ลาวมีภาษาเป็นของตัวเองหรือไม่ ?
Tiếng Lào có ngôn ngữ riêng không?
ภาษาลาว () เป็นภาษาที่ใช้เป็นส่วนใหญ่ในประเทศลาว ส่วนอักษรเขียนอย่างเป็นทางการจะใช้อักษรลาว และเป็นภาษาพูดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ประชากรประมาณครึ่งหนึ่งสื่อสารโดยใช้ภาษาของชนกลุ่มน้อยเช่น ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก, ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต, ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน และ ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน เป็นต้น ลาว () เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ตระกูลภาษาไท-กะได เป็นชนชาติใหญ่ที่สุดและมีจำนวนมากที่สุดในประเทศลาว มีประชากรประมาณ 14 ล้านคน ซึ่งคิดเป็นเป็นจำนวนร้อยละ 53.2 ส่วนที่อื่น ๆ อาศัยอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ชาวลาวบางส่วนได้อพยพไปตั้งถิ่นฐานที่สหรัฐอเมริกาและทวีปยุโรป ชาวลาวส่วนใหญ่ใช้ภาษาลาวเป็นภาษาที่พูดกันในชีวิตประจำวัน ระบบการเขียนภาษาลาวในปัจจุบันยังขาดเอกภาพ ไม่มีมาตรฐานในการเขียนและการใช้คำศัพท์ เพราะยังไม่มีองค์กรที่มาควบคุมอย่างเป็นทางการ จึงมีลักษณะต่างคนต่างเขียนตามหลักการของตนเอง ทำให้เกิดความสับสนในการเขียนและการใช้คำศัพท์ ส่วนคนลาวที่อพยพไปอยู่ต่างประเทศหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองปี พ.ศ. 2518 ก็ยังใช้ภาษาลาวตามแบบที่ 2 ในสมัยที่ยังเป็นราชอาณาจักรลาวอยู่เหมือนเดิม ทำให้เกิดความสับสนระหว่างคนลาวในประเทศกับนอกประเทศ แม้รัฐบาลและประชาชนลาวเริ่มตระหนักถึงความสำคัญในข้างต้นก็ตาม แต่ก็ยังไม่มีมาตรการใด ๆ ออกมาแก้ไขปัญหาอย่างชัดเจน แต่ในอนาคตคาดว่ารัฐบาลลาวจะจัดตั้งองค์กรออกมาควบคุมเพื่อให้ระบบการใช้ภาษาลาวเป็นมาตรฐานเดียวกัน อักษรลาว เป็นชื่ออักษรที่รัฐบาลลาวรับรองให้ใช้เขียนภาษาลาว ซึ่งใช้เป็นภาษาราชการในปัจจุบัน มีพัฒนาการมาจากอักษรลาวเดิม (หรือในอีกชื่อหนึ่ง คือ อักษรไทน้อย) ซึ่งเริ่มพัฒนาขึ้นในสมัยราชวงศ์ล้านช้าง เมื่อราว พ.ศ. 1900 โดยได้รับอิทธิพลจากอักษรลาวโบราณสมัยรัชกาลพระเจ้าฟ้างุ้มเป็นต้นมา ซึ่งรับมาจากอักษรมอญและอักษรเขมร (อักษรขอม) อีกต่อหนึ่ง ลักษณะการใช้งานยังคงมีระบบการเขียนคล้ายอักษรไทยโบราณ ที่ไม่ใช้แล้วในอักษรไทยปัจจุบัน เช่น การใช้ไม้กงแทนเสียงสระโอะเมื่อมีตัวสะกด หรือการใช้ตัวเชิงของอักษร ย แทนสระเอียเมื่อมีตัวสะกด เป็นต้น
Tiếng Lào () là ngôn ngữ được nói chủ yếu ở Lào. Chữ viết chính thức sử dụng bảng chữ cái tiếng Lào. và là ngôn ngữ được sử dụng ở vùng đông bắc Thái Lan. Khoảng một nửa dân số giao tiếp bằng ngôn ngữ dân tộc thiểu số như Họ ngôn ngữ Nam Á, họ ngôn ngữ Trung-Tạng, họ ngôn ngữ Nam Đảo và họ ngôn ngữ Hmong-Mian, v.v. Lào () là một trong những dân tộc sử dụng ngữ hệ Tai-Kadai. Đây là quốc gia lớn nhất và đông đảo nhất ở Lào. Nó có dân số khoảng 14 triệu người, chiếm 53,2%. Phần còn lại sống ở khu vực đông bắc Thái Lan. Một số người Lào đã di cư sang Hoa Kỳ và Châu Âu. Hầu hết người dân Lào sử dụng tiếng Lào làm ngôn ngữ hàng