วัดแห่งแรกของโลกคือวัดอะไร?
Ngôi đền đầu tiên trên thế giới là gì?
วัดเวฬุวันมหาวิหาร หรือ พระวิหารเวฬุวันกลันทกนิวาปสถาน เป็นอาราม (วัด) แห่งแรกในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ใกล้เชิงเขาเวภารบรรพต บนริมฝั่งแม่น้ำสรัสวดีซึ่งมีตโปธาราม (บ่อน้ำร้อนโบราณ) คั่นอยู่ระหว่างกลาง นอกเขตกำแพงเมืองเก่าราชคฤห์ (อดีตเมืองหลวงของแคว้นมคธ) รัฐพิหาร ประเทศอินเดียในปัจจุบัน (หรือ แคว้นมคธ ชมพูทวีป ในสมัยพุทธกาล)
Wat Weluvan Mahavihara hay Wat Weluvan Kalantaka Niwapasthan là tu viện (ngôi chùa) đầu tiên của Phật giáo. Nằm gần chân Khao Wepharabanphot. Bên bờ sông Saraswati, nơi có Tapodharam. (suối nước nóng cổ) tách ra ở giữa Bên ngoài ranh giới của bức tường thành Rajgir cũ (thủ đô cũ của Bihar), Bihar ngày nay, Ấn Độ (hay Bihar, tiểu lục địa Ấn Độ, vào thời Đức Phật)
วัดแฮอินซา เป็นวัดในพระพุทธศาสนานิกายมหายาน เป็นที่ตั้งของตู้พระไตรปิฎกที่ใหญ่ที่สุดโดยวัดแห่งนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ชิลลา เมื่อ พ.ศ. 1346 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าแอจาง กษัตริย์องค์ที่ 40 โดยพระภิกษุ 2 รูปที่เดินทางกลับมาจากจีน วัดแห่งนี้ได้ถูกไฟไหม้ในปี พ.ศ. 2360 และได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2361 วัดแห่งนี้และตู้พระไตรปิฎกได้เป็นมรดกโลก ในปี พ.ศ. 2538 วัดแฮอินซาได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "ชังกย็องพันจ็อนแห่งวัดแฮอินซา สถานที่เก็บแม่พิมพ์ไม้ของพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี" จากองค์การยูเนสโกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 19 เมื่อปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้ วัดพระธรรมกายได้เผยแผ่พระพุทธศาสนาไปหลายประเทศทั่วโลก วัดศูนย์สาขาแรกในต่างประเทศ ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2535 ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา จนกระทั่งในปี 2558 มีวัดศูนย์สาขาอยู่มากกว่า 100 แห่ง อาทิ วัดพระธรรมกายลอนดอน วัดพระธรรมกายเมลเบริ์น วัดภาวนาไทเป วัดพระธรรมกายซีแอตเติ้ล ฯลฯ วัดพระธรรมกายมีผู้ศรัทธาจำนวนหนึ่ง แต่ก็เป็นที่แคลงใจของประชาชนทั้งยังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของสื่อมวลชนอย่างต่อเนื่อง แม้สื่อมวลชนจำนวนหนึ่งขอขมาแล้วก็ตาม เป็นต้นว่า วัดโทได () หรือวัดไทโดจิเป็นวัดพุทธในเมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น ศาลาหลวงพ่อโต (ไดบุตสึเด็ง) ของวัดนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นอาคารไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไดบุตสึขนาดใหญ่หล่อจากบรอนซ์ ซึ่งเป็นพระปฏิมาแทนองค์พระไวโรจนพุทธเจ้า นอกจากนี้ วัดนี้ยังเป็นศูนย์กลางของโรงเรียนศาสนาในสายเคงงอีกด้วย วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในทะเบียนเดียวกับวัด ศาลเจ้า และสถานที่สำคัญอื่น ๆ อีก 7 แห่งในเมืองนาระ จารึกวัดติโลกอาราม ค้นพบเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 เป็นแผ่นหินทราย จารึกด้วยอักษรฝักขาม บอกเล่าประวัติความเป็นมาของวัด ผู้อุปถัมภ์วัด ผู้สร้าง และพิธีกรรมทางศาสนา ข้อความในจารึกให้รายละเอียดเกี่ยวกับพระเจ้าติโลกราช ซึ่งพระราชทรัพย์สำหรับสร้างวัดนี้ขึ้น
