ไข้แตกต่างจากภาวะตัวร้อนเกินที่ควบคุมไม่ได้ใช่หรือไม่?
Sốt có khác với tăng thân nhiệt không kiểm soát được không?
ไข้แตกต่างจากภาวะตัวร้อนเกินที่ควบคุมไม่ได้ (uncontrolled hyperthermia) โดยภาวะตัวร้อนเกินเป็นการเพิ่มของอุณหภูมิร่างกายสูงกว่าอุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายพยายามรักษาให้คงที่ สาเหตุเกิดจากการสร้างความร้อนของร่างกายมากเกินปกติ และ/หรือการปรับอุณหภูมิของร่างกายที่ไม่เพียงพอ การติดเชื้อเป็นสาเหตุส่วนใหญ่ของไข้ ในขณะที่อุณหภูมิสูงขึ้นสาเหตุอื่นจะยิ่งพบบ่อยมากขึ้น การติดเชื้อที่มักพบเกี่ยวกับไข้สูงเกิน ได้แก่ เอ็กแซนทีมา ซับบิตัม (Exanthema subitum), หัด (rubeola), และการติดเชื้อไวรัสลำไส้ (enterovirus) การลดอุณหภูมิร่างกายทันทีให้ต่ำกว่า 38.9 °C (102.0 °F) พบว่าช่วยเพิ่มอัตรารอดชีวิต ไข้สูงเกินแตกต่างจากภาวะตัวร้อนเกิน กล่าวคือในไข้สูงเกินกลไกการควบคุมอุณหภูมิร่างกายยังมีการตั้งอุณหภูมิเป้าหมายที่สูงกว่าอุณหภูมิร่างกายปกติ จึงทำให้ร่างกายต้องสร้างความร้อนเพื่อให้ไปถึงอุณหภูมิที่ตั้งไว้ แต่ภาวะตัวร้อนเกินอุณหภูมิร่างกายจะสูงจนเกินอุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายตั้งไว้
Sốt khác với tăng thân nhiệt không kiểm soát được. (tăng thân nhiệt không kiểm soát) Tăng thân nhiệt là tình trạng nhiệt độ cơ thể tăng cao hơn nhiệt độ mục tiêu mà cơ thể đang cố gắng duy trì không đổi. Nguyên nhân là do cơ thể tạo ra nhiều nhiệt hơn bình thường. và/hoặc điều chỉnh nhiệt độ cơ thể không thích hợp Nhiễm trùng là nguyên nhân phổ biến nhất gây sốt. Khi nhiệt độ tăng lên, các nguyên nhân khác trở nên phổ biến hơn. Nhiễm trùng thường liên quan đến sốt cao bao gồm Exanthema subitum, sởi (rubeola) và nhiễm virus đường ruột. (enterovirus) Hạ nhiệt độ cơ thể ngay lập tức xuống dưới 38,9 °C (102,0 °F) đã được chứng minh là cải thiện khả năng sống sót. Tăng thân nhiệt khác với tăng thân nhiệt. Nghĩa là, trong tình trạng tăng thân nhiệt, cơ chế điều nhiệt của cơ thể cũng đặt ra nhiệt độ mục tiêu cao hơn nhiệt độ cơ thể bình thường. Điều này khiến cơ thể tạo ra nhiệt để đạt đến nhiệt độ cài đặt. Nhưng tăng thân nhiệt là khi nhiệt độ cơ thể tăng cao hơn nhiệt độ mục tiêu mà cơ thể đặt ra.
