ฉันทลักษณ์ของกลอนในวรรณกรรมจำแนกได้กี่ประเภท?
Có thể phân loại bao nhiêu thể loại thi ca trong văn học?
ฉันทลักษณ์ของกลอนในวรรณกรรมจำแนกได้ 5 ประเภทคือ จำแนกตามจำนวนคำ จำแนกตามคำขึ้นต้น จำแนกตามคณะ จำแนกตามบทขึ้นต้นและจำแนกตามการส่งสัมผัส ฉันทลักษณ์ หมายถึง ลักษณะบังคับของคำประพันธ์ไทย ซึ่งกำชัย ทองหล่อให้ความหมายไว้ว่า ฉันทลักษณ์ คือตำราที่ว่าด้วยวิธีร้อยกรองถ้อยคำหรือเรียบเรียงถ้อยคำให้เป็นระเบียบตามลักษณะบังคับและบัญญัติที่นักปราชญ์ได้ร่างเป็นแบบไว้ ถ้อยคำที่ร้อยกรองขึ้นตามลักษณะบัญญัติแห่งฉันทลักษณ์ เรียกว่า "คำประพันธ์" และได้ให้ความหมายของ "คำประพันธ์" คือถ้อยคำที่ได้ร้อยกรองหรือเรียบเรียงขึ้น โดยมีข้อบังคับ จำกัดคำและวรรคตอนให้รับสัมผัสกัน ไพเราะ ตามกฎเกณฑ์ที่ได้วางไว้ในฉันทลักษณ์ โดยแบ่งเป็น 7 ชนิด คือ โคลง ร่าย ลิลิต กลอน กาพย์ ฉันท์ กล ซึ่งก็คือ ร้อยกรองไทย นั่นเอง
Thi pháp trong văn học có thể chia làm 5 loại: phân loại theo số từ Phân loại theo lời mở đầu, phân loại theo khoa, phân loại theo dòng mở đầu, phân loại theo cách truyền vần. Chanthalak đề cập đến đặc điểm bắt buộc của thơ Thái mà Kamchai Thonglor định nghĩa là Chanalak, là cuốn sách giáo khoa đề cập đến phương pháp sáng tác chữ hoặc sắp xếp từ ngữ theo những đặc điểm, quy tắc bắt buộc mà các học giả đã soạn thảo. Những từ được viết theo quy luật văn xuôi gọi là “kham praph” và nghĩa của “kham praph” là những từ đã được sáng tác hoặc sáng tác. có quy định Giới hạn từ ngữ và dấu câu theo vần và du dương theo quy tắc đặt ra trong thi ca, chia làm 7 loại: klong, rai, lilit, kon, kap, chant, kon, là thơ Thái.
ความคลี่คลายด้านรูปแบบ กวีสมัยปัจจุบันเสนอผลงานกลอนหลากหลายรูปแบบ จัดเป็น 2 กลุ่ม โดยกลุ่มแรก ยึดฉันทลักษณ์กลอนประเภทต่างๆ เช่นของเดิม แต่ปรับกลวิธีใช้สัมผัสใน และยืดหยุ่นจำนวนคำ เป็นการย้อนรอยฉันทลักษณ์ของกลอนยุคก่อนสุนทรภู่ ได้แก่ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์, สุจิตต์ วงษ์เทศ, ประกาย ปรัชญา, ประเสริฐ จันดำ, ไพรวรินทร์ ขาวงาม เป็นต้น กลุ่มที่สองใช้เฉพาะสัมผัสนอกเป็นกรอบกำหนดประเภทงานว่าอยู่ในจำพวกกลอน ส่วนจำนวนคำ กลวิธี และท่วงทำนองอื่น ๆ เป็นไปโดยอิสระ ได้แก่ อังคาร กัลยาณพงศ์, ถนอม ไชยวงศ์แก้ว, วุธิตา มูสิกะระทวย, ศักดิ์สิริ มีสมสืบ เป็นต้น ในสมัยรัตนโกสินทร์ รองอำมาตย์เอก หลวงธรรมาภิมณฑ์ (ถึก จิตรกถึก) (พ.ศ. 2401 - พ.