เครื่องบินขับไล่ ติดขีปนาวุธได้หรือไม่ ?
máy bay chiến đấu Nó có thể được trang bị tên lửa không?
ด้วยการที่เห็นว่าประเทศโลกที่สามเริ่มมีกองทัพขนาดใหญ่และอาวุธนิวเคลียร์มันจึงนำไปสู่การออกแบบใหม่ขึ้นมาสองแบบ คือ เครื่องบินสกัดกั้นและเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด ทั้งสองแบบถูกลดบทบาทในการต่อสู้ทางอากาศ เครื่องบินขับไล่ความเร็วสูงหรือเครื่องบินสกัดกั้นนั้นมีขีปนาวุธที่เข้ามาแทนปืนและการต่อสู้ของมันจะทำจากระยะที่มองไม่เห็น ผลที่ได้คือเครื่องบินสกัดกั้นถูกออกแบบให้บรรทุกขีปนาวุธได้มากและมีเรดาร์ที่ทรงพลัง โดยลดความเร็วและอัตราการไต่ระดับลง ด้วยบทบาทในการป้องกันทางอากาศเป็นหลัก ความสำคัญจึงอยู่ที่ความสามารถในการเข้าสกัดกั้นเครื่องบินทิ้งระเบิดที่บินอยู่ในระดับสูง เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดสามารถสับเปลี่ยนบทบาทระหว่างครองน่านฟ้ากับโจมตีภาคพื้นดิน และมักออกแบบมาให้มีความเร็วสูง ความสามารถในการบินระดับต่ำเพื่อทิ้งระเบิด ขีปนาวุธนำวิถีด้วยเรดาร์และด้วยโทรทัศน์ถูกนำมาใช้เพื่อขยายการใช้ระเบิดแรงโน้มถ่วง และมีบางรุ่นที่สามารถใช้ระเบิดนิวเคลียร์ได้ การออกแบบเครื่องบินขับไล่ยังได้ผลประโยชน์จากเทคโนโลยีทางไฟฟ้าแบบใหม่ซึ่งทำให้เกิดเรดาร์ที่มีประสิทธิภาพที่มีขนาดเล็กพอที่จะติดตั้งกับเครื่องบินขนาดเล็กได้ เรดาร์บนเครื่องบินจะตรวจจับเครื่องบินศัตรูที่อยู่นอกเหนือการมองเห็น ในทำนองเดียวกันก็มีขีปนาวุธนำวิถีซึ่งกลายมาเป็นอาวุธหลักในครั้งแรกของประวัติศาสตร์เครื่องบินขับไล่ ในช่วงเวลานี้เองขีปนาวุธนำวิถีด้วยอินฟราเรดได้เกิดขึ้น แต่ขีปนาวุธแบบนี้แรกๆ นั้นบอบบางและมีมุมมองที่ด้านหน้าเพียง 30° ซึ่งจำกัดประสิทธิภาพของพวกมัน ขีปนาวุธนำวิถีด้วยเรดาร์ถูกนำเสนอเช่นเดียวกันแต่ตอนแรกๆ นั้นไม่ค่อยเชื่อถือได้ ขีปนาวุธกึ่งเรดาร์ยังสามารถติดตามและเข้าสกัดเครื่องบินของศัตรูได้ด้วยตนเอง ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศพิสัยกลางและไกลทำให้มันสามารถยิงได้โดยที่เป้าหมายไม่อยู่ในระยะมองเห็น และทำให้เกิดการพัฒนาเทคโนโลยีแบบนี้มากขึ้นไปอีก ด้านการต่อสู้ทางอากาศนั้นมีการใช้ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ ระบบเรดาร์ และระบบอิเลคทรอนิกอากาศที่พัฒนา ในขณะที่ปืนยังคงเป็นอุปกรณ์พื้นฐาน ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศกลายมาเป็นอาวุธหลักของเครื่องบินขับไล่ชั้นยอด ซึ่งใช้เรดาร์ที่ซับซ้อนมากยิ่งขึ้นเพื่อทำแต้มจากการยิงนอกระยะสายตาได้ง่าย อย่างไรก็ตามการทำลายเป้าหมายความเป็นไปได้น้อยมากสำหรับขีปนาวุธนำวิถีด้วยอินฟราเรดเพราะความเชื่อถือได้ที่น้อยและระบบต่อต้านอิเลคทรอนิกที่รบกวนระบบค้นหาของขีปนาวุธ ขีปนาวุธอินฟราเรดได้ขยายมุมมองที่ด้านหน้าเป็น 45° ซึ่งทำให้มันทรงพลังยิ่งขึ้น ถึงกระนั้นอัตราสังหารในการต่อสู้ทางอากาศที่ต่ำของอเมริกาในเวียดนามทำให้กองทัพเรือสหรัฐฯ ตั้งโรงเรียนฝึกท็อปกันที่มีชื่อเสียงเพื่อฝึกการใช้อาวุธ ซึ่งสร้างนักบินที่มีความสามารถสูงทั้งเทคนิคและยุทธวิธี เครื่องบินขับไล่ไอพ่นในปัจจุบันมีเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนหนึ่งหรือสองเครื่องยนต์ และติดตั้งเรดาร์เพื่อใช้ในการหาเป้าหมาย อาวุธจะประกอบด้วยขีปนาวุธอากาศสู่อากาศเป็นหลัก พร้อมกับปืนใหญ่เป็นอาวุธรอง (โดยปกติแล้วจะมีขนาด 20 และ 30 ม.ม.) อย่างไรก็ตาม พวกมันก็สามารถใช้ขีปนาวุธอากาศสู่พื้นได้เช่นเดียวกับระเบิดนำและไม่นำวิถี
