นาย ฟิเนียส์ พี. เกจ โด่งดังจากอุบัติเหตุอะไร ?
Ông Phineas P. Gage trở nên nổi tiếng vì tai nạn nào?
นาย ฟิเนียส์ พี. เกจ () (ค.ศ. 1823-1860)
เป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้างทางรถไฟชาวอเมริกัน ผู้ที่รู้จักกันเนื่องจากการรอดชีวิตอย่างไม่น่าเป็นไปได้
จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในระหว่างการระเบิดหิน ที่แท่งเหล็กขนาดใหญ่พุ่งทะลุผ่านกะโหลกศีรษะของเขา
ทำลายสมองกลีบหน้าด้านซ้ายโดยมาก
และเนื่องจากผลที่เกิดขึ้นเพราะความบาดเจ็บ ต่อบุคลิกภาพและพฤติกรรมตลอดชีวิตอีก 12 ปีที่เหลือของเขา
เป็นผลกระทบที่กว้างขวางลึกซึ้งจนกระทั่งว่า เพื่อนของเขา (อย่างน้อยก็เป็นช่วงเวลาหนึ่ง) เห็นว่าเขา "ไม่ใช่นายเกจอีกต่อไป"
Ông Phineas P. Gage () (1823-1860) là một quản đốc đường sắt người Mỹ. Những người biết nhau vì khả năng sống sót khó có thể xảy ra của họ. từ một tai nạn xảy ra trong quá trình nổ đá Một thanh sắt lớn bắn xuyên qua hộp sọ của anh ta. Phần lớn phá hủy thùy trán trái của não. và vì kết quả của vết thương về tính cách và hành vi của ông trong 12 năm còn lại của cuộc đời. Đó là một tác động sâu rộng và sâu sắc đến mức bạn bè của anh ấy (ít nhất là trong một thời gian) thấy rằng anh ấy “không còn là ông Gage nữa”.
นายเกจได้แสดงความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมหลังจากได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ว่า ลักษณะ ขอบเขต และระยะเวลา ของความเปลี่ยนแปลงนี้ ไม่ชัดเจนอย่างยิ่ง
มีข้อมูลที่น่าเชื่อถือน้อยมากว่านายเกจเป็นคนอย่างไร (ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังอุบัติเหตุ) 
ความเปลี่ยนแปลงของจิตใจที่มีกล่าวไว้หลังจากเขาเสียชีวิตแล้ว เป็นสิ่งที่น่าทึ่งใจมากกว่าที่กล่าวไว้ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่
และบทความ 2-3 บทความที่มีการกล่าวพรรณนาที่ดูว่าน่าจะเป็นไปได้ ก็ไม่ได้ระบุช่วงเวลาหลังจากอุบัติเหตุที่พฤติกรรมเหล่านั้นเกิดขึ้น แม้ว่า นายเกจจะได้รับการพิจารณาว่า เป็นเค้สดัชนีของความเปลี่ยนแปลงทางบุคลิกภาพเนื่องจากความเสียหายในสมองกลีบหน้า
คุณค่าทางวิทยาศาสตร์ของเค้สนี้ไม่สมบูรณ์ เพราะขอบเขตความเสียหายในสมองของเขาไม่มีความแน่นอน
และเพราะการไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของเขา
แทนที่คุณค่าเช่นนั้น นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้เขียนไว้ว่า
"เรื่องของนายเกจเป็นเรื่องที่น่าทรงจำไว้
เพราะว่า เป็นเรื่องที่แสดงถึงความง่ายดายในการเปลี่ยนข้อเท็จจริงที่มีเพียงเล็กน้อย ไปเป็นนิทานปรัมปราทางวิทยาศาสตร์และตำนานนิยมได้"
