123.12.2002 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων [ 337155 (Πράξεις για την ισχύ των οποίων δεν απαιτείται δηµοσίευση) ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της Ίδης Νοεμβρίου 2002 µε την οποία επιτρέπεται στα κράτη μέλη να επικυρωσουν ἡ να προσχωρήσουν, προς το συµιφερον της Κοινότητας, στη διεθνή σύμβαση του 1996 για την αστική ευθύνη καὶ οιποζημιωση για ζηµία σε σχέση µε τη θαλάσσια μεταφορὰ επικινδύνων και επιβλαβών ουσιών («σύμβαση ΕΤΟ») (2002/971/ΕΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπὀψη: τη συνθήκη για την ἵδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, καὶ ιδίως το ἂἀρθρο 61 στοιχεῖο γ), το ἀρθρο 67 παράγραφος 1 και το ἀρθρο 300 παράγραφος 27, την πρὀταση της Επιτροπής (}), τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (), Εκτιμώντας τα ακόλουθα: (1) Η διεθνής σύμβαση του 1996 για την αστική ευθύνη καὶ αποζηµίωση για ζηµία σε σχέση µε την θαλάσσια μεταφορά επικινδύνων  καὶ. επιβλαβών ουσιών (στο. εξἠς «σύμβαση ΕΤΟ») αποσκοπεί στη διασφἀάλιση της επαρκούς, άµεσης καὶ αποτελεσματικής αποζημίωσης των ατόµων που ἔχουν υπο- στεἰ ζημίες απὀ τη διαρροή επικίνδυνων καὶ τοξικών ουσιὼν κατά την δια θαλάσσης μεταφορἀ. Με τη σύμβαση ΕΤΟ συμπληρώνεται σημαντικὀ κενὸ στη διεθνή ρύὈμιση των περιπτώσεων ευθύνης λόγω θαλάσσιας ρύπανσης. Τα ἀρθρα 38, 39 καιὶ 40 της σύμβασης ΕΤΟ Φθίγουν το παράγωγο κοινοτικὀ δίκαιο για τη δικαιοδοσία, την αναγνώ- ριση καὶ την εκτέλεση των αποφἀσεων, ὁπως αυτὲς καθορἰ- ζονται απὀ τον κανονισμὀ (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συµβου- λίου, της 224ς Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή  δικαιο- δοσία, την αναγνώριση καὶ την. εκτέλεση αποφάἀσεων σε αστικὲς καὶ εμπορικὲς υποθέσεις (7). () ΕΕ ς 51 Ετης 26.2.2002, σ. 370. () Γνώμη που διατυπώθηκε στις 11 Ιουνίου 2002 (δεν ἐχει ακόµη δηµο- σιευθεἰ στην Επίσημη Εφημερίδα). () ΕΕΤΙ. 12 της 16.1.2001, σ. Ἱ. (2) Επομένως, η Κοινότητα εἶναι η μόνη αρµόδια ὀσον αφορὰ τα ἀρθρα 38, 39 και 40 της σύμβασης ΕΤΟ, στο μἐτρο που η σύμβαση θίγει τοὺς κανόνες που έχουν θεσπισθεί µε τον κανονισμὀ (ΕΚ) αριὺ. 44[2001. Τα κράτη μέλη διατηρούν τις αρμοδιότητὲς τοὺς στα καλυπτόµενα απὀ τη σύμβαση Ό͵έµατα που δεν Ὀίγουν το κοινοτικὀ δίκαιο. Το κείµενο της σύμβασης ΕΤΟ αναγνωρῖζει την ιδιότητα του μέρους µόνο σε κυρίαρχα κράτη καὶ δεν διαγράἀφεται, βρα- χυπρόθεσµα, προοπτική επανέναρξης των διαπραγματεύσεων για να ληφθούν υπόψη οι κοινοτικὲς αρµοδιότητες επὶ τουῦ Ὀέματος. Ως εκ τούτου, η Κοινότητα αυτή τη στιγμή δεν εἶναι δυνατό να την επικυρώσει ἦ να προσχωρήσει σε αυτή. Επιπλέον, τοῦτο δεν προβλέπεται να μπορεἰ να πραγµατο- ποιηθεἰ σύντομα. Ἡ σύμβαση ΕΤΟ ἐχει ιδιαίτερη. σημασία επειδή, εν ὀψει των συμφερόντων της Κοινότητας καὶ των κρατών μελὼν της, επιτρέπει τη βελτίωση της προστασίας των Ὀυμάτων στη διεθνή νομοθεσία ευθυνών  λόγω  θαλάσσιας  ρύπανσης, πράγμα που συνάδει µε τη σύμβαση των Ἠνωμένων Εὐνών μέχρι το 19582 για το δίκαιο της θάλασσας. Οι ουσιαστικοί κανὀνες του συστήµατος που καθιερώνει η σύμβαση ΕΤΟ εµπίπτουν στην εθνικῇῆ αρµοδιότητα των κρατών μελών καὶ μόνον οι διατάξεις για τη δικαστική αρµο- διότητα, την αναγνώριση και την εφαρμογή των αποφάσεων αποτελούν Ὁέµατα εµπίπτοντα στην αποκλειστική αρµο- διότητα της Κοινότητας. Δεδομένων των αντικειμένων  καὶ του στόχου της σύμβασης ΕΤΟ, δεν εἶναι νοητὸ να χωριστεί η αποδοχή, αφενός, των διατάξεων της σύμβασης που εμπὶ- πτουν στην κοινοτική  αρµοδιότητα και, αφετἐρου, των διατάξεων που ανήκουν στις αρµοδιότητες των κρατών μελων.