ราชอาณาจักรอิตาลี มีเมืองหลวงชื่ออะไร ?
vương quốc Ý Tên thủ đô là gì?
ภายหลังจากการปฏิวัติปี ค.ศ. 1848 ได้มีการเคลื่อนไหวของผู้นำการรวมชาติโดย จูเซปเป การีบัลดี นักปฏิวัติชาวอิตาลี เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วในหมู่ชาวอิตาลีทางใต้ และเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากการที่เขามีผู้สนับสนุนเป็นกลุ่มที่มีแนวคิดแบบสุดขั้ว การิบัลดีได้นำชาวอิตาลีฝ่ายนิยมสาธารณรัฐเป็นผู้ขับเคลื่อนในกระบวนการรวมชาติในอิตาลีตอนใต้ แต่ในทางตอนเหนือของอิตาลี ราชวงศ์ซาวอยแห่งราชอาณาจักรซาร์ดิเนียอันเป็นรัฐของชาวปิเอมอนเตโดยพฤตินัย ซึ่งมีรัฐบาลภายใต้การนำของอัครมหาเสนาบดีคามิลโล เบนโซ, เคานท์แห่งคาวัวร์ ก็เป็นฝ่ายที่มีความปรารถนาที่จะสถาปนารัฐอิตาลีอันเป็นเอกภาพด้วยเช่นกัน ในทางปฏิบัติราชอาณาจักรก็มิได้มีการติดต่อเพื่อการรวมชาติไปยังโรม (เป็นที่รู้ดีกันว่ากรุงโรมอันเป็นราชธานีของรัฐพระสันตะปาปามีฐานะเป็นเมืองหลวงของอิตาลี แม้ว่าจะไม่ได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการก็ตาม) แต่ราชอาณาจักรก็ประสบความสำเร็จในการท้าทายต่อจักรวรรดิออสเตรียในสงครามประกาศเอกราชครั้งที่สอง โดยสามารถปลดปล่อยราชอาณาจักรลอมบาร์ดี-เวเนเชีย จากการปกครองของออสเตรียได้สำเร็จ อีกทั้งยังสามารถก่อตั้งพันธมิตรเพื่อการรวมชาติอิตาลี เช่น สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส ในสงครามไครเมีย ราชอาณาจักรซาร์ดิเนียประกาศเอกราชจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 แต่ถูกบังคับให้ยกดินแดนบางส่วนให้แก่ฝรั่งเศสเพื่อรักษาความสัมพันธ์ไว้ ดินแดนดังกล่าวนี้ได้รวมถึงเมืองนีซ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของการิบัลดีด้วย
คาวัวร์ได้ท้าทายความพยายามรวมชาติของการิบัลดีด้วยการยุยงให้เกิดการจลาจลของประชาชนในรัฐพระสันตะปาปา และใช้การจลาจลในครั้งนี้เป็นข้ออ้างในการรุกรานรัฐพระสันตะปาปา แม้การรุกรานดังกล่าวจะสร้างความโกรธเคืองให้แก่ชาวคาธอลิกก็ตาม แต่คาวัวร์ก็อ้างว่าทำไปเพื่อปกป้องศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกจากฝ่ายชาตินิยมต่อต้านศาสนจักรและนิยมสาธารณรัฐของการิบัลดี รัฐพระสันตะปาปาได้เหลือเพียงบริเวณเล็กๆ รอบกรุงโรมเท่านั้นที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 แม้ทั้งสองฝ่ายจะมีแนวทางที่แตกต่างกัน คาวัวร์ก็ได้ตกลงที่จะให้มีการรวมอิตาลีทางตอนใต้ของการิบัลดีเข้าร่วมเป็นสหพันธ์เดียวกับปิเอมอนเต-ซาร์ดิเนียในปี ค.ศ. 1860 หลังจากนั้นไม่นานคาวัวร์จึงได้ประกาศให้รวมอิตาลีตอนเหนือและอิตาลีตอนใต้เข้าเป็นหนึ่งเดียว และสถาปนาราชอาณาจักรอิตาลีขึ้นในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 โดยมีพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนียจากราชวงศ์ซาวอย ทรงดำรงตำแหน่งพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีพระองค์แรก ชื่อราชอาณาจักรอิตาลีนี้เคยถูกเลิกใช้นับตั้งแต่การสละราชสมบัติของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1814 