สาเหตุที่พบได้บ่อยที่สุดคือเป็นลมเพราะความร้อนและผลข้างเคียงจากยา การเป็นลมเพราะความร้อนเป็นภาวะตัวร้อนเกินเฉียบพลันเกิดจากการได้รับความร้อนหรือทั้งความร้อนและความชื้นที่มากเกิน ทำให้กลไกการควบคุมอุณหภูมิของร่างกายทำงานไม่ไหวและไม่สามารถรับมือกับความร้อนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ นอกจากนี้ภาวะตัวร้อนเกินยังเป็นผลข้างเคียงจากยาที่พบได้ไม่บ่อย โดยเฉพาะในยาที่มีผลต่อระบบประสาทส่วนกลาง ไข้สูงอย่างร้ายเป็นภาวะแทรกซ้อนที่พบได้น้อยในยาสลบบางประเภท ตรงข้ามกับภาวะตัวร้อนเกิน ซึ่งอุณหภูมิเป้าหมายของร่างกายยังคงปกติที่เดิม และร่างกายมีความร้อนสูงมากเกินจากกลไกการกักเก็บความร้อนส่วนเกินที่ไม่พึงประสงค์และการสร้างความร้อนที่มากเกิน ภาวะตัวร้อนเกินมักเป็นผลจากการอยู่ในสภาวะแวดล้อมที่ร้อนเกิน (เป็นลมเพราะความร้อน) หรือปฏิกิริยาไม่พึงประสงค์จากยา ไข้สามารถแยกได้จากภาวะตัวร้อนเกินจากสภาวะแวดล้อมรอบตัวและการตอบสนองต่อยาลดไข้ ภาวะตัวเย็นเกินมีสองสาเหตุหลัก สาเหตุตรงต้นแบบเกิดจากการได้รับความเย็นสุดขีด อาจเกิดจากภาวะใด ๆ ซึ่งลดการผลิตความร้อนหรือเพิ่มการเสียความร้อน โดยทั่วไปมีภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ แต่ยังมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ภาวะเบื่ออาหาร และสูงอายุ เป็นต้น ปกติร่างกายรักษาอุณหภูมิกายไว้ใกล้ระดับคงที่ 36.5–37.5 °C โดยอาศัยการปรับอุณหภูมิกาย หากอุณหภูมิกายต่ำลง จะมีความพยายามเพื่อเพิ่มอุณหภูมิกาย เช่น สั่น มีกิจกรรมใต้อำนาจจิตใจที่เพิ่มขึ้นและสวมเครื่องนุ่งห่มอบอุ่น อาจวินิจฉัยภาวะตัวเย็นเกินได้จากอาการของบุคคลที่มีปัจจัยเสี่ยงหรือโดยการวัดอุณหภูมิกายของบุคคล ปรากฏการณ์นี้แสดงให้เห็นถึงกระบวนการบางอย่างในสมอง คือ แม้ว่าระบบสายตาที่ซับซ้อนจะเกิดความเสียหายแล้ว คนไข้ยังสามารถใช้ระบบสายตาที่ง่าย ๆ เพื่อนำทางการเคลื่อนไหวของมือ ไปสู่วัตถุตัวกระตุ้น ถึงจะไม่สามารถเห็นว่ากำลังเข้าไปคว้าจับอะไร ดังนั้น ข้อมูลทางตาสามารถควบคุมพฤติกรรมโดยที่ไม่ต้องก่อให้เกิดความรู้สึกคือการเห็น สมรรถภาพในการเห็นที่ไม่มีการรับรู้ของผู้มีสภาวะนี้ บอกเป็นนัยว่า การรับรู้ไม่ใช่เป็นคุณสมบัติหรือองค์ประกอบที่จำเป็นในทุก ๆ เขตภายในสมอง และบอกเป็นนัยว่า เขตบางเขตเท่านั้นในสมองมีบทบาทสำคัญในการรับรู้สิ่งเร้า ภาวะตัวร้อนเกิน หรือ ภาวะไข้สูง () เป็นการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิร่างกายเนื่องจากระบบการปรับอุณหภูมิกายล้มเหลว ภาวะนี้เกิดขึ้นเมื่อร่างกายสร้างหรือได้รับความร้อนมากเกินกว่าที่สูญเสียไป เมื่ออุณหภูมิร่างกายสูงมากเกินพอ ภาวะตัวร้อนเกินเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์และต้องการการรักษาทันทีเพื่อป้องกันความพิการและการเสียชีวิตที่อาจตามมา โรคลมเหตุร้อนหรืออาการเป็นลมเพราะความร้อน () เป็นอาการเจ็บป่วยจากความร้อนแบบรุนแรงอย่างหนึ่ง ผู้ป่วยจะมีอุณหภูมิกายสูงเกิน 40.6 องศาเซลเซียส จากการได้รับความร้อนจากสิ่งแวดล้อม โดยสูญเสียการควบคุมอุณหภูมิในร่างกาย ภาวะนี้แตกต่างจากไข้ ซึ่งเป็นผลจากกระบวนการทางสรีรวิทยาในร่างกายที่เพิ่มจุดควบคุมอุณหภูมิของร่างกายให้สูงขึ้น ในภาษาอังกฤษเรียกภาวะนี้ว่า heat stroke ซึ่งคำว่า stroke ในที่นี้เป็นการใช้คำผิดความหมาย โรคนี้ไม่มีความสัมพันธ์กับการขาดเลือดหรือการตกเลือดในสมอง (stroke) กระบวนการปรับการตอบสนองของประสาทที่สำคัญต่อการได้ยินเชื่อว่า จะทำงานบิดเบือนไปเมื่อได้รับข้อมูลเสียงที่ผิดปกติจากหูชั้นใน
ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหูชั้นในเสียหายและมีผลให้เสียการได้ยิน
วิธีการตรวจสอบพื้นฐานจะคล้าย ๆ กับการตรวจการได้ยินธรรมดา (audiogram)
แต่ที่ต่างก็คือนอกจากกจะวัดขีดเริ่มเปลี่ยนการได้ยินที่เสียงความถี่ต่าง ๆ ก็ยังวัดระดับเสียงดังที่ทำให้รู้สึกไม่สบายที่ความถี่เหล่านั้นด้วย
เป็นระดับที่เรียกว่า "loudness discomfort level" (LDL, ระดับความดังที่รู้สึกไม่สบาย) หรือ "uncomfortable loudness level" (ULL)
ในคนไข้อาการหูไวเกิน ระดับนี้จะต่ำกว่าคนปกติพอสมควร และปกติจะเป็นตลอดพิสัยการได้ยินโดยมาก เมื่อถึงระยะฟื้นตัวแพทย์จะหยุดให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำเพื่อป้องกันภาวะสารน้ำเกิน ถ้าเกิดมีภาวะสารน้ำเกินขึ้นโดยที่อาการและสัญญาณชีพอื่น ๆ ปกติ การหยุดสารน้ำเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอโดยไม่ต้องให้ยาขับสารน้ำออก ทั้งนี้แพทย์อาจพิจารณาใช้ยาขับปัสสาวะ เช่น ฟูโรซีไมด์ เพื่อกำจัดของเหลวส่วนเกินออกได้ หากไม่ได้อยู่ในระยะวิกฤต ไฮโปทาลามัสทำงานคล้ายเทอร์มอสแตตของร่างกาย เมื่ออุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายพยายามรักษาสูงขึ้น ร่างกายจะพยายามเพิ่มอุณหภูมิทั้งโดยการสร้างความร้อนขึ้นและการกักเก็บความร้อนในร่างกาย การหดตัวของหลอดเลือดมีบทบาททั้งลดการสูญเสียความร้อนออกทางผิวหนังและทำให้ผู้ป่วยรู้สึกหนาว ตับช่วยสร้างพลังงานเพิ่ม ซึ่งหากกลไกดังกล่าวยังไม่เพียงพอที่ทำให้อุณหภูมิของเลือดในสมองสูงจนเท่ากับอุณหภูมิเป้าหมายในไฮโปทาลามัส ผู้ป่วยจะเริ่มหนาวสั่นเพื่อเป็นการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อเพื่อช่วยผลิตความร้อนเพิ่ม เมื่ออาการไข้หยุดอุณหภูมิเป้าหมายของไฮโปทาลามัสจะลดลง แล้วกระบวนการในร่างกายจะย้อนกลับทาง กล่าวคือหลอดเลือดขยายตัว ร่างกายหยุดกระบวนการสร้างความร้อนและหยุดสั่น และมีเหงื่อออกเพื่อทำให้ร่างกายเย็นลงเพื่อให้ถึงอุณหภูมิเป้าหมายใหม่ที่ลดลง ไข้ หรือ อาการตัวร้อน () เป็นอาการแสดงทางการแพทย์ที่พบบ่อย หมายถึงการเพิ่มของอุณหภูมิร่างกายสูงกว่าค่าปกติคือ 36.5–37.5 °C (98–100 °F) อันเป็นผลจากการปรับสูงขึ้นของอุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายพยายามรักษาให้คงที่ การสูงขึ้นของอุณหภูมิเป้าหมายนี้กระตุ้นให้ความตึงตัวของกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นและสั่นสะท้าน
