ประเทศสเปน มีกี่รัฐ ?
Có bao nhiêu bang ở Tây Ban Nha?
สเปนมิใช่สหพันธรัฐ แต่เป็นเอกรัฐ ที่มีการกระจายอำนาจสูง ในขณะที่อำนาจอธิปไตยเป็นของรัฐชาติสเปนโดยรวม โดยมีสถาบันส่วนกลางของรัฐบาลเป็นผู้ใช้อำนาจแทนนั้น รัฐชาติสเปนก็ได้คลายอำนาจสู่แคว้นต่าง ๆ ในระดับที่ต่างกันตามภูมิหลังของแต่ละแคว้นเช่นกัน แคว้นเหล่านั้นจะใช้สิทธิ์ในการปกครองตนเองภายในขอบเขตที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญสเปนและธรรมนูญการปกครองตนเอง ของแคว้นตามลำดับ นักวิชาการบางคนเรียกระบบที่เป็นผลจากการกระจายอำนาจดังกล่าวว่าเป็นระบบสหพันธรัฐในทางปฏิบัติ-เอกรัฐเพียงในนาม หรือ "สหพันธรัฐที่ปราศจากระบอบสหพันธรัฐ" ปัจจุบันในสเปนมีแคว้นปกครองตนเอง 17 แคว้น และนครปกครองตนเอง 2 นครซึ่งมีชื่อเรียกรวมกันว่า "หน่วยการปกครองตนเอง" นครปกครองตนเองมีสิทธิ์ที่จะขอเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นแคว้นปกครองตนเอง แต่นครทั้งสองยังไม่ได้ใช้สิทธิ์นี้ เค้าโครงการบริหารดินแดนซึ่งเป็นเอกลักษณ์เช่นนี้มีชื่อเรียกว่า "รัฐแห่งหน่วยการปกครองตนเอง" แคว้นปกครองตนเองต่าง ๆ ได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อให้เป็นผู้ใช้สิทธิ์การปกครองตนเองที่รัฐธรรมนูญรับรองและรับประกันให้แก่ชาติทางประวัติศาสตร์และภูมิภาคต่าง ๆ ของสเปน ซึ่งในขณะเดียวกันก็ประกาศเอกภาพที่ไม่สามารถเพิกถอนได้ของชาติสเปนด้วย แคว้นปกครองตนเองเหล่านี้ประกอบกันเป็นรูปแบบหนึ่งของการจัดระเบียบดินแดนที่มีการกระจายอำนาจปกครอง (decentralization) ในระดับสูง แต่ก็มีพื้นฐานอยู่บนการคลายอำนาจจากส่วนกลางสู่ส่วนท้องถิ่น (devolution) ดังนั้นสเปนจึงมิใช่สหพันธรัฐ เนื่องจากรัฐสเปนยังอยู่เหนือกว่าแคว้นต่าง ๆ และถือครองอำนาจอธิปไตยไว้โดยสมบูรณ์ ศาลรัฐธรรมนูญสเปนเรียกตัวแบบการจัดระเบียบดินแดนเช่นนี้ว่า "รัฐแห่งหน่วยการปกครองตนเอง" () ประเทศสเปนและแคว้นปกครองตนเองของประเทศสเปนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น จังหวัด (สเปนและ; ; ) รวมทั้งหมด 50 จังหวัด ระบบจังหวัดของสเปนได้รับการรับรองในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1978 แต่มีต้นกำเนิดย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1833 เซวตา, เมลียา และปลาซัสเดโซเบรานิอาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดใด
Tây Ban Nha không phải là một liên bang Nhưng nó là một trạng thái duy nhất. nó có tính phi tập trung cao trong khi chủ quyền thuộc về toàn bộ quốc gia-dân tộc Tây Ban Nha. với một tổ chức chính phủ trung ương thực hiện quyền đó Nhà nước-dân tộc Tây Ban Nha cũng phân chia quyền lực cho các khu vực khác nhau ở các mức độ khác nhau tùy theo bối cảnh của từng khu vực. Những khu vực đó sẽ thực hiện quyền tự trị của mình trong giới hạn được quy định trong Hiến pháp Tây Ban Nha và Quy chế tự trị. của khu vực theo thứ tự Một số học giả gọi hệ thống là kết quả của sự phân cấp như một liên đoàn trong trường đại học thực hành trên danh nghĩa, hay một "liên đoàn không có chủ nghĩa liên bang". Hiện có 17 khu tự trị và 2 thành phố tự trị ở