หลังการรวมดินแดนส่วนใหญ่ของอิตาลี ความตึงเครียดระหว่างผู้สนับสนุนราชาธิปไตยกับผู้สนับสนุนสาธารณรัฐก็ปะทุขึ้น ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1861 การิบัลดีได้เข้าไปยังรัฐสภาของอิตาลีและท้าทายต่อคาวัวร์ในฐานะผู้นำรัฐบาล โดยกล่าวหาว่าเขาเป็นผู้แบ่งแยกอิตาลี อีกทั้งยังพูดถึงการจัดการกับปัญหาสงครามกลางเมืองระหว่างกองทัพราชอาณาจักรฝ่ายเหนือเหนือกับกองทัพของการิบัลดีทางฝ่ายใต้ ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1861 นายกรัฐมนตรีคาวัวร์ได้ถึงแก่อสัญกรรม ท่ามกลางความวุ่นวายและไร้เสถียรภาพทางการเมือง ฝ่ายของการิบัลดีก็มีผู้สนับสนุนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การจับกุมการิบัลดีในปี ค.ศ. 1862 ได้สร้างข้อถกเถียงเป็นวงกว้างไปทั่วโลก
ในปี ค.ศ. 1866 ออทโท ฟอน บิสมาร์ค มุขมนตรีแห่งราชอาณาจักรปรัสเซีย ได้ถวายสัมพันธไมตรีแก่พระเจ้าวิคเตอร์ เอมมานูเอลที่ 2 โดยการเชิญอิตาลีเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับปรัสเซียในสงครามออสโตร-ปรัสเซียน และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนในการเป็นพันธมิตร ปรัสเซียจึงได้ยินยอมยกให้อิตาลีสามารถผนวกเอาเวนิสซึ่งเป็นดินแดนของชาวอิตาลีที่อยู่ในความครอบครองของจักรวรรดิออสเตรียได้ พระเจ้าวิคเตอร์ เอมมานูเอลที่ 2 จึงทรงยอมร่วมเป็นพันธมิตรและสงครามประกาศเอกราชครั้งที่สามก็ได้เปิดฉากขึ้น ในสงครามครั้งนี้อิตาลีปฏิบัติการรบได้ย่ำแย่จากปัญหาการจัดการโครงสร้างกองทัพที่ไม่มีประสิทธิภาพในการรบกับออสเตรีย แต่ชัยชนะของปรัสเซียก็ได้ทำให้อิตาลีสามารถผนวกเมืองเวนิสได้ อุปสรรคหลักในการรวมชาติเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่มีเพียงที่โรมเท่านั้น ทางตอนเหนือของอิตาลีมีทะเลสาบที่มีขนาดใหญ่มากมาย เช่น ทะเลสาบการ์ดา โกโม มัจโจเร และทะเลสาบอีเซโอ เนื่องจากประเทศอิตาลีถูกล้อมรอบด้วยทะเล ดังนั้นจึงมีชายฝั่งทะเลยาวหลายพันกิโลเมตร ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก และนักท่องเที่ยวก็นิยมเที่ยวสถานที่ทางประวัติศาสตร์ของอิตาลีอีกด้วย ประเทศอิตาลีมีทะเลสาบปล่องภูเขาไฟมากอันดับหนึ่งของโลก เมืองหลวงของประเทศอิตาลีคือกรุงโรม และเมืองสำคัญอื่น ๆ เช่นเมืองมิลาน ตูริน ฟลอเรนซ์ เนเปิลส์ และเวนิส และภายในประเทศอิตาลียังมีประเทศแทรกอยู่ 2 ประเทศ ได้แก่ ประเทศซานมารีโนและนครรัฐวาติกัน
Sau Cách mạng năm 1848, một phong trào thống nhất được lãnh đạo bởi nhà cách mạng người Ý Giuseppe Garibaldi. Ông được biết đến rộng rãi trong số những người miền nam nước Ý. và nổi tiếng khắp thế giới vì có những người ủng hộ với những ý tưởng cực đoan. Garibaldi đã lãnh đạo những người Ý cộng hòa làm động lực trong quá trình thống nhất miền nam nước Ý. Nhưng ở phía bắc nước Ý Nhà Savoy của Vương quốc Sardinia, bang Piedmontese trên thực tế Chính phủ của nó được lãnh đạo bởi Vizier Camillo Benzo, Bá tước Cavour. Đây cũng là bên mong muốn thành lập một nhà nước Ý thống nhất. Trên thực tế, vương quốc không liên lạc với Rome để thống nhất. (Ai cũng biết rằng Rome, thủ đô của Lãnh thổ Giáo hoàng, là thủ đô của Ý. Dù chưa được thành lập chính thức nhưng vương quốc này đã thách thức thành công Đế quốc Áo trong Chiến tranh giành độc lập lần thứ hai. Bằng việc có thể giải phóng Vương quốc Lombardy-Venetia. khỏi sự cai trị của Áo. Nó cũng có thể thành lập các liên minh để thống nhất nước Ý, chẳng hạn như Vương quốc Anh và Pháp. trong Chiến tranh Krym Vương quốc Sardinia tuyên bố độc lập khỏi Pháp vào năm 