เครื่องเทศ เช่น อบเชย, ขี้เหล็ก, กระวาน, ขิง และขมิ้น เป็นที่รู้จักและใช้เป็นสินค้าในตะวันออกมาตั้งแต่ยุคใด?
Các loại gia vị như quế, quế, bạch đậu khấu, gừng, nghệ đã được biết đến và sử dụng làm hàng hóa ở phương Đông từ thời đại nào?
เครื่องเทศ เช่น อบเชย, ขี้เหล็ก, กระวาน, ขิง และขมิ้น เป็นที่รู้จักและใช้เป็นสินค้าในตะวันออกมาตั้งแต่ยุคโบราณ[1] เครื่องเทศเหล่านี้ได้รับการนำเข้าไปยังตะวันออกกลางตั้งแต่ก่อนคริสต์ศักราช และแหล่งที่มาของเครื่องเทศก็เป็นเรื่องที่ปกปิดกันอย่างลึกลับในบรรดาหมู่พ่อค้า ผสมผเสด้วยเรื่องราวตำนานต่าง ๆ อันมหัศจรรย์อันเหลือเชื่อ[1] ชาวอียิปต์โบราณค้าขายในทะเลแดงโดยการซื้อเครื่องเทศจาก “ดินแดนแห่งชนพันท์” และจากคาบสมุทรอาหรับ[7] และสินค้าฟุ่มเฟือยตามเส้นทางการค้าเครื่องหอมรวมทั้งเครื่องเทศจากอินเดีย, ตะโก, ไหม และ ผ้าเนื้อดี[2]
Các loại gia vị như quế, quế, bạch đậu khấu, gừng và nghệ đã được biết đến và sử dụng làm hàng hóa ở phương Đông từ thời cổ đại. Chúng đã được nhập khẩu vào Trung Đông từ trước Công nguyên. Và nguồn gốc của các loại gia vị này là một điều bí ẩn đối với các thương gia. Rải rác với những câu chuyện về truyền thuyết và kỳ quan đáng kinh ngạc[1], người Ai Cập cổ đại buôn bán ở Biển Đỏ, mua gia vị từ “Vùng đất của người da đỏ” và từ Bán đảo Ả Rập[7] và các mặt hàng xa xỉ dọc theo các tuyến đường buôn bán nước hoa bao gồm các loại gia vị từ Ấn Độ, tako, lụa và vải mịn[2]