สงครามร้อยปี เพื่อแย่งการควบคุมราชอาณาจักรอะไร?
Chiến tranh Trăm Năm tranh giành quyền kiểm soát vương quốc nào?
สงครามร้อยปี () เป็นชุดความขัดแย้งระหว่าง ค.ศ. 1337 ถึง 1453 ระหว่างราชวงศ์แพลนแทเจเนต ผู้ปกครองราชอาณาจักรอังกฤษ กับราชวงศ์วาลัว เพื่อแย่งการควบคุมราชอาณาจักรฝรั่งเศส ต่างฝ่ายดึงพันธมิตรมากมายเข้าสู่สงคราม
Chiến tranh Trăm Năm (tiếng Anh: The Hundred Years' War) là một chuỗi các cuộc xung đột từ năm 1337 đến năm 1453 giữa triều đại Plantagenet. Người cai trị Vương quốc Anh với triều đại Valois để giành quyền kiểm soát Vương quốc Pháp Mỗi bên đều lôi kéo nhiều đồng minh vào cuộc chiến.
สาเหตุของความขัดแย้งเริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1066 เมื่อ ดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดียกกองทัพมารุกรานอังกฤษ พระองค์ทรงไดัรับชัยชนะต่อสมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ในยุทธการเฮสติงส์ และขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ ในฐานะดยุคแห่งนอร์ม็องดี วิลเลียมยังคงขึ้นอยู่กับกษัตริย์ฝรั่งเศส ซึ่งต้องทรงสาบานความสวามิภักดิ์ต่อกษัตริย์ฝรั่งเศส การแสดงความสวามิภักดิ์ของกษัตริย์องค์หนึ่งต่อกษัตริย์อีกองค์หนึ่งเป็นการกระทำที่เหมือนเป็นการหยามศักดิ์ศรี พระเจ้าแผ่นดินอังกฤษจึงพยายามเลี่ยง ทางฝ่ายราชวงศ์กาเปเตียงที่ปกครองฝรั่งเศสเองก็ไม่พอใจที่มีกษัตริย์ประเทศเพื่อนบ้านมาเป็นเจ้าของดินแดนภายในราชอาณาจักรฝรั่งเศส และพยายามหาทางลดความเป็นอันตรายของฝ่ายอังกฤษต่อความมั่นคงของฝรั่งเศส ความขัดแย้งร่วมสมัยในพื้นที่ใกล้เคียง ซึ่งเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งนี้โดยตรง รวมทั้งสงครามสืบราชบัลลังก์บริตานี, สงครามกลางเมืองคาสตีล และสงครามสองปีเตอร์ คำว่า “สงครามร้อยปี” เป็นคำที่นักประวัติศาสตร์ในสมัยต่อมาประดิษฐ์ขึ้นเพื่อกำหนดยุคให้ครอบคลุมทุกเหตุการณ์เหล่านี้ สนธิสัญญาออกสเบิร์ก (ค.ศ. 1555) ซึ่งถูกลงพระนามโดยสมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยืนยันในผลของสภาไดเอตแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1526 ที่ยุติสงครามของชาวคริสต์เยอรมันระหว่างนิกายลูเทอรันและนิกายคาทอลิก ก่อให้เกิดผลดังนี้
แม้ว่าสนธิสัญญาออกสเบิร์กจะยุติความบาดหมางได้ชั่วคราว แต่ก็ไม่ได้เป็นตัวแก้ไขรากเหง้าความขัดแย้งทางศาสนาครั้งนี้ มิหนำซ้ำยังกลับทำให้ปัญหามีความซับซ้อนขึ้นจากการแพร่ขยายของลัทธิคาลวินไปทั่วเยอรมนีในปีถัดมา ซึ่งเป็นการเพิ่มนิกายหลักที่สามในคริสต์ศาสนาเข้าไปอีก อย่างไรก็ตามนิกายที่สามนี้กลับไม่ได้ถูกรับรองจากสนธิสัญญาออกสเบิร์กแต่ประการใด มีเพียงนิกายคาทอลิกและนิกายลูเทอรันเท่านั้นที่ได้รับการรับรองให้เป็นสองนิกายหลัก วัตถุประสงค์หลักของแผนสี่ปีคือ การจัดหาอาวุธของเยอรมนีและเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการพึ่งพาตัวเองในระยะเวลาสี่ปี,นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936-1940.