1860, nhưng buộc phải nhượng lại một số lãnh thổ cho Pháp để duy trì quan hệ. Lãnh thổ này bao gồm thành phố Nice. đó cũng là nơi sinh của Garibaldi Cavour thách thức nỗ lực thống nhất của Garibaldi bằng cách xúi giục một cuộc nổi dậy phổ biến ở các Quốc gia Giáo hoàng. và sử dụng cuộc nổi dậy này như một cái cớ để xâm chiếm các Quốc gia của Giáo hoàng. Mặc dù cuộc xâm lược đã khiến người Công giáo tức giận, Nhưng Cavour tuyên bố ông làm điều đó để bảo vệ đạo Công giáo khỏi những người theo chủ nghĩa dân tộc cộng hòa và chống nhà thờ của Garibaldi. Các Quốc gia Giáo hoàng chỉ còn lại một khu vực nhỏ. Chỉ có khu vực xung quanh Rome là nằm dưới sự kiểm soát của Giáo hoàng Pius IX, mặc dù hai bên có cách tiếp cận khác nhau. Cavour đồng ý hợp nhất nước Ý ở phía nam Garibaldi thành một liên bang với Piedmont-Sardinia vào năm 1860. Ngay sau đó, Cavour tuyên bố thống nhất miền bắc nước Ý và miền nam nước Ý. và thành lập Vương quốc Ý vào ngày 18 tháng 2 năm 1861, với vua Victor Emmanuel II, Vua của Sardinia từ Nhà Savoy Ông từng là vị vua đầu tiên của Ý. Cái tên Vương quốc Ý đã không còn được sử dụng kể từ khi Hoàng đế Napoléon I của Pháp thoái vị vào ngày 6 tháng 4 năm 1814, sau sự thống nhất của phần lớn nước Ý. Căng thẳng giữa những người ủng hộ chế độ quân chủ và những người ủng hộ nền cộng hòa bùng lên. Vào tháng 4 năm 1861, Garibaldi vào quốc hội Ý và thách thức Cavour giành quyền lãnh đạo chính phủ. Cáo buộc anh chia rẽ nước Ý. Nó cũng nói về việc giải quyết cuộc nội chiến giữa Quân đội Hoàng gia ở miền Bắc và Quân đội của Garibaldi ở miền Nam. Ngày 6 tháng 6 năm 1861, Thủ tướng Cavour qua đời. giữa sự hỗn loạn và bất ổn chính trị Phe của Garibaldi cũng ngày càng có nhiều người ủng hộ. Vụ bắt giữ Garibaldi năm 1862 đã tạo ra một cuộc tranh luận trên toàn thế giới.1866 Otto von Bismarck, Thủ tướng Vương quốc Phổ đề nghị kết bạn với Vua Victor Emmanuel II mời Ý tham gia liên minh với Phổ trong Chiến tranh Áo-Phổ. và đổi lấy việc trở thành đồng minh Do đó, Phổ đã đồng ý cho phép Ý sáp nhập Venice, một lãnh thổ của Ý thuộc quyền sở hữu của Đế quốc Áo. Vua Victor Emmanuel II đồng ý tham gia liên minh và Chiến tranh giành độc lập lần thứ ba bắt đầu. Trong cuộc chiến này, Ý hoạt động kém hiệu quả do cơ cấu quân sự kém hiệu quả trong cuộc chiến chống Áo. Nhưng chiến thắng của Phổ đã giúp Ý sáp nhập Venice. Trở ngại lớn duy nhất còn lại cho sự thống nhất là Rome. Miền Bắc nước Ý có nhiều hồ lớn như Hồ Garda, Como Maggiore và Hồ Iseo. Bởi vì nước Ý được bao quanh bởi biển. Vì vậy, nó có hàng ngàn km bờ biển. Thu hút khách du lịch từ khắp nơi trên thế giới Và khách du lịch cũng thích đến thăm những địa điểm lịch sử ở Ý. Ý có số lượng hồ miệng núi lửa cao nhất thế giới. Thủ đô của Ý là Rome. và các thành phố quan trọng khác như Milan, Turin, Florence, Naples và Venice Trong nước Ý còn có hai quốc gia can thiệp: San Marino và Thành phố Vatican.
