Ι. 200/46 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 31.7.2009 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριὺ. 664/2009 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 7ης Ιουλίου 2009 για τη Ὀέσπιση διαδικασἰας για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συµφωνιών ανάµεσα σε κράτη μέλη καὶ τρίτες χώρες σχετικά µε τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση δικαστικών και ἀλλων αποφάἀσεων σε υποθἑσεις γαμικών διαφορών, ζητήματα γονικῆς µέρινας καὶ ζητήματα που συνδέονται προς υποχρεώσεις διατροφής, καθώς και το εφαρµοστέο δίκαιο σε υποθέσεις υποχρεώσεων διατροφής ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπὀψη: τη συνθήκη για την ἱδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, καὶ ιδίως το ἀρθρο 61 στοιχεῖο γ), το ἀρθρο 65 καὶ το ἂἀρθρο 67 παρὰ- γραφοι 2 καὶ 5, την πρόταση της Επιτροπής, Τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (}, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: () Ο τῖτλος Π/ του μέρους ΠΙ της συνθήκης παρέχει τη νομική βάση για τη Ὀέσπιση κοινοτικής νοµοθεσίας στον τοµέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικὲς υποθέσεις. Η δικαστική συνεργασία σε αστικὲς υποθέσεις μεταξύ κρα- τῶν μελὼν καιὶ τρίτων χωρών διέπεται κατά παράδοση απὀ συμφωνίες μεταξύ κρατών μελὼν και τρίτων χωρών. Οἱ συμ- φωνίες αυτὲς, ο αριθμός των οποίων εἶναι μεγάλος, αντικα- τοπτρίζουν συχνά ιδιαίτερους δεσμούς μεταξὺ ενὸς κράτους µέλους καὶ µιας τρίτης χώρας και προορίζονται να προσφέ- ρουν το κατάλληλο νοµικό πλαἰσιο για την κάλυψη συγκε- κριµένων αναγκών των ενδιαφερομένων μερών. Το ἀρθρο 307 της συνθήκης απαιτεἰ απὀ τα κράτη μέλη να λάβουν ὁλα τα ενδεδειγμένα μέτρα για την άρση των τυχόν ασυµβίβαστων μεταξύ του κοινοτικού κεκτηµένου καὶ διε- Ὀνών συμφωνιών που συνάπτονται μεταξὺ κρατών  μελών καὶ τρίτων χωρών. Αυτὸ μπορεί να συνεπάγεται την αναδια- πραγμάτευση των συμφωνιών αυτῶν. Προκειµένου να δηµιουργηθεῖ το κατάλληλο νοµικό πλαῖσιο για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών κἀποιου κράτους μέλους ὀσον αφορὰ τις σχέσεις του µε µια τρίτη χώρα, ενδέχεται επίσης να υπάρχει εμφανής ανάγκη . σύναψης νέων συμφωνιὼών µε τρίτες χώρες που να αφορούν τοµεῖς της αστικής δικαιοσύνης οι. οποῖοι εµπίπτουν στο. πεδίο εφαρμογἠς του τῖτλου Τ του μέρους ΠΙ της συνθήκης. Στη γνώμη του 1/03 της 7ης Φεβρουαρίου 2006 σχετικά µε τη σύναψη της νέας σύμβασης του Λουγκάνο, το Δικα- στήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επιβεβαἰωσε ὁτι η Κοι- νότητα. ἐχει αποκτήσει