นอกเหนือจากการเน้นย้ำในการสร้างการป้องกันทางทหารของประเทศขึ้นมาใหม่,โดยไม่คำนึงถึงข้อจำกัดที่ได้กำหนดต่อเยอรมนีโดยสนธิสัญญาแวร์ซาย ภายหลังจากที่เยอรมนีได้พ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แผนสี่ปีได้พยายามในการลดการว่างงาน, เพิ่มการผลิตเส้นใยสังเคราะห์, การรับรองโครงการงานทางสาธารณะภายใต้การดูแลของฟริทซ์ ท็อดท์, เพิ่มการผลิตรถยนต์, ริเริ่มโครงการอาคารและสถาปัตยกรรมจำนวนมาก และการพัฒนาขยายต่อระบบทางหลวงเอาโทบาน สงครามมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายประการ แม้ว่าจะเป็นสงครามของความขัดแย้งกันหลายด้านแต่ก็เป็นสงครามที่ที่ทำให้ทั้งฝ่ายอังกฤษเริ่มมีความรู้สึกถึงความเป็นชาตินิยม ทางด้านการทหารก็มีการนำอาวุธและยุทธวิธีใหม่ ๆ มาใช้ที่ทำให้ระบบศักดินาที่ใช้การต่อสู้บนหลังม้าเป็นหลักเริ่มหมดความสำคัญลง ในด้านระบบการทหารก็มีการริเริ่มการใช้ทหารประจำการที่เลิกใช้กันไปตั้งแต่การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงบทบาทของเกษตรกร ความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เห็นว่าเป็นเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์การสงครามของยุคกลาง ในฝรั่งเศสการรุกรานของฝ่ายอังกฤษ, สงครามกลางเมือง, การระบาดของเชื้อโรค, ความอดอยาก และการเที่ยวปล้นสดมของทหารรับจ้างและโจรทำให้ประชากรลดจำนวนลงไปถึงสองในสามในช่วงเวลานี้ เมื่อต้องออกจากแผ่นดินใหญ่ยุโรปอังกฤษก็กลายเป็นชาติเกาะที่มีผลต่อนโยบายและปรัชญาของอังกฤษต่อมาถึง 500 ปี การปฏิรูปร้อยวัน (; "การสร้างความทันสมัยร้อยวัน"; ) หรือ การเปลี่ยนระบอบ(ในปี)อู้ซฺวี () เป็นความเคลื่อนไหวในประเทศจีนช่วงปลายราชวงศ์ชิง (清朝) เพื่อปฏิรูปประเทศชาติ วัฒนธรรม การเมือง และการศึกษา ดำเนินไปเป็นเวลา 103 วันตั้งแต่วันที่ 11 มิถุนายน จนถึง 22 กันยายน ค.ศ. 1898 แต่ล้มเหลว ผู้ดำเนินการ คือ จักรพรรดิกวังซฺวี่ (光绪帝) ที่ทรงพระเยาว์ พร้อมด้วยเหล่าผู้สนับสนุนซึ่งมีใจปฏิรูป ภายหลังที่มีราชโองการหลายฉบับเพื่อปฏิรูป กลุ่มต่อต้านซึ่งมีแนวคิดหัวโบราณและมีอำนาจกว่า โดยมีผู้นำ คือ พระนางฉือสี่ไท่โฮ่ว (慈禧太后) ก็เข้าล้มการปฏิรูปโดยยึดอำนาจการปกครองในรัฐประหารอู้ซฺวี (戊戌政變) ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 และ 16 ราชอาณาจักรของคนไทย (ได้แก่ อาณาจักรสุโขทัย และต่อมาคือ อาณาจักรอยุธยา) สามารถควบคุมแนวชายฝั่งส่วนใหญ่ได้จนถึงตอนใต้ของเมาะลำเลิงในปัจจุบัน ราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 พม่าภายใต้พระมหากษัตริย์ราชวงศ์ตองอู พระเจ้าตะเบ็งชเวตี้และพระเจ้าบุเรงนองทรงพยายามที่จะแผ่อำนาจเข้าควบคุมชายฝั่งอีกครั้ง ครั้งแรกล้มเหลวในปี พ.ศ. 2091 ก่อนที่จะประสบความสำเร็จในปี พ.