ประเทศพม่ามีกษัตริย์องค์สุดท้ายชื่ออะไร ?
Vị vua cuối cùng của Miến Điện tên là gì?
พระเจ้าธีบอ หรือ พระเจ้าสีป่อ (; "ตี่บอมิง") เป็นพระมหากษัตริย์พม่าพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์อลองพญา ถูกบังคับให้สละราชสมบัติและเนรเทศไปอยู่ที่เมืองรัตนคีรีในบริติชราช หลังสิ้นสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่สาม และสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2459
Vua Thibo hay Vua Sipo (; "Ti Bo Ming") là vị vua Miến Điện cuối cùng của triều đại Alaungpaya. Bị buộc phải thoái vị và bị đày đến Ratanakiri ở Raj thuộc Anh. Sau khi kết thúc Chiến tranh Anh-Miến Điện lần thứ ba và qua đời vào năm 1916
ชนชาติอเมริกันพื้นเมืองที่ประมุขสืบราชสันตติวงศ์จะไม่รวมในรายพระนามนี้ รายพระนามนี้รวมเฉพาะพระมหากษัตริย์หรือประมุขจากยุโรปซึ่งครองราชบัลลังก์ในยุโรปด้วยและผืนแผ่นดินอเมริกาซึ่งแต่ละพระองค์มิเคยเสด็จเหยียบบนพื้นแผ่นดินอเมริกา ประมุขพระองค์อื่นที่มิใช่กษัตริย์ของชนพื้นเมืองอเมริกัน ได้แก่ มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1, ตูอิ มานูอา เอลิซาลาและสมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย ที่ซึ่งไม่ใช่พระมหากษัตริย์องคสุดท้ายจากพระประมุขอาณานิคม โดยจุดสิ้นสุดมาจากการที่ต้องตกเป็นรัฐของสหรัฐอเมริกา ในหนึ่งรัฐอาจมีพระประมุของค์สุดท้ายหลายพระองค์เนื่องมาจากการซื้อดินแดนของสหรัฐอเมริกา เจ้าต่อพะยา (ประสูติ 22 มีนาคม 1924) เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของเจ้าหญิงมยะพะยา ซึ่งเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าธีบอพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งประเทศพม่า ทรงเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของพม่า พระเชษฐาของพระองค์ซึ่งก็คือพระราชโอรสองค์ที่หนึ่งเจ้าหญิงมยะ พะยา ถูกลอบปลงพระชนม์โดยพวกคอมมิวนิสต์ก่อการร้ายในปี 1948 กับการสิ้นพระชนม์ของพระมาตุจฉาในปี 1956 พระองค์จึงทรงเป็นประมุขในราชวงศ์คองบอง รายากูนิง เป็นชื่อของกษัตริยาองค์สุดท้าย ของราชวงศ์ศรีวังสา ผู้ครองรัฐปัตตานีเมื่อ 300 กว่าปีมาแล้ว ซึ่งว่ากันว่าเป็นยุคที่มั่งคั่งที่สุดในบรรดากษัตริย์ 4 องค์สุดท้ายที่เป็นสตรี แต่ชะตาชีวิตของรายากูนิงกลับน่าเศร้า พระองค์เป็นธิดาของเจ้าเมืองปะหังกับรายาอูงู พอครบ 12 ขวบ ก็ตามแม่กลับมาอยู่ ปัตตานี และถูกบังคับให้แต่งงานถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกกับออกญาเดโช เพื่อคานอำนาจกับอยุธยา และอีกครั้งกับเจ้าชายแห่งยะโฮร์ แต่ชีวิตครอบครัวก็ไปไม่รอด เมื่อเจ้าเมืองยะโฮร์ กลับหลงเสน่ห์นางระบำ จนทำให้ชีวิตคู่ล่ม พระเจ้านรสีหบดี (; , nəɹa̰ θìha̰pətḛ; c. 1238–1287) เป็นกษัตริย์พม่าองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์พุกาม ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ.1254-1287 มีเรื่องโดดเด่นสองประการที่สร้างพระเจ้านรสีหบดีพระองค์นี้เป็นที่จดจำ คือ ความตะกละตะกลามชอบเสวยอาหาร โดยร่ำลือกันว่าต้องมีอาหารหลากหลายถึงสามร้อยชนิดต่อมื้อพระกระยาหาร และอีกประการคือ ความขลาดกลัวต่อการรุกรานของทัพมองโกล จนเป็นกษัตริย์ที่ได้ฉายาว่า "กษัตริย์ขี้ตะกละผู้หนีทัพจีน" พระเจ้าปยีนบยา (, ; 817–876) กษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกาม ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งเมืองพุกามใน ค.