ใครเป็นผู้คนพบทฤษฎี การตอบสนองโดยสู้หรือหนี?
Những người tìm ra lý thuyết này là ai? Chiến đấu hoặc phản ứng?
การตอบสนองโดยสู้หรือหนี หรือ การตอบสนองแบบสู้หรือหนี () เป็นปฏิกิริยาทางสรีรภาพที่เกิดตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่รู้สึกว่าเป็นอันตราย เสี่ยงต่อถูกทำร้าย หรือเสี่ยงต่อชีวิต
โดยมี ศ. นพ. วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอนที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดกล่าวถึงไอเดียนี้เป็นคนแรกในปี พ.ศ. 2472
ทฤษฎีของเขาแสดงว่า สัตว์ (และมนุษย์) มีปฏิกิริยาต่อภัยด้วยการทำงานในระบบประสาทซิมพาเทติก ซึ่งช่วยเตรียมสัตว์ให้สู้หรือหนี
Phản ứng chiến đấu hoặc bỏ chạy hoặc phản ứng chiến đấu hoặc bỏ chạy () là một phản ứng sinh lý xảy ra để phản ứng với một sự kiện được coi là nguy hiểm. Nguy cơ bị tổn thương hoặc mạo hiểm mạng sống của mình, với việc Giáo sư Tiến sĩ Walter Bradford Cannon tại Đại học Harvard lần đầu tiên đề cập đến ý tưởng này vào năm 1929. Lý thuyết của ông cho thấy động vật (và con người) phản ứng với nguy hiểm bằng cách hoạt động trong hệ thống thần kinh giao cảm. Điều này giúp con vật chuẩn bị chiến đấu hoặc chạy trốn.
ในการวิจัยทางจิตสรีรวิทยา ประเด็นศึกษาหลักก็คือ การตอบสนองโดยอัตโนวัติ เช่น การเต้นหัวใจหรือการหายใจ และการทำงานของสมองเขตแกนไฮโปทาลามัส-พิทูอิทารี-อะดรีนัล
มีการวัดการตอบสนองทางสรีรภาพของทารกเมื่อกำลังทำเกณฑ์วิธีสถานการณ์แปลก เพื่อตรวจสอบความแตกต่างระหว่างบุคคลในพื้นอารมณ์แต่กำเนิดของทารก และขอบเขตที่ความผูกพันอาจเป็นตัวช่วยบรรเทา
มีหลักฐานว่า การดูแลที่ดีมีผลต่อพัฒนาการของระบบประสาทที่ควบคุมความเครียด ดร. คริตเท็นเด็นเสนอว่า องค์ประกอบพื้นฐานของความรู้สึกมีภัยในมนุษย์เป็นข้อมูลสองชนิด
พฤติกรรมที่ว่าอาจเพิ่มการเข้าหาคนที่ผูกพันได้ ผู้ที่ไม่เช่นนั้นแล้วก็จะตอบสนองอย่างไม่สม่ำเสมอหรืออย่างชวนให้เข้าใจผิดต่อพฤติกรรมผูกพันของทารก ซึ่งแสดงความเชื่อถือไม่ได้ของการป้องกันและความปลอดภัย
ดร. คริตเท็นเด็นเสนอว่า ข้อมูลทั้งสองชนิดสามารถระงับไม่ใส่ใจหรือไม่แสดงออกทางพฤติกรรม โดยเป็นกลยุทธ์เพื่อรักษาความเข้าหาผู้ที่ผูกพันไว้ได้
คือ "กลยุทธ์แบบ A (แบบหลีกเลี่ยง) สันนิษฐานว่า อาศัยการลดความรู้สึกว่ามีภัย เพื่อลดความต้องการจะตอบสนอง (แบบผูกพัน)
ส่วนแบบ C (แบบวิตกกังวล-คละ) สันนิษฐานว่า อาศัยการเพิ่มความรู้สึกว่ามีภัย เพื่อเพิ่มความต้องการที่จะตอบสนอง"
คือ กลยุทธ์แบบ A เอาความรู้สึกว่ามีภัยออกจากใจ และแบบ C ไม่สนใจความรู้เกี่ยวกับว่าผู้ที่ผูกพันสามารถเข้าถึงได้แค่ไหนและทำไม
โดยเปรียบเทียบกัน กลยุทธ์แบบ B (แบบมั่นใจ) ใช้ข้อมูลทั้งสองแบบโดยไม่บิดเบือนข้อมูล ตัวเมียและตัวผู้มักจะรับมือกับสถานการณ์ก่อความเครียดอย่างแตกต่างกัน