อาณาเขตของราชอาณาจักรอิตาลีอ้างสิทธิ์บนพื้นที่ทั้งหมดที่เป็นสาธารณรัฐอิตาลีในปัจจุบัน พัฒนาการของอาณาเขตราชอาณาจักรได้เริ่มก่อตัวขึ้นจากการรวมชาติอิตาลีจนถึงปี ค.ศ. 1870 และราชอาณาจักรจะยังไม่ได้ครอบครองดินแดนของเมืองตรีเอสเตและเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ (ติรอลใต้) อย่างในปัจจุบัน หากแต่เมืองเหล่านี้จะได้รับมาจากออสเตรียในปี ค.ศ. 1919 นอกจากนี้ตามสนธิสัญญาแวร์ซายและสนธิสัญญาแซงแชร์แมง อิตาลีเองต้องยอมเสียดินแดนส่วนกอรีตซา ตรีเอสเต อิสเตรีย (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของโครเอเชียและสโลวีเนีย) และพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของโครเอเชียในปัจจุบันเพื่อแลกกับการได้จังหวัดดัลเมเชียซึ่งเดิมเป็นของโครเอเชีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อิตาลีได้ครอบครองดินแดนในส่วนที่เป็นของโครเอเชียและดัลเมเชียเพิ่มขึ้น แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 การอ้างสิทธิเหนือดินแดนดังกล่าวได้ถูกยกเลิกและได้มีการจัดทำเส้นพรมแดนใหม่ตามที่ปรากฏในปัจจุบัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ราชอาณาจักรมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะควบคุมจากโอบีเอโด เมืองหลวงที่ตั้งอยู่บนภูเขา ในปี ค.ศ. 910 พระเจ้าการ์เซียที่ 1 จึงได้ตั้งเลออนที่อยู่ทางตอนใต้เป็นเมืองหลวง ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากการ์เซียขนานนามตนเองว่า "กษัตริย์แห่งเลออนและอัสตูเรียส" สุดท้ายก็เหลือแค่ "กษัตริย์แห่งเลออน" ราชอาณาจักรอิตาลียังมีอาณานิคม รัฐในอารักขา และรัฐหุ่นเชิด อื่นๆ ในความครอบครอง เช่น เอริเทรีย โซมาเลีย ลิเบีย เอธิโอเปีย (อิตาลีเข้ายึดครองในปี ค.ศ. 1932 และเสียให้แก่สหราชอาณาจักรในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2) แอลเบเนีย กรีซ คอซอวอ และมอนเตเนโกร (เข้ายึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2) โครเอเชีย (รัฐหุ่นเชิดของอิตาลีและนาซีเยอรมนี) และเขตเช่าขนาดเล็กพื้นที่ 46 เฮกตาร์ ในเมืองเทียนสินของจีน) บนพื้นตรงกลางของรูปแปดเหลี่ยม มีงานโมเสก 4 ชิ้น ทำเป็นรูปตราอาร์มของเมืองหลวงทั้ง 3 แห่งของราชอาณาจักรอิตาลี (ตูริน, ฟลอเรนซ์, โรม) ส่วนชิ้นที่สี่นั้นก็คือตราอาร์มของเมืองมิลานที่ตั้งของกัลเลรีอาแห่งนี้ มีความเชื่อที่ว่าหากสามารถหมุนตัวด้วยส้นเท้าตรงอวัยวะเพศของวัวกระทิง (ในตราอาร์มของเมืองตูริน) ได้ 3 ครั้ง จะทำให้โชคดี แต่การกระทำนี้ทำให้เกิดความเสียหายกับงานโมเสก ราชอาณาจักรลอมบาร์ดี-เวนีเชีย (; ; ) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลีที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย ราชอาณาจักรก่อตั้งขึ้นหลังจากความพ่ายแพ้ของนโปเลียนตามความตกลงในการประชุมแห่งเวียนนาเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1815 และมาสิ้นสุดลงเมื่อบริเวณสุดท้ายถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรอิตาลีในปี ค.