เหตุผลวิบัติอย่างเป็นทางการ เกิดจากหลักตรรกะที่ไม่ถูกต้องใช่หรือไม่?
Nguyên nhân chính thức của thảm họa Có phải do logic sai?
เหตุผลวิบัติสามารถจำแนกออกได้ในหลายรูปแบบ ยกตัวอย่างเช่น เหตุผลวิบัติอย่างเป็นทางการ เกิดจากหลักตรรกะที่ไม่ถูกต้อง เหตุผลวิบัติอย่างไม่เป็นทางการ ไม่เกี่ยวข้องกับการพิจารณาว่าผิดตามหลักตรรกะ และเหตุผลวิบัติเกี่ยวกับถ้อยคำ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาชักนำให้เกิดความเข้าใจผิด เช่น การพูดกำกวม หรือการพูดมากโดยไม่จำเป็น
Nguyên nhân của thảm họa có thể được phân loại theo nhiều cách. Ví dụ, Nguyên nhân chính thức của thảm họa Nó được gây ra bởi logic không chính xác. Lý do không chính thức Việc coi nó là sai về mặt logic là không liên quan. và lý do liên quan đến từ ngữ Điều này xảy ra do việc sử dụng ngôn ngữ gây ra sự hiểu lầm, chẳng hạn như nói mơ hồ hoặc nói một cách không cần thiết.
เหตุผลวิบัติเกิดขึ้นจากความสับสนเกี่ยวกับอัตราความล้มเหลวสองอย่าง
คือ "จำนวนการไม่เตือนภัยต่อผู้ก่อการร้าย 100 คน" (false negative) กับ "จำนวนผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายต่อการเตือนภัย 100 ครั้ง" (false positive) เป็นค่าที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลย
ค่าแรกไม่จำเป็นต้องเท่ากับค่าที่สอง ไม่จำเป็นที่จะต้องเกือบเท่ากันเลยด้วยซ้ำ
ลองพิจารณาอย่างนี้ว่า สมมุติว่า มีระบบเตือนภัยเช่นเดียวกันที่ติดตั้งในเมืองอีกเมืองหนึ่งที่ไม่มีผู้ก่อการร้ายอยู่เลย
และเหมือนกับในเมืองแรก มีการเตือนภัยทุก 1 ครั้งจาก 100 ครั้งที่พบผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย
แต่ไม่เหมือนกับเมืองแรก จะไม่มีการเตือนภัยสำหรับผู้ก่อการร้ายเลย (เพราะไม่มีผู้ก่อการร้าย)
ดังนั้น 100% ของการเตือนภัยจะเป็นเพราะผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย
ซึ่งก็คือ "จำนวนผู้ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายต่อการเตือนภัย 100 ครั้ง" สำหรับเมืองนี้จะเท่ากับ 100 ทั้ง ๆ ที่ P (ก่อการร้าย | เตือนภัย) = 0%
ซึ่งก็คือ มีโอกาส 0% ที่มีการตรวจจับเจอผู้ก่อการร้ายเมื่อเกิดการเตือนภัย สมมุติว่า ถ้ากล้องเจอบุคคลหนึ่งที่ทำให้เกิดการเตือนภัย
มีโอกาสเท่าไรที่คน ๆ นั้นจะเป็นผู้ก่อการร้าย
กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ อะไรเป็นค่า P (ก่อการร้าย | เตือนภัย) คือค่าความน่าจะเป็นว่าบุคคลนั้นเป็นผู้ก่อการร้ายเมื่อมีการเตือนภัย
ผู้ที่เกิดเหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐานจะอนุมานว่ามีโอกาส 99% ที่บุคคลนั้นจะเป็นผู้ก่อการร้าย
