โคลงสี่สุภาพ เป็นโคลงชนิดหนึ่งที่กวีนิยมแต่งมากที่สุดใช่หรือไม่?
Klong Si Suphap là một trong những thể loại thơ được các nhà thơ viết nhiều nhất phải không?
โคลงสี่สุภาพ เป็นโคลงชนิดหนึ่งที่กวีนิยมแต่งมากที่สุด ด้วยเสน่ห์ของการบังคับวรรณยุกต์เอกโทอันเป็นมรดกของภาษาไทยที่ลงตัวที่สุด คำว่า สุภาพ หรือ เสาวภาพ หมายถึงคำที่มิได้มีรูปวรรณยุกต์ โคลงสี่สุภาพเป็นคำประพันธ์ที่กวีชอบแต่งและผ่านการพัฒนามายาวนานจนมีฉันทลักษณ์ที่ลงตัวและเป็นแบบฉบับดังที่ยึดถือกันในปัจจุบัน
Khon Si Suphap là một trong những thể thơ phổ biến nhất được các nhà thơ sáng tác. Với sức hấp dẫn trong việc điều khiển thanh ek vốn là sự kế thừa hoàn hảo nhất của tiếng Thái, từ suphap hay saowaphap dùng để chỉ những từ không có thanh điệu. Khon Si Suphap là một bài thơ được các nhà thơ thích sáng tác và đã được phát triển từ lâu cho đến khi có được thi pháp và phong cách hoàn hảo như ngày nay.
วรรณคดีของชาวไทยฝ่ายใต้เรื่องแรกที่ปรากฏโคลงคือ ลิลิตโองการแช่งน้ำ อันแต่งด้วยโคลงห้าและร่ายดั้นสลับกัน กับทั้งยังเป็นวรรณคดีเรื่องเดียวที่ปรากฏโคลงห้าอีกด้วย ต่อมาปรากฏเป็นรูปโคลงสี่ดั้นใน ลิลิตยวนพ่าย โคลงสุภาพ (โคลงสอง โคลงสาม และโคลงสี่) ในลิลิตพระลอ ส่วนโคลงสองดั้นและโคลงสามดั้นเกิดขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์นี้เอง อย่างไรก็ตามจากหลักฐานทางวรรณกรรมอาจกล่าวได้ว่ากวีนิยมแต่งโคลงดั้นมาก่อนโคลงสุภาพ ศักดิ์สิริ มีสมสืบ กวีรางวัลซีไรต์ ได้บิดฉันทลักษณ์ เพิ่มสัมผัสใหม่ให้กับโคลงสี่ โดยเพิ่มสัมผัสคำที่ ๗ กับคำที่ ๕ ของบาทถัดไป อย่างสม่ำเสมอ (คล้ายกับร่าย) ตัวอย่างโคลงจากหนังสือรวมบทกวี "มือนั้นสีขาว"
ข้อมูลเกี่ยวกับโคลงที่นำเสนอมานี้ จะช่วยผู้ศึกษากวีนิพนธ์ของไทยเข้าใจฉันทลักษณ์ของโคลงชนิดต่าง ๆ และลักษณะพิเศษของโคลงในแต่ละสมัยที่พัฒนามาเป็นขนบการแต่งโคลงที่ถือว่าไพเราะในปัจจุบันได้ดียิ่งขึ้น รวมทั้งเข้าใจว่ากวีทุกสมัยได้ใช้เสรีภาพในการสร้างสรรค์กวีนิพนธ์ในกรอบของฉันทลักษณ์แต่ละประเภทตลอดมา โคลงสี่ที่กวีนิยมใช้ในวรรณกรรมคือโคลงสี่สุภาพและโคลงดั้นที่ปรากฏอยู่ในจินดามณี ส่วนโคลงสี่ในตำรากาพย์ไม่พบว่ากวีใช้แต่งวรรณกรรม นอกจากงานของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเท่านั้น สมัยอยุธยาตอนกลางโคลงสี่เป็นที่นิยมที่สุด มีวรรณกรรมแต่งด้วยโคลงสี่ถึง 9 เรื่อง ได้แก่ โคลงเรื่องพาลีสอนน้อง โคลงทศรถสอนพระราม โคลงราชสวัสดิ์ กำศรวลโคลงดั้น โคลงเฉลิมพระเกียรติพระนารายณ์มหาราช โคลงนิราศนครสวรรค์ กาพย์ห่อโคลงและโคลงอักษรสามของพระศรีมโหสถ และโคลงทวาทศมาส ในจำนวนนี้เป็นโคลงสี่สุภาพ 7 เรื่อง โคลงสี่ดั้น 2 เรื่อง กาพย์ห่อโคลง