ngày. Hệ thống chữ viết tiếng Lào hiện nay còn thiếu sự thống nhất. Không có tiêu chuẩn nào về cách viết và từ vựng. Bởi vì vẫn chưa có tổ chức chính thức nào kiểm soát nó. Vì vậy, những người khác nhau viết theo nguyên tắc riêng của họ. Điều này gây ra sự nhầm lẫn trong cách viết và sử dụng từ vựng. Còn đối với những người Lào di cư ra nước ngoài sau khi thay đổi chính phủ năm 1975, họ vẫn sử dụng loại tiếng Lào thứ hai trong thời kỳ còn là Vương quốc Lào. Điều này gây ra sự nhầm lẫn giữa người dân Lào trong nước và ngoài nước. Mặc dù chính phủ và người dân Lào đang bắt đầu nhận ra tầm quan trọng của những điều trên. Nhưng vẫn chưa có biện pháp rõ ràng nào được thực hiện để giải quyết vấn đề. Nhưng trong tương lai, dự kiến ​​Chính phủ Lào sẽ thành lập một tổ chức để kiểm soát việc sử dụng tiếng Lào theo tiêu chuẩn tương tự. Bảng chữ cái Lào là tên của bảng chữ cái được chính phủ Lào chấp thuận sử dụng để viết tiếng Lào. hiện đang được sử dụng làm ngôn ngữ chính thức Nó đã phát triển từ bảng chữ cái tiếng Lào gốc. (hay gọi khác là chữ Tai Noi) bắt đầu được phát triển từ thời Lan Xang khoảng năm 1900, chịu ảnh hưởng của chữ Lào cổ từ thời vua Fa Ngum trở đi. Bắt nguồn từ bảng chữ cái Mon và bảng chữ cái Khmer (bảng chữ cái Khmer). Cách sử dụng vẫn có hệ thống chữ viết tương tự như bảng chữ cái tiếng Thái cổ. không còn được sử dụng trong bảng chữ cái tiếng Thái hiện tại, chẳng hạn như sử dụng Mai Kong thay cho nguyên âm khi có phụ âm hoặc dùng chữ Y chính thay cho nguyên âm Ia khi có chữ viết chính tả, v.v.
ใน ประเทศลาว มีความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างลาวกับกลุ่มชาติพันธ์อื่นๆ มีเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด เช่น ชาวไท กับภาษาเข้าใจร่วมกันที่มีการจัดกลุ่มเข้าด้วยกัน เป็น "ลาวโลม" หรือ "ลุ่มลาว" (ลาว: "láːu lūm ", Thai: ลาวลุ่ม, IPA: laːw lum) กลุ่มเหล่านี้ส่วนใหญ่มีลักษณะทางวัฒนธรรมร่วมกันหลายอย่างและพูดภาษาหรือสำเนียงที่คล้ายกันมาก มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยในโทนเสียง คำศัพท์และการออกเสียงของคำบางคำ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสนทนา แต่หลายกลุ่มเหล่านี้ เช่น ไทญ้อ หรือ ภูไท พิจารณาตัวเองว่ามีแตกต่างกัน และมักมีความแตกต่างในเสื้อผ้าที่แยกความแตกต่างออกไป เอกลักษณ์เฉพาะตัวของชาวลาวครั่งที่สามารถแบ่งแยกได้ทันทีที่พบคือ ภาษาพูด ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ที่มีเสียงวรรณยุกต์เป็นเสียงสูง ชาวลาวครั่งมักเรียกตัวเองตามสำเนียงภาษาท้องถิ่นว่า “ลาวขี้คัง”หรือ“ลาวคัง” นอกจากนั้น ยังมีวัฒนธรรม ประเพณีที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษยังคงอยู่จนถึงปัจจุบันนี้ ได้แก่ประเพณียกธง ที่ยังยึดถือและสืบต่อปฏิบัติกันมาโดยจัดขึ้นในเดือนเมษายนของทุกปี และประเพณีขึ้นศาลจ้าวนาย ชาวลาวครั่งจะมีความผูกพันทางเครือญาติสูงมาก