บึงบอระเพ็ดอยู่ในจังหวัดอะไร?
Bueng Boraphet ở tỉnh nào?
บึงบอระเพ็ด เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย และเป็นบึงทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีเนื้อที่ 132,737 ไร่ อยู่ในท้องที่สามอำเภอของจังหวัดนครสวรรค์ ได้แก่ อำเภอเมืองนครสวรรค์ อำเภอท่าตะโก และอำเภอชุมแสง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดนครสวรรค์ กลางบึงมีตำหนักแพที่สร้างขึ้นครั้งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินแปรพระราชฐาน บึงบอระเพ็ดตั้งอยู่ ณ. ตำแหน่งภูมิศาสตร์ที่ละติจูด 15 องศา 40 ลิปดา ถึง 15 องศา 45 ลิปดาเหนือ และ ลองจิจูด 100 องศา 10 ลิปดา ถึง 100 องศา 23 ลิปดาตะวันออก มีพื้นที่ประมาณ 132, 737 ไร่ หรือ (212.3792 ตารางกิโลเมตร) อยู่ในเขตการปกครองของจังหวัดนครสวรรค์ รวม 3 อำเภอ คือ อำเภอเมืองนครสวรรค์ อำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก ซึ่งทั้ง 3 อำเภอได้แบ่งเขตที่กลางบึงบอระเพ็ด โดยมีอาณาเขต ดังนี้
Bueng Boraphet là một trong những địa điểm du lịch đẹp nhất Thái Lan. Đây là hồ nước ngọt lớn nhất Thái Lan, với diện tích 132.737 rai, nằm trên địa bàn 3 huyện của tỉnh Nakhon Sawan là huyện Mueang Nakhon Sawan, huyện Tha Tako và huyện Chum Saeng. Đây là một điểm thu hút du lịch quan trọng ở tỉnh Nakhon Sawan. Giữa ao có một cung điện bằng bè được xây dựng khi vua Rama VI đi du hành để thay đổi nơi ở của hoàng gia. Bueng Boraphet nằm ở vị trí địa lý có vĩ độ 15 độ 40 phút đến 15 độ 45 phút Bắc và kinh độ 100 độ 10 phút đến 100 độ 23 phút Đông. Nó có diện tích khoảng 132.737 rai hoặc (212,3792 km2) trong khu vực hành chính của tỉnh Nakhon Sawan, bao gồm 3 huyện: huyện Mueang Nakhon Sawan, huyện Chum Saeng và huyện Tha Tako, cả 3 huyện Các huyện được chia thành giữa Bueng Boraphet, có lãnh thổ như sau:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 สายแยกบึงบอระเพ็ด–ชัยภูมิ เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างภาคเหนือกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มต้นที่สามแยกบึงบอระเพ็ด ตัดกับถนนพหลโยธินก่อนขึ้นสะพานเดชาติวงศ์ ตัดผ่าน อำเภอชุมแสง อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์ อำเภอบึงสามพันและอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ขึ้นไปสู่จังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มตั้งแต่อำเภอภักดีชุมพล อำเภอเทพสถิต อำเภอหนองบัวระเหว อำเภอบ้านเขว้า และสิ้นสุดที่วงเวียนอนุสาวรีย์พระยาภักดีชุมพล อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ ระยะทางยาวประมาณ 268 กิโลเมตรเป็นทางหลวง 2 จราจรสวนกัน และบางช่วงเป็น 4 ช่องจราจร พื้นที่ของบึงบอระเพ็ดในอดีตนั้นเป็นที่ราบลุ่ม แวดล้อมไปด้วยป่าไม้เบญจพรรณอันอุดมสมบูรณ์ มีลำคลองเล็กๆ ไหลผ่านและประกอบไปด้วยหนองน้ำหลายแห่ง เมื่อถึงฤดูฝนจะมีน้ำทางเหนือไหลหลากทำให้บริเวณบึงบอระเพ็ดมีน้ำท่วมเป็น