ราชอาณาจักรอิตาลี ก่อตั้งขึ้นเมื่อใด ?
vương quốc Ý Nó được thành lập khi nào?
ราชอาณาจักรอิตาลี (, ) เป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งขึ้นโดยชนลอมบาร์ดผู้เข้ามารุกรานคาบสมุทรอิตาลีหลังจากที่ราชอาณาจักรออสโตรกอธถูกทำลายในปี ค.ศ. 568 อาณาจักรลอมบาร์ดเป็นอาณาจักรที่มีความมั่นคงกว่าราชอาณาจักรออสโตรกอธก่อนหน้านั้น แต่ในปี ค.ศ. 774 ชนแฟรงค์ที่นำโดยชาร์เลอมาญก็เข้ามารุกรานโดยอ้างว่าเพื่อเป็นการป้องกันสถาบันพระสันตะปาปาและได้รับชัยชนะต่ออาณาจักรลอมบาร์ด ชนแฟรงค์รักษาบริเวณอิตาลี-ลอมบาร์ดแยกจากจักรวรรดิของตนเอง แต่อาณาจักรลอมบาร์ดก็ประสบกับการแบ่งแยกเขตแดน สงครามกลางเมือง และวิกฤติการณ์สืบราชบัลลังก์เช่นเดียวกับที่จักรวรรดิคาโรแล็งเชียงต้องประสบมาจนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่ออาณาจักรอิตาลีได้รับอิสรภาพแต่ก็ยังเป็นอาณาจักรที่ปกครองแบบกระจายอำนาจ ในปี ค.ศ. 951 สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมนีอยู่แล้วก็อ้างสิทธิในราชบัลลังก์อิตาลี ราชบัลลังก์อิตาลีและเยอรมนีรวมกันกลายเป็นพื้นฐานของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ รัฐบาลกลางในอิตาลีสูญหายไปอย่างรวดเร็วในยุคกลางตอนกลาง (High Middle Ages) แต่ปรัชญาของความเป็นอาณาจักรยังมีอยู่ เมื่อมาถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาความคิดนี้ก็เป็นเพียงความคิดที่ไม่มีมูลและในสัญญาสงบศึกเวสต์เฟเลีย (Peace of Westphalia) (ค.ศ. 1648) ความคิดเรื่องอาณาจักรก็หายไปทั้งทางปรัชญาและทางกฎหมาย แต่อาจจะยังหลงเหลืออยู่เพียงในนามมาจนเมื่อจักรวรรดิถูกยุบในปี ค.ศ. 1806 ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้นจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ก็ได้ก่อตั้งราชอาณาจักรของพระองค์เองขึ้น “ราชอาณาจักรอิตาลี (นโปเลียน)” (Regno d'Italia) ที่ไม่มีส่วนใดที่หลงเหลือมาจากอาณาจักรในยุคกลาง ราชอาณาจักรอิตาลี (, ) เป็นราชอาณาจักรของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ก่อตั้งขึ้นโดยนโปเลียนทางตอนเหนือของอิตาลีในปี ค.ศ. 1805 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1814 เมื่อนโปเลียนได้รับความพ่ายแพ้ ราชอาณาจักรอิตาลี () เป็นราชอาณาจักรบนคาบสมุทรอิตาลี ซึ่งได้มีการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1861 จากการรวมตัวกันของรัฐอิตาลีหลาย ๆ รัฐภายใต้การนำของราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย และดำรงอยู่ตราบจนถึงปี ค.ศ. 1946 เมื่อประชาชนชาวอิตาลีได้มีการลงประชามติให้มีการเปลี่ยนผ่านการปกครองจากระบบราชอาณาจักรไปสู่ความเป็นสาธารณรัฐ
Vương quốc Ý (, ) là một vương quốc được thành lập bởi người Lombard đã xâm chiếm bán đảo Ý sau sự tàn phá của người Ostrogoth vào năm 568 sau Công nguyên. Vương quốc Lombard là một vương quốc ổn định hơn Vương quốc Ostrogoth trước đó, nhưng vào năm 774 sau Công nguyên, người Frank. do Charlemagne lãnh đạo đã xâm lược, tuyên bố bảo vệ giáo hoàng và giành được chiến thắng trước Vương quốc Lombard d. Người Frank giữ vùng Italo-Lombard tách biệt khỏi đế chế của riêng họ. Nhưng vương quốc Lombard cũng trải qua sự chia cắt lãnh thổ. Nội chiến và cuộc khủng hoảng kế vị tương tự mà Đế