โรคใคร่เด็กคือโรคที่มีความผิดปกติในด้านใด?
Ấu dâm là căn bệnh bất thường ở điểm nào?
โรคใคร่เด็ก
หรือ ความใคร่เด็ก
เป็นความผิดปกติทางจิตที่ผู้ใหญ่หรือวัยรุ่นตอนปลายมีความต้องการทางเพศเป็นหลักหรืออย่างจำกัดเฉพาะ ต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์
ส่วนในการวินิจฉัยทางการแพทย์ เกณฑ์วินิจฉัย "โรคใคร่เด็ก" ขยายอายุเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ไปถึง 13 ปี
ผู้ที่รับวินิจฉัยว่ามีโรคนี้ จะต้องมีอายุอย่างน้อย 16 ปี
และเด็กวัยรุ่นที่รับวินิจฉัยว่ามีโรค ต้องมีอายุ 5 ปีอย่างน้อยมากกว่าเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ โรคใคร่เด็กเป็นความผิดปกติทางจิตที่ถูกประณามมากที่สุดโรคหนึ่ง
งานศึกษาหนึ่งพบความโกรธ ความกลัว และความรังเกียจทางสังคมในระดับสูง ต่อคนใคร่เด็กแม้ที่ยังไม่ทำอาชญากรรม
นักวิชาการเสนอว่า ทัศนคติเช่นนี้อาจจะมีผลลบต่อการป้องกันทารุณกรรมทางเพศต่อเด็ก โดยลดเสถียรภาพทางจิตของผู้ใคร่เด็ก และทำให้หมดกำลังใจในการเสาะหาความช่วยเหลือ
ตามนักสังคมศาสตร์คู่หนึ่ง ความเป็นห่วงของสังคมเกี่ยวกับโรคใคร่เด็กขยายเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งเกิดพร้อมกับอาชญากรรมอื้อฉาวหลายคดี แต่เกิดในช่วงที่อัตราการทารุณเด็กทางเพศกำลังลดลงโดยทั่วไป
พวกเขาพบว่า คำว่า "pedophile" ปรากฏน้อยมากในหนังสือพิมพ์ "เดอะนิวยอร์กไทมส์" (สหรัฐอเมริกา) และ "เลอมงด์" (ฝรั่งเศส) ก่อนปี 1996 โดยปรากฏเป็น 0 ในปี 1991 ความใคร่เด็ก ()
เป็นความผิดปกติทางจิตที่ผู้ใหญ่หรือเด็กปลายวัยรุ่น มีความรู้สึกทางเพศเป็นหลักและจำกัดเฉพาะ ต่อเด็กรุ่นก่อนหนุ่มสาว (ก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์) โดยทั่วไปอายุ 11 ขวบหรือน้อยกว่า ไม่ว่าจะทำการเนื่องกับความชอบใจนั้นหรือไม่
ส่วนในการวินิจฉัยทางการแพทย์ เกณฑ์เฉพาะของ "โรคใคร่เด็ก" ขยายอายุเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ไปถึง 13 ปี
ผู้ที่รับวินิจฉัยว่ามีโรคนี้ ต้องมีอายุอย่างน้อย 16 ปี
และเด็กวัยรุ่นที่รับวินิจฉัยว่ามีโรค ต้องมีอายุ 5 ปีอย่างน้อยมากกว่าเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์
ผู้ที่มีภาวะเช่นนี้เรียกในภาษาอังกฤษว่า "pedophile" (คนใคร่เด็ก) ในสหรัฐอเมริกาหลังปี 1997 ผู้กระทำผิดทางเพศที่วินิจฉัยว่ามีผิดปกติทางจิตบางอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคใคร่เด็ก อาจถูกกักขังได้อย่างไม่มีกำหนด
เพราะว่ามีความผิดปกติทางจิตที่ "เป็นสภาพแต่กำเนิดหรือเกิดขึ้นภายหลัง ที่มีผลต่อสมรรถภาพทางอารมณ์และทางสัญเจตนา (volitional) ที่โน้มเอียงให้บุคคลทำผิดทางเพศแบบรุนแรง จนกระทั่งว่าบุคคลนั้นเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของผู้อื่น"
และอาจถูกกักขังไม่ว่าจะได้รับการบำบัดจากรัฐหรือไม่
รวมทั้งบุคคลที่ได้ถูกตัดสินว่าผิดในคดีสื่อลามกอนาจารเด็ก
โดยสาเหตุว่า "เป็นบุคคลที่ได้ทำผิดหรือได้พยายามทำผิดทางเพศแบบรุนแรง หรือทำร้ายเด็กทางเพศ ผู้เป็นอันตรายทางเพศต่อผู้อื่น" และ "จะมีความยากลำบากอย่างยิ่งที่จะเว้นจากการทำผิดทางเพศแบบรุนแรง หรือการทำร้ายเด็กทางเพศ ถ้าปล่อยตัว" โรคนี้เรียกว่า "pedophilic disorder" ตาม"คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต" (DSM-5) ของสมาคมจิตเวชอเมริกัน
และกำหนดว่าเป็นประเภทหนึ่งของกามวิปริต (paraphilia) ที่มีบุคคลเกิดความรู้สึกทางเพศที่รุนแรงและซ้ำ ๆ หรือมีจินตนาการทางเพศ
ต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ผู้ที่ตนได้มีกิจกรรมร่วม หรือที่เป็นเหตุให้ตนเดือดร้อนลำบากหรือให้มีปัญหาด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล
ส่วนบัญชีจำแนกทางสถิติระหว่างประเทศของโรคและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้อง (ICD-10) ขององค์การอนามัยโลก นิยามคำนี้ว่า เป็น ความต้องการทางเพศต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์หรือวัยเริ่มเจริญพันธุ์ในระยะต้น ๆ
