4.1.2003 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Γ 1/65 ΟΔΗΓΙΑ 2002/91/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της Ί6ης Δεκεμβρίου 2002 για την ενεργειακή απὀδοση των κτιρίων ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπὀψη: τη συνθήκη για την ἵδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, καὶ ιδίως το ἀρθρο 175 παράγραφος 1, την πρὀταση της Επιτροπής (}), τη γνώμη της Οικονοµικής καὶ Κοινωνικής Επιτροπής (), τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών (), Αποασίζοντας σύμφωνα µε τη διαδικασία που αναφἑρεται στο ἀρθρο 251 της συνθήκης (), Εκτιμώντας τα ακόλουθα: ( . Το ἀρθρο 6 της συνθήκης ορίζει ὁτι οι απαιτήσεις της περι- βαλλοντικής προστασίας πρέπει να ενταχθούν στον καθορι- σμὸ Κκαὶ την εφαρμογή των  κοινοτικών  πολιτικὠν  και δράσεων. (2) . Οιἱ φυσικοί πόροι στων οποἰων τη συνετή καὶ ορθολογική χρησιμοποίηση αναφἑρεται το ἂἀρθρο 174 της συνδήκης, περιλαµβάνουν  προϊόντα  πετρελαίου, φυσικὀ  αέριο και στερεά καὐσιμα, που αποτελούν ουσιώδεις πηγές ενέργειας αλλά επἰσης και τις κύριες πηγές εκποµπών διοξειδίου του ἀνθρακα. ().. Ἡ αυξημένη ενεργειακή απόδοση αποτελεἰ σημαντικὀ μέρος της δέσµης των πολιτικὠν καὶ των μέτρων που απαιτούνται για τη συμμόρφωση µε το πρωτόκολλο του Κιότο, καὶ ὃα πρέπει να περιλαμβάνεται σε ὁλες τις δέσµες πολιτικής για την τήρηση των περαιτέρω δεσμεύσεων. (4) . Ἠ διαχείριση της ενεργειακής ζήτησης εἶναι σημαντικὀ εργα- λεῖο που επιτρέπει στην Κοινότητα να επηρεάζει την παγκό- σμια αγορά ενέργειας καὶ ως εκ τοῦτου την µεσομακροπρό- Όεσμη ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού. (5) . Στα συμπερἀσματὰ του της 20ἠς Μαΐου 2000 καὶ της 5ης Δεκεμβρίου 2000 το Συμβούλιο ενέκρινε το πρόγραμμα δράσης της Κοινότητας σχετικά µε την ενεργειακή απόδοση και ζήτησε τη λήψη ειδικὠν μέτρων στον τοµἑα των κτιρίων. (6) . Ο τοµέας της κατοικίας καὶ ο τριτογενής τοµέας, το µεγα- λύτερο μέρος των οποίων εἶναι κτίρια, αντιπροσωπεύει περισσότερο απὀ το 40 96 της τελικής κατανάλωσης ενὲἐρ- γειας στην Κοινότητα καὶ αναπτύσσεται, τάση που πρὀκειται να΄ αυξήσει την ενεργειακή του . κατανάλωση και, κατἀ συνέπεια, τις εκπομπὲς διοξειδίου του ἀνθρακα. () ΕΕ ς 212 Ετης 31.7.2001, σ. 266 και ΕΕ Γ 203 Ε της 27.8.2002, σ. 69. () ΕΕ ς 36 της δ.2.2002, σ. 20. () ΕΕ ς 107 της 3.5.2007, σ. 76. () Γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 6ης Φεβρουαρίου 2002 (δεν έχει ακόμα δηµοσιευθεἰ στην Επίσημη Εφημερίδα), κοινή Ὀέση του Συµ- βουλίου της 7ης Ιουνίου 2002 (ΕΕ ς 197 της 20.8.2002, σ. ϐ) καὶ απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της Ίθης Οκτωβρίου 2002 (δεν έχει ακόμα δημοσιευθεἰ στην Επίσημη Εφημερίδα). ). Ἡ οδηγἰα 93/76/ΕΟΚ του Συµβουλίου, της Ί3ης Δεκεμ- βρίου 1993, για περιορισμὀ των εκπομπών διοξειδίου