หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เสียชีวิตเมื่อไหร่?
Luang Pu Man Phurithatto chết khi nào?
หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ท่านเป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์พระกรรมฐานแห่งยุค ตำนานชีวิตของท่านถูกกล่าวขานกันไม่รู้จบ เป็นที่ประจักษ์แก่ศิษผู้ใกล้ชิดถึงญาณความรู้ของหลวงปู่มั่นกว้างขวางแม่นยำทุกด้านหาผู้เสมอเหมือนได้ยากยิ่ง ท่านสำเร็จปฏิสัมภิทานุศาสน์ 4 อย่าง คือโดยปฏิปทาที่ท่านยึดมั่นมาตลอดชีวิตนั้น คือธุดงค์ ซึ่งธุดงควัตรข้อสำคัญที่ท่านสามารถยึดมั่นมาตลอดจนวาระสุดท้ายของชีวิต มี 7 ประการ คือหลวงปู่มั่น ภูริทัตฺตมหาเถระ ละสังขารเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 อายุ 79 ปี 56 พรรษา ณ วัดป่าสุทธาวาส อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร ซึ่งต่อมาอัฐิของท่านได้แปรสภาพกลายเป็นพระธาตุในหลายที่ได้มีการแจกตามจังหวัดต่างๆที่ได้ส่งตัวแทนมารับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต หรือนามตามสมณศักดิ์ว่า พระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต (20 มกราคม พ.ศ. 2413 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492) เป็นพระภิกษุฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ชาวจังหวัดอุบลราชธานี ผู้เป็นบูรพาจารย์สายพระป่าในประเทศไทย
Luang Pu Man Phurithatto là cha, mẹ và thầy thiền của thời đại. Truyền thuyết về cuộc đời ông đã được nhắc đến không ngừng. Những người thân cận với ông đều thấy rõ rằng kiến ​​thức của Luang Pu Man rất rộng và chính xác về mọi mặt, không nơi nào sánh bằng. Ông đã hoàn thành 4 loại thiền, cụ thể là bằng cách thực hành mà ông đã tuân thủ trong suốt cuộc đời của mình, đó là Dhutanga. Có 7 thực hành Dhutanga quan trọng mà ông có thể tuân thủ cho đến cuối đời. Đó là Luang Pu Man. Trưởng lão Phuridatta Maha Viên tịch ngày 11 tháng 11 năm 1949, thọ 79 tuổi, 56 tuổi, tại Wat Pa Sutthawat, huyện Mueang, tỉnh Sakon Nakhon. Sau này tro cốt của Ngài được biến thành xá lợi ở nhiều nơi, được phân phát ở nhiều tỉnh thành và cử đại diện đến nhận. Luang Pu Man Phurithatto hay tên giáo hội của ông, Phrakru Vinayathornman Phurithatto (20 tháng 1 năm 1870 - 11 tháng 11 năm 1949) là một tu sĩ của giáo phái Dharmayutta. Người tỉnh Ubon Ratchathani ai là thầy tổ tiên của các nhà sư trong rừng ở Thái Lan
พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ได้บรรลุธรรมอันสูงสุด ณ ถ้ำดอกคำ ตำบลน้ำแพร่ อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ จากนั้นท่านได้ธุดงค์ไปยังดอยนะโม ใกล้ดอยแม่ปั๋ง ท่านได้พูดกับลูกศิษย์คือหลวงปู่ขาว อนาลโย ว่า ""ผมหมดงานที่จะทำแล้ว ก็อยู่สานกระบุงตะกร้า พอช่วยเหลือพวกท่านและลูกศิษย์ลูกหาได้บ้างเท่านั้น"" ในกาลต่อมาท่านได้อบรมสั่งสอนลูกศิษย์ให้บรรลุธรรมสูงสุดเป็นจำนวนมาก จนได้รับขนานนามว่า พระอาจารย์ใหญ่แห่งวงศ์พระกรรมฐานวัดป่า ปี พ.ศ. 2458 หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้กลับจากเขาสาริกา จังหวัดนครนายก ไปพักจำพรรษา ณ วัดบูรพาราม จังหวัดอุบลราชธานี มีกิตติศัพท์ขจรไปว่า ท่านได้สำเร็จธรรมจากเขาสาริกา ดังนั้น พระอาจารย์สิงห์ ขนฺตยาคโม จึงได้ไปศึกษากรรมฐานกับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ท่านให้กรรมฐาน "กายคตาสติ" ข้อ "ปัปผาสะ ปัญจกะ" (คือ "หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ") ให้เป็นบทบริกรรม ในช่วงปีนี้ พระอาจารย์สิงห์ ขนฺตยาคโม