Nguyên nhân phổ biến nhất là đột quỵ do nhiệt và tác dụng phụ của thuốc. Đột quỵ do nhiệt là tình trạng tăng thân nhiệt cấp tính do tiếp xúc với nhiệt hoặc cả nhiệt và độ ẩm. Điều này khiến cơ chế điều hòa nhiệt độ của cơ thể không thể hoạt động và không thể đối phó với nhiệt hiệu quả. Điều này khiến nhiệt độ cơ thể tăng cao không kiểm soát được. Tăng thân nhiệt cũng là một tác dụng phụ hiếm gặp của thuốc. Đặc biệt là các thuốc tác động lên hệ thần kinh trung ương. Sốt cao nghiêm trọng là một biến chứng hiếm gặp của một số loại thuốc gây mê. Ngược lại với tăng thân nhiệt. Nhiệt độ mục tiêu của cơ thể vẫn bình thường. và cơ thể quá nóng do cơ chế tích trữ nhiệt và quá nhiệt không mong muốn. Tăng thân nhiệt thường là kết quả của việc ở trong môi trường quá nóng. (ngất vì nóng) hoặc phản ứng có hại của thuốc Sốt có thể được phân biệt với tình trạng tăng thân nhiệt với môi trường xung quanh và phản ứng với thuốc hạ sốt. Có hai nguyên nhân chính gây hạ thân nhiệt. Nguyên nhân ban đầu là do tiếp xúc với thời tiết quá lạnh. Nó có thể được gây ra bởi bất kỳ điều kiện nào làm giảm sản xuất nhiệt hoặc tăng mất nhiệt. Nói chung là có ngộ độc rượu. Nhưng cũng có lượng đường trong máu thấp. Chán ăn và người già, v.v. Thông thường, cơ thể duy trì nhiệt độ cơ thể gần mức không đổi 36,5–37,5 °C bằng cách điều chỉnh nhiệt độ cơ thể. Nếu nhiệt độ cơ thể giảm Sẽ nỗ lực để tăng nhiệt độ cơ thể, chẳng hạn như run rẩy, tăng cường hoạt động tinh thần và mặc quần áo ấm. Hạ thân nhiệt có thể được chẩn đoán bằng các triệu chứng của một người có yếu tố nguy cơ hoặc bằng cách đo nhiệt độ cơ thể của người đó. Hiện tượng này cho thấy một quá trình nhất định trong não mặc dù hệ thống thị giác phức tạp bị tổn thương. Bệnh nhân cũng có thể sử dụng một hệ thống hình ảnh đơn giản để hướng dẫn chuyển động của tay. đến đối tượng kích thích Mặc dù chúng không thể nhìn thấy thứ chúng đang cố nắm bắt, nhưng thông tin trực quan có thể kiểm soát hành vi mà không cần phải gây ra cảm giác nhìn thấy. Khả năng nhìn mà không cần nhận thức ở những người mắc bệnh này gợi ý rằng Nhận thức không phải là đặc tính hoặc thành phần cần thiết của mọi vùng não và nó được ngụ ý rằng Chỉ một số vùng nhất định trong não đóng vai trò quan trọng trong việc nhận thức các kích thích. Tăng thân nhiệt hoặc tăng thân nhiệt () là sự gia tăng nhiệt độ cơ thể do hệ thống điều nhiệt của cơ thể bị hỏng. Tình trạng này xảy ra khi cơ thể tạo ra hoặc nhận nhiều nhiệt hơn lượng nhiệt mất đi. Khi nhiệt độ cơ thể quá cao Tăng thân nhiệt là một cấp cứu y tế và cần được điều trị ngay lập tức để ngăn ngừa tình trạng tàn tật và tử vong thêm. Sốc nhiệt hay say nắng () là một dạng bệnh nặng liên quan đến nhiệt. Người bệnh sẽ có nhiệt độ cơ thể cao hơn 40,6 độ C do tiếp xúc