อักษรฝักขามที่ใช้บันทึก ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในรัชกาลของพระเจ้าติโลกราช อักษรชนิดนี้นิยมสลักลงบนแผ่นหิน โดยเฉพาะในเมืองพะเยานั้น ถือว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่มีจารึกหินทรายสมัยล้านนามากที่สุด เนื่องจากมีแหล่งสกัดหินเป็นของตัวเอง และเป็นเมืองที่พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง สิ่งที่น่าชมในวัดนี้คือ โบสถ์เรือหงส์ใหญ่ที่สุดในโลก เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2526 โดยหลวงพ่อวัดชลอหรือท่านพระครูนนทปัญญาวิมล ได้เล่าถึงนิมิตเห็นเรือหงส์ลอยมาอยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า (โบสถ์ที่มีลักษณะเหมือนเรือสำเภา) จึงได้เริ่มลงมือก่อสร้าง วัดติโลกอารามหรือสันธาตุบวกสี่แจ่ง พระอารามหลวงในรัชสมัยพระเจ้าติโลกราช กษัตริย์ล้านนาลำดับที่ 9 แห่งราชวงศ์มังราย สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2019 - 2029 ปัจจุบันตัววัดจมอยู่ใต้กว๊านพะเยา ยกเว้นส่วนยอดพระธาตุที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา เนื่องจากปี พ.ศ. 2482 กรมประมงได้ก่อสร้างประตูกั้นน้ำ ทำให้น้ำแม่อิงและลำน้ำสาขาซึ่งไหลลงมาจากทิวเขาผีปันน้ำ เกิดการเอ่อล้นเข้าท่วมชุมชนโบราณที่ตั้งอยู่บริเวณหนองเอี้ยงจนเกิดทะเลสาบน้ำจืดขึ้นมา เรียกว่ากว๊านพะเยา ทำให้วัด โบราณสถาน และชุมชนโบราณจำนวนมาก จมอยู่ใต้น้ำ นครวัด () เป็นหมู่ปราสาทในประเทศกัมพูชาและเป็นศาสนสถานที่ใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยพื้นที่รวมกว่า 162.6 เฮกเตอร์ (1.6 ล้านตารางเมตร ซึ่งเท่ากับ 402 เอเคอร์) แรกเริ่มนั้นสร้างขึ้นเป็นเทวลัยในศาสนาฮินดูเพื่ออุทิศแด่พระวิษณุ ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนแปลงกลายเป็นวัดในศาสนาพุทธในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 นครวัดสร้างขึ้นในช่วงต้นของคริสศตวรรษที่ 12 โดยพระเจ้าสูรยวรรมันที่ 2 แห่งเมืองยโสธรปุระ (ในปัจจุบันคือเมืองพระนคร) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิเขมร สร้างขึ้นเพื่อให้เป็นเทวลัยประจำรัฐและเป็นสุสานฝังพระศพ ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงการนับถือในลัทธิไศวนิกายของกษัตริย์องค์ก่อนๆ เหตุเพราะนครวัดนั้นสร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระวิษณุแทนที่จะเป็นพระศิวะ และเนื่องจากเป็นปราสาทที่ได้รับการอนุรักษ์ดีที่สุดในบริเวณที่ตั้งโดยรอบ นครวัดจึงเป็นปราสาทเพียงแห่งเดียวที่ยังคงความเป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่มีความสำคัญมาตั้งแต่เริ่มก่อสร้าง โดยนครวัดถือจุดสูงสุดของรูปแบบการสร้างสถาปัตยกรรมเขมรแบบดั้งเดิม และได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของประเทศกัมพูชา มีการปรากฏอยู่บนธงชาติ และได้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของประเทศกัมพูชาที่มีความสำคัญที่สุดในหมู่นักท่องเที่ยว เดิมเรียกว่า วัดจั๋นตะโลก (วัดจันทน์โลก) มาจากต้นจันทน์แดงขนาดใหญ่ในวัด ซึ่งตามธรรมเนียมโบราณเป็นไม้มงคลที่ใช้บูชาพระ วัดแห่งนี้กลายเป็นวัดร้าง
จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2418 เจ้าหลวงธรรมลังกา เจ้าหลวงเมืองเชียงราย ได้มีดำริให้รังวัดเมืองจาก 4 มุมเมืองเชียงราย พบว่าจุดตรงกลางของเมืองอยู่บริเวณวัดแห่งนี้ จึงได้สถาปนาสะดือเวียง (เสาหลักเมือง) ขึ้น พร้อมกับเปลี่ยนชื่อวัดเป็น วัดจันทน์โลกกลางเวียง ต่อมาในปี พ.ศ. 2446 เกิดพายุใหญ่พัดต้นจันทน์แดงดังกล่าวหักโค่นลงมา พระอุโบสถและวิหารพังเสียหาย หลังการบูรณะจึงเรียกเพียง วัดกลางเวียง อาสนวิหารนับเป็นวิหารที่อยู่คู่ชุมชนชาวจันทบูรมาช้านาน นับตั้งแต่สมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 วิหารแห่งแรกได้ถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่มชาวญวน 130 คน ที่หนีการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในประเทศเวียดนาม เข้ามาตั้งรกรากในปี พ.ศ. 2254 โดยมีบาทหลวงเฮิ้ต โตแลนติโน เป็นผู้ดูแลกลุ่มชาวญวนเหล่านี้ และได้ทำการก่อสร้างวิหารหลังแรกขึ้นในระหว่างปี พ.ศ. 2273-2295 ต่อมาได้เกิดเหตุไม่สงบในหมู่บ้านทำให้คริสตชนบางส่วนเดินทางออกจากหมู่บ้าน ทิ้งวิหารจนเสื่อมโทรม จนมีการสร้างวิหารใหม่เป็นหลังที่ 2 ในปี พ.ศ. 2295 โดยบาทหลวงเดอกัวนา ในสมัยคุณพ่อมัทเทียโดเป็นอธิการโบสถ์ ได้ทำการสร้างวิหารอีกครั้งเป็นหลังที่ 3 โดยได้ทำการย้ายมาตั้งในบริเวณที่ตั้งปัจจุบัน (ฝั่งตะวันออก) ในปี พ.ศ. 2377 ในสมัยคุณพ่อรังแฟงเป็นเจ้าอาวาสได้ทำการสร้างวิหารใหม่เป็นหลังที่ 4 ในปี พ.ศ. 2398 และวิหารหลังปัจจุบันได้ทำการสร้างขึ้นโดยคุณพ่อเปรีกาล โดยได้พิธีเสกศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2449
Chùa Haeinsa là một ngôi chùa Phật giáo Đại thừa. Đây là nơi có tủ Tam tạng lớn nhất. Ngôi chùa này được xây dựng lần đầu tiên vào thời Silla vào năm 1346, trùng với thời trị vì của vua Ae Jang. Vị vua thứ 40 của hai nhà sư trở về từ Trung Quốc. Ngôi chùa bị thiêu rụi vào năm 1817 và được trùng tu vào năm 1818. Ngôi chùa và tủ Tam tạng được chỉ định là Di sản Thế giới vào năm 1995. Chùa Haeinsa được đăng ký là Di sản Thế giới dưới cái tên này. “Changgyeongpanjeon của chùa Haeinsa. Vị trí của bản in gỗ Tipiṭaka Hàn Quốc" từ UNESCO tại Phiên họp thường kỳ lần thứ 19 của Ủy ban Di sản Thế giới năm 1995 tại Berlin. nước Đức Với yêu cầu, tiêu chí để được xét công nhận là di sản thế giới như sau: Wat Phra Dharmakaya đã truyền bá đạo Phật đến nhiều nước trên thế giới. Chi nhánh Wat Zero đầu tiên ở nước ngoài được thành