ศ. 2471) กวีคนสำคัญในสมัยรัชกาลที่ 5 - 6 ได้แต่ตำราคำประพันธ์ ประชุมลำนำ โดยพัฒนาฉันทลักษณ์ของกลอนให้มีรูปแบบหลากหลายขึ้น ซึ่งได้กำหนดรูปแบบ บท และ ลำนำ ขึ้น โดยให้ บท เป็นกลอนที่มีคำขึ้นต้น ส่วน ลำนำ เป็นกลอนที่มีจำนวนคำวรรคคี่และวรรคคู่ไม่เท่ากัน หากกลอนที่มีลักษณะทั้งสองรวมกันจะเรียกว่า บทลำนำ นอกจากนี้ยังได้ค้นคว้าฉันทลักษณ์ของกลอนสุภาพและกลอนชาวบ้านอย่างละเอียด และได้จำแนกกลอนต่าง ๆ อย่างพิสดาร ได้แก่ กลอนสุภาพ บทกลอนสุภาพ ลำนำกลอนสุภาพ บทลำนำกลอนสุภาพ กลอนสังขลิก บทกลอนสังขลิก ลำนำกลอนสังขลิก บทลำนำกลอนสังขลิก กานต์ บทกานต์ ลำนำกานต์ และบทลำนำกานต์ แต่เสียดายที่ ประชุมลำนำ ซึ่งเสร็จในปี พ.ศ. 2470 ไม่ได้ถูกนำออกมาเผยแพร่ จนกระทั่งสำนักนายกรัฐมนตรีได้พิมพ์ออกเผยแพร่ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2514 เป็นเหตุให้คำประพันธ์ชนิดต่าง ๆ ของหลวงธรรมาภิมณฑ์ไม่แพร่หลายเท่าที่ควร กลอนเปล่า เป็นคำประพันธ์ที่พัฒนามาจากฟรีเวิร์ส () ของตะวันตก เป็นกลอนในวรรณคดีอังกฤษที่ไม่มีการสัมผัสคำ แต่มีการเน้นเสียงในลักษณะ lambic Pentameter คือ 1 บาท แบ่งเป็น 5 จังหวะ จังหวะละ 2พยางค์ พยางค์แรกเสียงเบา (ลหุ) พยางค์หลังเสียงหนัก (ครุ) กลอนเปล่าได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของกวีนิพนธ์ประเภทบรรยายโวหารยาว ๆ (soliloquy) รวมทั้งงานด้านปรัชญาและการละคร นับตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา กลอนเปล่าปรากฎอยู่ทั่วไปในงานประพันธ์บทละครของเชคสเปียร์ โดยมักเป็นบทพูดของตัวละครที่มีบทบาทสำคัญ หรือมีฐานันดรสูงกว่าคนปกติ บทกวีมหากาพย์ "Paradise Lost" ของจอห์น มิลตัน ใช้รูบแบบฉันทลักษณ์ของกลอนเปล่าประพันธ์ทั้งหมด กลอน เป็นลักษณะคำประพันธ์ไทยที่ฉันทลักษณ์ประกอบด้วยลักษณะบังคับ 3 ประการคือ คณะ จำนวนคำ และสัมผัส ไม่มีบังคับเอกโทและครุลหุ เชื่อกันว่าเป็นคำประพันธ์ท้องถิ่นของไทยแถบภาคกลางและภาคใต้ โดยพิจารณาจากหลักฐานในวรรณกรรมทั้งวรรณกรรมลายลักษณ์(เป็นตัวหนังสือ) และวรรณกรรมมุขปาฐะ(เป็นคำพูดที่บอกต่อกันมาไม่มีการจดบันทึก) โดยวรรณกรรมที่แต่งด้วยกลอนเก่าแก่ที่สุดคือ เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา และเพลงยาว ณ พระที่นั่งจันทรพิศาล กวีแต่งในสมัยอยุธยาตอนปลาย ก่อนหน้านั้นกลอนคงอยู่ในรูปแบบวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นร้อยกรองชาวบ้านเช่น บทร้องเล่น บทกล่อมเด็ก เพลงชาวบ้าน เป็นต้น แบ่งตามประเภทของกวีและวรรณกรรมที่ปรากฏเป็น 2 รูปแบบ คือ