với nguồn nhiệt từ môi trường. do mất kiểm soát nhiệt độ cơ thể Tình trạng này khác với sốt. Đây là kết quả của một quá trình sinh lý trong cơ thể làm tăng điểm kiểm soát nhiệt độ của cơ thể. Trong tiếng Anh, tình trạng này được gọi là đột quỵ do nhiệt. Từ đột quỵ ở đây là cách dùng từ không chính xác. Bệnh này không liên quan đến thiếu máu cục bộ hoặc xuất huyết não (đột quỵ). Quá trình điều chỉnh phản ứng thần kinh quan trọng đối với thính giác được cho là Nó hoạt động bị biến dạng khi nhận được thông tin âm thanh bất thường từ tai trong. Điều này xảy ra khi tai trong bị tổn thương và dẫn đến mất thính giác. Phương pháp kiểm tra cơ bản tương tự như kiểm tra thính lực thông thường (thính lực đồ), nhưng điểm khác biệt là ngoài việc đo ngưỡng thay đổi thính giác ở các tần số khác nhau, nó còn đo cả mức âm lượng gây khó chịu ở các tần số này. Đó là mức độ được gọi là "mức độ ồn khó chịu" (LDL, mức độ ồn khó chịu) hoặc "mức độ ồn khó chịu" (ULL) ở những bệnh nhân có tai quá nhạy cảm. Mức độ này thấp hơn người bình thường. Và điều này thường xảy ra ở hầu hết các phạm vi nghe. Khi đến thời gian hồi phục, bác sĩ sẽ ngừng truyền dịch qua đường tĩnh mạch để tránh tình trạng quá tải chất lỏng. Nếu tình trạng quá tải dịch xảy ra và các triệu chứng và dấu hiệu sinh tồn khác là bình thường, chỉ cần ngừng truyền dịch mà không cần dùng thuốc loại bỏ dịch là đủ. Bác sĩ có thể cân nhắc sử dụng thuốc lợi tiểu như furosemide để loại bỏ chất lỏng dư thừa. Nếu bạn không ở trong thời kỳ khủng hoảng Vùng dưới đồi hoạt động giống như bộ điều nhiệt của cơ thể. Khi nhiệt độ mục tiêu mà cơ thể đang cố gắng duy trì tăng lên. Cơ thể cố gắng tăng nhiệt độ bằng cách tạo ra nhiệt và giữ nhiệt cho cơ thể. Sự co thắt của các mạch máu có vai trò vừa làm giảm sự mất nhiệt qua da vừa khiến người bệnh cảm thấy lạnh. Gan giúp tạo ra nhiều năng lượng hơn. Nếu cơ chế này không đủ để nâng nhiệt độ của máu trong não lên nhiệt độ mục tiêu ở vùng dưới đồi, Bệnh nhân sẽ bắt đầu rùng mình khi các cơ di chuyển để giúp tạo thêm nhiệt. Khi hết sốt, nhiệt độ mục tiêu của vùng dưới đồi sẽ giảm xuống. Khi đó các quá trình trong cơ thể sẽ bị đảo ngược. Đó là, các mạch máu mở rộng. Cơ thể ngừng quá trình sinh nhiệt và ngừng run rẩy. và đổ mồ hôi để làm mát cơ thể nhằm đạt được nhiệt độ mục tiêu mới. Sốt hoặc tăng thân nhiệt () là một triệu chứng y tế phổ biến. Đề cập đến sự gia tăng nhiệt độ cơ thể trên phạm vi bình thường là 36,5–37,5 °C (98–100 °F) do nhiệt độ mục tiêu mà cơ thể đang cố gắng duy trì tăng lên. Sự gia tăng nhiệt độ mục tiêu này sẽ gây ra sự gia tăng độ căng và độ rung của cơ.