ประเพณีรับบัวมีขึ้นตั้งแต่ในสมัยใด?
Tục đón hoa sen có từ thời đại nào?
พอถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ตั้งแต่ตอนเย็นชาวอำเภอเมืองสมุทรปราการ ชาวพระประแดง และชาวต่างถิ่นจะชักชวนพวกพ้องเพื่อนฝูงลงเรือพร้อมด้วยเครื่องดนตรีนานาชนิดเช่น ซอ ปี่ กระจับ โทน รำมะนาโหม่ง กรับ ฉิ่ง ฉาบ เป็นต้น พายกันไปร้องรำทำเพลงกันไปตลอดทาง ตลอดคืน ซึ่งบางพวกจะผ่านมาทางลำน้ำเจ้าพระยา บางพวกจะผ่านมาทางลำคลองอื่นๆเข้าคลองสำโรงและมุ่งหน้ามายังหมู่บ้านบางพลีใหญ่
สำหรับชาวบางพลีนั้นจะถือปฏิบัติกันเป็นประเพณีว่าเมื่อถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ก็จะต้องเตรียมหาดอกบัวหลวง สำหรับมอบให้แก่ชาวบ้านที่ต้องการและมิตรต่างถิ่นมาเยือนในโอกาสเช่นนี้ ก็คงแสดงมิตรจิตออกต้อนรับ จัดหาสุราอาหารมาเลี้ยงดูกันตั้งแต่ตอนค่ำของวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ส่วนพวกที่มารับบัวคนใดรู้จักมักคุ้นกับชาวบางพลีผู้เป็นเจ้าของบ้าน ก็จะพาขึ้นไปเยี่ยมเยือนบ้านนั้นบ้านนี้ และต่างก็สนุกสนานร้องรำทำเพลงและร่วมรับประทานอาหารสุรากันตลอดคืน พอเช้าตรู่ของวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ชาวบ้านต่างก็นำเรือของตนออกไปตามลำคลองสำโรงเพื่อไปขอรับบัวจากชาวบ้านบางพลีทั้งสองฝั่งคลอง การให้และการรับดอกบัวก็จะทำกันอย่างสุภาพ คือส่งและรับกันมือต่อมือ หรือก่อนให้จะยกมือพนมอธิษฐาน
เสียก่อนระหว่างชาวบ้านบางพลีกับชาวต่างถิ่นที่สนิทสนมคุ้นเคยกันป็นพิเศษ บางทีชาวบางพลีก็จะโยนดอกบัวลงไปให้กันโดยไม่มีพิธีรีตอง เหตุที่มีการโยนบัวให้กัน แบบมือต่อมือจึงเลือนไปจนมีการนำไปพูดกันตอนหลังว่า รับบัว โยนบัว
การรับดอกบัวของชาวต่างบ้านจากชาวบางพลีจะสิ้นสุดเมื่อเวลาประมาณ ๐๘.๐๐ น. หรือ ๐๙.๐๐ น. และชาวบ้านก็จะพากันกลับ ตอนขากลับจะมีการแข่งเรือกันไปด้วยแต่เป็นการแข่งขันโดยมีเส้นชัย ไม่มีกรรมการตัดสินและไม่มีการแบ่งประเภทหรือชนิดของเรือ ใครพอใจจะแข่งกับใครเมื่อไหร่ที่ใดก็แข่งกันไปหรือจะเปลี่ยนคู่เปลี่ยนคู่แข่งกันไปเรื่อยๆ ตามแต่จะตกลงกัน
ดอกบัวที่ชาวต่างถิ่นรับจากชาวบางพลีไปนั้นจะนำไปบูชาในเทศกาลออกพรรษาตามวัดในหมู่บ้านของตน
ประเพณีที่กล่าวมาแล้วข้างต้น ครั้นนานมาชาวต่างถิ่นที่นำเรือมารับดอกบัวจากชาวบางพลีมีปริมาณลดลงเรื่อยๆ เสียงกระจับ ปี่ สีซอ กลองรำมะนา เสียงเพลงเสียงเฮฮาที่เคยเซ็งแซ่ตามลำคลองสำโรงในคืนวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ก็ค่อยๆเงียบหายไป
ต่อมาสมัยนายชื้น วรศิริ (เพชรบูรณะ วรศิริ) เป็นนายอำเภอบางพลี ระหว่าง พ.ศ. ๒๔๗๓-๒๔๘๑ ประเพณีรับบัวมีทีท่าว่าจะเสื่อมสูญไปนั้น ได้กลับมาฟื้นตัวอีกครั้ง เมื่อได้หารือกับพ่อค้าคหบดีตลอดจนข้าราชการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทางอำเภอบางพลีจึงได้ตกลงกันดำเนินการจัดงานประเพณีรับบัวขึ้นคือ เริ่มงานวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ และรุ่งขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นวันรับบัวอันเป็นครั้งแรกที่ทางราชการเข้ามาเกี่ยวข้องกับประเพณีรับบัวของชาวบางพลี
ในการจัดงานประเพณีรับบัวของทางราชการอำเภอบางพลี มีการแต่งเรือประกวด เริ่มมีมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๐ (แต่ก่อนชาวต่างถิ่นจะตกแต่งเรือมาเพียงเพื่อความสวยงามแต่ไม่มีการประกวด) ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน ช่วยกันหาดอกบัวแจกข้าวต้มมัดแก่แขกต่างบ้านและผู้จัดเรือประกวดในวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ประชาชนต่างถิ่นและชาวอำเภอบางพลีจะลงเรือล่องไปตามลำคลองสำโรง ร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนานร่วมกัน ชาวบางพลีจะจัดสุราอาหารไว้ต้อนรับแขกต่างบ้าน ชาวต่างถิ่นคนใดรู้จักมักคุ้นกับชาวอำเภอบางพลีคนใดบ้านใดก็จะพากันไปเยี่ยมเยือน สนุกสนานกับชาวบางพลีบ้านนั้นจนรุ่งเช้า วันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ต่างก็จะพากันไปดูการประกวดที่คลองสำโรงหน้าที่ว่าการอำเภอบางพลี
ในการจัดงานประเพณีรับบัวมีองค์ประกอบที่สำคัญคือ มีการแห่หลวงพ่อโต ซึ่งแต่เดิมยังมิได้มีการแห่ดังเช่นสมัยนี้ ในราวปี พ.ศ. ๒๔๖๗ นางจั่นกับพวกได้พร้อมใจกันสร้างพระปฐมเจดีย์ขึ้น ในวัดบางพลีใหญ่ใน เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ก็จัดให้มีการฉลองโดยแห่องค์พระปฐมเจดีย์นี้ตามลำคลอง แล้วกลับมาห่มองค์พระปฐมเจดีย์กลางคืนก็จัดให้มีมหรสพสมโภช แห่ไปได้ ๒-๓ ปี ก็หยุดไปด้วยเหตุใดไม่ปรากฏ ซึ่งเชื่อว่าการแห่ผ้าห่อองค์พระปฐมเจดีย์นี้ได้รับแบบอย่างมาจากการแห่ผ้าห่มองค์พระสมุทรเจดีย์ของอำเภอเมืองสมุทรปราการ
ต่อมาก็มีการแห่รูปหลวงพ่อโตแทน โดยความเห็นชอบของท่านสมภารกุ่ย และนายฉลวย งามขำ แห่รูปภาพของหลวงพ่อโตมาหลายปี จนกระทั่งปี พ.ศ. ๒๔๘๕ ก็มีการทำหุ่นจำลองหลวงพ่อโต สานด้วยโครงไม้ปิดกระดาษทาสีทอง แล้วนำแห่แทนรูปภาพของหลวงพ่อโต ซึ่งสร้างโดยนายไสว โตเจริญ ตกกลางคืนก็มีงานมหรสพฉลองกันอย่างครึกครื้นจนถึงสมัยพระครูพิศาลสมณวัตต์เป็นเจ้าอาวาสวัดบางพลีใหญ่ในก็ได้จัดให้ทำการหล่อรูปหลวงพ่อจำลองขึ้น สำหรับแห่ตามลำคลองด้วยอะลูมิเนียมใน พ.ศ. ๒๔๙๗ และปัจจุบันแห่โดยรูปหล่อจำลองหลวงพ่อโต (รูปปั้น) โดยจัดเป็นขบวนแห่ไปตามลำคลองสำโรงในวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นการประกาศข่าวงานรับบัวให้ประชาชนทราบและวิธีนี้กลายเป็นประเพณีแห่หลวงพ่อโตก่อนวันงานรับบัว คือ วัน ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ตลอดจนถึงปัจจุบัน การแห่หลวงพ่อโตจึงเป็นส่วนหนึ่งของงานประเพณีรับบัว ประชาชนที่อยู่สองฝั่งคลองสำโรงที่ขบวนแห่หลวงพ่อโตผ่านจัดประดับธงทิว ตกแต่งบ้านเรือนและตั้งโต๊ะหมู่บูชา พอเช้าวันรุ่งขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ มีการประกวดเรือประเภทต่างๆของตำบลใกล้เคียงและโรงเรียนส่งเข้าประกวด ซึ่งเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๐ มีการจัดประกวด ปัจจุบันการประกวดเรือมี ๓ ประเภทด้วยกัน คือ ประเภทสวยงาม ประเภทความคิด และประเภทขบขันหน้าที่ว่าการอำเภอบางพลี ซึ่งจะเริ่มตั้งแต่เวลา ๐๖.๐๐ น.และงานจะสิ้นสุดลงเวลา ๑๑.๐๐ น. ของวันเดียวกัน ในบางปีจัดให้มีการประกวดเทพีการแข่งเรือ หรืออย่างอื่นแล้วแต่คณะกรรมการ
จัดงานรับบัวแต่ละปีจะพิจารณาเห็นสมควร ส่วนการร้องรำทำเพลงไปตามลำน้ำดูหายๆไปจนปัจจุบันไม่มีแล้ว คงเที่ยวสนุกสนานกันตามบริเวณที่จัดให้มีมหรสพเท่านั้น
"การเป็นผู้มีน้ำใจไมตรี" เป็นลักษณะเด่นของคนไทยประการหนึ่ง เราคงไม่ปฏิเสธกันว่าคนไทยเป็นผู้ที่ร่ำรวยน้ำใจ ยากที่จะหาประชากรในประเทศใดในโลกเทียมได้ แม้แต่ชาวต่างประเทศก็ยอมรับในความมีน้ำใจไมตรีของคนไทยเช่นกัน จนได้ให้สมญาประเทศไทยว่า "สยามเมืองยิ้ม" ดังเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปแล้วนั่นเอง และชาวอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการมีสิ่งหนึ่งที่ช่วยยืนยันถึงความเป็นผู้มีน้ำใจไมตรีของคนไทยเช่นกัน สิ่งนั้นคือมรดกทางวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษของชาวบางพลีได้มอบไว้ให้ลูกหลานของตน นั่นคือ "ประเพณีรับบัว"