quốc Carolingian phải đối mặt cho đến cuối thế kỷ thứ 9, khi Vương quốc Ý giành được độc lập nhưng vẫn là một vương quốc phi tập trung. Năm 951, Vua La Mã Thần thánh Hoàng đế Otto I, lúc đó là Vua của Đức, đã tuyên bố chủ quyền. ngai vàng Ý. Các ngai vàng kết hợp của Ý và Đức đã hình thành nên nền tảng của Đế chế La Mã Thần thánh. Chính quyền trung ương ở Ý nhanh chóng biến mất vào thời Trung Cổ, nhưng triết lý về đế chế vẫn tồn tại. Đến thời kỳ Phục hưng, ý tưởng này đơn giản là vô căn cứ, và với Hòa ước Westphalia (1648), ý tưởng về một đế chế đã biến mất cả về mặt triết học lẫn pháp lý. Nhưng có lẽ nó chỉ tồn tại trên danh nghĩa cho đến khi đế chế bị giải thể vào năm 1806, lúc đó Hoàng đế Napoléon I đã thành lập vương quốc của riêng mình. "Vương quốc Ý (Napoléon)" (Regno d'Italia) không có tàn tích từ đế chế thời trung cổ. Vương quốc Ý (, ) là một vương quốc của Đế quốc Pháp được thành lập bởi Napoléon ở miền bắc nước Ý vào năm 1805 và kết thúc vào năm 1814 khi Napoléon chịu thất bại. Vương quốc Ý () là một vương quốc trên bán đảo Ý. Nó được thành lập vào năm 1861 từ sự hợp nhất của một số quốc gia Ý dưới sự lãnh đạo của Vương quốc Sardinia. và tồn tại cho đến năm 1946, khi người dân Ý bỏ phiếu thay đổi chính phủ từ một vương quốc sang một nước cộng hòa.
จักรวรรดิอิตาลี () ก่อตั้งขึ้นโดยราชอาณาจักรอิตาลี (อิตาลีสมัยใหม่ที่เกิดขึ้นจากการรวมชาติอิตาลี (Italian unification) ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1861) โดยอิตาลีได้ร่วมมือกับมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปใน “การล่าอาณานิคมในแอฟริกา” ในช่วงนี้จักรวรรดิโปรตุเกส, สเปน, เนเธอร์แลนด์, อังกฤษ และ ฝรั่งเศส ต่างก็เป็นเจ้าของอาณานิคมกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว ดินแดนสุดท้ายที่ยังคงเหลือสำหรับยึดเป็นอาณานิคมคือทวีปแอฟริกาเท่านั้น ราชอาณาจักรลอมบาร์ดี-เวนีเชีย (; ; ) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลีที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย ราชอาณาจักรก่อตั้งขึ้นหลังจากความพ่ายแพ้ของนโปเลียนตามความตกลงในการประชุมแห่งเวียนนาเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1815 และมาสิ้นสุดลงเมื่อบริเวณสุดท้ายถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรอิตาลีในปี ค.ศ. 1866 โครงการสร้างอาณานิคมจำนวนมากได้ผ่านการรับรองจากรัฐบาลอิตาลี เพื่อแสวงหาการสนับสนุนจากกลุ่มชาตินิยมและจักรวรรดินิยมชาวอิตาลี ซึ่งต่อการจะสร้างจักรวรรดิโรมันขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ในเวลานั้นอิตาลีได้มีเขตที่ชาวอิตาลีได้ตั้งถิ่นฐานขนาดใหญ่อยู่ที่เมืองอเล็กซานเดรีย ไคโร และตูนิสอยู่แล้ว ประเทศอิตาลีได้พยายามแสวงหาอาณานิคมครั้งแรกผ่านการเจรจากับชาติมหาอำนาจอื่นๆ เพื่อขอสัมปทานดินแดนส่วนใดส่วนหนึ่งเป็นอาณานิคมของอิตาลี ซึ่งการเจรจาดังกล่าวปรากฏว่าล้มเหลว นอกจากนั้น อิตาลียังได้ส่งมิชชันนารีไปยังดินแดนที่ยังไม่ได้ตกเป็นอาณานิคมเพื่อสืบหาช่องทางที่จะยึดครองเป็นอาณานิคมของอิตาลี พื้นที่ที่อิตาลีมีความเป็นไปได้ที่จะสร้างอาณานิคมของตนขึ้นได้จริงมากที่สุดก็คือในทวีปแอฟริกา มิชชันนารีของอิตาลีได้เริ่มบุกเบิกการเผยแผ่ศาสนาที่เมืองมาสซาวา (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเอริเทรีย) และเริ่มเดินทางลึกเข้าไปในจักรวรรดิเอธิโอเปียในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1830 อาณาเขตของราชอาณาจักรอิตาลีอ้างสิทธิ์บนพื้นที่ทั้งหมดที่เป็นสาธารณรัฐอิตาลีในปัจจุบัน พัฒนาการของอาณาเขตราชอาณาจักรได้เริ่มก่อตัวขึ้นจากการรวมชาติอิตาลีจนถึงปี ค.