มหายาน แต่เดิมคือนิกายอะไร?
Giáo phái Đại thừa ban đầu là gì?
พระพุทธศาสนามหายานเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 6-7 โดยเป็นคณะสงฆ์ที่มีความเห็นต่างจากนิกายเดิมที่มีอยู่ 18 - 20 นิกายในขณะนั้น แนวคิดของมหายานพัฒนามาจากแนวคิดของนิกายมหาสังฆิกะและนิกายที่แยกไปจากนิกายนี้ จุดต่างจากนิกายดั้งเดิมคือคณะสงฆ์กลุ่มนี้ให้ความสำคัญกับการเป็นพระโพธิสัตว์และเน้นบทบาทของคฤหัสถ์มากกว่าเดิม จึงแยกออกมาตั้งนิกายใหม่ เหตุที่มีการพัฒนาลัทธิมหายานขึ้นนั้นเนื่องจาก
คณาจารย์ที่สำคัญของนิกายมหายานคือ พระอัศวโฆษ พระนาคารชุน พระอสังคะ พระวสุพันธุ เป็นต้น หลังจากการก่อตัว พุทธศาสนามหายานซึ่งมีจุดเด่นคือสามารถปรับตัวให้เข้ากับความเชื่อดั้งเดิมที่แตกต่างไปในแต่ละท้องถิ่นได้ง่ายกว่าพุทธศาสนาเถรวาทซึ่งเป็นแบบดั้งเดิมได้แพร่กระจายออกจากอินเดียไปในทวีปเอเชียหลายประเทศ
Phật giáo Đại thừa bắt đầu hình thành vào khoảng thế kỷ thứ 6 và thứ 7 với tư cách là một nhóm tu sĩ có quan điểm khác với các giáo phái 18-20 ban đầu tồn tại vào thời điểm đó. Tư tưởng Đại thừa phát triển từ những ý tưởng của Đại chúng bộ và các giáo phái tách ra khỏi nó. Không giống như các giáo phái truyền thống, tăng đoàn này chú trọng hơn đến việc trở thành một vị bồ tát và nhấn mạnh vai trò của người cư sĩ hơn trước. Thế là họ tách ra và thành lập một giáo phái mới. Sở dĩ phát triển học thuyết Đại thừa là vì Những vị thầy quan trọng của giáo phái Đại thừa là Phra Asvaghosa, Phra Nagarjuna, Phra Asanga, Phra Vasubandhu, v.v. Sau khi thành lập Phật giáo Đại thừa, có ưu điểm là có thể thích ứng với các tín ngưỡng truyền thống khác nhau ở các địa phương khác nhau một cách dễ dàng hơn so với Phật giáo Nguyên thủy truyền thống, đã lan rộng từ Ấn Độ đến nhiều nước ở châu Á.
นวยาน (เทวนาครี: नवयान, ) แปลว่า "ยาน (พาหนะ) ใหม่" เป็นนิกายหนึ่งในศาสนาพุทธในประเทศอินเดีย ที่เกิดขึ้นจากการตีความศาสนาขึ้นใหม่ของภีมราว รามชี อามเพฑกร () ผู้มีชาติกำเนิดมาจากชนชั้นทลิต (, "มิควรข้องแวะ") ในยุคที่อินเดียตกเป็นอาณานิคม เขาได้รับการศึกษาจากต่างประเทศ กระทั่งในปี พ.ศ. 2478 เขามีความประสงค์เปลี่ยนศาสนาจากฮินดูไปนับถือศาสนาพุทธ อามเพฑกรได้ศึกษาคติและหลักธรรมคำสอนทางศาสนาเช่นจตุราริยสัจและอนัตตา ซึ่งเขาปฏิเสธความเชื่อเรื่องดังกล่าว แต่ได้นำคำสอนทางศาสนาไปตีความใหม่เรียกว่า นวยาน หรือ "ยานใหม่" แห่งพุทธศาสนา บางแห่งก็เรียกนิกายนี้ว่า ภีมยาน () ตามชื่อต้นของอามเพฑกรคือ "ภีมราว" ต่อมาเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2499 อามเพฑกรได้ประกาศละจากนิกายหีนยานและมหายาน รวมทั้งศาสนาฮินดู ทว่าเขาก็เสียชีวิตลงหลังการเปลี่ยนศาสนาจากฮินดูไปนับถือนวยานได้เพียงหกสัปดาห์ มหายาน เป็นนิกายในศาสนาพุทธฝ่ายอาจริยวาท ที่นับถือกันอยู่ประเทศแถบตอนเหนือของอินเดีย, เนปาล, จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, เวียดนาม, มองโกเลีย