พุ่มพวง ดวงจันทร์ เป็นนักร้องครั้งแรกตอนอายุเท่าไหร่ ?
Phumpuang Duangchan lần đầu tiên trở thành ca sĩ ở tuổi nào?
ในปี พ.ศ. 2518 เมื่ออายุได้ 15 ปี ไวพจน์ เพชรสุพรรณ นำวงดนตรีมาแสดงที่วัดทับกระดาน เธอได้ร่วมร้องเพลงและแสดงความสามารถจนไวพจน์เห็นความสามารถ เกิดความเมตตา จึงรับเป็นบุตรบุญธรรมและพาไปอยู่กรุงเทพฯ เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นหางเครื่องและนักร้องพลาง ๆ ก่อนที่ไวพจน์ จะแต่งเพลงและอัดแผ่นเสียงชุดแรกให้ ชื่อเพลง "แก้วรอพี่" เพลงแต่งแก้กับเพลง "แก้วจ๋า" โดยใช้ชื่อในการร้องเพลงว่า น้ำผึ้ง เมืองสุพรรณ ซึ่งจากการอยู่ในวงดนตรีไวพจน์ เพชรสุพรรณ ทำให้เธอสนิทสนมกับธีระพล แสนสุข ทำให้ต้องแยกออกจากวงดนตรีไวพจน์ เพชรสุพรรณ มาเริ่มงานกับศรเพชร ศรสุพรรณ โดยทำงานเป็นทั้งหางเครื่องและนักร้องในวง และย้ายมาอยู่กับขวัญชัย เพชรร้อยเอ็ด
Năm 1975, khi mới 15 tuổi, Waiphot Phet Suphan dẫn đầu một ban nhạc biểu diễn tại Wat Thap Kradan. Cô tham gia ca hát và thể hiện tài năng của mình cho đến khi Waiphot nhìn thấy tài năng của cô. Hãy thương xót Thế là anh được nhận nuôi và đưa về sống ở Bangkok. Bắt đầu sự nghiệp chơi kèn và ca sĩ một thời gian trước Waiphot Sẽ viết một bài hát và thu âm đĩa nhạc đầu tiên của cô, tên là "Kaew Ro Pee", một bài hát được sáng tác dựa trên bài hát "Kaew Ja", sử dụng tên hát Nampueng Mueang Suphan, từ khi còn trong ban nhạc Waiphot Phet Suphan đã khiến cô trở nên thân thiết với Teera Phon Saensuk phải tách khỏi ban nhạc Waiphot Phet Suphan và bắt đầu hoạt động với Sornphet Sornsuphan, vừa là tay guitar vừa là ca sĩ trong ban nhạc. và chuyển đến sống cùng Kwanchai Phet Roi Et
รำพึง ชื่นชอบการร้องเพลงลูกทุ่งตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ว่าเธอจะอ่านหนังสือไม่ออกแต่ก็มีความจำดีเยี่ยม เธอเริ่มหัดร้องเพลงและเข้าประกวดตามงานต่าง ๆ ตั้งแต่อายุ 8 ปี โดยใช้ชื่อว่า "น้ำผึ้ง ณ ไร่อ้อย" เธอเข้าประกวดล่ารางวัลไปทั่ว ตั้งแต่อำเภอศรีประจันต์ บางปลาม้า แล้วข้ามจังหวัดไปถึงอำเภอเสนา ผักไห่ มหาราช วิเศษชัยชาญ บ้านแพรก หนองโดน พระพุทธบาท สระบุรี และต่อมาอยู่กับวงดนตรีที่กรุงเทพฯ กับ ดวง อนุชา ตั้งแต่อายุประมาณ 10 ขวบ แต่ยังไม่ได้เป็นนักร้องอาชีพก็กลับบ้านอำเภอสองพี่น้อง พุ่มพวง ดวงจันทร์ (4 สิงหาคม พ.