ศ. 1870 และราชอาณาจักรจะยังไม่ได้ครอบครองดินแดนของเมืองตรีเอสเตและเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ (ติรอลใต้) อย่างในปัจจุบัน หากแต่เมืองเหล่านี้จะได้รับมาจากออสเตรียในปี ค.ศ. 1919 นอกจากนี้ตามสนธิสัญญาแวร์ซายและสนธิสัญญาแซงแชร์แมง อิตาลีเองต้องยอมเสียดินแดนส่วนกอรีตซา ตรีเอสเต อิสเตรีย (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของโครเอเชียและสโลวีเนีย) และพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของโครเอเชียในปัจจุบันเพื่อแลกกับการได้จังหวัดดัลเมเชียซึ่งเดิมเป็นของโครเอเชีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อิตาลีได้ครอบครองดินแดนในส่วนที่เป็นของโครเอเชียและดัลเมเชียเพิ่มขึ้น แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 การอ้างสิทธิเหนือดินแดนดังกล่าวได้ถูกยกเลิกและได้มีการจัดทำเส้นพรมแดนใหม่ตามที่ปรากฏในปัจจุบัน ราชอาณาจักรเนเปิลส์ () เป็นอาณาจักรที่ทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลี (Italian peninsula) หรือบางครั้งก็รู้จักกันอย่างสับสนกับ “ราชอาณาจักรซิซิลี” ซึ่งเป็นราชอาณาจักรที่ก่อตั้งหลังจากการแยกตัวของซิซิลีจากราชอาณาจักรซิซิลีเดิมที่เป็นผลมาจากกบฏซิซิเลียนเวสเปิร์ส (Sicilian Vespers) ของปี ค.ศ. 1282 ระหว่างการเป็นราชอาณาจักร ราชอาณาจักรเนเปิลส์ปกครองสลับกันปกครองโดยพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสหรือพระมหากษัตริย์สเปน ขึ้นอยู่กว่าผู้ใดจะมีอำนาจมากกว่า มีการเจรจากับรัฐบาลสหราชอาณาจักรในหัวข้อการขยายเขตแดนของอาณานิคมลิเบีย การเจรจาครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1925 เพื่อปักปันเขตแดนระหว่างลิเบียของอิตาลีกับอียิปต์ซึ่งในขณะนั้นตกเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักร ส่งผลให้อิตาลีได้รับดินแดนส่วนที่ยังไม่ได้ปักปันเพิ่มเติม ในปี ค.ศ. 1934 อิตาลีเรียกร้องดินแดนเพิ่มเติมอีกครั้งจากซูดานซึ่งตกเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักร สหราชอาณาจักรจึงยอมมอบดินแดนบางส่วนให้ผนวกเข้ากับลิเบีย  มีการคาดเดาว่าสาเหตุที่เป็นเช่นนั้นอาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ของทั้งสองประเทศยังคงแน่นแฟ้นดีอยู่ ก่อนที่จะเลวร้ายลงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1935 เป็นต้นไป ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ความขัดแย้งระหว่างจักรวรรดิโรมันในอิตาลีและไบแซนไทน์ก็เปิดโอกาสให้ลอมบาร์ดยึดอำนาจของดินแดนโรมันทางตอนเหนือของอิตาลี แต่ในปี ค.