สุจิตต์ วงษ์เทศ เรียนจบจากที่ไหน ?
Sujit Wongthet tốt nghiệp ở đâu?
สุจิตต์ วงษ์เทศ เริ่มเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดต้นโพธิ์ อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี จนจบชั้นประถมปีที่ 4 จากนั้นได้ย้ายตามลูกของลุงที่บวชเป็นพระมาอยู่ที่วัดเทพธิดาราม กรุงเทพมหานคร แล้วเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 ที่โรงเรียนวัดมกุฏกษัตริย์ กรุงเทพมหานคร แล้วไปเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แผนกวิทยาศาสตร์ ที่โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ต่อมาได้ย้ายไปเรียนต่อที่โรงเรียนผะดุงศิษย์พิทยา จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 จากนั้นได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร จนสำเร็จปริญญาตรีใน พ.ศ. 2513 โดยใช้เวลาศึกษาถึง 7 ปี จากระยะเวลา 4 ปี ของหลักสูตรการศึกษา ซึ่งสุจิตต์เล่าว่าตนเองนั้นสอบตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งอาจารย์ถึงกับเบื่อหน่าย และนั่นเองเป็นเหตุที่ทำให้สุจิตต์มีความรู้แน่นและลึกมากๆเกียวกับประวัติศาสตร์ไทย โบราณคดี ถึงแม้จะศึกษาถึงเพียงแค่ปริญญาตรีเท่านั้น
Sujit Wongthet bắt đầu học tiểu học tại trường Wat Ton Pho. Quận Si Mahosot Tỉnh Prachinburi Cho đến hết năm lớp 4 thì cùng con trai của một người chú đã xuất gia đến chùa Wat Thepthidaram. Băng Cốc Sau đó tiếp tục học Mathayom 1 - 6 tại trường Wat Makut Kasat. Băng Cốc Sau đó đi học ở Mathayom 7, Khoa Khoa học. tại trường Wat Nuan Noradit Sau đó, anh chuyển sang tiếp tục học tại trường Phadung Sit Pittaya. Cho đến khi tốt nghiệp Mathayom 8, sau đó tiếp tục học cao hơn tại Khoa Khảo cổ học. Đại học Silpakorn Cho đến khi tốt nghiệp cử nhân năm 1970, phải mất 7 năm học trong tổng số 4 năm của chương trình học. Sujit nói rằng anh đã thi trượt nhiều lần. cho đến khi giáo viên chán Và đó chính là lý do Sujit có kiến ​​thức rất vững và sâu về lịch sử, khảo cổ học Thái Lan dù chỉ học ở bậc cử nhân.
สุจิตต์ วงษ์เทศ (20 เมษายน พ.ศ. 2488 - ปัจจุบัน) นักเขียนรางวัลศรีบูรพา ประจำปี พ.ศ. 2536 ปัจจุบันเป็นนักเขียนประจำในเครือมติชน เขียนเป็นประจำในคอลัมน์ "สยามประเทศไทย" ในหนังสือพิมพ์มติชน และผู้บรรยาย องค์ปาฐกถาพิเศษด้านศิลปะวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และโบราณคดี
นอกจากนี้ยังได้รับการยกย่องให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (กวีนิพนธ์) ประจำปี พ.ศ. 2545 (แต่ได้ขอปฏิเสธรางวัลและค่าตอบแทน)