Khi các nước thuộc Thế giới thứ ba bắt đầu có quân đội lớn và vũ khí hạt nhân, điều đó dẫn đến hai thiết kế mới: máy bay đánh chặn và máy bay ném bom chiến đấu. Cả hai loại đều được chuyển sang không chiến. Máy bay chiến đấu hoặc máy bay đánh chặn tốc độ cao có tên lửa thay thế súng và việc chiến đấu của nó được thực hiện từ khoảng cách không thể nhìn thấy. Kết quả là một máy bay đánh chặn được thiết kế để mang một số lượng lớn tên lửa và có radar mạnh mẽ. Bằng cách giảm tốc độ và tốc độ leo lên. Với vai trò chính trong phòng không Do đó, tầm quan trọng nằm ở khả năng đánh chặn máy bay ném bom bay ở độ cao lớn. Máy bay ném bom chiến đấu có thể chuyển đổi giữa kiểm soát không phận và tấn công mặt đất. và thường được thiết kế cho tốc độ cao Khả năng bay thấp để thả bom. Tên lửa dẫn đường bằng radar và truyền hình đã được sử dụng để mở rộng việc sử dụng bom trọng lực. Và có một số mẫu có thể sử dụng bom hạt nhân. Các thiết kế máy bay chiến đấu cũng được hưởng lợi từ công nghệ điện mới cho phép trang bị các radar mạnh mẽ nhưng đủ nhỏ để lắp trên máy bay nhỏ. Radar trên tàu phát hiện máy bay địch ở ngoài tầm nhìn. Tương tự như vậy, có những tên lửa dẫn đường lần đầu tiên trở thành vũ khí chính trong lịch sử máy bay chiến đấu. Chính trong thời gian này, tên lửa dẫn đường hồng ngoại đã xuất hiện. Nhưng những tên lửa đầu tiên như thế này Chúng rất mỏng manh và chỉ có góc nhìn trực diện 30°, điều này hạn chế hiệu quả của chúng. Tên lửa dẫn đường bằng radar cũng đã được giới thiệu trong những ngày đầu. Điều đó không đáng tin cậy lắm. Tên lửa gần như radar cũng có thể tự mình theo dõi và đánh chặn máy bay địch. Tên lửa không đối không tầm trung và tầm xa cho phép chúng được bắn mà không cần nhìn thấy mục tiêu. và khiến công nghệ ngày càng phát triển như thế này. Trong chiến đấu trên không, tên lửa không đối không, hệ thống radar và thiết bị điện tử không khí phát triển được sử dụng. Trong khi súng vẫn là trang bị cơ bản Tên lửa không đối không đã trở thành vũ khí chính của các máy bay chiến đấu tinh nhuệ. Nó sử dụng radar ngày càng phức tạp để dễ dàng ghi được những bức ảnh ngoài tầm nhìn. Tuy nhiên, khả năng tiêu diệt mục tiêu khó xảy ra đối với tên lửa dẫn đường bằng tia hồng ngoại vì độ tin cậy thấp và hệ thống phòng thủ điện tử gây cản trở hệ thống tìm kiếm của tên lửa. Tên lửa hồng ngoại đã mở rộng tầm nhìn phía trước lên 45°, khiến nó thậm chí còn mạnh hơn. Tuy nhiên, tỷ lệ tiêu diệt máy bay chiến đấu thấp của Mỹ ở Việt Nam đã khiến Hải quân Mỹ Thành lập trường đào tạo Top Gun nổi tiếng để huấn luyện sử dụng vũ khí. nơi tạo ra những phi công có khả năng kỹ thuật và chiến thuật cao. Máy bay chiến đấu ngày nay có một hoặc hai động cơ phản lực cánh quạt. và lắp đặt radar để sử dụng trong việc tìm kiếm mục tiêu Vũ khí sẽ bao gồm chủ yếu là tên lửa không đối không. cùng với một khẩu đại bác làm vũ khí phụ (Thường là cỡ nòng 20 và 30 mm.) Tuy nhiên, chúng cũng có thể sử dụng tên lửa không đối đất cũng như bom dẫn đường và không dẫn đường.
