ราชวงศ์จำปาศักดิ์สิ้นสุดลงเมื่อใด ?
Triều đại Champasak kết thúc khi nào?
ราชอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ คืออาณาจักรลาวล้านช้างที่ตั้งอยู่ทางต้นใต้ของประเทศลาวในปัจจุบัน ดำรงอยู่ในช่วงเวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2256 ถึง พ.ศ. 2489 เป็นเวลา 236 ปี อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ตกเป็นประเทศราชของไทยจนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อฝรั่งเศสเข้ามาครอบครองบริเวณประเทศลาวทั้งหมด จำปาศักดิ์ถูกยุบรวมเข้ากับอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง กลายมาเป็นราชอาณาจักรลาว เมื่อปี พ.ศ. 2489
Vương quốc Lan Xang, Champasak là Vương quốc Lào Lan Xang, nằm ở cực nam nước Lào ngày nay. Tồn tại từ năm 1713 đến năm 1946 trong 236 năm, Vương quốc Lan Xang Champasak là vương quốc của Thái Lan cho đến thời vua Rama V, khi người Pháp đến chiếm toàn bộ nước Lào. Champasak được sáp nhập với Vương quốc Lan Xang của Luang Prabang. Nó trở thành Vương quốc Lào vào năm 1946.
ครั้นสิ้นสุดเสียงประโคม พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล เป็นผู้แทนพระบรมวงศานุวงศ์ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช นายกรัฐมนตรี นายประสิทธิ์ กาญจนวัฒน์ ประธานรัฐสภา กราบบังคมทูลพระกรุณาถวายพระพรชัยมงคลตามลำดับพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระราชดำรัสตอบจบแล้ว มหาดเล็กรัวกรับ ชาวม่านปิดพระวิสูตร เจ้าพนักงานชูพุ่มดอกไม้ทองให้สัญญาณ ชาวพนักงานประโคมเช่นเวลาเสด็จออก ทหารกองเกียรติยศถวายความเคารพ แตรวงบรรเลง เพลงสรรเสริญพระบารมี จากนั้นจึงเสด็จขึ้น พระที่นั่งไพศาลทักษิณ ทางพระทวารเทวราชมเหศวร์ ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเช้าวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุรวม 91 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ บ้านปาร์คนายเลิศ เลขที่ 2/4 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 10-16 พฤศจิกายน จากนั้นจะมีพิธีสวดอภิธรรมทุกวันอังคารเวลา 19.00 น. จนกระทั่งครบ 100 วัน ทั้งนี้กำหนดให้มีการทำบุญครบ 50 วัน และ 100 วันด้วย เพียงไม่กี่วันของการสิ้นสุดราชวงศ์ชิง พระพันปีหลงยฺวี่ทรงพระประชวรและสิ้นพระชนม์ที่ปักกิ่ง พระชนมายุ 50 พรรษา เพราะพระนางทำใจไม่ได้ที่ราชวงศ์ชิงนั้นล่มสลายแต่พระนางก็ทำได้ดีที่สุดแล้ว และพระนางเป็นพระจักรพรรดินีแห่งจีนพระองค์เดียวที่หีบพระศพได้ถูกย้ายจากพระราชวังต้องห้ามไปยังสุสานโดยทางรถไฟ ในพระราชพิธีฝังพระศพ หลี่ หยวนหง รองประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน ได้กล่าวสรรเสริญพระนางว่า "ทรงเป็นสตรีผู้ดีเลิศยิ่งท่ามกลางสตรีทั้งปวง" ต่อมารัฐบาลอินโดจีนฝรั่งเศส ได้ยกเลิกฐานะความเป็นเจ้าผู้ครองนครลงเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2447 เสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย) จึงมีฐานะเป็นผู้ว่าราชการเมืองจำปาศักดิ์แทนแต่ก็ยังทรงดำรงฐานันดรศักดิ์แห่งราชวงศ์จำปาศักดิ์อยู่ จนถึง พ.