สุจิตต์ วงษ์เทศ เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2488 ที่บ้านด่าน ตำบลโคกปีบ อำเภอศรีมโหสถ (โคกปีบ) จังหวัดปราจีนบุรี บิดาชื่อ สำเภา วงษ์เทศ เป็นอดีตผู้ใหญ่บ้านบ้านด่าน มารดาชื่อลิ้นจี่ วงษ์เทศ เมื่อเรียนจบปริญญาตรี เมื่อพ.ศ. 2513 ได้เข้าทำงานกับ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่หนังสือพิมพ์สยามรัฐรายวัน ทำงานแทนบรรณาธิการเกือบทุกอย่างประมาณ 1 ปี จึงขอลาไปสหรัฐอเมริกา 1 ปีเศษ ทำงานเขียนหนังสืออย่างเดียว มีผลงานรวมเรื่องสั้นพิมพ์เผยแพร่ในช่วงนี้ชุดหนึ่ง ชื่อ มุกหอมบนจานหยก เรื่องที่ส่งกลับมาลงพิมพ์ในสยามรัฐรายวัน และเรื่องที่เขียนให้นายสุทธิชัย หยุ่น แปลเป็นภาษาอังกฤษลงในหนังสือพิมพ์เดอะเนชั่นนั้น ได้รวมพิมพ์ชื่อ เมดอิน ยูเอสเอ และ โง่เง่าเต่าตุ่นเมดอิน ยูเอสเอ ช่วงที่อยู่สหรัฐอเมริกาได้แต่งงานกับนางสาวปรานี เจียรดิษฐ์อาภรณ์ (รองศาสตราจารย์ปรานี วงษ์เทศ) ซึ่งกำลังศึกษาปริญญาโท ณ มหาวิทยาลัยคอร์แนล สหรัฐอเมริกา สุจิตต์ วงษ์เทศ เริ่มสนใจงานเขียนมาตั้งแต่เรียนที่โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ด้วยการชักชวนของนายขรรค์ชัย บุนปาน เพื่อนร่วมห้องซึ่งทำหนังสือประจำห้องอยู่ก่อนแล้วด้วยใจรักและด้วยความสนุกร่วมกับนายเรืองชัย ทรัพย์นิรันดร์ เพื่อนในชั้นเรียนอีกคนหนึ่ง ชักชวนกันเขียนกลอน ช่วงนั้นได้อ่านหนังสือของไม้ เมืองเดิม เกิดความชอบใจสำนวนโวหาร จึงคิดเขียนกลอนที่แตกต่างจากกลอนรักที่นิยมเขียนกันทั่วไป คือ เขียนกลอนแนวลูกทุ่งสะท้อนสภาพสังคมวัฒนธรรมในขณะนั้น จนมีผลงานรวมพิมพ์เป็นเล่ม ร่วมกับผลงานของนายขรรค์ชัย บุนปาน ชื่อ นิราศ เมื่อ พ.ศ. 2507 โดยสุจิตต์ เขียนนิราศเมืองนนท์ ส่วนกลอนลูกทุ่ง เขียนร่วมกัน ต่อมา พ.ศ. 2508 เขียนเรื่องสั้นเรื่องแรกชื่อ คนบาป ซึ่งเป็นปฐมบทของพฤติกรรม "ขุนเดช" ผู้หวงแหนโบราณวัตถุและโบราณสถาน ลงพิมพ์ในสยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2509 ทำให้มีกำลังใจเขียนเรื่องสั้นต่ออีกมาก จน พ.ศ. 2511 มีรวมเรื่องสั้นเล่มแรกร่วมกับนายขรรค์ชัย บุนปาน ชื่อ ครึ่งรักครึ่งใคร่ และโด่งดังมากใน พ.ศ. 2512 จากผลงานร้อยกรองร่วมกับนายขรรค์ชัย บุนปาน ชื่อ กูเป็นนิสิตนักศึกษา และรวมเรื่องสั้นของตนเอง ชื่อ ขุนเดช กับนวนิยายขนาดสั้น หนุ่มหน่ายคัมภีร์ ทำให้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกว้างขวาง โดยเฉพาะรวมเรื่องสั้นชุดขุนเดช มีผู้นำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์อีกด้วย ในช่วงที่เรียนคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร นอกจากจะประพันธ์ร้อยกรองและเรื่องสั้นกับเพื่อนๆ นักเขียนกลุ่ม "หนุ่มเหน้าสาวสวย" จนโด่งดังแล้ว ยังได้ไปทำนิตยสารช่อฟ้า ที่มีนายสำราญ ทรัพย์นิรันดร์ เป็นบรรณาธิการ นายสุจิตต์ วงษ์เทศ เคยรับหน้าที่บรรณาธิการวารสารโบราณคดี และได้ทำงานที่โรงพิมพ์กรุงสยาม รับจ้างพิสูจน์อักษร ออกแบบปก จัดทำรูปเล่มและทำงานการพิมพ์อื่น ๆ เกือบทุกอย่าง ทำให้รอบรู้และมีรายได้ส่งเสียตัวเองและน้องสาวที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ด้วย