ราชวงศ์ชิง ถูกสถาปนาขึ้นเมื่อไหร่?
Nhà Thanh được thành lập khi nào?
ราชวงศ์ชิงเป็นราชวงศ์จักรพรรดิที่ปกครองประเทศจีนลำดับสุดท้าย สถาปนาเมื่อ ค.ศ. 1644 และถูกโค่นล้มด้วยการปฏิวัติซินไฮ่ในปี ค.ศ. 1912 ลักษณะของธงดังที่ปรากฏข้างต้นนี้เป็นแบบที่ใช้อยู่ระหว่าง ค.ศ. 1890 - 1912 โดยดัดแปลงจากธงสีเหลืองของกองทัพแปดกองธง ทั้งนี้ สีเหลืองเป็นสีของจักรพรรดิจีนตั้งแต่สมัยโบราณ อนึ่งยังเป็นสีที่หมายถึงชนเผ่าแมนจูด้วย ส่วนมังกรห้าเล็บเป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจของจักรพรรดิ ราชวงศ์ชิง (พ.ศ. 2187 - 2455)(ภาษาแมนจู: daicing gurun; ภาษาจีน:清朝 ; พินอิน: qīng cháo "ชิงเฉา" ; ) หรือบางครั้งเรียกว่า ราชวงศ์แมนจู ปกครองแผ่นดินจีนต่อจากราชวงศ์หมิง และถือเป็นราชวงศ์สุดท้ายของประเทศจีน ตั้งแต่ พ.ศ. 2187 ถึง พ.ศ. 2455
Nhà Thanh là triều đại cuối cùng cai trị Trung Quốc, được thành lập năm 1644 và bị lật đổ bởi Cách mạng Tân Hợi năm 1912. 1890 - 1912, phỏng theo lá cờ vàng của Bát kỳ quân. Màu vàng là màu của các hoàng đế Trung Quốc từ xa xưa. . Ngẫu nhiên thay, đó cũng là màu ám chỉ bộ tộc Mãn Châu. Rồng năm móng là biểu tượng cho quyền lực hoàng gia của hoàng đế. Nhà Thanh (1644 - 1912)(Mãn Châu: đạo sư daicing; Tiếng Trung:清朝 ; Bính âm: qīng cháo "Qing Chao" ) hay đôi khi được gọi là nhà Mãn Châu, cai trị Trung Quốc sau nhà Minh. và được coi là triều đại cuối cùng của Trung Quốc từ năm 1644 đến năm 1912.
เมื่อกองทัพแมนจูนำเข้าบุกยึดกรุงปักกิ่งซึ่งเป็นอดีตราชธานีของราชวงศ์หมิงได้ จักรพรรดิซุ่นจื้อได้สถาปนา จักรวรรดิต้าชิง (ภาษาจีน: 大清帝國, พินอิน: dàqīngdìguó) แต่ในระยะแรกของปกครองของราชวงศ์ชิง ชาวแมนจูได้เรียกตำแหน่งจักรพรรดิของตนว่า ข่าน ตามแบบมองโกล จักรพรรดิแมนจูยังทรงให้การอุปถัมภ์ศาสนาพุทธแบบทิเบต ราชวงศ์ชิงปกครองโดยใช้รูปแบบขงจื๊อ แต่ในการปกครองนั้นยังมีชาวจีนฮั่นที่ต่อต้านการปกครองของชาวแมนจูอยู่ และได้รวมตัวกันเป็นอาณาจักรหมิงใต้และได้เกิดกบฏสามเจ้าศักดินา ของอู๋ ซานกุ้ย แต่ก่อกบฎของชาวฮั่นได้ถูกทางการราชวงศ์ชิงปราบปรามได้สำเร็จ ในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี (พ.ศ. 2204–2265) ภายหลังการต่อต้านของชาวฮั่นนั้นทำให้ราชวงศ์ชิงหันมาใช้นโยบายประนีประนอมและผ่อนปรน โดยอนุญาตให้ชาวฮั่นมีสิทธิ์สอบจอหงวนเข้ารับราชการ และมีสิทธิ์เท่าเทียมกับชาวแมนจูได้บางอย่าง ราชวงศ์ซิน () ถูกสถาปนาโดย จักรพรรดิซินเกาจู่ หรือ หวังหมั่ง (พ.ศ. 543 - 567) ซึ่งสืบเชื้อสายจากขุนนางสกุลหวังในรัชสมัย จักรพรรดิฮั่นเฉิงตี้ เมื่อจักรพรรดิหยูจื่ออิงจักรพรรดิองค์ที่ 12 องค์สุดท้ายแห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ขึ้นครองราชย์ด้วยพระชนม์เพียง 7 พรรษา หวังหมั่งในฐานะ อัครมหาเสนาบดี จึงใช้โอกาสนี้ปลดหยูจื่ออิงออกจากราชสมบัติและสถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิซินเกาจู่ ราชวงศ์อลองพญานั้นได้รับการสถาปนาขึ้นโดยการเสวยราชสมบัติของพระเจ้าอลองพญาในปี พ.