ในยุคนี้ยังเห็นการขยายความสามารถในการโจมตีภาคพื้นดิน โดยเฉพาะในการใช้ขีปนาวุธนำวิถี และระบบอิเลคทรอนิกอากาศที่มีประสิทธิภาพอย่างแท้จริงสำหรับการโจมตีที่ดีขึ้น รวมทั้งระบบหลบหลีกภูมิประเทศ ขีปนาวุธอากาศสู่พื้นที่มีตัวหาเป้าอย่างเอจีเอ็ม-65 มาเวอร์ริกได้กลายมาเป็นอาวุธหลัก และระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ได้กลายมาเป็นที่แพร่หลายด้วยความแม่นยำของมัน การนำวิถีของระเบิดแม่นยำนั้นใช้กระเปาะหาเป้าที่ติดอยู่ที่ส่วนปลาย ซึ่งถูกนำเสนอในกลางปีพ.ศ. 2503 ในทางปฏิบัติ ไม่นานหลังจากที่สงครามเริ่มต้น นักบินเครื่องบินสอดแนมเริ่มติดอาวุธให้ตัวเองเป็นปืนพก ปืนยาว และระเบิดมือเพื่อโจมตีเครื่องบินของศัตรู มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะอาวุธสำหรับเครื่องบินสอดแนมในตอนนั้นยังไม่มี อีกวิธีหนึ่งคือการสร้างเครื่องบินสอดแนมขับไล่อย่างแอร์โค ดีเอช.2 ที่มีใบพัดอยู่ด้านหลังของนักบิน ข้อเสียของมันคือแรกฉุกที่มากของโครงสร้างแบบดังกล่าวซึ่งทำให้มันช้ากว่าเครื่องบินที่ไล่หลังมันอยู่ แบบต่อๆ มาจึงมีการติดปืนกลบนเครื่องบินขับไล่ที่สามารถยิงออกนอกวงโค้งของใบพัดได้ 
มีเพียงสองทางเลือกเท่านั้นที่ถูกใช้เป็นอย่างแรกกับเครื่องบินติดตาม ทางเลือกหนึ่งคือการให้มีนักบินคนที่สองที่จะนั่งอยู่ที่ด้านหลังของนักบินเพื่อเล็งและยิงปืนกลเข้าใส่เครื่องบินข้าศึก อย่างไรก็ตามวิธีนี้ก็มีข้อจำกัดในเรื่องพื้นที่ที่จะต้องป้องกันตนเอง และยากที่นักบินทั้งสองจะทำงานร่วมกันได้เพราะในขณะที่อีกคนหนึ่งหลบหลีกนั้นอีกคนหนึ่งก็จะทำการยิงได้ยาก ซึ่งลดความแม่นยำและประสิทธิภาพของพลปืนไป ทางลือกนี้ถูกใช้ในแบบป้องกันสำหรับเครื่องบินสอดแนมสองที่นั่งตั้งแต่ปีพ.ศ. 2458 เป็นต้นมา อีกทางเลือกหนึ่งก็คือการติดตั้งปืนบนปีกด้านบนเพื่อยิงให้เหนือใบพัด ในขณะที่มีความมีประสิทธิภาพมากขึ้นในการรบแบบรุกต้องมาจากนักบินสามารถขยับและเล็งปืนได้ การวางปืนแบบนี้จึงทำให้นักบินเล็งเป้าได้ยาก นอกจากนั้นตำแหน่งของปืนดังกล่าวทำให้มันแทยเป็นไปไม่ได้ที่นักบินจะหาตำแหน่งยิง มันทำให้ปืนกลนั้นแทบไม่มีประโยชน์แต่ก็เพราะว่านี่คือทางเลือกเพื่อทดแทนเท่านั้น ถึงอย่างไรก็ตามการยิงปืนกลเหนือวงโค้งของใบพัดก็มีข้อดี และยังคงอยู่ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2458 จนถึงพ.ศ. 2461 เครื่องบินโจมตีภาคพื้นดิน (อย่างเอ-6 อินทรูเดอร์และเอ-7 คอร์แซร์ 2) มีพิสัยที่ไกลขึ้น ระบบโจมตีกลางคืนที่ซับซ้อนขึ้น หรือราคาถูกกว่าเครื่องบินขับไล่เหนือเสียงปีกปรับมุมได้แบบเอฟ-111 ได้ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ ทีเอฟ30 พร้อมสันดาปท้าย โครงการที่ทะเยอทะยานพยายามที่จะสร้างเครื่องบินขับไล่ทวิบทบาทหรือหลายภารกิจ มันจะทำงานได้ดีเท่ากับเครื่องบินทิ้งระเบิดทุกสภาพอากาศ แต่ก็ขาดความสามารถในการเอาชนะเครื่องบินขับไล่ลำอื่น เอฟ-4 