มหาเถรสมาคม ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกเมื่อใด ?
Hội đồng Tăng già Tối cao được thành lập lần đầu tiên khi nào?
มหาเถรสมาคม () เป็นองค์กรสูงสุดในการปกครองคณะสงฆ์ไทยตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ทำหน้าที่คล้ายกับคณะรัฐมนตรี โดยมีสมเด็จพระสังฆราชหรือผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชเป็นประธานกรรมการโดยตำแหน่ง และกรรมการอื่นอีกไม่เกิน 20 รูปซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งจากสมเด็จพระราชาคณะ พระราชาคณะ หรือพระภิกษุซึ่งมีพรรษาอันสมควรและมีจริยวัตรในพระธรรมวินัยที่เหมาะสมแก่การปกครองคณะสงฆ์
Hội đồng Tối cao Tăng già () là tổ chức cao nhất quản lý Tăng đoàn Thái Lan theo Đạo luật Tăng già B.E. Thực hiện các nhiệm vụ tương tự như Nội các với Somdej Phra Sangharaja hoặc người thực hiện nhiệm vụ của Somdej Phra Sangharaja là chủ tịch đương nhiên. và không quá 20 thành viên khác được Nhà vua bổ nhiệm từ các Hoàng thân, các vị giám chức hoặc tu sĩ có kinh nghiệm phù hợp và có đạo đức, kỷ luật phù hợp để điều hành Tăng đoàn.
หน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2518 โดยดำริของ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) อดีตกรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าอาวาสวัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นผู้เสนอโครงการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในระดับตำบลต่อที่ประชุมมหาเถรสมาคม และมหาเถรสมาคมได้มีมติเห็นชอบ โดยได้มีการตราระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล พ.ศ. 2518 ขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์ให้พระสงฆ์เป็นผู้นำในการเผยแพร่พระพุทธศาสนา โดยใช้วัดเป็นศูนย์กลางในการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ของชุมชน เพื่อช่วยประชาชนให้สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ตามสมควรในด้านต่าง ๆ ตามกรอบการดำเนินงานที่กำหนดไว้ 8 ด้าน คือ มติของการกสงฆ์ดังกล่าว มหาเถรสมาคมพิจารณาแล้วเห็นชอบ แต่สำหรับมติประการแรกได้หารือสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ซึ่งสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาตอบกลับมาว่า มหาเถรสมาคมใช้อำนาจตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ได้ ต่อมาสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์ วาสโน) ในฐานะประธานมหาเถรสมาคม ได้มีคำสั่งให้รักษ์สละสมณเพศภายในเจ็ดวัน มหาเถรสมาคมเป็นถ้อยคำที่ใช้ครั้งแรกใน "พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์" (ร.ศ. 121) อันตราขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คำว่า "เถระ" หมายถึง "พระผู้ใหญ่, ตามพระวินัยกำหนดว่า พระมีพรรษาตั้งแต่สิบขึ้นไป เรียกว่า พระเถระ" โดยตาม"พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์" (ร.ศ. 121) มาตรา 4 ให้เรียกสมเด็จเจ้าคณะใหญ่ และพระสงฆ์ชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งต่าง ๆ ว่า "มหาเถระ" และมหาเถระเหล่านี้จะประชุมกันเพื่อถวายความเห็นแก่พระมหากษัตริย์ในเรื่องพุทธศาสนาตามที่ทรงปรึกษา ที่ประชุมนี้เรียกว่า "มหาเถรสมาคม" โดยต้องมีมหาเถระอย่างน้อยห้ารูปมาประชุม จึงจะเป็นองค์ประชุม "พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์" (ร.ศ. 121) ไม่ได้ใช้บังคับทันที แต่จะมีประกาศให้ใช้บังคับในมณฑลต่าง ๆ เป็นรายมณฑลเรื่อยไปจนทั่วประเทศสยาม (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ประเทศไทย) ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 มหาเถรสมาคมได้มีมติแต่งตั้งคณะกรรมการปรับปรุงแก้ไขระเบียบมหาเถรสมาคมว่าด้วยการตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล พ.ศ. 2518 เพื่อให้สอดคล้องกับกฎหมายและสภาพการณ์ในปัจจุบัน ทำให้ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 มหาเถรสมาคมจึงได้มีคำสั่งให้ยกเลิกระเบียบมหาเถรสมาคมว่าด้วยการตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล พ.ศ. 2518 และประกาศใช้ระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล พ.ศ. 2546 ในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2546 สาระสำคัญคือให้มีการดำเนินงานหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลในรูปแบบคณะกรรมการจากทั้งพระสงฆ์ ผู้นำชุมชน และประชาชน และให้เจ้าคณะผู้ปกครองคณะสงฆ์ทุกระดับชั้น ดำเนินการตามระเบียบที่กำหนดไว้ เพื่อก่อตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลให้ครบทุกเขตปกครองคณะสงฆ์ระดับตำบล ให้แล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2549 ทำให้ในปัจจุบัน หน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล จึงมีจำนวนกว่า 5,922 หน่วย กระจายอยู่ในเกือบทุกตำบลในประเทศไทย สามัคคีสมาคมก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2444 หลังจากที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงศึกษาที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดได้ไม่นาน ทรงเป็นองค์อุปถัมภ์พระองค์แรกของสมาคม นับเป็นสมาคมแห่งแรกของคนไทยในสหราชอาณาจักร และแห่งเดียวเท่านั้นที่อยู่ในพระบรมราชูปถัมภ์ตั้งแต่แรก ทั้งยังเป็นสมาคมนักเรียนไทยและสมาคมคนไทยในต่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดและเก่าแก่ที่สุดอีกด้วย ประเทศไทยเข้าเป็นสมาชิกสหพันธ์หมากล้อมนานาชาติ ตั้งแต่ปี 2526 และต่อมาในปี 2527 ได้มีการส่งตัวแทนไปแข่งครั้งแรกที่กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น สำหรับการก่อตั้งสมาคมอย่างเป็นทางการเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ซึ่งมีการก่อตั้ง ชมรมหมากล้อม (โกะ) ประเทศไทย โดยนายก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์ ทำให้มีคนไทยเล่นมากขึ้น มีการบรรจุเป็นกีฬาอย่างเป็นทางการในกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 23 ตั้งแต่ปี 2539 เป็นต้นมา ต่อมาเมื่อปี 2544 จึงมีการจดทะเบียนเป็น สมาคมกีฬาหมากล้อม และต่อมาในปี 2546 ได้กลายเป็น สมาคมกีฬาหมากล้อมแห่งประเทศไทย สำนักงานตั้งอยู่ที่ ถนนสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ทำให้กีฬาหมากล้อมในประเทศไทยมีการแพร่หลายมากขึ้นจนได้รับการบรรจุในกีฬาเยาวชนแห่งชาติครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 24 ที่จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งแต่ปี 2551 เป็นต้นมา สมาคมทนายความแห่งประเทศไทยนั้น เป็นองค์กรเอกชนที่จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 กุมพาพันธ์ พ.ศ. 2500 มีนายชมพู อรรถจินดา เป็นนายกสมาคมทนายความฯ คนแรก โดยมีวัตถุประสงค์คือ