ได้ถวายตัวเป็นศิษย์ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต พร้อมกับเพื่อนสหธรรมิกคือ พระอาจารย์ดูลย์ อตุโล เมื่อได้ถวายตัวเป็นศิษย์และได้ฝึกทำสมาธิกับครูบาอาจารย์ จิตใจสงบดี มีความสังเวชสลดใจเกิดความเบื่อหน่ายในการประกอบคันถธุระ เชื่อแน่ว่ายังไม่หมดเขตสมัยมรรคผลนิพพาน เพราะหนทางการปฏิบัติดีปฏิบัติชอบมีอยู่ จึงตกลงบำเพ็ญด้านวิปัสสนาธุระสืบไป และได้ออกธุดงค์ติดตาม หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต นับแต่นั้นมาไป ซึ่งท่านได้ธุดงค์วิเวกตามป่าเขาสถานที่ต่างๆในเขตจังหวัดมุกดาหาร จังหวัดนครพนม จังหวัดหนองคาย ปี พ.ศ. 2458 พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ได้กลับไปจังหวัดอุบลราชธานี และพักจำพรรษาที่วัดบูรพาราม อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี หลังจากออกพรรษาแล้ว ท่านได้ออกธุดงค์เพื่อไปติดตามหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ซึ่งขณะนั้นจำพรรษาอยู่ที่ถ้ำภูผากูด อำเภอคำชะอี จังหวัดนครพนมในขณะนั้น (ปัจจุปันคือจังหวัดมุกดาหาร) ซึ่งพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ตั้งใจจะอยู่จำพรรษากับหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ที่ถ้ำภูผากูดแห่งนี้ เพื่อสนทนาธรรมแลกเปลี่ยนอุบายแก้ไขจิตภาวนาซึ่งกันและกัน หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้พิจารณาถึงอริยสัจและตัดเสียซึ่งความสงสัยได้อย่างเด็ดขาดจนรู้แจ้งเห็นจริงซึ่งธรรมอันสูงสุด ณ ถ้ำภูผากูดแห่งนี้ และต่อมาพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต จึงได้ออกธุดงค์วิเวกไปพำนักตามสถานที่ต่าง ๆ ในเขตจังหวัดเลย จังหวัดอุดรธานี จังหวัดหนองคาย จังหวัดสกลนคร จังหวัดนครพนม จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งการวิเวกในครั้งนี้ได้เริ่มเทศนาอบรมธรรมปฏิบัติจิตภาวนาให้แก่พระภิกษุสามเณรและฆราวาสญาติโยมจนมีคณะศิษย์ติดตามมากมาย หลวงปู่พรหม จิรปุญโญ (พ.ศ. 2431 - 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512) พระเกจิอาจารย์แห่งเมืองอุดรธานี และเป็นพระคณาจารย์ศิษย์สายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ในชั่วชีวิตของท่าน จริงอยู่เคยมีชีวิตแบบฆราวาสธรรม แต่พอปลงกับชีวิต เกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็เลยปลงได้และเข้าสู่ร่มกาสาวพักตร์ และอยู่ในสมณเพศตลอดชีวิต
หลวงปู่พรหม จิรปุญโญ ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2431 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ ฯ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี ณ. บ้านตาล ตำบล โคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร บิดาชื่อ นายจันทร์ สุภาพงษ์ และมารดาชื่อ นางวันดี สุภาพงษ์ บิดา – มารดา ของหลวงปู่ท่านเป็นชาวนาชาวไร่มาตั้งแต่ดั้งเดิมสมัยแต่บรรพบุรุษตระกูลนั้นนับถือ ศาสนาพุทธเป็นชีวิตจิตใจมาหลายชั่วอายุคนแล้วหลวงปู่พรหมท่านเป็นบุตรหัวปี ท่านมีน้อง ๆ ที่สืบสายใยสายเลือดอีก 3 คน ท่านเป็นลูกคนโต ต่อมาท่านได้ครองเรือนเมื่อมีอายุได้ 20 ปี หลวงปู่พรหม ได้แต่งงานครั้งแรกกับศรีภรรยาชื่อ พิมพา ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านดงเย็นกับศรีภรรยา และอยู่กินกันจนมีลูก 1 คน เป็นลูกชาย พอคลอดออกมา ภรรยาและลูกชายได้เสียชีวิตพร้อมกัน หลวงปู่พรหม ท่านก็รู้ว่าความสุขของท่านได้หายไปแล้ว แต่ในตอนนั้นท่านก็ยังอยากใช้ชีวิตแบบฆราวาสอีก ก็มีภรรยาคนที่ 2 กับ นางกำแพง อยู่ด้วยกันนานถึง 5 ปี แต่คราวนี้ไม่มีลูก ต่อมาหลวงปู่ท่านก็ได้รบแต่งตั้งให้เป็นผู้ใหญ่ในหมู่บ้านนั้น ท่านเป็นคนนำหมู่เลี้ยงโค กระบือ ในสมัยนั้น ในกาลต่อมา พระอาจารย์สาร ได้มาที่หมู่บ้านดงเย็น