ศ. 2295 พระองค์ขับไล่ชาวมอญและยึดครองอาณาจักรมอญได้อีกครั้งในปี พ.ศ. 2302 ภายหลังการล่มสลายของราชวงศ์ตองอู ทั้งยังสามารถกลับเข้ายึดครองเมืองมณีปุระได้ในช่วงเวลาเดียวกัน ทรงสถาปนาเมืองชเวโบขึ้นเป็นราชธานี ก่อนจะย้ายไปที่อังวะและทรงพัฒนาเมืองย่างกุ้ง หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ขึ้นเป็นเมืองท่าสำคัญ ราชวงศ์หมิงเป็นราชวงศ์ของจีนสถาปนาโดยจูหยวนจาง (จักรพรรดิหงหวู่)
เมื่อปีค.ศ. 1368 (พ.ศ. 1911) จู หยวนจาง หรือจักรพรรดิหมิงไท่จู่ ปฐมกษัตริย์องค์ของราชวงศ์ครองราชย์ที่[เมืองนานกิง] และได้สถาปนาราชวงศ์หมิงขึ้น 31ปีแห่งการครองอำนาจ จักรพรรดิหมิงไท่จู่ได้เสริมสร้างระบอบรวมศูนย์อำนาจรัฐเผด็จการแบบศักดินาให้เข้มแข็งขึ้นอย่างสุดความสามารถ จักรพรรดิหมิงไท่จู่ประหารขุนนางผู้มีคุณูปการ ฆ่าผู้คนที่มีความเห็นที่ไม่เหมือนพระองค์ เพิ่มอำนาจของจักรพรรดิให้มากขึ้น ปราบปรามอิทธิพลที่ต่อต้านพระองค์ หลังจากจักรพรรดิหมิงไท่จู่สวรรคตแล้ว จักรพรรดิเจี้ยนเหวินซึ่งเป็นพระราชนัดดาองค์หนึ่งได้ขึ้นครองราชย์ ต่อมาไม่นาน จูตี้ ผู้เป็นปิตุลาของจักรพรรดิเจี้ยนเหวินซึ่งเป็นได้ลุกขึ้นต่อสู้และโค่นอำนาจรัฐของจักรพรรดิเจี้ยนเหวินลง จูตี้ได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหมิง เฉิงจู่หรือจักรพรรดิหยุงเล่อ ในปีค.ศ. 1421 (พ.ศ. 1964) จักรพรรดิหย่งเล่อได้ย้ายเมืองหลวงจากเมืองหนานจิงไปยังกรุงปักกิ่ง ราชวงศ์ชิงนั้นได้ก่อตั้งโดยชนเผ่าหนู่เจิน โดยตระกูลอ้ายซินเจว๋หลัวเป็นผู้นำ ตั้งอยู่ในดินแดนแมนจูเรีย ในปลายศตวรรษที่สิบหก นู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ผู้นำเผ่าหนู่เจินได้แข็งข้อไม่ยอมขึ้นกับราชวงศ์หมิงและได้เริ่มจัดตั้งกองทัพแปดกองธงขึ้น ซึ่งเป็นกองทัพที่รวมเผ่าต่างๆเข้าด้วยกัน อันได้แก่ ชาวหนู่เจิน, ชาวจีนฮั่นและ ชาวมองโกล นู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ได้รวมเผ่าหนู่เจินเป็นปึกแผ่นและเปลี่ยนชื่อเป็น แมนจู นู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ถือได้ว่าเป็นผู้นำชาวแมนจูคนแรกที่ได้ถือโอกาสรวบรวมกำลังพล ในปี พ.ศ. 2179 หฺวัง ไถจี๋ โอรสของนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ได้นำกองทัพขับไล่กองทัพราชวงศ์หมิงออกจากคาบสมุทรเหลียวตง และก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ ชื่อว่า ราชวงศ์ชิง หวังหมั่งจึงสถาปนาตนเองขึ้นเป็น จักรพรรดิซินเกาจู่ จักรพรรดิองค์แรกและองค์เดียวแห่งราชวงศ์ซิน ในรัชกาลนี้ทรงปกครองอย่างเหี้ยมโหด เมื่อสวรรคตลงในปีค.ศ. 24 (พ.ศ. 567) ราชวงศ์ซินก็ล่มสลายลง บ้านเมืองก็เกิดกลียุค หลิวซิ่วราชนิกูลในราชวงศ์ฮั่น รบได้ชัยชนะ และสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิฮั่นกวงตี้ จักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อราชวงศ์หยวนกำลังใกล้จะล่มสลายกลุ่มกบฎได้ถือโอกาสเข้าต่อสู้แย่งชิงอำนาจกันเองเพื่อที่จะได้ปกครองแผ่นดินจีนทั้งหมด ในปี ค.