Thành phố Tây Ban Nha được gọi chung. “Đơn vị tự quản” Thành phố tự trị có quyền yêu cầu thay đổi địa vị đối với khu vực tự quản. Nhưng hai thành phố vẫn chưa thực hiện quyền này. Cách bố trí hành chính lãnh thổ độc đáo này được gọi là “Thực trạng đơn vị tự quản” Các Khu tự trị được thành lập để thực hiện quyền tự trị được Hiến pháp đảm bảo cho các quốc gia và khu vực lịch sử của Tây Ban Nha, đồng thời tuyên bố sự thống nhất không thể thay đổi của quốc gia Tây Ban Nha. Các khu tự trị này tạo thành một hình thức tổ chức lãnh thổ phi tập trung. (Phân cấp) có trình độ cao nhưng dựa trên sự phân cấp quyền lực từ trung ương đến địa phương (phân cấp). Do đó, Tây Ban Nha không phải là một liên bang. Điều này là do nhà nước Tây Ban Nha vẫn vượt trội so với các tỉnh và nắm giữ toàn bộ chủ quyền. Tòa án Hiến pháp Tây Ban Nha đã gọi mô hình tổ chức lãnh thổ này là một "Tình trạng đơn vị tự quản" () Tây Ban Nha và các khu tự trị được chia thành các tỉnh (Tây Ban Nha và; ; ) Tổng cộng 50 tỉnh Hệ thống tỉnh của Tây Ban Nha được quy định trong Hiến pháp năm 1978, nhưng nguồn gốc của nó có từ năm 1833. Ceuta, Melilla và Plas de Soberani Ah không thuộc bất kỳ tỉnh nào.
ทุกวันนี้สเปนเป็นประเทศหนึ่งที่มีการปกครองในระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ และประกอบด้วยแคว้นปกครองตนเอง 17 แห่ง (ได้แก่ อันดาลูซิอา อารากอน อัสตูเรียส หมู่เกาะแบลีแอริก หมู่เกาะคะแนรี กันตาเบรีย กัสติยาและเลออน กัสติยา-ลามันชา กาตาลุญญา เอซเตรมาดูรา กาลิเซีย ลาริโอฆา มาดริด ภูมิภาคมูร์เซีย ประเทศบาสก์ บาเลนเซีย และนาวาร์) กับนครปกครองตนเองซึ่งตั้งอยู่ในทวีปแอฟริกาอีก 2 แห่ง (ได้แก่ เซวตาและเมลียา) เอกสารปานามานี้ได้เปิดโปงการซ่อนเงินของเหล่าข้าราชการผู้ร่ำรวยและได้ระบุถึงหัวหน้ารัฐบาลที่อยู่ในตำแหน่ง ณ ขณะนั้นอยู่ 5 ประเทศได้แก่ อาร์เจนตินา, ไอซ์แลนด์, ซาอุดีอาระเบีย, ยูเครน และ อาหรับเอมิเรตส์ ยังรวมไปถึงข้าราชการของรัฐ, ญาติคนสนิท และบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ใกล้ชิดกับหัวหน้าของรัฐบาลมากกว่า 40 ประเทศเช่น บราซิล, สาธารณรัฐประชาชนจีน, เปรู, ฝรั่งเศส, อินเดีย, มาเลเซีย, เม็กซิโก, ปากีสถาน, โรมาเนีย, รัสเซีย, แอฟริกาใต้, สเปน, ซีเรีย และ สหราชอาณาจักร หลังจากการเปิดเผยเอกสารปานามาได้ 2 วันในวันที่ 5 เมษายน 2559 นายกรัฐมนตรีไอซ์แลนด์ ซิกมึนตืร์ ตาวิด กึนน์เลยค์ซอน ประกาศลาออก การนำระบบแคว้นและนครปกครองตนเองมาใช้ส่งผลให้สเปนเปลี่ยนจากการเป็นหนึ่งในประเทศที่มีการรวมอำนาจปกครองสูงที่สุดมาเป็นหนึ่งในประเทศที่มีการกระจายอำนาจปกครองสูงที่สุดในบรรดาประเทศสมาชิกองค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ (โออีซีดี) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สเปนเป็นประเทศที่อัตราความเติบโตของรายได้และผลประกอบการของหน่วยงานที่ได้รับมอบอำนาจ (คือแคว้นปกครองตนเองต่าง ๆ) สูงที่สุด โดยเป็นผู้นำในการจัดอันดับดังกล่าวในยุโรปเมื่อถึงปี พ.