เนื่องจากนายสุจิตต์ วงษ์เทศ เคยอ่านวรรณคดีโบราณ เช่น ทวาทศมาส ยวนพ่าย กำสรวลโคลงดั้น ฯลฯ มามาก จึงได้รับการขอร้องจากอาจารย์ให้เป็นผู้สอนวิชาภาษาและวรรณคดีไทยในคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 และสอนต่อเนื่องมาจนจบการศึกษาแล้วก็ยังกลับไปสอนอีกระยะหนึ่ง มุกหอม วงศ์เทศ นักเขียนชาวไทย เป็นบุตรสาวคนโตของสุจิตต์ วงษ์เทศและปราณี วงษ์เทศ จบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยคอร์แนล สหรัฐอเมริกา วิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโทเรื่อง "The sound of a society and the fury of the Ivory Tower: reflections on the Ram Khamhaeng controversy" (1999) ซึ่งศึกษาข้อถกเถียงเกี่ยวกับศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง ได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือชื่อ "Intellectual might national Myth: A forensic investigation of the Ram Khamhaeng Controversy" โดยสำนักพิมพ์มติชน เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2515 เดินทางกลับมาทำงานที่หนังสือพิมพ์สยามรัฐรายวันตามเดิม แล้วออกมาพร้อมกับนายขรรค์ชัย บุนปาน และนายเสถียร จันทิมาธร ไปทำงานที่หนังสือพิมพ์ไทยรัฐรายวันระยะหนึ่ง แล้วร่วมกับนายขรรค์ชัย บุนปาน ก่อตั้งโรงพิมพ์พิฆเนศ กระทั่งหลัง 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 จึงเริ่มออกหนังสือพิมพ์ประชาชาติรายสัปดาห์ ซึ่งต่อมาเป็นประชาชาติรายวัน โดยนายสุจิตต์ วงษ์เทศ เป็นบรรณาธิการในระยะแรก แต่ถูกสั่งปิดในระยะต่อมา จึงไปช่วยก่อตั้งสำนักพิมพ์การเวกจัดพิมพ์หนังสือต่าง ๆ ออกจำหน่าย จากนั้นได้ก่อตั้งโรงพิมพ์เรือนแก้วเป็นของตัวเอง ออกหนังสือการะเกดรายสัปดาห์ ก็เลิกล้มไปอีก จนกระทั่ง พ.ศ. 2522 ริเริ่มทำนิตยสารศิลปวัฒนธรรมรายเดือน ปรากฏว่าได้รับความสนใจจากผู้อ่านกว้างขวาง จึงรับหน้าที่บรรณาธิการเรื่อยมา จนภายหลังได้มอบหมายให้นายฐากูร บุนปาน ทำหน้าที่นี้แทน ขณะเดียวกันก็เขียนบทความแนวประวัติศาสตร์ และศิลปวัฒนธรรมในนามจริง สุจิตต์ วงษ์เทศ และใช้นามปากกา "ทองเบิ้ม บ้านด่าน" ไปพร้อม ๆ กับงานร้อยกรอง ด้วยความรักในกาพย์ กลอน นายสุจิตต์ วงษ์เทศ ยังคงสร้างผลงานกวีนิพนธ์ร่วมสมัยสะท้อนสภาพสังคมเหตุการณ์บ้านเมืองเป็นบทกลอนสั้น ๆ ลงในหนังสือพิมพ์มติชนรายวันประจำทุกวันอาทิตย์จนถึงปัจจุบัน เขาตั้งใจว่าจะเรียนให้ได้เกียรตินิยม แต่จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นตอนอยู่ปี 1 จำได้ว่าไปลอกข้อสอบในห้อง เพราะอยากได้เกรด A จนถูกอาจารย์จับได้ และให้ติด E ทันที(เกรด E เทียบได้กับ F ในหลายมหาวิทยาลัย) เขาผันตัวไปเล่นละครเวที และจบด้วยวิชาโทรัฐศาสตร์ เมื่อเข้าสู่ชีวิตการทำงาน ‘โหน่ง’ เล่าว่า ตอนแรกได้ตระเวนสมัครงานตามบริษัทต่าง ๆ ทั้งเป็นเซลส์ขายของ ผู้ช่วยผู้จัดการเซเว่น อีเลฟเว่น แต่ไม่มีบริษัทใดรับเข้าทำงาน จึงกลับมาทบทวนว่าเขาน่าจะทำงานหนังสือและได้งานที่นิตยสาร ‘Hi Class’ เป็นที่แรก และทำงานกองบ.