ส่วนเรื่องอิเหนาที่เป็นนิทานนั้น น่าจะแต่งขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ เท่าไหร่?
Về câu chuyện của Adonis, một câu chuyện ngụ ngôn, Lẽ ra nó phải được sáng tác vào khoảng thế kỷ Phật giáo?
เรื่องอิเหนา หรือที่เรียกกันว่านิทานปันหยีนั้น เป็นนิทานที่เล่าแพร่หลายกันมากในชวา เชื่อกันว่าเป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์ของชวา ในสมัยพุทธศตวรรษที่ 16 ปรุงแต่งมาจากพงศาวดารชวา และมีด้วยกันหลายสำนวน พงศาวดารเรียกอิเหนาว่า “ ปันจี อินู กรัตปาตี” (Panji Inu Kartapati) แต่ในหมู่ชาวชวามักเรียกกันสั้นๆ ว่า “ปันหยี” (Panji) ส่วนเรื่องอิเหนาที่เป็นนิทานนั้น น่าจะแต่งขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 20-21 หรือในยุคเสื่อมของราชวงศ์อิเหนาแห่งอาณาจักรมัชปาหิต และอิสลามเริ่มเข้ามาครอบครอง นิทานปันหยีของชวานั้น มีด้วยกันหลายฉบับ แต่ฉบับที่ตรงกับอิเหนาของเรานั้น คือ ฉบับมาลัต ใช้ภาษากวีของชวาโบราณ มาจากเกาะบาหลี
Câu chuyện về Inao, hay còn gọi là câu chuyện Panyee. Đó là một câu chuyện được kể rộng rãi ở Java. Nó được cho là một cuốn tiểu thuyết lịch sử của người Java. Vào thế kỷ 16 Phật giáo, được sáng tác từ biên niên sử người Java. Và có rất nhiều biểu hiện cùng nhau. Biên niên sử gọi Inao là "Panji Inu Kartapati" (Panji Inu Kartapati), nhưng đối với người Java, nó thường được gọi đơn giản là "Panji" (Panji). Có lẽ được sáng tác vào khoảng thế kỷ 20-21 của Phật giáo hoặc trong thời kỳ suy tàn của triều đại Indonesia của vương quốc Majapahit. và Hồi giáo bắt đầu tiếp quản Những câu chuyện Panyee của Java Có rất nhiều phiên bản. Nhưng phiên bản tương ứng với Adonis của chúng ta là phiên bản Malat, sử dụng ngôn ngữ thơ ca của người Java cổ. Đến từ đảo Bali
อิเหนาเป็น วรรณคดีเก่าแก่เรื่องหนึ่งของไทย เป็นที่รู้จักกันมานาน เข้าใจว่าน่าจะเป็นช่วงปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยได้ผ่านมาจากหญิารตงเชลยปัตตานี ที่เป็นข้าหลวงรับใช้พระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (ครองราตตชย์ พ.ศ. 2275 – 2301) ชาพะยอมเล่าถวายเจ้าฟ้ากุณฑลและเจ้าฟ้ามงกุฎ พระราชธิดา จากนั้นพระราชธิดาทั้งสองได้ทรงแต่งเรื่องขึ้นมาองค์ละเรื่อง เรียกว่าอิเหนาเล็ก (อิเหนา) และอิเหนาใหญ่ (ดาหลัง) ประวัติดังกล่าวมีบันทึกไว้ในพระราชนิพนธ์อิเหนา ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ดังนี้ นิราศอิเหนา เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอนประพันธ์โดยสุนทรภู่ สันนิษฐานจากสำนวนกลอนคาดว่าน่าจะประพันธ์ขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 เมื่อครั้งที่สุนทรภู่อยู่ในอุปการะของพระองค์เจ้าลักขณานุคุณ จึงน่าจะแต่งถวาย เนื้อหาของกลอนนิราศนำมาจากส่วนหนึ่งของวรรณคดีเรื่อง อิเหนา โดยจับใจความตอนที่อิเหนากลับจากไปแก้สงสัยที่เมืองดาหา แล้วพบว่านางบุษบาที่ตนลักตัวมาซ่อนไว้ที่ถ้ำทอง ถูกลมพายุพัดหายไปเสียแล้ว เนื้อหาของกลอนนิราศเป็นการเดินทางติดตามค้นหานางบุษบาของอิเหนา ระหว่างทางก็พร่ำรำพันถึงนางผู้เป็นที่รัก อิเหนาตามหานางบุษบาอยู่เจ็ดเดือนก็หาไม่พบ เนื้อเรื่องจบลงที่อิเหนาและไพร่พลออกบวชอุทิศกุศลให้นางบุษบา ซึ่งอิเหนาคิดว่าคงจะตายไปแล้ว อย่างไรก็ตาม