ตัวผู้มีโอกาสตอบสนองสถานการณ์ฉุกเฉินด้วยความก้าวร้าว คือการสู้ สูงกว่า ในขณะที่ตัวเมียมีโอกาสสูงกว่าที่จะหนี หันหน้าไปหาสัตว์อื่นเพื่อให้ช่วย หรือพยายามปลดชนวนสถานการณ์ ที่เรียกว่าการดูแลและผูกมิตร (tend and befriend)
คือเมื่อเครียด แม่มีโอกาสสูงเป็นพิเศษที่จะตอบสนองแบบป้องกันลูก และผูกมิตรกับผู้อื่นเพื่อร่วมมือกันตอบสนองต่อภัยที่ปรากฏ การดูแลและหาเพื่อน () เป็นพฤติกรรมของสัตว์บางชนิดรวมทั้งมนุษย์ เพื่อตอบสนองต่อภัยโดยป้องกันหรือดูแลเลี้ยงลูก (tend) และโดยหาพวกหรือกลุ่มสังคมเพื่อช่วยป้องกันให้กันและกัน (befriend)
มีสมมติฐานว่าพฤติกรรมนี้เป็นการตอบสนองปกติของหญิงต่อความเครียด เหมือนกับที่การตอบสนองหลักของชายเป็นแบบสู้หรือหนี
เป็นแบบจำลองทางทฤษฎีที่ตั้งขึ้นโดย ดร. เช็ลลีย์ เทย์เลอร์ และคณะวิจัยที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส และกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในวารสารวิชาการ "Psychological Review" พิมพ์ในปี พ.ศ. 2543 องค์ประกอบหลักของทฤษฎีนี้ก็คือ ความสำนึกถึงความคิด (metacognitive awareness)
ซึ่งเป็นความสามารถประสบกับความคิดและความรู้สึกเชิงลบโดยเป็นเพียงเหตุการณ์ทางใจที่แค่ผ่านไป โดยไม่ใช่เป็นส่วนของบุคคลนั้น ๆ
คนที่สำนึกถึงความคิดของตนเองสูงสามารถหลีกเลี่ยงความซึมเศร้าและรูปแบบความคิดเชิงลบได้ง่ายกว่าเมื่อเผชิญกับสถานการณ์เครียดในชีวิต เทียบกับบุคคลที่มีความสามารถนี้ต่ำกว่า
การสำนึกถึงความคิดเห็นได้จากความสามารถของบุคคลที่จะไม่ยึดว่าเป็นตน (decenter)
ซึ่งเป็นความสามารถรับรู้ความคิดและความรู้สึก ทั้งโดยความไม่เที่ยงและความเป็นเหตุการณ์ที่เป็นกลาง ๆ/เป็นปรวิสัยที่เกิดในใจ แต่ว่า ก็มีนักวิชาการอีกท่านหนึ่งที่ใช้คำอธิบายโดยอารมณ์ความรู้สึกทางสังคม
คือเสนอว่า คนไข้โรคออทิซึมมีความบกพร่องของทฤษฎีจิตที่มีผลมาจากความบิดเบือนในการเข้าใจและการตอบสนองต่ออารมณ์
เขาเสนอว่า มนุษย์ที่มีพัฒนาการปกติจะไม่เหมือนกับคนไข้โรคออทิซึม คือจะเกิดมาพร้อมกับทักษะต่าง ๆ ทางสังคม ที่ทำให้สามารถเข้าใจและตอบสนองต่อความรู้สึกของผู้อื่นเมื่อถึงวัยที่สมควรได้
ส่วนนักวิชาการท่านอื่นเน้นว่า โรคออทิซึมเป็นความล่าช้าทางพัฒนาการเฉพาะอย่าง ดังนั้นเด็กที่มีปัญหาจะมีความบกพร่องต่าง ๆ กัน เพราะว่า มีปัญหาต่าง ๆ กันในช่วงพัฒนาการที่ต่าง ๆ กัน
เช่น การมีปัญหาตั้งแต่ต้น ๆ สามารถทำพฤติกรรมแบบ joint-attention ให้เสียหาย ซึ่งอาจนำไปสู่ความล้มเหลวในการเกิดทฤษฎีจิตแบบสมบูรณ์ นักปรัชญาคนหนึ่ง (Kenneth Craik) ได้ให้ข้อสังเกตเกี่ยวกับความสามารถของความคิดที่จะพยากรณ์เหตุการณ์
ซึ่งเขาเน้นว่ามีคุณค่าทางการอยู่รอดและจะมีการคัดเลือกโดยธรรมชาติสำหรับความสามารถนี้
แบบจำลองใช้งานภายใน (internal working model) ช่วยให้บุคคลลองตามทางเลือกในใจ โดยใช้ความรู้ในอดีตเพื่อตอบสนองต่อเหตุการณ์ปัจจุบันและอนาคต