ประเพณีรับบัว เป็นประเพณีเก่าแก่ที่เกิดและจัดขึ้นในอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มาช้านานแต่เพิ่งปรากฏหลักฐานในราว พ.ศ. ๒๔๖๗ ว่าเดิมจัดในวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ของทุกปี และจากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ชาวอำเภอบางพลี ได้เล่าให้ฟังเกี่ยวกับประเพณีรับบัวว่า
"ในสมัยก่อนโน้น อำเภอบางพลี มีดอกบัวมากมายตามลำคลอง หนองบึงต่างๆเป็นที่ต้องการของพุทธศาสนิกชน ในอันที่จะนำไปบูชาพระ เหตุที่เกิดประเพณีรับบัว เกิดจากชาวอำเภอพระประแดง และชาวอำเภอเมืองสมุทรปราการ ที่เป็นชาวมอญ ต้องการนำดอกบัวไปบูชาพระคาถาพันและบูชาพระในเทศกาลออกพรรษา ดังนั้นเมื่อถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ประชาชนทั้งสองอำเภอนี้ ได้ชักชวนกันพายเรือมาตามลำคลองสำโรงเพื่อมาเก็บดอกบัว เมื่อเก็บได้เพียงพอแล้วก็จะเดินทางกลับบ้านของตนในวันรุ่งขึ้น (ขึ้น ๑๔ ค่ำ) ต่อมาชาวอำเภอบางพลี มีน้ำใจที่จะอำนวยความสะดวกให้ในฐานะที่ตนเป็นเจ้าของบ้าน เมื่อถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ของทุกปี ก็จะร่วมแรงร่วมใจกันเก็บดอกบัวและเตรียมอาหารคาวหวานไว้เพื่อรอรับชาวอำเภอพระประแดงและชาวอำเภอเมืองฯ เช้าตรู่ของวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ขบวนเรือพายของชาวอำเภอพระประแดงและชาวอำเภอเมืองฯก็จะมาถึงหมู่บ้านบางพลีใหญ่ เมื่อรับประทานอาหารที่ชาวอำเภอบางพลีเตรียมไว้ต้อนรับจนอิ่มหนำสำราญดีแล้ว ก็จะพายเรือไปตามลำคลองสำโรง เพื่อขอรับดอกบัวจากชาวอำเภอบางพลีทั้งสองฝั่งคลอง การส่งมอบดอกบัวจะทำกันอย่างสุภาพ คือส่งและรับบัวกันมือต่อมือ โดยผู้ให้และผู้รับพนมมือตั้งจิตอธิษฐานอนุโมทนาผลบุญร่วมกัน การกระทำเช่นนี้เองจึงได้ชื่อว่าการ "รับบัว" เมื่อปฏิบัติติดต่อกันหลายๆปี จึงได้กลายเป็น "ประเพณีรับบัว" ไปในที่สุด"
นับตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๒๘ ถึงปัจจุบัน ชาวอำเภอบางพลีต่างยังไม่แน่ใจว่าตนโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่พื้นที่ที่ตนเองอาศัยอยู่ได้กลายเป็นจุดที่นักลงทุน ทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศให้ความสนใจที่จะมาลงทุนทำกิจการต่างๆ เนื่องจากพวกเขาเห็นว่า อำเภอบางพลี อยู่ใกล้กับกรุงเทพฯการคมนาคมสะดวกและเป็นแหล่งที่สามารถรองรับความเจริญจากกรุงเทพฯ ได้โดยตรง จึงได้พากันมาลงทุนตั้งโรงงานอุตสาหกรรมทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่มาก ปัจจุบันอำเภอบางพลีมีโรงงานอุตสาหกรรมเกือบ ๘๐๐ แห่ง นอกจากนี้หมู่บ้านจัดสรรก็ผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด สนามกอล์ฟ ขนาดใหญ่หลายแห่ง มีไว้เพื่อเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้มีอันจะกินเพียงระยะเวลาไม่ถึง ๑๐ ปี สภาพของอำเภอบางพลี เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ จากสังคมชนบทที่ประชาชนมีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย มีความสุขตามอัตภาพ กลายเป็นสังคมเมืองอุตสาหกรรม ชาวบ้านหลายครอบครัวได้กลายเป็น "เศรษฐีใหม่"ภายในพริบตา โดยการขายที่ดินให้กับนักลงทุนในราคาสูงลิ่ว ปัจจุบันสภาพสังคมในอำเภอบางพลี ไม่แตกต่างไปจากสังคมกรุงเทพฯเท่าใดนัก ทั้งด้านค่าครองชีพ การจราจร การแข่งขันประกอบธุรกิจ ฯลฯ ในสภาวะเช่นนี้แม้แต่ชาวบางพลีที่เป็นคนเก่าแก่เองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีส่วนทำให้ประเพณีรับบัวเปลี่ยนรูปโฉมจากเดิม กล่าวกันว่า "ประเพณีรับบัวก็เปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิตอื่นๆในอำเภอบางพลีที่ต้องมีการปรับตัวให้เหมาะสมกับสภาพสังคมปัจจุบัน เพื่อมิให้ตนต้องสูญหายไปจากโลกนี้" ประเพณีรับบัว วัดบางพลีใหญ่ใน เป็นประเพณีประจำท้องถิ่นของชาวอำเภอบางพลีจังหวัดสมุทรปราการ เป็นประเพณีเก่าแก่ที่สืบทอดมาแต่โบราณ 
โดยมิได้ปรากฏหลักฐานว่ามีมาแต่ยุคใดสมัยใด
ทั้ง ๓ พวกก็ปรึกษาหารือกันว่าสมควรจะช่วยกันหักล้างถางพงให้กว้างขวางยิ่งขึ้นเพื่อทำไร่ทำสวนต่อไป บริเวณนี้แต่ก่อนเต็มไปด้วยป่าพงอ้อ พงแขมและไม้นานาชนิดขึ้นเต็มไปหมด ฝั่งทางตอนใต้ของลำคลองสำโรงก็เต็มไปด้วยป่าแสม น้ำก็เป็นน้ำเค็ม ซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายจากสัตว์ร้ายนานาชนิดทางฝั่งตอนเหนือก็เต็มไปด้วยบึงขนาดใหญ่ ภายในบึงแต่ละบึงก็อุดมสมบูรณ์ไปด้วยบัวหลวงมากมาย พวกคนไทย รามัญและลาว ก็พยายามหักล้างถางพงเรื่อยมาจนถึงทางแยก ๓ ทางคือ ทาง
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือเป็นคลองสลุด ทางเหนือเป็นคลองชวดลากข้าว และทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นคลองลาดกระบัง คนทั้ง ๓ พวกก็ตกลงกันว่าควรจะแยกย้ายกันทำมาหากินคนละทางจะดีกว่าเพื่อที่จะได้รู้ภูมิประเทศว่าด้านไหนจะทำมาหากินได้คล่องดีกว่ากัน เมื่อตกลงดังนั้นแล้วจึงแยกทางกันไปทำมาหากิน โดยพวกลาวไปทางคลองสลุด ไทยไปทางคลองชวดลากข้าว พวกรามัญไปทางคลองลาดกระบัง พวกรามัญทำมาหากินอยู่ประมาณ ๒-๓ ปี ก็ไม่ได้ผลเพราะนก หนู ชุกชุมรบกวนพืชผลต่างๆจนเสียหายมากมาย เมื่อทำมาหากินไม่ได้ผลพวกรามัญก็ปรึกษาเตรียมตัวอพยพกลับถิ่นเดิมที่ปากลัด (พระประแดง) เริ่มอพยพกันในตอนเช้ามืดของเดือน ๑๑ ขึ้น ๑๔ ค่ำ ก่อนไปก็ได้ไปเก็บดอกบัวในบึงบริเวณนี้มากมาย คนไทยที่คุ้นเคยกับ
พวกรามัญก็ไต่ถามว่าเก็บดอกบัวไปทำไมมากมายเพียงนี้พวกรามัญก็บอกว่าจะเอาไปบูชาพระคาถาพัน (เทศน์มหาชาติ) ที่ปากลัด และได้สั่งเสียกับคนไทยที่รักและสนิทสนมชิดชอบว่าในปีต่อมาเมื่อถึงเดือน ๑๑ ขึ้น ๑๔ ค่ำ ให้ช่วยเก็บดอกบัวรวบรวมไว้ที่วัดหลวงพ่อโตนี้ด้วยพวกตนจะมารับ ด้วยนิสัยคนไทยนั้นชอบโอบอ้อมอารีรักพวกพ้องจึงตอบตกลง จากนั้นพวกชาวรามัญก็นมัสการหลวงพ่อโตพร้อมทั้งขอน้ำมนต์หลวงพ่อโตไปเพื่อเป็นศิริมงคลและลากลับถิ่นฐานเดิมที่ปากลัดและนำดอกบัวไปบูชาพระคาถาพัน
ปีต่อมาพอถึงกำหนดเดือน ๑๑ ขึ้น ๑๔ ค่ำ คนไทยบางพลีก็รวบรวมดอกบัวไว้ที่วัดบางพลีใหญ่ตามคำขอร้องของชาวรามัญ พวกชาวรามัญก็จะมารับดอกบัวทุกปี การมาจะมาในเวลากลางคืน มาโดยเรือขนาดจุ ๕๐-๖๐ คน จะมาถึงวัดประมาณตี ๑-๔ ของทุกครั้งที่มาและมีการตีฆ้องร้องเพลงตลอดทางอย่างสนุกสนาน พร้อมทั้งมีการละเล่นต่างๆในเรือ ผู้ที่คอยต้อนรับก็พลอยสนุกสนานไปด้วยไมตรีจิตอันดียิ่ง คนไทยได้ทำอาหารคาวหวานต่างๆเลี้ยงรับรองโดยใช้ศาลาวัดเป็นที่เลี้ยงอาหารกันเมื่ออิ่มหนำสำราญแล้วก็นำดอกบัวไปมนัสการหลวงพ่อโต จากนั้นก็นำดอกบัวกลับไปบูชาพระคาถาพันที่ปากลัด