ก. อีกสองสามที่ต่อมาก่อนจะก่อตั้งนิตยสาร a day จบการศึกษาระดับมัธยมจาก โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รุ่นที่ 92 และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (รหัสเข้า 21) อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้มุ่งมั่นประกอบวิชาชีพที่เรียนมา โดยศรัณยูให้สัมภาษณ์ทางเว็บไซต์ BK ในภายหลังว่า "ละคอนถาปัด ชักนำผมสู่สิ่งที่กลายเป็นส่วนประกอบสำคัญที่สุดของชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย หลังจากจบปี 3 ผมรู้ตัวว่าผมไม่ได้อยากจะเป็นสถาปนิก" (ภาษาอังกฤษ) หลังจากที่ไพรเวศเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาที่นครสวรรค์ ก็เข้ามาเรียนที่วิทยาลัยเพาะช่าง (ปัจจุบันคือ วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีรัตนโกสินทร์) จึงได้พบกับนายอำนาจ สีมา และนายนิยม สะอาดพันธ์ หรือยม ซึ่งเรียนวิทยาลัยเดียวกัน 
ก่อนจะรวมตัวตั้งวงดนตรี จึงได้พบกับเสริมเวช ช่วงยรรยง หรืออี๊ด นายเดชา จินดาพล หรืออ้น นายพิเชฏฐ ศุขแพทย์ นายสุนทร สุจริตฉันท์ หรือจี๊ด และนายศิโรตม์ จุลินทร ที่ร่วมวงรอยัลสไปร์ทส 
ซึ่งโด่งดังในช่วงเข้าแข่งขันชิงชนะเลิศดนตรีแห่งประเทศไทย โดยวงดิอิมพอสซิเบิล คว้ารางวัลชนะเลิศ ในปี 2513 และวงรอยัลสไปร์ทสได้รองชนะเลิศอันดับ 1 จากนั้นจึงมีอัลบั้มผลงานเพลงออกมาทั้งแนวสตริงและลูกทุ่งสตริง ศ.พิเศษ ดร.ชาญวิทย์ เริ่มเรียน ก ไก่ ข ไข่ จากโรงเรียนเฉลิมวิทยา ที่วัดกลางปากน้ำ จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งคุณตาคุณยายเป็นเจ้าของโรงเรียน จากนั้นกลับมาเรียนที่บ้านโป่งอีกครั้ง โดยเข้าศึกษาต่อระดับประถม 3 - 4 และมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 3 (ระหว่าง พ.ศ. 2493 - 2497 เป็นเวลา 5 ปี) ที่โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย ซึ่งเป็นโรงเรียนในเครือคณะนักบวชซาเลเซียน โดยเป็นโรงเรียนเดียวกับที่ธนินท์ เจียรวนนท์ ผู้บริหารสูงสุดของเครือเจริญโภคภัณฑ์ เคยเข้าศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2492
Sujit Wongthet (20 tháng 4 năm 1945 - nay), nhà văn đoạt giải Sri Burapha năm 1993, hiện là nhà văn thường xuyên của Nhóm Matichon. Viết thường xuyên vào cột "Siam Thái Lan" trên báo Matichon và diễn giả, bài giảng đặc biệt về văn hóa nghệ thuật Lịch sử và khảo cổ học cũng được coi là nghệ sĩ quốc dân Hạng mục Văn học (Thơ) năm 2002 (nhưng đã yêu cầu từ chối giải thưởng và thù lao) Sujit Wongthet sinh ngày 20 tháng 4 năm 1945 tại Ban Dan, Phó huyện Khok Peep, huyện Si Mahosot (Khok Peep ) Tỉnh Prachinburi, tên cha là Sampao Wongthet, cựu trưởng làng