โรควิตกกังวล เป็นส่วนหนึ่งของโรคจิตใช่หรือไม่?
Rối loạn lo âu có phải là một phần của rối loạn tâm thần?
โรควิตกกังวล (English: Anxiety disorders) เป็นกลุ่มความผิดปกติทางจิตกำหนดโดยความวิตกกังวลและความกลัว[1] ความวิตกกังวล (anxiety) เป็นความกังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคตและความกลัว (fear) เป็นปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ปัจจุบัน ความรู้สึกเช่นนี้อาจทำให้เกิดอาการทางกาย เช่น หัวใจเต้นเร็วและตัวสั่น มีโรควิตกกังวลหลายอย่าง รวมทั้งโรควิตกกังวลไปทั่ว (GAD), โรคกลัว (phobia) ที่เฉพาะเจาะจง, โรคกลัวการเข้าสังคม (social anxiety disorder), โรควิตกกังวลเมื่อต้องแยก (separation anxiety disorder), โรคกลัวที่ชุมชน (agoraphobia), และโรคตื่นตระหนก (panic disorder) โดยโรคจะต่าง ๆ กันตามอาการ แต่คนไข้มักจะมีโรควิตกกังวลมากกว่าหนึ่งชนิด[1] โรคมีปัจจัยจากกรรมพันธุ์และสิ่งแวดล้อม[2] ปัจจัยเสี่ยงรวมทั้งประวัติถูกทารุณกรรมในวัยเด็ก ประวัติความผิดปกติทางจิตในครอบครัว และความยากจน โรคมักเกิดร่วมกับความผิดปกติทางจิตอื่น ๆ โดยเฉพาะโรคซึมเศร้า (MDD) ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ (PD) และการเสพสารเสพติด (substance use disorder)[3] เพื่อจะวินิจฉัยว่าเป็นโรค จะต้องมีอาการอย่างน้อย 6 เดือน มีความวิตกกังวลเกินเหตุ และมีปัญหาในการดำเนินชีวิต[1][3] แต่ก็มีปัญหาทางจิตเวชและทางแพทย์อื่น ๆ ที่อาจมีอาการคล้าย ๆ กันรวมทั้งอาการไฮเปอร์ไทรอยด์, โรคหัวใจ, การเสพกาเฟอีน แอลกอฮอล์ และกัญชา, และการขาดยา (withdrawal) บางประเภท[3] ถ้าไม่รักษา โรคมักจะไม่หาย[1][2] การรักษารวมทั้งการเปลี่ยนสไตล์ชีวิต จิตบำบัด และการทานยา จิตบำบัดมักจะเป็นรูปแบบหนึ่งของการบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT)[3] ยาเช่นยาแก้ซึมเศร้าหรือเบต้า บล็อกเกอร์ อาจช่วยให้อาการดีขึ้น[2] คนประมาณ 12% มีโรคทุก ๆ ปี[3] โดยเกิดในหญิงมากกว่าชาย 2 เท่า และทั่วไปเริ่มก่อนอายุ 25 ปี[1][3] ประเภทโรคที่สามัญที่สุดคือโรคกลัวที่เฉพาะเจาะจงซึ่งเกิดในคน 12% และโรคกลัวการเข้าสังคม (SAD) ซึ่งเกิดในคน 10% ในช่วงหนึ่งในชีวิต โดยเกิดกับบุคคลอายุ 15-35 ปีมากที่สุด และเกิดขึ้นน้อยหลังถึงอายุ 55 ปี อัตราการเกิดดูจะสูงกว่าในสหรัฐอเมริกาและทวีปยุโรป[3]
Rối loạn lo âu (tiếng Việt: Rối loạn lo âu) là một nhóm rối loạn tâm thần được xác định bởi sự lo lắng và sợ hãi [1]. Cảm giác này có thể gây ra các triệu chứng thực thể như nhịp tim nhanh và run rẩy. Có rất nhiều rối loạn lo âu. bao gồm rối loạn lo âu tổng quát (GAD), ám ảnh cụ thể, rối loạn lo âu xã hội, rối loạn lo âu chia ly, chứng sợ khoảng trống Chúng bao gồm chứng sợ khoảng rộng, rối loạn hoảng sợ và rối loạn hoảng sợ. Các triệu chứng khác nhau nhưng bệnh nhân thường mắc nhiều loại rối loạn lo âu. [1] Bệnh có các yếu tố di truyền và môi trường. [2] Các yếu tố nguy cơ bao gồm tiền sử bị lạm dụng ở thời thơ ấu. Tiền sử gia đình mắc chứng rối loạn tâm thần và nghèo đói. Bệnh thường xảy ra cùng với các rối loạn tâm thần khác, đặc biệt là rối loạn trầm cảm nặng (MDD), rối loạn nhân cách (PD) và rối loạn sử dụng chất gây nghiện [3]. Các triệu chứng phải kéo dài ít nhất 6 tháng và gây lo lắng quá mức. [1] [3] Nhưng có những vấn đề tâm thần và y tế khác có thể có các triệu chứng tương tự, bao gồm cường giáp, bệnh tim, sử dụng caffeine, rượu và cần sa, và việc cai một số loại thuốc.[3] bệnh thường sẽ không biến mất.[1] [2] Điều trị bao gồm thay đổi lối sống, trị liệu tâm lý và dùng thuốc. Tâm lý trị liệu thường là một hình thức trị liệu điều hòa hành vi (CBT) [3] Các loại thuốc như thuốc chống trầm cảm hoặc thuốc chẹn beta có thể hữu ích. cải thiện các triệu chứng. [2] Khoảng 12% số người bị ảnh hưởng mỗi năm. [3] Tình trạng này xảy ra ở phụ nữ nhiều gấp đôi so với nam giới và thường bắt đầu trước 25 tuổi. Các loại phổ biến nhất là nỗi ám ảnh cụ thể, xảy ra ở 12% số người và chứng rối loạn lo âu xã hội (SAD), ảnh hưởng đến 10% số người tại một thời điểm nào đó trong cuộc đời của họ. Nó xảy ra thường xuyên nhất ở những người từ 15-35 tuổi và xảy ra ít thường xuyên hơn sau tuổi 55. Tỷ lệ mắc bệnh dường như cao hơn ở Hoa Kỳ và Châu Âu [3]