ประการที่สอง
ชาวรามัญที่ปากลัด (พระประแดง) มาทำนาอยู่ที่อำเภอบางพลี (ตำบลบางแก้ว) ซึ่งมีเรื่องเล่ากันว่าเป็นชาวรามัญที่อพยพเข้ามาในประเทศไทย พร้อมกับเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) ในสมัยกรุงธนบุรี การอพยพของชาวรามัญครั้งนี้เนื่องจากพระเจ้ามังระ คิดจะมาตีกรุงธนบุรี จึงเกณฑ์พวกรามัญซึ่งเป็นเมืองขึ้นของพม่ามาช่วยรบ ชาวรามัญนั้นได้รับการกดขี่ข่มเหงจิตใจถูกฆ่าลูกเมีย ชาวรามัญจึงกบฏต่อพม่าโดยรวมตัวกันไปตีพม่าแต่สู้พม่าไม่ได้ ก็หนีมาพึ่งพระบรมโพธิสมภารบารมีต่อพระเจ้าตากสินมหาราชและได้นำเอาปี่พาทย์มอญเข้ามาด้วยเมื่อปี พ.ศ. ๒๓๑๗ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้พวกรามัญไปตั้งภูมิลำเนาที่ปากเกล็ด แขวงนนทบุรี และปากโคก แขวงปทุมธานี ถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
ทรงโปรดเกล้าฯให้ย้ายครอบครัวชาวรามัญซึ่งอพยพมาพร้อมเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง) มาอยู่ที่นครเขื่อนขันธ์ (จังหวัดพระประแดงในอดีต) ในปี พ.ศ. ๒๓๕๘ พร้อมโปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้บุตรชายคนที่ 3 ของเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง) คือ พระยานครเขื่อนขันธ์รามัญราชชาติเสนาบดีศรีสิทธิสงคราม (ทอมา คชเสนี) ไปเป็นเจ้าเมือง ต่อมาชาวรามัญได้ทำความดีความชอบได้รับพระราชทานที่นาที่บางพลี จึงเป็นเหตุให้ชาวรามัญมาทำนาที่บางพลี ชาวรามัญนั้นจะมาเฉพาะฤดูทำนา เมื่อเสร็จสิ้นการทำนาก็จะกลับที่ปากลัด เมื่อออกพรรษาชาวปากลัดที่มีเชื้อสายรามัญส่วนใหญ่เป็นผู้เคร่งครัดในพระพุทธศาสนาก็จะกลับไปทำบุญที่วัดบ้านของตน เมื่อกลับก็จะไปเก็บดอกบัวที่ตำบลบางพลีใหญ่ซึ่งมีมากมายในสมัยนั้นไปประกอบเป็น "ดอกไม้ธูปเทียน" ในการทำบุญที่มีการเทศน์คาถาพันส่งท้ายพรรษา ครั้งแรกก็เก็บกันเองต่อมาชาวอำเภอบางพลีเห็นว่าชาวรามัญมาเก็บดอกบัวทุกปี ในปีต่อๆมาจึงเก็บดอกบัวเตรียมไว้ให้ตามนิสัยคนไทยที่ชอบเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ระยะแรกก็ส่งให้กับมือมีการไหว้ขอบคุณ ต่อมาเกิดความคุ้นเคยถ้าใกล้ก็ส่งมือต่อมือ ถ้าไกลก็โยนให้จึง
เรียกว่า "รับบัว โยนบัว"
ประการที่สาม
เดิมทีเดียวที่ตำบลบางพลีใหญ่ในเป็นตำบลที่มีดอกบัวมาก อำเภอต่างๆที่อยู่ใกล้เคียงเช่น อำเภอเมืองสมุทรปราการ อำเภอพระประแดง และอำเภอต่างๆที่อยู่ใกล้เคียง เมื่อถึงวาระต้องบำเพ็ญกุศลในเทศกาลออกพรรษาก็มาเก็บดอกบัวที่นี่ เพราะถือว่าดอกบัวเป็นดอกไม้ทางพระพุทธศาสนา เช่น พระพุทธเจ้าเวลาประทับนั่งยืน เดิน จะมีดอกบัวรองรับเสมอ อีกประการหนึ่งในเรื่องพระมาลัยได้กล่าวว่ามีชายเข็ญใจคนหนึ่งได้ถวายดอกบัวแก่พระมาลัย ยังไปเกิดเป็นเทพบุตรได้ ดังนั้นในสมัยโบราณคนจึงนิยมถวายดอกบัวแก่พระในวันออกพรรษาถือว่าได้บุญกุศลแรงมาก ถึงกับลงทุนนอนค้างอ้างแรมยังตำบลนี้เพื่อเก็บดอกบัว ในสมัยแรกๆ คงเที่ยวหาเก็บกันเองแต่ในสมัยต่อมาชาวบางพลีก็จะเตรียมเก็บไว้เพื่อเป็นการทำกุศลร่วมกันเท่านั้น
Vào ngày 13 rằm tháng 11 âm lịch, từ chiều tối, người dân quận Mueang Samut Prakan, người Phra Pradaeng và người nước ngoài mời bạn bè, gia đình xuống thuyền với nhiều loại nhạc cụ như vĩ cầm, kèn bassoon. , âm sắc, tambourines, headers, krab, chũm chọe, v.v., cùng nhau chèo thuyền để hát và nhảy múa. Các bài hát tiếp tục suốt đêm, một số trong số đó sẽ chảy qua sông Chao Phraya. Một số sẽ đi qua các kênh khác để vào Kênh Samrong và đi đến Làng Bang Phli Yai. Đối với người dân Bang Phli, theo truyền thống, khi ngày 13 tháng 11 trăng tròn phải chuẩn bị đi tìm hoa sen hoàng gia. Để tặng cho người dân trong làng có hoàn cảnh khó khăn và bạn bè nước ngoài đến thăm vào những dịp như vậy. Anh ấy sẽ thể hiện tinh thần thân thiện và chào đón anh ấy. Cung cấp rượu và thức ăn để nuôi dưỡng lẫn nhau từ tối ngày 13 rằm tháng 11 âm lịch, những người đến nhận hoa sen đều quen thuộc với người dân Bang Phli là chủ nhân của hoa sen. căn nhà. Anh sẽ dẫn cậu đi thăm ngôi nhà đó. Và tất cả họ đều vui vẻ ca hát, nhảy múa và ăn uống suốt đêm. Sáng sớm ngày 14 rằm tháng 11 âm lịch, dân làng đưa thuyền ra dọc kênh Samrong để hái hoa sen của dân làng Bang Phli hai bên bờ kênh. Việc tặng và nhận hoa sen được thực hiện một cách lịch sự. tức là gửi và nhận trực tiếp Hoặc trước khi cho hãy giơ tay lên để cầu nguyện. Đầu tiên là giữa người dân làng Bang Phli và những người nước ngoài đặc biệt thân thiết, quen thuộc với nhau. Đôi khi người Bang Phli sẽ ném hoa sen cho nhau mà không cần lễ nghi. Lý do ném hoa sen cho nhau Hình thức trao tay nhạt dần cho đến sau này người ta cho rằng việc nhận hoa sen, ném hoa sen. Việc nhận hoa sen của người nước ngoài từ cư dân Bang Phli kết thúc vào khoảng 8h hoặc 9h sáng và dân làng cũng sẽ nhận. quay lại với nhau. Chuyến về cũng sẽ có đua thuyền nhưng sẽ là cuộc đua có vạch đích. Không có thẩm phán và không có sự phân loại thuyền. Ai vui cạnh tranh với ai, lúc nào, ở đâu, sẽ cạnh tranh với nhau hay liên tục thay đổi đối tác, đối thủ? Như đã thỏa thuận Những bông hoa sen mà người nước ngoài nhận được từ Bang Phli được thờ cúng vào cuối mùa Chay Phật giáo tại các ngôi chùa trong làng của họ. Những truyền thống kể trên Trải qua một thời gian dài, số lượng người nước ngoài đến nhận hoa sen từ người dân Bang Phli giảm dần, tiếng kèn nước, kèn túi, si-so, trống tambourine và tiếng nhạc vui nhộn từng vang lên. dọc kênh Samrong vào đêm ngày 13 tháng 11 âm lịch dần biến mất. Sau này, vào thời ông Chuen Worasiri (Phetchburana Worasiri) làm Quận trưởng Bang Phli từ năm 1930 đến năm 1938, nghi lễ hoa sen dường như lụi tàn. Đã bình phục trở lại Sau khi đã tham khảo ý kiến ​​​​của các thương gia, nam tước và quan chức chính phủ. Vì vậy, huyện Bang Phli đã đồng ý tổ chức sự kiện truyền thống nuôi sen. Sự kiện bắt đầu vào ngày 13 rằm tháng 11 âm lịch và ngày 14 rằm tháng 11 âm lịch. Đó là ngày nuôi sen, đây là lần đầu tiên chính phủ vào cuộc. tục trồng sen của người Bang Phli. Trong việc tổ chức lễ hoa sen truyền thống của chính quyền huyện Bang Phli. Có cuộc thi trang trí thuyền. Nó bắt đầu tồn tại ở B.E.1937 (Trước đây người nước ngoài trang trí thuyền chỉ để làm đẹp chứ không có tranh tài) Trưởng thôn, trưởng làng giúp tìm hoa sen và phát cháo cho