ศ. 1866 ราชอาณาจักรอิตาลี (, ) เป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งขึ้นโดยชนลอมบาร์ดผู้เข้ามารุกรานคาบสมุทรอิตาลีหลังจากที่ราชอาณาจักรออสโตรกอธถูกทำลายในปี ค.ศ. 568 อาณาจักรลอมบาร์ดเป็นอาณาจักรที่มีความมั่นคงกว่าราชอาณาจักรออสโตรกอธก่อนหน้านั้น แต่ในปี ค.ศ. 774 ชนแฟรงค์ที่นำโดยชาร์เลอมาญก็เข้ามารุกรานโดยอ้างว่าเพื่อเป็นการป้องกันสถาบันพระสันตะปาปาและได้รับชัยชนะต่ออาณาจักรลอมบาร์ด ชนแฟรงค์รักษาบริเวณอิตาลี-ลอมบาร์ดแยกจากจักรวรรดิของตนเอง แต่อาณาจักรลอมบาร์ดก็ประสบกับการแบ่งแยกเขตแดน สงครามกลางเมือง และวิกฤติการณ์สืบราชบัลลังก์เช่นเดียวกับที่จักรวรรดิคาโรแล็งเชียงต้องประสบมาจนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่ออาณาจักรอิตาลีได้รับอิสรภาพแต่ก็ยังเป็นอาณาจักรที่ปกครองแบบกระจายอำนาจ ในปี ค.ศ. 951 สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมนีอยู่แล้วก็อ้างสิทธิในราชบัลลังก์อิตาลี ราชบัลลังก์อิตาลีและเยอรมนีรวมกันกลายเป็นพื้นฐานของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ รัฐบาลกลางในอิตาลีสูญหายไปอย่างรวดเร็วในยุคกลางตอนกลาง (High Middle Ages) แต่ปรัชญาของความเป็นอาณาจักรยังมีอยู่ เมื่อมาถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาความคิดนี้ก็เป็นเพียงความคิดที่ไม่มีมูลและในสัญญาสงบศึกเวสต์เฟเลีย (Peace of Westphalia) (ค.ศ. 1648) ความคิดเรื่องอาณาจักรก็หายไปทั้งทางปรัชญาและทางกฎหมาย แต่อาจจะยังหลงเหลืออยู่เพียงในนามมาจนเมื่อจักรวรรดิถูกยุบในปี ค.ศ. 1806 ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้นจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ก็ได้ก่อตั้งราชอาณาจักรของพระองค์เองขึ้น “ราชอาณาจักรอิตาลี (นโปเลียน)” (Regno d'Italia) ที่ไม่มีส่วนใดที่หลงเหลือมาจากอาณาจักรในยุคกลาง เนเปิลส์เคยเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรเนเปิลส์ตั้งแต่ พ.ศ. 1825 ถึง พ.ศ. 2349 ต่อมาได้ถูกผนวกอาณาจักรเข้ากับราชอาณาจักรซิซิลี และกลายเป็นเมืองหลวงของ Kingdom of Two Sicilies จนกระทั่งอาณาจักรต่าง ๆ บนคาบสมุทรถูกผนวกรวมเป็นประเทศอิตาลีเมื่อ พ.ศ. 2404 ซึ่งหลังสงคราม Neapolitan ฝ่ายเนเปิลส์ก็ได้สนับสนุนการรวมประเทศนี้อย่างเต็มที่ การรวมชาติอิตาลี () หรือ ริซอจิเมนโต ความเคลื่อนไหวทางการเมืองและทางสังคมโดยบรรดารัฐต่าง ๆ เพื่อรวมกันเป็น ราชอาณาจักรอิตาลี ใน คริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเริ่มต้นพร้อมกับ การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ใน ค.ศ. 1815 และเป็นผลสำเร็จใน ค.ศ. 1871 เมื่อ กรุงโรม ได้เป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอิตาลี อัสตูเรียสเป็นราชอาณาจักรคริสเตียนอิสระในช่วงปี ค.ศ. 718 ถึง ค.