และได้สั่งสอนอบรมคนในหมู่บ้านนั้น จนหลวงปู่ท่านก็มีใจที่จะบวช และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2469 ขณะมีอายุได้ 37 ปี ที่วัดโพธิ์สมภรณ์ อำเภอเมือง จังหวัดอุดรราชธานี โดยมีท่านเจ้าคุณพระธรรมเจดีย์ (จูม พนธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ ท่านพระครูประสาทคุณานุกิจเป็นพระกรรมวาจาจารย์ได้รับฉายาว่า “ จิรปุญโญ” ต่อมาท่านได้ก็แสวงหาหนทางดับทุกข์ และ ได้ออกเดินธุดงค์กับหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ธุดงค์มาบ้านดงเย็นแล้วเมตตาแสดงธรรมโปรดท่านและชาวบ้าน ที่สุดทำให้ท่านคิดอยากจะบวช ก่อนบวชท่านได้สละทรัพย์สินสิ่งของให้คนยากจนอยู่นานหลายวันจึงหมด ที่ดินและบ้านอีกสองหลังก็รื้อไปทำเป็นกุฏิถวายวัด ส่วนภรรยาท่านก็ให้บวชเป็นชีก่อนท่านหนึ่งปี เมื่ออุปสมบทแล้วได้เรียนรู้ข้อวัตรปฏิบัติและเดินธุดงค์เท้าเปล่ากับพระอาจารย์สารเป็นเวลา ๓ ปี จากนั้นจึงลาพระอาจารย์เดินธุดงค์ไปทั่วภาคอีสานและในประเทศลาวพร้อมหลานชาย ๑ คน และเมื่อจะธุดงค์ไปภาคเหนือเพื่อแสวงหาหลวงปู่มั่นก็ได้ร่วมเดินทางไปพร้อมกับหลวงปู่ชอบพระสหธรรมิกของท่านซึ่งทั้งสององค์ถือว่าเป็นเพชรน้ำเอก เมื่อได้พบหลวงปู่มั่นแล้วท่านได้รับฟังโอวาทและประพฤติปฏิบัติธรรมกับองค์หลวงปู่มั่นอยู่พักหนึ่งก็ได้ออกธุดงค์ไปกับหลวงปู่ขาว อนาลโยไปทั่วภาคเหนือ ในกาลต่อมา ท่านได้มาอยู่ที่ วัดป่าสุทธาวาส และศึกษาพระธรรมกับหลวงปู่มั่น จนกระทั่งรู้แจ้งเห็นจริง ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร รัชกาลปัจจุบัน รวมสิริอายุได้ 81 ปี 44 พรรษา ต่อมาหลวงปู่ขาวเกิดความศรัทธาในปฏิปทาของพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต จึงได้ญัตติกรรมเป็นพระธรรมยุติกนิกายเมื่อ พ.ศ. 2468 ขณะมีอายุได้ 37 ปี ณ พัทธสีมาวัดโพธิสมภรณ์ จังหวัดอุดรธานี มีพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) เป็นประธานพิธี พระธรรมเจดีย์ (จูม พนฺธุโล) ครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะที่ พระชิโนวาทธำรง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์บุญ ปญฺญาวุฑโฒ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์ศรี มหาวีโร จึงเข้าไปกราบนมัสการ พระเดชพระคุณหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ที่สำนักป่าบ้านหนองผือ ขออนุญาต พำนักจำพรรษา และศึกษาธรรมกับท่าน ซึ่งหลวงปู่มั่น ก็เมตตาอนุญาต นับเป็นโอกาส อันเป็นมหามงคล ในชีวิตบรรพชิต ที่มีโอกาสศึกษาธรรม และอุปฏฺฐากพระบุพพาจารย์ใหญ่ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต รวมทั้งมีโอกาสเจริญธรรม กับสหธรรมิกร่วมสำนัก ร่วมครูอาจารย์เดียวกัน เมื่อหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต อาพาธพระอาจารย์ศรี ก็มีโอกาสถวายการปฏิบัติ เมื่อท่านพระอาจารย์ใหญ่ถึงแก่มรณภาพ ก็นำความวิโยคอาดูร มาสู่ผู้เป็นศิษย์ ผู้เคารพศรัทธาครูอาจารย์ อย่างสุดจิต สุดใจ พระอาจารย์ศรี มหาวีโร ได้ถวายสักการะ สรีระ หลวงปู่มั่น เป็นครั้งสุดท้าย ในงานถวายเพลิง ฌาปนกิจ ที่วัดป่าสุทธาวาส จังหวัดสกลนคร ปี พ.ศ. 2465 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ออกธุดงค์เที่ยวหาเรียนวิชาอาคม หาของขลังและหาความรู้เพิ่มเติม ท่านได้เดินทางขึ้นไปทางสกลนคร นครพนม จึงได้พบกับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ที่บ้านสามผง อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม เมื่อได้ฟังธรรมจากหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต แล้ว จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาเชื่อว่าหลวงปู่มั่นเป็นผู้มีญาณวิเศษสำเร็จแล้ว เพราะทักท้วงได้อย่างถูกต้องเหมือนตาเห็นเป็นอัศจรรย์ จึงได้กราบขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ให้ช่วยชี้แนะแนวทางประพฤติปฏิบัติให้ถูกต้องตามพระธรรมวินัย และได้จำพรรษาในเขตจังหวัดนครพนมและจังหวัดสกลนคร ปี พ.ศ. 2459 หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล พำนักจำพรรษาที่ถ้ำจำปา ภูผากูด ตำบลหนองสูง อำเภอคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร และได้จำพรรษาอยู่กับท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ด้วย 