khách nước ngoài và người tổ chức thi đua thuyền vào ngày 13 rằm 11 âm lịch. tháng. Công dân nước ngoài và người nước ngoài Quận Bang Phli sẽ đi thuyền dọc theo Kênh Samrong. Cùng nhau ca hát, nhảy múa và tạo nên những bài hát vui nhộn. Người Bang Phli sẽ chuẩn bị rượu và đồ ăn để đón khách nước ngoài. Người nước ngoài nào quen người dân huyện Bang Phli, nhà nào cũng đến tham quan. Vui vẻ cùng người dân Bang Phli cho đến sáng ngày 14 rằm tháng 11 âm lịch. Họ đều đến xem cuộc thi tại Khlong Samrong trước Văn phòng Quận Bang Phli. Trong việc tổ chức truyền thống Rabbua, có những yếu tố quan trọng: Có lễ rước Luông Phổ Tộ. Ngày xưa không có đám rước như ngày nay. Khoảng năm 1924, bà Chan và nhóm của bà đã cùng nhau xây dựng Bảo tháp Phra Pathom. Ở Wat Bang Phli Yai Nai Khi hoàn thành Sau đó, một lễ kỷ niệm được tổ chức bằng cách diễu hành Bảo tháp Phra Pathom này dọc theo con kênh. Sau đó, anh ta quay lại và che đậy Phra Pathom Chedi vào ban đêm và tổ chức lễ hội giải trí. Lễ rước tiếp tục trong 2-3 năm rồi dừng lại không rõ lý do. Người ta tin rằng lễ rước vải quấn quanh bảo tháp Phra Pathom này được mô phỏng theo nghi thức rước vải quấn quanh bảo tháp Phra Samut ở quận Mueang Samut Prakan. Sau đó thay vào đó là đám rước có hình ảnh của Luang Pho To. Được sự đồng ý của ông Somparakui và ông Chaluay Ngamkham, các bức tranh về Luang Pho To đã được trưng bày trong nhiều năm. Cho đến năm 1942, một mô hình của Luang Pho To mới được thực hiện. Được dệt bằng khung gỗ phủ giấy sơn vàng. Sau đó mang nó đi rước thay cho hình ảnh của Luang Pho To. được xây dựng bởi ông Sawai Tocharoen. Vào ban đêm, có một lễ kỷ niệm sôi động cho đến thời điểm Phrakhru Phisan Samawat, trụ trì chùa Bang Phli Yai Nai, sắp xếp để đúc một bản sao của Luang Pho. Đối với cuộc rước dọc theo kênh bằng nhôm vào năm 1954, và bây giờ cuộc rước được thực hiện bởi một bản sao của Luang Pho To (tượng). Nó được tổ chức như một cuộc rước dọc theo Kênh Samrong vào ngày 13 tháng trăng khuyết của tháng 11 âm lịch. Tháng này là để thông báo tin tức về lễ sen cho người dân. Chúng tôi biết điều này và phương pháp này đã trở thành một truyền thống để rước Luông Pho To trước lễ hoa sen, tức là vào ngày 13 rằm tháng 11 âm lịch. tháng, cho đến ngày nay. Do đó, lễ rước Luang Pho To là một phần của truyền thống Rab Bua. Người dân hai bên kênh Samrong, nơi đoàn rước Luang Pho To đi qua những lá cờ được trang trí. Trang trí nhà cửa và bày bàn thờ. Sáng hôm sau, đêm 14 tháng 11 âm lịch, có cuộc thi đua thuyền các loại do các huyện, trường lân cận gửi đến. bắt đầu vào năm 1957, có một cuộc thi Hiện nay, có 3 loại hình thi đua thuyền: hạng mục đẹp và hạng mục ý tưởng. và thể loại hài do Văn phòng quận Bang Phli phụ trách sẽ bắt đầu lúc 6:00 sáng và sự kiện sẽ kết thúc lúc 11:00 sáng.cùng ngày Một số năm có cuộc thi nữ thần đua thuyền. hoặc cái gì khác, tùy thuộc vào ủy ban Việc tổ chức lễ sen mỗi năm sẽ được coi là phù hợp. Còn ca hát, nhảy múa ven sông tưởng như đã biến mất cho đến nay không còn nữa. Họ chỉ đi và vui chơi ở những nơi có hoạt động giải trí. “Tốt bụng và hiếu khách” là một trong những đức tính nổi bật của người Thái. Có lẽ chúng ta sẽ không phủ nhận người Thái là những người giàu có và hào phóng. Thật khó để tìm thấy dân số của bất kỳ quốc gia nào trên thế giới một cách giả tạo. Ngay cả người nước ngoài cũng chấp nhận lòng tốt và sự thân thiện của người Thái. Cho đến khi nó được đặt cho biệt danh là Thái Lan. “Xiêm Xiêm của những nụ cười” như người ta thường gọi. và người dân huyện Bang Phli Tỉnh Samut Prakan có một điều cũng khẳng định lòng hảo tâm của người Thái. Đó là di sản văn hóa mà tổ tiên người Bang Phli đã truyền lại cho con cháu, đó là “Truyền thống Rab Bua”. Đó là một truyền thống lâu đời đã ra đời và lưu giữ ở quận Bang Phli. Tỉnh Samut Prakan Nó đã có từ rất lâu nhưng bằng chứng chỉ mới xuất hiện gần đây vào khoảng năm 1924 cho thấy ban đầu nó được tổ chức vào ngày 14 rằm tháng 11 âm lịch hàng năm và theo lời kể của các bô lão huyện Bang Phli. Kể về truyền thống nhận hoa sen: “Ngày xưa huyện Bang Phli có nhiều hoa sen ven các con kênh. Nhiều đầm lầy khác nhau được các Phật tử mong muốn. để dùng để thờ Phật Nguyên nhân ra đời của truyền thống hoa sen Sinh ra từ người dân quận Phra Pradaeng và người dân huyện Mueang Samut Prakan ai là người Môn Muốn mang hoa sen đến cúng ngàn câu thơ và lễ Phật vào dịp cuối mùa Chay Phật giáo. Vì vậy, vào ngày 13 rằm tháng 11 âm lịch, người dân hai huyện này Họ rủ nhau chèo thuyền dọc kênh Samrong để hái hoa sen. Khi đã thu thập đủ, họ sẽ trở về nhà vào ngày hôm sau (ngày 14 rằm sau đó, người dân huyện Bang Phli). Hãy chu đáo trong việc cung cấp sự thuận tiện với tư cách là chủ sở hữu nhà. Vào ngày 13 rằm tháng 11 âm lịch hàng năm, họ cùng nhau hái hoa sen và chuẩn bị những món ăn mặn ngọt để chờ người dân quận Phra Pradaeng và người dân quận Mueang. Sáng sớm ngày 14 rằm tháng 11 âm lịch, đoàn thuyền chèo từ huyện Phra Pradaeng và huyện Mueang sẽ đến làng Bang Phli Yai. Khi ăn những món ăn mà người dân huyện Bang Phli đã chuẩn bị sẵn để chào đón bạn cho đến khi bạn hoàn toàn hài lòng. Tôi sẽ chèo thuyền dọc theo kênh Samrong. đón hoa sen của người dân huyện Bang Phli hai bên bờ kênh Việc tặng hoa sen được thực hiện một cách lịch sự. Tức là trao và nhận hoa sen tận tay. Người cho và người nhận chắp tay cầu nguyện để cùng nhau hoan hỷ về công đức. Hành động này được gọi là "Rab Bua" khi được thực hiện liên tục trong nhiều năm. Vì thế nó đã trở thành "Truyền thống đón hoa sen" cuối cùng" kể từ B.E.Từ năm 1885 đến nay, người dân huyện Bang Phli vẫn chưa biết mình may mắn hay xui xẻo khi khu vực mình sinh sống lại trở thành điểm nóng thu hút các nhà đầu tư. Cả người Thái và người nước ngoài đều quan tâm đến việc đầu tư vào