lập vào năm 1992 tại California, Mỹ. Cho đến năm 2015, đã có hơn 100 chi nhánh Wat Zero, chẳng hạn như Wat Phra Dharmakaya London. Wat Phra Dharmakaya Melbourne, Wat Phawana Đài Bắc, Wat Phra Dharmakaya Seattle, v.v. Wat Phra Dharmakaya có một số tín đồ. Nhưng nó lại bị dư luận nghi ngờ và liên tục bị giới truyền thông chỉ trích. Mặc dù một số thành viên của giới truyền thông đã cầu xin sự tha thứ, chẳng hạn: Chùa Todai () hay chùa Taidoji là một ngôi chùa Phật giáo ở Nara. Nhật Bản Sala Luang Phổ Tộ Daibutsuden (daibutsuden) của ngôi chùa được ghi nhận là tòa nhà bằng gỗ lớn nhất thế giới. Nơi đây có một bức tượng Phật Daibutsu lớn được đúc bằng đồng. Đây là bức tượng tượng trưng cho tượng Phật Vairocana. Ngoài ra, ngôi chùa này còn là trung tâm của các trường phái tôn giáo thuộc dòng Kengon. Ngôi chùa được đăng ký là Di sản Thế giới trên cùng sổ đăng ký với bảy ngôi chùa, đền thờ và địa danh khác ở Nara. Dòng chữ của Wat Tilok Aram Được phát hiện vào ngày 9 tháng 2 năm 2007, đó là một phiến đá sa thạch. Được khắc bằng chữ Phak Khâm Kể lại lịch sử của ngôi chùa. Người bảo trợ của các ngôi chùa, người xây dựng và các nghi lễ tôn giáo Nội dung của dòng chữ cung cấp thông tin chi tiết về Vua Tilokaraj. đó là tài sản của hoàng gia để xây dựng ngôi đền này Chữ Phak Kham dùng để ghi chép Nó được sử dụng rộng rãi dưới thời trị vì của vua Tilokarat. Loại chữ này thường được khắc trên phiến đá. Đặc biệt là ở thành phố Phayao. Nó được coi là một trong những thành phố có nhiều chữ khắc trên sa thạch thời kỳ Lanna nhất. Vì có bãi khai thác đá riêng và là thành phố nơi Phật giáo phát triển Điều đáng xem ở ngôi chùa này là Nhà thờ thuyền thiên nga lớn nhất thế giới Việc xây dựng bắt đầu vào năm 1983 bởi Luang Por Wat Chalo hoặc Phrakhru Nonthapanyawimon. Ông kể về khải tượng nhìn thấy một chiếc thuyền thiên nga đang trôi trước nhà thờ cũ. (một nhà thờ trông giống như một chiếc thuyền buồm) được bắt đầu xây dựng Wat Tilok Aram hoặc Santhat Buak Si Chaeng Tu viện hoàng gia dưới thời trị vì của vua Tilokarat Vua Lanna thứ 9 của triều đại Mangrai Được xây dựng từ năm 1476 đến 1486, ngôi chùa hiện đang bị nhấn chìm dưới Kwan Phayao. Ngoại trừ phần đỉnh di tích nhô lên khỏi mặt nước vì năm 1939 Cục Thủy sản đã xây dựng cửa nước. khiến nước Mae Ing và các nhánh chảy từ dãy núi Phi Pan Nam xuống Nó tràn ngập cộng đồng cổ xưa nằm ở khu vực Nong Iang cho đến khi một hồ nước ngọt được tạo ra. Nó được gọi là Kwan Phayao, khiến nhiều ngôi chùa, di tích cổ và cộng đồng cổ bị nhấn chìm. Angkor Wat () là một quần thể đền đài ở Campuchia và là địa điểm tôn giáo