ศ. 2558 และเป็นประเทศที่มีอัตราการกระจายภาษีสูงที่สุดเป็นอันดับที่ 5 ในบรรดาประเทศสมาชิกโออีซีดี (รองจากแคนาดา สวิตเซอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา และออสเตรีย) นอกจากนี้ สเปนยังได้รับการกล่าวอ้างว่าเป็นประเทศ "ที่น่าทึ่งจากขอบเขต [อันกว้างขวาง] ของอำนาจที่ได้รับการถ่ายโอนโดยสันติในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา" และเป็น "ประเทศที่มีการกระจายอำนาจสูงเป็นพิเศษ" อีกด้วย ในแง่บุคลากร เมื่อถึงปี พ.ศ. 2553 ข้าราชการพลเรือนจำนวนเกือบ 1,350,000 คน หรือร้อยละ 50.3 จากข้าราชการพลเรือนทั้งหมดในสเปนเป็นลูกจ้างของแคว้นปกครองตนเองต่าง ๆ ร้อยละ 23.6 เป็นลูกจ้างของสภาเมืองและสภาจังหวัดต่าง ๆ ส่วนลูกจ้างที่ทำงานให้กับหน่วยงานบริหารส่วนกลาง (รวมทั้งหน่วยงานของตำรวจและทหาร) มีเพียงร้อยละ 22.2 ของข้าราชการพลเรือนทั้งหมด การแบ่งเขตการปกครองของราชอาณาจักรสเปน ตั้งอยู่บนพื้นฐานของหมวด 8 แห่งรัฐธรรมนูญสเปน พ.ศ. 2521 ซึ่งกำหนดให้มีการจัดระเบียบดินแดนออกเป็น 3 ระดับ ได้แก่ เทศบาล (), จังหวัด () และแคว้นปกครองตนเอง () โดยเทศบาลเป็นเขตการปกครองย่อยของจังหวัด และจังหวัดเป็นเขตการปกครองย่อยของแคว้นปกครองตนเอง ทั้งนี้ รัฐสเปน รับประกันการนำหลักความเป็นปึกแผ่นไปปฏิบัติในทั่วทุกส่วนของประเทศ ผลการสำรวจจาก 177 ประเทศ พบว่าประเทศที่อยู่ในกลุ่มสีแดง แย่ที่สุด มี 35 ประเทศ ส่วนใหญ่อยู่ในแอฟริกา กลุ่มสีส้ม หรือสัญญาณเตือนภัย 92 ประเทศ กลุ่มสีเหลือง ระดับกลางๆ 35 ประเทศ และกลุ่มสีเขียว ดีที่สุด 15 ประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประเทศยุโรปตะวันตก ซึ่งรวมถึงแคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ โดย 20 อันดับที่แย่ที่สุดได้นำมาแสดงไว้ในด้างล่างนี้ โดยตัวเลขการเปลี่ยนแปลงจากปีที่ผ่านมาก (ปี 2007) ได้แสดงไว้ในวงเล็บ 
นอร์เวย์ (177) เป็นประเทศที่มีการบริหารจัดการดีที่สุดมาสองปีแล้ว ส่วนประเทศที่ล้มเหลวที่สุด คือ โซมาเลีย สำหรับประเทศไทยอยู่ในลำดับที่ 89 ส่วนประเทศในกลุ่มอาเซียนด้วยกันปรากฏว่าที่แย่ที่สุดอยู่ในกลุ่มสีแดง คือ พม่า (12) กลุ่มสีส้มมี ลาว (40) กัมพูชา (48) อินโดนีเซีย (55) ฟิลิปปินส์ (59) เวียดนาม (60) ไทย (89) มาเลเซีย (118) ส่วนสิงคโปร์อยู่ในกลุ่มสีเหลืองโดยอยู่ในลำดับที่ 159 ซึ่งไม่มีประเทศใดในกลุ่มอาเซียนได้สีเขียว ราชอาณาจักรสเปนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 17 แคว้นปกครองตนเอง () และ 2 นครปกครองตนเอง ()
สหราชอาณาจักรเกรตบริเตนและนอร์เทิร์นไอร์แลนด์ประกอบด้วย 4 ประเทศ (country)
สาธารณรัฐอิตาลีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 แคว้น () และ 5 แคว้นปกครองตนเอง ()
สาธารณรัฐอินโดนีเซียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 34 จังหวัด ()