ศ. 774 ลอมบาร์ดก็พ่ายแพ้ต่อชาร์เลอมาญ ผู้ทรงปลดกษัตริย์ลอมบาร์ดและก่อตั้งตำแหน่ง "rex Italiae" หรือ "กษัตริย์แห่งอิตาลี" ราชอาณาจักรอิตาลีในช่วงนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต่อมาก็ถือตำแหน่งเป็นกษัตริย์แห่งอิตาลี และกษัตริย์ส่วนใหญ่ก็ได้รับการราชภิเษกที่เมืองพาเวียที่เป็นเมืองหลวงของลอมบาร์เดียก่อนที่จะเดินทางต่อไปทำการราชภิเษกเป็นจักรพรรดิในกรุงโรม แต่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ยังทรงปกครองเพียงบางส่วนของอิตาลี โดยมีอาณาจักรอื่นบนคาบสมุทรที่ยังคงเป็นอิสระจากจักรวรรดิต่อมาอีกหลายร้อยปี บางอาณาจักรก็มีฐานะเป็นราชอาณาจักรเช่นราชอาณาจักรซิซิลี และ ราชอาณาจักรเนเปิลส์ ภายหลังจากการปฏิวัติปี ค.ศ. 1848 ได้มีการเคลื่อนไหวของผู้นำการรวมชาติโดย จูเซปเป การีบัลดี นักปฏิวัติชาวอิตาลี เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วในหมู่ชาวอิตาลีทางใต้ และเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากการที่เขามีผู้สนับสนุนเป็นกลุ่มที่มีแนวคิดแบบสุดขั้ว การิบัลดีได้นำชาวอิตาลีฝ่ายนิยมสาธารณรัฐเป็นผู้ขับเคลื่อนในกระบวนการรวมชาติในอิตาลีตอนใต้ แต่ในทางตอนเหนือของอิตาลี ราชวงศ์ซาวอยแห่งราชอาณาจักรซาร์ดิเนียอันเป็นรัฐของชาวปิเอมอนเตโดยพฤตินัย ซึ่งมีรัฐบาลภายใต้การนำของอัครมหาเสนาบดีคามิลโล เบนโซ, เคานท์แห่งคาวัวร์ ก็เป็นฝ่ายที่มีความปรารถนาที่จะสถาปนารัฐอิตาลีอันเป็นเอกภาพด้วยเช่นกัน ในทางปฏิบัติราชอาณาจักรก็มิได้มีการติดต่อเพื่อการรวมชาติไปยังโรม (เป็นที่รู้ดีกันว่ากรุงโรมอันเป็นราชธานีของรัฐพระสันตะปาปามีฐานะเป็นเมืองหลวงของอิตาลี แม้ว่าจะไม่ได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการก็ตาม) แต่ราชอาณาจักรก็ประสบความสำเร็จในการท้าทายต่อจักรวรรดิออสเตรียในสงครามประกาศเอกราชครั้งที่สอง โดยสามารถปลดปล่อยราชอาณาจักรลอมบาร์ดี-เวเนเชีย จากการปกครองของออสเตรียได้สำเร็จ อีกทั้งยังสามารถก่อตั้งพันธมิตรเพื่อการรวมชาติอิตาลี เช่น สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส ในสงครามไครเมีย ราชอาณาจักรซาร์ดิเนียประกาศเอกราชจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 แต่ถูกบังคับให้ยกดินแดนบางส่วนให้แก่ฝรั่งเศสเพื่อรักษาความสัมพันธ์ไว้ ดินแดนดังกล่าวนี้ได้รวมถึงเมืองนีซ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของการิบัลดีด้วย
คาวัวร์ได้ท้าทายความพยายามรวมชาติของการิบัลดีด้วยการยุยงให้เกิดการจลาจลของประชาชนในรัฐพระสันตะปาปา และใช้การจลาจลในครั้งนี้เป็นข้ออ้างในการรุกรานรัฐพระสันตะปาปา แม้การรุกรานดังกล่าวจะสร้างความโกรธเคืองให้แก่ชาวคาธอลิกก็ตาม แต่คาวัวร์ก็อ้างว่าทำไปเพื่อปกป้องศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกจากฝ่ายชาตินิยมต่อต้านศาสนจักรและนิยมสาธารณรัฐของการิบัลดี รัฐพระสันตะปาปาได้เหลือเพียงบริเวณเล็กๆ รอบกรุงโรมเท่านั้นที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 แม้ทั้งสองฝ่ายจะมีแนวทางที่แตกต่างกัน คาวัวร์ก็ได้ตกลงที่จะให้มีการรวมอิตาลีทางตอนใต้ของการิบัลดีเข้าร่วมเป็นสหพันธ์เดียวกับปิเอมอนเต-ซาร์ดิเนียในปี ค.ศ. 1860 หลังจากนั้นไม่นานคาวัวร์จึงได้ประกาศให้รวมอิตาลีตอนเหนือและอิตาลีตอนใต้เข้าเป็นหนึ่งเดียว และสถาปนาราชอาณาจักรอิตาลีขึ้นในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 โดยมีพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนียจากราชวงศ์ซาวอย ทรงดำรงตำแหน่งพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีพระองค์แรก ชื่อราชอาณาจักรอิตาลีนี้เคยถูกเลิกใช้นับตั้งแต่การสละราชสมบัติของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1814 
หลังการรวมดินแดนส่วนใหญ่ของอิตาลี ความตึงเครียดระหว่างผู้สนับสนุนราชาธิปไตยกับผู้สนับสนุนสาธารณรัฐก็ปะทุขึ้น ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1861 การิบัลดีได้เข้าไปยังรัฐสภาของอิตาลีและท้าทายต่อคาวัวร์ในฐานะผู้นำรัฐบาล โดยกล่าวหาว่าเขาเป็นผู้แบ่งแยกอิตาลี อีกทั้งยังพูดถึงการจัดการกับปัญหาสงครามกลางเมืองระหว่างกองทัพราชอาณาจักรฝ่ายเหนือเหนือกับกองทัพของการิบัลดีทางฝ่ายใต้ ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1861 นายกรัฐมนตรีคาวัวร์ได้ถึงแก่อสัญกรรม ท่ามกลางความวุ่นวายและไร้เสถียรภาพทางการเมือง ฝ่ายของการิบัลดีก็มีผู้สนับสนุนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การจับกุมการิบัลดีในปี ค.ศ. 1862 ได้สร้างข้อถกเถียงเป็นวงกว้างไปทั่วโลก
ในปี ค.ศ. 1866 ออทโท ฟอน บิสมาร์ค มุขมนตรีแห่งราชอาณาจักรปรัสเซีย ได้ถวายสัมพันธไมตรีแก่พระเจ้าวิคเตอร์ เอมมานูเอลที่ 2 โดยการเชิญอิตาลีเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับปรัสเซียในสงครามออสโตร-ปรัสเซียน และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนในการเป็นพันธมิตร ปรัสเซียจึงได้ยินยอมยกให้อิตาลีสามารถผนวกเอาเวนิสซึ่งเป็นดินแดนของชาวอิตาลีที่อยู่ในความครอบครองของจักรวรรดิออสเตรียได้ พระเจ้าวิคเตอร์ เอมมานูเอลที่ 2 จึงทรงยอมร่วมเป็นพันธมิตรและสงครามประกาศเอกราชครั้งที่สามก็ได้เปิดฉากขึ้น ในสงครามครั้งนี้อิตาลีปฏิบัติการรบได้ย่ำแย่จากปัญหาการจัดการโครงสร้างกองทัพที่ไม่มีประสิทธิภาพในการรบกับออสเตรีย แต่ชัยชนะของปรัสเซียก็ได้ทำให้อิตาลีสามารถผนวกเมืองเวนิสได้ อุปสรรคหลักในการรวมชาติเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่มีเพียงที่โรมเท่านั้น ในสมัยแห่งการปกครองโดยพรรคฟาสซิสต์อิตาลีและภายใต้การปกครองแบบเผด็จการของเบนีโต มุสโสลีนี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1922 จนกระทั่งเขาถูกขับออกจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1943 นามที่ใช้เรียกราชอาณาจักรอิตาลีในช่วงนี้ส่วนใหญ่นักประวัติศาสตร์จะเรียกกันว่า ฟาสซิสต์อิตาลี ภายใต้ระบอบฟาสซิสต์ ราชอาณาจักรอิตาลีได้เป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่ 2 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1943 ในช่วงสองปีสุดท้ายของสงคราม ประเทศอิตาลีได้สลับข้างไปร่วมเป็นพันธมิตรกับฝ่ายสัมพันธมิตรหลังจากได้มีการขับไล่มุสโสลีนีลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและยุบเลิกพรรคฟาสซิสต์ รัฐของฝ่ายฟาสซิสต์ที่ยังคงสู้กับฝ่ายสัมพันธมิตรต่อคือรัฐหุ่นเชิดของนาซีเยอรมนีทางเหนือของอิตาลีซึ่งมีชื่อเรียกว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี โดยมีมุสโสลีนีและพวกฟาสซิสต์ที่ยังจงรักภักดีต่อเขาเป็นแกนนำ หลังจากสงครามยุติไม่นาน ความไม่พอใจของประชาชนในปี ค.ศ. 1946 ได้นำไปสู่การลงประชามติให้อิตาลียังคงมีสถานะเป็นราชอาณาจักรต่อไปหรือให้มีการเปลี่ยนระบอบการปกครองไปเป็นสาธารณรัฐ ผลปรากฏว่าประชาชนต้องการให้ล้มเลิกการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญและได้มีการจัดตั้งสาธารณรัฐอิตาลีขึ้น ซึ่งสาธารณรัฐแห่งนี้คือประเทศอิตาลีที่ยังดำรงอยู่สืบมาจนถึงปัจจุบัน
Đế quốc Ý () được thành lập bởi Vương quốc Ý. (Nước Ý hiện đại nổi lên từ thời kỳ thống nhất nước Ý non trẻ vào năm 1861.) Ý hợp tác với các cường quốc châu Âu khác trong quá trình "thuộc địa hóa châu Phi" trong thời kỳ này Bồ Đào Nha, Tây Ban Nha, Hà Lan, Anh và Pháp đều sở hữu hàng trăm thuộc địa. năm. Lãnh thổ cuối cùng còn sót lại của thuộc địa là Châu Phi. Vương quốc Lombardy-Venetian (; ; ) là một vương quốc nằm ở phía bắc bán đảo Ý và là một phần của Đế quốc Áo. Vương quốc được thành lập sau sự thất bại của Napoléon theo thỏa thuận tại Hội nghị Vienna vào ngày 9 tháng 6 năm 1815 và chấm dứt khi khu vực cuối cùng được sáp nhập vào Vương quốc Ý vào năm 1815. .1866 Nhiều dự án thuộc địa hóa đã được chính phủ Ý phê duyệt. để tìm kiếm sự hỗ trợ từ những người theo chủ nghĩa dân tộc và đế quốc Ý điều sẽ tạo ra Đế chế La Mã một lần nữa Vào thời điểm đó Ý đã có những khu định cư lớn của người Ý ở Alexandria, Cairo và Tunis. Ý lần đầu tiên cố gắng giành được các thuộc địa thông qua đàm phán với các cường quốc khác. yêu cầu nhượng bộ đối với bất kỳ phần nào của thuộc địa Ý Các cuộc đàm phán này tỏ ra không thành công. Ý cũng cử các nhà truyền giáo đến các vùng lãnh thổ chưa thuộc địa để điều tra khả năng người Ý thuộc địa. Khu vực thực tế nhất để Ý thành lập thuộc địa của riêng mình là ở Châu Phi. Các nhà truyền giáo người Ý bắt đầu sứ mệnh của họ ở Massava. (nay thuộc Eritrea) và bắt đầu du hành sâu hơn vào Đế quốc Ethiopia vào những năm 1830. Công quốc Vương quốc Ý tuyên bố chủ quyền toàn bộ lãnh thổ mà ngày nay là Cộng hòa Ý. Sự phát triển lãnh thổ của vương quốc bắt đầu từ việc thống nhất nước Ý cho đến năm 1870, và vương quốc vẫn chưa chiếm giữ các lãnh thổ Trieste và Trentino-Alto Adige (South Tirol) như ngày nay Những thành phố này được mua lại từ Áo vào năm 1919, theo Hiệp ước Versailles và Hiệp ước Saint-Germain. Ý phải nhường Gorica, Trieste, Istria (nay là một phần của Croatia và Slovenia) và phần tây bắc của Croatia ngày nay để đổi lấy tỉnh Lamatia của Ý, trước đây thuộc về Croatia. Trong Thế chiến thứ hai, Ý giành được quyền kiểm soát bổ sung đối với Croatia và Dalmatia. Nhưng vào cuối Thế chiến thứ hai, những yêu sách lãnh thổ này đã bị bãi bỏ và các đường biên giới mới được vẽ ra như ngày nay. Vương quốc Naples () là một vương quốc ở phần phía nam của bán đảo Ý, đôi khi được gọi một cách khó hiểu là Naples. "Vương quốc Sicily" được thành lập sau khi tách Sicily khỏi Vương quốc Sicily trước đây do cuộc nổi dậy Kinh Chiều của Sicily năm 1282. Vương quốc Naples lần lượt được cai trị bởi các vị vua Pháp hoặc Tây Ban Nha. Nó phụ thuộc vào người có nhiều quyền lực hơn. Các cuộc đàm phán đã được tổ chức với chính phủ Anh về chủ đề mở rộng biên giới của thuộc địa Libya. Các cuộc đàm phán đầu tiên diễn ra vào năm 1925 để phân định biên giới giữa Libya của Ý và Ai Cập, khi đó là thuộc địa của Anh. Kết quả là Ý nhận được thêm lãnh thổ chưa được phân bổ. Năm 1934, Ý lại