29.11.2005 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκῆς Ένωσης Ι. 312]67 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΠΡΟΠΗΣ της 28ης Νοεμβρίου 2005 για την εφαρμογή του ἀρθρου 86 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ στις κρατικὲς αιοχυσεις υπὀ μορφη αντιστάθμισης. για την παροχή δηµόσιας …ηρεσιας που µρηγουνται σε φισμενες επιχειρήσεις επιφορτισμένες µε τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφἑροντος [κοινοποιηθείσα υπὀ τον αριῦμό Ε(2005) 2673] (2005/842/8Κ) Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για την ἵδρυση της Ευρωπαϊκής Κοι- νότητας, καὶ ιδίως το ἀρθρο 8δ6 παράγραφος 3, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: Το ἀρθρο 16 της Συνθήκης προβλέπει ὁτι η Κοινότητα, υπὀ την επιφύλαξη των ἀρθρων 73, 86 και 87, μεριμνά ώστε οἳ υπηρεσίες γενικού οικονομικού συµφέροντος να λειτουργούν βάσει αρχών καιὶ προὔποθέσεων που τους επιτρέπουν την εκπλήρωση του σκοπού τους. Για να καταστεἰ δυνατή η λειτουργία ορισµένων υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος βάσει αρχών  και. υπὀ ὀρους που τους επιτρέπουν να εκπληρώσουν την αποστολἠ τους, ενδέχεται να κριθεἰ απαραίτητη η χορήγηση χρηµατο- δοτικής ενίσχυσης απὀ το κράτος η οποία προορίζεται να καλύψει το σύνολο ἡ μέρος του ειδικού κόστους που απορ- ρέει απὀ τις υποχρεώσεις της δηµόσιας υπηρεσίας. Σύμφωνα µε τις διατάξεις του ἀρθρου 295 της Συνθήκης, όπως ἐχει ερμηνευτεί απὀ τη νοµολογία του Δικαστηρίου καὶ του Πρω- τοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εἶναι αδιάφορο. απὀ πλευράς κοινοτικού δικαἰου εἆν η διαχείριση των εν λόγω υπηρεσιών γενικού . οικονομικού συµφέροντος γἴνεται. απὀ επιχειρήσεις του ιδιωτικού ἡ του δηµόσιου τοµέα. Το ἀρῦρο 86 παράγραφος 2 της Συνθήκης προβλέπει για το Όέµα αυτὸ ὁτι οἱ επιχειρήσεις που εἶναι επιφορτισμένες µε τη διαχείριση. υπηρεσιών γενικού. οικονομικού συμφέροντος ἡἦ που ἔχουν χαρακτήρα δημοσιονομικού μονοπωλίου υπόκει- νται στους κανόνες που περιλαμβάνονται στη Συνθήκη, ιδίως στους κανόνες ανταγωνισμού. Ωστόσο το ἀρθρο δό, παρά- γραφος 2 επιτρέπει εξαἰρεση απὀ τους κανόνες που περιέχο- νται στη Συνθήκη, εφόσον πληρούνται ορισµένα. κριτήρια. Πρώτον, πρέπει να υπάρχει πράξη ανάθεσης, µε την οποία το κράτος αναθέτει σε µια επιχείρηση την αρµοδιότητα της εκτέλεσης συγκεκριµένης αποστολἠς. Δεύτερον, η. ανάθεση πρὲπει να αφορά υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέἑρο- ντος. Τρίτον, η εξαἰρεση πρέπει να εἶναι αναγκαἰα για την εκτέλεση της ανατεθείσας αποστολἠς καὶ ανάλογη-µε τον επιδιωκόµενο  σκοπὀ  (εφεξήἠς «απαΐτηση . αναγκαιότητας»). Τέλος, η ανάπτυξη των συναλλαγών δεν πρέπει να επηρεᾶ- ζεται σε βαὐμό ο οποῖος ὃα αντέκειτο στο συμφέρον της Κοινότητας. Το Δικαστήριο, στην απὀφασή του. Αἰτεππαπῖς Ύγαπς ΟπνΗ καὶ Κεσἰογιιπσορτᾶοίά!