ศ. 2107 เมื่อเสียกรุงครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2127 อยุธยาประกาศแยกตัวเป็นเอกราชในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช และอยุธยาแผ่อำนาจกลับเข้าควบคุมชายฝั่งตอนล่างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2136 และสามารถยึดแนวชายฝั่งทั้งหมดได้ในปี พ.ศ. 2142 พม่าสามารถยึดชายฝั่งตอนเหนือลงไปจนถึงทวายได้ในปี พ.ศ. 2158 แต่ส่วนที่เหลือยังคงเป็นของอยุธยาอยู่ สงครามฉู่-ฮั่น (206–202 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นยุคสมัยที่ว่างกษัตริย์ในระหว่างราชวงศ์ฉู่กับราชวงศ์ฮั่น เกิดขึ้นเมื่อราชวงศ์ฉินล่มสลายในปีที่ 206 ก่อนคริสตกาล เซี่ยง อฺวี่ (項羽) ขุนศึกฉู่ จึงนำจักรวรรดิฉินไปรวมกับอาณาจักรทั้งสิบแปด ต่อมา อาณาจักรเหล่านี้แย่งชิงความเป็นใหญ่ซึ่งกันและกัน รัฐฉู่ตะวันตกกับรัฐฮั่นซึ่งมีกำลังมากได้เข่นเคี่ยวกัน รัฐฉู่ตะวันตกมีเซี่ยง อฺวี่ เป็นผู้นำ รัฐฮั่นมีหลิว ปัง (劉邦) เป็นผู้นำ ในช่วงนั้น รัฐที่เหลือรบรากันเองบ้าง ทำสงครามกับฉู่ตะวันตกหรือฮั่นบ้าง จนปีที่ 202 ก่อนคริสตกาล รัฐฮั่นมีชัยเหนือรัฐอื่นทั้งหมด จึงรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งอีกครั้งโดยมีราชวงศ์ฮั่นปกครอง และมีหลิว ปัง เป็นปฐมกษัตริย์ สงครามสี่สิบปี (; ) หรือ สงครามพม่ามอญ (Mon-Burmese War) หรือ สงครามหงสาอังวะ (Ava-Pegu War) เป็นการขัดกันทางทหารระหว่างฝ่ายพม่า คือ อาณาจักรอังวะ กับฝ่ายมอญ คือ อาณาจักรหงสาวดี ตั้งแต่ปี 1385 ถึงปี 1424 โดยรบรากันเป็นสองช่วงแยกกัน คือ ช่วงปี 1385 ถึงปี 1391 แล้วหย่าศึกกันตั้งแต่ปี 1391 ถึงปี 1404 จึงกลับมาสับประยุทธ์กันอีกตั้งแต่ปี 1404 ถึงปี 1424 สมรภูมิหลักนั้นปัจจุบันอยู่ในพม่าตอนล่าง พม่าตอนบน ชาน และยะไข่ สงครามคราวนี้สิ้นสุดลงโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่อาจเอาชัยเหนือกัน กรุงหงสาวดีสามารถรักษาเอกราชไว้ได้ ขณะที่กรุงอังวะจำต้องเลิกล้มความพยายามที่จะสถาปนาอาณาจักรพุกามขึ้นอีกครั้ง
Nguyên nhân của cuộc xung đột bắt đầu vào năm 1066 khi Công tước William xứ Normandy dấy quân xâm chiếm nước Anh. Ông đã giành chiến thắng trước Vua Harold trong Trận Hastings. và lên ngôi vua nước Anh Là Công tước xứ Normandie William vẫn phụ thuộc vào vua Pháp. người đã phải thề trung thành với vua Pháp Thể hiện lòng trung thành của vị vua này với vị vua khác là một hành động sỉ nhục. Vua nước Anh vì vậy đã cố gắng tránh Vương triều Capetian cai trị nước Pháp cũng không hài lòng với việc có một vị vua láng giềng có lãnh thổ riêng trong vương quốc Pháp. và cố gắng tìm cách giảm thiểu mối nguy hiểm của Anh đối với an ninh của Pháp. Xung đột đương thời ở các khu vực lân cận liên quan trực tiếp đến cuộc xung đột này bao gồm Chiến tranh kế vị Brittany, Nội chiến Castile và Chiến tranh Peter lần thứ hai. Thuật ngữ "Chiến tranh Trăm năm" được các nhà sử học sau này đặt ra để xác