Ấu dâm hoặc ấu dâm là một rối loạn tâm thần trong đó người lớn hoặc thanh thiếu niên có ham muốn tình dục cơ bản hoặc hạn chế. Dành cho trẻ trước tuổi dậy thì Một phần trong chẩn đoán y tế Tiêu chuẩn chẩn đoán Bệnh ấu dâm kéo dài độ tuổi trước tuổi dậy thì của trẻ em lên 13 tuổi. Trẻ em phải ít nhất 16 tuổi và thanh thiếu niên được chẩn đoán mắc bệnh phải lớn hơn trẻ em trước tuổi dậy thì ít nhất 5 tuổi. Ấu dâm là một trong những chứng rối loạn tâm thần bị lên án nhiều nhất. Một nghiên cứu cho thấy mức độ tức giận, sợ hãi và ghê tởm xã hội ở mức độ cao. Đối với những kẻ ấu dâm, kể cả những người chưa phạm tội Các học giả cho rằng Thái độ này có thể có tác động tiêu cực đến việc ngăn ngừa lạm dụng tình dục trẻ em. Bằng cách làm giảm sự ổn định tinh thần của những kẻ ấu dâm. và ngăn cản việc tìm kiếm sự giúp đỡ Theo một cặp nhà khoa học xã hội Mối lo ngại của xã hội về nạn ấu dâm tăng lên đáng kể trong những năm 1990, kéo theo đó là một số tội phạm nghiêm trọng. Nhưng điều này xảy ra vào thời điểm tỷ lệ lạm dụng tình dục trẻ em nhìn chung đang giảm. Họ nhận thấy từ "ấu dâm" rất hiếm khi xuất hiện trên báo chí. "The New York Times" (Mỹ) và "Le Monde" (Pháp) trước năm 1996, xuất hiện dưới dạng số 0 vào năm 1991. pedophilia () là một rối loạn tâm thần trong đó người lớn hoặc trẻ em ở độ tuổi thanh thiếu niên Có những cảm xúc tình dục chủ yếu và hạn chế. Đến thế hệ trẻ (trước tuổi dậy thì) thường từ 11 tuổi trở xuống Liệu hành động đó có dựa trên sở thích đó hay không Một phần trong chẩn đoán y tế Tiêu chí cụ thể Bệnh ấu dâm kéo dài độ tuổi trước tuổi dậy thì của trẻ em lên 13 tuổi. Phải ít nhất 16 tuổi và thanh thiếu niên được chẩn đoán mắc bệnh phải lớn hơn trẻ chưa dậy thì ít nhất 5 tuổi. Những người mắc chứng bệnh này được gọi là "pedophiles" trong tiếng Anh. Tại Hoa Kỳ sau năm 1997, tội phạm tình dục được chẩn đoán mắc một số rối loạn tâm thần Đặc biệt là ấu dâm. Họ có thể bị giam giữ vô thời hạn. Vì bị rối loạn tâm thần “Đó là bệnh bẩm sinh hay xảy ra muộn hơn? ảnh hưởng đến khả năng cảm xúc và biểu tượng (có ý chí) khiến các cá nhân phạm tội bạo lực tình dục cho đến khi người đó gây nguy hiểm cho sức khỏe và sự an toàn của người khác” và có thể bị giam giữ cho dù họ có được nhà nước điều trị hay không. Bao gồm cả những người đã bị kết án trong các vụ án khiêu dâm trẻ em với lý do họ “đã phạm hoặc đã cố gắng phạm tội tình dục nghiêm trọng. hoặc tấn công tình dục trẻ em những người gây nguy hiểm về mặt tình dục cho người khác” và “sẽ gặp khó khăn lớn trong việc tránh hành vi sai trái tình dục bạo lực. hoặc tấn công tình dục trẻ em, nếu được thả ra.” Rối loạn này được gọi là "rối loạn ấu dâm" theo "Sổ tay chẩn đoán và thống kê các rối loạn tâm thần" (DSM-5) của Hiệp hội Tâm thần Hoa Kỳ. và được định nghĩa là một dạng paraphilia trong đó một người trải qua những cảm giác tình dục hoặc tưởng tượng tình dục mãnh liệt và lặp đi lặp lại. đối với trẻ em trước tuổi dậy thì và những người cùng tham gia hoạt động hoặc điều đó khiến bản thân đau khổ hoặc gặp vấn đề trong mối quan hệ giữa các cá nhân. Phân loại thống kê quốc tế về bệnh tật và các vấn đề sức khỏe liên quan của Tổ chức Y tế Thế giới (ICD-10) Hãy định nghĩa từ này là ham muốn tình dục của trẻ trước tuổi dậy thì hoặc dậy thì sớm.