μπι Μασάςδιτο κατὰ ΝαηνετκεΠγοσο- δε]]οοηαΏ Αἰγππαπῖς ΟΠΠνΗ (1) (εφεξής ΑἰγππατῖΆ), αποφάν- Όηκε ὁτι ο αντισταθμίσεις για την παροχή δηµόσιας υπηρε- σίας δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση κατὰ την ἑννοια του ἀρθρου 87 της Συνθήκης, εφὀσον πληρούνται σωρευτικά τἐσσερα κριτήρια: Πρώτον, η δικαιούχος επιχείρηση πρὲπει να εἶναι πράγματι επιφορτισµένη µε την εκπλήρωση υπο- χρεώσεως παροχής δηµόσιας υπηρεσίας, ενώ η υποχρέωση αυτή πρέπει να εἶναι σαφώς καθορισµένη. . Δεύτερον, οἳ βασικὲς παράµετροι βάσει των οποΐων υπολογἰζεται η αντι- στάθμιση πρὲπει να ἔχουν προσδιορισθεἰ προηγουμένως αντι- κειµενικά καὶ µε διαφἀνεια. Τρίτον, η αντιστάθµιση δεν µπο- ρεἰ να υπερβαἰνει το μέτρο του αναγκαἰου για την κάλυψη του. συνόλου ἡἦ μέρους του. κόστους για την εκπλήρωση υποχρεώσεως παροχἠς δηµόσιας υπηρεσίας, λαµβανομένων υπὀόψη. των. σχετικών εσόδων καὶι ενὸς ευλόγου  κἐέρδους για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων αυτών. Τέλος, ὅταν η επιλογή της επιχειρήσεως στην οποία πρὀκειται να ανατε- θεί η εκπλήρωση υποχρεώσεως παροχής δηµόσιας υπηρεσίας σε συγκεκριµένη περίπτωση δεν πραγµατοποιεῖται στο πλαἰ- σιο διαδικασίας συνάψεως δηµοσίας συμβάσεως, παρέχουσας Τη δυνατότητα επιλογἠς του υποψηφίου που εἶναι σε Ὀέση να παράσχει τις σχετικὲς υπηρεσἰες µε το µικρότερο για το κοινωνικό σύνολο κόστος, το επίπεδο της απαραίτητης αντι- στάθμισης πρέπει να καθορίζεται βάσει αναλύσεως του κὀστους για µια μέση  επιχείρηση, µε χρηστή  διαχείριση και κατάλληλα εξοπλισμένη µε μεταφορικἀ μἐσα. Εφόσον πληρούνται τα τέσσερα αυτά κριτήρια, η αντιστάδ- µιση για παροχή δηµόσιας υπηρεσίας δεν συνιστά κρατική ενίσχυση και δεν εφαρµόζονται οι διατάξεις των ἀρθρων 87 και 88 της Συνθήκης. Όταν τα κράτη μέλη δεν τηρούν τα εν λόγω. κριτήρια καὶ εφὀόσον πληρούνται τα γενικά κριτήρια για την εφαρµογή του ἀρθρου 87 παράγραφος 1, της Συν- Ὀήκης οἱ αντισταθμίσεις για την παροχή δηµόσιας υπηρεσίας συνιστούν κρατικὲς ενισχύσεις που εµπίπτουν στις διατάξεις των ἀρθρων 73, 8δ6, 87 καὶ 88 της Συνθήκης. Η παρούσα απόὀφαση πρὲπει συνεπώς να εφαρμόζεται στις αντισταθμίσεις για παροχή δηµόσιας υπηρεσίας, καθόσον συνιστούν κρα- πικὲς ενισχύσεις. () Συλλογή 2003, Ι-7747.