วันหนึ่งหลวงปู่เสาร์นั่งอยู่ในที่สงัดองค์เดียว ท่านพิจารณาถึงอริยสัจ ได้รู้ได้เห็นตามความเป็นจริง ได้ตัดเสียซึ่งความสงสัยได้อย่างเด็ดขาด จวนจะถึงกาลปวารณาออกพรรษา ท่านก็ทราบชัดถึงความเป็นจริงทุกประการ จึงได้บอกกับท่านพระอาจารย์มั่นว่า "เราได้เลิกการปรารถนาเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าแล้ว และเราก็ได้เห็นธรรมตามความเป็นจริงแล้ว" พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ได้ยินดังนั้นก็เกิดปีติเป็นอย่างมากและได้ทราบทางวาระจิตว่า"หลวงปู่เสาร์พบวิมุตติธรรมแน่แล้วในอัตภาพนี้" หลังจากนั้นหลวงปู่ใหญ่เสาร์ก็ได้ธุดงค์วิเวกไปตามเขตจังหวัดนครพนม จังหวัดสกลนคร จังหวัดอุดรธานี จังหวัดหนองคาย เป็นต้น หลังศึกษาพระธรรมระยะหนึ่ง ก็ออกธุดงค์ไปตามที่ต่าง ๆ จนได้เป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต พระอาจารย์ใหญ่สายวิปัสนาภาคอีสาน เมื่อสิ้นบุญหลวงปู่มั่น หลวงปู่เพียรได้ตามหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโนมาสร้างวัดป่าบ้านตาดจนแล้วเสร็จ ต่อมาได้ออกธุดงค์ไปจำวัดอยู่กับหลวงปู่บัว ปริปุณฺโณ วัดราษฎรสงเคราะห์ อ.หนองวัวซอ จ.อุดรธานี กระทั่งมาพบสถานที่สร้างวัดป่าหนองกอง เห็นว่าเป็นที่สงบเหมาะสร้างวัดปฏิบัติธรรม หลวงปู่เพียรจึงสร้างวัด ณ สถานที่แห่งนี้จนมั่นคงสืบมา พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต เดิมมีชื่อว่า มั่น แก่นแก้ว เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2413 ณ บ้านคำบง ตำบลสงยาง อำเภอโขงเจียม (ปัจจุบันคืออำเภอศรีเมืองใหม่) จังหวัดอุบลราชธานี บิดาชื่อ "นายคำด้วง แก่นแก้ว" และมารดาชื่อ "นางจันทร์ แก่นแก้ว" พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ได้ปฏิบัติตนตามแนวทางคำสอนพระศาสดาอย่างเคร่งครัด และยึดถือธุดงควัตรด้วยจริยวัตรปฏิปทางดงาม จนได้รับการยกย่องจากผู้ศรัทธาทั้งหลายว่าเป็นพระผู้เลิศทางธุดงควัตร ท่านวางแนวทางในการปฏิบัติสมถะและวิปัสสนาตามหลักธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาพุทธเจ้าให้แก่สมณะประชาชนอย่างกว้างขวาง จนมีพระสงฆ์และฆราวาสเป็นลูกศิษย์จำนวนมาก แนวคำสอนของท่านเป็นที่รู้จักกันดีในนามว่า "คำสอนพระป่า (สายพระอาจารย์มั่น)" หลังจากท่านมรณภาพลง ในปี พ.ศ. 2492 ยังคงมีพระสงฆ์ที่เป็นลูกศิษย์ของท่านสืบต่อแนวปฏิปทาธรรมปฏิบัติของท่านสืบมา โดยลูกศิษย์เรียกว่า "พระกรรมฐานสายวัดป่า" หรือ "พระกรรมฐานสายหลวงปู่มั่น" ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ท่านได้รับยกย่องจากผู้ศรัทธาให้เป็น พระอาจารย์ใหญ่สายวัดป่า หรือ พระอาจารย์ใหญ่แห่งวงศ์พระกรรมฐานวัดป่า สืบมาจนปัจจุบัน ภายหลังท่านสงสัยในผู้บวชให้และผ้าสังฆาฏิ หลังจากนั้นเกือบปี พระครูวิจิตรธรรมภาณี (จันทร์ สิริจนฺโท) จึงให้ท่านทำทัฬหีกรรมที่แพกลางแม่น้ำมูล โดยพระอาจารย์ม้าว เทวธมฺมี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูวิจิตรธรรมภาณี (จันทร์ สิริจนฺโท) และพระครูวิเวกพุทธกิจ (เสาร์ กนฺตสีโล) เป็นคู่กรรมวาจาจารย์