1.เพื่อส่งเสริมอาชีพทนายความ
2.เพื่อจัดตั้งสวัสดิการในหมู่สมาชิก
3.เพื่อการบำเพ็ญสาธารณประโยชน์
การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญเกิดเมื่อครั้ง 2517 สมัยที่ ศาสตราจารย์มารุต บุนนาค เป็นนายกสมาคมทนายควาามแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในขณะนั้น ได้เสนอร่างพระราชบัญญัติทนายความเพื่อก่อตั้ง สภาทนายความ เข้าสู่การพิจารณาของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ด้วยความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของทนายความการเคลื่อนไหวและต่อสู้ที่เป็นระยะเวลายาวนานต่อเนื่องกัน เป็นระยะเวลายาวนานกว่า 15 ปี จึงได้ประสบความสำเร็จ และมี ดร.คำนวณ ชโลปถัมภ์ ดำรงตำแหน่งนายกสภาทนายความแห่งประเทศไทย คนแรก การประชุมเพื่อจัดตั้งสมาคมเขมรอิสระมีขึ้นที่กำปงโสม จังหวัดกำปอต เมื่อ 17 – 19 เมษายน พ.ศ. 2493 มีผู้เข้าร่วมประชุมประมาณ 200 คน และมีนายพลอุง เซาจากเวียดมิญมาร่วมสังเกตการณ์ โดยในการประชุมมีการประดับธงของเวียดนาม ลาว และกัมพูชา ที่ประชุมได้เลือกเซิง งอกมิญเป็นผู้นำสูงสุด คณะกรรมการคนอื่นมี จัน สมัย เซียว เฮง จัน ดารา เมียส วอง เมียส วันนัก เจา ยิน เนียม ซุน สก สไพ งิน ฮอร์ แก้ว โมนี เนย สราญ มีตัวแทนจากพนมเปญ (เชื่อว่าเป็น แกว เมียส) และอีก 2 คนเป็นตัวแทนของชาวขแมร์กรอม มีสมาชิกของคณะกรรมการ 5 คนอยู่ในพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2458 สมาคมได้ตีพิมพ์หนังสือภาษาดัตช์ "โลกเสรี" (Het Vrije Woord) บรรณาธิการคือ อดอล์ฟ บาร์ สมาคมนี้ไม่ได้มีเป้าหมายในการเรียกร้องเอกราชเมื่อแรกก่อตั้ง ในช่วงดังกล่าวสมาคมนี้มีสมาชิกประมาณ 100 คน เป็นชาวอินโดนีเซียเพียง 3 คน สมาคมนี้ได้กลายเป็นสมาคมหัวรุนแรงและต่อต้านการควบคุมจากศูนย์กลาง สมาชิกพรรค SDAP ในเนเธอร์แลนด์เริ่มลำบากใจที่จะร่วมมือกับสมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีส ใน พ.ศ. 2460 กลุ่มปฏิรูปของสมาคมได้แยกตัวออกไปตั้งพรรคประชาธิปไตยสังคมอินดีส ในปีเดียวกันนี้ สมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสได้ตีพิมพ์เอกสารเป็นภาษาอินโดนีเซียครั้งแรกในชื่อ "เสียงเสรีภาพ" (Soeara Merdeka)
Đơn vị đào tạo công lập cấp huyện Được thành lập vào năm 1975 theo sáng kiến ​​của Somdet Phra Buddhakosajarn (Fuen Chutintharo), cựu thành viên Hội đồng Tăng đoàn. Trụ trì chùa Sam Phraya Băng Cốc người đề xuất dự án hoằng dương Phật giáo cấp phó huyện tới đại hội Tăng đoàn và Hội đồng Tăng già Tối cao đã thông qua nghị quyết phê chuẩn Các quy chế của Hội đồng Tăng già đã được ban hành. Liên quan đến việc thành lập Đơn vị Đào tạo Công dân cấp huyện, B.E. 2518, với mục tiêu để các nhà sư đi đầu trong việc truyền bá Phật giáo. Bằng cách sử dụng ngôi chùa làm trung tâm tổ chức các hoạt động cộng đồng khác nhau nhằm giúp mọi người có thể tự giúp đỡ mình khi họ thấy phù hợp trong