Ban Dan. Tên mẹ là Lychee Wongthet Sau khi tốt nghiệp cử nhân năm 1970, ông gia nhập M.R. Kukrit Pramoj tại tờ nhật báo Siam Rath Tôi đã làm việc thay cho hầu hết mọi biên tập viên trong khoảng một năm, vì vậy tôi xin nghỉ phép để sang Hoa Kỳ hơn một năm và chỉ làm công việc viết sách. Có một tuyển tập truyện ngắn được xuất bản trong thời kỳ này có tên là Muk Hom trên đĩa ngọc. Những câu chuyện gửi về đã được in trên tờ Siam Rath Daily. Và câu chuyện viết cho ông Suthichai Yun đã được dịch sang tiếng Anh trên báo The Nation. Hai cái tên "Made in USA" và "Nong Tao Tun Made in USA" được in cùng nhau trong thời gian ở Mỹ, anh kết hôn với cô Pranee. Chiaradit Aporn (Phó giáo sư Pranee Wongthet) hiện đang học thạc sĩ tại Đại học Cornell, Hoa Kỳ. Sujit Wongthet bắt đầu thích viết lách kể từ khi học tại trường Wat Nuan Noradit. Với sự thuyết phục của thầy Khanchai Bunpan, một người bạn cùng lớp đã cùng thầy Rueangchai làm sách dọn phòng vì yêu thích và vui vẻ. sự giàu có vĩnh cửu một người bạn khác trong lớp Mời nhau làm thơ Trong thời gian đó, tôi đọc sách của Mai Mueang Derm và bị cuốn hút bởi lối hùng biện của nó. Vì vậy, ông đã nghĩ đến việc làm một bài thơ khác với những bài thơ tình thường được viết, đó là viết một bài thơ mang phong cách đồng quê phản ánh điều kiện văn hóa xã hội lúc bấy giờ. Cho đến khi có một tuyển tập tác phẩm được in thành sách cùng với tác phẩm của ông Khanchai Bunpan, tên là Nirat, năm 1964 của Suchit, Nirat Muangnon viết Về thơ quê, họ cùng nhau viết. Sau này, vào năm 1965, họ viết truyện ngắn đầu tiên mang tên Kon Sin, đây là chương đầu tiên về hành vi của “Khun Det” trân trọng đồ cổ, di tích cổ. Xuất bản trong Bình luận hàng tuần của Siamrath Tháng 7 năm 1966, tôi có động lực tiếp tục viết truyện ngắn. Cho đến năm 1968, có tập truyện ngắn đầu tiên hợp tác với ông Kanchai Bunpan, mang tên Một nửa tình yêu, một nửa tình yêu. và trở nên rất nổi tiếng vào năm 1969 nhờ tác phẩm thơ của ông với ông Khanchai Bunpan, mang tên “Tôi là sinh viên” và biên soạn truyện ngắn của riêng mình, Khun Det, bằng một cuốn tiểu thuyết ngắn. Một thanh niên chán ghét kinh sách. Làm cho nó nổi tiếng và được biết đến rộng rãi. Đặc biệt là tuyển tập truyện ngắn Khun Det. Nó cũng đã được dựng thành phim điện ảnh và phim truyền hình. Khi học tại Khoa Khảo cổ học Đại học Silpakorn Ngoài việc sáng tác thơ, truyện ngắn cùng bạn bè người viết nhóm “Thiếu niên có gương mặt đẹp” đã trở nên nổi tiếng. Cũng đã đi