งานวิจัยปี 2002 พบความเสียหายต่อความคิดเกี่ยวกับตนเองและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ในตัวอย่างผู้กระทำผิดทางเพศต่อเด็กที่ผ่านเกณฑ์วินิจฉัยว่าเป็นโรคใคร่เด็ก เป็นความเสียหายที่ผู้เขียนเสนอว่า อาจมีส่วนให้ทำผิดต่อเด็ก
คือ คนใคร่เด็กผู้ทำผิดทางเพศในงานวิจัยมีระดับ psychopathy (พฤติกรรมต่อต้านสังคม ความเห็นใจคนอื่นและความเสียใจน้อย พฤติกรรมที่ไม่ยับยั้งชั่งใจ) ที่สูงขึ้นและมีความบิดเบือนทางประชาน เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมที่เป็นคนปกติจากชุมชน
ซึ่งนักวิจัยตีความว่าเป็นมูลฐานของความไม่สามารถห้ามพฤติกรรมทางอาชญากรรมของตน
แต่ว่างานในปี 2009 และ 2012 กลับพบว่า ผู้ที่ทำร้ายเด็กทางเพศแต่ไม่ใช่คนใคร่เด็กแสดงลักษณะ psychopathy แต่คนใคร่เด็กผู้ทำร้ายเด็กไม่แสดง
ส่วนงานวิจัยปี 1983 ศึกษาลักษณะของสมาชิกสโมสรคนใคร่เด็กกลุ่มหนึ่ง
ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดระหว่างคนใคร่เด็กกับคนกลุ่มควบคุมปกติก็คือ introversion scale คือคนใคร่เด็กแสดงความขี้อาย ความไวต่ออารมณ์ (sensitivity) และความซึมเศร้าในระดับที่สูงขึ้น
คนใคร่เด็กมีระดับ neuroticism และ psychoticism ที่สูงขึ้น แต่ไม่พอที่จะจัดว่าเป็นโรค
แต่ผู้เขียนเตือนให้ระวังว่า
ในงานสำรวจกลุ่มตัวอย่างที่ไม่ใช่คนไข้ คนใคร่เด็ก 46% แจ้งว่า ตนได้พิจารณาการฆ่าตัวตายอย่างจริงจังเพราะความสนใจทางเพศของตน 32% มีแผนจะทำ และ 13% ได้พยายามแล้ว โรคนี้รู้จักเป็นวงกว้างและให้ชื่ออย่างเป็นทางการครั้งแรกในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
มีงานวิจัยเป็นจำนวนสำคัญที่ทำในเรื่องนี้เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980
แม้ว่าหลักฐานโดยมากจะพบในชาย แต่ก็มีหญิงที่มีความผิดปกติเช่นนี้
และนักค้นคว้า (researchers) ได้ตั้งสมมุติฐานว่า มีจำนวนหญิงใคร่เด็กที่มีน้อยกว่าความเป็นจริง
ไม่มีวิธีรักษาความผิดปกตินี้ให้หายขาด แต่มีวิธีบำบัดช่วยลดการทารุณเด็กทางเพศ
แม้ว่าเหตุของโรคจะยังไม่ชัดเจน
แต่ว่าก็มีงานวิจัยในผู้ทำผิดทางเพศต่อเด็ก ที่พบสหสัมพันธ์ของโรคกับความผิดปกติทางประสาทและสภาวะจิตพยาธิหลายอย่าง ผู้ใคร่เด็กบางคนไม่ทำร้ายเด็กทางเพศ
แต่ว่า มีความรู้ยิ่งน้อยเกี่ยวกับกลุ่มประชากรเช่นนี้เพราะว่างานศึกษาโรคใคร่เด็กโดยมากใช้อาชญากรหรือคนไข้ ซึ่งอาจจะไม่เป็นตัวแทนของประชากรคนใคร่เด็กโดยทั่วไป
นักจิตวิทยาเพศศึกษาคนหนึ่งเสนอว่า คนใคร่เด็กที่ทารุณเด็กทางเพศทำอย่างนั้นเพราะมีลักษณะต่อต้านสังคมอย่างอื่น ๆ บวกกับความสนใจทางเพศต่อเด็ก
เขากล่าวว่า คนใคร่เด็กที่ "เป็นคนช่างพิจารณา ไวต่อความรู้สึกของผู้อื่น ไม่ชอบเสี่ยง เว้นจากการดื่มเหล้าและยาเสพติด และเห็นด้วยกับทัศนคติและความเชื่อที่สนับสนุนพฤติกรรมความคิดปกติและกฎหมาย" อาจจะมีโอกาสน้อยกว่าที่จะทารุณเด็ก
งานวิจัยปี 2015 พบว่า คนใคร่เด็กที่ทำร้ายเด็กทางเพศมีความแตกต่างทางประสาทจากคนใคร่เด็กที่ไม่ทำผิด
คือคนใคร่เด็กที่ทำร้ายเด็กมีความบกพร่องทางประสาทที่แสดงนัยว่า มีความผิดปกติในเขตสมองที่ทำหน้าที่ยับยั้ง ในขณะที่คนใคร่เด็กที่ไม่ทำผิดไม่บกพร่องเช่นนั้น ความใคร่เด็กเกิดขึ้นก่อนหรือระหว่างวัยเริ่มเจริญพันธุ์ และเสถียรในระยะยาว
และเป็นสิ่งที่พบในตน ไม่ใช่สิ่งที่เลือก
เพราะเหตุนี้ ความใคร่เด็กจึงเรียกว่าเป็นความผิดปกติของความชอบทางเพศ (disorder of sexual preference) คล้ายกับรสนิยมทางเพศเป็นคนรักต่างเพศหรือคนรักร่วมเพศ ที่ไม่ได้เลือก
แต่ว่า ธรรมชาติเช่นนี้ไม่ได้ลดระดับ pedophilia ให้ไม่เป็นความผิดปกติทางจิต เพราะว่ากิจกรรมใคร่เด็กสามารถสร้างความเสียหายต่อเด็ก
และแพทย์พยาบาลสุขภาพจิตในบางกรณีสามารถช่วยคนใคร่เด็กให้ระงับไม่ทำตามอารมณ์ชั่ววูบซึ่งสร้างความเสียหาย โดยตอบสนองต่อการตีความผิดว่า สมาคมจิตเวชอเมริกัน (American Psychiatric Association ตัวย่อ APA) พิจารณาโรคใคร่เด็กว่าเป็นรสนิยมทางเพศ ไม่ใช่ความผิดปกติ เพราะคำพูดที่พิมพ์ในคู่มือ DSM-5
ซึ่งแยกแยะระหว่างกามวิปริต (paraphilia) และสิ่งที่คู่มือเรียกว่า ความผิดปกติแบบกามวิปริต (paraphilic disorder) ซึ่งมีผลเป็นการแบ่ง pedophilia (ความใคร่เด็ก) และ pedophilic disorder (ความผิดปกติแบบใคร่เด็ก) สมาคมจึงกล่าวว่า