แม้ว่า ค่าอนุมานนั้นดูเหมือนจะมีเหตุผล แต่จริง ๆ แล้วเป็นเหตุผลที่ผิดพลาด และการคำนวณที่จะแสดงต่อไปจะชี้ว่า คน ๆ นั้นมีโอกาสเพียงเกือบ 1% เท่านั้นที่จะเป็นผู้ก่อการร้าย จะไม่ใกล้ 99% เลย เหตุผลวิบัติในการวางแผน () ที่แดเนียล คาฮ์นะมัน (รูป) และอะมอส ทเวอร์สกี้เป็นผู้เสนอในปี ค.ศ. 1979
เป็นปรากฏการณ์ที่การพยากรณ์ของเราว่า จะใช้เวลานานเท่าไรในการทำงานหนึ่งให้เสร็จ จะปรากฏว่ามีความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี (optimistic bias) คือจะมีการประเมินเวลาต่ำเกินไป
เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ว่าเราจะรู้หรือไม่ว่า งานคล้าย ๆ กันในอดีตความจริงแล้วใช้เวลามากกว่าที่วางแผนและประเมินไว้ 
ความเอนเอียงนี้จะเกิดเมื่อประเมินงานของตัวเองเท่านั้น แต่ถ้าคนอื่นประเมินให้ ก็จะมีความเอนเอียงโดยมองในแง่ร้าย และเวลาที่ประเมินก็จะมากเกินไป 
นิยามของความเอนเอียงกำหนดว่า การพยากรณ์เวลาที่จะใช้ทำงานปัจจุบัน 
ในปี ค.ศ. 2003 คาฮ์นะมันและคณะได้เสนอนิยามที่ครอบคลุมมากขึ้นว่า เป็นแนวโน้มที่จะประเมินเวลา ค่าใช้จ่าย และความเสี่ยงสำหรับงานที่จะทำในอนาคตต่ำเกินไป และในขณะเดียวกันจะประเมินประโยชน์ที่ได้สูงเกินไป
ตามคำนิยามนี้ เหตุผลวิบัติในการวางแผนมีผลไม่ใช่เป็นการใช้เวลามากเกินไปเท่านั้น แต่จะมีผลเป็นค่าใช้จ่ายเกินงบประมาณ และประโยชน์ที่น้อยกว่าที่วางแผนไว้ด้วย เหตุผลวิบัติเกิดขึ้นจากการวางนัยทั่วไปเร็วเกินไป 
ซึ่งก็คือความเชื่อที่ผิดพลาดว่า ตัวอย่างที่มีน้อยสามารถเป็นตัวแทนของประชากรกลุ่มที่ใหญ่กว่าได้
คือ ตามเหตุผลวิบัตินี้ ลำดับการเกิดเหตุการณ์ที่เกิดช้ำต่อ ๆ กันจะต้องเปลี่ยนไปอีกด้าน เพื่อที่จะมีลักษณะเป็นตัวแทนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยรวม ๆ ได้ 
ในปี ค.ศ. 1971 อะมอส ทเวอร์สกี้ และแดเนียล คาฮ์นะมัน เสนอเป็นครั้งแรกว่า เหตุผลวิบัติของนักการพนันเป็นความเอนเอียงทางประชานที่เกิดขึ้นจากฮิวริสติกที่เรียกว่า representativeness heuristic (ฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน)
ซึ่งเป็นทฤษฎีที่เสนอว่า เราประเมินความน่าจะเป็นของเหตุการณ์บางอย่างโดยประเมินว่าเหมือนกับเหตุการณ์ที่เคยประสบมาก่อนแค่ไหน ส่วนเหตุผลโดยอุปนัยซึ่งเป็นวิธีการให้เหตุผลแบบอรูปนัย ไม่ได้ตัดสินตามหลักของตรรกะเช่นนั้น
คือ ความสมควรของเหตุผลนั้นตัดสินโดยความน่าเชื่อถือทางความคิด
หรือตามกำลังของหรือตามวิธีการทางอุปนัย (ยกตัวอย่างเช่น การอนุมานโดยใช้สถิติ)
ยกตัวอย่างเช่น เหตุผลวิบัติโดยการวางนัยทั่วไปเร็วเกินไป (hasty generalization) สามารถกล่าวได้ดังนี้ วิธีแก้ปัญหาที่เป็นการป้องกันล่วงหน้าอย่างหนึ่งมาจากแนวคิดของนักจิตวิทยาเกสทอลต์
ผู้เสนอว่า เหตุผลวิบัติอาจจะกำจัดได้โดยการจัดกลุ่ม
คือ เมื่อเหตุการณ์หนึ่งในอนาคต (เช่นการโยนเหรียญ) ปรากฏเป็นส่วนหนึ่งตามลำดับ ไม่ว่าจะมีความสุ่มแค่ไหน เราจะพิจารณาเหตุการณ์นั้นว่ามีความสัมพันธ์กับเหตุการณ์ในอดีตโดยอัตโนมัติ ทำให้เกิดเหตุผลวิบัติของนักการพนัน