ผู้แต่งชื่อ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศรไชยเชษฐสุริยะวงศ์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) เป็นชื่อของบทประพันธ์ ที่แต่งขึ้น โดยใช้กาพย์ยานี สลับกับ โคลงสี่สุภาพ กาพย์ยานี กับ โคลงสี่สุภาพนั้น จะต้องมีความอย่างเดียวกัน คือให้วรรคที่หนึ่ง ของกาพย์ยานี กับบาทที่หนึ่ง ของโคลงสี่สุภาพ บรรยายข้อความ อย่างเดียวกัน หรือบางที ก็ให้คำต้นวรรค ของกาพย์ กับคำต้นบท ของโคลง เป็นคำเหมือนกัน ส่วนบัญญัติ หรือกฎข้อบังคับต่างๆ เหมือนกับ กฎของกาพย์ยานี และโคลงสี่สุภาพ ทั้งสิ้น มีเนื้อหาเล่าเรื่องการเดินทางไปพระพุทธบาทและชมธรรมชาติอันน่าตื่นตาตื่นใจที่พบเห็นระหว่างทาง เริ่มต้นจากบทชมริ้วขบวนการเดินทาง และปิดท้ายด้วยการบอกข้อมูลเกี่ยวกับกวี จุดประสงค์ของกวี และวิธีอ่านโคลงให้ไพเราะ เป็นจำนวนกาพย์ทั้งสิ้น ๑๐๘ บท และโคลง 113 บท ในจินดามณี ฉบับพระโหราธิบดี กล่าวถึงวิธีการแต่งโคลงสี่ไว้หลายชนิดด้วยกัน คือ โคลงสี่สุภาพ โคลงตรีเพชรทัณฑี โคลงจัตวาทัณฑี โคลงขับไม้ โคลงในกาพย์ห่อโคลง โคลงดั้น ฯลฯ ตามตำราฉันทลักษณ์กำหนดไว้ว่า โคลงสี่มีสร้อยได้สองแห่งคือท้ายวรรคแรก และท้ายวรรคที่สาม แต่ในวรรณกรรมกวีทุกสมัยตั้งแต่อยุธยาจนกระทั่งถึงรัชการที่ 6 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แต่งโคลงสี่โดยมีสร้อย 3 แห่ง คือ มีสร้อยในบาที่ 4 ด้วย ทั้งโคลงดั้น และโคลงสี่สุภาพ ตัวอย่าง การแต่งโคลงสี่สุภาพต่อกันหลายๆ บท เป็นเรื่องราวอย่างโคลงนิราศ โคลงเฉลิมพระเกียรติ โคลงสุภาษิต หรือโคลงอธิบายเหตุการณ์ต่างๆ อาจทำได้ 2 ลักษณะ คือ โคลงสุภาพชาตรี และ โคลงสุภาพลิลิตเช่น
Văn học miền Nam Thái Lan đầu tiên xuất hiện là thơ. Lilit đọc lời nguyền nước gồm có năm câu thơ và đàn xen kẽ nhau. Đây cũng là tác phẩm văn học duy nhất xuất hiện trong 5 bài thơ. Sau đó, nó xuất hiện dưới dạng Klong Si Dan ở Lilit Yuan Phai, Klong Suphap (Klong 2, Klong 3 và Klong 4) ở Lilit Phra Lor và Klong Sam Dan phát sinh trong thời kỳ Rattanakosin này. Tuy nhiên, từ những bằng chứng văn học, có thể nói rằng các nhà thơ đã từng sáng tác Khon Dan trước Khon Suphap. Saksiri Meesomsueb, Nhà thơ đoạt giải S.E.A. vặn vẹo nhịp điệu Thêm một nét mới cho bài thơ thứ tư. Bằng cách thường xuyên thêm vần từ thứ 7 vào từ thứ 5 của đồng baht tiếp theo. (tương tự như thánh ca) Ví dụ về một bài thơ trong một tuyển tập thơ. “Bàn Tay Đó Trắng” Thông tin về bài thơ được trình bày tại đây. Nó sẽ giúp những người nghiên cứu thơ Thái hiểu rõ hơn về thi pháp của các thể loại thơ và những nét đặc sắc của thơ trong từng thời kỳ đã phát triển thành truyền thống làm thơ được coi là đẹp đẽ ngày nay. Trong đó có sự hiểu biết rằng các nhà thơ ở mọi thời đại luôn sử dụng quyền