ศ. 1363 กลุ่มผู้มีอำนาจตามท้องถิ่นได้ถือโอกาสตั้งตนเป็นอิสระแผ่นดินได้แตกออกเป็นเหล่าต่างๆ จู หยวนจาง ได้ปราบผู้ทรยศที่สำคัญคือ เฉิน โหย่วเลี่ยง สมาชิกกบฎโพกผ้าแดงที่ทรยศที่ตั้งตนเป็นอิสระสถาปนาพระตนขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งฮั่น จู หยวนจางได้รวบรวมกำลังเข้าปราบเฉิน โหย่วเลี่ยงในยุทธการทะเลสาบโปหยาง ซึ่งมีการอภิปรายโดยนักวิชาการถือเป็นยุทธนาวีที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน เป็นที่รู้จักในความพยายามใช้เรือปืนไฟของจู หยวนจาง ที่มีทหาร 200,000 คน สามารถเอาขาะทหารของเฉิน โหย่วเลี่ยงที่มีมากกว่าถึง 3 เท่า (มีการคาดการณ์ว่ามีประมาณ 650,000 คน) พ.ศ. 2178 หวงไท่จี๋สถาปนาราชวงศ์ชิง ปีต่อมาพ.ศ. 2179 จึงส่งสารมาเรียกบรรณาการจากโชซ็อน บรรดาขุนนางฝ่ายตะวันตกซึ่งสนับสนุนราชวงศ์หมิงก็ปฏิเสธทันที หวงไท่จี๋จึงส่งทัพมาบุกถึงฮันซ็องอย่างรวดเร็วจนพระเจ้าอินโจทรงหลบหนีไม่ทัน และล้อมเมืองไว้ ทำให้ภายในเมืองผู้คนเริ่มอดอยากล้มตาย อีกทั้งพระโอรสและบรรดาสนมต่างถูกทัพแมนจูจับที่เกาะคังฮวา ทำให้พระเจ้าอินโจทรงยอมแพ้ หวงไท่จี๋นัดพระเจ้าอินโจมาที่ซัมจอนโด สั่งให้สร้างอนุสรณ์ยกย่องแมนจู และบังคับให้พระเจ้าอินโจคำนับตนเองถึงเก้าครั้ง รวมทั้งยังตั้งเงื่อนไขให้โชซ็อนพ้นจากราชวงศ์หมิงมาเป็นเมืองขึ้นของราชวงศ์ชิง และส่งองค์ชายโซฮย็อนและองค์ชายพงนิมรวมทั้งลูกชายของขุนนางชั้นสูงไปเป็นตัวประกันที่เสิ่นหยาง ราชวงศ์เทพวงศ์ หรือ ราชวงศ์แพร่ ได้สถาปนาขึ้นโดยพระยาเทพวงศ์ ปฐมราชวงศ์แห่งเจ้าผู้ครองนครแพร่เชื้อสายเจ้าผู้ครองนคร 4 องค์สุดท้าย เป็นตระกูลใหญ่สืบเชื้อสายมาจากเชื้อเจ้าเจ็ดตน ที่ปกครองหัวเมืองต่าง ๆ ในภาคเหนือ หรือล้านนา พระยาเทพวงศ์เป็นราชโอรสในเจ้าฟ้าชายสามแห่งนครเชียงตุง (ไทยเขิน) พระยานครลำปางกาวิละ (ภายหลังได้ไปปกครองเมืองเชียงใหม่) ได้โปรดไปรับมาไว้ที่ลำปางเนื่องจากเป็นพระญาติกันภายหลังได้ส่งมาปกครองนครแพร่เมื่อ พ.ศ. 2348 พระยาเทพวงศ์ นี้เป็นเจ้าเมืองที่พูดจาไพเราะน่าฟัง พูดเก่ง พูดจาสิ่งใดใคร ๆ ก็เชื่อฟังหมดจนชาวเมืองให้การเคารพนับถือ จึงตั้งสมญานามว่า "เจ้าหลวงลิ้นตอง (ลิ้นทอง)" จนถึงรัชสมัยเจ้าพิริยเทพวงษ์ ปีพ.ศ. 2445 ได้เกิดความไม่สงบขึ้นในเมืองนครแพร่ โดยพวกไทใหญ่หรือเงี้ยวที่ได้เข้ามาอยู่อาศัยในเมืองนครแพร่ และทำมาหากินในการขุดพลอย ประเภทพลอยไพลินที่ตำบลบ่อแก้ว อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ในปัจจุบัน ได้ทำการก่อจลาจลในเมืองนครแพร่เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เจ้าหลวงนครแพร่ถูกกล่าวหาว่าคบกับพวกเงี้ยว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้ถอดจากยศตำแหน่ง ริบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งหมดคืน พระองค์จึงไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่เมืองหลวงพระบาง ประเทศลาว และได้พำนักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งพิราลัยในปี พ.