ศ. 849 พงศาวดารพม่ากล่าวว่าพระองค์เป็นกษัตริย์องค์ที่ 33 ของราชวงศ์ที่สถาปนาช่วงต้น คริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่กล่าวว่าพระองค์เป็นกษัตริย์องค์แรกๆของราชวงศ์พุกาม ซึ่งจะสามารถเข้าครอบครองพม่าตอนกลางในอีก 2 ร้อยกว่าปีข้างหน้า พระองค์เป็นพระปัยกา (ทวด) ฝ่ายพระบิดาของ พระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่ง อาณาจักรพุกาม ปัจจุบัน ทางพม่ายกย่องพระเจ้าอโนรธามังช่อ เป็น 1 ใน 3 กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งพม่า ซึ่งประกอบด้วย พระองค์, พระเจ้าบุเรงนอง แห่งราชวงศ์ตองอู และ พระเจ้าอลองพญา แห่งราชวงศ์อลองพญา และมีการอ้างอิงถึงพระองค์ในภาพยนตร์สัญชาติพม่า ในปี พ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับวีรกรรมของพระเจ้าจานสิตา ในชื่อเรื่อง "Kyansit Min" เป็นพระพุทธรูปที่ อยู่ประเทศพม่า มีประวัติว่าครั้งหนึ่งมีกษัตริย์องค์หนึ่งของประเทศพม่า อยากได้พระศรีศักยมุนีมาประดิษฐานที่พระนคร จึงทำการ ตัดพระศรีศักยมุนี เป็นส่วนๆ แล้วลากผ่านถนนหิน มาประดิษบานที่พระนคร ปัจจุบันพระศรีศักยมุนีนี้ผิวขององค์จะเป็นตะปุ่มตะป่ำ ยกเว้นเพียงพระพักต์เท่านั้นที่สวย และงดงามมากยิ่งนัก สมิงมังละ (, ; ถึงแก่กรรมประมาณคริสต์ทศวรรษ 1310) เจ้าเมือง มยองยา (ปัจจุบันตั้งอยู่ในประเทศพม่า) ระหว่างประมาณคริสต์ทศวรรษ 1290 ถึงประมาณคริสต์ทศวรรษ 1310 เขาเป็นพระบิดาของ พระเจ้าแสนเมือง กษัตริย์องค์ที่ 3 (ครองราชย์ 1311 – 1323) และ พระเจ้ารามมะไตย (ครองราชย์ 1323 – 1330) กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี สมิงมังละเป็นผู้มีอำนาจอยู่เบื้องหลังราชบัลลังก์ในช่วงต้นรัชสมัยพระเจ้าแสนเมือง ทางพม่าถือว่าพระองค์เป็นกษัตริย์พม่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด 1 ใน 3 พระองค์ (อีกสองพระองค์ได้แก่ พระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์พุกาม และ พระเจ้าบุเรงนอง ฉายา "พระเจ้าชนะสิบทิศ" ราชวงศ์ตองอู) เนื่องจากทรงรวบรวมประเทศได้อีกเป็นครั้งที่สาม พระนางวิสุทธเทวี (พ.ศ. 2107-2121) กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์มังราย สวรรคต อาณาจักรล้านนาตกอยู่ภายใต้การปกครองของพม่าโดยตรง
Các dân tộc người Mỹ bản địa có các thủ lĩnh kế vị ngai vàng không được đưa vào danh sách này. Danh sách này chỉ bao gồm các quốc vương châu Âu đã trị vì ở châu Âu và châu Mỹ, mỗi vị đều chưa từng đặt chân lên đất Mỹ. Các quốc vương không phải người Mỹ bản địa khác bao gồm Malietua Tanumafili I, Tui Mānua Elisala và Nữ hoàng Liliokalani của Hawaii. ai không phải là vị vua cuối cùng của chế độ quân chủ thuộc địa Điểm cuối đến từ việc trở thành một tiểu bang của Hoa Kỳ. Một bang có thể có nhiều nguyên thủ quốc gia cuối cùng do việc mua lại lãnh thổ của Hoa Kỳ. Chao Tor Phaya (sinh ngày 22 tháng 3 năm 1924) là con trai thứ hai của Công chúa Maya Phaya. Cô là con gái của Vua Thibaw, vị vua cuối cùng của Miến Điện. Ông là người đòi ngai vàng của Miến Điện. Em trai của ông, con trai đầu của Công chúa Maya Phaya, bị bọn khủng bố cộng sản ám sát vào năm 1948. Sau cái chết của Hoàng hậu vào năm 1956, ông trở thành người đứng đầu triều đại Kongbong. Rayakuning là tên của vị vua cuối cùng. của triều đại