nhiều lĩnh vực kinh doanh khác nhau. Vì thấy Quận Bang Phli gần Bangkok, giao thông thuận tiện và là nơi có thể hỗ trợ trực tiếp cho sự thịnh vượng của Bangkok nên họ đã đến đầu tư thành lập các nhà máy công nghiệp cả nhỏ và rất lớn. Hiện nay, huyện Bang Phli có gần 800 nhà máy công nghiệp. Ngoài ra, các dự án nhà ở mọc lên như nấm và nhiều sân golf lớn. Nó được dự định là nơi vui chơi giải trí của những người giàu có chỉ trong thời gian dưới 10 năm. Điều kiện của huyện Bang Phli. Thay đổi như mu bàn tay của bạn Từ một xã hội nông thôn nơi người dân có lối sống giản dị hạnh phúc theo cảm nhận của mình trở thành một xã hội đô thị công nghiệp Nhiều gia đình đã trở thành “Triệu phú mới” trong chớp mắt Bán đất cho nhà đầu tư với giá cắt cổ Điều kiện xã hội hiện nay ở huyện Bang Phli Không khác nhiều so với xã hội Bangkok. bao gồm chi phí sinh hoạt, giao thông, cạnh tranh kinh doanh, v.v. Trong hoàn cảnh này, ngay cả những người già ở Bang Phli cũng không thể phủ nhận rằng họ đã góp phần khiến truyền thống Rab Bua thay đổi diện mạo so với nguyên thủy. Truyền thống Rab Bua giống như một cuộc sống ở huyện Bang Phli có những khía cạnh khác cần được điều chỉnh cho phù hợp với điều kiện xã hội hiện tại. để không biến mất khỏi thế giới này." Truyền thống đón hoa sen Đền Bang Phli Yai Nai Đó là một truyền thống địa phương của người dân huyện Bang Phli, tỉnh Samut Prakan. Đó là một truyền thống lâu đời đã được truyền lại từ xa xưa. Không có bằng chứng nào cho thấy nó đã tồn tại từ bất kỳ thời đại nào. Ba nhóm đã thảo luận xem liệu việc giúp giải phóng mặt bằng rộng rãi hơn để tiếp tục canh tác có phù hợp hay không. Khu vực này trước đây được bao phủ bởi rừng lau sậy. Những bụi cây và nhiều loại cây khác nhau ở khắp mọi nơi. Bờ phía nam của kênh Samrong tràn ngập rừng Samae. Nước có vị mặn. nơi đầy rẫy nguy hiểm từ nhiều loại thú dữ, và phía bắc có nhiều đầm lầy lớn. Bên trong mỗi ao phì nhiêu có nhiều hoa huệ. Người Thái, Raman và Lào ra sức khai khẩn đất đai cho đến khi đến ngã ba đường: phía Tây Bắc là Khlong Salut. Phía bắc là kênh Chuat Lak Khao. Và phía đông bắc là kênh Lat Krabang. Ba nhóm người nhất trí chia nhau ra kiếm sống theo các hướng khác nhau để biết địa lý và bên nào có khả năng kiếm sống tốt hơn. Khi đã đồng ý, họ tách ra để kiếm sống. của người Lào đi về phía Khlong Salut Thái Lan tiến về Khlong Chuat Lak Khao. Họ đi về phía Khlong Lat Krabang. Người Raman phải làm việc khoảng 2-3 năm để kiếm sống nhưng không hiệu quả vì chim và chuột tràn lan làm xáo trộn mùa màng, gây nhiều thiệt hại. Khi không thể kiếm sống, người Raman bàn bạc và chuẩn bị di cư về nơi ban đầu tại Pak Lad (Phra Pradaeng). Họ bắt đầu di cư vào sáng sớm ngày 11 trăng khuyết và ngày 14 âm lịch. Trước khi đi, họ đi hái nhiều hoa sen ở các ao ở vùng này. Người Thái quen thuộc với Các Raman hỏi tại sao họ lại thu thập được nhiều hoa sen như vậy. Các Raman nói rằng họ sẽ dùng chúng để thờ cúng hàng nghìn câu thơ. (Bài giảng Mahachat) tại Pak Lad và ra lệnh cho những người Thái yêu quý và gần gũi với ông rằng vào năm sau, khi ngày 11 trăng khuyết, ngày 14 trăng khuyết, họ sẽ giúp thu thập hoa sen và hái lượm. họ tại ngôi chùa Luang Por To này. Họ sẽ đến và nhận chúng. Vì bản chất người Thái thích rộng lượng, yêu thương bạn bè nên đã đồng ý. Sau đó người Raman tỏ lòng tôn kính với Luang Pho To và xin nước thánh từ Luang Pho To để cầu may rồi trở về nơi ở ban đầu của họ ở Pak Lad và mang theo hoa sen để cúng ngàn thần chú. Năm sau, vào ngày 11 trăng khuyết, tức ngày 14 trăng khuyết, người Thái ở Bang Phli đã hái hoa sen tại đền Bang Phli Yai theo yêu cầu của người Raman. Người Raman cũng đến nhận hoa sen hàng năm. Đến sẽ đến vào ban đêm. Hãy đến bằng thuyền có sức chứa 50-60 người, bạn sẽ đến chùa vào khoảng 1-4h sáng mỗi lần đến sẽ có tiếng chiêng đánh và hát những bài hát vui nhộn dọc đường đi. cùng với nhiều trò chơi đa dạng trên thuyền Những người chào đón ông đều vui mừng vì lòng hiếu khách tốt đẹp. Người Thái chuẩn bị nhiều món ăn mặn ngọt để chiêu đãi, lấy đình chùa làm nơi chiêu đãi nhau khi no nê thì mang hoa sen đến cúng Luang Pho To. Sau đó họ mang hoa sen về thờ ngàn thần chú ở Pak Lad. Thứ hai, người Raman ở Pak Lad (Phra Pradaeng) đến làm ruộng ở huyện Bang Phli. (Tiểu khu Bang Kaeo) được cho là người Raman di cư sang Thái Lan. cùng với Chao Phraya Mahayotha (Jeng Kachaseni) vào thời Thonburi Cuộc di cư này của người Raman là do vua Mangra. Đang tính tới việc tấn công Krung Thonburi Vì vậy, ông đã tuyển mộ người Raman, vốn là thuộc địa của Miến Điện, để giúp chiến đấu. Người dân Raman bị áp bức và vợ con của họ bị giết. Người Raman nổi dậy chống lại người Miến Điện bằng cách tập hợp lại để tấn công người Miến Điện, nhưng không thể chống lại người Miến Điện. chạy trốn đến nương tựa vào Vua Taksin Đại đế và mang theo Piphat Mon vào năm B.E.Năm 1774, Nhà vua đã ân cần ra lệnh cho người Raman thiết lập nơi cư trú của họ tại Pak Klaet, Phân khu Nonthaburi, và Pak Khok, Phân khu Pathum Thani, cho đến thời trị vì của Vua Buddha Lertla Palai. Bệ hạ ra lệnh chuyển gia đình Raman đã di cư cùng Chao Phraya Mahayotha (Jeng) đến Nakhon Khuean Khan. (Tỉnh Phra Pradaeng ngày xưa) vào năm 1815 và Đức vua đã bổ nhiệm con trai thứ 3 của Chao Phraya Mahayotha (Jeng), đó là Phraya Nakhon Khuean Khan Raman Ratchachat, Bộ trưởng Srisitthi Songkhram (Thoma Kachaseni), làm người cai trị. thành phố Sau này, người Raman làm việc thiện và được cấp ruộng lúa ở Bang Phli. Kết quả là người Raman đã đến làm trang trại ở Bang Phli. Người Raman chỉ đến vào mùa trồng trọt. Khi việc trồng lúa kết thúc, họ sẽ trở về Paklat. Khi Mùa Chay Phật giáo kết thúc, người Paklat thuộc dòng dõi Raman, phần lớn là những tín đồ Phật giáo thuần thành, sẽ trở về làm công đức tại các ngôi chùa quê hương. Khi trở về, ông sẽ đi thu thập hoa sen ở tiểu khu Bang Phli Yai, nơi có rất nhiều hoa sen vào thời điểm đó, và tập hợp chúng thành “Hoa, hương và nến” trong việc tạo công đức với bài thuyết pháp ngàn câu thần chú vào cuối mùa Chay Phật giáo. Lúc đầu, họ tự hái hoa sen. Sau này, người dân huyện Bang Phli thấy người Raman đến hái hoa sen hàng năm. Những năm sau đó, hoa sen được thu thập và chuẩn bị cho người dân Thái theo thói quen bố thí. Giai đoạn đầu tiên, nó được trao tận tay kèm theo lời chào cảm ơn. Sau này, họ trở nên quen thuộc và nếu thân thiết, họ sẽ nắm tay nhau đi qua. Xa thì ném nên gọi là “lấy hoa sen, ném hoa sen”. Thứ ba, ban đầu nơi duy nhất ở tiểu khu Bang Phli Yai Nai là tiểu khu có rất nhiều hoa sen. Các quận lân cận như Quận Mueang Samut Prakan Quận Phra Pradaeng và các quận lân cận Khi đến giờ làm công đức vào dịp cuối mùa Chay Phật giáo, họ đến đây để hái hoa sen. Bởi vì hoa sen được coi là một loài hoa trong Phật giáo, chẳng hạn khi Đức Phật ngồi, đứng hoặc đi, sẽ luôn có một bông sen nâng đỡ ngài. Một câu chuyện khác về Phra Malai kể rằng có một người đàn ông khốn khổ đã dâng hoa sen cho Phra Malai. Bạn vẫn có thể được sinh ra như một vị thần. Vì vậy, thời xa xưa, người ta thường dâng hoa sen cho các nhà sư vào dịp cuối mùa Chay Phật giáo được coi là rất có công đức. Thậm chí, họ còn đầu tư nghỉ qua đêm tại tiểu khu này để hái hoa sen. Những ngày đầu, họ sẽ tự đi hái nhưng những ngày sau, người dân Bang Phli chuẩn bị thu hái chỉ với mục đích làm đồ. công đức cùng nhau.Năm 1815, Nhà vua bổ nhiệm con trai thứ ba của Chao Phraya Mahayotha (Jeng), đó là Phraya Nakhon Khuean Khan Raman Rajachat, Bộ trưởng Srisitthi Songkhram (Thoma Kachaseni), làm thống đốc. Sau này, người Raman làm việc thiện và được cấp ruộng lúa ở Bang Phli. Kết quả là người Raman đã đến làm trang trại ở Bang Phli. Người Raman chỉ đến vào mùa trồng trọt. Khi việc trồng lúa kết thúc, họ sẽ trở về Paklat. Khi Mùa Chay Phật giáo kết thúc, người Paklat thuộc dòng dõi Raman, phần lớn là những tín đồ Phật giáo thuần thành, sẽ trở về làm công đức tại các ngôi chùa quê hương. Khi trở về, ông sẽ đi thu thập hoa sen ở tiểu khu Bang Phli Yai, nơi có rất nhiều hoa sen vào thời điểm đó, và tập hợp chúng thành “Hoa, hương và nến” trong việc tạo công đức với bài thuyết pháp ngàn câu thần chú vào cuối mùa Chay Phật giáo. Lúc đầu, họ tự hái hoa sen. Sau này, người dân huyện Bang Phli thấy người Raman đến hái hoa sen hàng năm. Những năm sau đó, hoa sen được thu thập và chuẩn bị cho người dân Thái theo thói quen bố thí. Giai đoạn đầu tiên, nó được trao tận tay kèm theo lời chào cảm ơn. Sau này, họ trở nên quen thuộc và nếu thân thiết, họ sẽ nắm tay nhau đi qua. Xa thì ném nên gọi là “lấy hoa sen, ném hoa sen”. Thứ ba, ban đầu nơi duy nhất ở tiểu khu Bang Phli Yai Nai là tiểu khu có rất nhiều hoa sen. Các quận lân cận như Quận Mueang Samut Prakan Quận Phra Pradaeng và các quận lân cận Khi đến giờ làm công đức vào dịp cuối mùa Chay Phật giáo, họ đến đây để hái hoa sen. Bởi vì hoa sen được coi là một loài hoa trong Phật giáo, chẳng hạn khi Đức Phật ngồi, đứng hoặc đi, sẽ luôn có một bông sen nâng đỡ ngài. Một câu chuyện khác về Phra Malai kể rằng có một người đàn ông khốn khổ đã dâng hoa sen cho Phra Malai. Bạn vẫn có thể được sinh ra như một vị thần. Vì vậy, thời xa xưa, người ta thường dâng hoa sen cho các nhà sư vào dịp cuối mùa Chay Phật giáo được coi là rất có công đức. Thậm chí, họ còn đầu tư nghỉ qua đêm tại tiểu khu này để hái hoa sen. Những ngày đầu, họ sẽ tự đi hái nhưng những ngày sau, người dân Bang Phli chuẩn bị thu hái chỉ với mục đích làm đồ. công đức cùng nhau.Năm 1815, Nhà vua bổ nhiệm con trai thứ ba của Chao Phraya Mahayotha (Jeng), đó là Phraya Nakhon Khuean Khan Raman Rajachat, Bộ trưởng Srisitthi Songkhram (Thoma Kachaseni), làm thống đốc. Sau này, người Raman làm việc thiện và được cấp ruộng lúa ở Bang Phli. Kết quả là người Raman đã đến làm trang trại ở Bang Phli. Người Raman chỉ đến vào mùa trồng trọt. Khi việc trồng lúa kết thúc, họ sẽ trở về Paklat. Khi Mùa Chay Phật giáo kết thúc, người Paklat thuộc dòng dõi Raman, phần lớn là những tín đồ Phật giáo thuần thành, sẽ trở về làm công đức tại các ngôi chùa quê hương. Khi trở về, ông sẽ đi thu thập hoa sen ở tiểu khu Bang Phli Yai, nơi có rất nhiều hoa sen vào thời điểm đó, và tập hợp chúng thành “Hoa, hương và nến” trong việc tạo công đức với bài thuyết pháp ngàn câu thần chú vào cuối mùa Chay Phật giáo. Lúc đầu, họ tự hái hoa sen. Sau này, người dân huyện Bang Phli thấy người Raman đến hái hoa sen hàng năm. Những năm sau đó, hoa sen được thu thập và chuẩn bị cho người dân Thái theo thói quen bố thí. Giai đoạn đầu tiên, nó được trao tận tay kèm theo lời chào cảm ơn. Sau này, họ trở nên quen thuộc và nếu thân thiết, họ sẽ nắm tay nhau đi qua. Xa thì ném nên gọi là “lấy hoa sen, ném hoa sen”. Thứ ba, ban đầu nơi duy nhất ở tiểu khu Bang Phli Yai Nai là tiểu khu có rất nhiều hoa sen. Các quận lân cận như Quận Mueang Samut Prakan Quận Phra Pradaeng và các quận lân cận Khi đến giờ làm công đức vào dịp cuối mùa Chay Phật giáo, họ đến đây để hái hoa sen. Bởi vì hoa sen được coi là một loài hoa trong Phật giáo, chẳng hạn khi Đức Phật ngồi, đứng hoặc đi, sẽ luôn có một bông sen nâng đỡ ngài. Một câu chuyện khác về Phra Malai kể rằng có một người đàn ông khốn khổ đã dâng hoa sen cho Phra Malai. Bạn vẫn có thể được sinh ra như một vị thần. Vì vậy, thời xa xưa, người ta thường dâng hoa sen cho các nhà sư vào dịp cuối mùa Chay Phật giáo được coi là rất có công đức. Thậm chí, họ còn đầu tư nghỉ qua đêm tại tiểu khu này để hái hoa sen. Những ngày đầu, họ sẽ tự đi hái nhưng những ngày sau, người dân Bang Phli chuẩn bị thu hái chỉ với mục đích làm đồ. công đức cùng nhau.