แฟนทอมถูกออกแบบเกี่ยวกับเรดาร์ให้เป็นเครื่องบินสกัดกั้นทุกสภาพอากาศ แต่ถูกรวบเข้าเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดหลากประโยชน์ที่ว่องไวพอที่จะหลบหลีกจากการต่อสู้ มันถูกใช้โดยกองทัพเรือ กองทัพอากาศ และนาวิกโยธินสหรัฐฯ ถึงแม้ว่าจุดอ่อนมากมายซึ่งยังไม่ถูกแก้ไขจนกระทั่งเครื่องบินขับไล่ใหม่กว่า แฟนทอมก็ทำคะแนนได้ 280 แต้มในการสังหารทางอากาศ มากกว่าเครื่องบินขับไล่แบบไหนๆ ของอเมริกาในเวียดนาม ด้วยพิสัยและความจุได้เท่ากับเครื่องบินทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สองอย่างบี-24 ลิเบอร์เรเตอร์ แฟนทอมเป็นเครื่องบินที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ไม่เหมือนกับเครื่องบินสกัดกั้นยุคก่อนๆ เครื่องบินขับไล่ยุคที่สี่ส่วนมากนั้นถูกออกแบบมาให้ว่องไวในการต่อสู้ทางอากาศ (ยกเว้นมิโคยัน มิก-31 และพานาเวีย ทอร์นาโด เอดีวี) แม้ว่าราคาของเครื่องบินขับไล่จะสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่ก็ยังคงเน้นสำคัญไปที่ความสามารถหลายภารกิจอยู่ ความต้องการของเครื่องบินขับไล่ทั้งสองแบบนำไปสู่ความคิดพยายามทำราคาต่ำแต่คุณภาพสูง มันสะท้อนให้เห็นถึงคุณภาพที่สูงพร้อมราคาที่สูงตามไปด้วย หัวใจของการสร้างเครื่องบินขับไล่คือการเป็นเครื่องบินที่ยอดเยี่ยมแต่มีราคาถูก ยุทธการอังกฤษยังได้เผยให้เห็นความไม่เพียงพอของเครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธีเมื่อต้องใช้ในการโจมตีระยะไกล แนวคิดเครื่องบินขับไล่ขนาดหนักแบบสองเครื่องยนต์ถูกมองว่าเป็นความล้มเหลวเมื่อเครื่องเมสเซอร์สมิต บีเอฟ 110กองทัพอากาศเยอรมันนั้นขาดความคล่องแคล่วและตกเป็นเป้าได้ง่ายต่อเครื่องเฮอร์ริเคนและสปิตไฟร์ บีเอฟ 110 จึงถูกลดขั้นมาเป็นเครื่องบินขับไล่กลางคืนและเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดซึ่งพบว่ามันเหมาะมากกว่า นอกจากนั้นบีเอฟ 109 ของกองทัพอากาศเยอรมันปฏิบัติการในแบบที่สุดระยะของมันและไม่สามารถทำการรบได้นานนัก เมื่อเครื่องบินทิ้งระเบิดขาดการบินคุ้มกัน เยอรมนีก็สูญเสียเครื่องบินมากขึ้น เซ็นเซอร์เพิ่มเติมอีกหกอย่างถูกติดตั้งทั่วเครื่องบินเพื่อเป็นระบบช่วยเอเอ็น/เอเอคิว-37 ของนอร์ทธรอป กรัมแมน ซึ่งทำหน้าที่คล้ายระบบเตือนขีปนาวุธ มันจะรายงานตำแหน่ง ตรวจจับ และติดตามขีปนาวุธหรืออากาศยานรอบๆ เอฟ-35 และเข้ามาแทนที่กล้องมองกลางคืนแบบเดิม ทิ่งเหล่านี้จะทำงานพร้อมๆ กัน ในทุกทิศทาง และทุกเวลา ระบบสงครามอิเลคทรอนิกเอเอ็น/เอเอสคิว-239 ของเอฟ-35 ถูกออกแบบโดยเบและนอร์ทธรอป กรัมแมน การสื่อสาร การนำร่อง และการะระบุถูกออกแบบโดยนอร์ทธรอป กรัมแมน เอฟ-35 จะเป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกที่มีการผสมผสานของเซ็นเซอร์ซึ่งมีทั้งคลื่นความถี่วิทยุและอินฟราเรดติดตามสำหรับการตรวจจับเป้าหมายอย่างต่อเนื่องและการระบุในทุกทิศทาง ซึ่งจะแบ่งข้อมูลกันโดยไม่เผยตัวตนขณะล่องหน