บริเวณกว้างจนกลายเป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ อุดมไปด้วยสัตว์น้ำนานาชนิด ทั้งพันธุ์ปลาชนิดต่างๆ จระเข้ กุ้งก้ามกรามและตะพาบน้ำ เทศบาลตำบลไพรบึงตั้งอยู่ในพื้นที่ตอนกลางของจังหวัดศรีสะเกษ สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม สลับกับลูกคลื่นลอนลาด มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญได้แก่หนองใหญ่หรือบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง และบางส่วนของลำห้วยชลัง ซึ่งไหลผ่านทางด้านทิศตะวันออกของเขตเทศบาล สภาพดินเหมาะสมสำหรับการเกษตรกรรมทั้งการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ พระพุทธเจดีย์ไพรบึง หรือที่ชาวไพรบึงโดยทั่วไปเรียกว่า พระธาตุไพรบึง ประดิษฐานอยู่ภายในวัดไพรบึง(วัดจำปาสุรภีย์) อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลไพรบึงทางตอนเหนือ ใกล้กับสวนสาธารณะบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง เป็นพระธาตุเจดีย์สำคัญของจังหวัดศรีสะเกษ มีขนาดสูงใหญ่ ความสูงจากฐานถึงยอดฉัตร ประมาณ 60 เมตร สร้างขึ้นตามรูปแบบศิลปะอินเดีย แบบเจดีย์พุทธคยา ส่วนยอดฉัตรด้านบนสุดของพระเจดีย์เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งอัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย พระพุทธเจดีย์องค์นี้จึงถือเป็นมรดกทางพุทธศาสนา อันเป็นปูชนียสถานที่เคารพสักการะมากที่สุดแห่งหนึ่งของชาวจังหวัดศรีสะเกษและจังหวัดใกล้เคียง อนึ่ง วัดไพรบึง เป็นวัดเก่าแก่ที่มีอายุตั้งแต่ พ.ศ.2100 บึงกะโล่ หรือ บึงทุ่งกะโล่ เป็นแหล่งเก็บกักน้ำขนาดใหญ่เพื่อการเกษตรของจังหวัดอุตรดิตถ์ ตั้งอยู่บนพื้นที่สาธารณประโยชน์ ในเขตตำบลป่าเซ่า ครอบคลุมบางส่วนถึงตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ห่างจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ประมาณ 2 กิโลเมตร มีเนื้อที่รวมประมาณ 7,500 ไร่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ มีพื้นที่เก็บกักน้ำถูกขุดลอกเพื่อใช้ในภาคการเกษตรและอุปโภคบริโภคอยู่ด้านทิศตะวันออก บึงพลาญชัย ตั้งอยู่บริเวณกลางเมืองร้อยเอ็ด ถือเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด มีลักษณะเป็นเกาะอยู่กลางบึงน้ำขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ประมาณ 2 แสนตารางเมตร เป็นบึงที่เกิดจากพระยาสุนทรเทพกิจจารักษ์ (เจ้าเมืองร้อยเอ็ดคนแรก) นำชาวบ้าน 40,000 คน ขุดขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2469 เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ตกแต่งเป็นสวนไม้ดอกขนาดใหญ่ มีพันธุ์ไม้ต่าง ๆ ร่มรื่น และในบึงน้ำมีปลาชนิดต่าง ๆ หลายพันธุ์ มีเรือจักรยานน้ำและเรือพายไว้บริการประชาชนพายเล่นในบึง นอกจากนั้นยังใช้เป็นสถานที่จัดงานเทศกาลของจังหวัด รวมทั้งจัดมหรสพต่าง ๆ ภายในบึงพลาญชัยยังมีสิ่งก่อสร้างที่น่าสนใจคือ บึงสีไฟ เป็นแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ของประเทศไทย ตั้งอยู่ในจังหวัดพิจิตร โดยเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่เป็นอันดับสาม