ปี พ.ศ. 2436 พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ได้ศึกษาธรรมปฏิบัติ ณ วัดเลียบ จังหวัดอุบลราชธานี และได้ออกจาริกเดินธุดงค์ติดตามหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ไปตามลำแม่น้ำโขงทั้งฝั่งประเทศไทยและประเทศลาว ซึ่ง หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล หลวงปู่หนู ฐิตปญฺโญ ต่อมาก็คือ พระปัญญาพิศาลเถร (หนู ฐิตปญฺโญ) และพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ได้ธุดงค์วิเวกไปพำนักจำพรรษา ณ พระธาตุพนม ในปี พ.ศ. 2443 ซึ่งพระธาตุพนมในสมัยก่อน ประชาชนไม่รู้ถึงความสำคัญจึงไม่มีใครสนใจเท่าใดนัก เมื่อคณะของท่านมาพำนักจำพรรษาจึงได้บอกให้ชาวบ้านญาติโยมทราบว่า พระธาตุพนม องค์นี้เป็นพระธาตุอันศักดิ์สิทธิ์ เพราะเป็นพระธาตุที่บรรจุอัฐิธาตุของพระพุทธเจ้า เมื่อชาวบ้านได้รู้เช่นนั้นแล้ว ก็พากันบังเกิดปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง จึงช่วยกันทำความสะอาดบริเวณพระธาตุพนม ครั้นถึงวันเพ็ญเดือน 3 ก็พาญาติโยมทั้งหลายทำบุญ จนเป็นประเพณีสืบต่อกันมา และกาลต่อมาจึงได้มีการบูรณะขึ้นกลายเป็นปูชนียวัตถุที่สำคัญของภาคอีสาน และประเทศไทย ซึ่งปัจจุบันคือ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม
Phra Achan Man Phurithatto đạt được Pháp cao nhất tại Tham Dok Kham, Phân khu Nam Phrae, Huyện Phrao, Tỉnh Chiang Mai. Sau đó ngài đi hành hương đến Doi Namo. Gần Doi Mae Pang Ông nói với đệ tử của mình, Luang Pu Khao Analayo, ""Tôi đã hết việc để làm rồi. ở đó có đan giỏ không Chỉ cần giúp được thầy và đệ tử là đủ rồi." cho đến khi nó được mệnh danh Thầy hiệu trưởng chùa rừng Vào năm 1915, Luang Pu Man Phurithatto trở về từ Khao Sarika. Tỉnh Nakhon Nayok đến lưu trú mùa Chay Phật giáo tại chùa Burapharam, tỉnh Ubon Ratchathani. Có một câu nói nổi tiếng rằng Ông đã nhận được sự thành công của Pháp từ Núi Sarika, vì vậy Phra Achan Singh Khantayagamo đã đến học thiền với Luang Pu Man Phurithatto. Trong năm này, Phra Achan Singh Khantayagmo đã tự nguyện trở thành đệ tử của Luang Pu Man Phurithatto cùng với đồng nghiệp Sahathamika của mình. Phra Ajarn Doon Atulo, khi ông hiến thân làm đệ tử và thực hành thiền định với thầy của mình, tâm ông rất tĩnh lặng và ông cảm thấy buồn chán khi thực hiện nhiệm vụ của mình. Tôi tin chắc rằng thời kỳ của con đường và niết bàn vẫn chưa kết thúc. Bởi vì có nhiều cách để thực hành hành vi tốt và hành vi đúng đắn. Vì thế ông đồng ý tiếp tục thực hành kinh doanh Vipassana. và đã hành hương theo chân Luang Pu Man Phurithatto kể từ đó. mà anh ấy đã thực hiện một cuộc hành hương hẻo lánh trong rừng núi ở nhiều nơi khác nhau ở tỉnh Mukdahan Tỉnh Nakhon Phanom Tỉnh Nông Khai Vào năm 1915, Phra Achan Man Phuritto trở lại tỉnh Ubon Ratchathani. và lưu trú trong mùa Chay Phật giáo tại chùa Burapharam, huyện Mueang, tỉnh Ubon Ratchathani. Sau khi kết thúc mùa Chay Phật giáo Ông đã đi hành hương để theo chân Luang Pu Sao Kantasilo, lúc đó ông đang ở tại hang Phu Pha Kut, huyện Kham Chai, tỉnh Nakhon Phanom. (Hiện tại là tỉnh Mukdahan) nơi Phra Ajahn Man Phurithatto dự định ở lại cùng với Luang Pu Sao Kantasilo tại Hang Phu Pha Kut. Để thảo luận về Giáo pháp và trao đổi chiến lược điều chỉnh tinh thần thiền định của nhau, Luang Pu Sao Kantasilo đã xem xét những Chân lý Cao cả và hoàn toàn loại bỏ những nghi ngờ cho đến khi ông chứng ngộ được chân lý của Giáo pháp cao nhất tại hang Phu Pha Kut này. Và sau đó, Phra Achan Man