định thời đại bao hàm tất cả những sự kiện này. Hiệp ước Augsburg (1555), được ký bởi Hoàng đế La Mã Thần thánh Charles V Khẳng định kết quả của Chế độ ăn kiêng La Mã Thần thánh năm 1526, chấm dứt Chiến tranh Cơ đốc giáo ở Đức giữa người Luther và người Công giáo. Gây ra các kết quả sau: Mặc dù Hiệp ước Augsburg tạm thời chấm dứt mối thù, Nhưng nó không giải quyết được căn nguyên của cuộc xung đột tôn giáo này. Vấn đề còn phức tạp hơn do sự lan rộng của chủ nghĩa Calvin khắp nước Đức trong những năm tiếp theo. Điều này bổ sung thêm một giáo phái lớn thứ ba vào Cơ đốc giáo. Tuy nhiên, giáo phái thứ ba này không được Hiệp ước Augsburg công nhận dưới bất kỳ hình thức nào. Chỉ có Giáo hội Công giáo và Giáo hội Lutheran được công nhận là hai giáo phái chính. Mục tiêu chính của kế hoạch 4 năm là: trang bị vũ khí cho Đức và chuẩn bị cho nước này tự cung tự cấp trong thời gian 4 năm, từ 1936-1940, Ngoài việc nhấn mạnh vào việc xây dựng lại hệ thống phòng thủ quân sự của đất nước, Bất kể những hạn chế mà Hiệp ước Versailles áp đặt đối với Đức. Sau khi Đức bại trận trong Thế chiến thứ nhất Kế hoạch Bốn năm cố gắng giảm tỷ lệ thất nghiệp, tăng cường sản xuất sợi tổng hợp, phê duyệt các dự án công trình công cộng dưới sự chỉ đạo của Fritz Todt, tăng cường sản xuất ô tô và khởi xướng nhiều dự án xây dựng và kiến ​​trúc. và tiếp tục phát triển và mở rộng hệ thống đường cao tốc Autoban. Chiến tranh có nhiều ý nghĩa lịch sử. Mặc dù là một cuộc chiến có nhiều xung đột nhưng đây cũng là cuộc chiến mà cả hai bên Anh đều bắt đầu cảm nhận được tinh thần chủ nghĩa dân tộc. Trong quân sự, các loại vũ khí và chiến thuật mới được đưa vào khiến hệ thống phong kiến ​​chủ yếu dựa vào cưỡi ngựa chiến đấu suy tàn. Về mặt hệ thống quân sự, việc sử dụng binh lính chính quy đã được giới thiệu, tuy nhiên việc này đã bị ngừng kể từ khi Đế chế La Mã phương Tây sụp đổ. Điều này làm thay đổi vai trò của nông dân. Những thay đổi này khiến nó trở thành một trong những sự kiện quan trọng nhất trong lịch sử chiến tranh thời Trung cổ. Ở Pháp, các cuộc xâm lược của người Anh, nội chiến, dịch bệnh, nạn đói, lính đánh thuê và kẻ cướp cướp bóc đã làm giảm 2/3 dân số trong thời kỳ này. Sau khi rời lục địa châu Âu, Anh trở thành một quốc đảo có ảnh hưởng đến chính sách và triết học của Anh trong 500 năm tiếp theo. Trăm Ngày Cải Cách (; “Trăm ngày hiện đại hóa”; ) hay thay đổi chế độ (năm) Wu Xu () là một phong trào ở Trung Quốc vào cuối triều đại nhà Thanh (清朝) nhằm cải cách đất nước, văn hóa, chính trị và giáo dục. Nó kéo dài trong 103 ngày từ ngày 11 tháng 6 đến ngày 22 tháng 9. 