หลักฐานที่มีอยู่น้อยนิดทำให้เกิด
"การฟิตทฤษฎีที่ต้องการเกือบอะไรก็ได้กับข้อเท็จจริงนิดหน่อยที่มีอยู่"
ความเป็นห่วงเช่นนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1877 แล้ว
เมื่อนักประสาทวิทยาชาวอังกฤษ น.พ. เดวิด เฟอร์ริเออร์ (โดยเขียนไปหา ศ. น.พ. เฮ็นรี่ พิกเกอริง บาวดิช ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดปรารถนาที่จะ "ทำเค้สนี้ให้ลงเอยอย่างชัดเจน")
กล่าวบ่นว่า ปีหนึ่งหลังจากประสบอุบัติเหตุ
นายเกจได้มอบแท่งเหล็กของเขาให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น (Warren Anatomical Museum) ของโรงเรียนแพทย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
แต่ต่อมาได้เอาคืนมา
และได้ทำสิ่งที่ตัวเขาเองเรียกว่า "แท่งเหล็กของผม"
ให้เป็น "เพื่อนคู่ใจตลอดชีวิตที่เหลือของเขา"
ซึ่งในตอนนี้ครอบครัวก็ได้ส่งไปให้หมอฮาร์โลว์ด้วย
หลังจากที่ได้ศึกษาวัตถุเหล่านั้นเพื่อเขียนบทความย้อนหลังประกาศชัยชนะเกี่ยวกับเค้สนายเกจ
หมอฮาร์โลว์ก็ได้คืนแท่งเหล็กนั้น คราวนี้พร้อมกับกะโหลกศีรษะของนายเกจด้วย ไปให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น และได้อยู่ที่นั่นจนมาถึงทุกวันนี้ นายเกจเป็นอนุสรณ์ที่มีมานานในการเรียนการสอนวิชาประสาทวิทยา
จิตวิทยา และหมวดวิชาที่เกี่ยวข้องกับประสาทวิทยาศาสตร์อื่น ๆ
และมักจะมีการกล่าวถึงบ่อย ๆ ทั้งในหนังสือและเอกสารการศึกษา
เป็นแม้กระทั่งดาราย่อย ๆ ในสื่อ
ถึงแม้จะมีชื่อดังอย่างนี้
ความจริงที่ยืนยันได้เกี่ยวกับนายเกจว่าเขาเป็นคนเช่นไรก่อนและหลังอุบัติเหตุ ก็มีไม่มาก
ดังนั้นจึงทำให้เกิด "การฟิตทฤษฎีที่ต้องการเกือบอะไรก็ได้กับข้อเท็จจริงนิดหน่อยที่มีอยู่"
คือได้มีการอ้างถึงกรณีนายเกจจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ เพื่อสนับสนุนทฤษฎีต่าง ๆ เกี่ยวกับสมองที่เข้ากันไม่ได้
งานสำรวจเรื่องที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับนายเกจ รวมทั้งสิ่งตีพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์
พบว่า เรื่องราวเหล่านั้นเกือบทั้งหมดบิดเบือนความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจจากความจริง
คือ ถ้าไม่พูดเกินความจริง ก็จะกล่าวขัดแย้งกันเอง นายเกจอาจจะได้ทักษะเกี่ยวกับวัตถุระเบิดในฟาร์มของครอบครัว หรือในเหมืองที่อยู่ใกล้ ๆ
และในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ เขาได้เป็นถึงหัวหน้าคนงานระเบิดหินในงานสร้างทางรถไฟแล้ว
นายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขา (ดังที่หมอประจำเมืองจอห์น มาร์ติน ฮาร์โลว์ กล่าวถึงในภายหลัง) ว่า
"เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด...