Phurithatto đã thực hiện một chuyến hành hương yên tĩnh đến lưu trú ở nhiều nơi khác nhau ở tỉnh Loei. Tỉnh Udon Thani Tỉnh Nông Khai Tỉnh Sakon Nakhon Tỉnh Nakhon Phanom Tỉnh Ubon Ratchathani Tại khóa nhập thất này, Ngài bắt đầu giảng dạy pháp hành và thiền định cho các tu sĩ, sa di, cư sĩ và thân nhân cho đến khi có nhiều đệ tử theo học. Luang Pu Phrom Jirapunyo (1888 - 13 tháng 5 năm 1969), tu sĩ Udon Thani. và là một nhà sư và đệ tử của Luang Pu Man Phurithatto trong suốt cuộc đời của ông. Trên thực tế, ông từng sống một cuộc sống thế tục. Nhưng khi bạn thoát khỏi sanh, già, bệnh, chết, thì bạn có thể làm hòa với nó và đi vào chỗ nương tựa của một thiếu nữ. và sống như một tu sĩ suốt đời. Luang Pu Phrom Jirapunyo sinh năm 1888, trùng với triều đại của Đức vua Chulalongkorn, vua Rama V của triều đại Chakri, phó huyện Khok Si, quận Sawang Daen Din. Tỉnh Sakon Nakhon. Cha mẹ là ông Chan Supapong và mẹ là bà Wandee Supapong. Cha mẹ của Luang Pu đều là nông dân từ xưa nhưng tổ tiên của gia đình đó rất kính trọng họ. Phật giáo là nguồn sống của nhiều thế hệ. Luang Pu Phrom là con đầu lòng. Ông có ba người em nối dõi tông đường. Sau đó, ông đến cư trú khi mới 20 tuổi. Luang Pu Phrom kết hôn lần đầu với vợ là Pimpa. Sau đó, họ cùng vợ chuyển đến sống tại Ban Dong Yen. Và họ sống với nhau cho đến khi có một đứa con, một đứa con trai. Khi vợ và con trai chào đời, họ cùng chết. Luang Pu Phrom biết rằng hạnh phúc của mình đã không còn nữa. Nhưng lúc đó ngài vẫn muốn sống đời cư sĩ. Anh còn có người vợ thứ hai với bà Kamphaeng. Họ đã ở bên nhau 5 năm nhưng lần này họ không có con. Sau này, Luang Pu được bổ nhiệm làm trưởng lão trong làng đó. Ông là người lãnh đạo đàn trâu và bò vào thời đó, Phra Achan Sarn. Đến làng Đông Yên và dạy dỗ, đào tạo những người ở ngôi làng đó Cho đến khi Luang Pu có tấm lòng trở thành tu sĩ. và xuất gia tu sĩ vào năm 1926 ở tuổi 37 tại Wat Pho Somphon, huyện Mueang, tỉnh Udon Ratchathani. với Chao Khun Phra Dharma Chedi (Jum Phanthulo) là người giảng dạy. Phra Khru Prasat Kunanukit là một nhà sư có biệt danh là "Jirapunyo". Sau đó, ông đã tìm cách chấm dứt đau khổ và đi hành hương cùng với Luang Pu Man Phurithatto. Ông đã hành hương đến Ban Dong Yen và rất tốt bụng đã giảng dạy. Giáo Pháp Bạn và dân làng. Cuối cùng, điều đó khiến anh nghĩ đến việc muốn trở thành một nhà sư. Trước khi trở thành tu sĩ, ông đã bố thí tài sản của mình cho người nghèo vài ngày trước khi họ ra đi. Mảnh đất và hai ngôi nhà bị phá bỏ để làm tu viện cho chùa. Về phần vợ, ông đã xuất gia trước ông một năm. Sau khi xuất gia, ông học hành và đi hành hương bằng chân trần với Phra Achan Sarn trong 3 năm. Sau đó, ông từ biệt Phra Achan và đi hành hương khắp vùng Đông Bắc và ở Lào cùng với một cháu trai. đi bộ đến khu vực phía bắc để Tìm kiếm Luang Pu Man, anh đi cùng với Luang Pu Chob Phra Sahathamika, cả hai đều được coi là những viên ngọc quý nhất. Sau khi gặp Luang Pu Man, Ngài nghe giáo lý và thực hành Pháp với Luang Pu Man một thời gian rồi đi hành hương với Luang Pu Khao. Analyo đã đi khắp khu vực phía bắc. Trong thời gian sau đó, anh ấy đã đến đây. Chùa Pa Sutthawat và nghiên cứu Giáo