1898, nhưng thất bại, người điều hành là Hoàng đế trẻ tuổi Quang Tự (光绪帝). cùng với những người ủng hộ có tư tưởng cải cách Sau khi có nhiều mệnh lệnh cải cách của hoàng gia Một nhóm đối lập bảo thủ và quyền lực hơn, do Nữ hoàng Shishi Taihou (慈禧太后) lãnh đạo, đã lật đổ các cải cách bằng cách giành quyền kiểm soát trong cuộc đảo chính Wu Xu (戊戌政變). Giữa thế kỷ 14 và 16, các vương quốc Thái Lan (bao gồm Vương quốc Sukhothai và sau này là Vương quốc Ayutthaya) kiểm soát phần lớn bờ biển xa về phía nam đến tận Mawlamyine ngày nay. Khoảng giữa thế kỷ 16, Miến Điện dưới triều đại Toungoo. Vua Tabinshweti và Vua Bayinnaung cố gắng giành lại quyền kiểm soát bờ biển. Nó thất bại lần đầu tiên vào năm 1548 trước khi thành công vào năm 1564 khi mất thủ đô đầu tiên. Năm 1584, Ayutthaya tuyên bố độc lập dưới thời trị vì của Vua Naresuan Đại đế. Ayutthaya giành lại quyền kiểm soát bờ biển phía dưới vào năm 1593 và chiếm toàn bộ bờ biển vào năm 1599. Người Miến Điện chiếm được bờ biển phía bắc cho đến tận Dawei vào năm 1615. Nhưng phần còn lại vẫn thuộc về Ayutthaya. Chiến tranh Sở-Hán (206–202 TCN) là thời kỳ hoàng gia bỏ trống giữa triều đại Sở và nhà Hán. Chuyện xảy ra khi nhà Tần sụp đổ vào năm 206 TCN, lãnh chúa Chu, lãnh đạo Đế quốc Tần thống nhất với Mười tám vương quốc. Sau đó, các vương quốc này tranh giành quyền tối cao với nhau. Nước Tây Sở và nước Hán hùng mạnh xung đột với nhau. Nước Tây Sở do Hạng Vũ lãnh đạo, còn nước Hán do Lưu Bang (劉邦) lãnh đạo. Trong thời kỳ đó, các nước còn lại đang có chiến tranh với nhau. Tiến hành một số cuộc chiến tranh với Tây Chu hoặc nhà Hán cho đến năm 202 trước Công nguyên, nhà Hán đã chiến thắng tất cả các nước khác. Như vậy, Trung Quốc đã được thống nhất trở lại dưới sự cai trị của nhà Hán và Lưu Bang là vị vua đầu tiên. Chiến tranh Bốn mươi năm (; ) hay Chiến tranh Mon-Miến Điện hay Chiến tranh Ava-Pegu là một cuộc xung đột quân sự giữa người Miến Điện, cụ thể là Vương quốc Angwa, và người Môn, cụ thể là Vương quốc Hongsawadee, kể từ năm 1385 đến 1424, họ đã chiến đấu trong hai thời kỳ riêng biệt là từ 1385 đến 1391, sau đó tách ra từ 1391 đến 1404, rồi quay lại đánh nhau từ 1404 đến 1424. Chiến trường chính hiện nay là ở Hạ Miến, Thượng Miến, Shan và. Rakhine. Cuộc chiến này kết thúc mà không bên nào có thể giành chiến thắng trước bên kia. Hongsawadi đã có thể duy trì được nền độc lập của mình. Vì Angwa buộc phải từ bỏ nỗ lực tái lập Đế chế Pagan.