yêu cầu thêm lãnh thổ từ Sudan, vốn là thuộc địa của Vương quốc Anh. Do đó, Vương quốc Anh đã đồng ý nhượng lại một số lãnh thổ của mình để sáp nhập vào Libya. Người ta suy đoán rằng nguyên nhân dẫn đến điều này có thể là do mối quan hệ giữa hai nước vẫn bền chặt. trước khi nó trở nên tồi tệ hơn từ năm 1935 trở đi Vào thế kỷ thứ 8, xung đột giữa Đế chế La Mã ở Ý và người Byzantine đã cho phép người Lombard giành quyền kiểm soát các lãnh thổ La Mã ở miền bắc nước Ý, nhưng vào năm 774 người Lombard đã bị đánh bại. người đã phế truất các vị vua Lombard và thiết lập danh hiệu "rex Italiae" hay "Vua Ý". Vương quốc Ý trở thành một phần của Đế quốc La Mã Thần thánh dưới thời trị vì của Hoàng đế La Mã Thần thánh Otto I. Hoàng đế của Đế chế La Mã Thần thánh sau này đảm nhận danh hiệu Vua nước Ý. Hầu hết các vị vua đều đăng quang ở Pavia, thủ đô của Lombardy, trước khi đến Rome để đăng quang. Nhưng Hoàng đế La Mã Thần thánh vẫn chỉ cai trị một phần nước Ý. Có những đế chế khác trên bán đảo vẫn độc lập trong hàng trăm năm. Một số vương quốc tồn tại dưới dạng vương quốc, chẳng hạn như Vương quốc Sicily và Vương quốc Naples. Sau Cách mạng năm 1848, một phong trào thống nhất được lãnh đạo bởi nhà cách mạng người Ý Giuseppe Garibaldi. Ông được biết đến rộng rãi trong số những người miền nam nước Ý. và nổi tiếng khắp thế giới vì có những người ủng hộ với những ý tưởng cực đoan. Garibaldi đã lãnh đạo những người Ý cộng hòa làm động lực trong quá trình thống nhất miền nam nước Ý. Nhưng ở phía bắc nước Ý Nhà Savoy của Vương quốc Sardinia, bang Piedmontese trên thực tế Chính phủ của nó được lãnh đạo bởi Vizier Camillo Benzo, Bá tước Cavour. Đây cũng là bên mong muốn thành lập một nhà nước Ý thống nhất. Trên thực tế, vương quốc không liên lạc với Rome để thống nhất. (Ai cũng biết rằng Rome, thủ đô của Lãnh thổ Giáo hoàng, là thủ đô của Ý. Dù chưa được thành lập chính thức nhưng vương quốc này đã thách thức thành công Đế quốc Áo trong Chiến tranh giành độc lập lần thứ hai. Bằng việc có thể giải phóng Vương quốc Lombardy-Venetia. khỏi sự cai trị của Áo. Nó cũng có thể thành lập các liên minh để thống nhất nước Ý, chẳng hạn như Vương quốc Anh và Pháp. trong Chiến tranh Krym Vương quốc Sardinia tuyên bố độc lập khỏi Pháp vào năm 1860, nhưng buộc phải nhượng lại một số lãnh thổ cho Pháp để duy trì quan hệ. Lãnh thổ này bao gồm thành phố Nice. đó cũng là nơi sinh của Garibaldi Cavour thách thức nỗ lực thống nhất của Garibaldi bằng cách xúi giục một cuộc nổi dậy phổ biến ở các Quốc gia Giáo hoàng. và sử dụng cuộc nổi dậy này như một cái cớ để xâm chiếm các Quốc gia của Giáo hoàng. Mặc dù cuộc xâm lược đã khiến người Công giáo tức giận, Nhưng Cavour tuyên bố ông làm điều đó để bảo vệ đạo Công giáo khỏi những người theo chủ nghĩa dân tộc cộng hòa và chống nhà thờ của Garibaldi. Các Quốc gia Giáo hoàng chỉ còn lại một khu vực nhỏ. Chỉ có