โบลบี้ได้ใช้แนวคิดนี้กับความผูกพัน เมื่อนักจิตวิทยาพวกอื่นกำลังใช้แนวคิดนี้กับการรับรู้และการรู้คิดของผู้ใหญ่ ความคิดในเบื้องต้นของทฤษฎี Object relations theory ของสาขาจิตวิเคราะห์ มีอิทธิพลต่อจอห์น โบลบี้มาก
แต่ว่า เขาก็ยังไม่เห็นด้วยกับความเชื่อทางจิตวิเคราะห์ว่า การตอบสนองของทารกเป็นเรื่องชีวิตจินตนิมิตในภายในแทนที่จะเป็นเหตุการณ์จริง ๆ ในชีวิต
เมื่อโบลบี้กำลังสร้างไอเดียของเขา เขาได้อิทธิพลจากงานศึกษาเค้สของเด็กที่มีปัญหาหรือทำผิดกฎหมาย ดังงานที่พิมพ์ในปี 2486 และ 2488 หลักสำคัญที่สุดของทฤษฎีก็คือว่า ทารกจำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์กับคนเลี้ยงหลักอย่างน้อยหนึ่งคนเพื่อให้เกิดพัฒนาการทางสังคมและทางอารมณ์ได้อย่างสำเร็จ โดยเฉพาะการเรียนรู้เพื่อควบคุมอารมณ์ตนเองอย่างมีประสิทธิผล
พ่อหรือคนอื่น ๆ มีโอกาสกลายเป็นผู้ผูกพันหลักถ้าให้การดูแลเด็กและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่สมควรโดยมากที่สุด
เมื่อมีคนดูแลที่ไวความรู้สึกและตอบสนองต่อเด็ก ทารกจะอาศัยคนดูแลเป็น "เสาหลัก" เมื่อสำรวจสิ่งแวดล้อม
ควรจะเข้าใจว่า "แม้คนดูแลที่ไวความรู้สึกจะรู้ใจถูกก็ประมาณแค่ 50%
เพราะการสื่อสารอาจจะไม่ลงรอยกัน ไม่สมกัน
บางครั้งพ่อแม่ก็อาจรู้สึกเหนื่อยหรือสนใจเรื่องอื่นอยู่
มีโทรศัพท์ที่ต้องรับหรืออาหารเช้าที่จะต้องทำ
กล่าวอีกอย่างก็คือ ปฏิสัมพันธ์ที่เข้ากันอย่างดีอาจเสียไปได้อย่างบ่อยครั้ง
แต่ลักษณะของคนดูแลที่ไวความรู้สึกคนแท้ก็คือ ความเสียหายนั้นจะได้การบริหารหรือซ่อมแซม"
trong nghiên cứu tâm sinh lý Điểm nghiên cứu chính là Phản ứng tự động, chẳng hạn như nhịp tim hoặc hơi thở và chức năng não ở vùng trục hạ đồi-tuyến yên-tuyến thượng thận Phản ứng sinh lý của trẻ sơ sinh được đo lường khi thực hiện quy trình Tình huống kỳ lạ. Để kiểm tra sự khác biệt cá nhân trong nền tảng cảm xúc bẩm sinh của trẻ sơ sinh. Và ở mức độ mà sự gắn bó có thể giúp giảm bớt căng thẳng thì có bằng chứng cho thấy sự chăm sóc tốt sẽ ảnh hưởng đến sự phát triển của hệ thần kinh kiểm soát căng thẳng. Tiến sĩ Crittenden gợi ý rằng Các yếu tố cơ bản của cảm giác nguy hiểm của con người là hai loại thông tin. Những hành vi có thể làm tăng khả năng tiếp cận của bạn với người mà bạn gắn bó. Những người không làm như vậy sẽ phản ứng một cách không nhất quán hoặc sai lầm trước những hành vi gắn bó của trẻ sơ sinh. Điều này cho thấy sự không đáng tin cậy trong việc bảo vệ và an toàn. Tiến sĩ Crittenden cho rằng. Cả hai loại thông tin đều có thể bị ngăn chặn bởi sự thờ ơ hoặc không hành động. Đó là một chiến lược để duy trì sự gần gũi với những người mà mình gắn bó, cụ thể là "Chiến lược loại A (né tránh) được cho là dựa vào việc giảm bớt cảm giác nguy hiểm. để giảm