ศ. 2504 – 13 มิถุนายน พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น ผึ้ง ชื่อจริง รำพึง จิตรหาญ เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่ง เจ้าของฉายา ราชินีลูกทุ่ง ได้ชื่อว่ามีน้ำเสียงออดอ้อน หวาน จำเนื้อร้องได้แม่นทั้งที่ไม่รู้หนังสือ และเป็นแม่แบบให้แก่นักร้องรุ่นหลัง เริ่มเข้าสู่วงการโดยยุคสมัยที่พุ่มพวง ดวงจันทร์ เสียชีวิต ได้มีการจัดประกวดร้องเพลงของพุ่มพวง ดวงจันทร์ และหญิงได้ส่งเพลงเข้าประกวดและผ่านเข้ารอบ 30 คนสุดท้าย ทางพี่ทีมงานเขาเห็นความอดทนของเราจึงขอให้ อ.นพนันท์ ขวัญประภา นักแต่งเพลงชื่อดังแต่งเพลงให้ 3 เพลง โดยเพลงที่โด่งดัง คือเพลงสงสารชาวเรือ และนำไปเปิดตามสถานีวิทยุต่าง ๆ ซึ่งการตอบรับดีมากเพราะตอนนั้นไม่มีนักร้องลูกทุ่งภาคใต้เลย ทางผู้จัดการได้มีการนำไปฝากร่วมทำงานกับ ยิ่งยง ยอดบัวงาม ประมาณปี 2537 ซึ่งตอนนั้นโด่งดังมากับเพลง "สมศรี 1992" พุ่มพวงเข้าสู่วงการภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2526 และแสดงหนังเรื่องแรก "สงครามเพลง" สร้างโดยฉลอง ภักดีวิจิตร และอีกหลายเรื่อง ในช่วงที่แสดงภาพยนตร์เรื่อง "มนต์รักนักเพลง" ได้พบกับ (ไกรสร แสงอนันต์) ผลงานการแสดงของเธอในฐานะนางเอก อย่างเช่น "สงครามเพลง", "รอยไม้เรียว", "ผ่าโลกบันเทิง", "นักร้อง นักเลง", "นางสาวกะทิสด", "มนต์รักนักเพลง", "ลูกสาวคนใหม่", "อีแต๋น ไอเลิฟยู", "หลงเสียงนาง", "จงอางผงาด", "ขอโทษทีที่รัก", "คุณนาย ป.4", "อาจารย์เด๋อเจอพุ่มพวง", "สาวนาสั่งแฟน", "เสน่ห์นักร้อง", "นางสาวยี่ส่าย" (ภาพยนตร์โทรทัศน์) เป็นต้น ในปี พ.ศ. 2527 พุ่มพวงจดทะเบียนสมรสกับนายไกรสร ลีละเมฆินทร์ อดีตพระเอกภาพยนตร์ ที่ใช้ชื่อในวงการว่า ไกรสร แสงอนันต์ ต่อมาพุ่มพวงฝึกหัดเขียนหนังสือจนสามารถเขียนชื่อตัวเองได้ เพื่อประโยชน์ทางนิติกรรมต่าง ๆ ในปี พ.ศ. 2530 มีบุตรชายชื่อ สันติภาพ (ต่อมาเปลี่ยนชือเป็น สรภพ) หรือ "เพชร" หรือ "บ่อยบ๊อย" ลีละเมฆินทร์ ซึ่งก็เป็นนักร้องลูกทุ่ง นอกจากนี้ยังมี จันทร์จวง ดวงจันทร์ ดวงใจ ดวงจันทร์ และสลักจิต ดวงจันทร์ น้องสาวพุ่มพวงก็เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่งเช่นกัน พุ่มพวง ดวงจันทร์ เข้ามาอยู่สังกัดอโซน่า โปรโมชั่น ในปี พ.ศ. 2525 ผลงานในระหว่างปี 2525-2535 ของเธอมีมากมายอย่างเช่น "จะให้รอ พ.ศ.ไหน" (มิ.ย. 2525) "นัดพบหน้าอำเภอ" (2526) "สาวนาสั่งแฟน" (2527) "ทิ้งนาลืมทุ่ง" (2527) "คนดังลืมหลังควาย" (2528) "อื้อฮื้อ ! หล่อจัง" (2528) "ห่างหน่อย – ถอยนิด" (2529) "ชั่วเจ็ดที-ดีเจ็ดหน" (2529) "เรื่องของสัตว์โลก" (2529) และ "คิดถึงน้องบ้างนะ" (2530) ซึ่งสามชุดหลังเป็นชุดที่ออกหลังที่พุ่มพวงออกจากค่ายอโซน่า โปรโมชั่นแล้ว ในปี พ.