του ἀνθρακα. µε τη  βελτίωση  της  ενεργειακής απόδοσης (ΒΑΨΕΈ) (), η οποία ορίζει ὁτι τα κράτη μέλη πρέπει να καταρτίζουν καὶι εφαρµόζουν προγράµµατα καιὶ να υποβάλ- λουν σχετικὲς εκθέσεις για την ενεργειακή απόδοση στον κτι- ριακὀ τοµέα, αρχίζει τώρα να εμφανίζει μερικά σημαντικά οφέλη. Πάντως, χρειάζεται συμπληρωματικὀ νοµικό κείµενο για τη Ὀέσπιση πλέον συγκεκριµένων δράσεων µε σκοπό την αξιοποίηση του μεγάλου ανεκµετάλλευτου δυναμικού εξοι- κονόµησης ενέργειας καὶ τη μείωση των μεγάλων διαφορών μεταξὺ των επιδόσεων των κρατών μελὼν στον τοµέα αυτόν. ). Ἡ οδηγἰα 89/106/ΕΟΚ του Συµβουλίου, της 21ης Δεκεμ- βρίου 1955, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονι- στικών καὶ διοικητικὠν διατάξεων των κρατών μελών ὁσον αφορὰ τα προϊόντα του τοµέα των δομικών κατασκευών (3), απαιτεἰ να γίνονται οι δομικὲς κατασκευὲς καὶ οἱ εγκατα- στἀσεις θέρμανσης, ψύξης καὶι αερισμού κατὰ τρόπο ὦστε η απαιτούµενη κατανάλωση ενέργειας κατὰ τη χρησιµοποίηση του. ἐργου να εἶναι χαμηλή, ανάλογα µε τα΄ κλιματικά δεδοµένα του τόπου αλλὰ καὶ τους χρήστες. (9) . Στα μἑτρα για την περαιτέρω βελτίωση της ενεργειακής απὀ- δοσης των κτιρίων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τόσο οι κλιματολογικὲς ὁσο καὶ οι τοπικὲς συνθήκες καθώς και οι κλιματικές συνθήκες στο εσωτερικὀ τους καὶ η σχέση κὀστους/[οφέλους. Τα μέτρα αυτὰ δεν Όα πρὲπει να αντιβαἰ- νουν σε ἄλλες βασικὲς απαιτήσεις για τα κτίρια, ὁπως η ευχέρεια πρὀσβασης, η αρχή της προφύλαξης καιὶ η χρήση για την οποία προορίζεται το κτίριο. (10) . Η ενεργειακή απόδοση των κτιρίων θὃα πρέπει να υπολογἰζε- ται µε βάση μεθοδολογία που μπορεἰ να διαφοροποιεῖται σε περιφερειακὀ επίπεδο καὶ η οποία περιἑχει, εκτὸς της θερµο- μόνωσης,  καιὶ. ἁλλους παράγοντες που διαδραματίζουν ολοένα καὶ περισσότερο σηµαντικόὀ ρόλο ὀόπως π.χ. οι εγκα- ταστάσεις θἑρμανσης/κλιματισμού, η εφαρµογή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καὶ ο σχεδιασμός του κτιρίου. Η κοινή προσέγγιση στη διαδικασία αυτή, που Όα εκτελεῖται απὀ εξει- δικευµένους ἦ[και. διαπιστευµένους. εμπειρογνώµονες, των οποίων η ανεξαρτησία ὃα πρέπει να εξασφαλίζεται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, ὃα συμβάλλει στη δηµιουργία ισό- Τιμων ὁρωῶν σε ὁ,τι αφορὰ τις προσπάθειες που καταβάλλο- νται στα κράτη μέλη για εξοικονόµηση ενέργειας στον κτι- ριακὀ τοµέα καὶ ὃα εισάγει διαφάνεια για τοὺς υποψήφιους ιδιοκτήτες ἡ χρήστες αναφορικἀ µε την ενεργειακή απόδοση στην κοινοτική αγορά ακινήτων. (11) Η Επιτροπή προτῖθεται να αναπτύξει περαιτέρω πρότυπα ὀπως το ΕΝ 822 ᾖ ρτΕΝ 13790, επίσης όσον αφορά τα συστήµατα κλιματισμού καὶ φωτισμού. () ΕΕΙ. 237 της 22.9.1991, σ. 28. () ΕΕ Ι. 40 της 11.2.1989, σ. 12- οδηγἰα ὁπως τροποποιήθηκε απὀ την οδηγἰα 93/68/ΕΟΚ (ΕΕ Ι. 220 της 30.5.1993, σ.1).