Pháp với Luang Pu Man Cho đến khi sự thật được biết Ông qua đời vào ngày 13 tháng 5 năm 1969, dưới thời trị vì của Vua Bhumibol Adulyadej. Sayamindradhiraj Borommanat Bophit, triều đại hiện tại Tổng cộng ông đã 81 tuổi, 44 tuổi. Sau này, Luang Pu Khao có niềm tin vào lời dạy của Phra Achan Man Phurithatto nên đã chấp nhận đề nghị trở thành một Dharma Yutika Nikaya vào năm 1925, ở tuổi 37, tại Phatthasima Wat Phothisamporn. Tỉnh Udon Thani Có Phra Upali Kunupamachan (Chan Sirijato) chủ trì buổi lễ. Phra Dharma Chedi (Jum Phanthulo) từng giữ danh hiệu tu sĩ. Phra Chinovathamrong Hãy là một giáo viên Phra Achan Boon Panyawuttho là một tu sĩ. Phra Achan Sri Mahaweero sau đó đã đến bày tỏ lòng kính trọng. Hòa thượng Luang Pu Man Phurithatto tại Văn phòng Lâm nghiệp Ban Nong Phue đã xin phép ở lại mùa mưa và học Pháp với ngài. Luông Pu Man Tôi đã ân cần cho phép đó là một dịp tốt lành. Trong cuộc đời của một tu sĩ những người có cơ hội học Pháp và đại sư Luang Pu Man Phurithatto, cũng như có cơ hội thực hành Pháp với Văn phòng Cộng đồng Thống nhất tham gia cùng một giáo viên Khi Luang Pu Man Phurithatto bị bệnh với Phra Achan Sri Có cơ hội để thực hành. Khi nhà sư vĩ đại qua đời mang đến tang tóc đến với đệ tử Là những người kính trọng thầy cô bằng cả trái tim và tâm hồn, Phra Achan Sri Mahaweero đã bày tỏ lòng tôn kính đến thi hài của Luang Pu Man lần cuối. Tại lễ hỏa táng tại Wat Pa Sutthawat Tỉnh Sakon Nakhon Vào năm 1922, Phra Achan Dee Channo đi hành hương để học phép thuật. Tìm các vật phẩm ma thuật và thu thập thêm kiến ​​thức. Ngài du hành đến Sakon Nakhon và Nakhon Phanom và gặp Luang Pu Man Phuritto tại Ban Sam Phong, Quận Si Songkhram. Tỉnh Nakhon Phanom Sau khi nghe bài giảng của Luang Pu Man Phurithatto, ông đã có được niềm tin và tin rằng Luang Pu Man là một người có sức mạnh thần kỳ. Bởi vì anh ta phản đối chính xác nên cứ như thể mắt nhìn thấy vậy, kỳ diệu thay. Vì vậy, ông xin được nhận làm đệ tử. Giúp hướng dẫn cách cư xử đúng đắn theo Giáo Pháp và Kỷ Luật. và trải qua mùa Chay Phật giáo tại các tỉnh Nakhon Phanom và Sakon Nakhon Vào năm 1916, Luang Pu Sao Kantasilo ở lại vào mùa Chay Phật giáo tại Tham Champa, Phu Pha Kut, phó huyện Nong Sung, huyện Kham Chai, tỉnh Mukdahan. và cũng đã trải qua mùa mưa với Phra Achan Man Phuritto. Một ngày nọ, Luang Pu Sao đang ngồi một mình ở một nơi yên tĩnh. Ngài xem xét các Sự thật Cao cả. Biết và nhìn thấy sự thật đã loại bỏ hoàn toàn những nghi ngờ Gần đến ngày kết thúc Mùa Chay Phật giáo. Bạn biết rõ sự thật về mọi mặt. Vì vậy ông ấy đã nói với Phra Achan Man rằng “Tôi đã từ bỏ mong muốn trở thành Phật Pacceka. Và bây giờ chúng ta đã thấy Pháp như thật sự.” Phra Achan Man Phurithatto nghe điều này và rất vui mừng và ông biết qua tâm mình rằng “Luang Pu Sao chắc chắn đã tìm thấy Vimutti Dharma trong kiếp này.” Sau đó, Luang Pu On Thứ Bảy, bạn có thể đi bộ đường dài yên tĩnh ở tỉnh Nakhon Phanom. Tỉnh Sakon Nakhon Tỉnh Udon Thani Tỉnh Nông Khai, v.v. Sau khi nghiên cứu Giáo Pháp một thời gian Ngài đã hành hương đến nhiều nơi cho đến khi trở thành đệ tử của Luang Pu Man Phurithatto, vị đại sư đứng đầu Vipassana ở vùng Đông