L 331/120 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15.12.2010 DYREKTYWY DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49|WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50, art. 53 ust. 1, art. 62 i 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (!) uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (?), stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Kryzys finansowy w latach 2007 i 2008 ujawnił istotne braki w nadzorze finansowym, zarówno w poszczegól- nych przypadkach, jak i w całym systemie finansowym. Nadzór oparty na modelach krajowych nie nadąża za glo- balizacją finansową i rzeczywistością, w której europejskie rynki finansowe są zintegrowane i połączone, a liczne in- stytucje finansowe działają na szczeblu transgranicznym. Kryzys ujawnił braki w zakresie współpracy, koordynacji, spójnego stosowania przepisów Unii i zaufania pomiędzy właściwymi organami krajowymi. (2)  Przed kryzysem i w jego trakcie Parlament Europejski w kilku rezolucjach wezwał do podjęcia działań mających na celu zwiększenie integracji nadzoru w Furopie, aby za- pewnić faktycznie równe warunki uczestnictwa w rynku (!) Opinia z dnia 18 marca 2010 r. (Dz.U. C 87 z 1.4.2010, s. 1). (2) Opinia z dnia 18 marca 2010 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). (*) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 22 września 2010 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 17 listopada 2010 r. dla wszystkich podmiotów na szczeblu unijnym i odzwier- ciedlić coraz większą integrację rynków finansowych w Unii (w swoich rezolucjach z dnia 13 kwietnia 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego wprowadza- nia ram dla rynków finansowych: plan działania, z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie zasad nadzoru ostrożno- ściowego w Unii Europejskiej, z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie polityki usług finansowych (2005—2010) — bia- łej księgi, z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Ko- misji w sprawie funduszy hedgingowych i niepublicznego rynku kapitałowego i z dnia 9 października 2008 r. z za- leceniami dla Komisji w sprawie działań następczych w związku ze sprawozdaniem Lamfalussy'ego: przyszła struktura nadzoru oraz w swych stanowiskach z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie zmienionego wniosku w sprawie dyrektywy Parlamentu Furopejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubez- pieczeniowej i reasekuracyjnej (Solvency II) i z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego roz- porządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie agencji ratingowych). W listopadzie 2008 r. Komisja utworzyła grupę wysokie- go szczebla pod przewodnictwem Jacques'a de Larosiere'a w celu zalecenia sposobu wzmocnienia ram nadzorczych dla lepszej ochrony obywateli i zbudowania zaufania do systemu finansowego. W swoim sprawozdaniu końcowym przedstawionym w dniu 25 lutego 2009 r. (zwanym dalej „sprawozdaniem grupy de Larosićre'a”) grupa wysokiego szczebla zaleciła wzmocnienie ram nadzorczych, aby zmniejszyć groźbę wystąpienia w przyszłości kryzysów fi- nansowych i ograniczyć ich skutki. Zaleciła ona daleko idące reformy struktury nadzoru nad sektorem finanso- wym w Unii. W sprawozdaniu grupy de Larosićre'a wyra- żono również opinię, że należy stworzyć Europejski System Nadzoru Finansowego (ESNF) złożony z trzech Eu- ropejskich Urzędów Nadzoru, z których każdy byłby od- powiedzialny za jeden sektor: bankowości, papierów wartościowych oraz ubezpieczeń i pracowniczych progra- mów emerytalnych, a także że należy powołać Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego.