แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก  เสียชีวิตจากอะไร ?
Đại công tước Marie-Adelaide của Luxembourg Bạn đã chết vì điều gì?
หลังจากแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดสละราชบัลลังก์ พระนางได้เสด็จลี้ภัยออกจากประเทศโดยเสด็จประพาสทั่วยุโรป พระนางทรงเข้าคณะคาร์เมไลท์ในโมเดนา ประเทศอิตาลีในปีพ.ศ. 2463 ต่อจากนั้นทรงเข้าคณะภคินีน้อยแห่งผู้ยากไร้ในโรม โดยทรงใช้พระสมัญญานามว่า "ซิสเตอร์มารีแห่งผู้ยากไร้" ด้วยสภาพพระวรกายที่ทรุดลงทำให้พระนางไม่ทรงสามารถปฏิบัติศาสนกิจในฐานะนักพรตหญิงได้และในที่สุดทรงต้องออกจากคณะ จากนั้นทรงย้ายไปประทับที่ปราสาทโฮเฮนเบิร์กในรัฐบาวาเรีย ที่ซึ่งทรงพระประชวรและเสด็จสวรรคตในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2467 สิริพระชนมายุ 29 พรรษา ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2490 พระบรมศพของพระนางได้ถูกนำมาฝังในสุสานราชรัฐแห่งมหาวิหารน็อทร์-ดาม ลักเซมเบิร์ก หลังจากสละราชบัลลังก์ พระนางทรงบวชเป็นนักพรตหญิงในประเทศอิตาลี ก่อนสึกเพราะทรงพระประชวร พระนางเสด็จสวรรคตด้วยโรคไข้หวัดใหญ่ในประเทศเยอรมนีเมื่อ พ.ศ. 2467
Sau khi Nữ Công tước Marie-Adelaide thoái vị ngai vàng Cô trốn khỏi đất nước lưu vong, đi du lịch khắp châu Âu. Cô gia nhập dòng Cát Minh ở Modena. Ý trong năm 1920 Sau đó, chị gia nhập Dòng Chị Em Người Nghèo ở Rôma. Bằng cách sử dụng biệt danh "Chị Marie Người Nghèo" do tình trạng thể chất ngày càng sa sút khiến chị không thể thực hiện nghĩa vụ tôn giáo của mình với tư cách là một nữ tu sĩ và cuối cùng phải rời bỏ dòng. Từ đó, ông chuyển đến sống tại Lâu đài Hohenberg ở Bavaria. nơi bà ngã bệnh và qua đời vào ngày 24 tháng 1 năm 1924, ở tuổi 29. Ngày 22 tháng 10 năm 1947, hài cốt của bà được chôn cất tại Nghĩa trang Hoàng gia của Nhà thờ Atre-Dame Luxembourg. Sau khi thoái vị ngai vàng Cô được thụ phong làm nữ linh mục ở Ý. Trước khi cảm thấy ốm vì bị bệnh Bà chết vì bệnh cúm ở Đức vào năm 1924.
นายพลฟอน เทสมาร์ได้ปราบปรามอย่างรุนแรง แต่เขาไม่ต้องการประหารชีวิตดังที่เขาขู่ไว้ เพียงเวลา 9 วัน การชุมนุมประท้วงถูกปราบปรามหมดสิ้นและแกนนำผู้ชุมนุมถูกจับกุม การที่เยอรมนีปฏิเสธเคารพรัฐบาลลักเซมเบิร์กอย่างต่อเนื่องเป็นการทำลายเกียรติที่ซึ่งผู้ชุมนุมถูกปราบปรามโดยกองทัพเยอรมันแทนที่จะเป็นกองทหารลักเซมเบิร์ก (Gendarmerie) ซึ่งเป็นเรื่องที่มากเกินกำลังสำหรับนายกรัฐมนตรีทอร์น ในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2460 รัฐบาลทอร์นได้กราบบังคมทูลลาออกต่อแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีด ซึ่งแกรนด์ดัสเชสทรงปฏิเสธที่จะเคลื่อนไหวและมีพระราชปฏิสันถารให้นายกรัฐมนตรีไอส์เซนลาออกจากตำแหน่งถ้าเขาไม่เห็นด้วยตามพระราชเสาวนีย์ เรื่องนี้เป็นแรงกดดันให้นายกรัฐมนตรไอส์เซนเตรียมการลาออกจากตำแหน่งด้วยความเสียใจ แต่ก็ล้มเลิก ก่อนที่เขาเกิดหัวใจวายซึ่งเป็นเหตุให้เขาถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2458 การอสัญกรรมของเขาทำให้ระบบการเมืองของลักเซมเบิร์กสั่นคลอน เมื่อสงครามได้เริ่มต้นขึ้นขณะนั้นไอส์เซนมีอายุ 73 ปี ดำรงเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งลักเซมเบิร์กว่า 27 ปี ทำให้เป็นรัฐบาลหนึ่งเดียวที่ชาวลักเซมเบิร์กรู้จักกันมาก โดยตลอดปีแรกของการยึดครองโดยทหารเยอรมัน ทำให้เขากลายเป็นศูนย์รวมของชาวลักเซมเบิร์ก และเขาก็ได้รับความสำคัญจากการที่เป็นผู้รักษาสถานะของแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีด ในช่วงที่เกิดวิกฤต ไอส์เซนได้รับความไว้วางใจจากรัฐสภาลักเซมเบิร์กและเขาจัดการโดยยึดรัฐบาลหลักร่วมกับฝ่ายการเมืองใหญ่ ๆ โดยปรากฏความเป็นเอกภาพหนึ่งเดียวไว้ ถึงแม้ว่าแกรนด์ดัสเชสจะไม่ทรงกระทำสิ่งต่างๆที่ไม่เป็นไปตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ อย่างไรก็ตาม กระแสความไม่จงรักภักดีได้สร้างการต่อต้านมากเกินไปสำหรับแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีด เสียงของรัฐสภาได้เรียกร้องให้พระนางสละราชบัลลังก์ขณะมีพระชนมายุ 25 พรรษา ในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2462 แก่พระขนิษฐา เจ้าหญิงชาร์ล็อต เบลเยียมซึ่งต้องการที่จะผนวกลักเซมเบิร์กในฐานะรัฐร่วมประมุขต้องยอมรับแกรนด์ดัสเชสชาร์ล็อตในฐานะพระประมุขของลักเซมเบิร์กอย่างเลี่ยงไม่ได้ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พระราชวงศ์ยังทรงดำรงอย่างแทบจะไม่มีความหมายจนกระทั่งเดือนกันยายน พ.ศ. 2462 เมื่อการลงคะแนนเสียงประชามติซึ่งกำหนดอนาคตของราชรัฐผลคือคะแนนเสียงจากประชาชนถึง 77.8% ต้องการให้มีสถาบันพระมหากษัตริย์ภายใต้ราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บูร์กต่อไป ในฤดูร้อน พ.ศ. 2461 มีการแสดงถึงการล่มสลายของอนาคตของรัฐบาลอย่างน่าทึ่ง ในวันที่ 8 กรกฎาคม เขตคลอเซนกลางกรุงลักเซมเบิร์กได้ถูกกองทัพอากาศอังกฤษทิ้งระเบิด ทำให้พลเรือนเสียชีวิต 10 คน แม้ว่าเหตุการณ์นี้จะไม่ได้ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นที่รักใคร่ในสายตาชาวลักเซมเบิร์ก แต่แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดทรงใกล้ชิดกับชาวเยอรมันด้วยความเต็มพระทัย จึงทำให้ไม่ทรงเป็นที่นิยมชมชอบในหมู่พสกนิกรของพระนาง ในวันที่ 16 สิงหาคม นายกรัฐมนตรีเยอรมนี จอร์จ ฟอน เฮิร์ทลิง เดินทางเยือนลักเซมเบิร์ก แม้เฮิร์ทลิงจะเดินทางมาเพื่อเข้าเฝ้าแกรนด์ดัสเชส แต่คลัฟแมนน์ได้เข้าพบเขาด้วย ในสายตาประชาชนลักเซมเบิร์ก ความสัมพันธ์ของทั้งสองประเทศนั้นดูจริงใจอย่างกำกวม และเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้ความน่าเชื่อถือในตัวนายกรัฐมนตรีคลัฟแมนน์หมดลง ทั้งรวมทั้งข่าวในวันที่ 26 สิงหาคม ซึ่งเป็นข่าวหมั้นระหว่างเจ้าหญิงแอนโทเนียแห่งลักเซมเบิร์ก พระขนิษฐาในแกรนด์ดัสเชส กับเจ้าชายรุพเพิร์ต มกุฎราชกุมารแห่งบาวาเรีย ผู้ทรงเป็นจอมพลแห่งกองทัพเยอรมัน แรงกดดันได้ส่งผลต่อนายกรัฐมนตรีคลัฟแมนน์ ด้วยพรรคของเขายังมั่นคงแต่ชื่อเสียงส่วนตัวของเขากลับหมดสิ้น เขาถูกทิ้งอย่างไม่มีทางเลือก นำมาสู่การกราบบังคมทูลลาออกจากตำแหน่งต่อแกรนด์ดัสเชสในวันที่ 28 กันยายน โดยนายกรัฐมนตรีคนต่อมาคือ อีมิล รอยเตอร์ นักการเมืองฝ่ายอนุรักษนิยมอีกคนหนึ่ง หลังทรงต่อสู้กับรัฐบาลมัทธีอัส มองเกนาสท์ แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงตัดสินพระทัยมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งคณะรัฐบาลอนุรักษนิยมทั้งหมดซึ่งมีฮูเบิร์ต ลูทช์เป็นผู้นำ รัฐสภาถูกต่อต้านอย่างแน่นอน พรรคฝ่ายขวาได้ที่นั่งในสภาเพียง 20 ที่นั่งจากทั้งหมด 52 ที่นั่ง แต่อีกฝ่ายได้คะแนนเสียงที่เหนือกว่า แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงยุติเหตุการณ์อันชะงักงันครั้งนี้โดยทรงใช้พระราชอำนาจยุบสภาผู้แทนราษฎรและทรงมอบอำนาจแก่ฝ่ายอนุรักษนิยม ครั้งนี้เป็นการกระทำที่รุนแรงแก่ฝ่ายซ้าย ซึ่งถือว่าครองเสียงข้างมากในรัฐสภาแต่เพียงผู้เดียวในการใช้สิทธิตามรัฐธรรมนูญเพื่อสร้างความไว้วางใจแก่รัฐบาล เหตุการณ์ครั้งนี้ได้ถูกขนานนามว่า "รัฐประหารอำนาจของฝ่ายซ้ายโดยแกรนด์ดัสเชส" อย่างไรก็ตาม วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2458 ลักเซมเบิร์กได้มีการสำรวจความคิดเห็น แม้ว่าที่นั่งของพรรคฝ่ายขวาจะเพิ่มขึ้นเป็น 25 ที่นั่ง แต่ยังแพ้คะแนนนิยมอีกฝ่าย ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2459 รัฐสภามีการอภิปรายไม่ไว้วางใจและนายกรัฐมนตรีลูทช์ถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงสนพระทัยในการเมืองอย่างมากและทรงมีบทบาทในรัฐบาลและชีวิตการเมืองของราชรัฐ พระนางทรงเป็นคาทอลิกเคร่ง โดยมีความศรัทธาทางศาสนาอย่างแรงกล้าและมุมมองทางการเมือง ในวันเสด็จขึ้นครองราชย์ วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดมีพระปฐมบรมราชโองการว่า
วันเดียวกัน พระนางทรงปฏิเสธลงพระปรมาภิไธยในกฎหมายลดบทบาทของพระคาทอลิกในระบบการศึกษา คณะบริหารของมองเกนาสท์นั้นไม่ยืนยาวและเป็นวัตถุประสงค์หลักของแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดเมื่อทรงแต่งตั้งมองเตนาสท์ที่มีประสบการณ์เพื่อความมั่นคง ทว่าไม่มีใครคาดว่ารัฐบาลจะสิ้นสุดลงเร็วเช่นนี้ ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 มองเกนาสท์ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าดำรงตำแหน่งอธิการบดีวิทยาลัยครูลักเซมเบิร์ก การสรรหาผู้ดำรงตำแหน่งครั้งนี้ไม่ได้รับการอนุมัติจากราชรัฐและแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงปฏิเสธเขา มองเกนาสท์ยังคงยืนกรานว่าการศึกษาเป็นงานอดิเรกของเขาและเขาคิดสรุปเอาเองว่าแกรนด์ดัสเชสจะทรงตอบรับข้อเสนอของรัฐมนตรีในฐานะที่เขามีประสบการณ์ด้านนี้ เขาคิดผิด แกรนด์ดัสเชสมีพระทัยมุ่งมั่นและไม่ทรงพอพระทัยนายกรัฐมนตรีเสียงข้างน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบางสิ่งล้ำสมัยเกินไปกว่าพระราชประสงค์ของพระนาง ในวันถัดมามองเกนาสท์ถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง หลังจากเป็นนายกรัฐมนตรีได้เพียง 25 วัน ด้วยพระราชบิดาของพระนางมีพระราชธิดาถึง 6 พระองค์แต่ไม่มีพระโอรส พระองค์จึงทรงประกาศให้เจ้าหญิงมารี-อาเดลาอีดเป็นทายาทโดยสันนิษฐานในวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 เพื่อทรงแก้ไขวิกฤตการสืบราชสัตติวงศ์ ดังนั้นมีพระราชบิดาเสด็จสวรรคตในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 เจ้าหญิงทรงครองราชบัลลังก์สืบต่อขณะมีพระชนมายุ 17 พรรษา ทำให้ทรงเป็นแกรนด์ดัสเชสพระองค์แรกแห่งราชรัฐลักเซมเบิร์ก พระนางมารี แอนน์ พระราชมารดาทรงดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จนถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษา 18 พรรษาของแกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2455 เมื่อนายกรัฐมนตรีออกุสต์ ลาวาลถวายคำสัตย์ปฏิญญาณต่อพระนางเป็นพระมหากษัตริย์ชาวลักเซมเบิร์กพระองค์แรกที่ประสูติในดินแดนนับแต่เคานต์จอห์นพระเนตรบอด สุนทรพจน์ของลาวาลต่อรัฐสภาระหว่างพระราชพิธี คือ แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก พระราชบิดา ทรงถือว่าพระนางเป็นทายาทใน พ.ศ. 2450 เพื่อป้องกันวิกฤตการสืบราชบัลลังก์เนื่องจากทรงไม่มีพระราชโอรส แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดทรงครองรัฐเป็นเวลาไม่ถึง 7 ปีผ่านสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และด้วยทรงถูกมองว่าสนับสนุนการยึดครองของเยอรมนีจึงทำให้พระนางไม่เป็นที่นิยมทั้งในลักเซมเบิร์กและในประเทศเพื่อนบ้านฝรั่งเศสและเบลเยียม ใน พ.ศ. 2462 พระนางสละราชสมบัติแก่พระขนิษฐา เจ้าหญิงชาร์ล็อต ตามคำแนะนำของรัฐสภา
Tướng von Tesmar đã đàn áp nó một cách thô bạo. Nhưng anh ta không muốn bị hành quyết như đã đe dọa. Trong vòng 9 ngày, cuộc biểu tình đã bị đàn áp hoàn toàn và những người lãnh đạo cuộc biểu tình bị bắt giữ. Việc Đức tiếp tục từ chối tôn trọng chính phủ Luxembourg là một sự ô nhục đối với nơi mà những người biểu tình bị quân đội Đức đàn áp chứ không phải quân đội Luxembourg. (Gendarmerie), điều này là quá sức đối với Thủ tướng Thorne. Vào ngày 19 tháng 6 năm 1917, chính phủ Thorne đã đệ đơn từ chức lên Nữ công tước Marie-Adelaie. Nữ công tước từ chối di chuyển và ra lệnh cho Thủ tướng Eissen từ chức nếu ông không đồng ý với chỉ thị của hoàng gia. Điều này gây áp lực buộc Thủ tướng Eissen phải chuẩn bị từ chức một cách đau lòng, nhưng ông đã từ bỏ trước khi bị một cơn đau tim dẫn đến cái chết của ông vào ngày 11 tháng 10 năm 1915. Cái chết của ông đã làm rung chuyển hệ thống chính trị của Luxembourg. Eissen đã 73 tuổi khi chiến tranh bắt đầu và đã giữ chức Thủ tướng Luxembourg trong 27 năm, khiến đây trở thành chính phủ duy nhất mà người dân Luxembourg quen thuộc. Trong suốt năm đầu tiên bị lính Đức chiếm đóng Nó khiến anh trở thành hiện thân của người dân Luxembourg. Và anh ta trở nên quan trọng với tư cách là người bảo vệ địa vị của Nữ công tước Marie-Adelaide. Trong cuộc khủng hoảng Eissen được quốc hội Luxembourg tin tưởng và ông đã cố gắng duy trì một chính phủ chính thống nhất với các đảng chính trị lớn. Mặc dù Nữ công tước sẽ không hành động trái với quy định của hiến pháp, tuy nhiên, làn sóng bất trung đã tạo ra quá nhiều phản kháng cho Nữ công tước Marie-Adelaide. Quốc hội yêu cầu bà thoái vị ở tuổi 25 vào ngày 14 tháng 1 năm 1919 để nhường ngôi cho em gái bà, Công chúa Charlotte. Bỉ, quốc gia muốn sáp nhập Luxembourg thành một quốc gia chung, chắc chắn đã công nhận Đại công tước Charlotte là Nữ công tước của Luxembourg vào ngày 13 tháng 2. Hoàng gia cũng vậy. Nhiệm kỳ của ông hầu như không có ý nghĩa gì cho đến tháng 9 năm 1919, khi một cuộc trưng cầu dân ý quyết định tương lai của Đại công quốc. dẫn đến 77,8% người dân bỏ phiếu cho chế độ quân chủ thuộc Nhà Nassau-Wai Bên cạnh Limburg. Mùa hè năm 1918 chứng kiến ​​tương lai của chính phủ sụp đổ nghiêm trọng. Vào ngày 8 tháng 7, quận Clausen ở trung tâm Luxembourg bị Không quân Hoàng gia Anh ném bom. Nó dẫn đến cái chết của 10 thường dân, mặc dù vụ việc này không được quân Đồng minh ưa chuộng trong mắt người dân Luxembourg. Nhưng Nữ công tước Marie-Adelaide sẵn lòng trở nên thân thiết với người Đức. Kết quả là bà không được lòng các thần dân của mình. Vào ngày 16 tháng 8, Thủ tướng Đức Georg von Hertling đã đến thăm Luxembourg. Mặc dù Hertling đã đến gặp Nữ công tước, Nhưng Cloughmann cũng đã gặp anh ta. Trong mắt người dân Luxembourg Mối quan hệ giữa hai nước có vẻ thân mật một cách mơ hồ. Và tất cả những sự kiện này đã làm tổn hại đến uy tín của Thủ tướng Cloughmann. trong đó có tin tức ngày 26/8 là tin về lễ đính hôn giữa Công chúa Antonia của Luxembourg Em gái của Nữ công tước với Hoàng tử Ruppert Thái tử xứ Bavaria nguyên soái quân đội Đức là ai Áp lực đã đè nặng lên Thủ tướng Cloughmann. Với việc đảng của ông vẫn ổn định, danh tiếng cá nhân của ông đã không còn nữa. Anh ta bị bỏ lại mà không có sự lựa chọn. Điều này dẫn đến việc Nữ công tước đệ đơn từ chức vào ngày 28 tháng 9, với Thủ tướng tiếp theo là Emile Reuter, một chính trị gia bảo thủ khác. Sau khi chiến đấu chống lại chính phủ của Matthias Mongenast, Nữ công tước Marie-Adelaide quyết định bổ nhiệm Hubert vào toàn bộ chính phủ Bảo thủ. Lutch là người lãnh đạo. Quốc hội chắc chắn đã phản đối. Các đảng cánh hữu chỉ giành được 20 trong số 52 ghế quốc hội, nhưng các đảng khác lại chiếm đa số phiếu bầu. Nữ công tước Marie-Adelaide đã chấm dứt tình trạng bế tắc bằng cách sử dụng quyền lực của mình để giải tán Hạ viện và trao lại quyền lực cho phe bảo thủ. Lần này là một hành động bạo lực chống lại cánh tả. Đây được coi là đa số