ในช่วงที่การแต่งกลอนประเภทเคร่งฉันทลักษณ์และพราวสัมผัสถึงจุดอิ่มตัว บรรดากวีเริ่มแสวงหารูปแบบคำประพันธ์ใหม่ ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงความจำเจ และสามารถสื่อ สาร ได้อย่างเสรี ไม่ติดในกรอบฉันทลักษณ์ จึงปรากฏรูปแบบกวีนิพนธ์ที่เรียกกันว่า กลอนเปล่า หรือ กวีนิพนธ์แบบไร้ฉันทลักษณ์ กวีนิพนธ์รูปแบบนี้ได้รับความนิยมมากขึ้น และเป็นที่ยอมรับในวงวรรณกรรมของไทยสูงสุด เมื่อหนังสือรวมบทกวี ไม่มีหญิงสาวในบทกวี ของ ซะการีย์ยา อมตยา ซึ่งเป็นกวีนิพนธ์ฉันทลักษณ์อิสระ ได้รับการคัดเลือกให้ชนะเลิศรางวัลซีไรต์ ในปี พ.ศ. 2553 ในสมัยอยุธยา กลอนที่แพร่หลายคือ กลอนเพลงยาว และกลอนบทละคร ต่อมามีกวีที่ศึกษาฉันทลักษณ์ของกลอนและประดิษฐ์ฉันทลักษณ์ใหม่ ๆ ขึ้นมาอย่างหลากหลายคือ หลวงศรีปรีชา (เซ่ง) ซึ่งประดิษฐ์กลอนกลบทถึง 86 ชนิด ไว้ใน "กลบทศิริวิบุลกิตติ" ซึ่งเป็นต้นแบบกลอนสี่ กลอนหก กลอนเจ็ด กลอนแปด และกลอนเก้า รวมทั้งกลอนนิทาน กลอนแปด นั้นถือว่าเป็นขนบกวีนิพนธ์พื้นฐานที่นิยมที่สุดในไทย เหตุเพราะมีฉันทลักษณ์ที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อน สามารถแสดงอารมณ์ได้หลากหลาย และคนทั่วไปสามารถเข้าถึงเนื้อความได้ไม่ยาก หนึ่งในรูปแบบของกลอนแปดก็คือ รูปแบบกลอนแปดของสุนทรภู่ ซึ่งความแพรวพราวด้วยสัมผัสใน และขนบดังกล่าวนี้ก็ได้รับการสืบทอดต่อมาในงานกวีนิพนธ์ยุคหลังๆ กระทั่งปัจจุบัน ในสมัยอยุธยากลอนเพลงยาว และกลอนบทละครยังครองความนิยมด้วยจำนวนคำ และการส่ง-รับสัมผัสไม่เคร่งครัดนัก จนกระทั่งหลวงศรีปรีชาได้ริเริ่มประดิษฐ์กลอนที่มีจำนวนคำเท่ากันทุกวรรคขึ้น และประสบความสำเร็จสูงสุดในสมัยสุนทรภู่ ก่อให้เกิดการจำแนกกลอนออกเป็น 2 ประเภทคือ กลอนสุภาพ ที่มีจำนวนคำเท่ากันทุกวรรค และกลอยที่กำหนดจำนวนคำในวรรคโดยประมาณ เช่น กลอนเพลงยาว กลอนบทละคร กลอนเสภา เป็นต้น ฉันทลักษณ์ของกลอนพัฒนาถึงระดับสูงสุดระหว่างสมัยรัชกาลที่ 6 และสมัยรัชกาลที่ 7 เนื่องจากเทคโนลียีการพิมพ์ช่วยให้ความรู้ต่างๆ กระจายตัวมากขึ้น มีการตีพิมพ์ตำราแต่งคำประพันธ์และใช้เป็นแบบเรียนด้วย ทำให้เกิดแบบแผนการประพันธ์ที่อยู่ในกรอบเดียวกัน ดังนั้น งานกลอนในระหว่าง พ.ศ. 2486 - พ.ศ. 2516 จึงอยู่ในกรอบของฉันทลักษณ์ และพราวด้วยสัมผัสตามตำราอย่างเคร่งครัด
Phong cách không khoan nhượng Các nhà thơ đương đại trình bày thơ của mình theo nhiều phong cách khác nhau, được tổ chức thành hai nhóm. Nhóm thứ nhất sử dụng các thể thơ khác nhau như nguyên tác, nhưng điều chỉnh kỹ thuật sử dụng vần. và số từ linh hoạt Nó theo dõi thi pháp thời kỳ tiền Sunthorn Phu, bao gồm Naowarat Phongpaiboon, Sujit Wongthet, Prakai Pratchaya, Prasert Chandam, Phairwarin Khao-ngam, v.v. Nhóm thứ hai chỉ sử dụng cảm giác bên ngoài làm khuôn khổ để xác định thể loại tác phẩm thuộc Thể loại thơ, trong khi số lượng từ, kỹ thuật và giai điệu khác độc lập, bao gồm Angkhan Kalayanapong, Thanom Chaiwongkaew, Wuthita Musikarathuay, Saksiri