19. 9, 904 Ἐπίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. Ι. 244/19 ΑΠΟΦΑΣΗ αριθ. 152 της Ί3ης Μαΐου 1993 σχετικά µε την εφαρµογή τοῦ άρθρου Ίθα τουῦ κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/7ΤΊ καὶ τουῦ άρθρου 2 τοῦ κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1247/92 (946023/ΕΚ.) Ἡ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑ- ΛΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, Ἔχοντας υπόψη; το άρθρο δΊ στοιχείο α) του κανονιομού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 του Συµβουλίου της 14ης Ἰουνίου 1971 περὶ εφαρµογἠς των συστηµάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς καὶ στα μέλη των οικογενειών τοὺς που . διαχινούνται. εντός της Κοινότητας, σύμφωνα µε τον οποίο είναι αρµόδια να χειρίζεται όλα τα διοικητικά θέµατα και τα θέµατα ερμηνείας που προκύπτουν από τις διατάξεις του κανονσμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71 καιὶ των μεταγενέστερων κανονιομῶν, τον κανονισµό (ΕΟΚ) αριθ. 1247/92 του Συµβουλίου της 30ής Απριλίου 1992, ο οποίος θεσπίζει ένα ειδικό σύστημα συντονισμού όσον αφορά τις ειδικές παροχές µη ανταποδοτι- Χού τύπου, Εκτιμώντας: ότι ο προαναφερόµενος κανονισµός προβλέπει, µε την εισαγωγή ενός άρθρου Ίθα στον κανονισµό. (ΕΟΚ) αριθ. 1408/71, ὁτι οι εν λόγω. ειδικές παροχές χορηγούνται. στοὺς δικαιούχους αποχλειστικά στο έδαφος καὶ σύμφωνα µε τη νομοθεσία του κράτους µέλους όπου κατοιιούν, εφόσον αυτές περιλαµβάνονται στο παράρτηµα ΤΠα: ότι, δυνάµει του κανονιομού (ΕΟΚ) αριθ. 1247/92, το δικαίωµα για τις ειδικές παροχές µη ανταποδοτικού τύπου µπορεί να γεννηθεί ταυτόχρονα δυνάµει της νοµοθεσίας της χώρας κατοικίας και ενός ἡ περισσότερων άλλων κρατών μελών, κατ’ εφαρμογή του άρθρου Ίθα του. κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1408/Τ71 και του άρθρου 2 του. κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1247/92: ότι εἶναι ανάγκη να εξασφαλιστεί η συνεπής εφαρµογή του συντονιστικού συστήµατος ποὺ έχει καθιερωθεί; προς ὀφελος των δικαιούχων: ότι εἶναι ανάγκη να απλουστευθούν όσο εἶναι δυνατόν οι διοικητικές διαδικασίες στις οποίες πρέπει να προβαίνουν οι ενδιαφερόµενοι, προκειµένου να τοὺς επιτρέπεται να επωφελούνται πλήρως και αδιάλειπτα απόὀ τις ειδικές παροχές τις οποίες δικαιούνταν ὁτι πρέπει, εξάλλου, να προβλεφθούν οι ὀροι εφαρμογἠς των εθνικών διατάξεων. περί μειώσεως, αναστολἠς ἡ καταργήσεως, προχειµένου από τη µια πλευρά να δοθεί στους ενδιαφεροµένους η δυνατότητα να λάβουν, συνολικά, το υψηλότερο ποσό ειδικών παροχών µη. ανταποδοτικού χαρακτήρα το οποίο θα μπορούσαν να διεκδικήσουν δυνάµει των διαφόρων νομοθεσιών που προαναφέρθηκαν και, από την άλλη πλευρά, να αποφευχθεί η αδικαιολόγητη σώρευση των παροχών αυτών: ὁτι το ποσό των ειδικών παροχών που καταβάλλονται µπορεί έτσι να αφαιρεθεί από το ποσό των παροχών που αποµένει να καταβληθούν δυνάµει της νοµοθεσίας τουῦ εν λόγω άλλου ἡ άλλων κρατών μελών, ενώ στην περίπτωση αυτή τα τελευταία καταβάλλουν στο δικαιούχο ένα ενδεχόµενο συμπλήρωμα διαφοράς- ότι, οπωσδήποτε, οι κανόνες που θεσπίξονται έτσι δεν διακυβεύουν σε καµία περίπτωση τη θεµελίωση του. δικαιώµατος δυνάµει των νομοθεσιών ὁλων των ενδιαφερόµενων κρατών μελών,