αποκλειστικήἠ αρµοδιότηταγια. τη () Γνώμη της 7ης Μαΐου 2009 (δεν ἐχει ακόµη δηµοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερἰδα). ρ90) σύναψη διεθνοὺς συμφωνίας όπως η σύμβαση του Λουγκάνο µε τρίτες χώρες σχετικά µε θέµατα που έχουν συνέπειες για τους κανόνες που καθορίζονται στον κανονισμὀ (ΕΚ) αριῦ. 442001 του Συµβουλίου, της 224ς Δεκεμβρίου 2000, για τη. διεθνή . δικαιοδοσία, την. αναγνώριση. και την. εκτέλεση αποφάἀσεων σε αστικὲς και εμπορικές υποθέσεις () («Βρυξέλ- λες Ρ»). Εναπόκειται στην Κοινότητα να΄ συνάπτει, δυνάμει του ἀρθρου. 300 της συνθήκης, συμφωνἰες μεταξύ της Κοινότη- τας καὶ τρίτων χωρών για θέµατα που εµπίπτουν στην απο- κλειστική αρµοδιότητα της Κοινότητας. Το ἀρθρο 10 της συνθήκης απαιτεἰ απὀ τα κράτη μέλη να διευκολύνουν την Κοινότητα στην εκπλήρωση των υποχρεώ- σεὼν της καὶ να απἔχουν απὀ κάθε µἑέτρο που δύναται να Ὀέσει σε κἴνδυνο την επίτευξη των στόχων της συνθήκης. Το εν λόγω καθήκον πιστής συνεργασίας τυγχάνει γενικῆς εφαρ- μογήἠς καὶ δεν εξαρτάται απὀ το κατὰ πόσον η αρµοδιότητα της Κοινότητας εἶναι αποκλειστική ἡ ὀχι. Όσον αφορά συµφωνίες µε τρίτες χώρες για ειδικἁ θέµατα πολιτικής δικαιοσύνης που εµπίπτουν στην  αποκλειστική αρµοδιότητα της Κοινότητας, εἶναι σκόπιµο να καθιερωθεί συνεκτική καὶ διαφανής διαδικασία προκειµένου να επιτρὲ- πεται στα κράτη μέλη να τροποποιούν υφιστάμενες συµφω- νὶες που ἔχουν συνάψει µε τρῖτες χώρες ἡ να διαπραγµα- τεύονται καὶ να συνάπτουν νἐες συμφωνῖες, ιδίως ὁταν η ἴδια η Κοινότητα δεν ἐχει δηλώσει την πρὀθεσή της να ασκήσει την εξωτερικήἠ της αρµοδιότητα µε σκοπὀ τη σύναψη µιας συμφωνίας μέσω ήδη υφιστάμενης ἡ προβλεπόµενης͵ δια- πραγματευτικής εντολἠς. Η εν λόγω διαδικασία δεν θα πρὲ- πει να Ὀίγει την αποκλειστική αρµοδιότητα της Κοινότητας οὗτε τις διατάξεις των ἀρθρων 300 καὶι 307 της συνθήκης. Θα πρὲπει να Ὀεωρεῖται ως ἑκτακτο μέτρο και να ἔχει περιο- ρισμένο πεδίο και χρόνο εφαρμογἠς. Ο παρών κανονισμός δεν Όα πρέπει να ισχύει εάν η Κοινό- τητα ἐχει ἤἧδη συνάψει συµφωνία µε τρίτη χώρα για το ἴδιο αντικείμενο. Δύο. συµφωνὶες ὃα πρέπει να Ὀεωρούνται ως αφορώσες το ἴδιο αντικείµενο μόὀνον εὰν καὶ στον βαθμό που ρυὈθμίζουν επὶ της ουσίας τα ἴδια ειδικἁ νομικά ζητή- µατα. Διατάξεις που απλώς δηλώνουν γενική πρὀθεση συνερ- γασίας σε τέτοια ζητήµατα δεν θα πρέπει να Ὀεωρούνται ως αφορώσες το ἴδιο αντικείμενο. Ορισµένες περιφερειακὲς συμφωνὶες που αναφέἑρονται σε υφιστάμενες κοινοτικὲς νομοθετικὲς πρἀάξεις Όα πρέπει επίσης να καλύπτονται απὀ τον παρὀντα κανονισµόὀ. ( ΕΕ Ι. 12 της 16.1.2001, σ. Ἱ.