แต่เมื่อเราพิจารณาว่า เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ เป็นอิสระต่อกันและกัน เหตุผลวิบัตินี้จะมีการลดระดับไป
ในงานทดลองแนวเกสทอลต์นี้ มีการบอกผู้ร่วมการทดลองว่า จะให้พนันการโยนเหรียญที่แบ่งออกเป็นสองชุด แต่ละชุดมีการโยน 6 ครั้ง หรือมีการโยน 7 ครั้ง
การโยนเหรียญครั้งที่ 4 5 และ 6 ล้วนแต่เกิดผลเช่นกัน คือ หัว 3 ครั้ง หรือก้อย 3 ครั้ง
ส่วนการโยนเหรียญครั้งที่ 7 มีการจัดกลุ่มเป็นท้ายสุดร่วมกับการโยนเหรียญชุดแรก (สำหรับกลุ่มที่พนันชุดที่มีการโยน 7 ครั้ง) หรือเป็นต้นสุดร่วมกับการโยนเหรียญชุดที่สอง (สำหรับกลุ่มที่พนันชุดที่มีการโยน 6 ครั้ง)
ผู้ร่วมการทดลองมีเหตุผลวิบัตินี้ในระดับสูงสุดถ้าการโยนเหรียญครั้งที่ 7 จัดให้อยู่ท้ายสุดของชุดแรก
ทันทีหลังจากลำดับของการออกหัวหรือก้อย 3 ครั้งต่อ ๆ กัน
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีการชี้ให้ผู้ร่วมการทดลองเข้าใจว่า เหตุผลวิบัตินี้ฝังลึกได้ขนาดไหน ผู้ร่วมการทดลองที่ไม่แสดงความเอนเอียงนี้ก็จะมีความมั่นใจน้อยลงในการแทง และทำการแทงน้อยครั้งกว่าผู้ร่วมการทดลองที่ปรากฏเหตุผลวิบัตินี้ 
แต่ว่า เมื่อการโยนเหรียญครั้งที่ 7 มีการจัดให้อยู่ร่วมกับชุดที่สอง (และดังนั้นผู้ร่วมการทดลองจึงไม่รู้สึกว่า เป็นส่วนของเหตุการณ์ที่เกิดต่อซ้ำ ๆ กัน) เหตุผลวิบัตินี้จะไม่เกิดขึ้น งานของคุณหมอโดซ่ายังปรากฏว่ามีเหตุผลวิบัติเชิงตรรกะอีกด้วย
คือ หลักฐานโดยคำบอกเล่าที่ใช้มักจะมีการดัดแปลงเพื่อให้สะดวกในการอ่าน ในขณะที่ไม่ใส่ใจในหลักฐานที่คัดค้าน 
ซึ่งเป็นเหตุผลวิบัติเชิงตรรกะโดยเสนอแต่กรณีที่เข้ากันกับประเด็นที่เป็นสมมุติฐาน (ดูความเอนเอียงเพื่อยืนยัน) 
คุณหมอยังใช้วิธีการอุธรณ์โดยผู้เชี่ยวชาญ (appeal to authority) คือกล่าวว่า "ผู้เชี่ยวชาญ" ได้ถกประเด็นเรื่องนี้แล้วสรุปว่า เป็นความสามารถของออสการ์ 
และโดยสรุปผิด ๆ ว่า "เกิดหลังจากสิ่งนี้ ดังนั้น จึงเกิดเพราะสิ่งนี้" (post hoc ergo propter hoc) 
คือ แม้จะเป็นความจริงว่า ออสการ์จะไปนอนอยู่บนเตียงคนไข้ก่อนที่จะเสียชีวิต แต่อาจจะมีตัวแปรอื่นที่สามารถอธิบายพฤติกรรมนี้ได้ดีกว่าหรือได้ดีเท่า ๆ กัน เหตุผลวิบัติมักจะดูเหมือนกับว่าเป็นสิ่งที่เลวร้ายอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ตาม การยกเหตุผลมักจะมีลักษณะรูปแบบการเล่นสำนวนเพื่อให้เกิดความเคลือบแคลงในการยกเหตุผลในทางตรรกะ ซึ่งไม่ว่าจะเป็นด้วยเจตนาหรือไม่ก็ตาม จะทำให้เหตุผลวิบัติยากที่จะสามารถตรวจจับได้ และส่วนประกอบของเหตุผลวิบัตินั้นก็อาจแพร่ขยายได้อีกเป็นเวลานาน เหตุผลวิบัตินี้มักเกิดขึ้นเมื่อเรามีข้อมูลเป็นจำนวนมาก
แล้วเพ่งความสนใจไปที่เพียงกลุ่มน้อย ๆ ของข้อมูลที่มีนั้น