หรืออันดับห้าของประเทศ รองจาก บึงบอระเพ็ด ทะเลสาบหนองหาน บึงละหานและ กว๊านพะเยา ตามลำดับ โดยบึงสีไฟมีเนื้อที่ 5,390 ไร่ ซึ่งลดลงมาภายหลังจากการสร้างเขื่อนสิริกิติ์ ที่เดิมบึงสีไฟมีเนื้อที่มากกว่า 10,000 ไร่ บึงสีไฟเป็นแหล่งเพาะพันธุ์สัตว์น้ำจืด แหล่งอาศัยของนกหลายชนิด และยังเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่สำคัญของจังหวัดพิจิตรด้วย ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงได้ได้แบ่งออกเป็นหลาย 4 กลุ่ม ย้ายถิ่นที่อยู่ใหม่ กลุ่มแรก เดินทางไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองปราสาทเยอ ซึ่งในปัจจุบัน คือบ้านปราสาทเยอ ตั้งอยู่ใน อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ กลุ่มที่ 2 ได้ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใน อำเภออุทุมพรพิสัย และอำเภอห้วยทับทัน ส่วนกลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 อาศัยอยู่ใน อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ในปัจจุบัน ชื่อหมู่บ้านว่า บ้านขมิ้น อยู่ใน ตำบลทุ่ม อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ และบ้านโพนค้อ ตำบลโพนค้อ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
Quốc lộ 225, Nút giao Bueng Boraphet - Chaiyaphum Là con đường nối liền vùng phía Bắc với vùng Đông Bắc. Bắt đầu từ ngã tư Bueng Boraphet. Giao với đường Phahonyothin trước khi đi lên cầu Dechatiwong, cắt qua huyện Chum Saeng, huyện Nong Bua, tỉnh Nakhon Sawan. Quận Bueng Sam Phan và Quận Wichian Buri Tỉnh Phetchabun Đến các tỉnh Đông Bắc Bắt đầu từ huyện Phakdee Chumphon, huyện Thep Sathit, huyện Nong Bua Rawe. huyện Ban Khwao và kết thúc tại Bùng binh tượng đài Phraya Phakdi Chumphon, huyện Mueang, tỉnh Chaiyaphum. Dài khoảng 268 km, là đường cao tốc có 2 làn xe ngược chiều và một số đoạn có 4 làn xe. Khu vực Bueng Boraphet trước đây là vùng đất thấp. Được bao quanh bởi một khu rừng hỗn hợp giàu có. Có một con kênh nhỏ. Nó chảy qua và bao gồm một số đầm lầy. Khi mùa mưa đến, phía Bắc sẽ có lũ lụt khiến khu vực Bueng Boraphet bị ngập. Khu vực này rộng đến nỗi nó trở thành một hồ nước ngọt lớn. Phong phú các loại động vật thủy sinh Bao gồm nhiều loại cá, cá sấu, tôm hùm và rùa mai mềm. Đô thị phó huyện Phrai Bueng nằm ở khu vực trung tâm của tỉnh Sisaket. Địa hình chung là vùng đất thấp. xen kẽ các sườn dốc nhấp nhô Có một nguồn nước tự nhiên quan trọng, bao gồm hồ Nong Yai hoặc Phrai Bueng Teal. và một số khu vực của Huai Chalang chảy qua phía đông của đô thị Điều kiện đất đai thích hợp cho việc phát triển nông nghiệp, vừa trồng trọt, vừa chăn nuôi. Phra Buddha Chedi Phrai Bueng Hoặc người dân Phrai Bueng thường gọi nó như thế nào Phra That Phrai Bueng Được lưu giữ bên trong Wat Phrai Bueng (Wat Champa Suraphee), huyện Phrai Bueng, tỉnh Sisaket. Nằm ở đô