ศ. 2519 ครูเพลงลูกทุ่งชื่อดัง มนต์ เมืองเหนือ รับเป็นลูกศิษย์ และเปลี่ยนชื่อจากน้ำผึ้ง เมืองสุพรรณเป็น "พุ่มพวง ดวงจันทร์" จากการตั้งชื่อโดย มนต์ เมืองเหนือ และได้บันทึกเสียงจากการแต่งของก้อง กาจกำแหง ร้องแก้ขวัญชัย เพลงนั้นคือ "รักไม่อันตรายและรำพึง" และตั้งวงดนตรีเป็นของตนเอง โดยการสนับสนุนของคารม คมคาย นักจัดรายการวิทยุ มนต์ เมืองเหนือแต่ไม่ประสบความสำเร็จก็มาสังกัดบริษัทเสกสรรเทป-แผ่นเสียงผลงานของพุ่มพวง ดวงจันทร์เริ่มประสบความสำเร็จในเวลาต่อมาหลังจากได้รับการสนับสนุนจากประจวบ จำปาทองและปรีชา อัศวฤกษ์นันท์ให้ตั้งวงร่วมกับเสรี รุ่งสว่าง ในชื่อวง เสรี-พุ่มพวง จากจุดนี้ก็ได้รับความสำเร็จขึ้น ส่วนสื่อสิงพิมพ์ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายสัปดาห์ เคยนำเสนอแฟชั่นหน้าคู่กลาง ราวปี 2538 เดือนมิถุนายน กับแนวความคิด “ชีวิตพุ่มพวง ดวงจันทร์” ใช้ “งานรำลึกพุ่มพวง ดวงจันทร์” มาเป็นฉากหลังของแฟชั่น มีนางแบบคือ ยุ้ย ญาติเยอะ ที่มีหน้าตาละม้ายพุ่มพวงและยังถือเป็นเงาเสียงของพุ่มพวงในสมัยประกวดคอนเสิร์ตคอนเทสต์ โดยจำลองชีวิตของพุ่มพวงตั้งแต่การออกจากโรงเรียนเพื่อทำงาน การเป็นสาวไร่อ้อย จนถึงนักร้อง โดยมีการใช้ภาพจริงประกอบ ในปี พ.ศ. 2523 ครูฉลองแต่งเพลงให้ พุ่มพวง ดวงจันทร์ ร้องและปี 2525 2526 2527 ห้างอโซน่ามาขอซื้อลิขสิทธิ์ให้พุ่มพวงร้องบันทึกเทปวางจำหน่ายร้องเพลงคู่กันเพลงหนึ่งเขียนให้ พุ่มพวง ร้องอีกเพลงหนึ่งเขียนให้นักร้องชายร้องเนื้อเพลงขึ้นต้นว่า… "นึกไว้ แล้ว ๆ เชียว ว่า… นึก….ทุกอย่างคนงาม ๆ สักวันก็ลืมด้ามเคียว" ส่วนเพลงทำนองเดียวกับเพลงนี้ให้ชื่อว่า คนดังลืมหลังควาย บันทึกแล้วดังเปรี้ยง ขายเพลงที่แต่งได้ 3,000 บาท ในสมัยนั้นสุชาติ เทียนทอง , สรวง สันติ เขาขาย 2,000 บาท หลังจากนั้นปรับเป็นเพลงละ 5,000 บาท ตอนหลังจึงมาขึ้นเป็นเพลงละ 10,000 บาท
Rumphueng thích hát những bài hát đồng quê từ nhỏ. Mặc dù không biết đọc nhưng cô có trí nhớ rất tốt. Cô bắt đầu học hát và tham gia nhiều cuộc thi khác nhau từ năm 8 tuổi với nghệ danh "Namphueng Na Rai Oi". Cô đã tham gia các cuộc thi săn giải trên khắp cả nước. Từ huyện Si Prachan, Bang Pla Ma, rồi xuyên tỉnh đến huyện Sena, Phak Hai, Maharaj, Wiset Chai Chan, Ban Phraek, Nong Don, Phra Phutthabat, Saraburi, và sau đó cùng ban nhạc ở Bangkok với Duang Anucha từ khi còn nhỏ khoảng 10 năm nhưng vẫn chưa thành ca sĩ chuyên nghiệp, trở về quê ở huyện Sông Phi Nông. Phumpuang Duangchan (4 tháng 8 năm 1961 – 13 tháng 6 năm 1992), biệt danh Phueng, tên thật Ramphueng Jitharn, là một ca sĩ nhạc đồng quê, có biệt danh là Nữ hoàng nhạc đồng quê. Nổi tiếng với giọng hát ngọt ngào, nài nỉ và khả năng ghi nhớ lời bài hát chính xác dù không biết chữ. và là tấm gương cho thế hệ ca sĩ tương lai noi theo Bắt đầu bước chân vào nghề từ thời điểm Phumpuang Duangchan qua đời, có một cuộc thi hát dành cho Pumpuang Duangchan và Ying đã gửi một bài hát tham gia cuộc thi và lọt vào vòng 30 người cuối cùng. Đội đã thấy sự kiên nhẫn của chúng tôi và yêu cầu Noppan Kwanprapha, một. nhạc sĩ nổi tiếng, sáng tác 3 ca khúc, với những ca khúc nổi tiếng là một bài hát tiếc thương cho các thủy thủ và phát trên nhiều đài phát thanh, nhận được phản hồi rất tốt vì lúc đó chưa có ca sĩ đồng quê miền Nam. Người quản lý đã đưa nó đến làm việc với Yingyong Yodbua-ngam vào khoảng năm 1994, lúc đó nổi tiếng với ca khúc "Somsri 1992". Phumpuang bước chân vào lĩnh vực điện ảnh vào năm 1983 và đóng vai chính trong bộ phim đầu tiên của mình, "Songkhram Phleng", do Chalong Phakdeevijit và nhiều người khác sản xuất. Trong lúc chiếu phim "Mon Rak Nak Phleng" đã gặp (Kraisorn Saeng-anan) công việc diễn xuất của cô với tư cách là một nữ anh hùng như "Songkhram Phleng", "Roi Mai Ria", "Pha Lok Entertainment", "Singer Gangster", "Miss Kathi Sod", " Mon Rak Nak Song", "Con gái mới", "E Taen I Love You", "Long Siang Nang", "Rising Cobra", "Xin lỗi em yêu", "Khunnai Prathom 4", "Ajarn Der Je Phum Phuang", "Sao Na Sang Fan", "Saen Singer", "Miss Yi Sai" (phim truyền hình) v.v. Năm 1984, Pumpuang đăng ký kết hôn với ông Kraisorn Leelamekin, một cựu ngôi sao điện ảnh. Sử dụng nghệ danh Kraisorn Saenganan, Pumpuang sau đó đã luyện viết cho đến khi có thể viết được tên của chính mình. Vì lợi ích của nhiều vấn đề pháp lý khác nhau, năm 1987, ông có một con trai tên là Santiphap (sau này tên ông được đổi thành Sorapop) hay "Phet" hay "Boyboy" Leelamekhin, cũng là một ca sĩ nhạc đồng quê. Ngoài ra còn có Chanjuang Duangchan Duangjai Duangchan và em gái của Salakjit Duangchan cũng là một ca sĩ nhạc đồng quê. Phumpuang Duangchan đến với Asona Promotions vào năm 1982. Các tác phẩm của bà từ năm 1982-1992 bao gồm nhiều tác phẩm như "Tôi nên đợi đến năm nào?" (Tháng 6 năm 1982) "Họp mặt trước huyện" (1983) "Một cô gái hỏi bạn trai" (1984) "Rời Na Lâm Thung" (1984) "Người nổi