เรื่องอิเหนาเป็นที่นิยมกันมากกว่าเรื่องดาหลัง เนื่องจากเรื่องดาหลังมีเนื้อเรื่องที่ซ้ำซ้อน และสับสนมาก แต่แม้จะเป็นเรื่องจากชวา การบรรยายบ้านเมืองและสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ล้วนเป็นฉากของไทยทั้งสิ้น และนับว่าน่ายินดี ที่มีการนำอิเหนาฉบับของชวามาแปลให้ชาวไทยได้รู้จักและเปรียบเทียบกับอิเหนาฉบับดั้งเดิมของไทย นิทานปันหยีหรือเรื่องอิเหนานับเป็นวรรณคดีต่างประเทศอีกเรื่องหนึ่งที่มีคำศัพท์ชวาจำนวนไม่น้อย เช่น บุหงา บุหลัน บุหรง ลางิต ตุนาหงัน มะงุมมะงาหรา ฯลฯ ดาหลัง หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า อิเหนาใหญ่ เป็นกลอนบทละครพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก มีเค้าเดิมมาจากนิทานชวา เชื่อกันว่าเข้ามาในประเทศไทยเมื่อปลายสมัยกรุงศรีอยุทธยา หญิงเชลยชาวชวาปัตตานี ซึ่งเป็นข้าหลวงรับใช้เจ้าฟ้ากุณฑลและเจ้าฟ้ามงกุฎพระธิดาในพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้เล่าถวายเจ้าฟ้าทั้งสองพระองค์นั้น ทั้งสองพระองค์จึงทรงแต่งเรื่องขึ้นคนละเรื่องคือ อิเหนาใหญ่ และ อิเหนาเล็ก แต่เรื่องทั้งสองสุญหายไป พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกได้ทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นใหม่ทั้งอิเหนาใหญ่และอิเหนาเล็ก โดยอาสัยเค้าเรื่องเดิมสมัยอยุธยา พระอภัยมณี เป็นวรรณคดีชิ้นเยี่ยมเรื่องหนึ่งของไทย ผลงานชิ้นเอกของพระสุนทรโวหาร หรือสุนทรภู่ กวีเอกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ประพันธ์ขึ้นเป็นนิทานคำกลอนที่มีความยาวมากถึง 94 เล่มสมุดไทย เมื่อพิมพ์เป็นเล่มหนังสือ จะมีความยาวกว่าหนึ่งพันสองร้อยหน้า ระยะเวลาในการประพันธ์ไม่มีการระบุไว้อย่างแน่ชัด แต่คาดว่าสุนทรภู่เริ่มประพันธ์ราวปี พ.ศ. 2364-2366 และแต่ง ๆ หยุด ๆ ไปตลอดเป็นระยะ สิ้นสุดการประพันธ์ราว พ.ศ. 2388 รวมเวลามากกว่า 20 ปี งานดังกล่าวมีการรวบรวมเป็นเวลาหลายศตวรรษโดยมีผู้ประพันธ์ ผู้แปลและนักวิชาการต่าง ๆ ทั่วเอเชียตะวันตก เอเชียกลางและเอเชียใต้และแอฟริกาเหนือ ตัวนิทานเองสืบย้อนไปถึงตำนานพื้นบ้านวรรณกรรมอาหรับ เปอร์เซีย เมโสโปเตเมีย อินเดียและอียิปต์โบราณและสมัยกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นิทานหลายเรื่องเดิมเป็นนิยายพื้นบ้านจากสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์ ส่วนเรื่องอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรอบเรื่อง เป็นไปได้ว่าถูกดึงมาจากงานภาษาเปอร์เซียปาห์ลาวี "Hazār Afsā" (, ท. "พันนิยาย") ซึ่งอิงส่วนของอินเดียบางส่วน คัมภีร์มหาวัสตุอวทานนี้แต่งขึ้นเมื่อใด ไม่ปรากฏการระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษร แต่คะเนจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ทำให้สันนิษฐานว่า น่าจะแต่งขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 8 และเพิ่มเติมอีกหลายครั้งจนถึงพุทธศตวรรษที่ 9 แต่ต้นฉบับเดิมของคัมภีร์คงจะสูญหายไปนานแล้ว เหลือแต่ฉบับที่พบในประเทศเนปาล เอมิล เซนาร์ต (Émile Senart) ผู้เชี่ยวชาญภาษาสันสกฤตชาวฝรั่งเศสได้ตรวจชำระ ทำเชิงอรรถ และจัดพิมพ์เป็น 3 เล่ม ระหว่าง พ.