กลุ่มที่เพ่งดูนั้นอาจจะมีลักษณะอะไรบางอย่างที่เหมือนกัน ซึ่งอาจเกิดขึ้นเพราะเหตุอะไรอย่างอื่น 
ซึ่งไม่ตรงกับเหตุที่เราเสนอ
ดังนั้น โดยสาระก็คือ ถ้าเราพยายามที่จะอธิบายเหตุของลักษณะข้อมูลที่เหมือนกันกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นส่วนของข้อมูลที่มีมาก โดยแสดงเหตุที่ไม่เป็นจริง (เช่นแสดงกลุ่มลูกปืนที่ยิงเข้าใกล้ ๆ กันโดยบังเอิญว่ามีเหตุจากความที่เราเป็นนักแม่นปืน) เราก็อาจจะกำลังสร้างเหตุผลวิบัตินี้อยู่
Nguyên nhân của thảm họa xuất phát từ sự nhầm lẫn về hai tỷ lệ thất bại: "số lượng người không khủng bố trên 100 báo động khủng bố" (âm tính giả) và "số lượng người không khủng bố trên 100 báo động" (dương tính giả). ở tất cả. Giá trị đầu tiên không nhất thiết phải bằng giá trị thứ hai. Nó thậm chí không cần phải gần giống nhau. Hãy xem xét nó theo cách này: giả sử rằng một hệ thống cảnh báo tương tự được lắp đặt ở một thành phố khác nơi không có kẻ khủng bố. Và cũng giống như ở thành phố đầu tiên Một cảnh báo được đưa ra cứ sau 100 lần chạm trán không phải khủng bố. Nhưng nó không giống như thành phố đầu tiên. Sẽ không có cảnh báo nào cho những kẻ khủng bố cả. (Vì không có kẻ khủng bố) Vì vậy, 100% cảnh báo sẽ là do những người không khủng bố. "Số người không khủng bố trên 100 cảnh báo" cho thành phố là 100 mặc dù P(Khủng bố | Cảnh báo) = 0%, trong đó có nghĩa là có 0% khả năng kẻ khủng bố sẽ bị phát hiện khi báo động được đưa ra. Giả sử nếu camera gặp một người sẽ kích hoạt báo động. Khả năng một người sẽ trở thành kẻ khủng bố là bao nhiêu? Nói cách khác, P (khủng bố | cảnh báo) là xác suất một người là kẻ khủng bố khi cảnh báo được đưa ra. Một người trải qua thảm họa ở mức cơ bản sẽ suy ra rằng có 99% khả năng người đó là một kẻ khủng bố. Ngay cả khi suy luận này có vẻ hợp lý, nó thực sự là sai lầm. Và những tính toán dưới đây cho thấy một người chỉ có gần 1% khả năng trở thành kẻ khủng bố, không đến mức gần 99%. Thảm họa quy hoạch (), được Daniel Kahneman (ảnh) và Amos Tversky đưa ra vào năm 1979, là một hiện tượng mà chúng ta dự đoán rằng Sẽ mất bao lâu để hoàn thành một nhiệm vụ? Dường như có một khuynh hướng lạc quan (optimistic Bias), lúc đó bị đánh giá thấp. Đó là một hiện tượng xảy ra dù chúng ta có biết hay không, những công việc tương tự trước đây thực tế lại tốn nhiều thời gian hơn kế hoạch và ước tính. Sự thiên vị này chỉ xảy ra khi đánh giá công việc của chính mình. Nhưng nếu người khác đánh giá nó Sẽ có khuynh hướng bi