Ι. 177]6 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 4.7.2005 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 593/2008 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 17ης Ιουνίου 2008 για το εφαρµοστέο δίκαιο στις συµβατικές ενοχὲς (Ρώμη ! ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπὀψη: τη συνθήκη για την ἱδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, καὶ ιδίως το ἀρθρο 61 στοιχεῖο γ) καὶ το ἀρθρο 67 παράγραφος 5 δεύτερη περίπτωση, Ττην πρὀταση της Επιτροπής, Ευρωπαϊκής 'Οικονοµικῆς ' και.. Κοινωνικής τη γνώμη 'της Επιτροπής ('), Αποζασίζοντας σύμφωνα µε τη διαδικασία του. ἀρθρου. 251 της συνθήκης (2), Εκτιμώντας τα ακόλουθα: () Ἡ Κοινότητα ἐχει Ὀέσει ως στόχο τη διατήρηση καὶ την ανάπτυξη ενὸς χώρου ελευθερίας, ασφἀλειας και δικαιοσύνης. Για την προοδευτική εγκαθίδρυση ενὸς τέτοιου χώρου, η Κοινότητα πρἐπει να θεσπίσει µέτρα στον τοµέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικὲς υποθέσεις µε ᾿ διασυνοριακές επιπτώσεις, στο βαθμό που αυτὸ εἶναι αναγκαἰο για την ομαλή λειτουργία της εσωτερικῆς αγοράς. (2) . Σύμφωνα µε το ἀρθρο 65 στοιχεῖο β) της συνθήκης, τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν την προὠθηση της συµβατότητας των κανόνων που εφαρµόζονται στα κράτη μέλη όσον αφορά τη σύγκρουση νὂµων καιὶ δικαιοδοσιών. (3) . Κατὰἀ τη σὐνοδό του στο Τάμπερε στις 15 καὶ 16 Οκτωβρίου 1999, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιβεβαίωσε την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών καὶ ἀλλων αποφάἀσεων ως τον ακρογωνιαῖο λίθο της δικαστικής συνεργασίας σε αστικὲς υποθέἑσεις και κάλεσε το Συμβούλιο καὶ την Επιτροπή να εγκρίνουν πρὀγραμμα µἑτρων για την εφαρµογή της αρχής της αµοιβαΐας αναγνώρισης. (4) . 'Στις 30 Νοεμβρίου 2000, το Συμβούλιο ενέκρινε κοινό πρὀγραμμα µἑτρων της Επιτροπής καὶ του Συµβουλίου για την εφαρµογή της αρχής της αµοιβαΐας αναγνώρισης . των αποφάἀσεων επἰ αστικών καὶ εμπορικών υποθέσεων ()). Το πρὀόγραμμα προσδιορίζει ὁτι τα μἐέτρα σχετικά µε την εναρµόνιση των κανόνων σύγκρουσης των νόµων συμβάλλουν πράγματι στη διευκόλυνση της αµοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάἀσεων. (5) . Το πρὀγραμμα της Χάγης (3), που εγκρίθηκε απὀ το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 5 Νοεμβρίου 2004, ζητούσε να συνεχισθούν δραστήρια οι εργασίες σχετικά µε τοὺς κανόνες σύγκρουσης νόµων ὀσον αφορὰ τις συμβατικὲς ενοχὲς (Ρώμη Ρ). ( ΕΕ ς 318 της 23.12.2006, σ. 56. () Γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 29ης Νοεμβρίου 2007 (δεν ἐχει ακόμα δημοσιευθεἰ στην Επίσηµη Εφημερίδα) καὶ απόφαση του Συµβουλίου της 5ης Ιουνίου 2005. () ΕΕ ς 12 της 15.1.2001, σ. Ἱ. ( ΓΕ ς 53 της 3.3.2005, σ.