khu vực xung quanh Rome là nằm dưới sự kiểm soát của Giáo hoàng Pius IX, mặc dù hai bên có cách tiếp cận khác nhau. Cavour đồng ý hợp nhất nước Ý ở phía nam Garibaldi thành một liên bang với Piedmont-Sardinia vào năm 1860. Ngay sau đó, Cavour tuyên bố thống nhất miền bắc nước Ý và miền nam nước Ý. và thành lập Vương quốc Ý vào ngày 18 tháng 2 năm 1861, với vua Victor Emmanuel II, Vua của Sardinia từ Nhà Savoy Ông từng là vị vua đầu tiên của Ý. Cái tên Vương quốc Ý đã không còn được sử dụng kể từ khi Hoàng đế Napoléon I của Pháp thoái vị vào ngày 6 tháng 4 năm 1814, sau sự thống nhất của phần lớn nước Ý. Căng thẳng giữa những người ủng hộ chế độ quân chủ và những người ủng hộ nền cộng hòa bùng lên. Vào tháng 4 năm 1861, Garibaldi vào quốc hội Ý và thách thức Cavour giành quyền lãnh đạo chính phủ. Cáo buộc anh chia rẽ nước Ý. Nó cũng nói về việc giải quyết cuộc nội chiến giữa Quân đội Hoàng gia ở miền Bắc và Quân đội của Garibaldi ở miền Nam. Ngày 6 tháng 6 năm 1861, Thủ tướng Cavour qua đời. giữa sự hỗn loạn và bất ổn chính trị Phe của Garibaldi cũng ngày càng có nhiều người ủng hộ. Vụ bắt giữ Garibaldi năm 1862 đã tạo ra một cuộc tranh luận trên toàn thế giới.1866 Otto von Bismarck, Thủ tướng Vương quốc Phổ đề nghị kết bạn với Vua Victor Emmanuel II mời Ý tham gia liên minh với Phổ trong Chiến tranh Áo-Phổ. và đổi lấy việc trở thành đồng minh Do đó, Phổ đã đồng ý cho phép Ý sáp nhập Venice, một lãnh thổ của Ý thuộc quyền sở hữu của Đế quốc Áo. Vua Victor Emmanuel II đồng ý tham gia liên minh và Chiến tranh giành độc lập lần thứ ba bắt đầu. Trong cuộc chiến này, Ý hoạt động kém hiệu quả do cơ cấu quân sự kém hiệu quả trong cuộc chiến chống Áo. Nhưng chiến thắng của Phổ đã giúp Ý sáp nhập Venice. Trở ngại lớn duy nhất còn lại cho sự thống nhất là Rome. Trong thời kỳ cai trị của Đảng Phát xít Ý và dưới chế độ độc tài của Benito Mussolini từ năm 1922 cho đến khi ông bị lật đổ vào năm 1943, danh từ Vương quốc Ý trong thời kỳ này hầu hết được các nhà sử học gọi là "Vương quốc Ý". phát xít Ý dưới chế độ phát xít Vương quốc Ý là đồng minh của Đức Quốc xã trong Thế chiến thứ hai cho đến năm 1943, trong hai năm cuối cùng của cuộc chiến. Ý chuyển sang phe Đồng minh sau khi Mussolini bị lật đổ khỏi chức Thủ tướng và Đảng Phát xít bị giải tán. Nhà nước phát xít tiếp tục chiến đấu chống lại quân Đồng minh là nhà nước bù nhìn của Đức Quốc xã ở miền bắc nước Ý, được gọi là Cộng hòa xã hội chủ nghĩa Ý Nó được lãnh đạo bởi Mussolini và những kẻ phát xít vẫn trung thành với ông ta. Ít lâu sau khi chiến tranh kết thúc Sự bất mãn của công chúng vào năm 1946 đã dẫn đến một cuộc trưng cầu dân ý về việc liệu Ý nên tiếp tục là một vương quốc hay chuyển đổi thành một nước cộng hòa. Kết quả là người dân muốn xóa bỏ chế độ quân chủ lập hiến và nước Cộng hòa Ý được thành lập. Nước cộng hòa này là Ý đã tiếp tục tồn tại cho đến ngày nay.