ศ. 2484 เมื่อประเทศสยามได้ยึดดินแดนนครจำปาศักดิ์กลับคืนมาอีกครั้ง และจัดตั้งขึ้นเป็นจังหวัดนครจัมปาศักดิ์แล้ว ทางราชการไทยก็ได้คงพระเกียรติยศของเสด็จเจ้ายุติธรรมธร (หยุย) ในฐานะเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ไว้ตามเดิม กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ให้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดที่ตั้งขึ้นมาใหม่นั้นเอง พระองค์ได้ทรงอยู่ในตำแหน่งและฐานันดรศักดิ์นี้จนถึงแก่พิราลัยในตำแหน่งเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2489 ก่อนหน้าที่ดินแดนจำปาศักดิ์จะกลับไปเป็นของฝรั่งเศสอีกครั้งไม่นานนัก เจ้าพระยาสุรวงษ์วัฒนศักดิ์ ป่วยเป็นโรคหัวใจอ่อนมาหลายเดือน ถึงวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2452 ระหว่างตามเสด็จฯ เมืองเพชรบุรี ท่านเกิดอาการแน่นหน้าอก แพทย์ชาวตะวันตกจึงจัดยารักษา อาการก็สงบลง แล้วกลับกำเริบขึ้นเป็นระยะ จนเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2452 เวลา 7 ทุ่ม 15 นาที อาการกลับทรุดลงอีก ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อเวลา 7 ทุ่ม 40 นาที สิริอายุได้ 58 ปี วันต่อมาจึงเคลื่อนย้ายศพทางรถไฟกลับไปตั้งบำเพ็ญกุศลที่ของท่าน สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จฯ มาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ได้รับพระราชทานโกศแปดเหลี่ยมบรรจุศพ และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2455 ณ วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร ตำแหน่งสุดท้ายคือสมุหราชองครักษ์ หลังจากเจ้าอนุวงศ์สิ้นพระชนม์แล้วอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ก็ถึงกาลอวสานสิ้นสุดลงในที่สุด เอกสารสยามไม่กล่าวถึงพระราชพิธีพระบรมศพของพระองค์ ส่วนเอกสารฝ่ายลาวได้กล่าวถึงพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพของพระองค์ว่า จัดอย่างพิธีลาวใหญ่โตและงดงามกลางกรุงเทพมหานคร ทางสยามไม่ได้สร้างพระเจดีย์บรรจุพระบรมอัฐิถวายเป็นพระเกียรติยศของพระองค์เยี่ยงกษัตริย์ทั่วไปแต่ประการใด ภายหลังมีข่าวลือว่า พระบรมอัฐิของพระองค์ถูกเก็บไว้ใต้บันไดวัดอรุณราชวราราม ส่วนเอกสารวรรณกรรมพื้นเมืองเวียงจันทน์กล่าวว่า พระองค์ทรงสั่งให้พระมเหสีนำง้วนสารหรือยาพิษมาเสวยจนสิ้นพระชนม์ ทางสยามได้นำพระบรมศพไปฝังไว้ใต้ฐานพระธาตุดำกลางกรุงเวียงจันทน์ ต่อมาสยามได้ลดฐานะนครเวียงจันทน์ให้เป็นเพียงหัวเมืองชั้นจัตวา และโปรดเกล้าฯ ให้ข้าราชการชั้นผู้น้อยไปรักษาราชการเมือง แล้วยกฐานะเมืองหนองคายเป็นเมืองชั้นเอกให้เมืองเวียงจันทน์ขึ้นแก่เมืองหนองคาย ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๔) พระองค์ปรารถนาจะชุบเลี้ยงเจ้านายในราชวงศ์ล้านช้างเวียงจันทน์ จึงโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งเจ้าจอมมารดาดวงคำ พระราชนัดดาในเจ้าอนุวงศ์มาเป็นเจ้าจอมพระสนม และโปรดเกล้าฯ ให้พระราชนัดดาทั้ง ๒ พระองค์ของเจ้าอนุวงศ์ คือ เจ้าจันทรเทพสุริยวงศ์ ดำรงรัฐสีมามุกดาหาราธิบดี (หนู ต้นสกุล จันทนากร) ขึ้นไปกินเมืองมุกดาหารบุรี (หรือเมืองมุกดาหาร) และโปรดฯ ให้ให้เจ้าพรหมเทวานุเคราะห์วงศ์ ดำรงรัฐสีมาอุบลราชธานีบาล (หน่อคำ ต้นสกุล เทวานุเคราะห์, พรหมโมบล, พรหมเทพ) ขึ้นไปกินเมืองอุบลราชธานีในฐานะเมืองประเทศราชทั้ง ๒ เมือง แสนศักดิ์เสียชีวิตลงในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2552 เวลา 15.00 น. ที่โรงพยาบาลราชวิถี ด้วยอาการลำไส้ฉีกขาด เนื่องจากเป็นหลายโรครุมเร้าด้วยกัน โดยแสนศักดิ์เข้ารักษาตัวตั้งแต่วันที่ 12 เมษายน ได้รับการผ่าตัดแล้วแต่อาการก็ไม่ดีขึ้นจนเสียชีวิตในที่สุด ด้วยวัย 57 ปี และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ที่วัดตรีทศเทพ มี พล.