ไปจนถึงบางส่วนของรัสเซีย จุดเด่นของนิกายนี้อยู่ที่แนวคิดเรื่องการบำเพ็ญตนเป็นพระโพธิสัตว์สร้างบารมีเพื่อช่วยเหลือสรรพชีวิตในโลกไปสู่ความพ้นทุกข์ ด้วยเหตุที่มีผู้นับถืออยู่มากในประเทศแถบเหนือจึงเรียกได้อีกชื่อหนึ่งว่า อุตตรนิกาย ปัจจุบันพุทธศาสนิกชนส่วนใหญ่ของโลกเป็นผู้นับถือนิกายมหายาน คำว่า “หีนยาน” และ “มหายาน” ปรากฏครั้งแรกในคัมภีร์ปรัชญาปารมิตาสูตร ต่อมามีคณาจารย์พระพุทธศาสนาช่วงพุทธศตวรรษที่ 6 ได้ปฏิรูปคำสอนและการปฏิบัติในพระพุทธศาสนา โดยถือเอาวิถีทางพระโพธิสัตว์เป็นอุดมคติแทนที่การบรรลุเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติดั้งเดิมที่มีมาตั้งแต่ศาสนาพุทธยุคแรก จึงเรียกกลุ่มตนเองว่า มหายาน และเรียกกลุ่มเดิมว่า หีนยาน โดยมีนิกายเถรวาทเป็นหนึ่งในนั้น อย่างไรก็ตามหีนยานกลุ่มที่มหายานวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุดคือนิกายสรวาสติวาท (ซึ่งต่อมาได้แตกออกเป็นไวภาษิกะและเสาตรานติกะ) แม้ไม่อาจกำหนดให้แน่ชัดลงไปได้ว่า พระพุทธศาสนานิกายมหายานเริ่มถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด แต่ที่แน่ชัดคือ พระเจ้ากนิษกะมหาราช กษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์กุษาณะ (ศตวรรษที่ 1 แห่งคริสต์ศักราช) ทรงเป็นเอกอัครศาสนูปถัมภกพระองค์แรกของนิกายมหายาน ได้ทรงปลูกฝังพระพุทธศาสนามหายานอย่างมั่นคงในราชอาณาจักรของพระองค์ และทรงส่งธรรมทูตออกเผยแพร่ยังนานาประเทศ เปรียบได้กับพระเจ้าอโศกมหาราชของฝ่ายเถรวาท นอกจากนี้ พระนาคารชุนได้กล่าวไว้ในทวาทศนิกายศาสตร์อีกว่า
“มหายานคือยานอันประเสริฐกว่ายานทั้ง 2 เหตุนั้น จึงชื่อว่า 'มหายาน'
พระพุทธเจ้าทั้งหลายอันใหญ่ยิ่ง ทรงอาศัยซึ่งยานนี้ และยานนี้จะสามารถนำเราเข้าถึงพระองค์ได้ เหตุนั้นจึงชื่อว่า 'มหา'
อนึ่ง ปวงพระพุทธเจ้าผู้มหาบุรุษได้อาศัยยานนี้ เหตุนั้น จึงชื่อว่า 'มหา' และอีกทั้งสามารถดับทุกข์อันไพศาลของสรรพสัตว์และประกอบประโยชน์อันยิ่งใหญ่ให้ถึงพร้อม เหตุนั้นจึงชื่อว่า 'มหา'
อนึ่ง พระโพธิสัตว์ทั้งปวง มีพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ (เจ้าแม่กวนอิม), พระมหาสถามปราปต์โพธิสัตว์, พระเมตไตรยโพธิสัตว์, พระมัญชุศรีโพธิสัตว์, พระสมันตภัทรโพธิสัตว์ และพระกษิติครรภมหาโพธิสัตว์ เป็นต้น ปวงมหาบุรุษได้ทรงอาศัย เหตุนั้นจึงชื่อว่า 'มหา' 
อนึ่ง เมื่ออาศัยยานนี้แล้ว ก็ย่อมเข้าถึงที่สุดแห่งธรรมทั้งปวง เหตุนั้นจึงชื่อว่า 'มหา'” อย่างไรก็ตาม ในหมู่คณาจารย์ของนิกายมหายานก็ยังมีความคิดเห็นแตกต่างกันออกไปในประเด็นนี้ เช่น นิกายสุขาวดีถือว่าพระอมิตาภะมีอยู่จริงและสุขาวดีอยู่ทางทิศตะวันตกของโลกนี้อย่างแน่นอน ขณะที่คณาจารย์บางท่านอธิบายว่าพระอมิตาภะแท้จริงแล้วก็คือพุทธภาวะที่บริสุทธิ์มีในสรรพสัตว์ และถือว่าวิสุทธิภูมินั้นก็อยู่ภายในจิตของเราเอง ดังที่ท่านเว่ยหล่างแห่งนิกายเซนกล่าวว่า "คนหลงสวดภาวนาถึงพระอมิตาภะปรารถนาไปอุบัติยังสุขาวดี แต่บัณฑิตพึงชำระจิตของตนให้สะอาด..." และในวิมลกีรตินิรเทศสูตรก็มีข้อความว่า "เมื่อจิตบริสุทธิ์แล้ว พุทธเกษตรก็ย่อมบริสุทธิ์" ดังนี้เป็นต้น หลังจากพระพุทธองค์ปรินิพพานได้ 100 ปี อันเป็นช่วงเวลาที่มีการสังคายนาครั้งที่ 2 ได้มีคณะสงฆ์กลุ่มหนึ่งเรียกว่า มหาสังฆิกะ ซึ่งมีจำนวนมาก ได้แยกตนออกไปต่างหากจากกลุ่มเถรวาทเดิม การแยกตัวของมหาสังฆิกะนี้มีมูลเหตุจากความเห็นที่แตกต่างเรื่องหลักปฏิบัติของภิกษุ หลังจากนั้นมหาสังฆิกะได้แยกกลุ่มนิกายย่อยออกไปอีก 18 นิกาย เนื่องจากมีทัศนะ อุดมคติ การตีความหลักธรรม และวัตรปฏิบัติที่แตกต่างกัน หลังจากนั้นภิกษุบางรูปในนิกายทั้ง 18 นี้ ได้แยกตนออกมาตั้งคณะใหม่โดยถือปรัชญาและหลักจริยวัตรของตน กระทั่งในราวพุทธศตวรรษที่ 5 จึงได้เกิดกลุ่มคณะสงฆ์และคฤหัสถ์ที่เรียกตนเองว่า "มหายาน" ขึ้น แม้จะมีที่มาไม่แน่ชัด แต่สันนิษฐานได้ว่าพัฒนาจากนิกายมหาสังฆิกะ ผสมผสานกับปรัชญาของนิกายพุทธศาสนาอื่นทั้ง 18 นิกาย รวมทั้งนิกายเถรวาทด้วย ก่อกำเนิดเป็นลัทธิมหายาน พระพุทธศาสนาได้รับอิทธิพลด้านนิกายแต่เดิมเป็นในแบบพุทธศาสนามหายาน และเถรวาท ดังปรากฏหลักฐานเป็นศาสนสถานการก่อสร้างปราสาทนครธม ที่เป็นอุดมคติและแนวคิดอันเนื่องด้วยศาสนาพุทธนิกายมหายาน แต่ในเวลาเดียวกันพุทธศาสนาในแบบเถรวาทก็ซ้อนทับอยู่กับพุทธมหายาน และศาสนาพราหมณ์และค่อย ๆ พัฒนาตัวเองจนกระทั่งกลายเป็นศาสนาของประชากรส่วนใหญ่ในประเทศกัมพูชาพร้อมกับการศูนย์หายไปของพุทธศาสนามหายานในประเทศกัมพูชา แต่ในเวลาเดียวกันพระพุทธศาสนาเถรวาทก็กลายเป็นศาสนาหลักของชาวกัมพูชา จนกระทั่งเมื่อมีการก่อตั้งพุทธศาสนาแบบธรรมยุตินิกาย ด้วยเหตุผลทางการเมือง การปกครองระหว่างไทย กัมพูชา พระพุทธศาสนาในแบบไทย ที่เป็นสัญลักษณ์ของความทันสมัย พัฒนา และปฏิรูป ที่เคยเกิดขึ้นในสังคมไทย และชนชั้นปกครองกัมพูชาก็เชื่อและคาาดหวังอย่างนั้น จึงทำให้พระพุทธศาสนาในประเทศกัมพูชารับพระพุทธศาสนาในแบบธรรมยุติกนิกายไปเผยแผ่ในกัมพูชา และกลายเป็นศาสนาสำหรับราชสำนักในกัมพูชาไปพร้อม ๆ กัน จึงทำให้ศาสนานิกายเดิมซึ่งเป็นสมาชิกส่วนใหญ่กลายเป็นอีกนิกายหนึ่งในสังคมกัมพูชาไปโดยปริยาย ในบรรดาพระสูตรเหล่านี้ ปรัชญาปารมิตาสูตรจัดว่าเป็นสูตรดั้งเดิมที่สุด เป็นมูลฐานทฤษฎีที่ว่าด้วยเรื่องศูนยตา นอกจากนี้ก็มีอวตังสกสูตร เป็นสูตรสำคัญที่สุดของนิกายมหายาน เพราะเป็นพระสูตรที่เชื่อกันว่า พระพุทธองค์ทรง สั่งสอนเองเป็นเวลา 3 สัปดาห์ในขณะที่พระองค์เข้าสมาธิ เข้าใจกันว่า ใจความสำคัญขอ'พระสูตรนี้ น่าจะเป็นของ พระโพธิสัตว์มากกว่า ซึ่งเราจะพิจารณาได้จากข้อความในหนังสือพระพุทธศาสนานิกายมหายานของคณะสงฆ์จีนนิกาย 
(ม.ป.ป. : 228-229) หลังจากพระโคตมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานได้ 3 เดือน พระสาวกผู้ได้เคยสดับสั่งสอนของพระองค์จำนวน 500 รูป ก็ประชุมทำสังคายนาครั้งแรก ณ ถ้ำสัตบรรณคูหา ใกล้เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ ใช้เวลาสอบทานอยู่ 7 เดือน จึงประมวลคำสอนของพระพุทธเจ้าได้สำเร็จเป็นครั้งแรก นับเป็นบ่อเกิดของคัมภีร์พระไตรปิฎก คำสอนที่ลงมติกันไว้ในครั้งปฐมสังคายนาและได้นับถือกันสืบมา