ศ. 2455 แม้จนสุดท้ายแล้วถึงจะทรงพิโรธการเรียกร้องความไม่เป็นธรรมของเจ้าหลวงเมืองแพร่อย่างไรพระองค์ก็ทรงออกมาปกป้องว่า เจ้าหลวงพิริยะเทพวงษ์นั้น แม้จะกลับมาชิงบ้านเมืองคืนจริง ก็ไม่ใช่ความคิดของเจ้าหลวงแต่เป็นนโยบายของฝรั่งเศส พระองค์ทรงให้เจ้านายทายาทเจ้าหลวงอยู่อย่างสงบสุขด้วยเจ้านายราชวงศ์จักรีที่ทรงวางใจคือสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ มือขวาของพระองค์นั่นเอง ส่วนเจ้านายที่ถูกคาดโทษพระองค์ก็ให้ทำหน้าที่ปราบโจรผู้ร้ายชดใช้
Khi quân Mãn Châu du nhập xâm chiếm và chiếm được Bắc Kinh, kinh đô cũ của nhà Minh. Hoàng đế Shunzhi thành lập Đế quốc Đại Thanh (tiếng Trung: 大清帝國, bính âm: dàqīngdìguó), nhưng trong thời kỳ đầu cai trị của nhà Thanh Người Mãn Châu gọi hoàng đế của họ là tước hiệu khan theo phong cách Mông Cổ. Hoàng đế Mãn Châu cũng bảo trợ Phật giáo Tây Tạng. Nhà Thanh cai trị theo phong cách Nho giáo. Nhưng trong chính quyền đó vẫn có người Hán chống lại sự cai trị của người Mãn Châu. rồi tập hợp lại thành lập Nam Minh và cuộc nổi dậy của Tam chúa Ngô Tam Quế xảy ra nhưng cuộc nổi dậy của người Hán đã bị quan lại nhà Thanh trấn áp thành công. Dưới thời trị vì của Hoàng đế Khang Hy (1661–1722), sau sự phản kháng của người Hán, nhà Thanh đã áp dụng chính sách thỏa hiệp và khoan dung. Bằng việc cho phép người Hán có quyền tham gia thi tuyển công chức. và có một số quyền bình đẳng với người Mãn Châu Triều đại Xin () được thành lập bởi Hoàng đế Xing Gaozu hoặc Wang Mang (543 - 567), người thuộc dòng họ Wang trong thời gian trị vì của ông. Hán Thành Đế Khi Hoàng đế Yu Ziying, vị hoàng đế thứ 12 và cuối cùng của Nhà Tây Hán Ông lên ngôi khi mới 7 tuổi, lấy Vương Mãng làm thủ tướng Ông nhân cơ hội này loại bỏ Yu Ziying khỏi ngai vàng và tự xưng là Hoàng đế Xin Gaozu. Vương triều Alaungpaya được thành lập khi Vua Alaungpaya lên ngôi vào năm 1752. Ông đã trục xuất người Môn và tái chiếm vương quốc Mon vào năm 1759, sau khi triều đại Toungoo sụp đổ. Họ cũng có thể quay lại chiếm Manipur trong cùng thời gian. Ông đã thành lập thành phố Shwebo làm thủ đô. trước khi chuyển đến Inwa và phát triển thành phố Yangon làng chài nhỏ trở thành một thành phố cảng quan trọng Nhà Minh là một triều đại Trung Quốc do Chu Nguyên Chương thành lập. (Hoàng đế Hongwu) vào năm 1368 (1911) Chu Nguyên Chương hay Hoàng đế nhà Minh Taizu Vị vua đầu tiên của triều đại trị vì ở [Thành phố Nam Kinh] và thành lập nhà Minh. 31 năm cầm quyền Hoàng đế Minh Thái Tổ đã củng cố nhà nước phong kiến ​​tập quyền, độc tài bằng hết khả năng của