"'รสนิยมทางเพศ' ([S]exual orientation) ไม่ใช่เป็นคำที่ใช้เป็นเกณฑ์วินิจฉัยความผิดปกติแบบใคร่เด็ก และการใช้คำนั้นในคำบรรยายของ DSM-5 เป็นความผิดพลาดที่ควรแก้เป็น 'ความสนใจทางเพศ' (sexual interest)"
และ "จริงอย่างนั้น APA พิจารณาความผิดปกติแบบใคร่เด็กว่าเป็น 'กามวิปริต' และไม่ใช่ 'รสนิยมทางเพศ'
ความผิดพลาดนี้จะแก้ใน DSM-5 รุ่นอิเล็กทรอนิกส์ และในการพิมพ์คู่มือครั้งต่อไป"
APA สนับสนุนอย่างเข้มแข็ง ซึ่งความพยายามที่จะดำเนินคดีอาญา ต่อผู้ที่ทารุณต่อและฉวยประโยชน์ทางเพศจากเด็กและวัยรุ่น
และ
"สนับสนุนความพยายามต่อเนื่อง ที่จะพัฒนาการรักษาบำบัดสำหรับผู้ที่มีความผิดปกติแบบใคร่เด็ก เพื่อป้องกันทารุณกรรมที่จะเกิดในอนาคต" นักจิตวิทยาผู้เชี่ยวชาญในเพศวิทยาที่รู้จักกันดีเพราะงานวิจัยเกี่ยวกับโรคใคร่เด็กคือ
ดร.เรย์ แบล็งเชิร์ด กล่าวปัญหาเกณฑ์ของ DSM-IV-TR ในการทบทวนวรรณกรรม แล้วเสนอการแก้ปัญหาทั่วไปที่ใช้ได้กับโรคกามวิปริต (paraphilia) ทั้งหมด
โดยแยกกามวิปริต (paraphilia) ออกจากความผิดปกติแบบกามวิปริต (paraphilic disorder)
และให้การวินิจฉัยความผิดปกติในเรื่องนั้น (เช่น paraphilic disorder หรือ pedophilic disorder) ต้องผ่านเกณฑ์ทั้งที่ 1 และ 2
เทียบกับบุคคลที่ไม่ผ่านเกณฑ์ที่ 2 (คือไม่ทำและไม่เดือดร้อน) ผู้ชัดเจนว่ามีกามวิปริตเพราะผ่านเกณฑ์ที่ 1 แต่ไม่วินิจฉัยว่าเป็นความผิดปกติ (disorder)
นอกจากนั้น ดร.แบล็งเชิร์ด และผู้ร่วมงานจำนวนหนึ่งเสนอให้วินิจฉัย hebephilia ว่าเป็นความผิดปกติภายใต้ DSM-5 เพื่อแก้ความความคาบเกี่ยวกันของพัฒนาการทางกายของเด็กเป้าหมายในโรคใคร่เด็กและ hebephilia โดยรวมเข้าใต้หมวดหมู่ ความผิดปกติแบบใคร่เด็ก (pedophilic disorder) แต่ให้กำหนดพิสัยอายุที่เป็นประเด็น
ซึ่งต่อมา APA ปฏิเสธ
แต่ว่า การแยกแยะกามวิปริต (paraphilia) และความผิดปกติแบบกามวิปริต (paraphilic disorder) APA ได้ดำเนินการตามข้อเสนอ และดังนั้น การแยกแยะความใคร่เด็กและความผิดปกติแบบใคร่เด็กก็เช่นกัน โดยไม่ต่างจากคู่มือรุ่นก่อนคือ DSM-IV-TR คู่มือแสดงเกณฑ์ที่เฉพาะเจาะจงเพื่อใช้วินิจฉัยความผิดปกตินี้
ซึ่งรวมทั้ง (1) การมีจินตนาการ พฤติกรรม หรือความอยาก ที่เร้าความตื่นตัวทางเพศและเกี่ยวข้องกับกิจกรรมทางเพศกับเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ เป็นเวลา 6 เดือนหรือมากกว่านั้น
และ (2) การทำการเกี่ยวเนื่องกับแรงกระตุ้นทางเพศเหล่านี้ หรือเป็นทุกข์เดือดร้อนเนื่องจากความรู้สึกเช่นนี้
เกณฑ์ยังกำหนดว่า (3) คนไข้ต้องมีอายุ 16 ปีหรือมากกว่านั้น และเด็กที่ตนจินตนาการถึงต้องมีอายุอย่างน้อย 5 ปีน้อยกว่าตน
แต่ว่า ความสัมพันธ์ทางเพศต่อเนื่องระหว่างเด็กอายุ 12-13 กับเด็กปลายวัยรุ่นจะแนะนำไม่ให้ใช้เกณฑ์นี้
เกณฑ์วินิจฉัยยังมีรายละเอียดเพิ่มเกี่ยวกับเพศของเด็กที่คนไข้มีความรู้สึกต่อ และถ้าแรงกระตุ้นหรือการกระทำจำกัดอยู่กับญาติ และถ้าความรู้สึกเป็นแบบจำกัดเฉพาะ (ต่อเด็ก) หรือว่าไม่จำกัดเฉพาะ คำว่า "pedophilia" (โรคใคร่เด็ก, ความใคร่เด็ก) มาจากคำภาษากรีกว่า παῖς, παιδός ("paîs, paidós") แปลว่า เด็ก กับคำว่า φιλία ("philía") แปลว่า "ความรักฉันมิตร" หรือ "มิตรภาพ"
เป็นคำที่ใช้เรียกบุคคลที่มีความสนใจทางเพศโดยหลักหรือโดยจำกัดเฉพาะต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์อายุต่ำกว่า 13 ปี
ส่วนคำว่า "nepiophilia" (โรคใคร่ทารก, ความใคร่ทารก) มาจากภาษากรีกว่า νήπιος ("népios") แปลว่า "ทารก" หรือ "เด็ก" ซึ่งมาจาก "ne-" กับ "epos" ซึ่งแปลรวมว่า "ไม่พูด" หรือบางครั้งใช้อีกคำหนึ่งว่า "infantophilia" เป็นประเภทย่อยของโรคใคร่เด็ก หมายถึงความต้องการทางเพศต่อทารกและเด็กหัดเดิน (อายุต่ำกว่า 5 ขวบ)
ส่วนคำว่า "hebephilia" ใช้เรียกบุคคลที่มีความสนใจทางเพศโดยหลักหรือโดยจำกัดเฉพาะต่อเด็กวัยเริ่มเจริญพันธุ์อายุ 11-14 ปี
แม้ว่า DSM-5 จะไม่กำหนด hebephilia ในรายการวินิจฉัย แต่ก็มีหลักฐานที่แสดงว่า hebephilia ต่างจาก pedophilia. ส่วน ICD-10 รวมเด็กวัยเริ่มเจริญพันธุ์ระยะต้น ๆ (ซึ่งเป็นอาการของ hebephilia) ในนิยามของ pedophilia เป็นนิยามครอบคลุมความคาบเกี่ยวกันของระยะพัฒนาการเด็กระหว่างความใคร่ทั้งสองแบบ
นอกจาก hebephilia แล้ว ยังมีแพทย์ที่เสนอหมวดหมู่อื่น ๆ ที่ต่างจาก pedophilia โดยบางส่วนหรือโดยสิ้นเชิง