quan. Và thời gian ước tính sẽ là quá nhiều. Định nghĩa về sự thiên vị cho biết rằng Dự báo thời gian dành cho công việc hiện tại Năm 2003, Kahneman và đồng nghiệp đề xuất một định nghĩa toàn diện hơn: Đó là xu hướng đánh giá thấp thời gian, chi phí và rủi ro cho công việc trong tương lai. đồng thời lợi ích sẽ được đánh giá quá cao. Theo định nghĩa này Lý do khiến việc lập kế hoạch có hiệu quả không chỉ là nó tốn quá nhiều thời gian. Nhưng nó sẽ dẫn đến chi phí vượt quá ngân sách. và lợi ích thấp hơn kế hoạch Những lý do thảm khốc phát sinh từ việc khái quát hóa quá nhanh. đó là niềm tin sai lầm rằng Theo logic này, một mẫu nhỏ có thể đại diện cho một quần thể lớn hơn. Chuỗi sự kiện xảy ra lần lượt phải được thay đổi sang một hướng khác. Để đại diện cho các sự kiện nói chung, vào năm 1971 Amos Tversky và Daniel Kahneman lần đầu tiên đề xuất rằng Sự suy sụp của người chơi cờ bạc là một thành kiến ​​nhận thức phát sinh từ một phương pháp heuristic được gọi là tính đại diện heuristic, đó là một lý thuyết đề xuất rằng Chúng tôi đánh giá xác suất của các sự kiện nhất định bằng cách đánh giá mức độ giống nhau của chúng với các sự kiện đã trải qua trước đó. Còn lý luận quy nạp là phương pháp suy luận không hình thức. Nó không được đánh giá theo nguyên tắc logic như vậy, tức là sự phù hợp của lý do được đánh giá bằng độ tin cậy của ý tưởng. hoặc theo sức mạnh của hoặc theo phương pháp quy nạp (Ví dụ suy luận bằng cách sử dụng số liệu thống kê), ví dụ Nguyên nhân thất bại của việc khái quát hóa vội vàng có thể được nêu như sau. Một giải pháp phòng ngừa xuất phát từ ý tưởng của các nhà tâm lý học Gestalt, những người cho rằng thảm họa có thể được loại bỏ thông qua việc nhóm lại, tức là khi một sự kiện trong tương lai xảy ra. (chẳng hạn như tung đồng xu) xuất hiện như một phần của mệnh lệnh. Cho dù nó có ngẫu nhiên thế nào Chúng tôi tự động coi sự kiện đó có liên quan đến các sự kiện trong quá khứ. Gây ra sự sụp đổ của con bạc. Nhưng khi chúng ta xem xét điều đó mọi sự kiện độc lập với nhau Tai họa này sẽ giảm xuống một mức độ. Trong thí nghiệm Gestalt này Những người tham gia được cho biết rằng Nó cung cấp cá cược khi tung đồng xu được chia thành hai bộ. Mỗi bộ có 6 lần tung, hoặc 7 lần tung đồng xu. Lần tung đồng xu thứ 4, thứ 5 và thứ 6 cũng dẫn đến 3 lần tung đồng xu hoặc 3 lần tung đồng xu. (dành cho các nhóm đặt cược vào bộ 7 lần tung) hoặc