เป็นนักธุรกิจที่หลักแหลมและฉลาด กระตือรือร้นและอดทนที่สุดในการปฏิบัติการไปตามแผนการทำงานของตน"
จนกระทั่งว่า นายเกจให้ทำแท่งเหล็กตอกสั่งทำเฉพาะตน
เป็นแท่งเหล็กที่ยาว 1.1 เมตร และมีหน้ากว้าง 3.2 เซนติเมตร
เพื่อใช้ในการวางระเบิด ลักษณะต่าง ๆ ที่กล่าวถึงนายเกจหลังอุบัติเหตุ มักจะไม่ได้มีหลักฐานจาก หรือบางครั้งขัดแย้งกับ
ข้อเท็จจริงที่มีอยู่ รวมทั้ง การทำทารุณกรรมกับภรรยาและลูก ๆ (ซึ่งนายเกจไม่มีทั้งสองอย่าง),
พฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม,
"ความไม่สามารถที่จะคำนึงถึงอนาคตได้โดยประการทั้งปวง",
"มักโม้อวดแผลของเขา",
ความไม่สามารถหรือการปฏิเสธที่จะรักษางาน (เลี้ยงชีวิต) ไว้,
รวมทั้ง ขึ้เมา ขี้โม้ โกหก เล่นการพนัน ชอบชกต่อย หาเรื่องผู้อื่น ขี้ขโมย และมีพฤติกรรม "เหมือนกับไอ้คนโง่เง่า" 
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนแสดงให้เห็นว่า ไม่มีพฤติกรรมอะไร ๆ เลยในพฤติกรรมเหล่านี้ ที่มีการกล่าวถึงโดยบุคคลที่ได้พบเห็นนายเกจ หรือแม้แต่โดยครอบครัวของนายเกจเอง
ดังที่ นักประวัติศาสตร์ Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"หมอฮาร์โลว์ไม่ได้แจ้งเหตุอะไร ๆ เลยที่นายเกจควรที่จะต้องอับอาย" หมอฮาร์โลว์พรรณนาถึงนายเกจก่อนอุบัติเหตุว่า ขยัน มีความรับผิดชอบ และเป็น "นายคนโปรด" ของลูกน้อง
โดยนายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขาว่า "เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด"
แต่นายจ้างชุดเดียวกันนั้นแหละ หลังจากเกิดอุบัติเหตุ
"เห็นว่า ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจมากเสียจนไม่สามารถให้ตำแหน่งเดิมคืนกับเขาได้" คือ
คำพรรณนาที่ได้รับการอ้างอิงถึงบ่อย ๆ นี้ ดูเหมือนจะมีข้อมูลมาจากบันทึกของหมอฮาร์โลว์เอง ที่เขียนไว้ไม่นานหลังจากอุบัติเหตุ
แต่พฤติกรรมอื่นที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้
ดูเหมือนจะใช้ข้อมูลจากการติดต่อกันในภายหลังกับครอบครัวและเพื่อน ๆ ของนายเกจ
และมันยากที่จะจับคู่พฤติกรรมต่าง ๆ เหล่านี้
กับช่วงชีวิตต่าง ๆ ของนายเกจหลังอุบัติเหตุ
คือจับคู่ว่า พฤติกรรมไหนเกิดขึ้นเมื่อไร
นี้ทำให้ยากที่จะสร้างประวัติว่า พฤติกรรมของนายเกจแปรเปลี่ยนไปตามระยะเวลาอย่างไร
ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งในฐานที่มีการชี้บอกว่า พฤติกรรมในช่วงท้ายชีวิตของเขา
แตกต่างกันอย่างมากจากพฤติกรรม (ที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้ข้างบน)
ทันทีในช่วงหลังอุบัติเหตุ
ในปี ค.ศ. 2008 มีการค้นพบ (1) รายงานที่ระบุว่านายเกจไม่ปรากฏความเสียหายด้านจิตใจ ในช่วงปีสุดท้ายของเขาในประเทศชิลี
และต่อจากนั้น (2) บทความหนึ่งที่อาจจะพรรณนาถึงกิจกรรมประจำวันเกี่ยวกับงานขับรถม้าของเขา
กับ (3) บทโฆษณาของการโชว์ตัวในที่สาธารณะที่ไม่มีใครเคยรู้กันมาก่อน 
หลักฐานใหม่เหล่านี้บอกเป็นนัยว่า นายเกจที่มีปัญหาอย่างรุนแรงกับการเข้ากับสังคมและการงานที่หมอฮาร์โลว์ได้พรรณนาไว้ มีอยู่แค่ชั่วคราวหลังจากอุบัติเหตุเท่านั้น
คือ นายเกจในที่สุดก็สามารถ "หาวิธีดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้" ทั้ง ๆ ที่ประสบความบาดเจ็บนั้น
และในชีวิตภายหลัง มีสมรรถภาพในการทำกิจต่าง ๆ ได้ สามารถเข้าสังคมได้ ดีกว่าที่เคยคิดกันมาก่อน นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการวิเคราะห์บทความต่าง ๆ ที่กล่าวถึงเรื่องนายเกจ ทั้งที่เป็นบทความวิทยาศาสตร์และบทความนิยม
แล้วพบว่า เรื่องราวเหล่านั้นบิดเบือนและกล่าวเกินเลยถึงการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจ
ไม่ตรงกับคำที่บุคคลที่มีการติดต่อกับนายเกจได้พรรณนาไว้
นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวไว้ว่า "ยิ่งวันเวลาล่วงเลยไป เค้ส (ของนายเกจ) ก็ยิ่งมีชีวิตเป็นของตนเอง
เพิ่มพูนตำนานต่าง ๆ โดยที่ไม่มีหลักฐานความจริงอะไร"
และแม้ในปัจจุบัน นักประวัติศาสตร์ Zbigniew Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"คนที่ให้ข้อคิดเห็น (เกี่ยวกับนายเกจ) โดยมาก ยังอาศัยคำเล่าลือและเรื่องที่คนอื่นกล่าวไว้เกี่ยวกับนายเกจ
ซึ่งก็คือ หลังจากอุบัติเหตุ นายเกจได้กลายเป็น psychopath (คนอันธพาลมีความผิดปกติทางจิต)..." การฟื้นสภาพของนายเกจในช่วงต่อมาใช้เวลานานและมีความยากลำบาก
แรงกดที่สมอง
ทำให้เขาอยู่ในอาการกึ่งโคม่าเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน
โดยคุณหมอบันทึกไว้ว่า "พูดน้อยยกเว้นถ้าคนอื่นมาพูดด้วย และแม้กระนั้นก็ตอบรับด้วยคำที่มีพยางค์เดียวเท่านั้น"
และโดยวันที่ 27 "เพื่อนและผู้ดูแลคิดว่า เขาจะตายภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้ ได้ตระเตรียมโลงศพและเสื้อผ้า (สำหรับคนตาย) เรียบร้อยแล้ว"
โดยรับแรงกดดันจากสภาพหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้ หมอฮาร์โลว์ได้ "ตัดเอา fungi ที่งอกออกมาจากสมองส่วนบนออก
โดยทำช่องแผลนั้นให้เต็ม และทาสารกัดที่ fungi เหล่านั้นอย่างไม่จำกัด
ผมเปิดหนังหุ้ม (integuments)
ระหว่างแผลทางออกกับบริเวณเหนือจมูกออกด้วยมีดผ่าตัด 
และทันใดนั้นเอง ก็มีหนองเสียไหลออกมาประมาณ 8 เอานซ์ (227 กรัม)
พร้อมกับเลือด ซึ่งมีกลิ่นเหม็นอย่างสุด ๆ"
(นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวว่า "นายเกจโชคดีที่เจอหมอฮาร์โลว์
มีหมอน้อยคนในปี ค.ศ. 1848 ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับฝีหนองในสมอง ที่หมอฮาร์โลว์ได้จาก ซึ่งเป็นทักษะที่น่าจะช่วยชีวิตของนายเกจไว้")
Ông Gage chắc chắn đã thể hiện những thay đổi về hành vi kể từ khi bị thương, nhưng bản chất, mức độ và thời gian của những thay đổi này là không chắc chắn. cực kỳ không rõ ràng Có rất ít thông tin đáng tin cậy về ông Gage là người như thế nào. (dù trước hay sau vụ tai nạn) Những thay đổi trong tâm trí anh ấy được cho là đã xảy ra sau khi anh ấy qua đời. Nó thậm chí còn đáng chú ý hơn những gì đã được nói khi ông còn sống, và một số bài báo đã mô tả nó là có lý. Nó không nêu rõ thời điểm xảy ra những hành vi đó sau vụ tai nạn. Mặc dù ông Gage đã được xem xét Đây là một trường hợp điển hình của sự thay đổi tính cách do tổn thương ở thùy trán. Giá trị khoa học của trường hợp này là không đầy đủ. Bởi vì mức độ tổn thương não của anh ấy là không chắc chắn. và vì thiếu thông tin về những thay đổi hành vi của anh ta. Thay vì một giá trị như vậy Nhà tâm lý học McMillan đã viết: “Câu chuyện của ông Gage rất đáng được ghi nhớ vì nó cho thấy việc thay đổi một sự thật dù là nhỏ nhất cũng dễ dàng như thế nào. đã trở thành một huyền thoại khoa học và phổ biến.” "Kết hợp hầu hết mọi lý thuyết mong muốn với một lượng nhỏ dữ kiện sẵn có" Mối quan tâm này bắt nguồn từ năm 1877, khi nhà thần kinh học người Anh, Tiến sĩ David Ferrier (viết: Find Professor Dr. Henry Pickering Bowditch tại Đại học Harvard muốn "Hãy làm cho vụ việc này đi đến một kết luận rõ ràng") phàn nàn. Một năm sau vụ tai nạn Ông Gage đã tặng cây gậy của mình cho Bảo tàng Giải phẫu Warren của Trường Y Đại học Harvard. Nhưng sau đó đã lấy lại được và đã làm điều mà chính anh