lớn nhất thế giới. Với tổng diện tích hơn 162,6 ha (1,6 triệu mét vuông, tương đương 402 mẫu Anh), ban đầu nó được xây dựng như một ngôi đền Hindu thờ thần Vishnu. Nó dần dần biến thành một ngôi chùa Phật giáo vào cuối thế kỷ 12. Angkor Wat được xây dựng vào đầu thế kỷ 12 bởi vua Suryavarman II của Yasothonpura. (Angkor ngày nay), vốn là thủ đô của Đế quốc Khmer. Nó được xây dựng để trở thành một ngôi đền nhà nước và một ngôi mộ hoàng gia. Nó được coi là một sự thay đổi trong chủ nghĩa Shaivism của các vị vua trước. Điều này là do Angkor Wat được dành riêng cho Vishnu thay vì Shiva. và bởi vì đây là lâu đài được bảo tồn tốt nhất ở khu vực xung quanh. Do đó, Angkor Wat là ngôi đền duy nhất vẫn là trung tâm tôn giáo quan trọng kể từ khi được xây dựng. Angkor Wat được coi là đỉnh cao của kiến ​​trúc truyền thống Khmer. và đã trở thành biểu tượng của Campuchia Nó xuất hiện trên lá cờ quốc gia. và đã trở thành một điểm du lịch ở Campuchia được du khách quan tâm nhất. Ban đầu nó được gọi là Wat Chantalok (Wat Chantalok) từ cây đàn hương đỏ lớn trong chùa. Mà theo truyền thống xa xưa là loại gỗ thiêng dùng để thờ Phật. Ngôi chùa này đã trở thành một ngôi chùa bị bỏ hoang. Cho đến năm 1875, Chao Luang Thammalangka Chao Luông của Chiang Rai Ý tưởng là khảo sát thành phố từ 4 góc của thành phố Chiang Rai. Người ta thấy rằng trung tâm của thành phố nằm xung quanh ngôi đền này. Vì vậy, Sadue Wiang đã được thành lập. (Cột Thành) và đổi tên chùa thành Wat Chan Lok Klang Wiang Sau đó, vào năm 1903, một cơn bão lớn xảy ra đã thổi đổ cây đàn hương đỏ. Ngôi chùa và ngôi chùa bị hư hại. Sau khi trùng tu, nó được gọi đơn giản là Wat Klang Wiang. Nhà thờ là ngôi chùa gắn bó lâu đời với cộng đồng Chanthaboon. Kể từ thời vua Sanphet IX, ngôi chùa đầu tiên được xây dựng bởi một nhóm 130 người Việt chạy trốn cuộc đàn áp tín đồ Thiên chúa giáo ở Việt Nam. Định cư vào năm 1711 với Cha Huet Tolantino là người quản lý các nhóm người Việt này. Và ngôi chùa đầu tiên được xây dựng từ năm 1730 đến năm 1752. Sau đó, tình trạng bất ổn xảy ra trong làng khiến một số người theo đạo Thiên chúa phải rời làng. Ngôi chùa bị bỏ hoang cho đến khi xuống cấp. Cho đến khi nhà thờ mới thứ hai được xây dựng vào năm 1752 bởi Bishop de Guana. Trong thời gian Cha Mattiado làm giám đốc nhà thờ. Ngôi đền thứ ba được xây dựng lại và chuyển đến vị trí hiện tại. (Phía Đông) vào năm 1834, dưới thời Cha Rangfang làm trụ trì, một ngôi chùa mới được xây dựng, ngôi chùa thứ tư vào năm 1855, và ngôi chùa hiện nay do Cha Perikal xây dựng. Lễ làm đá nền được thánh hiến vào ngày 6 tháng 1 năm 1906.