nhu cầu phản hồi (loại gắn bó), trong khi Loại C (loại hỗn hợp lo lắng) được cho là dựa vào việc tăng cảm giác nguy hiểm. để tăng nhu cầu đáp ứng” là chiến lược A loại bỏ cảm giác nguy hiểm khỏi tâm trí và chiến lược C bỏ qua kiến ​​thức về mức độ tiếp cận của nhân vật gắn bó và lý do. Để so sánh, Chiến lược B (Tự tin) sử dụng cả hai loại dữ liệu mà không làm sai lệch dữ liệu. Phụ nữ và nam giới thường xử lý các tình huống căng thẳng khác nhau. Con đực có nhiều khả năng ứng phó với các tình huống khẩn cấp bằng sự gây hấn, tức là đánh nhau, trong khi con cái có cơ hội chạy trốn cao hơn. Hãy quay sang một con vật khác để được giúp đỡ. hoặc cố gắng xoa dịu tình hình Đó gọi là quan tâm và kết bạn (chăm sóc và kết bạn) khi bạn căng thẳng. Các bà mẹ đặc biệt có xu hướng phản ứng phòng thủ với con cái của họ. và kết bạn với những người khác để hợp tác ứng phó với các mối đe dọa đang nổi lên. Chăm sóc và kết bạn () là hành vi của một số loài động vật, trong đó có con người. Để ứng phó với nguy hiểm bằng cách bảo vệ hoặc chăm sóc trẻ em (có xu hướng) và bằng cách tìm một nhóm hoặc nhóm xã hội để giúp bảo vệ lẫn nhau (làm bạn). Người ta đưa ra giả thuyết rằng hành vi này là phản ứng bình thường của phụ nữ trước căng thẳng. Giống như phản ứng cơ bản của đàn ông là chiến đấu hoặc bỏ chạy. Đây là mô hình lý thuyết do Tiến sĩ Shelley Taylor và nhóm nghiên cứu tại Đại học California, Los Angeles thiết lập và lần đầu tiên được mô tả trên một tạp chí học thuật. "Tạp chí tâm lý" xuất bản năm 2000 Các yếu tố chính của lý thuyết này là ý thức tư duy nhận thức siêu nhận thức, đó là khả năng trải nghiệm những suy nghĩ và cảm xúc tiêu cực khi trải qua các sự kiện tinh thần Bản thân nó không phải là một phần của con người. Những người có khả năng tự nhận thức cao sẽ dễ dàng tránh được trầm cảm và những suy nghĩ tiêu cực hơn khi đối mặt với những tình huống căng thẳng trong cuộc sống. So với những người có khả năng này thì thấp hơn. Nhận thức được ý kiến ​​xuất phát từ khả năng không coi đó là điều hiển nhiên (đàng hoàng) của một người, đó là khả năng nhận biết suy nghĩ và cảm xúc. Cả bởi sự vô thường và bởi sự kiện khách quan. / Đó là sự việc khách quan nảy sinh trong tâm trí. Tuy nhiên, một học giả khác sử dụng cách giải thích về cảm xúc xã hội, cho rằng những người mắc chứng tự kỷ bị suy giảm lý thuyết về tâm trí do sự hiểu biết lệch lạc và phản ứng với cảm xúc, ông cho rằng con người phát triển bình thường không giống như bệnh nhân