รวมทั้ง "pedohebephilia" (ลูกผสมของ pedophilia และ hebephilia) และ "ephebophilia" (ความใคร่ในเด็กวัยรุ่นช่วงกลางถึงปลายระหว่างอายุ 15-19 ปี) แม้ว่าความใคร่แบบหลังจะไม่จัดว่าเป็นโรค ส่วน ICD-10 ขององค์การอนามัยโลก นิยามโรคใคร่เด็กว่า "ความต้องการทางเพศต่อเด็ก จะเป็นหญิงหรือชายหรือทั้งสอง โดยปกติก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์หรือวัยเริ่มเจริญพันธุ์ในระยะต้น ๆ"
และเหมือนกับ DSM เกณฑ์ในระบบนี้กำหนดให้บุคคลต้องอายุอย่างน้อย 16 ปีหรือแก่กว่าก่อนที่จะวินิจฉัยว่าเป็นคนใคร่เด็ก
และต้องมีความต้องการทางเพศที่ยืนกรานและเป็นหลักต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ที่อายุน้อยกว่าอย่างน้อย 5 ปี APA แจ้งว่า "ในกรณีความผิดปกติแบบใคร่เด็ก รายละเอียดที่สำคัญในคู่มือใหม่ อยู่ในส่วนที่ไม่ได้เปลี่ยน แม้ว่าจะมีการพิจารณาถึงข้อเสนอต่าง ๆ ตลอดกระบวนการพัฒนา DSM-5 เกณฑ์วินิจฉัยในที่สุดก็เหมือนกับใน DSM-IV TR... ชื่อของความผิดปกติเท่านั้นที่เปลี่ยนจาก pedophilia
ไปเป็น pedophilic disorder เพื่อให้เข้ากับรายการอื่น ๆ ที่อยู่ในบทนั้น"
ถ้า APA ได้ยอมรับการวินิจฉัย hebephilia เข้ากับ pedophilia ใน DSM-5 ก็จะกลายเป็นสิ่งที่คล้ายกับนิยามของ pedophilia ใน ICD-10 ที่รวมเด็กเริ่มวัยเจริญพันธุ์ในระยะต้น ๆ อยู่แล้ว
และบุคคลอายุน้อยที่สุดที่จะวินิจฉัยว่าเป็นโรคก็จะมีอายุเพิ่มจาก 16 ปี ไปเป็น 18 ปี โดยที่ต้องมีอายุอย่างน้อย 5 ปีมากกว่าเด็กที่เป็นเป้าหมายนั้น ส่วนโดยนิยมของชาวตะวันตก คำว่า "pedophilia" มักจะใช้กับความสนใจทางเพศต่อ "เด็ก" ทุกอย่าง หรือการทารุณเด็กทางเพศ
การใช้คำเช่นนี้เป็นการผสมความรู้สึกทางเพศต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ กับการทารุณเด็กทางเพศ
และไม่แยกแยะระหว่างความรู้สึกต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ กับเด็กวัยหลังจากนั้นที่ยังเรียกว่าเด็กตามกฎหมาย
นักวิจัยแนะนำไม่ให้ใช้คำอย่างไม่แม่นยำเช่นนี้ เพราะแม้ว่าคนที่ทารุณเด็กทางเพศบางครั้งอาจจะมีความผิดปกตินี้
แต่ผู้ทารุณเด็กทางเพศอาจจะไม่ใช่คนใคร่เด็ก นอกจากจะมีความสนใจทางเพศ"เป็นหลักหรืออย่างจำกัดเฉพาะ"ต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์
และวรรณกรรมวิชาการก็แสดงว่า มีคนใคร่เด็กที่ไม่ทำร้ายเด็กทางเพศ คำว่า "pedophile" (ผู้ใคร่เด็ก) และ "pedophilia" (โรคใคร่เด็ก) มักจะใช้อย่างสามัญแบบอรูปนัย ที่แสดงความสนใจทางเพศของผู้ใหญ่ต่อเด็กวัยเริ่มเจริญพันธุ์หรือหลังจากนั้น
แต่ว่าคำว่า "hebephilia" (ความใคร่เด็กอายุประมาณ 11-14) หรือ "ephebophilia" (ความใคร่เด็กวัยรุ่นอายุประมาณ 15-19) อาจจะเป็นคำที่แม่นยำตรงกับนิยามแพทย์มากกว่า
ซึ่งเห็นได้ชัดในกรณีที่ ส.ส. รัฐสภาสหรัฐถูกกล่าวหาว่าส่งข้อความมีนัยทางเพศไปให้เด็กวัยรุ่นผู้ช่วยสมาชิกรัฐสภา สื่อมวลชนเรียก ส.ส. ผู้นั้นว่า pedophile (คนใคร่เด็ก) ทำให้นักข่าวนิตยสารหนึ่งต้องแย้งว่า ส.ส. ไม่ได้เป็นคนใคร่เด็ก แต่เป็น ephebophile (คนใคร่เด็กปลายวัยรุ่น) เขากล่าวถึงกรณีใคร่เด็กหลายกรณีในหญิงผู้ใหญ่ (โดยได้ข้อมูลจาก น.พ.อีกท่านหนึ่ง) และพิจารณาการทารุณเด็กชายโดยชายรักร่วมเพศว่าเกิดน้อยมาก
แล้วกล่าวเรื่องนี้ให้ชัดเจนขึ้นว่า ชายผู้ใหญ่ที่มีความผิดปกติทางการแพทย์หรือทางประสาทแล้วทารุณเด็กชาย จะไม่ใช่คนใคร่เด็กจริง ๆ และตามสังเกตการณ์ของเขา เหยื่อของชายเช่นนี้มักจะมีอายุมากกว่าและถึงวัยเริ่มเจริญพันธุ์แล้ว
เขายังลงในรายการ "pseudopaedophilia" (โรคใคร่เด็กเทียม) ที่เป็นอาการซึ่งสัมพันธ์กันที่ "บุคคลได้สูญเสียอารมณ์ทางเพศต่อผู้ใหญ่ผ่านการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง แล้วจึงหันไปหาเด็กเพื่อสนองความต้องการทางเพศของตน" และอ้างว่า สภาวะเช่นนี้มีมากกว่า