Thời đại này cũng chứng kiến ​​​​sự mở rộng khả năng tấn công mặt đất. Đặc biệt là việc sử dụng tên lửa dẫn đường. và thiết bị điện tử không khí thực sự mạnh mẽ để tấn công tốt hơn. Bao gồm hệ thống tránh địa hình. Tên lửa không đối đất có công cụ tìm mục tiêu giống như AGM-65. Maverick đã trở thành vũ khí chính. Và bom dẫn đường bằng laser đã trở nên phổ biến vì độ chính xác của chúng. Quỹ đạo của quả bom chính xác được dẫn hướng bởi một thiết bị nhắm mục tiêu gắn ở đầu. được trình bày vào giữa năm 2503 Trên thực tế, ngay sau khi chiến tranh bắt đầu Các phi công máy bay do thám bắt đầu tự trang bị súng lục, súng trường và lựu đạn để tấn công máy bay địch. Điều này là tất yếu vì vũ khí dành cho máy bay do thám lúc đó chưa tồn tại. Một giải pháp khác là chế tạo máy bay do thám chiến đấu như Airco DH.2 với cánh quạt phía sau phi công. Nhược điểm của nó là thiết kế cấu trúc khiến nó chậm hơn so với các máy bay mà nó đang bám theo. Các phiên bản máy bay chiến đấu sau này được trang bị súng máy có thể bắn ra ngoài vòng cung của cánh quạt. Ban đầu chỉ có hai lựa chọn được sử dụng với máy bay bánh xích. Một lựa chọn là yêu cầu phi công thứ hai ngồi phía sau để nhắm và bắn súng máy vào máy bay địch. Tuy nhiên, phương pháp này có hạn chế về diện tích phải bảo vệ. Và rất khó để hai phi công có thể làm việc cùng nhau vì trong khi một người đang điều động thì người kia lại gặp khó khăn trong việc khai hỏa. Điều này làm giảm độ chính xác và hiệu quả của xạ thủ. Tùy chọn này đã được sử dụng làm thiết kế phòng thủ cho máy bay do thám hai chỗ ngồi từ những năm 1970. Từ năm 1915 trở đi, một phương án khác là lắp súng ở cánh trên để bắn phía trên cánh quạt. Trong khi đó, hiệu quả cao hơn trong chiến đấu tấn công đến từ việc phi công có thể di chuyển và nhắm súng của mình. Vị trí đặt súng này khiến phi công khó nhắm bắn. Hơn nữa, vị trí của súng khiến phi công không thể tìm được vị trí bắn. Điều này khiến súng máy gần như vô dụng mà chỉ vì nó là một giải pháp thay thế. Tuy nhiên, bắn súng máy phía trên cung chân vịt có những ưu điểm. và vẫn tồn tại kể từ năm 1915 tới 1918 Máy bay tấn công mặt đất (như A-6 Intruder và A-7 Corsair 2) có tầm hoạt động xa hơn. Hệ thống tấn công ban đêm phức tạp hơn Hoặc rẻ hơn so với tiêm kích siêu thanh F-111 có cánh điều chỉnh được. Sử dụng động cơ phản lực cánh quạt Pratt & Whitney TF30 với động cơ đốt sau. Các dự án đầy tham vọng tìm cách tạo ra một máy bay chiến đấu đảm nhiệm hai vai trò hoặc đa nhiệm