tiếng quên lưng trâu" (1985) "Ôi! Đẹp Trai quá" (1985), "Một Chút Xa - Một Chút Trở Lại" (1986), "Bảy Lần Xấu - Bảy Lần Tốt" (1986), "Chuyện Động Vật" (1986) và "Thỉnh thoảng Anh Nghĩ Về Em" " (1987), gồm ba set. Sau là đội ra sân sau khi Phumpuang rời trại Azona. Khuyến mại rồi Năm 1976, giáo viên dạy nhạc đồng quê nổi tiếng Mon Mueang Nuea đã nhận anh làm học trò. và đổi tên từ mật ong Mueang Suphan trở thành "Phum Phuang Duangchan" do được Mon Mueang Nuea đặt tên và thu âm đoạn âm thanh do Kong Kajkamhaeng hát Kae Kwanchai sáng tác, bài hát là "Tình yêu không nguy hiểm và nàng thơ" và thành lập ban nhạc của riêng mình. Với sự hỗ trợ của Karom Khomkhai, người dẫn chương trình phát thanh Mon Mueang Nuea, nhưng không thành công, anh trở thành thành viên của Công ty ghi âm Seksan về các tác phẩm của Pumpuang. Moon bắt đầu thành công muộn hơn sau khi nhận được sự hỗ trợ từ Prachuap. Champathong và Preecha Asavareknan đã cho họ thành lập một ban nhạc với Seri Rungsawang dưới cái tên Seri-Pumpuang. Từ thời điểm này, họ đã đạt được thành công. Phần phương tiện in Báo quản lý hàng tuần Dùng để trình diễn thời trang cho người có khuôn mặt giữa, khoảng năm 1995, tháng 6. với khái niệm “Pumpuang Duangchan Life” lấy “Lễ tưởng niệm Pumpuang Duangchan” làm bối cảnh cho thời trang. Có một người mẫu tên Yui, rất nhiều người thân có ngoại hình giống Pumpuang và cũng được coi là cái bóng của giọng hát Pumpuang trong Cuộc thi hòa nhạc. kỷ nguyên. Nó mô phỏng cuộc sống của Pumpuang từ lúc rời trường đến khi đi làm. Từ cô gái trồng mía trở thành ca sĩ, sử dụng hình ảnh chân thật. Năm 1980, Kru Chalong viết một bài hát cho Pumpuang Duangchan hát, và vào các năm 1982, 1983, 1984, Cửa hàng bách hóa Asona hỏi mua bản quyền cho Pumpuang hát, thu băng để bán, hát song ca, một bài hát được viết cho Pumpuang, và một bài hát khác được viết cho họ. Nam ca sĩ hát lời bài hát bắt đầu bằng... "Hãy tưởng tượng rằng... nghĩ... về tất cả những gì người đẹp một ngày nào đó sẽ quên đi chiếc lưỡi liềm." với bài hát này, nó được gọi là Người nổi tiếng quên lưng trâu Được ghi âm lớn Bán một bài hát họ viết là 3.000 baht. Ngày đó, Suchart Thianthong, Suang Santi bán với giá 2.000 baht mỗi bài. Sau đó, nó được tăng lên 5.000 baht mỗi bài.