ซึ่งถือว่าเป็นเหตุผลที่มีการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์และการธำรงไว้ซึ่งเอกลักษณ์เฉพาะตัว สำหรับประเพณียกธงนั้น เป็นการแสดงออกถึงความสามัคคีและร่วมมือร่วมใจของประชาชนในท้องถิ่น ลาวเทิง (ภาษาลาว: ລາວເທິງ [láːo tʰə́ŋ]) เป็นชื่อกลุ่มชาติพันธุ์อย่างเป็นทางการที่ประเทศลาวใช้เรียกประชาชนในลาวที่ไม่ใช่ลาวลุ่มและลาวสูง มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย ส่วนใหญ่พูดภาษาในตระกูลออสโตร-เอเชียติก ใน พ.ศ.2536 คิดเป็น 24% ของประชากรลาวทั้งหมด 
ลาวเทิงส่วนใหญ่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมรซึ่งเป็นกลุ่มชนที่เชื่อว่าเคยเป็นชนส่วนใหญ่ในแผ่นดินใหญ่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเข้ามาในบริเวณนี้ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ตามตำนานน้ำเต้าปุงของลาวที่ชาวลาวเทิงออกมาจากน้ำเต้าก่อน ปัจจุบัน ลาวเทิงอยู่ในพื้นที่สูงของลาว เคยทำนามาก่อน จนเมื่อชาวลาวลุ่มเข้ามาถึงลาว จึงอพยพขึ้นไปอยู่ที่สูงขึ้น
ในลาว กลุ่มลาวเทิงมักถูกเรียกในภาษาลาวว่าข่าหรือข้า (ภาษาลาว: ຂ້າ) แสดงว่กลุ่มชนนี้เคยถูกใช้เป็นแรงงานของชาวลาวลุ่มมาก่อน มาตรฐานการดำรงชีวิตของลาวเทิงค่อนข้างต่ำกว่าลาวกลุ่มอื่น ภาษาลัวะ หรือ ภาษามัล ภาษาไพร ภาษาถิ่น ภาษาปรัย มีผู้พูดทั้งหมด 26,193 คน เป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาขมุ ผู้พูดภาษานี้ในประเทศไทยอพยพมาจากประเทศลาว ในไทยพบ 3,000–4,000 คน (พ.ศ. 2525) อยู่ทางตะวันออกของอำเภอปัวและอำเภอเชียงคำ จังหวัดน่าน ใกล้กับชายแดนลาว อยู่ในลาว 23,193 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงไชยบุรีทางตะวันตกของแม่น้ำโขง มีสำเนียงต่าง ๆ มากมาย ผู้พูดภาษาลัวะในไทยมีคำยืมจากภาษาไทยที่นำไปใช้แทนคำดั้งเดิมในภาษาลัวะมาก ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาไพ ภาษาไทลอย หรือภาษาลอย (Tai Loi) มีผู้พูดทั้งหมด 1,932 คน อยู่ในพม่า 1,432 คน (พ.ศ. 2543) ในน้ำขาม ตรงมุมด้านตะวันออกเฉียงเหนือติดกับชายแดนลาวและจีน อยู่ในลาว 500 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงหลวงน้ำทา อาจจะมีอยู่ในประเทศจีน ใกล้เคียงกับภาษาปาเล ปะหล่อง แต่มีความแตกต่างของเสียงอยู่มาก เป็นคนละภาษากับภาษาปะหล่องในประเทศจีน อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรเหนือ สาขาย่อยปะหล่อง ภาษาลาเว (Lave) หรือภาษาเบรา มีผู้พูดทั้งหมด 18,444 คน พบในลาว 12,750 คน (พ.ศ. 2527) ในแขวงอัตตะปือ ตามแนวชายแดนลาว-กัมพูชา พบในกัมพูชา 5,286 คน (พ.ศ. 2523) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา พบในเวียดนาม 313 คน (พ.ศ. 2542) จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก นักวิชาการลาวเชื่อว่าคนลาวที่อยู่ในดินแดนล้านช้างมีอักษรเป็นของตนเองมานาน อักษรลาวคล้ายกับตัวอักษรไทยเพราะวิวัฒนาการมาจากอักษรเทวนาครี อันเป็นอักษรของพวกอินเดียทางเหนือ มหาสิลา วีระวงส์ เห็นว่าชาติลาวมีตัวหนังสือของตัวเองมาหลายร้อยปี หรืออาจจะเป็นพันปีก่อนสมัยพ่อขุนรามคำแหงของไทย โดยอักษรลาวเป็นอักษรไทพวกหนึ่งที่เรียกว่า อักษรไทน้อย ซึ่งได้กลายเป็นหนังสือลาวในเวลาต่อมา