tương tự cùng với việc tung bộ đồng xu thứ hai. (Đối với nhóm đặt cược vào bộ 6 lần tung), những người tham gia có mức độ phân bổ này cao nhất nếu lần tung đồng xu thứ bảy được đặt ở cuối bộ đầu tiên. ngay sau chuỗi 3 mặt ngửa hoặc mặt ngửa liên tiếp. Nó cũng được chỉ ra cho những người tham gia rằng Nguyên nhân của thảm họa này sâu xa đến mức nào? Những người tham gia không thể hiện sự thiên vị này sẽ ít tự tin hơn vào việc đặt cược của mình. và đặt cược ít hơn những người tham gia xuất hiện vì lý do này. Tuy nhiên, khi đồng xu thứ bảy được tung ra, họ đã được sắp xếp cùng với bộ thứ hai. (và do đó những người tham gia không cảm thấy rằng là một phần của sự kiện tiếp tục lặp đi lặp lại) Lý do thảm họa này sẽ không xảy ra. Công trình của Tiến sĩ Doza dường như cũng có một sai lầm logic: bằng chứng miệng được sử dụng thường được thay đổi để dễ đọc hơn. trong khi phớt lờ những bằng chứng phản đối Đây là một thất bại về mặt logic khi chỉ trình bày những trường hợp phù hợp với quan điểm giả định. (Xem thành kiến ​​xác nhận.) Bác sĩ cũng sử dụng lời kêu gọi lên cơ quan có thẩm quyền, nghĩa là các "chuyên gia" đã thảo luận về vấn đề này và kết luận rằng Đó là tài năng của Oscar. và bằng cách kết luận sai lầm rằng “sinh ra sau cái này, nên vì cái này” (post hoc ergo propter hoc) mặc dù điều đó đúng là Oscar sẽ nằm trên giường bệnh trước khi chết. Nhưng có thể có những biến số khác có thể giải thích hành vi này tốt hơn hoặc tốt hơn. Một cuộc tranh luận thảm khốc thường có vẻ như là một điều gì đó rõ ràng là xấu. Tuy nhiên, cuộc tranh luận thường có hình thức chơi chữ để gây nghi ngờ về lập luận logic. Đó là việc cố ý hay không. Nó sẽ làm cho nguyên nhân của thảm họa khó được phát hiện. Và các yếu tố của thảm họa đó có thể lan rộng trong thời gian dài. Điều này thường xảy ra khi chúng ta có nhiều dữ liệu. và chỉ tập trung vào một phần nhỏ thông tin có sẵn. Các nhóm được xem xét có thể có một số đặc điểm chung. Điều này có thể xảy ra vì những lý do khác. không tương ứng với nguyên nhân mà chúng tôi đề xuất. Vì vậy, về bản chất, nếu chúng tôi cố gắng giải thích nguyên nhân của một nhóm có đặc điểm dữ liệu tương tự. đó là một lượng lớn thông tin bằng cách đưa ra những lý do không đúng sự thật (Ví dụ: cho thấy một nhóm đạn vô tình bắn gần nhau, nguyên nhân là do chúng ta là một tay bắn tỉa.) Có thể chúng ta đang tạo ra một lý do cho thảm họa này.