อ.พิจิตร กุลละวณิชย์ องคมนตรีในรัชกาลที่ 9 เป็นประธาน เมื่อวันที่ 20 เมษายน ปีเดียวกัน เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1919 (พ.ศ. 2462) ทรงเป็นผู้แทนสยาม ลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซายส์ครั้งสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 ร่วมกับพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจรูญศักดิ์กฤดากร และพ้นจากตำแหน่งเสนบดีกระทรวง หลังเกิดการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ต่อมาในปี 2485 ประชวรด้วยพระโรคไข้จับสั่นและสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคเส้นพระโลหิตในพระมัตถลุงค์แตก เมื่อ 5 กุมภาพันธ์ 2486 รวมพระชันษา 59 ปี ได้รับพระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2486 ต่อมาเมื่อเสด็จเจ้ายุติธรรมธร (คำสุก ณ จำปาศักดิ์) พิราลัยด้วยพระโรคชราในปี พ.ศ. 2444 ทางราชการสยามได้ให้เสด็จเจ้าอุปราช (เจ้าคำพันธ์) เป็นผู้รักษาราชการเมืองนครจำปาศักดิ์ไปพลาง เนื่องจากยังไม่ทันได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2446 ดินแดนของนครจำปาศักดิ์ได้ตกอยู่ในความปกครองของฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาฉบับลงวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 122 ฝ่ายฝรั่งเศสจึงได้เกลี้ยกล่อมให้เจ้าราชดนัย (หยุย) เป็นเจ้าผู้ครองเมืองนครจำปาศักดิ์สืบต่อจากพระราชบิดา พระองค์จึงได้มีหนังสือลับไปทูลปรึกษาสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ (ขณะมีพระอิสริยยศเป็นพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นฯ) เสนาบดีกระทรวงมหาดไทยในเวลานั้น ซึ่งกรมพระยาดำรงฯ ได้ทรงตอบไปว่า ""ให้รับตำแหน่งทำการให้ฝรั่งเศสเสีย มิฉะนั้นถ้าฝรั่งเศสเอาพวกอื่นมาตั้งวงศ์ตระกูลเจ้ายุติธรรมจะได้รับความเดือดร้อน"" เจ้าราชดนัย (หยุย) จึงตกลงรับเป็นเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์นับแต่นั้น โดยฝ่ายฝรั่งเศสได้ตั้งให้เจ้าราชดนัย (หยุย) ขึ้นเป็นเจ้ายุติธรรมธรเช่นเดียวกับเจ้านครจำปาศักดิ์พระองค์ก่อน ๆ และนับเป็นเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานนามยศประจำที่เจ้ายุติธรรมธรเป็นลำดับที่ 3 ของราชวงศ์จำปาศักดิ์ด้วย ในปี พ.ศ. 2334 เกิดเหตุกบฏอ้ายเชียงแก้วที่อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ ทางฝ่ายนครจำปาศักดิ์ไม่สามารถรับมือได้ เนื่องจากพระเจ้าองค์หลวงไชยกุมาร เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ในเวลานั้น ถึงแก่พิราลัยกะทันหันหลังจากได้รับทราบข่าวศึก (ก่อนหน้านั้นพระเจ้าองค์หลวงฯ เองก็ประชวรเรื้อรังมานานแล้ว) เจ้าหน้าได้ร่วมมือกับพระประทุมราชวงศา (เจ้าคำผง) เจ้าผู้ครองเมืองอุบล ผู้เป็นพี่ชาย ยกทัพไปปราบกบฏอ้ายเชียงแก้วจนราบคาบ และเจ้าฝ่ายหน้าได้จับตัวอ้ายเชียงแก้วประหารชีวิตที่แก่งตะนะ (อยู่ในแม่น้ำมูล ระหว่างอำเภอพิบูลมังสาหารกับอำเภอสิรินธรในปัจจุบัน) ก่อนหน้าที่กองทัพเมืองนครราชสีมาจะยกมาถึงตามรับสั่งจากกรุงเทพฯ ด้วยความดีความชอบในครั้งนี้ ทำให้เจ้าหน้าได้รับการแต่งตั้งเป็น "เจ้าพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช" เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ ลำดับที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2335 เจ้าพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชจึงแบ่งไพร่พลเข้ามาอยู่ที่เมืองจำปาศักดิ์ และตั้งให้เจ้าคำสิงห์ผู้หลานเป็นราชวงศ์เมืองโขง (สีทันดร) (ต่อมาได้รับพระกรุณาโปรดเกล้ามีราชทินนามที่พระสุนทรราชวงศา ดำรงฐานะเจ้าผู้ครองเมืองยศสุนทร)
Khi màn phô trương kết thúc, Thiếu tướng Phra Chao Worawongtheo Hoàng thân Phanuphan Yukon Là đại diện của hoàng gia M.R. Kukrit Pramoj, Thủ tướng, Ông Prasit Kanchanawat, Chủ tịch Quốc hội, đã kính cẩn dâng lên Bệ hạ những lời chúc tốt lành để Quốc vương Bhumibol Adulyadej kết thúc bài phát biểu hoàng gia của mình. Những người hầu đang tức giận. Những người đứng sau tấm màn đóng cửa Visutta lại. Quan lại giơ một bụi hoa vàng ra hiệu. Nhân viên làm ầm ĩ như khi Bệ hạ rời đi. Những người lính Đội cận vệ danh dự tỏ lòng kính trọng và một ban nhạc kèn đồng chơi quốc ca hoàng gia. Sau đó anh ta bay lên. Sảnh Phaisan Thaksin Lối vào Thewarathamesuan Thanpuying Lesak Sombatsiri đã qua đời vào sáng ngày 9 tháng 11 năm 2010 vì bệnh viêm phổi tại Bệnh viện Siriraj, thọ 91 tuổi, được Đức vua nhân từ ban ơn. Nước hoàng gia đã được đưa ra để ướp xác vào lúc 5 giờ chiều ngày 10 tháng 11 tại Nai Lert Park House, số 2/4 Đường Wireless, Tiểu khu Lumpini, Quận Pathumwan, và thi thể được hoàng gia chăm sóc trong 7 ngày kể từ ngày đó. . Ngày 10-16 tháng 11, sau đó sẽ có lễ cầu nguyện Vi Diệu Pháp vào lúc 7 giờ tối thứ Ba hàng tuần cho đến ngày thứ 100 cũng sẽ có hoạt động tạo công đức cho ngày thứ 50 và 100. Chỉ còn vài ngày nữa là kết thúc triều đại nhà Thanh. Hoàng hậu Long Ngọc lâm bệnh và qua đời tại Bắc Kinh ở tuổi 50 vì không thể chấp nhận sự sụp đổ của nhà Thanh nhưng bà đã cố gắng hết sức có thể. Và bà là Hoàng hậu Trung Quốc duy nhất có quan tài được chuyển từ Tử Cấm Thành về lăng bằng tàu hỏa. Tại lễ tang hoàng gia của Li Yuanhong, Phó Tổng thống nước Cộng hòa Trung Hoa Ông nói để khen ngợi Nữ hoàng: "Cô ấy là người phụ nữ xuất sắc nhất trong số tất cả phụ nữ." Sau này, chính quyền Đông Dương thuộc Pháp Chức vụ cai trị thành phố bị bãi bỏ vào ngày 22 tháng 11 năm 1904. Hoàng thân Justicethorn (Yui) thay vào đó trở thành thống đốc của Champasak, nhưng ông vẫn giữ tước hiệu hoàng gia của triều đại Champasak cho đến năm 1941 khi Xiêm giành lại quyền kiểm soát. Thành phố Champasak nữa. và được thành lập là tỉnh Nakhon Champasak Chính phủ Thái Lan đã duy trì danh dự của Hoàng tử Justicethorn (Yui) là người cai trị Champasak. Nói cách khác, làm thống đốc tỉnh mới được bổ nhiệm Ông giữ chức vụ và chức danh này cho đến khi qua đời vào ngày 2 tháng 3 năm 1946, không lâu trước khi vùng Champasak trở về với Pháp. Chao Phraya Surawongwattanasak Ông bị bệnh tim nhẹ trong vài tháng cho