các lĩnh vực khác nhau theo khuôn khổ hoạt động được đề ra trong 8 lĩnh vực: Nghị quyết của chư tăng nói Hội đồng Tăng đoàn xem xét và thông qua. Nhưng đối với nghị quyết đầu tiên, Văn phòng Hội đồng Nhà nước đã được hỏi ý kiến. Văn phòng Hội đồng Nhà nước đã trả lời rằng Hội đồng Tối cao Tăng già có thể thực thi quyền hạn của mình theo Mục 27 của Đạo luật Tăng già, B.E. Somdej Phra Sangharaja (Vasana Wasano) làm Chủ tịch Hội đồng Tăng đoàn Tối cao. Rak được lệnh từ bỏ cuộc sống tu viện trong vòng bảy ngày. Maha Sangha là từ được sử dụng lần đầu tiên trong Theo Luật tạng, "Đạo luật quản lý Tăng đoàn" (R.S. 121) được ban hành dưới thời trị vì của Vua Chulalongkorn. Các nhà sư từ mười tuổi trở lên được gọi là "Phra Thera" theo "Đạo luật quản lý Tăng đoàn" (R.S. 121), Mục 4, gọi là Somdet Phra Kaha Yai. và các nhà sư cao cấp ở nhiều chức vụ khác nhau được gọi là "Maha Thera" và những Maha Thera này sẽ gặp nhau để đưa ra ý kiến ​​​​với Nhà vua về Phật giáo theo sự tư vấn của ông. Cuộc họp này được gọi là "Maha Sangha Samakhom", có ít nhất năm vị Maha Sangha có mặt tại cuộc họp. Vì vậy sẽ có một đại biểu. "Đạo luật quản lý tăng đoàn" (R.S. 121) không có hiệu lực ngay lập tức. Nhưng sẽ có một thông báo được thi hành ở nhiều tỉnh khác nhau trên cơ sở từng quận trên toàn bộ Xiêm. (Sau này đổi tên thành Thái Lan) Cuối năm 2002, Hội đồng Tăng đoàn Tối cao đã thông qua nghị quyết bổ nhiệm một ủy ban sửa đổi các quy định của Tăng đoàn về việc thành lập các đơn vị đào tạo công lập cấp dưới, B.E. 2518, để phù hợp với luật pháp và tình hình hiện nay. Kết quả là, vào cuối năm 2003, Hội đồng Tối cao Tăng đoàn đã ra lệnh hủy bỏ các quy định của Tăng đoàn Đại chúng về việc thành lập các đơn vị đào tạo công cộng cấp dưới, B.E. 2518, và ban hành các quy định của Tăng đoàn. Về việc thành lập Ban Huấn luyện Nhân dân Huyện, năm 2003, ngày 1 tháng 9 năm 2003, điểm quan trọng là để Ban Huấn luyện Nhân dân Huyện hoạt động dưới hình thức một ủy ban gồm các tăng sĩ, lãnh đạo cộng đồng và người dân. những người cai trị giáo hội ở mọi cấp độ của Tăng đoàn Thực hiện theo đúng quy định đã được ban hành. Thành lập các đơn vị đào tạo công lập cấp dưới huyện cho tất cả các khu hành chính giáo hội cấp dưới huyện. sẽ được hoàn thành trong năm 2006, hiện nay Đơn vị đào tạo công lập cấp huyện Do đó, có hơn 5.922 đơn vị được phân bổ ở hầu hết các tiểu huyện ở Thái Lan. Hiệp hội Samakhi được thành lập vào ngày 1 tháng 8 năm 1901, ngay sau khi Vua Rama VI theo học tại Đại học Oxford. Ông là người bảo trợ đầu tiên của hiệp hội. Đây là hiệp hội đầu tiên của người Thái ở Vương quốc Anh. và là người duy nhất được Hoàng gia bảo trợ ngay từ đầu. Đây cũng là hiệp hội sinh viên Thái Lan lớn nhất và lâu đời nhất và hiệp hội người Thái ở nước ngoài. Thái Lan là thành viên của Liên