ศ. 910 ที่ก่อตั้งขึ้นมาโดยขุนนางและเจ้าหน้าที่ชาววิซิกอธที่ถูกขับไล่ออกจากถิ่นที่อยู่เดิมโดยการรุกรานสเปนของชาวมุสลิม ชาววิซิกอธเลือกเปลาโยเป็นกษัตริย์และสร้างเมืองหลวงขึ้นมาที่กันกัสเดโอนีส ราชอาณาจักรขยายพรมแดนออกไปทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้จนถึงกาลิเซียและทางตะวันออกจนถึงกันตาเบรียก่อนยุติลงในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การย้ายเมืองหลวงเกิดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 780 โดยย้ายไปอยู่ที่ปาเวีย และย้ายไปอยู่ที่โอบีเอโด เมืองใหม่ซึ่งเป็นพื้นที่ทางยุทธศาสตร์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 (ค.ศ. 866 – 910) พรมแดนของอัสตูเรียสขยายไปทางใต้จนถึงแม่น้ำดูเอโรซึ่งทอดยาวตั้งแต่มหาสมุทรแอตแลนติกจนถึงออสมา
Công quốc Vương quốc Ý tuyên bố chủ quyền toàn bộ lãnh thổ mà ngày nay là Cộng hòa Ý. Sự phát triển lãnh thổ của vương quốc bắt đầu từ việc thống nhất nước Ý cho đến năm 1870, và vương quốc vẫn chưa chiếm giữ các lãnh thổ Trieste và Trentino-Alto Adige (South Tirol) như ngày nay Những thành phố này được mua lại từ Áo vào năm 1919, theo Hiệp ước Versailles và Hiệp ước Saint-Germain. Ý phải nhường Gorica, Trieste, Istria (nay là một phần của Croatia và Slovenia) và phần tây bắc của Croatia ngày nay để đổi lấy tỉnh Lamatia của Ý, trước đây thuộc về Croatia. Trong Thế chiến thứ hai, Ý giành được quyền kiểm soát bổ sung đối với Croatia và Dalmatia. Nhưng vào cuối Thế chiến thứ hai, những yêu sách lãnh thổ này đã bị bãi bỏ và các đường biên giới mới được vẽ ra như ngày nay. Vào thế kỷ thứ 10, vương quốc trở nên quá lớn để có thể kiểm soát từ Oviedo. Thủ đô nằm trên một ngọn núi Vào năm 910, Vua García I đã đặt Leon ở phía nam làm thủ đô của mình. Người kế nhiệm của Garcia tự xưng là "Vua của Leon và Asturias" cuối cùng đã bị bỏ lại. "Vua của Leon" Vương quốc Ý còn nắm giữ các thuộc địa, nước bảo hộ và các quốc gia bù nhìn khác như Eritrea, Somalia, Libya và Ethiopia (bị Ý sáp nhập vào năm 1932 và mất vào tay Vương quốc Anh trong Thế chiến thứ hai) Albania, Hy Lạp, Kosovo và Montenegro. (Chiếm đóng trong Thế chiến II), Croatia (một quốc gia bù nhìn của Ý và Đức Quốc xã), và một khu đất thuê nhỏ rộng 46 ha ở thành phố Thiên Tân của Trung Quốc) Ở trung tâm của hình bát giác là bốn bức tranh khảm, tượng trưng cho quốc huy của ba thủ đô của Vương quốc Ý (Turin, Florence, Rome). Thứ tư là quốc huy của thành phố Milan. Người ta tin rằng nếu bạn có thể quay gót chân vào bộ phận sinh dục của một con bò đực, (trên quốc huy của Turin) 3 lần sẽ mang lại may mắn nhưng điều này sẽ làm hỏng bức tranh khảm. Vương quốc Lombardy-Venetian (; ; ) là một vương quốc nằm ở phía bắc bán đảo Ý và là một phần của Đế quốc Áo. Vương quốc được thành lập sau sự thất bại của Napoléon theo thỏa thuận tại Hội nghị Vienna vào ngày 9 tháng 6 năm 1815 và chấm dứt khi khu vực cuối cùng được sáp nhập vào Vương quốc Ý vào năm 1815. .1866 Vương quốc Ý (, ) là một vương quốc được