Meesombueb, v.v. Vào thời Rattanakosin Phó Tham mưu trưởng Luang Thammaphimon (Thuek Chitthuk) (1858 - 1928), một nhà thơ quan trọng dưới thời vua Rama V và VI, chỉ sáng tác văn bản, triệu tập diễn giả bằng cách phát triển thi pháp thơ của ông để có hình thức đa dạng hơn. đã thiết lập thể thức khổ thơ, câu thơ bằng cách đặt câu thơ có chữ ở đầu, còn câu thơ là bài thơ có số từ không bằng nhau ở đoạn lẻ và đoạn chẵn. Một bài thơ nếu hội tụ cả hai đặc điểm đó thì gọi là thơ. Ngoài ra, thi pháp của thơ lịch và thơ dân gian đã được nghiên cứu kỹ lưỡng. và đã phân loại nhiều bài thơ khác nhau theo một cách đặc biệt, bao gồm thơ lịch sự, thơ lịch sự và thơ lịch sự. Giới thiệu thơ lịch sự, thơ Sangkhalik, thơ Sangkhalik bài thơ sangkhalik Các câu thơ Sankhlik, Kan, các câu Kan, Lam Nam Kan, các câu thơ Lam Nam Kan. Tiếc thay, Hội nghị Lâm Nam hoàn thành năm 1927 lại không được xuất bản. Cho đến khi Văn phòng Thủ tướng xuất bản nó lần đầu tiên vào năm 1971, nó đã khiến nhiều thể loại bài viết của Luang Thammaphimont không được phổ biến rộng rãi như lẽ ra phải có. Thơ trống là thơ được phát triển từ thơ tự do phương Tây () là một bài thơ trong văn học Anh không có vần. Nhưng có một điểm nhấn ở dạng ngũ âm lambic, tức là 1 baht, chia thành 5 nhịp, 2 âm tiết mỗi nhịp. Âm tiết đầu tiên có âm nhẹ (Lhu), âm tiết thứ hai có âm thanh nặng (Kru). đã trở thành một yếu tố quan trọng của thơ tự sự dài (độc thoại) kể cả các tác phẩm triết học và kịch. Kể từ giữa thế kỷ 16, câu không vần đã xuất hiện khắp nơi trong các vở kịch của Shakespeare. Thường là lời thoại của nhân vật đóng vai trò quan trọng. hoặc có địa vị cao hơn người bình thường Bài thơ sử thi "Paradise Lost" của John Milton sử dụng hoàn toàn hình thức thi ca của thơ tự do. Thơ là một thể loại thơ Thái trong đó vần điệu bao gồm ba đặc điểm bắt buộc: nhóm, số từ và vần. Không có bắt buộc ek, toh và kruhu. Nó được cho là một bài thơ địa phương ở miền trung và miền nam Thái Lan. Xem xét các bằng chứng trong văn học, cả văn học viết (bằng thư) và văn học truyền miệng (những từ được truyền lại mà không cần ghi chú), với nền văn học lâu đời nhất được sáng tác bằng thơ là Một bài hát dài dự đoán về Ayutthaya và một bài hát dài tại Sảnh ngai vàng Chandraphisan. Thơ sáng tác vào cuối thời kỳ Ayutthaya. Trước đó, thơ vẫn tồn tại ở dạng