Một nghiên cứu năm 2002 đã phát hiện ra sự tổn hại đến quan niệm về bản thân và các mối quan hệ giữa các cá nhân. Trong một mẫu tội phạm tình dục trẻ em đáp ứng các tiêu chí chẩn đoán ấu dâm, Đó chính là thiệt hại mà tác giả gợi ý. Có thể có vai trò trong việc phạm tội đối với trẻ em, cụ thể là những kẻ ấu dâm và tội phạm tình dục trong nghiên cứu có một số mức độ bệnh lý tâm thần (hành vi chống đối xã hội). Ít thông cảm cho người khác và tiếc nuối. Hành vi không kiềm chế) cao hơn và có những biến dạng về nhận thức. Khi so sánh với nhóm kiểm soát gồm những người bình thường trong cộng đồng. mà các nhà nghiên cứu giải thích là cơ sở cho việc họ không có khả năng ngăn cấm hành vi tội phạm. Nhưng nghiên cứu vào năm 2009 và 2012 cho thấy những người tấn công tình dục trẻ em nhưng không phải là ấu dâm có biểu hiện tâm lý, còn những kẻ ấu dâm lạm dụng trẻ em thì không. Một nghiên cứu năm 1983 đã xem xét đặc điểm của các thành viên câu lạc bộ ấu dâm. Sự khác biệt nổi bật nhất giữa những kẻ ấu dâm và nhóm đối chứng là ở mức độ hướng nội, trong đó những kẻ ấu dâm thể hiện sự nhút nhát. sự nhạy cảm về mặt cảm xúc (sự nhạy cảm) và mức độ trầm cảm cao hơn Những kẻ ấu dâm có mức độ loạn thần kinh và rối loạn tâm thần cao hơn, nhưng chưa đủ để được xếp vào loại rối loạn. Nhưng tác giả cảnh báo bạn nên cẩn thận. Trong một cuộc khảo sát với những người không phải là bệnh nhân, 46% những kẻ ấu dâm cho biết họ đã nghiêm túc cân nhắc việc tự tử vì bị hấp dẫn tình dục, 32% dự định làm như vậy và 13% đã thử. Căn bệnh này lần đầu tiên được công nhận rộng rãi và đặt tên chính thức vào cuối thế kỷ 19. Một lượng lớn nghiên cứu đã được thực hiện về chủ đề này từ những năm 1980, mặc dù bằng chứng chủ yếu được tìm thấy ở nam giới. Nhưng có những phụ nữ lại có những bất thường như thế này. và các nhà nghiên cứu (các nhà nghiên cứu) đã đưa ra giả thuyết rằng Số lượng kẻ ấu dâm thấp hơn thực tế. Không có cách chữa trị cho chứng rối loạn này. Nhưng có những phương pháp điều trị có sẵn để giúp giảm lạm dụng tình dục trẻ em. Mặc dù nguyên nhân gây bệnh vẫn chưa rõ ràng nhưng Nhưng có nghiên cứu về tội phạm tình dục trẻ em. đã tìm thấy mối tương quan giữa căn bệnh này với nhiều rối loạn thần kinh và tình trạng tâm lý Một số kẻ ấu dâm không tấn công tình dục trẻ em, nhưng ít người biết về đối tượng này vì hầu hết các nghiên cứu về ấu dâm đều sử dụng tội phạm hoặc bệnh nhân. có thể không đại diện cho quần thể ấu dâm nói chung. Một nhà tâm lý học giới tính cho rằng Ông nói, những kẻ ấu dâm lạm dụng tình dục trẻ em làm như vậy vì những đặc điểm phản xã hội khác cộng với sở thích tình dục đối với trẻ em. "Tôi là một người chu đáo. Nhạy cảm với cảm xúc của người khác, không thích mạo hiểm, kiêng rượu và ma túy. và những người đồng tình với quan điểm và niềm tin ủng hộ hành vi bình thường và luật pháp" có thể ít lạm dụng trẻ em hơn. Một nghiên cứu năm 2015 cho thấy những kẻ ấu dâm lạm dụng tình dục trẻ em khác biệt về mặt thần kinh với những kẻ làm điều đó. Những đứa trẻ không làm gì sai là kẻ ấu dâm làm hại trẻ em có khuyết tật về thần kinh cho thấy Có sự bất thường ở vùng não hoạt động như một chất ức chế. trong khi những kẻ ấu dâm không làm gì sai thì không có khuyết điểm như vậy. Ấu dâm xảy ra trước hoặc trong thời kỳ dậy thì. và ổn định lâu dài và nó là thứ gì đó được tìm thấy bên trong Đó không phải là vấn đề lựa chọn. Vì lý do này, ấu dâm được gọi là rối loạn sở thích tình dục, tương tự như xu hướng tình dục khác giới hoặc đồng tính luyến ái. Điều đó không được lựa chọn, nhưng bản chất này không làm giảm nạn ấu dâm thành rối loạn tâm thần. Vì các hoạt động ấu dâm có thể gây hại cho trẻ em. Và trong một số trường hợp, y tá sức khỏe tâm thần có thể giúp những kẻ ấu dâm ngừng hành động theo những xung động có hại của chúng. Bằng cách đáp lại sự giải thích sai lầm rằng Hiệp hội Tâm thần Hoa Kỳ (APA) coi ấu dâm là một xu hướng tình dục. Đó không phải là một điều bất thường. Vì ngôn ngữ được in trong sổ tay DSM-5 giúp phân biệt giữa chứng paraphilia và những gì trong sổ tay gọi Rối loạn paraphilic, được chia thành ấu dâm (pedophilia) và rối loạn ấu dâm (rối loạn ấu dâm), do đó hiệp hội tuyên bố rằng "'Khuynh hướng tình dục' không phải là thuật ngữ chẩn đoán cho bệnh ấu dâm. Và việc sử dụng từ đó trong mô tả DSM-5 là một sai lầm cần được sửa chữa. 