đoàn Cờ vây Quốc tế từ năm 1983, và sau đó vào năm 1984, đại diện lần đầu tiên được cử đi thi đấu tại Tokyo, Nhật Bản. Lần đầu tiên hiệp hội chính thức được thành lập vào ngày 25 tháng 8 năm 1993, trong đó. Câu lạc bộ cờ vây Thái Lan (Go) được thành lập bởi ông Kosak Ghếasamisak khiến nhiều người Thái chơi hơn Nó đã được đưa vào như một môn thể thao chính thức trong Đại hội Thể thao Đại học Thái Lan lần thứ 23 kể từ năm 1996 trở đi. Sau đó, vào năm 2001, nó đã được đăng ký là môn thể thao này. Hiệp hội thể thao cờ vây và sau đó vào năm 2003 trở thành Hiệp hội thể thao cờ vây Thái Lan. Văn phòng tọa lạc trên đường Silom, quận Bang Rak, Bangkok. Điều này đã khiến môn thể thao cờ vây ở Thái Lan trở nên phổ biến hơn và được đưa vào Đại hội thể thao trẻ toàn quốc lần đầu tiên tại Đại hội thể thao trẻ toàn quốc lần thứ 24 ở tỉnh Ubon Ratchathani kể từ năm 2008 trở đi. Hiệp hội Luật sư Thái Lan Đây là một tổ chức tư nhân được thành lập vào ngày 20/02/1957 do ông Chompoo Attachinda làm chủ tịch đầu tiên của Hiệp hội Luật sư với mục tiêu 1. Thúc đẩy sự nghiệp của luật sư 2. Thiết lập phúc lợi giữa các thành viên 3. Phục vụ lợi ích công cộng Một sự thay đổi quan trọng xảy ra vào năm 1974 khi Giáo sư Marut Bunnag là chủ tịch Hiệp hội Luật sư Thái Lan. lúc đó là thành viên của Hội đồng Lập pháp Quốc gia, đã trình dự thảo Luật Luật sư thành lập Hội đồng Luật sư để Hội đồng Lập pháp Quốc gia xem xét. Với sự đoàn kết của các luật sư trong phong trào đấu tranh lâu dài liên tục. Trong thời gian hơn 15 năm, nó đã thành công và có Tiến sĩ Kamnuan Chalopatham giữ chức Chủ tịch đầu tiên của Hội đồng Luật sư Thái Lan. Cuộc họp thành lập Hiệp hội Độc lập Khmer được tổ chức tại Kampong Som, tỉnh Kampot, vào ngày 17 – 19 tháng 4 năm 1950. Cuộc họp có khoảng 200 người tham dự, trong đó có Tướng Ung. Sao từ Việt Minh đến quan sát. Tại cuộc họp, cờ của các nước Việt Nam, Lào, Campuchia đã được kéo lên. Ngọc Minh là người lãnh đạo tối cao. Các thành viên khác của ủy ban là Chan Samai, Xiao Heng, Chan Dara, Mies Wong, Mies Wannak, Chao Yin Niam, Sun Sok Spai, Nin Hor Kaew, Moni Nei Saran và đại diện từ Phnom Penh. (được cho là Kaew Meas) và hai người khác đại diện cho người Khmer Krom. Năm thành viên của ủy ban thuộc Đảng Cộng sản Đông Dương. Vào tháng 10 năm 1915, hiệp hội xuất bản cuốn sách Hà Lan "Thế giới tự do" (Het Vrije Woord), do Adolf Baar biên tập. Ban đầu hiệp hội không hướng tới độc lập. Trong thời kỳ này, hiệp hội có khoảng 100 thành viên, trong đó chỉ có ba người Indonesia. Nó trở nên cấp tiến hơn và chống lại sự kiểm soát của trung ương. hiệp hội tách ra để thành lập Đảng Dân chủ Xã hội Ấn Độ. Trong cùng năm này Hiệp hội Dân chủ Xã hội Ấn Độ đã xuất bản tài liệu đầu tiên bằng tiếng Indonesia, có tựa đề "Âm thanh của tự do" (Soeara Merdeka)