury rozstrzygania sporów przed WTO. W dniu 19 listopada 1999 r. przeprowadzono konsultacje z WTO. W czasie konsultacji Brazylia przy- znała, że nie wypełniła wielu wynikających z WTO zobo- wiązań dotyczących notyfikowania o systemie licencjono- wania przywozu, odrzucając jednocześnie zarzuty odno- szące się do praktyk wyznaczania cen minimalnych, zarówno w odniesieniu do licencjonowania przywozu, jak i procedury ustalania wartości celnej. (3) Dz.U. L 86 z 30.3.1999, s. 22.