เรียกว่า เถรวาท แปลว่า คำสอนที่วางไว้เป็นหลักการโดยพระเถระ คำว่า เถระ ในที่นี้ หมายถึงพระเถระผู้ประชุมทำสังคายนาครั้งแรก และพระพุทธศาสนาซึ่งถือตามหลักที่ได้สังคายนาครั้งแรกดังกล่าว เรียกว่า นิกายเถรวาท อันหมายถึง คณะสงฆ์กลุ่มที่ยึดคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ทั้งถ้อยคำ และเนื้อความที่ท่านสังคายนาไว้โดยเคร่งครัด ตลอดจนรักษาแม้แต่ตัวภาษาดั้งเดิมคือภาษาบาลี
Navayan (Devanagari: नवयान, ), có nghĩa là "phương tiện mới", là một giáo phái của Phật giáo ở Ấn Độ. Điều đó nảy sinh từ cách giải thích mới về tôn giáo của Bhimrao Ramchi Amphetkara (), người sinh ra từ tầng lớp Talit (, "không được quan tâm") trong thời kỳ Ấn Độ là thuộc địa. Ông được du học ở nước ngoài và vào năm 1935, ông mong muốn chuyển đổi từ Ấn Độ giáo sang Phật giáo. Ammethakon đã nghiên cứu các châm ngôn và nguyên tắc của giáo lý tôn giáo như Tứ Thánh đế và Anattā. điều mà anh ta phủ nhận việc tin vào những vấn đề như vậy Nhưng giáo lý tôn giáo đã được giải thích theo một cách mới, được gọi là Navayana hay “phương tiện mới” của Phật giáo. Ở một số nơi, giáo phái này được gọi là Bhimyāna () theo tên đầu tiên của Ampethakorn là "Bhimrao". Sau đó, vào ngày 13 tháng 10 năm 1956, Ampethakorn tuyên bố rời bỏ hai giáo phái Tiểu thừa và Đại thừa. Trong đó có Ấn Độ giáo Nhưng ông qua đời sáu tuần sau khi chuyển từ Ấn Độ giáo sang Navayana. Đại thừa là một giáo phái trong Phật giáo thuộc nhánh Achariyavāda. Nó được tin ở các quốc gia ở khu vực phía bắc Ấn Độ, Nepal, Trung Quốc, Nhật Bản, Hàn Quốc, Việt Nam, Mông Cổ và một số vùng của Nga. Điểm nổi bật của môn phái này nằm ở quan niệm tu hành như một vị Bồ Tát để tạo công đức giúp muôn loài trên thế gian thoát khỏi khổ đau. Vì có nhiều tín đồ ở các nước phía Bắc nên còn gọi là Uttara Nikaya. Hiện nay, phần lớn Phật tử trên thế giới là tín đồ của hệ phái Đại thừa. Những từ “Tiểu thừa” và “Đại thừa” lần đầu tiên xuất hiện trong Kinh Bát nhã. Sau này, có những vị thầy Phật giáo vào thế kỷ thứ 6 đã cải cách giáo lý và thực hành của Phật giáo. Bằng cách lấy con đường Bồ Tát làm lý tưởng thay vì đạt được quả vị A-la-hán trong đời này. Đây là một thực hành truyền thống đã tồn tại từ những ngày đầu của Phật giáo. Vì vậy họ gọi nhóm của họ là Đại thừa và gọi nhóm nguyên thủy là Tiểu thừa, trong đó phái Nguyên thủy là một trong số đó. Tuy nhiên, nhóm mà Đại thừa chỉ trích nhiều nhất là giáo phái Saravastivā. (sau này chia thành Vaibhāsika và Pillarantika) Mặc dù không thể xác định rõ ràng rằng Phật giáo Đại thừa bắt đầu xuất hiện từ khi nào? Nhưng điều rõ ràng là Vua Kanishka Đại đế Vị vua thứ 