duy nhất trong Nghị viện trong việc thực hiện các quyền theo hiến pháp của mình để xây dựng niềm tin vào chính phủ. Sự kiện này đã được mệnh danh Tuy nhiên, vào ngày 23/12/1915, Luxembourg đã tổ chức một cuộc trưng cầu dân ý. Mặc dù số ghế của Đảng Hữu tăng lên 25 ghế nhưng vẫn thua số phiếu phổ thông. Ngày 11 tháng 1 năm 1916, quốc hội tổ chức kiến ​​nghị bất tín nhiệm và Thủ tướng Lutsch từ chức. Nữ công tước Marie-Adelaide rất quan tâm đến chính trị và tích cực tham gia vào chính phủ cũng như đời sống chính trị của Đại công quốc. Cô ấy là một người sùng đạo Công giáo. Họ có niềm tin tôn giáo và quan điểm chính trị mạnh mẽ. Vào ngày lên ngôi, ngày 25 tháng 7 năm 1912, Nữ công tước Marie-Adelaide đã ban hành một sắc lệnh hoàng gia rằng, cùng ngày, bà từ chối ký luật giảm bớt vai trò của gia đình hoàng gia trong hệ thống giáo dục. Chính quyền của Montgenast không tồn tại lâu dài và đây là mục tiêu chính của Nữ công tước Marie-Adelaide khi bổ nhiệm Montenast giàu kinh nghiệm để mang lại sự ổn định. Nhưng không ai ngờ chính phủ lại kết thúc sớm như vậy. Vào ngày 4 tháng 11 năm 1915, Mongenast được bổ nhiệm làm hiệu trưởng Trường Cao đẳng Sư phạm Luxembourg. Việc tuyển dụng này không được Đại công quốc chấp thuận và Nữ công tước Marie-Adelaide đã từ chối anh ta. Monguenast tiếp tục nhấn mạnh rằng giáo dục là sở thích của ông và ông cho rằng Nữ công tước sẽ chấp nhận lời đề nghị của Bộ trưởng vì kinh nghiệm của ông trong lĩnh vực này. Ông đã quyết tâm và không hài lòng với Thủ tướng thiểu số. Đặc biệt là một số thứ quá cao cấp so với mong muốn của Bệ hạ. Ngày hôm sau, Montgenast đệ đơn từ chức. Sau khi làm Thủ tướng chỉ được 25 ngày Vì cha cô có 6 người con gái nhưng không có con trai. Để giải quyết cuộc khủng hoảng kế vị, ông tuyên bố Công chúa Marie-Adelaide là người thừa kế hợp pháp vào ngày 10 tháng 7 năm 1907. Kết quả là cha cô qua đời vào ngày 25 tháng 2 năm 1912. Cô kế vị ngai vàng ở tuổi 17, trở thành Nữ công tước đầu tiên của Đại công quốc Luxembourg. Mẹ cô, Nữ hoàng Marie Anne, giữ chức vụ Nhiếp chính cho đến khi Nữ công tước. Sinh nhật lần thứ 18 của Marie-Adelaide vào ngày 18 tháng 6 năm 1912, khi Thủ tướng ra lệnh cho Gust Laval đã tuyên thệ với cô với tư cách là vị vua Luxembourg đầu tiên sinh ra trên lãnh thổ kể từ Bá tước mù John. Bài phát biểu của Laval trước quốc hội trong buổi lễ là: Cha của bà, Đại công tước Willem IV của Luxembourg, coi bà là người thừa kế vào năm 1907 để ngăn chặn cuộc khủng hoảng kế vị do thiếu con trai. Nữ công tước Marie-Adelaide cai trị bang này trong vòng chưa đầy bảy năm cho đến Thế chiến thứ nhất. và vì bị coi là ủng hộ sự chiếm đóng của Đức nên bà không được ưa chuộng ở Luxembourg cũng như các nước láng giềng Pháp và Bỉ. Năm 1919, bà thoái vị để ủng hộ em gái mình. Công chúa Charlotte Theo đề nghị của Quốc hội