ศ. 2425 - 2440 ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน หนึ่งโน้ตมรณะ เป็นนวนิยายเล่มที่สองในชุดปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ประพันธ์โดยกอร์ดอน คอร์แมน ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 โดยสำนักพิมพ์สกอลาสติก เนื้อเรื่องดำนานต่อจากการตามล่าคำไขปริศนาในปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน ผจญค่ายกลกระดูก สองพี่น้องกำพร้า เอมี่และแดน ต้องเดินทางต่อไปยังกรุงเวียนนา ออสเตรีย เพื่อตามล่าคำไขปริศนาเกี่ยวกับโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท สำหรับปีที่แต่งนั้นไม่ปรากฏหลักฐาน แต่บันทึกสืบต่อกันมา ว่าแต่งในสมัยรัตนโกสินทร์เป็นแน่ เพราะท่านแต่งหนังสือในสมัยกรุงธนบุรีเพียงสองเรื่อง คือ ลิลิตเพชรมงกุฎ และ อิเหนาคำฉันท์ ระยะเวลานั้น อาจระบุถึงกว้างมาก คือ ตั้งแต่ พ.ศ. 2325 - 2348 แต่สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่าน่าจะแต่งก่อน กากีคำกลอน ดังนั้น เวลาที่แต่งเรื่องนี้จึงอาจจะก่อน พ.ศ. 2348 สักระยะหนึ่ง
Inao là một trong những tác phẩm văn học cổ nhất của Thái Lan. Nó đã được biết đến từ lâu. Người ta hiểu rằng nó phải xảy ra vào cuối thời kỳ Ayutthaya. Bằng cách vượt qua bộ lạc Pattani vốn là hầu cận của con gái vua Borommakot (Krongraratchay 1732 - 1758), Chaphayom đã gả hai con gái của mình là Hoàng tử Kundhon và Hoàng tử Mongkut, sau đó hai cô con gái kết hôn một lần. Chúng được gọi là Inao nhỏ (Inao) và Inao lớn (Đà Lang). Lịch sử như vậy được ghi lại trong các tác phẩm của Inao. Trong cuốn Bệ hạ của Đức Phật Lertla Napalai như sau: Nirat Inao là một tác phẩm thơ viết bằng thơ của Sunthorn Phu. Từ cách diễn đạt của bài thơ, người ta cho rằng nó có thể được viết dưới thời trị vì của Vua Rama III, khi Sunthorn Phu dưới sự bảo trợ của Hoàng tử Lakkhananukhun. Vì vậy, nó nên được trang trí như một món cúng dường. Nội dung bài thơ Nirat được lấy từ một phần văn học về Inao, nắm bắt được cốt lõi thời điểm Inao quay trở lại để giải quyết những nghi ngờ của mình ở Daha. Sau đó anh phát hiện bà Busaba đã bị bắt cóc và giấu ở Tham Thông. Nó đã bị bão thổi bay mất. Nội dung bài thơ của Nirat là hành trình tìm kiếm phu nhân Busaba xứ Inao. Trên đường đi, anh hồi tưởng về người phụ nữ anh yêu. Adonis đã tìm kiếm bà Busaba suốt bảy tháng nhưng không tìm thấy bà. Câu chuyện kết thúc với việc Inao cùng các binh lính của mình xuất gia và hồi hướng công đức cho Nang Busaba. điều mà Adonis nghĩ chắc hẳn đã chết Tuy nhiên, truyện Adonis được yêu thích hơn truyện Đà Lang. Vì truyện Đà Lang có cốt truyện trùng lặp và rất khó hiểu nhưng dù là truyện từ Java Các mô tả về các thành phố và môi trường khác nhau đều là cảnh Thái Lan. Và đó là một niềm vui. Phiên bản tiếng Java của Inao đã được dịch để người Thái biết và so sánh với phiên bản gốc của Inao bằng tiếng Thái. Truyện Panyee hay truyện Inao là một tác phẩm văn học nước ngoài khác có một số từ tiếng Java, như bu-nga, bu-lan, bu-rong, langit, tun-ngan, ma-ngum-nga-hara , vân vân. Đà Lang hay còn gọi là Inao Yai là một bài thơ được viết bởi Đức Phật Bụt Yodfa Chulalok. Ban đầu nó xuất phát từ một câu chuyện của người Java. Người ta tin rằng nó đã vào Thái Lan vào cuối thời kỳ Ayutthaya. Người phụ nữ Java bị giam cầm, Pattani là người hầu hoàng gia của Hoàng tử Kundhon và Công chúa Mongkut, con gái của Vua Borommakot kể chuyện cho hai hoàng tử Hai vị vua sau đó đã sáng tác những câu chuyện khác nhau: Big Inao và Little Inao, nhưng cả hai câu chuyện đều biến mất. Đức Vua Phật Yodfa Chulalok đã viết lại cả Inao Yai và Inao Lek. Dựa trên câu chuyện gốc thời kỳ Ayutthaya Phra Aphai Mani là một trong những tác phẩm vĩ đại của văn học Thái Lan. Một kiệt tác của Phra Sunthorn Woharn hay Sunthorn Phu, nhà thơ vĩ đại của Rattanakosin. Được biên soạn thành một truyện thơ dài, có tới 94 tập sách tiếng Thái, khi in thành sách Nó sẽ dài hơn một nghìn hai trăm trang. Thời kỳ sáng tác của nó không được nêu rõ ràng. Nhưng người ta ước tính rằng Sunthorn Phu bắt đầu sáng tác vào khoảng năm 1821-1823 và tiếp tục sáng tác đều đặn. Thành phần của nó kết thúc vào khoảng năm 1845, tổng cộng hơn 20 năm. Những tác phẩm như vậy đã được tác giả sưu tầm qua nhiều thế kỷ. Nhiều dịch giả và học giả khắp Tây Á Trung Á và Nam Á và Bắc Phi Bản thân câu chuyện có thể bắt nguồn từ văn học dân gian cổ đại và trung cổ, văn học Ả Rập, Ba Tư, Lưỡng Hà, Ấn Độ và Ai Cập. đặc biệt Nhiều câu chuyện ban đầu là truyện dân gian từ thời Caliphate. Về các vấn đề khác, đặc biệt là khuôn khổ câu chuyện Nó có thể được rút ra từ tác phẩm Pahlavi của người Ba Tư "Hazār Afsā" (tiếng T. "Thousand Tales"), một phần dựa trên các phần của Ấn Độ. Kinh Mahavastu Avadana này được viết khi nào? Nó dường như không được chỉ định bằng văn bản. Nhưng ngoại suy từ bằng chứng lịch sử Nó được cho rằng Có thể nó được sáng tác vào khoảng thế kỷ thứ 8 và được bổ sung nhiều lần cho đến thế kỷ thứ 9, nhưng bản thảo gốc của kinh thánh chắc hẳn đã bị thất lạc từ lâu. Phiên bản duy nhất còn lại được tìm thấy ở Nepal, Émile Senart, một chuyên gia người Pháp về tiếng Phạn, đã sửa lại, chú thích ở cuối trang và xuất bản thành ba tập từ năm 1882 đến năm 1897. Bí ẩn kho báu thiên tài: Một cuốn sổ tử thần Đây là cuốn tiểu thuyết thứ hai trong bộ truyện Bí ẩn kho báu thiên tài. Được viết bởi Gordon Corman, nó được xuất bản lần đầu tiên tại Hoa Kỳ vào ngày 2 tháng 12 năm 2008 bởi Nhà xuất bản Scholastic. Câu chuyện tiếp tục từ cuộc truy tìm bí ẩn trong tập Bí ẩn kho báu thiên tài: Cuộc phiêu lưu của Trại hình thành xương. Hai anh em mồ côi, Amy và Dan, phải đến Vienna, Áo để tìm lời giải cho bí ẩn về Wolfgang Amadeus Mozart. Về năm sáng tác thì không có bằng chứng. Nhưng những ghi chép đã được truyền từ thế hệ này sang thế hệ khác. Chắc chắn rằng nó được sáng tác vào thời Rattanakosin. Bởi vì ông chỉ viết hai cuốn sách vào thời kỳ Thonburi là Lilit Phet Mongkut và Inao Khamchan nên thời kỳ này có thể được xác định rất rộng, từ 1782 – 1805, nhưng Hoàng tử Điện hạ Damrong Rajanupab Người ta cho rằng lẽ ra ông phải sáng tác nó trước Khaki Kham Klon nên thời điểm sáng tác truyện này có thể là khoảng trước năm 1805.