Ἰ. (6) ᾳ0) μ ᾳμ2 Η ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγορὰς προὐποθέτει, προκειµένου να βελτιωθεί η προβλειγιµότητα της ἐκβασης των διαφορών, η΄ ασφἀλεια του. εφαρµοστέου  δικαἰου καὶ ελεύθερη. κυκλοφορία των. δικαστικών αποφάἀσεων, ὁτι. οι κανὀνες σύγκρουσης νόµων που ισχύουν στα κράτη μέλη ορίζουν ως εφαρµοστέο το αυτὸ εθνικό δίκαιο ανεξαρτήτως της χώρας ενώπιον των δικαστηρίων της οποίας ασκεῖται η αγωγή. Το καῦ’ ύλην πεδίο εφαρµογήἠς και οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να συνάδουν µε τον κανονισμὀ (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συµβουλίου, της 224ς Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση καὶ την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικὲς καὶ εμπορικὲς υποθέσεις ()) (βρυξέλλες Τ καὶ τον κανονισμὀ (ΕΚ) αριθ. Β64/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καὶι του Συµβουλίου, της 11ης Ιουλίου 2007, για το εφαρμοστὲο δίκαιο στις εξωσυμβατικὲς ενοχές («Ρώμη Π») (). Οι οικογενειακὲς σχέσεις ὃα πρέπει να καλύπτουν τις σχέσεις γονέων καὶ τέκνων, το γάµο καὶ τις σχέσεις συγγένειας εξ αἵματος ἡ εξ αγχιστείας, σε ευθεία ἡἦ πλάγια γραµμή. Ἡ παραπομπή του ἀρθρου 1, παράγραφος 2, σε σχέσεις που παράγουν αποτελέσµατα ανάλογα µε το γάµο καὶ ἀλλες οικογενειακές σχέσεις ὃα πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα µε το δίκαιο του κράτους µέλους του επιληφθέντος δικαστηρίου. Οι ενοχὲς που προκύπτουν απὀ συναλλαγματικές, επιταγές, γραμμάτια σε διαταγή καὶ ἄλλα αξιόγραφα ὃα πρέπει να καλύπτουν καὶ πς φορτωτικές στον βαὐμὸό που  οἱ προκύπτουσες απὀ τη φορτωτική  ενοχὲς οφεἰίλονται στον χαρακτήρα της ως αξιογρἀφου. Οι ενοχὲς που απορρέουν απὀ συζητήσεις που προηγούνται της σύναψης µιας σύμβασης καλύπτονται απὀ το ἀρθρο 12 του. κανονισμού (Ε αρὈ. 8564/2007. Κατἀ συνἐπεια, οι ενοχὲς αυτὲς ὃα πρὲπει να εξαιρεθούν απὀ το πεδῖο εφαρµογήἠς του παρὀντος κανονισμού. Η ελευθερία των μερών να επιλέγουν το εφαρµοστέο δίκαιο ὃα πρέπει να αποτελεί ἑναν απὀ τους ακρογωνιαίους λίθους του συστήµατος των κανόνων σύγκρουσης νόµων ὀσον αφορά τις συμβατικὲς ενοχὲς. Ἡ συµφωνία μεταξύ των μερών για την ανάθεση αποκλειστικής αρµοδιότητας σε ἑνα ἡ περισσότερα δικαστήρια ἡ δικαιοδοτικά ὀργανα ενὸς κράτους µέλους για τη διευθέτηση διαφορών στο πλαἰσιο µιας σύμβασης Όα πρέπει να αποτελεἰ ἑναν απὀ τους παράγοντες που λαμβάνονται υπὀψη ᾿ προκειµένου να διαπιστωθεί κατὰ πὀσον εκδηλώθηκε σαφώς µια. επιλογή εφαρµοστέου δικαἰου. Ο παρών κανονισμός δεν εμποδίζει τα μέρη να ενσωματώσουν µε ειδική μνεῖα στη σὐμβασή τους ἑνα µη κρατικὀ σώμα Κανόνων δικαἰου ἦ µια διεῦνή σύμβαση. ΕΕ Ι. 12 της 16.1.2001, σ. Ἱ. Κανονισμός ὀπως. τροποποιήθηκε τελευταία µε τον κανονισμὀ (ΕΚ) αριδ. 1791/2006 (ΕΕ Ι. 363 της 20.12.2006, σ. Ἱ). ΕΕ Ι. 199 της 31.7.2007, σ. 40.