tự do sáng tác thơ trong khuôn khổ của từng thể loại thi ca. Bốn bài thơ mà các nhà thơ thích sử dụng trong văn học của mình là bốn dòng thơ và những bài thơ xuất hiện trong Jindamanee. Về câu thơ thứ tư trong sử thi, người ta không thấy các nhà thơ đã dùng nó để sáng tác văn học. Ngoài công việc của Đức vua Rama VI mà thôi Trong thời kỳ giữa Ayutthaya, Khon Si là phổ biến nhất. Có bốn đến chín tác phẩm văn học gồm các bài thơ, trong đó có bài thơ về việc dạy tiếng Pali cho các em nhỏ. Bài thơ dạy Rama Khlong Ratchasawat Nỗi buồn Klongdan Bài thơ vinh danh vua Narai Đại đế Klong Nirat Nakhon Sawan Tuyển tập thơ và thơ ba chữ của Phra Sri Mahosot. và Klong Dwathotsamas Trong đó có 7 truyện Khon Si Suphap, 2 truyện Khon Si Dan. Kap Ho Klong, tên tác giả là Chaofa Thammathibet Chaiyachet Suriyawong (Chaofa Kung) là tên một bài thơ sáng tác bằng tiếng Kapyani xen kẽ với Khon Si Suphap, Kapyani và Khon Si Suphap. Phải có điều tương tự. Tức là đưa ra đoạn đầu tiên của Kapyāni và dòng đầu tiên. của Klong Si Suphap Mô tả văn bản theo cùng một cách, hoặc đôi khi những từ ở đầu kakap và những từ ở đầu câu thơ là những từ giống nhau, trong khi các quy tắc hoặc quy định giống với các quy tắc của kāpyāyāni. và bốn bài thơ lịch sự đều có nội dung kể câu chuyện du hành đến Phra Phutthabat và chiêm ngưỡng thiên nhiên kỳ thú trên đường đi. Bắt đầu bằng chuyến tham quan đoàn rước du hành. Và kết thúc bằng việc kể thông tin về nhà thơ. Mục đích của bài thơ và cách đọc một bài thơ hay Có tổng cộng 108 bài thơ và 113 bài thơ. Trong Chindamanee, phiên bản Phra Horathibodi Đề cập đến phương pháp sáng tác một số loại Khon Si, cụ thể là Khon Si Suphap, Khon Tri Phet Thanthi. Klong Chattawatthani, Klong Phaeng Mai, Klong Kap Ho Khon, Klong Dan, v.v. Theo sách giáo khoa thi pháp có nói rằng Câu thơ thứ tư có thể được sáng tác ở hai nơi, cụ thể là ở cuối đoạn đầu tiên. và ở cuối đoạn thứ ba Nhưng trong văn học và thơ ca các thời kỳ từ Ayutthaya cho đến triều đại thứ 6 của Rattanakosin Soạn câu thứ tư có một chiếc vòng cổ ở 3 chỗ, tức là ở ba vị trí thứ 4 cũng có một chiếc vòng cổ, cả câu dan và câu si-suphap chẳng hạn. Sáng tác một số câu thơ lịch sự bốn dòng, một câu chuyện giống như một bài thơ Nirat. Một bài thơ vinh danh Bệ hạ, một bài thơ tục ngữ hoặc một bài thơ giải thích các sự kiện khác nhau có thể được làm theo 2 phong cách: ví dụ như một bài thơ lịch sự và một bài thơ lịch sự.