7 của triều đại Kusana (thế kỷ 1 sau Công nguyên) là người bảo trợ đầu tiên của giáo phái Đại thừa. Ông đã truyền bá Phật giáo Đại thừa một cách vững chắc vào vương quốc của mình. và cử các nhà truyền giáo đi phổ biến ở nhiều nước Nó có thể so sánh với vua Ashoka của phe Nguyên Thủy. Ngoài ra, Phra Nāgarjuna cũng tuyên bố trong Dvādasanikāyasatha rằng “Đại thừa là một thừa vượt trội hơn cả hai thừa. Đó là lý do tại sao nó được gọi là 'Đại thừa'. Anh ấy đã sống trong chiếc xe này. Và phương tiện này sẽ có thể đưa chúng ta đến với Ngài. Đó là lý do tại sao nó được gọi là 'Maha'. Hơn nữa, tất cả các vị Phật vĩ đại đều sử dụng cỗ xe này. Đó là lý do tại sao nó được gọi là 'Maha'. Hơn nữa, các ngài có thể chấm dứt nỗi đau khổ to lớn của tất cả chúng sinh và đạt được những lợi ích to lớn. Đó là lý do tại sao nó được gọi là 'Maha' Hơn nữa, tất cả các Bồ Tát. Có Quán Thế Âm Bồ Tát. (Nữ thần Kuan Yin), Phra Mahasatha Prabhap Bồ Tát, Phra Di Lặc Bồ Tát, Phra Manjusri Bồ Tát, Phra Samantabhadra Bồ Tát. và Địa Tạng Đại Bồ Tát, v.v., tất cả các vĩ nhân đều sống Đó là lý do vì sao nó được gọi là 'Maha'. Hơn nữa, khi nương tựa vào phương tiện này. Người ta sẽ đạt đến sự kết thúc của mọi pháp. Đó là lý do tại sao nó được gọi là 'Maha'.” Tuy nhiên, trong số các giáo sư Đại thừa vẫn có những ý kiến ​​khác nhau về vấn đề này, chẳng hạn, giáo phái Sukhavatī cho rằng A Di Đà thực sự tồn tại và Sukhavatī chắc chắn ở phía tây của thế giới này. Trong khi một số vị thầy giải thích rằng A Di Đà thực sự là Phật quả thanh tịnh trong tất cả chúng sinh. Và người ta coi Visutthipum nằm trong tâm trí chúng ta. Như Hòa Thượng Ngụy Lang của Thiền đã nói: “Mọi người cầu nguyện A Di Đà và mong đạt được thiên đường. Nhưng người trí nên thanh lọc tâm mình…” và trong Kinh Vimalakiratinirdesa có câu: “Khi tâm thanh tịnh Nông nghiệp Phật giáo là thuần khiết” như sau. 100 năm sau khi Đức Phật nhập diệt, vào thời điểm kết tập lần thứ hai, có một nhóm tu sĩ tên là Maha Sanghika, bao gồm một số lượng lớn. tách mình ra khỏi nhóm Theravada ban đầu Sự tách biệt của Đại chúng bộ này dựa trên sự khác biệt về quan điểm liên quan đến quy tắc ứng xử của tu sĩ. Sau đó, Đại Tăng đoàn chia thành 18 nhánh nhỏ do quan điểm, lý tưởng và cách giải thích các nguyên tắc của Pháp. và các thực hành khác nhau Sau đó, một số tu sĩ từ 18 giáo phái này đã tách ra và thành lập các nhóm mới với triết lý và đạo đức riêng. Cho đến khoảng thế kỷ thứ 5 của Phật giáo, một nhóm tu sĩ và cư sĩ tự gọi mình là "Đại thừa" đã xuất hiện, mặc dù nguồn gốc của họ không rõ ràng. Nhưng có thể giả định rằng nó phát