Bắc. Khi công đức của Luang Pu Man viên tịch Luông Pu Pian theo sau Luông Maha Bua. Yansampanno đến xây dựng Wat Pa Ban Tad cho đến khi hoàn thành. Sau đó, ông đi hành hương ở lại với Luang Pu Bua Paripunno, chùa Ratsat Songkhro, huyện Nong Wua So, tỉnh Udon Thani, cho đến khi tìm được nơi xây dựng Wat Pa Nong Kong. Ngài thấy đó là một nơi yên bình thích hợp để xây dựng một ngôi chùa để thực hành Pháp. Vì thế Luang Pu Pian đã xây dựng một ngôi chùa ở nơi này cho đến khi nó ổn định. Phra Achan Man Phurithatto, trước đây gọi là Man Kaenkaew, sinh ngày thứ Năm, ngày 20 tháng 1 năm 1870, tại Ban Kham Bong, phó huyện Song Yang, huyện Khong Chiam. (nay là huyện Si Mueang Mai), tỉnh Ubon Ratchathani, tên cha là "ông Khamduang Kaenkaew" và tên mẹ là "bà Chan Kaenkaew". Phra Achan Man Phurithatto tuân thủ nghiêm ngặt lời dạy của Đức Phật. và tuân thủ thực hành Khổ hạnh với đạo đức và hành vi cao đẹp Cho đến khi được mọi tín đồ khen ngợi là một tu sĩ xuất sắc trong con đường thiền định. Ngài đã đưa ra những hướng dẫn thực hành Samatha và Vipassana theo lời dạy của Đức Phật cho giới tăng lữ trong dân chúng. Cho đến khi có nhiều tu sĩ và cư sĩ là đệ tử. Lời dạy của Ngài được nhiều người biết đến với tên gọi “Lời dạy của Phra Pa (Sai ​​Phra Achan Man)”. Sau khi Ngài viên tịch vào năm 1949, vẫn còn những tu sĩ là học trò của Ngài tiếp tục việc thực hành Giáo pháp của Ngài đã được truyền lại. Do đệ tử gọi “Phra thiền của chùa rừng” hay “Phra thiền của Luang Pu Man” vì điều này mà ông được các tín đồ ca ngợi là Đại sư của chùa rừng hay đại sư của gia đình chùa rừng. Tiếp tục cho đến hiện tại Sau đó, anh trở nên nghi ngờ người đã truyền giới cho anh và y Tăng đoàn. Sau gần một năm Do đó, Phrakhru Wichitthammapanee (Chan Sirijato) đã yêu cầu anh ta thực hiện nghiệp thalahi trên một chiếc bè ở giữa sông Mun. Với Phra Achan Mao Devadhammi là người hướng dẫn. Phra Khru Wichit Thammaphani (Chan Sirijantho) và Phrakhru Wiweka Phutthakit (Sao Kanthasilo) là một cặp Kamvajajarn Vào năm 1893, Phra Achan Man Phurithatto học thực hành Pháp tại Wat Liap, tỉnh Ubon Ratchathani. và đã đi hành hương theo Luang Pu Sao Kantasilo dọc theo sông Mê Kông, cả ở Thái Lan và Lào, mà Luang Pu Sao Kantasilo, Luang Pu Nu Thitpanyo, sau này trở thành Phra Panya Phisan Thera (Noo Thitpanyo) và Phra Achan Man Phurithatto tiếp tục một cuộc hành hương hẻo lánh để ở lại Phra That Phanom vào năm 1900, vốn là Phra That Phanom ngày xưa. Mọi người không biết tầm quan trọng của nó nên không ai quan tâm nhiều. Khi nhóm của ông đến ở lại để dự lễ Phật giáo, họ đã thông báo cho dân làng và họ hàng rằng Phra That Phanom là một thánh tích linh thiêng. Bởi vì nó là di tích chứa đựng xá lợi của Đức Phật Thích Ca. Khi dân làng biết điều đó Và họ cùng nhau tràn ngập niềm vui lớn lao. Vì vậy, hãy giúp làm sạch khu vực Phra That Phanom. Khi ngày rằm tháng 3 đến, tất cả bà con bà con đều được đem đến để làm công đức. Cho đến khi nó là một truyền thống đã được truyền lại. Và sau đó, nó được phục hồi và trở thành một di vật quan trọng của vùng Đông Bắc và Thái Lan, hiện nay là Chùa Phra That Phanom Woramahawihan, Huyện That Phanom, Tỉnh Nakhon Phanom