đến ngày 26 tháng 9 năm 1909 khi tháp tùng Nhà vua. Mueang Phetchaburi Bạn bị tức ngực. Các bác sĩ phương Tây kê đơn thuốc để điều trị triệu chứng, triệu chứng giảm dần rồi tái phát định kỳ. Cho đến 7 giờ 15 phút ngày 8 tháng 10 năm 1909, các triệu chứng lại trở nên trầm trọng hơn. Ông viên tịch lúc 7h40 tối ở tuổi 58. Ngày hôm sau, thi hài được xe lửa chở về nơi ở để làm lễ lập công. Vương miện hoàng tử Hoàng tử Maha Vajiravudh Hoàng thái tử Maha Vajiralongkorn đã đến ban nước hoàng gia lên thi thể để ướp xác. Nhận được một chiếc bình hình bát giác để đựng hỏa táng. Và lễ hỏa táng hoàng gia được tổ chức vào ngày 28 tháng 4 năm 1912 tại Wat Prayurawongsawat Worawihan. Vị trí cuối cùng là vệ sĩ hoàng gia. Sau khi Chao Anuwong chết, Vương quốc Lan Xang-Vientiane cuối cùng cũng kết thúc. Các tài liệu Xiêm không đề cập đến lễ tang của hoàng gia. Đối với các tài liệu của Lào có đề cập rằng Lễ hỏa táng hài cốt của Đức vua như sau: Được tổ chức như một buổi lễ Lào rộng lớn và đẹp mắt giữa lòng Bangkok. Xiêm không xây chùa để đựng tro cốt hoàng gia để vinh danh Bệ hạ như các vị vua khác dưới bất kỳ hình thức nào. Sau này có tin đồn rằng Tro cốt của ông được giữ dưới cầu thang của Wat Arun Ratchawararam. Về tài liệu văn học bản địa Viêng Chăn, người ta cho rằng Ông ra lệnh cho vợ mang chất hoặc thuốc độc vào ăn cho đến khi chết. Xiêm lấy hài cốt hoàng gia và chôn cất dưới chân Phra That Dam ở giữa Viêng Chăn. Sau đó, Xiêm đã giảm quy chế của Viêng Chăn xuống chỉ còn là một thành phố hàng hóa. và ân cần Hãy để công chức cấp dưới phục vụ trong chính quyền thành phố. Sau đó nâng vị thế thành phố Nong Khai lên thành thành phố loại 1, trao Viêng Chăn cho thành phố Nong Khai. Sau này, dưới thời trị vì của vua Mongkut (Rama IV), ông mong muốn nâng cao vị thế hoàng gia trong triều đại Lan Xang của Viêng Chăn. Vì vậy, bệ hạ đã ân cần Bổ nhiệm Chao Chom Manda Duang Kham Cháu trai của Hoàng tử Anuwong trở thành Chao Chom Phra Sanom. và ân cần gửi tới hai cháu trai của Chao Anuwong, đó là Chao Chandrathep Suriyawong Damrong Ratthasima Mukdaharathibodi (Nu Tonsakul Chantanakorn) đi lên ăn thịt thành phố Mukdahanburi. (hay thành phố Mukdahan) và ân cần ban cho Chao Phrom Thewanukrohawong Giữ vững Ratthasima Ubon Ratchathaniban (Nor Kham Tonsakul Thewanukroh, Brahmobon, Brahmthep) và tiến lên chiếm thành phố Ubon Ratchathani là thành phố của hai vương quốc. Saensak qua đời vào ngày 16 tháng 4 năm 2009 lúc 3 giờ chiều tại Bệnh viện Rajavithi. với một cái ruột bị rách Vì có nhiều bệnh tật cùng nhau phiền muộn Saensak đã được điều trị từ ngày 12 tháng 4 và trải qua cuộc phẫu thuật nhưng tình trạng của ông không cải thiện cho đến khi ông qua đời ở tuổi 57 và lễ hỏa táng hoàng gia được tổ chức. Tại Wat Tri Thotsathep, Tướng Phichit Kullavanit, ủy viên hội đồng cơ mật của Vua Rama IX, đã chủ trì vào ngày 20 tháng 4 