สาธารณรัฐอาหรับอียิปต์ประกอบด้วย 27 เขตผู้ว่าการ () ในประเทศสเปน แคว้นปกครองตนเอง หรือ ประชาคมปกครองตนเอง (; ; ; ) เป็นเขตทางการเมืองและการปกครองในระดับบนสุดที่ได้รับการจัดตั้งโดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญสเปน พ.ศ. 2521 โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อรับประกันความเป็นอิสระในการปกครองตนเอง (อย่างมีข้อจำกัด) ของชาติทางประวัติศาสตร์และภูมิภาคต่าง ๆ ที่ประกอบกันเป็นสเปน มีเพียงสองประเทศที่สนับสนุนฝ่ายสาธารณรัฐอย่างเปิดเผยและเต็มที่: เม็กซิโกและสหภาพโซเวียต จากพวกเขาแล้ว, โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือสหภาพโซเวียต ฝ่ายสาธารณรัฐได้รับการสนับสนุนทางการทูต ทหารอาสาสมัคร และความสามารถในการซื้อขายอาวุธยุทธภัฑฑ์ ประเทศอื่นๆยังคงวางตัวเป็นกลาง ด้วยความเป็นกลางนี้ต้องเผชิญกับฝ่ายค้านอย่างรุนแรงจากกลุ่มปัญญาชนในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรและขอบเขตเล็กๆน้อยในประเทศยุโรปอื่นๆและลัทธิมาร์กซิสต์ทั่วโลก ครั้งนี้ได้นำไปสู่การรวมตัวก่อตั้งกองพลน้อยนานาชาติ จำนวนนับพันของชาวต่างชาติของทุกประเทศที่สมัครใจที่ต้องการจะเดินทางไปยังประเทศสเปนเพื่อช่วยเหลือฝ่ายสาธารณรัฐ; พวกเขาได้ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ที่ดีเพื่อขวัญกำลังใจแต่การทหารไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก
Ngày nay, Tây Ban Nha là một nước theo chế độ quân chủ lập hiến. và bao gồm 17 khu tự trị (bao gồm Andalusia, Aragon, Asturias, Quần đảo Balearic Quần đảo Canary, Cantabria, Castilla và León Castilla-La Mancha, Catalonia, Extremadura, Galicia, La Rioja, Madrid, vùng Murcia, xứ Basque, Valencia và Navarre) và các thành phố tự trị có hai địa điểm khác nằm ở Châu Phi (cụ thể là Ceuta và Melilla). Hồ sơ Panama tiết lộ những bí mật ẩn giấu của các quan chức chính phủ giàu có và xác định những người đứng đầu chính phủ hiện tại ở 5 quốc gia: Argentina, Iceland, Ả Rập Saudi, Ukraine và Các Tiểu vương quốc Ả Rập Thống nhất. Nó cũng bao gồm các quan chức chính phủ, người thân và các cá nhân hoặc nhóm thân cận với người đứng đầu chính phủ ở hơn 40 quốc gia, như Brazil, Cộng hòa Nhân dân Trung Hoa, Peru, Pháp, Ấn Độ, Malaysia, Mexico, Pakistan, Romania, Nga, Nam. Châu Phi, Tây Ban Nha, Syria và Vương quốc Anh. Hai ngày sau khi Hồ sơ Panama được công bố, vào ngày 5 tháng 4 năm 2016, Thủ tướng Iceland, Sigmüntyr Tavid Günlaikson, tuyên bố từ chức. Sự ra đời của hệ thống các khu vực và thành phố tự trị đã khiến Tây Ban Nha chuyển từ một trong những quốc gia tập trung nhất sang một trong những quốc gia phi tập trung nhất trong số các quốc gia thành viên Tổ chức Hợp tác và Phát triển Kinh tế Hòa bình và Trật tự (OECD), đặc biệt. Tây Ban Nha là quốc gia có tốc độ tăng trưởng cao về thu nhập và hiệu quả hoạt động của các cơ quan có thẩm quyền. Đây là quốc gia dẫn đầu bảng xếp hạng ở Châu Âu tính đến năm 2015 và có tỷ lệ phân bổ thuế cao thứ năm trong số các quốc gia thành viên OERC. (sau Canada Thụy Sĩ, Hoa Kỳ và Áo) Tây Ban Nha cũng được tuyên bố là một quốc gia. “Đáng chú ý từ ranh giới Đây là một "quốc gia rộng lớn với sự chuyển giao quyền lực một cách hòa bình trong 30 năm qua" và là một "quốc gia có mức độ phân cấp cực kỳ cao" về mặt nhân sự. Tính đến năm 2010, nền công vụ có gần 1.350.000 