ấy gọi là “Cây gậy sắt của tôi” được coi như “người bạn tâm giao suốt đời” của ông, mà gia đình hiện cũng gửi cho bác sĩ Harlow. Sau khi nghiên cứu những đối tượng đó viết một bài hồi tưởng tuyên bố thắng lợi trong vụ án ông Gage. Bác sĩ Harlow trả lại thanh sắt. Lần này cùng với hộp sọ của ông Gage. đến Bảo tàng Giải phẫu Warren và đã sống ở đó cho đến ngày nay Ông Gage là một biểu tượng lâu đời trong giảng dạy thần kinh học, tâm lý học và các môn học khác liên quan đến khoa học thần kinh và thường xuyên được nhắc đến trong sách, tài liệu giáo dục. Họ thậm chí còn là những ngôi sao nhỏ trên truyền thông dù nổi tiếng thế này. Có rất ít sự thật có thể kiểm chứng được về ông Gage và tình hình của ông trước và sau vụ tai nạn. “Kết hợp hầu hết mọi lý thuyết mong muốn với một số ít dữ kiện có sẵn” là trường hợp của ông Gage vẫn được trích dẫn cho đến ngày nay. để hỗ trợ các lý thuyết khác nhau về sự không tương thích của não Một cuộc khảo sát các câu chuyện được xuất bản về ông Gage. Bao gồm cả các ấn phẩm khoa học, người ta nhận thấy hầu như tất cả những câu chuyện đó đều bóp méo sự thay đổi hành vi của ông Gage so với sự thật, tức là nếu họ không phóng đại sự thật. Họ sẽ mâu thuẫn với nhau. Ông Gage có thể đã học được kỹ năng sử dụng chất nổ trong trang trại của gia đình. hoặc ở các mỏ lân cận và khi xảy ra tai nạn Anh ta đã là quản đốc của công việc nổ đá trên đường sắt. Người chủ của anh ta có ý kiến ​​về anh ta. Ông ấy (như bác sĩ thành phố John Martin Harlow sau này đã nói) "là người quản đốc có năng lực và hiệu quả nhất trong số tất cả các công nhân... Ông là một doanh nhân khôn ngoan và thông minh. Là người nhiệt tình và kiên nhẫn nhất trong việc thực hiện công việc theo kế hoạch công việc của mình” cho đến khi ông Gage tự tay làm ra một thanh thép rèn theo yêu cầu riêng. Đó là một thanh thép dài 1,1 mét và rộng 3,2 cm, dùng để đặt bom. Nhiều đặc điểm khác nhau được mô tả về ông Gage sau vụ tai nạn Thường không có bằng chứng từ hoặc đôi khi xung đột với Các sự thật bao gồm lạm dụng vợ con (cả hai điều mà ông Gage đều không mắc phải), hành vi tình dục không phù hợp, "hoàn toàn không có khả năng xem xét tương lai", "thường xuyên khoe khoang" khoe vết thương của mình", không có khả năng hoặc từ chối giữ một công việc (để kiếm sống), bao gồm say rượu, khoe khoang, nói dối, cờ bạc, thích đánh nhau, bắt nạt người khác, trộm cắp và cư xử thô lỗ. “Giống như một kẻ ngốc,” nhà tâm lý học McMillan gợi ý. Không có những hành vi này. điều đã được đề cập bởi những người đã từng gặp ông Gage hay thậm chí bởi chính gia đình ông Gage, như nhà sử học Kotowicz đã viết: "Bác sĩ Harlow chưa báo cáo bất cứ điều gì khiến ông Gage phải xấu hổ." Tiến sĩ Harlow mô tả ông Gage trước vụ tai nạn là người chăm chỉ, có trách nhiệm và là người được cấp dưới "yêu quý", ông chủ đã nói về ông: "Người lãnh đạo có năng lực và hiệu quả nhất trong số tất cả người lao động", nhưng cùng một người chủ Sau vụ tai nạn, "tâm trí của anh ấy đã có sự thay đổi lớn đến mức không thể khôi phục được vị trí cũ" là mô tả thường được trích dẫn này, dường như được lấy từ nhật ký của