'sở thích tình dục'" và "Thật vậy, APA coi ấu dâm là một 'sự đồi bại về tình dục' chứ không phải là 'xu hướng tình dục'. Sai lầm này sẽ được sửa chữa trong phiên bản điện tử của DSM-5." và trong lần in tiếp theo của hướng dẫn này." APA ủng hộ mạnh mẽ cố gắng truy tố các vụ án hình sự chống lại những kẻ lạm dụng và bóc lột tình dục trẻ em và thanh thiếu niên và “ủng hộ những nỗ lực liên tục để phát triển các phương pháp điều trị cho những người mắc chứng rối loạn ấu dâm Để ngăn chặn sự lạm dụng sẽ xảy ra trong tương lai." Nhà tâm lý học chuyên về tình dục học, nổi tiếng với nghiên cứu về bệnh ấu dâm, Tiến sĩ Ray Blanchard, giải quyết vấn đề về tiêu chí DSM-IV-TR trong một bài tổng hợp tài liệu. Sau đó, đề xuất một giải pháp chung có thể áp dụng cho tất cả những người paraphilia bằng cách tách paraphilia khỏi rối loạn paraphilic và đưa ra chẩn đoán rối loạn (ví dụ: rối loạn paraphilic hoặc rối loạn ấu dâm phải đáp ứng cả tiêu chí 1 và 2, so với những người không đáp ứng tiêu chí 2 ( tức là không hành động và không gặp khó khăn). Những người rõ ràng có khuynh hướng tình dục vì đáp ứng tiêu chí 1 nhưng không được chẩn đoán mắc chứng rối loạn. và một số cộng tác viên đã đề xuất chẩn đoán bệnh hebephilia là một chứng rối loạn theo DSM-5 nhằm giải quyết sự chồng chéo trong phát triển thể chất của trẻ em là đối tượng của bệnh ấu dâm và bệnh hebephilia bằng cách kết hợp chúng theo danh mục. rối loạn ấu dâm, nhưng chỉ định rõ độ tuổi được đề cập, sau đó đã bị APA bác bỏ. Tuy nhiên, để phân biệt giữa rối loạn paraphilic và rối loạn paraphilic, APA đã hành động dựa trên đề xuất và sự phân biệt giữa ấu dâm và rối loạn ấu dâm cũng vậy. Không giống như phiên bản tiền nhiệm của nó, DSM-IV-TR, hướng dẫn này đưa ra các tiêu chí cụ thể để chẩn đoán chứng rối loạn, bao gồm (1) sự hiện diện của những tưởng tượng, hành vi hoặc thôi thúc kích thích tình dục liên quan đến hoạt động tình dục với trẻ em chưa dậy thì trong 6 tháng trở lên; và (2) hành động theo những xung động tình dục này. hoặc phải chịu đựng những cảm giác như vậy Tiêu chí cũng quy định (3) bệnh nhân phải từ 16 tuổi trở lên. và đứa trẻ mà họ mơ ước phải nhỏ hơn họ ít nhất 5 tuổi. Tuy nhiên, mối quan hệ tình dục đang diễn ra giữa một đứa trẻ 12 đến 13 tuổi và một đứa trẻ ở độ tuổi cuối vị thành niên sẽ gợi ý không nên sử dụng tiêu chí này. Tiêu chuẩn chẩn đoán cũng bao gồm các chi tiết bổ sung về giới tính của đứa trẻ mà bệnh nhân có cảm tình. và nếu sự thôi thúc hoặc hành động chỉ giới hạn ở người thân Và liệu tình cảm có bị giới hạn (đối với trẻ em) hay không? Từ "pedophilia" xuất phát từ các từ tiếng Hy Lạp παῖς, παιδός ("paîs, payós"), có nghĩa là trẻ em, và φιλία ("philía"), có nghĩa là "tình yêu thân thiện" hay "tình bạn" là một thuật ngữ dùng để chỉ tình yêu. người có hứng thú tình dục chủ yếu hoặc hạn chế với trẻ em dưới tuổi dậy thì dưới 13 tuổi. Thuật ngữ "nepiophilia" có nguồn gốc từ Tiếng Hy Lạp νήπιος ("népios") có nghĩa là "em bé" hoặc "đứa trẻ", và xuất phát từ "ne- " và "epos", cùng có nghĩa là "không nói" hoặc đôi khi là một từ khác. "Infantophilia" là một loại phụ của ấu dâm. Nó đề cập đến sự hấp dẫn tình dục đối với trẻ sơ sinh và trẻ mới biết đi (dưới 5 tuổi). Thuật ngữ "hebephilia" được dùng để chỉ người có hứng thú tình dục chủ yếu hoặc hạn chế đối với trẻ em trước tuổi dậy thì ở độ tuổi 11-14. 