บัวมีมาตั้งแต่ สมัยก่อนพุทธกาล ซึ่งมีตำนานกล่าวว่า หมอชีวกโกมารภัจจ์ ได้ปรุงยาจากดอกบัวถวายแด่องค์สมเด็จพระพุทธเจ้า แก้อาการอ่อนเพลีย ถือว่าดอกบัวเป็น ดอกไม้ประจำศาสนาพุทธ ตามพุทธประวัติพบว่า บัวมีส่วนเกี่ยวข้องตั้งแต่ เมื่อพระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน เมื่อครั้งที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้แล้ว แต่เนื่องจากพระธรรมที่พระองค์ทรงบรรลุนั้นมีความละเอียดอ่อน สุขุมคัมภีรภาพ ยากต่อบุคคลจะรู้ เข้าใจและปฏิบัติได้ ทรงพิจารณาอย่างลึกซึ้ง แล้วทรงเห็นว่าบุคคลในโลกนี้มีหลายจำพวก บางพวกสอนได้ บางพวกสอนไม่ได้ เปรียบเสมือนบัวสี่เหล่า ประเพณีการรับน้องเป็นประเพณีที่มีมานานแล้วทั่วโลก ทั้งในรูปแบบของแฟกกิง แรกกิง หรือ เฮซซิง ส่วนการรับน้องในสถาบันการศึกษานั้นเพิ่งจะเริ่มมีขึ้นประมาณ 700 ปีมาแล้วในทวีปยุโรป ต่อมาเมื่อชาวยุโรปไปตั้งถิ่นฐานในทวีปอเมริกาเหนือหรือเข้าไปยึดครองดินแดนต่างๆทั่วโลกเป็นอาณานิคม ก็นำเอาประเพณีการรับน้องเข้าสู่สถาบันการศึกษาติดตัวไปตามดินแดนต่างๆทั่วโลก เมื่อเวลาผ่านไปประเพณีรับน้องที่มาจากยุโรปนี้แม้ว่าจะเลือนหายไปจากทวีปยุโรปจนหมดสิ้นในยุคปัจจุบันแต่ประเพณีนี้กลับเบ่งบานในทวีปอเมริกาหนือและเอเชียจนสร้างปัญหาความรุนแรงให้เกิดขึ้นตามสถาบันการศึกษาจนเป็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ในประเทศต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นสหรัฐ แคนาดา ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย มาเลเซีย อินเดีย ศรีลังกา รวมทั้งประเทศไทยด้วย จนกระทั่งสหประชาชาติเองต้องเอาประเด็นในเรื่องประเพณีรับน้องที่มีความรุนแรงมาใส่ในเรื่อง สิทธิมนุษยชนในเรื่องการศึกษาด้วย ผู้เขียนบทความ History of Greek Hazing ซึ่งเป็นชาวอเมริกันเชื่อว่าประเพณีการรับน้องมีรากเหง้ามาจากทวีปยุโรปโดยมาจากระบบ Penalism ในภาคพื้นยุโรป และระบบแฟกกิงในอังกฤษ ระบบ Penalism เกิดขึ้นในสมัยกลางประมาณ 700 ปีก่อน เนื่องจากเชื่อว่าน้องใหม่ที่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยยังขาดการศึกษาไม่เป็นอารยชนต้องผ่านการขัดเกลาด้วยความลำบากก่อนที่จะได้รับชีวิตใหม่ที่ดีในมหาวิทยาลัย เพื่อให้รู้จักประพฤติตัวให้เหมาะสมก็จะถูกบังคับให้ใส่ชุดแปลกๆ ถูกทำร้ายร่างกาย ถูกเล่นตลกที่หยาบคายหรือถูกพวกว๊ากเกอร์รีดไถเงินหรืออาหารมื้อเย็น สองร้อยปีต่อมาระบบนี้ก็ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการตามมหาวิทยาลัยต่างๆทั่วยุโรป แต่ว่าเป็นระบบที่อันตราย มีการบันทึกในเรื่องคนเจ็บและคนตายจนผู้ปกครองนักศึกษาหวาดกลัวประเพณีนี้ เมื่อสิ้นสุดสมัยกลางใน 100 ปีถัดมาระบบนี้จึงถูกยกเลิกไป ภูมิปัญญาเทคโนโลยีสุดล้ำยุคนี้เป็นของชนเผ่าไทยตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ บั้งไฟ เป็นจรวดโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นภูมิปัญญาเทคโนโลยีล้ำยุคของชนเผ่าไทที่คิดค้นขึ้นมาไม่ต่ำกว่า 5,000 ปี ก่อนจะแยกย้ายมาเป็นเผ่าต่าง ๆ จุดมุ่งหมายในการทำบั้งไฟนั้น เพื่อใช้ในประเพณีขอฝน ซึ่งปรากฏจากหลักฐานการจุดบั้งไฟ เพื่อใช้ในประเพณีขอฝนของชนเผ่าไท มีหลักฐานปรากฏการจุดบั้งไฟขอฝนในเผ่าไทลื้อ ไท-ยวน ไทพวน ไทอีสาน ไทดำ ไทแดง ไทครั้ง และอื่น ๆ อีกมากมาย แพทย์อย่างเช่น ฮิปโปกราเตส และ เฮกเตอร์ เป็นผู้ที่ซึ่งเชื่อว่า เป็นบุคคลกลุ่มแรกที่ริเริ่มการรักษาทางกายภาพบำบัดในสมัยโบราณ ได้นำการรักษาโดยการนวดและการทำธาราบำบัด มาใช้รักษาผู้ป่วย ตั้งแต่ 460 ปีก่อนคริสตกาล หลักฐานในสมัยแรกสุดที่ถูกบันทึกไว้เกี่ยวกับกายภาพบำบัดจัดว่า กายภาพบำบัด คือกลุ่มผู้เชี่ยวชาญกลุ่มหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เมื่อย้อนไปในปี 1894 เมื่อพยาบาลสี่คนในอังกฤษ รวมตัวกันเพื่อจัดตั้ง ชมรมผู้ประกอบวิชาชีพกายภาพบำบัด ประเทศอื่นๆ ก็ได้ดำเนินการเช่นกันและเริ่มมีการทำหลักสูตรการสอนที่เป็นระบบ เช่นเมื่อปี 1913 ได้มีโรงเรียนกายภาพบำบัด ที่มหาวิทยาลัยโอทาโก ในนิวซีแลนด์, และในสหรัฐอเมริกา ในปี 1914 ที่ Reed College ในพอร์ทแลนด์ รัฐ ออริกอน การพัฒนาความคิดเกี่ยวกับรับบีเริ่มขึ้นในสมัยฟาริสีและทาลมุด เมื่อปรจารย์มาประชุมกันเพื่อร่างกฎเกี่ยวกับศาสนายูดาห์ทั้งทางภาษาเขียนและภาษาพูด ในคริสต์ศตวรรษที่ผ่านมา หน้าที่ของรับบีก็ยิ่งเพิ่มความมีอิทธิพลมากขึ้น ที่ทำให้เกิดคำใหม่ๆ เช่น “รับบีแท่นเทศน์” (pulpit rabbi) และในคริสต์ศตวรรษที่ 19 หน้าที่ของราไบก็รวมการเทศนา, การให้คำปรึกษา และ การเป็นผู้แทนชองประชาคมในโลกภายนอกก็เพิ่มความสำคัญขึ้นเป็นลำดับ ภายหลังคนไทยได้นำมาประยุกต์ถามปริศนาแบบไทย เริ่มตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 โดยเจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ (ฐานันดรศักดิ์ของรัชกาลที่ 6 ในขณะนั้น) ทรงพระราชนิพนธ์ปริศนาให้ข้าราชบริพารเป็นการภายในส่วนพระองค์ โดยปริศนาที่ใช้ถามจะเขียนด้วยคำประพันธ์ไทยเช่น โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน และคำตอบของปริศนา (หรือเรียกว่าธง) จะมีความสัมพันธ์กันในรูปแบบต่าง ๆ มีการเล่นอย่างแพร่หลายในกรุงเทพมหานคร และแพร่ไปยังจังหวัดต่าง ๆ เช่น ชลบุรี ราชบุรี สมุทรปราการ โดยในจังหวัดชลบุรีจะเรียกผะหมีว่า "โจ๊ก" ไม่มีที่ใดบันทึกไว้ชัดเจนว่า สุนทรภู่เริ่มแต่ง "พระอภัยมณี" ขึ้นตั้งแต่เมื่อใด แต่จากการพิเคราะห์สำนวนกลอนและการกล่าวอ้างถึงในผลงานชิ้นอื่น ๆ ของสุนทรภู่ นักวิชาการคาดว่าสุนทรภู่น่าจะเริ่มแต่งเรื่อง "พระอภัยมณี" ตั้งแต่ครั้งสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อคราวต้องโทษติดคุก (คาดว่าประมาณ ปี พ.ศ. 2364-2366) โดยค่อยแต่งทีละเล่มสองเล่มเรื่อยไป และยังแต่ง ๆ หยุด ๆ เป็นหลายครั้ง ในตอนแรกเขียนจบไว้ที่ 49 เล่มสมุดไทย แต่กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพทรงมีรับสั่งให้แต่งต่อ ในที่สุดจึงได้ความยาวถึง 64 เล่มสมุดไทย ทว่านักวรรณคดีบางท่านเสนอความเห็น ว่าในเล่มหลัง ๆ อาจไม่ใช่สำนวนของสุนทรภู่เพียงคนเดียว คาดว่าสุนทรภู่หยุดแต่งเรื่อง "พระอภัยมณี" ประมาณ ปี พ.ศ. 2388 หลังการสิ้นพระชนม์ของกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ ใช้เวลาในการประพันธ์ทั้งสิ้นมากกว่า 20 ปี บรรพบุรุษของปลาถือกำเนิดขึ้นมาในยุคออร์โดวิเชียน (500 ล้านปีก่อน) โดยวิวัฒนาการมาจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า แอมฟิออกซัส ที่มีกระดูกอ่อนเป็นกระดูกแกนหลักในร่างกาย และกลายมาเป็นปลาปากกลมที่ไม่มีขากรรไกร หลังจากนั้นก็กลายมาเป็นปลาที่มีเกล็ดแข็งเหมือนเกราะหนาหุ้มตัว จากนั้นในยุคดีโวเนียน (360 ล้านปีก่อน) จึงเป็นปลาที่มีเกล็ดหุ้มร่างกายอย่างหนาแน่นคล้ายชุดเกราะ มีขากรรไกร ก็คือ ปลามีเกราะปรากฏขึ้นมา โดยแบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ ๆ คือ เกราะบริเวณส่วนหัว และเกราะบริเวณลำตัว