mình. Hoàng đế Ming Taizu xử tử một nhà quý tộc có giá trị. Giết những người có quan điểm không giống với Ngài. Tăng thêm quyền lực của hoàng đế ngăn chặn những ảnh hưởng chống lại anh ta Sau khi Hoàng đế Minh Thái Tổ băng hà Một trong những cháu trai của ông, Hoàng đế Jian Wen, lên ngôi. Không lâu sau, tộc trưởng của Hoàng đế Jian Wen, Zhu Di, đứng lên chiến đấu và lật đổ quyền lực nhà nước của Hoàng đế Jian Wen. Chu Đệ lên ngôi hoàng đế nhà Minh. Chengzu hay Hoàng đế Yongle Năm 1421 (1964) Hoàng đế Yongle dời đô từ Nam Kinh về Bắc Kinh. Nhà Thanh được thành lập bởi bộ tộc Nu Zhen. Gia đình Ai Xin Jue Luo là người đứng đầu. Nằm trên lãnh thổ Mãn Châu. Vào cuối thế kỷ XVI Tên của Nu'erha Thủ lĩnh của tộc Nu Zhen từ chối gia nhập nhà Minh và bắt đầu thành lập Quân đội Bát kỳ. Đó là một đội quân thống nhất nhiều bộ tộc khác nhau, bao gồm người Nu Zhen, người Hán và người Mông Cổ được đặt tên là Nu'erha. Thống nhất bộ tộc Nu Zhen và đổi tên thành Manchu Nu'er Ha. Được coi là thủ lĩnh Mãn Châu đầu tiên nhân cơ hội tập hợp quân đội vào năm 1636, Vương Thái Cực, con trai Nu'er Ha, được mệnh danh là Dẫn quân đánh đuổi quân Minh ra khỏi bán đảo Liêu Đông. và thành lập một triều đại mới gọi là nhà Thanh Vương Mãng vì vậy tự xưng là Hoàng đế Xin Gaozu Vị hoàng đế đầu tiên và duy nhất của nhà Xin. Trong triều đại này, ông đã cai trị một cách tàn bạo. Khi ngài viên tịch vào năm B.E. 24 (567 TCN) Nhà Xin sụp đổ. Đất nước rơi vào tình trạng hỗn loạn. Lưu Tú, một vị quan triều đình nhà Hán, đã thắng trận và tự xưng là Hoàng đế Quảng Đế của nhà Hán. Vị hoàng đế đầu tiên của nhà Đông Hán Khi nhà Nguyên đang trên bờ vực sụp đổ, các nhóm nổi dậy đã chớp lấy cơ hội để đấu tranh với nhau để giành quyền kiểm soát toàn bộ Trung Quốc. Năm 1363, các nhà tài phiệt địa phương nhân cơ hội này tự lập và đất nước bị chia cắt thành Chu Nguyên Chương đánh bại quân Nguyên. kẻ phản bội chính, Chen Youliang, một thành viên phản bội của Cuộc nổi dậy khăn xếp đỏ, người đã tự giải thoát và tự xưng là Vua nhà Hán. Zhu Yuanzhang đã tập hợp lực lượng để khuất phục Chen. Vưu Lương trong trận hồ Bà Dương Đây được các học giả tranh luận là trận hải chiến lớn nhất trong lịch sử Trung Quốc. Nỗ lực nổi tiếng của Zhu Yuanzhang là sử dụng pháo hạm với 200.000 quân để đánh bại quân của Chen. You Liang có số người đông gấp ba lần (ước tính có khoảng 650.000 người). Năm 1635, Huang Taiji thành lập triều đại nhà Thanh. Năm sau, 1636, ông cử sứ giả đến yêu cầu triều đại Joseon. Các quý tộc phương Tây ủng hộ nhà Minh lập tức bác bỏ. Huang Taiji phái