mắc chứng tự kỷ. Nghĩa là, chúng sẽ được sinh ra với nhiều kỹ năng xã hội khác nhau giúp chúng có thể hiểu và đáp lại cảm xúc của người khác khi đến độ tuổi thích hợp. Các học giả khác nhấn mạnh rằng Tự kỷ là một sự chậm phát triển cụ thể. Vì vậy, trẻ có vấn đề sẽ có những khuyết tật khác nhau vì chúng có những vấn đề khác nhau ở các giai đoạn phát triển khác nhau. Ví dụ, gặp vấn đề ngay từ đầu có thể hành xử theo cách tương tự. tổn hại đến sự chú ý chung, có thể dẫn đến việc không hình thành được một lý thuyết hoàn chỉnh về tâm trí Một triết gia (Kenneth Craik) đã đưa ra nhận xét về khả năng dự đoán các sự kiện của tâm trí. Ông nhấn mạnh rằng nó có giá trị sinh tồn và sẽ có sự chọn lọc tự nhiên cho khả năng này. Mô hình làm việc nội bộ giúp người đó thử nghiệm các phương án trong đầu. Sử dụng kiến ​​thức về quá khứ để ứng phó với các sự kiện hiện tại và tương lai Bowlby áp dụng khái niệm này vào trái phiếu. Khi các nhà tâm lý học khác đang áp dụng khái niệm này vào nhận thức và nhận thức của người lớn, Những suy nghĩ cơ bản về lý thuyết quan hệ đối tượng của phân tâm học. có ảnh hưởng lớn đến John Bowlby, nhưng ông vẫn không đồng ý với niềm tin phân tâm học rằng Phản ứng của trẻ sơ sinh là một tưởng tượng nội tâm hơn là một sự kiện thực tế trong cuộc sống. Khi Bowlby hình thành ý tưởng của mình, Ông bị ảnh hưởng bởi công việc nghiên cứu các trường hợp trẻ em gặp rắc rối hoặc vi phạm pháp luật. Như trong các tác phẩm xuất bản năm 1943 và 1945 Nguyên tắc quan trọng nhất của lý thuyết này là Trẻ sơ sinh cần hình thành mối quan hệ với ít nhất một người chăm sóc chính để phát triển thành công về mặt xã hội và cảm xúc. Đặc biệt là học cách kiểm soát cảm xúc của bản thân một cách hiệu quả. Người cha hoặc người khác có cơ hội trở thành nhân vật gắn bó chính nếu anh ta dành cho đứa trẻ sự quan tâm và tương tác xã hội phù hợp nhất có thể. Khi có người chăm sóc nhạy cảm và nhạy bén với trẻ Trẻ dựa vào người chăm sóc như “nền tảng” khi khám phá môi trường xung quanh. nên hiểu điều đó “Ngay cả khi người chăm sóc nhạy cảm biết điều đúng thì cũng chỉ khoảng 50% vì giao tiếp có thể không nhất quán và nhất quán. Đôi khi cha mẹ có thể cảm thấy mệt mỏi hoặc có những lo lắng khác. Có một cuộc gọi cần trả lời hoặc bữa sáng cần chuẩn bị. Nói cách khác, Những tương tác được phối hợp tốt thường có thể bị hủy hoại. Nhưng đặc điểm của một người chăm sóc nhạy cảm với những cảm xúc chân thành là Thiệt hại đó sẽ được quản lý hoặc sửa chữa.”