อักษรไทน้อยน่าจะมีที่มาจากอักษรพราหมีของอินเดียดังกล่าวไปแล้ว และมีสายวิวัฒนาการมาพร้อมกันกับอักษรขอมโบราณ อย่างไรก็ดีทฤษฎีนี้ยังมีข้อถกเถียง เนื่องจากอักษรลาวหรือไทน้อยถูกวิวัฒนาการขึ้นก่อนการเกิดขึ้นของอาณาจักรล้านช้าง ซึ่งเป็นสมัยที่คนเผ่าที่พูดภาษาไททั้งหลายยังไม่ได้แยกออกจากกันเป็นอาณาจักรของตนเอง ทั้งยังเป็นการนำคติชาติพันธุ์นิยมอันเป็นคติสมัยใหม่มาอธิบาย ซึ่งไม่สอดคล้องกับความสัมพันธ์ตามประวัติศาสตร์ระหว่างคนไทเผ่าต่าง ๆ ในอดีต ในภาษาอังกฤษ คำว่าลาวที่หมายถึงชื่อประเทศลาว สะกดว่า "Laos" ส่วนลาวที่หมายถึงคนลาวและภาษาลาวใช้ "Lao" ในบางครั้งจะเห็นมีการใช้คำว่า "Laotian" แทนเนื่องจากป้องกันการสับสนกับชาติลาวที่สะกดว่า Ethnic Lao
Ở Lào, có sự khác biệt nhỏ giữa người Lào và các dân tộc khác. Họ có quan hệ họ hàng gần gũi, chẳng hạn như người Thái, với ngôn ngữ chung được nhóm lại thành nhóm "lao lom" hoặc "lum lao" (tiếng Lào: "láːu lūm", tiếng Thái: lao lum, IPA: laːw lum). trong số này có nhiều đặc điểm văn hóa và nói những ngôn ngữ hoặc phương ngữ rất giống nhau. Chỉ có một chút khác biệt về giai điệu. Từ vựng và cách phát âm của một số từ Nhưng nó không cản trở cuộc trò chuyện. Nhưng nhiều nhóm trong số này, chẳng hạn như Tai Yo hay Phu Thai, tự coi mình là khác biệt. Và thường có sự khác biệt về trang phục khiến họ trở nên khác biệt. Bản sắc riêng của người Lào Krang có thể phân biệt ngay khi bạn gặp họ chính là ngôn ngữ nói của họ, rất độc đáo. nó có âm cao Người Lào Khrang thường tự gọi mình theo phương ngữ địa phương. “Lão Khi Kang” hay “Lão Kang” cũng có nét văn hóa Những truyền thống được truyền lại từ tổ tiên chúng ta vẫn còn tồn tại cho đến ngày nay. Trong đó có truyền thống kéo cờ. vẫn được tuân thủ và tiếp tục như một thông lệ được tổ chức vào tháng 4 hàng năm và truyền thống đến Tòa án của Chúa Người Lào Khrang có mối quan hệ họ hàng rất cao. Đây được coi là lý do cho sự tồn tại của loài và duy trì bản sắc độc đáo của nó. Vì truyền thống chào cờ Đó là biểu hiện của sự đoàn kết, hợp tác của người dân địa phương. Lào Theng (tiếng Lào: ລາວເທິງ [láːo tʰə́ŋ]) là tên dân tộc chính thức được Lào sử dụng để chỉ những người ở Lào không phải là Lào Hạ và Lào Cao. Có nhiều nhóm dân tộc khác nhau. Hầu hết nói các ngôn ngữ thuộc hệ Nam Á. Năm 1993, họ chiếm 24% tổng dân số Lào. Hầu hết người Lào Theng nói tiếng Môn-Khmer, một nhóm được cho là từng chiếm đa số ở lục địa Đông Nam Á. đã đến khu vực này từ thời tiền sử Theo truyền thuyết về bầu Lào, Lao Theng ra đời trước. Ngày nay, Lao Theng thuộc vùng cao nguyên nước Lào. Trước đây tôi từng làm ruộng. Cho đến khi người Lào đến Lào Do đó di cư lên vùng đất cao hơn. Ở Lào, nhóm Lào Theng thường được gọi là kha hoặc kha (tiếng Lào: ຂ້າ), cho thấy nhóm này trước đây đã được người Lào Lum sử dụng làm lao động. Mức