การรัดเท้า เกิดขึ้นในยุคสมัยใด?
Tục bó chân xảy ra vào thời đại nào?
การรัดเท้า (; ) เป็นจารีตที่ให้รัดเท้าของหญิงสาวให้คับแน่น เพื่อมิให้นิ้วเท้างอกขึ้นได้อีก เท้าที่ถูกบีบรัดนั้นจะได้มีสัณฐานเรียวเล็กคล้ายดอกบัว เรียกว่า "บัวทองสามนิ้ว" (; "three-inch golden lotus") การประพฤติเช่นนี้เชื่อว่าเริ่มในหมู่ชนชั้นสูงที่เป็นนางระบำรำฟ้อนในราชสำนักจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (คริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11) แล้วจึงเป็นที่นิยมขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง ก่อนจะแพร่หลายทั่วไปในชาวจีนทุกชนชั้น ในฐานะที่เป็นเครื่องแสดงชั้นวรรณะ (เพราะสตรีที่ครอบครัวมีอันจะกินและไม่จำต้องใช้เท้าทำงานเท่านั้นจึงจะรัดเท้าได้) และเป็นเครื่องหมายแห่งความงามในวัฒนธรรมจีนโบราณ ทว่า ความนิยมและวิธีปฏิบัตินั้นผิดแผกกันไปในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศจีน
Tục bó chân (; ) là phong tục buộc chặt chân của người phụ nữ. Để ngăn chặn ngón chân phát triển trở lại. Bàn chân co lại có hình bông sen mảnh mai, được gọi là "bông sen vàng ba inch" (; "bông sen vàng ba inch"). Tục lệ này được cho là bắt đầu từ những tầng lớp thượng lưu là vũ công hoàng gia. Trường học Trung Quốc thời Ngũ Đại Thập Quốc (thế kỷ 10 hoặc 11) sau đó trở nên phổ biến vào thời nhà Tống. trước khi trở nên phổ biến trong người dân Trung Quốc thuộc mọi tầng lớp Là biểu tượng của đẳng cấp Nó là biểu tượng của vẻ đẹp trong văn hóa Trung Quốc cổ đại, nhưng mức độ phổ biến và thực hành của nó khác nhau ở các vùng khác nhau của Trung Quốc.