vụ. Nó sẽ hoạt động tốt như một máy bay ném bom hoạt động trong mọi thời tiết. Nhưng nó thiếu khả năng đánh bại các máy bay chiến đấu khác. F-4 Phantom được thiết kế xung quanh radar như một máy bay đánh chặn trong mọi thời tiết. Thay vào đó, nó được gấp lại thành một máy bay ném bom đa năng, đủ nhanh nhẹn để cơ động ngoài chiến đấu. Nó được sử dụng bởi Hải quân, Không quân và Thủy quân lục chiến Hoa Kỳ. Điều này bất chấp nhiều điểm yếu chưa được khắc phục cho đến khi có máy bay chiến đấu mới hơn. Phantom cũng ghi được 280 điểm khi tiêu diệt trên không. Hơn bất kỳ loại máy bay chiến đấu nào. của Mỹ ở Việt Nam Với tầm hoạt động và khả năng của máy bay ném bom B-24 trong Thế chiến thứ hai, Người giải phóng Phantom là một chiếc máy bay rất thành công. Nó không giống bất kỳ thế hệ máy bay đánh chặn nào trước đây. Hầu hết các máy bay chiến đấu thế hệ thứ tư đều được thiết kế để có khả năng nhanh nhẹn trong không chiến. (ngoại trừ Mikoyan MiG-31 và Panavia Tornado ADV) Mặc dù giá máy bay chiến đấu tiếp tục tăng nhưng vẫn có sự chú trọng đáng kể vào khả năng đa nhiệm. Nhu cầu về cả hai loại máy bay chiến đấu đã dẫn đến ý tưởng về giá thấp và chất lượng cao. Nó phản ánh chất lượng cao với mức giá cao. Chìa khóa để chế tạo máy bay chiến đấu là phải là một chiếc máy bay tuyệt vời, rẻ tiền. Chiến dịch của Anh cũng bộc lộ sự bất cập của máy bay chiến đấu về mặt chiến thuật khi tấn công tầm xa. Khái niệm máy bay chiến đấu hạng nặng hai động cơ được coi là một thất bại vì chiếc Messersmitt BF 110 của Không quân Đức thiếu khả năng cơ động và khiến nó trở thành mục tiêu dễ dàng cho các trận Bão và Hỏa hoạn. để phù hợp hơn. Hơn nữa, chiếc BF109 của Không quân Đức hoạt động ở phạm vi cực xa và không thể chiến đấu lâu. Khi máy bay ném bom thiếu người hộ tống Đức còn mất thêm máy bay. Sáu cảm biến bổ sung được lắp đặt trên toàn bộ máy bay để tạo thành hệ thống phụ trợ AN/AAQ-37 của Northrop Grumman, hoạt động giống như hệ thống cảnh báo tên lửa. Nó sẽ báo cáo vị trí, phát hiện và theo dõi tên lửa hoặc máy bay xung quanh F-35 và thay thế camera nhìn đêm truyền thống. Các cánh này hoạt động đồng thời theo mọi hướng và mọi lúc. Hệ thống tác chiến điện tử AN/ASQ-239 của F-35 được thiết kế bởi Bae và Northrop Grumman. máy bay chiến đấu đầu tiên có sự kết hợp của các cảm biến bao gồm cả tần số vô tuyến và theo dõi hồng ngoại để phát hiện mục tiêu nhanh chóng và liên tục theo mọi hướng. sẽ chia sẻ thông tin ẩn danh trong khi vô hình