cùng năm. Ngày 28/6/1919 (1919) ông là đại diện của Xiêm. Ký Hiệp ước Versailles vào cuối Thế chiến thứ nhất cùng với gia đình hoàng gia. Hoàng thân Hoàng tử Charoonsak Kridakorn và từ chức Bộ trưởng Bộ Quốc phòng Sau Cách mạng Xiêm năm 1932, sau đó vào năm 1942, ông bị bệnh sốt rét và qua đời vì đột quỵ vào ngày 5 tháng 2 năm 1943, ở tuổi 59. Ông được hỏa táng tại Wat Thep Sirindharawat Ratchaworawihan vào ngày 7 tháng 4 năm 1943. Sau này, khi Hoàng tử Justicethorn (Khamsuk Na Champasak) qua đời vì tuổi già vào năm 1901, chính phủ Xiêm đã phong cho Hoàng thân làm Phó vương. (Chao Khamphan) lúc bấy giờ là thống đốc Nakhon Champasak. Vì chưa đến lúc Bệ hạ ân cần Bổ nhiệm một người cai trị mới của thành phố Champasak. Cuối năm 1903, lãnh thổ của thành phố Champasak rơi vào sự kiểm soát của Pháp theo hiệp ước ngày 13 tháng 2 năm R.S. người cai trị Nakhon Champasak kế vị cha mình. Do đó, Bệ hạ đã gửi một bức thư bí mật để tham khảo ý kiến ​​của Hoàng tử Damrong Rajanubhab. (trong khi mang tước hiệu Hoàng thân Krommuen) Bộ trưởng Nội vụ vào thời điểm đó mà Krom Phraya Damrong Anh ấy đã trả lời rằng "" Chấp nhận lập trường làm điều gì đó có hại cho nước Pháp. Ngược lại, nếu người Pháp đưa một nhóm khác đến thành lập dòng dõi hoàng gia, Chao Justice sẽ phải gánh chịu." Chao Rachadanai (Yui) vì vậy đồng ý nhận ông làm người cai trị thành phố Champasak từ đó về sau. Phía Pháp bổ nhiệm Chao Rachadanai (Yui) làm Chao Thammathithorn, giống như các vị vua Champasak trước đây và được coi là người cai trị Champasak, người đã nhận tước hiệu hoàng gia Chao Thammasathorn thứ 3 của triều đại Champasak. Vào năm 1791, cuộc nổi dậy Ai Chiang Kaew ở Vương quốc Lan Chang Champasak đã xảy ra. Phía thành phố Champasak đã không thể đối phó. Bởi vì Hoàng thân Hoàng tử Chai Kumarn Người cai trị Champasak lúc bấy giờ Chết đột ngột sau khi nhận được tin chiến tranh. (Trước đó, Đức vua (Bản thân ông đã bị bệnh kinh niên trong một thời gian dài.) Các quan chức đã hợp tác với Phra Pratum Ratchawongsa (Chao Kham Phong), người cai trị Ubon. anh trai Huy động quân đội trấn áp cuộc nổi loạn Ai Chiang Kaew cho đến khi bị đánh bại hoàn toàn. và các quan chức mặt trận đã bắt Ai Chiang Kaew và xử tử anh ta tại Kaeng Tana. (Nằm trên sông Mun giữa quận Phibun Mangsahan và quận Sirindhorn ngày nay) trước khi quân đội Nakhon Ratchasima đến theo lệnh từ Bangkok. Với những việc làm tốt lần này khiến cho các quan chức được bổ nhiệm làm "Chao Phra Wichairaj Suriyawongsakhatiyarat", người cai trị thứ 3 của thành phố Champasak vào năm 1792, Chao Phra Wichairat Suriyawongsakhatiyarat chia quân đội của mình thành thành phố thần thánh Champa. và đặt tên là Chao Kham Singh, cháu trai ông, một thành viên của triều đại Khong (Sitandon) (sau này nhận tước hiệu hoàng gia Phra Sunthon Ratchawongsa Ông giữ vị trí người cai trị thành phố Yossunthon.