người, hay 50,3% tổng số công chức. ở Tây Ban Nha là nhân viên của các khu tự trị, 23,6% là nhân viên của hội đồng thành phố và tỉnh, và 23,6% là nhân viên của các cơ quan hành chính trung ương. (bao gồm cả cơ quan cảnh sát và quân đội) chỉ chiếm 22,2% tổng số công chức. Phân cấp hành chính của Vương quốc Tây Ban Nha Nó dựa trên Điều 8 của Hiến pháp Tây Ban Nha năm 1978, quy định lãnh thổ được tổ chức theo ba cấp: đô thị (), tỉnh () và khu tự trị (), với các đô thị là cấp tỉnh. và các tỉnh là phó huyện của khu tự trị, Nhà nước Tây Ban Nha bảo đảm thực hiện nguyên tắc đoàn kết trên khắp mọi miền đất nước. Kết quả khảo sát 177 quốc gia cho thấy 35 quốc gia thuộc nhóm màu đỏ tồi tệ nhất, hầu hết ở châu Phi, 92 quốc gia thuộc nhóm màu cam hoặc có biển cảnh báo, 35 quốc gia thuộc nhóm màu vàng, mức độ trung bình và 15 quốc gia thuộc nhóm màu vàng. nhóm xanh, chủ yếu là các nước Tây Âu. Điều này bao gồm Canada, Úc, New Zealand và 20 quốc gia tồi tệ nhất được liệt kê dưới đây. Sự thay đổi so với năm trước (2007) được thể hiện trong ngoặc đơn. Na Uy (177) đã là quốc gia có thành tích tốt nhất trong hai năm nay. Nước thất bại nhiều nhất là Somalia. Đối với Thái Lan, nước này xếp thứ 89. Còn các nước trong nhóm ASEAN có vẻ tệ nhất thuộc nhóm đỏ, cụ thể là Miến Điện (thứ 12), trong nhóm cam có Lào ( thứ 40), Campuchia (48) và Indonesia (55) Philippines (59), Việt Nam (60), Thái Lan (89), Malaysia (118) nằm trong nhóm màu vàng, xếp thứ 159, không có nước ASEAN nào khác. màu xanh lá. Vương quốc Tây Ban Nha được chia thành 17 khu tự trị () và 2 thành phố tự trị (). Vương quốc Anh và Bắc Ireland bao gồm 4 quốc gia (quốc gia). () và 5 khu tự trị (). Cộng hòa Indonesia được chia thành 34 tỉnh (). Cộng hòa Ả Rập Ai Cập bao gồm 27 tỉnh (). Ở Tây Ban Nha, Khu tự trị hoặc Cộng đồng tự trị (; ; ; ) là cấp lãnh thổ chính trị và hành chính cao nhất được thành lập theo Hiến pháp Tây Ban Nha năm 1978 với mục đích đảm bảo quyền tự do tự trị. (có giới hạn) của các quốc gia và khu vực lịch sử khác nhau tạo nên Tây Ban Nha. Chỉ có hai quốc gia ủng hộ phe cộng hòa một cách công khai và đầy đủ: Mexico và Liên Xô. Đặc biệt từ họ, Liên Xô Cộng hòa nhận được hỗ trợ ngoại giao. người lính tình nguyện và khả năng mua bán vũ khí và thiết bị Các nước khác vẫn giữ thái độ trung lập. Tính trung lập này vấp phải sự phản đối mạnh mẽ từ giới trí thức ở Hoa Kỳ và Vương quốc Anh và ở mức độ thấp hơn ở các nước châu Âu khác và những người theo chủ nghĩa Marx trên toàn thế giới. Điều này dẫn đến việc thành lập Lữ đoàn Quốc tế. Hàng nghìn người nước ngoài từ mọi quốc gia đã tự nguyện đến Tây Ban Nha để ủng hộ chính nghĩa của Đảng Cộng hòa; Họ cam kết thực hiện tốt nhiệm vụ để nâng cao tinh thần, nhưng quân đội lại không coi trọng họ.