Sriwangsa Người cai trị bang Pattani hơn 300 năm trước, được cho là thời kỳ giàu có nhất trong 4 nữ vương cuối cùng. Nhưng số phận của Rayakuning thật bi thảm. Cô là con gái của thống đốc Pahang và Raya U-ngu. Khi cô 12 tuổi, cô theo mẹ trở về Pattani và bị ép kết hôn hai lần, lần đầu tiên với Oka Decho. cân bằng quyền lực với Ayutthaya và một lần nữa với Hoàng tử Johor Nhưng cuộc sống gia đình không thể tồn tại được. Khi người cai trị Johor Thay vào đó, anh lại yêu nữ diễn viên ballet. Cho đến khi khiến cuộc hôn nhân tan vỡ Vua Narasihabdi (; , nəɹa̰ θìha̰pətḛ; khoảng 1238–1287) là vị vua Miến Điện cuối cùng của triều đại Bagan. trị vì kể từ đó 1254-1287 Có hai điều nổi bật khiến vị vua Narasimha này đáng nhớ: tính háu ăn và thích ăn uống. Người ta đồn rằng phải có tới ba trăm loại thức ăn khác nhau cho mỗi bữa ăn của hoàng gia. Và một điều nữa là Lo sợ quân Mông Cổ xâm lược Cho đến khi trở thành một vị vua có biệt danh "Vị vua tham lam chạy trốn quân Trung Hoa" Vua Pyinbya (, ; 817–876), vua của triều đại Bagan. người đã thành lập thành phố Bagan vào năm 849 sau Công nguyên. Biên niên sử Miến Điện nói rằng ông là vị vua thứ 33 của triều đại đầu tiên. Thế kỷ thứ 2 sau Công nguyên nhưng các sử gia hiện đại cho rằng ông là một trong những vị vua đầu tiên của triều đại Bagan. sẽ có thể chiếm miền trung Miến Điện trong 200 năm tới Ông là pāka (ông cố) bên cha. Vua Anorathamangchor vị vua đầu tiên của Vương quốc Bagan Ngày nay, Miến Điện tôn vinh vua Anawrahta Mangchor là một trong ba vị vua vĩ đại của Miến Điện. trong đó có Hoàng thượng, Vua Bayinnaung của triều đại Toungoo và vua Alaungpaya của triều đại Alangphaya Và có đề cập đến ông trong một bộ phim Miến Điện năm 2005 về những hành động anh hùng của Vua Jansita, có tựa đề "Kyansit Min". Đó là một hình ảnh Đức Phật. Sống ở Miến Điện Chuyện xưa kể rằng có một vị vua Miến Điện. Vì muốn Phra Sri Sakyamuni được cất giữ ở Bangkok, họ đã cắt Phra Sri Sakyamuni thành nhiều đoạn và kéo lê qua con đường đá. Hãy đến thờ phụng tại Phra Nakhon Hiện tại, làn da của Phra Sri Sakyamuni rất gập ghềnh. Ngoại trừ việc duy nhất khuôn mặt của anh ấy là đẹp. và cực kỳ đẹp Samingmangla (, ; Mất khoảng năm 1310) Người cai trị Myongya (nay là Miến Điện) từ khoảng năm 1290 đến khoảng năm 1310. Ông là cha của Phra Chao Saen Mueang Vị vua thứ 3 (trị vì 1311 – 1323) và vua Rammathai (trị vì 1323 – 1330), vị vua thứ 4 của Vương quốc Hongsawadee. Samingmangla là người nắm quyền lực đằng sau ngai vàng trong thời kỳ đầu trị vì của Vua Saen Mueang. Người Miến Điện coi ông là một trong ba vị vua Miến Điện vĩ đại nhất (hai vị vua còn lại là Vua Anorathamangchor Vị vua đầu tiên của triều đại Bagan và vua Bayinnaung, có biệt danh là "Vua mười phương" của triều đại Taung U) vì ông đã thống nhất đất nước lần thứ ba. Nữ hoàng Wisutthathewi (1564-1578), vị vua cuối cùng của triều đại Mangrai qua đời và Vương quốc Lanna nằm dưới sự cai trị trực tiếp của người Miến Điện.