Lotus đã có mặt từ đó thời tiền Phật giáo truyền thuyết nào nói Tiến sĩ Jivaka Komaraphat Làm thuốc từ hoa sen và dâng lên Đức Phật. Chữa mệt mỏi Hoa sen được coi là hoa phật giáo Theo lịch sử Phật giáo, người ta thấy rằng Bua đã tham gia từ đó Khi Đức Phật đản sinh, đạt giác ngộ và nhập diệt. Nhưng vì Pháp mà ngài đạt được rất vi tế, Sukhumkamphiraphap Thật khó để một người biết được. Hiểu và có thể thực hành Anh cân nhắc thật sâu sắc. Sau đó, anh thấy rằng trên thế giới này có rất nhiều loại người, có người có thể dạy được, có người không thể dạy được. Nó giống như bốn bông sen. Truyền thống đón trẻ sơ sinh là truyền thống đã có từ lâu đời trên khắp thế giới. Cả hai hình thức giả mạo, cào cấu hay hezing. Về việc tiếp nhận học sinh mới vào các cơ sở giáo dục, nó chỉ bắt đầu diễn ra cách đây khoảng 700 năm ở châu Âu. Sau này, khi người châu Âu định cư ở Bắc Mỹ hoặc chiếm đóng nhiều vùng lãnh thổ trên thế giới làm thuộc địa. Họ đã mang theo truyền thống chào đón sinh viên mới vào các cơ sở giáo dục đến nhiều khu vực khác nhau trên thế giới. Theo thời gian, truyền thống chào đón trẻ sơ sinh đến từ Châu Âu, mặc dù đã biến mất khỏi Châu Âu trong thời hiện đại, nhưng truyền thống này đã phát triển mạnh mẽ ở Bắc Mỹ và Châu Á, gây ra các vấn đề bạo lực xảy ra theo các cơ sở giáo dục cho đến khi nó trở thành tin tức ở nước này. báo ở nhiều nước Cho dù đó là Hoa Kỳ, Canada, Philippines, Indonesia, Malaysia, Ấn Độ, Sri Lanka, bao gồm cả Thái Lan. Cho đến khi chính Liên Hiệp Quốc phải đưa vấn đề về truyền thống chào đón bạo lực vào câu chuyện. quyền con người trong giáo dục cũng Tác giả bài viết History of Greek Hazing, một người Mỹ, tin rằng truyền thống bắt nạt có nguồn gốc từ châu Âu, từ hệ thống trừng phạt của châu Âu lục địa. và hệ thống fracking ở Anh. Hệ thống Penalism xuất hiện từ thời Trung Cổ, khoảng 700 năm trước, bởi người ta tin rằng những sinh viên mới đến học tại các trường đại học thiếu trình độ học vấn và không văn minh. cuộc sống mới tuyệt vời trong khuôn viên trường Để biết cách cư xử phù hợp, họ sẽ buộc phải mặc những bộ quần áo kỳ lạ. bị tấn công thể chất Bị trêu chọc bằng những trò đùa thô lỗ hoặc bị những kẻ lang thang tống tiền để lấy tiền hoặc bữa tối. Hai trăm năm sau, hệ thống này chính thức được các trường đại học trên khắp châu Âu áp dụng. Nhưng đó là một hệ thống nguy hiểm. Đã có những ghi nhận về người bị thương và tử vong đến mức phụ huynh và học sinh lo sợ về truyền thống này. Vào cuối thời Trung Cổ, 100 năm sau hệ thống này bị bãi bỏ. Trí tuệ công nghệ tiên tiến này thuộc về các bộ lạc Thái Lan từ thời tiền sử. Đây là trí tuệ công nghệ tiên tiến của tộc Tai đã được phát minh ra cách đây ít nhất 5.000 năm trước khi tách ra thành các tộc khác nhau. Dùng trong tục lệ cầu mưa xuất hiện từ bằng chứng về những quả cầu lửa được thắp sáng Được sử dụng trong phong tục cầu mưa của người Thái. Có bằng chứng về việc đốt tên lửa cầu mưa ở Tai Lue, Tai-Yuan, Tai Puan, Tai Isan, Tai Dam, Tai Daeng, Tai Klong và nhiều nơi khác. Các bác sĩ như Hippocrates và Hector tin rằng Họ là những người đầu tiên bắt đầu tập vật lý trị liệu vào thời cổ đại. Đã mang lại sự điều trị bằng massage và thủy liệu pháp. Nó đã được sử dụng để điều trị bệnh nhân từ năm 460 trước Công nguyên. Bằng chứng sớm nhất được ghi nhận về vật lý trị liệu coi vật lý trị liệu là một nhóm chuyên khoa. Tuy nhiên, nó có từ năm 1894 khi bốn y tá ở Anh. tập hợp lại với nhau để thành lập Các câu lạc bộ vật lý trị liệu chuyên nghiệp ở các nước khác cũng đã hành động và bắt đầu xây dựng chương trình giảng dạy có hệ thống, ví dụ như năm 1913 đã có trường vật lý trị liệu. tại Đại học Otago ở New Zealand và ở Hoa Kỳ vào năm 1914 tại Reed College ở Portland, Oregon. Sự phát triển tư tưởng của giáo sĩ Do Thái bắt đầu từ thời người Pha-ri-si và kinh Talmud. Khi các giáo viên họp lại để soạn thảo luật liên quan đến đạo Do Thái, cả bằng văn bản và lời nói, Trong thế kỉ qua Nhiệm vụ của giáo sĩ càng trở nên có ảnh hưởng hơn. Điều này đã dẫn đến những thuật ngữ mới như giáo sĩ trên bục giảng, và vào thế kỷ 19, nhiệm vụ của giáo sĩ ngày càng bao gồm việc thuyết giảng, tư vấn và đại diện cho giáo đoàn ở thế giới bên ngoài. Sau này người Thái áp dụng nó để hỏi những câu đố kiểu Thái. Bắt đầu từ thời vua Rama V của Hoàng tử Maha Vajiravudh. (Danh hiệu hoàng gia của vua Rama VI lúc bấy giờ) đã viết những câu đố riêng cho các cận thần của mình. Các câu đố dùng để đặt câu hỏi được viết bằng thơ Thái như klong, chant, kap, klon và đáp án các câu đố. (Còn gọi là cờ) có liên quan theo nhiều cách khác nhau và được chơi rộng rãi ở Bangkok. Và lan rộng ra nhiều tỉnh như Chonburi, Ratchaburi, Samut Prakan Ở tỉnh Chonburi, Phamee được gọi là “cháo”. Không nơi nào ghi rõ điều đó Sunthorn Phu bắt đầu sáng tác "Phra Aphai Mani" khi nào? Nhưng từ việc xem xét cách diễn đạt và tài liệu tham khảo của bài thơ trong các tác phẩm khác của Sunthorn Phu, các học giả suy đoán rằng Sunthorn Phu có lẽ đã bắt đầu sáng tác câu chuyện "Phra Aphai Mani" từ thời vua Rama II, khi ông bị cầm tù. (Dự kiến ​​vào khoảng năm 1821-1823) bằng cách biên soạn dần dần hai tập một lúc và cũng soạn đi soạn lại nhiều lần. Lúc đầu, nó được viết thành 49 tập tiếng Thái, nhưng Krommuen Apsara Sudathep đã ra lệnh viết tiếp. Cuối cùng độ dài lên tới 64 tập tiếng Thái nhưng một số chuyên gia văn học đã đưa ra ý kiến. rằng trong những cuốn sách sau này có thể không chỉ có sự thể hiện của Sunthorn Phu. Người ta cho rằng Sunthorn Phu đã ngừng sáng tác truyện Phra Aphai Mani vào khoảng năm 1845 sau cái chết của Krom Muen Apsara Sudathep. Phải mất tổng cộng hơn 20 năm để sáng tác. Tổ tiên của loài cá xuất hiện trong thời kỳ Ordovician (500 triệu năm trước), tiến hóa từ những sinh vật được gọi là amphioxus, loài có sụn làm xương sống của cơ thể. và trở thành một con cá miệng tròn không có hàm Sau đó, nó biến thành một con cá có vảy cứng trông giống như một bộ áo giáp dày bao phủ toàn thân. Sau đó, vào kỷ Devon (360 triệu năm trước), loài cá có vảy bao phủ cơ thể dày đặc như áo giáp và hàm, tức là cá có áo giáp xuất hiện. Nó được chia thành hai phần chính: áo giáp quanh đầu. và áo giáp