28.8.2014 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 1 2571721 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΕ) αριθ. 912/2014 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 223ης Ιουλίου 2014 για τη Ὀέσπιση πλαισίου διαχείρισης της χρηματοδοτικής ευθύνης σε σχέση µε δικαστήρια επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους που συστήῆνονται βάσει διεῦνών συµφωνιών στις οποῖες η Ευρωπαϊκή Ένωση εἶναι συµβαλλόμενο μέρος ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καὶ ιδίως το ἀρθρο 207 παράγραφος 27, Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια, Αποζασίζοντας σύμφωνα µε τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (), Εκτιμώντας τα ακόλουθα: () . Με την ἐναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας, οι ἄµεσες ξένες επενδύσεις περιλαμβάνονται στον κατάλογο των θεμάτων που εµπίπτουν στην κοινή εµπορική πολιτική. Σύμφωνα µε το ἀρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχεῖο ϱ) της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), η Ένωση ἐχει αποκλειστική αρµοδιότητα στον τοµέα της κοινής εμπορικής πολιτικής καὶ δύναται να εἶναι συμβαλλόμενο μέρος σε διεθνεῖς συμφωνίες που περιέχουν διατάξεις σχετικά µε τις ἀμεσες ξένες επενδύσεις. (2) . Οἱ συμφωνἰες που προβλέπουν προστασία των επενδύσεων εἶναι δυνατόν να περιλαμβάνουν μηχανισμό επίλυσης διαφο- ρών μεταξὺ επενδυτή καὶ κράτους, ο οποίος επιτρέπει σε επενδυτή τρίτης χώρας να εγεἰρει αξίωση κατὰ κράτους στο οποἰο ἐχει πραγματοποιήσει επἐένδυση. Ἡ διαδικασία επίλυσης διαφορών μεταξὺ επενδυτή καιὶ κράτους εἶναι δυνατὀν να καταλήξει σε διαιτητικὲς αποφάσεις που να προβλέπουν την καταβολή χρηματικής αποζηµίωσης. Επίσης, σε µια τέτοια περίπτωση αναπόφευκτα ὃα προκύπτουν σημµαντικά ἑξοδα διεξαγωγἠς της διαιτησίας, καθὼς καὶ ἔξοδα που συνδέονται µε την υπερἀσπιση της υπόθεσης. (2) . Ἠ ευθύνη σε διεῦνὲς επίπεδο ὁσον αφορά τη μεταχείριση που αποτελεἰ το αντικείμενο της διαφοράς καθορίζεται µε βάση την κατανομή αρµοδιοτήτων μεταξύ της Ένωσης καὶ των κρατών μελών. Κατὰ συνέπεια, η Ένωση Όα εἶναι καταρχήν υπεύθυνη για την υπερἀσπιση κατὰ αξιώσεων µε τις οποῖες προβάλλεται παράβαση κανόνων συµφωνίας που εµπίπτουν στην αποκλειστική αρµοδιότητα της Ένωσης, ανεξαρτήτως του αν η επίµαχη μεταχείριση προέρχεται απὀ την ἴδια την Ένωση ἡ απὀ κράτος μέλος. (4) . Οἱ συμφωνἰες της ἘΈνωσης α πρὲπει να παρέχουν στους ξένους επενδυτὲς το ἴδιο υψηλό επίπεδο προστασίας, αλλά ὀχι υψηλότερο, µε αυτό που παρέχουν στους επενδυτὲς απὀ το εσωτερικὀ της Ένωσης το δίκαιο της Ένωσης και οι γενικὲς αρχὲς που εἶναι κοινὲς στα δίκαια των κρατών μελών. Οἱ συμφωνίες της Ένωσης ὃα πρέπει να διασφαλίζουν ὁτι τηρούνται και διαφυλάἀσσονται οι νομοθετικὲς εξουσὶες της Ένωσης καὶι το δικαίωµα ρύθμισης. (5) . Αν η Ένωση, ως οντότητα µε νοµική προσωπικότητα, έχει διεθνή ευθύνη για την επίµαχη μεταχείριση, θα κληθεί, σύμφωνα µε το διεθνὲς δίκαιο, να καταβάλει τυχόν αποζημιώσεις που Όα επιδικαστούν καὶ να αναλάβει τα ἑξοδα της διαιτησίας. Εντούτοις, µια αποζηµίωση μπορεί να προκύψει απὀ μµεταχείριση προερχόµενη εἴτε απὀ την ἴδια την Ένωση εἶτε απὀ κράτος μέλος. Κατὰ συνἐπεια, δεν ὃα ἦταν δίκαιο να καταβάλλονται τα επιδικασθέντα ποσὰ και τα ἑξοδα διαιτησίας απὀ τον προὐπολογισμὸ της Ένωσης ὀταν η μεταχείριση προέρχεται απὀ κράτος μέλος, παρὰ µόνο στις περιπτώσεις που η εν λόγω µεταχείριση εἶναι επιβεβλημένη απὀ το δίκαιο της Ένωσης. Για τον λόγο αυτό, εἶναι απαραΐτητο να επιμερίζεται η χρηματοδοτική ευθύνη, σύμφωνα µε το δίκαιο της Ένωσης, μεταξύ της ἴδιας της Ένωσης καιὶ του κράτους µέλους που εἶναι υπεύθυνο για την επίµαχη μεταχείριση βάσει των κριτηρίων που προβλέπει ο παρών κανονισμός. () Θέση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της Ίδης Απριλίου 2014 (δεν ἐχει ακόµη δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα) καὶ απόφαση του Συμβουλίου της 23ης Ιουλίου 2014.