văn học truyền miệng, thơ ca dân gian như đồng dao, đồng dao, dân ca, v.v. Chia theo thể loại thơ và văn học xuất hiện dưới 2 hình thức: trong thời kỳ lối viết văn xuôi và thơ giả đạt đến điểm bão hòa. Các nhà thơ bắt đầu tìm kiếm những thể thơ mới để tránh sự đơn điệu. và có thể giao tiếp tự do mà không bị mắc kẹt trong ranh giới nhịp điệu Do đó xuất hiện một thể thơ được gọi là thơ không vần hoặc thơ không có vần điệu. Thể thơ này đã trở nên phổ biến hơn. và được chấp nhận trong giới văn học Thái Lan ở mức cao nhất. Khi một cuốn sách có thơ Không có phụ nữ trong thơ Zakariya Amatayā, một phong cách thơ tự do. Được chọn đoạt giải S.E.A.Write Award năm 2010. Vào thời kỳ Ayutthaya, thơ phổ biến là thơ ca dài và thơ kịch. Sau này, có một nhà thơ nghiên cứu thi pháp và phát minh ra nhiều thể thơ mới, đó là Luang Sripreecha (Seng), người đã sáng chế ra 86 thể thơ trong "Thơ Siriwibulkitti", làm hình mẫu cho bốn bài thơ, sáu bài thơ, bảy bài thơ Tám và chín bài thơ, trong đó có truyện thơ. Tám bài thơ được coi là truyền thống thơ cơ bản phổ biến nhất ở Thái Lan. Lý do là vì nó có nhịp điệu đơn giản, không phức tạp. Có thể thể hiện nhiều cảm xúc khác nhau Và công chúng có thể dễ dàng truy cập nội dung. Một trong những hình thức của tám bài thơ là Tám thể thơ của Sunthorn Phu thật rực rỡ khi chạm vào Và truyền thống này đã được lưu truyền trong thơ ca sau này. Cho đến bây giờ Vào thời Ayutthaya, những bài thơ dài Và thơ kịch vẫn thống trị sự phổ biến về số lượng từ. và việc gửi và nhận liên lạc không nghiêm ngặt lắm. Cho đến khi Luang Sri Preecha chủ động làm một bài thơ có số chữ như nhau ở mỗi đoạn. và đạt được thành công lớn nhất vào thời Sunthorn Phu Điều này dẫn đến việc phân thơ thành hai loại: thơ lịch sự, có số từ trong mỗi đoạn như nhau. và những câu thơ xác định số lượng từ gần đúng trong một đoạn văn, chẳng hạn như thơ ca dài, thơ kịch, thơ sepa, v.v. Thi pháp thơ phát triển đến mức cao nhất từ ​​thời vua Rama VI đến thời vua Rama VII, khi công nghệ in ấn giúp tạo điều kiện thuận lợi cho tri thức. lan rộng hơn Sách giáo khoa làm thơ cũng đã được xuất bản và sử dụng làm sách giáo khoa. Điều này tạo nên một khuôn mẫu văn học trong khuôn khổ tương tự, nên thơ giai đoạn 1943 - 1973 nằm trong khuôn khổ thi ca. và rực rỡ với những cú chạm theo đúng sách giáo khoa