thành lập bởi người Lombard đã xâm chiếm bán đảo Ý sau sự tàn phá của người Ostrogoth vào năm 568 sau Công nguyên. Vương quốc Lombard là một vương quốc ổn định hơn Vương quốc Ostrogoth trước đó, nhưng vào năm 774 sau Công nguyên, người Frank. do Charlemagne lãnh đạo đã xâm lược, tuyên bố bảo vệ giáo hoàng và giành được chiến thắng trước Vương quốc Lombard d. Người Frank giữ vùng Italo-Lombard tách biệt khỏi đế chế của riêng họ. Nhưng vương quốc Lombard cũng trải qua sự chia cắt lãnh thổ. Nội chiến và cuộc khủng hoảng kế vị tương tự mà Đế quốc Carolingian phải đối mặt cho đến cuối thế kỷ thứ 9, khi Vương quốc Ý giành được độc lập nhưng vẫn là một vương quốc phi tập trung. Năm 951, Vua La Mã Thần thánh Hoàng đế Otto I, lúc đó là Vua của Đức, đã tuyên bố chủ quyền. ngai vàng Ý. Các ngai vàng kết hợp của Ý và Đức đã hình thành nên nền tảng của Đế chế La Mã Thần thánh. Chính quyền trung ương ở Ý nhanh chóng biến mất vào thời Trung Cổ, nhưng triết lý về đế chế vẫn tồn tại. Đến thời kỳ Phục hưng, ý tưởng này đơn giản là vô căn cứ, và với Hòa ước Westphalia (1648), ý tưởng về một đế chế đã biến mất cả về mặt triết học lẫn pháp lý. Nhưng có lẽ nó chỉ tồn tại trên danh nghĩa cho đến khi đế chế bị giải thể vào năm 1806, lúc đó Hoàng đế Napoléon I đã thành lập vương quốc của riêng mình. "Vương quốc Ý (Napoléon)" (Regno d'Italia) không có tàn tích từ đế chế thời trung cổ. Naples là thủ đô của Vương quốc Naples từ năm 1825 đến năm 1806, sau đó sáp nhập vào Vương quốc Sicily. và trở thành thủ đô của Vương quốc Hai Sicilia cho đến khi các vương quốc trên bán đảo bị sáp nhập để thành lập nước Ý vào năm 1861, sau Chiến tranh Neapolitan, phía Neapolitan hoàn toàn ủng hộ việc thống nhất đất nước này. Thống nhất Ý () hay risogimento, một phong trào chính trị và xã hội của các quốc gia nhằm thống nhất. Vương quốc Ý vào thế kỷ 19, bắt đầu từ Hội nghị Vienna năm 1815 và thành công năm 1871 khi Rome trở thành thủ đô của Vương quốc Ý. Asturias là một vương quốc Kitô giáo độc lập từ năm 718 đến năm 910 được thành lập bởi các quý tộc và quan chức Visigothic bị đuổi khỏi quê hương bởi cuộc xâm lược của người Hồi giáo Tây Ban Nha. Người Visigoth bầu Pelayo làm vua và thành lập thủ đô của họ tại Cangasdeonis. Vương quốc mở rộng biên giới về phía tây nam đến Galicia và phía đông tới Cantabria trước khi kết thúc vào thế kỷ thứ 8. Thủ đô lần đầu tiên được chuyển đến Pavia vào năm 780. và chuyển đến Oviedo Thành phố mới là khu vực chiến lược Vào thế kỷ 19, dưới thời trị vì của Alfonso III (866–910), biên giới của Asturias kéo dài về phía nam đến sông Duero, trải dài từ Đại Tây Dương đến O. Sama