triển từ giáo phái Đại chúng bộ. Pha trộn với triết lý của 18 tông phái Phật giáo khác, trong đó có tông phái Nguyên thủy. đã hình thành tôn giáo Đại thừa Phật giáo bị ảnh hưởng bởi các giáo phái ban đầu dưới hình thức Phật giáo Đại thừa và Nguyên thủy, bằng chứng là việc xây dựng địa điểm tôn giáo Đền Angkor Thom. đó là lý tưởng và quan niệm của Phật giáo Đại thừa Nhưng đồng thời, Phật giáo Nguyên thủy lại chồng chéo với Phật giáo Đại thừa. và Bà La Môn giáo và dần dần phát triển cho đến khi trở thành tôn giáo của đại đa số người dân Campuchia cùng với sự biến mất của Phật giáo Đại thừa ở Campuchia. Nhưng đồng thời, Phật giáo Nguyên thủy đã trở thành tôn giáo chính của người dân Campuchia. Cho đến khi giáo phái Dharmayutti của Phật giáo được thành lập. vì lý do chính trị Quản trị giữa Thái Lan, Campuchia, Phật giáo theo kiểu Thái đó là biểu tượng của sự hiện đại, phát triển và cải cách đã diễn ra trong xã hội Thái Lan Và giai cấp thống trị Campuchia tin tưởng và mong đợi điều đó. Kết quả là Phật giáo ở Campuchia đã chấp nhận Phật giáo của dòng Thammayut để truyền bá vào Campuchia. đồng thời trở thành tôn giáo của triều đình Campuchia, khiến cho giáo phái nguyên thủy vốn chiếm đa số thành viên mặc định trở thành một giáo phái khác trong xã hội Campuchia. Trong số những kinh này Kinh Bát nhã được coi là công thức độc đáo nhất. Nó là cơ sở của lý thuyết liên quan đến trung tâm mắt. Ngoài ra còn có Kinh Hoa Nghiêm. Đó là công thức quan trọng nhất của giáo phái Đại thừa. Bởi vì đó là một cuốn kinh được cho là Đức Phật Ông đã tự học trong 3 tuần trong khi thiền định. Người ta tin rằng tinh hoa của cuốn kinh này có lẽ thuộc về một vị Bồ Tát. Điều này chúng ta có thể xem xét từ văn bản trong sách Phật giáo Đại thừa của Tăng đoàn Trung Quốc (M.P.P.: 228-229). Ba tháng sau khi Đức Phật Gautama nhập niết bàn, 500 đệ tử đã nghe lời dạy của Ngài đã tập trung cho cuộc gặp gỡ đầu tiên tại Động Sattabannakhuha. Gần thành phố Rajagaha, vùng Bihar, lần đầu tiên phải mất 7 tháng rà soát mới biên soạn thành công lời dạy của Đức Phật. Nó được coi là nguồn gốc của kinh Tam tạng. Những lời dạy đã được thống nhất tại Hội đồng đầu tiên và được tôn trọng kể từ đó được gọi là Theravada, nghĩa là những lời dạy được Thera đặt ra làm nguyên tắc. Từ Thera ở đây ám chỉ Thera, người đã triệu tập Hội đồng đầu tiên. Và đạo Phật tuân thủ những nguyên tắc đã được bàn đến trước tiên được gọi là tông phái Nguyên Thủy, có nghĩa là nhóm tu sĩ tuân thủ nghiêm ngặt lời dạy của Đức Phật, cả lời nói lẫn nội dung của hội đồng. cũng như bảo tồn ngay cả ngôn ngữ gốc là tiếng Pali.