quân xâm lược Hansong nhanh đến mức vua Injo không thể trốn thoát kịp thời. và bao quanh thành phố Trong thành phố người dân bắt đầu chết đói. Hơn nữa, các con trai và thê thiếp của ông đã bị người Mãn Châu bắt giữ ở đảo Kanghwa. khiến vua Injo phải đầu hàng Huang Taiji sắp xếp để vua Injo đến Samjeondo. Được lệnh xây dựng một đài tưởng niệm tôn vinh người Mãn Châu. và buộc vua Injo phải lạy mình chín lần. Nó cũng đặt ra điều kiện để Joseon rời khỏi nhà Minh và trở thành thuộc địa của nhà Thanh. và gửi Hoàng tử Sohyeon, Hoàng tử Pongnim cùng con trai của các quan chức cấp cao làm con tin đến Thẩm Dương. Triều đại Thepwongse hay triều đại Phrae được thành lập bởi Phraya Thepwongse. Triều đại đầu tiên của những người cai trị thành phố đã truyền bá dòng dõi cho bốn người cai trị thành phố cuối cùng, họ là những gia đình lớn xuất thân từ dòng dõi của bảy hoàng tử. Người cai trị nhiều thành phố khác nhau ở khu vực phía bắc hay Lanna, Phraya Thepwong là con trai của ba hoàng tử Nakhon Chiang Tung (Thai Khoen), Phraya Nakhon Lampang Kawila. (sau này đến cai trị Chiang Mai) ông được ân cần đưa đến Lampang vì là họ hàng và sau này được cử đến cai trị Nakhon Phrae vào năm 1805. Phraya Thepwong này là một thống đốc ăn nói đẹp đẽ và biết lắng nghe, giỏi ăn nói. Mọi người đều tuân theo họ cho đến khi người dân thị trấn tôn trọng họ. Vì vậy biệt danh đã được đặt. "Chao Luang Lintong (Linthong)" cho đến thời trị vì của Chao Piriyathepwong vào năm 1902, tình trạng bất ổn xảy ra ở thành phố Nakhon Phrae. Bởi người Shan hoặc Ngiao đến sinh sống ở thành phố Nakhon Phrae. và kiếm sống bằng việc đào đá quý Loại đá quý sapphire tại tiểu khu Bo Kaeo, huyện Den Chai, tỉnh Phrae hiện nay. Có một cuộc bạo loạn ở thành phố Nakhon Phrae vào ngày 25 tháng 7 năm 1902 từ sự kiện này. Vua Nakhon Phrae bị buộc tội thông đồng với Ngeaws. Vua Chulalongkorn đã ra lệnh cách chức ông. Tất cả đồ trang trí đã bị tịch thu và trả lại. Sau đó, ông đến sống phần đời còn lại ở Luang Prabang, Lào và sống ở đó cho đến khi Piralai vào năm 1912. Dù rất tức giận trước sự bất công của người cai trị Phrae cho đến cuối cùng, ông vẫn ra mặt để bảo vệ điều đó. Chao Luông Piriyathepwong Dù thực chất anh đã về để lấy lại đất nước Đó không phải là ý tưởng của người cai trị mà là chính sách của Pháp. Ông cho phép những người thừa kế hoàng gia sống hòa bình với hoàng tử Vương triều Chakri mà ông tin tưởng, Somdej Krom Phraya Damrong Rajanubhab. Tay phải của anh ấy. Về phần các hoàng tử bị buộc tội, ông được giao nhiệm vụ trấn áp tội phạm để chuộc lỗi.