sống của người Lào Theng có phần thấp hơn so với các dân tộc Lào khác. Tiếng Lua hay tiếng Mala, tiếng Prai, phương ngữ, tiếng Prai, có tổng cộng 26.193 người nói, là một ngôn ngữ thuộc ngữ hệ Nam Á. Nhóm Môn-Khmer, nhánh Khmu. Người nói ngôn ngữ này ở Thái Lan di cư từ Lào sang, tìm thấy 3.000–4.000 người (1982) ở phía đông huyện Pua và huyện Chiang Kham, tỉnh Nan, gần biên giới Lào. ở Lào People (1995) ở tỉnh Chaiyaburi, phía tây sông Mê Kông. Có nhiều phương ngữ khác nhau. Người nói tiếng Lua ở Thái Lan có nhiều từ vay mượn từ tiếng Thái để thay thế các từ gốc trong tiếng Lua. Không thể hiểu nhau bằng ngôn ngữ Pi. Tiếng Tai Loi hay tiếng Tai Loi có tổng cộng 1.932 người nói, 1.432 người ở Miến Điện (2000) ở Nam Kham, ở góc đông bắc giáp biên giới với Lào và Trung Quốc, 500 người ở Lào (2000) ở tỉnh Luang Namtha. Có thể tồn tại ở Trung Quốc Nó gần giống với ngôn ngữ Pale Palaung nhưng có nhiều điểm khác biệt về âm thanh. Nó là một ngôn ngữ khác với ngôn ngữ Palaung ở Trung Quốc. Thuộc họ ngôn ngữ Nam Á. Nhóm ngôn ngữ Môn-Khmer Chi Nhánh Môn-Khmer Bắc Chi nhánh Palaung Tiếng Lave (Lave) hay tiếng Beira có tổng cộng 18.444 người nói, được tìm thấy ở Lào, 12.750 người (1984) ở tỉnh Attapeu. Dọc biên giới Lào-Campuchia, tìm thấy ở Campuchia, 5.286 người (1980). Ở vùng đông bắc Campuchia, tìm thấy ở Việt Nam, 313 người (1999). Nhóm ngôn ngữ Môn-Khmer Chi Nhánh Khmer Môn-Đông Chi nhánh Bahnarik Các học giả Lào cho rằng người Lào sinh sống trên đất Lan Xang đã có chữ viết riêng từ lâu đời. Bảng chữ cái tiếng Lào giống với bảng chữ cái tiếng Thái vì nó phát triển từ bảng chữ cái Devanagari. đó là chữ viết của người Ấn Độ phía bắc Mahasila Wirawong thấy rằng dân tộc Lào đã có chữ viết riêng từ hàng trăm năm nay. Hoặc có thể đó là chuyện cách đây một nghìn năm dưới thời trị vì của vua Ramkhamhaeng của Thái Lan. Bảng chữ cái tiếng Lào là một loại bảng chữ cái tiếng Thái gọi là bảng chữ cái Tai Nội, sau này trở thành bảng chữ cái tiếng Lào. Bảng chữ cái Tai Noi có lẽ xuất phát từ bảng chữ cái Brahmi của Ấn Độ đã được đề cập. và đã phát triển cùng với bảng chữ cái Khmer cổ Tuy nhiên, lý thuyết này vẫn còn gây tranh cãi. Điều này là do chữ Lào hay chữ Thái Nội đã được phát triển trước khi Vương quốc Lan Xang xuất hiện. Đây là thời kỳ mà các bộ lạc nói tiếng Thái vẫn chưa tách ra thành vương quốc riêng của mình. Nó cũng là một lời giải thích về chủ nghĩa dân tộc hiện đại. điều này không phù hợp với mối quan hệ lịch sử giữa các dân tộc Thái trong quá khứ Trong tiếng Anh, từ Lào dùng để chỉ tên đất nước Lào, được đánh vần là "Lào". Tiếng Lào dùng để chỉ người Lào và tiếng Lào đôi khi dùng từ "Laotian" để thay thế. nhầm lẫn với "Lào". Dân tộc Lào được đánh vần là Dân tộc Lào.