chính Tiến sĩ Harlow. Viết ngay sau vụ tai nạn Nhưng những hành vi khác mà Tiến sĩ Harlow đã đề cập Nó dường như dựa trên thông tin từ những thư từ sau này với gia đình và bạn bè của ông Gage, và rất khó để so sánh những hành vi này với các giai đoạn khác nhau trong cuộc đời của ông Gage sau vụ tai nạn, cụ thể là những hành vi nào xảy ra khi nào. Điều này gây khó khăn cho việc thiết lập lịch sử đó. Hành vi của ông Gage đã thay đổi như thế nào theo thời gian? Đây là một vấn đề rất quan trọng vì nó đã được chỉ ra rằng Hành vi đến cuối đời Rất khác với hành vi (Như Tiến sĩ Harlow đã nêu ở trên) Ngay sau vụ tai nạn năm 2008, (1) một báo cáo được phát hiện cho thấy ông Gage không có tổn thương tâm lý rõ ràng. Trong những năm cuối đời ở Chile và sau đó (2) một bài báo có thể mô tả các hoạt động hàng ngày trong công việc lái ngựa của anh ấy, và (3) một quảng cáo về một màn trình diễn công cộng chưa từng được biết đến trước đây. Bằng chứng mới này cho thấy rằng Ông Gage gặp phải những vấn đề nghiêm trọng về xã hội và công việc như Tiến sĩ Harlow mô tả. Nó chỉ tồn tại tạm thời sau vụ tai nạn mà cuối cùng ông Gage đã có thể “Tìm cách tiếp tục sống” bất chấp vết thương. và trong cuộc sống sau này Có khả năng thực hiện nhiều hoạt động khác nhau và có khả năng hòa nhập xã hội. Tốt hơn bao giờ hết nghĩ Nhà tâm lý học McMillan đã phân tích nhiều bài báo khác nhau đề cập đến ông Gage. cả những bài báo khoa học lẫn những bài báo phổ thông, và người ta thấy rằng những câu chuyện đó đã bóp méo, phóng đại sự thay đổi trong hành vi của ông Gage. Nó không khớp với mô tả về người đã liên hệ với ông Gage. Nhà văn Barker đã nói: “Thời gian càng trôi qua, vụ án của (ông Gage) càng có kết cục. duy trì nhiều truyền thuyết khác nhau mà không có bất kỳ bằng chứng nào về sự thật” và thậm chí ngày nay Nhà sử học Zbigniew Kotowicz đã viết: “Người đưa ra ý kiến (Về ông Gage) vẫn chủ yếu dựa vào tin đồn và những gì người khác nói về ông Gage, tức là sau vụ tai nạn. Ông Gage đã trở thành một kẻ tâm thần (kẻ bắt nạt mắc chứng rối loạn tâm thần)..." Quá trình hồi phục sau đó của ông Gage kéo dài và khó khăn. Áp lực lên não khiến ông rơi vào tình trạng nửa hôn mê bắt đầu từ ngày 23 tháng 9, các bác sĩ đã ghi nhận điều đó. “Nói ít trừ khi có người khác đến nói. và thậm chí sau đó anh ấy còn trả lời bằng những từ chỉ có một âm tiết. Và đến ngày 27, “Bạn bè và những người chăm sóc đã nghĩ.” Anh ta sẽ chết trong vòng vài giờ nữa. Quan tài và quần áo đã được chuẩn bị sẵn. (cho người chết) rồi", dưới áp lực từ trạng thái chán nản như vậy. Tiến sĩ Harlow “đã loại bỏ nấm phát triển ở phần trên của não. Bằng cách lấp đầy khoang vết thương và bôi chất gây nhức nhối lên những loại nấm đó vô thời hạn Tôi mở cái bìa da ra. (phần tích hợp) giữa vết thương thoát ra và vùng phía trên mũi bằng dao mổ Và đột nhiên Khoảng 8 ounce (227 gram) mủ chảy ra cùng với máu. có mùi cực kỳ khó chịu” (nhà văn Barker nói “Ông Gage thật may mắn được gặp Tiến sĩ Harlow. Rất ít bác sĩ vào năm 1848 có kinh nghiệm về áp xe não. mà Tiến sĩ Harlow đã nhận được từ (đó là kỹ năng có lẽ đã cứu mạng ông Gage")