26.1.2010 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ι. 20]7 4 (Πράξεις εγκριθεἰσες, πριν απὀ την Ί1η Δεκεμβρίου 2009, δυνάµει της συνθήκης ΕΚ, της συνθήκης ΕΕ και της συνθήκης Ευρατόμ) ΟΔΗΓΙΑ 2009/147/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 230ἠς Νοεμβρίου 2009 περὶ της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών (κωδικοποιηµένη ἐκδοση) ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ἵδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το ἂἀρθρο 175 παράγραφος ἸἹ, την πρόταση της Επιτροπής, τη γνώµη της Ευρωπαϊκῆς Οικονοµικής καὶ. Κοινωνικής Επιτρο- πῆς (3), Αποζασίζοντας σύμφωνα µε τη. διαδικασία του. ἀρθρου 251 της συνθήκης (2), Εκτιμώντας τα ακόλουθα: ( . Ἡ οδηγἰα 79/409/ΕΟΚ του Συµβουλίου, της 2ας Απριλίου 19790, περὶ της διατηρήσεως των. αγρίων πτηνών (2), έχει τροποποιηθεῖ επανειλημμένα (2) καὶ ουσιωδώς. Εἶναι, ως εκ τοὐτου, σκόπιµη, για λόγους σαφήνειας καὶ ορθολογισμού, η κωδικοποίηση της εν λόγω οδηγίας. 2). Ἠ απόφαση αριθ. 1600/2002/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινο- βουλίου καὶ του Συµβουλίου, της 224ς Ιουλίου 2002, για τη Ὀέσπιση του ἑκτου κοινοτικού προγράµµατος. δρά- σεως για το περιβάλλον ()) προβλέπει ειδικὲς ενέργειες για τη. βιοποικιλία συμπεριλαμβανομένης της προστασίας των πτηνὼών καὶ των οικοτόπων τους. ). Στο ευρωπαϊκὀ έἔδαφος των κρατών μελών, ἑνας μεγάλος αριὐμὸς ειδών πτηνών που ζουν εκ φύσεως σε ἀγρια κατἀ- σταση υφίσταται µείωση του πληθυσμού του, η οποία εἶναι () Γνώμη της Ί0ης Ιουνίου 2009 (δεν έχει δημοσιευθεί ακόµη στην Επί- σηµη Εφημερίδα). () Γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 20ήἠς Οκτωβρίου 2009 (δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στην Επίσημη Εφημερίδα) καὶ απόφαση του Συμβουλίου της 26ης Νοεμβρίου 2009. () ΕΕ Ι. 103 της 25.4.1979, σ. Ἱ. () Βλέπε παράρτηµα ΥΤ μέρος Α. ϱ) ΕΕ Ι. 242 της 10.9.2002, σ. Ἱ. ταχύτατη σε ορισμένες περιπτώσεις καὶι η µείωση αυτή απο- τελεἰ σοβαρὀ κἴνδυνο για τη διατήρηση του φυσικού περι- βάλλοντος, ιδίως εξαιτἰας των απειλητικών συνεπειών της για Τη βιολογική ισορροπἰα. Τα εἴδη των πτηνών που ζουν εκ φύσεως σε ἄγρια κατἀ- σταση στο ευρωπαϊκό έδαφος των κρατών μελών εἶναι κατὰ μεγάλο μέρος αποδηµητικἀ. Τα εἴδη αυτά αποτελούν κοινή κληρονομιά. καὶ η αποτελεσματική προστασία των πτηνών συνιστὰ περιβαλλοντολογικὀ πρόβλημα τυπικά διασυνοριακὀ που συνεπάγεται κοινὲς ευθύνες. Η διατήρηση των πτηνών που ζουν εκ φύσεως σε ἀγρια κατάσταση στο ευρωπαϊκό έδαφος των κρατών μελών εἶναι αναγκαία για την πραγμάτωση των στόχων της Κοινότητας στους τομεῖς της βελτιώσεως των συνθηκών ζωἠς καὶ της αειφόρου ανάπτυξης. Τα προς λήψη μέτρα πρέπει να εφαρμόζονται στους διάφο- ρους παράγοντες που μπορούν να επιδρἀσουν στο. επίπεδο πληθυσμού των πτηνών, δηλαδή τις επιπτώσεις των ανθρω- πίνων δραστηριοτήτων καὶ κυρίως την καταστροφή και τη ρύπανση των οικοτόπων τους, τη σύλληψη και τη θανάτωση απὀ τον ἀνθρωπο καθὼς καὶ το εµπόριο που δημιουργούν οι δραστηριότητες αυτές καιὶ εἶναι σκόπιµο να προσαρμοσθεἰ ο βαθμός αυτών των μέτρων στην κατάσταση των διαφόρων ειδών στο πλαἰσιο µιας πολιτικής διατηρήσεως. Η διατήρηση αυτή ἐχει ως αντικείμενο τη µακροπρόθεσµη προστασία καὶι τη διαχείριση φυσικών πόρων ως αναπὀσπα- στο μἐρος της κληρονομιάς των ευρωπαϊκών λαών. Επιτρέπει τη ρύθμιση των πόρων αυτών καὶ ρυθμίζει την εκμετἀλλευσή τους µε βάση τα αναγκαἰα µέτρα για τη διατήρηση καὶ την προσαρμογἠ των φυσικών ισορροπιών των ειδών στα ὁρια του λογικἀ δυνατού. Η διαφύλαξη, η διατήρηση ἡ η αποκατάσταση µιας επαρ- κοὺς ποικιλίας καὶ εκτάσεως οικοτόπων εἶναι απαραίτητες για τη διατήρηση ὁλων των ειδών πτηνών. Ορισµἑνα εἴδη πτηνὼών πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο μέτρων ειδικής διατηρήσεως σε σχέση µε τον οικὀτοπὀ τους, ὧστε να εξα- σφαλισθεἰ η επιβίωση καὶ η αναπαραγωγἠ τους στην περιοχή εξαπλὠσεὼώς τους. Αυτὰ τα μέτρα πρὲπει οµοίως να λαµβά- νουν υπόψη τα αποδηµητικἀ εἴδη και να εἶναι συντονισμένα, µε σκοπόὀ τη δηµιουργία συνεκτικού δικτύου.