thị tiểu khu Phrai Bueng ở phía bắc. Gần Công viên Công cộng Bueng Nok Nam Phrai Bueng. Đây là một bảo tháp quan trọng của tỉnh Sisaket. Nó to và cao. Chiều cao từ chân đế đến đỉnh khoảng 60 mét, được xây dựng theo phong cách nghệ thuật Ấn Độ. Phong cách chùa Bodhgaya Đỉnh tháp trên đỉnh chùa là nơi lưu giữ xá lợi của Đức Phật. được mang từ Ấn Độ Vì vậy, Bảo tháp Phật này được coi là di sản Phật giáo. là một trong những nơi thờ cúng được tôn kính nhất của người dân tỉnh Sisaket và các tỉnh lân cận. Thật tình cờ, Wat Phrai Bueng là một ngôi chùa cổ có niên đại từ năm 1557. Bueng Kalo hay Bueng Thung Kalo là hồ chứa nước lớn phục vụ nông nghiệp ở tỉnh Uttaradit. Nằm trên một khu vực công cộng. Tại xã Pa Sáo Bao gồm một phần Tiểu khu Kung Taphao, huyện Mueang, tỉnh Uttaradit. Cách Quốc lộ 11 khoảng 2 km, có tổng diện tích khoảng 7.500 rai. Phần lớn diện tích là vùng đất ngập nước. Có khu trữ nước đã được nạo vét để sử dụng cho nông nghiệp và tiêu dùng ở phía đông. Bueng Phalan Chai nằm ở giữa thành phố Roi Et. Nó được coi là một biểu tượng của tỉnh. Nó trông giống như một hòn đảo giữa một hồ nước lớn. Nó có diện tích khoảng 200.000 mét vuông. Đây là một đầm lầy được tạo ra bởi Phraya Sunthornthepkitcharak. (Thống đốc đầu tiên của Roi Et) đã dẫn 40.000 dân làng đào nó ra vào năm 1926 để làm nơi giải trí. Được trang trí như một vườn hoa rộng lớn. Có nhiều loại cây râm mát và trong hồ có nhiều loại cá khác nhau. Có xe đạp nước và thuyền chèo để mọi người chơi đùa trong ao. Nó cũng được sử dụng làm nơi tổ chức các lễ hội cấp tỉnh. Ngoài việc tổ chức nhiều hoạt động giải trí khác nhau, còn có những tòa nhà thú vị ở Bueng Phalan Chai. Bueng Si Fai là nguồn cung cấp nước ngọt lớn ở Thái Lan. Nằm ở tỉnh Phichit. Đây là nguồn nước lớn thứ ba. Hay xếp thứ năm cả nước sau Bueng Boraphet, hồ Nong Han, Bueng Lahan và Kwan Phayao có diện tích 5.390 rai, giảm sau khi xây dựng đập Sirikit. Bueng Si Fai ban đầu có diện tích hơn 10.000 rai. Bueng Si Fai là nơi sinh sản của các loài động vật nước ngọt. Môi trường sống của nhiều loại chim Đây cũng là một địa điểm giải trí quan trọng ở tỉnh Phichit. Sau đó, một trận dịch xảy ra nên họ được chia thành 4 nhóm và chuyển đến nơi ở mới. Nhóm đầu tiên đến định cư tại thành phố Prasat Ye. hiện tại Đó là Ban Prasat Yer, thuộc huyện Phrai Bueng, tỉnh Sisaket. Nhóm thứ hai đã chuyển đến định cư. Quận Uthumphon Phisai và huyện Hoài Tháp Than, trong khi Nhóm 3 và Nhóm 4 sống ở quận Mueang Sisaket. Tỉnh Sisaket, hiện nay tên làng là Ban Khamin, thuộc phó huyện Thum, huyện Mueang Sisaket. Tỉnh Sisaket và Bản Phon Kho, phó huyện Phon Kho, huyện Mueang Sisaket Tỉnh Sisaket