5 không liệt kê bệnh hebephilia là một chẩn đoán, Nhưng có bằng chứng cho thấy bệnh hebephilia khác với bệnh ấu dâm. ICD-10 bao gồm dậy thì sớm (là một triệu chứng của bệnh hebephilia) trong định nghĩa về bệnh ấu dâm, bao gồm sự chồng chéo trong các giai đoạn phát triển giữa hai bệnh libidos. Ngoài bệnh hebephilia, các bác sĩ đã đề xuất. các loại khác khác một phần hoặc hoàn toàn với ấu dâm, bao gồm "pedohebephilia" (sự kết hợp giữa ấu dâm và hebephilia) và "ephebophilia" (ham muốn tình dục ở tuổi vị thành niên từ giữa đến cuối trong độ tuổi từ 15 đến 19), mặc dù loại ham muốn tình dục sau là không được coi là bệnh. Phần ICD-10 của Tổ chức Y tế Thế giới Định nghĩa của ấu dâm là gì? “Ham muốn tình dục ở trẻ em Sẽ là nữ hay nam hay cả hai? Thông thường là trước tuổi dậy thì hoặc dậy thì sớm” và giống như DSM, các tiêu chí trong hệ thống này yêu cầu một người phải ít nhất 16 tuổi trở lên trước khi được chẩn đoán là ấu dâm. và phải có ham muốn tình dục kiên quyết và cơ bản đối với trẻ trước tuổi dậy thì trẻ hơn ít nhất 5 tuổi. APA tuyên bố rằng "trong trường hợp rối loạn ấu dâm, Chi tiết quan trọng trong hướng dẫn mới Đó là phần không thay đổi. Mặc dù nhiều đề xuất khác nhau đã được xem xét trong suốt quá trình phát triển DSM-5, nhưng các tiêu chí chẩn đoán cuối cùng vẫn giống như trong DSM-IV TR... chỉ có tên của chứng rối loạn được thay đổi từ rối loạn ấu dâm thành rối loạn ấu dâm để phù hợp với các mục khác. APA chấp nhận chẩn đoán bệnh hebephilia kèm ấu dâm trong DSM-5, nó sẽ tương tự như định nghĩa ICD-10 về ấu dâm đã bao gồm trẻ em và cá nhân. Độ tuổi tối thiểu để được chẩn đoán mắc bệnh sẽ tăng từ 16 lên 18, với trẻ em lớn hơn trẻ mục tiêu ít nhất 5 tuổi. Trong thế giới phương Tây, thuật ngữ "pedophilia" thường được sử dụng để chỉ bất kỳ sở thích tình dục nào đối với trẻ em hoặc lạm dụng tình dục trẻ em. Việc sử dụng những từ như vậy thể hiện cảm xúc tình dục đối với trẻ em trước tuổi dậy thì. với lạm dụng tình dục trẻ em và không phân biệt được tình cảm với trẻ trước tuổi dậy thì với trẻ em sau độ tuổi đó vẫn được gọi là trẻ em một cách hợp pháp Các nhà nghiên cứu khuyên không nên sử dụng thuật ngữ không chính xác như thế này. Bởi ngay cả những người lạm dụng tình dục trẻ em cũng có lúc mắc chứng rối loạn này. Nhưng người lạm dụng tình dục trẻ em có thể không phải là kẻ ấu dâm. trừ khi có hứng thú tình dục "chính hoặc hạn chế" ở trẻ em trước tuổi dậy thì và tài liệu học thuật cho thấy rằng Có những kẻ ấu dâm không tấn công tình dục trẻ em. Các thuật ngữ "pedophile" và "pedophilia" thường được sử dụng một cách lỏng lẻo. Nó đề cập đến sở thích tình dục của người lớn đối với trẻ em ở tuổi dậy thì hoặc muộn hơn. Tuy nhiên, thuật ngữ "hebephilia" hoặc "ephebophilia" cũng có thể được sử dụng. Điều này thể hiện rõ trong trường hợp một nghị sĩ Mỹ bị cáo buộc gửi tin nhắn khiêu dâm cho một trợ lý quốc hội tuổi teen. Giới truyền thông gọi nghị sĩ là kẻ ấu dâm, khiến một phóng viên tạp chí cho rằng nghị sĩ này không phải là kẻ ấu dâm mà là một kẻ ấu dâm. Ông đề cập đến một số trường hợp ấu dâm ở phụ nữ trưởng thành. (Bằng cách lấy thông tin từ Một MD khác) và cho rằng việc lạm dụng trẻ em trai bởi những người đồng tính nam là rất hiếm. Sau đó ông nói rõ hơn: Những người đàn ông trưởng thành bị rối loạn y tế hoặc thần kinh sau đó lạm dụng các bé trai. sẽ không thực sự là một kẻ ấu dâm và dựa trên quan sát của anh ta Nạn nhân của những người đàn ông như vậy thường lớn tuổi và đã đến tuổi dậy thì. Ông cũng liệt kê "pseudopaedophilia" (pseudopaedophilia) là một triệu chứng liên quan đến “Một người đã mất đi sự hấp dẫn tình dục đối với người lớn do thủ dâm. Sau đó, họ tìm đến trẻ em để thỏa mãn ham muốn tình dục” và cho rằng tình trạng này phổ biến hơn.