làm trên tạp chí Chorfa. với Nai Samran sự giàu có vĩnh cửu Với tư cách là biên tập viên, ông Sujit Wongthet trước đây từng là biên tập viên của Tạp chí Khảo cổ học. Đã làm việc tại Krung Siam Printing House Cung cấp dịch vụ hiệu đính, thiết kế bìa, định dạng sách và hầu hết các công việc in ấn khác. Điều này khiến anh trở nên thông thạo và có thu nhập để nuôi sống bản thân cũng như em gái đến học ở Bangkok. Bởi vì ông Sujit Wongthet đã đọc rất nhiều tác phẩm văn học cổ như Tawathotsamas, Yuan Phai, Kam Suan Klong Dan, v.v. ., anh được thầy giáo mời sang dạy tiếng Thái và văn học tại Khoa Khảo cổ học. Đại học Silpakorn Vì đang học năm thứ hai và tiếp tục giảng dạy cho đến khi tốt nghiệp nên tôi vẫn quay lại dạy học một thời gian. Mukhom Wongthet, nhà văn Thái Lan Cô là con gái lớn của Sujit. Wongthet và Pranee Wongthet tốt nghiệp cử nhân Khoa Nghệ thuật. Đại học Chulalongkorn Thạc sĩ Đại học Cornell, Hoa Kỳ. Luận văn thạc sĩ “Âm thanh của một xã hội và cơn thịnh nộ của Tháp Ngà: suy ngẫm về cuộc tranh cãi Ram Khamhaeng” (1999), nghiên cứu cuộc tranh luận liên quan đến bia khắc trên đá của Vua Ramkhamhaeng. Nó đã được xuất bản thành một cuốn sách có tên “Huyền thoại sức mạnh trí tuệ quốc gia: Cuộc điều tra pháp y về tranh cãi Ram Khamhaeng” của Nhà xuất bản Matichon Tháng 5 năm 1972, ông trở lại làm việc tại nhật báo Siam Rath như thường lệ. Sau đó, anh cùng ông Kanchai Bunpan và ông Sathien Chantimathon rời đi để làm việc tại nhật báo Thairath một thời gian. Sau đó, cùng với ông Khanchai Bunpan, ông thành lập Nhà in Ganesha. Cho đến sau ngày 14 tháng 10 năm 1973, ông bắt đầu phát hành tờ tuần báo Prachachat. mà sau này trở thành quốc gia hàng ngày Do ông Sujit Wongthet làm chủ biên trong kỳ đầu tiên. Nhưng đã được lệnh đóng cửa ở giai đoạn sau. Vì vậy, ông đã giúp thành lập Nhà xuất bản Karwaek để in nhiều loại sách khác nhau để bán. Sau đó, ông thành lập nhà in của riêng mình, Rueankaew. Phát hành sách Karaket hàng tuần Nó lại bị bỏ hoang cho đến năm 1979, thành lập tạp chí văn hóa và nghệ thuật hàng tháng. Có vẻ như nó đã nhận được sự quan tâm rộng rãi của độc giả. Vì vậy, anh tiếp tục đảm nhận vai trò biên tập viên. Mãi về sau, ông Thakur Bunpan mới được giao nhiệm vụ này thay thế. Đồng thời, ông viết một bài báo lịch sử. và văn hóa nghệ thuật dưới tên thật Sujit Wongthet và sử dụng bút danh "Thongbem Ban Dan" cùng với thơ. Với tình yêu thơ ca, ông Sujit Wongthet tiếp tục sáng tác những tác phẩm thơ đương đại phản ánh điều kiện xã hội và sự kiện đất nước bằng những bài thơ ngắn đăng trên nhật báo Matichon vào Chủ nhật hàng tuần cho đến tận bây giờ. Anh ấy có ý định học để lấy danh dự. Nhưng bước ngoặt xảy ra khi tôi học năm thứ nhất. Tôi nhớ mình đã chép bài thi vào phòng. Vì muốn đạt điểm A cho đến khi bị giáo viên bắt gặp và ngay lập tức cho điểm E (điểm E tương đương với điểm F ở nhiều trường đại học), anh chuyển sang diễn kịch trên sân khấu. và tốt nghiệp chuyên ngành khoa học chính trị Khi bước vào cuộc sống làm việc của mình, 'Nong' cho biết ban đầu anh đi khắp nơi xin việc ở nhiều công ty khác nhau, cả hai đều là nhân viên bán hàng. Trợ lý giám đốc tại 7-Eleven nhưng không có công ty nào nhận việc. Vì vậy, anh ấy đã quay lại và cân nhắc lại rằng mình nên làm việc về sách và trước tiên hãy kiếm một công việc ở tạp chí 'Hi Class' và làm việc trong bộ phận biên tập. Một vài nơi nữa trước khi thành lập tạp chí một ngày sau đó. Tốt nghiệp trung học từ Trường Suankularb Wittayalai, lớp 92, tốt nghiệp cử nhân trường Khoa Kiến trúc Tuy nhiên, tại Đại học Chulalongkorn (mã số 21), anh không cam kết thực hành đúng chuyên ngành mà mình đã học. Saranyu sau đó nói với trang web BK, "Lakhonthapad đã dẫn tôi đến điều đã trở thành phần quan trọng nhất trong cuộc đời đại học của tôi. Sau năm thứ ba, tôi nhận ra mình không muốn trở thành một kiến ​​trúc sư." Sau khi Praiwet tốt nghiệp trung học ở Nakhon Sawan đến học tại Trường Cao đẳng Phố Chang (nay là Trường Cao đẳng Phố Chang) Do đó, Đại học Công nghệ Rattanakosin) đã gặp ông Amnat Seema và ông Niyom Sa-atphan hay Yom, những người học cùng trường đại học. Trước khi tập hợp để thành lập một ban nhạc Vì vậy, anh đã gặp Sermwet Chunyanyong hoặc Eed, ông Decha Jindaphon hoặc On, ông Pichet Sukphaet, ông Sunthorn Sucharitchan hay Jeed và ông Sirot Chulinthorn, người đã gia nhập ban nhạc Royal Sprites. đã trở nên nổi tiếng trong cuộc thi tại Giải vô địch âm nhạc Thái Lan bởi Ban nhạc bất khả thi Giành giải nhất năm 1970 và ban nhạc Royal Sprites về nhì. Sau đó, một album gồm các ca khúc ra đời, cả thể loại đàn dây và nhạc đồng quê dây. Giáo sư đặc biệt Tiến sĩ Chanwit bắt đầu nghiên cứu về gà và trứng từ Trường Chalerm Witthaya. Tại chùa Klang Pak Nam Tỉnh Samut Prakan Ông bà là chủ sở hữu của trường học. Sau đó lại quay lại học ở Bản Pong. Ông tiếp tục học tiểu học lớp 3 - 4 và trung học cơ sở 1 - 3 (từ 1950 - 1954 trong 5 năm) tại trường Sarasit Phitthayalai. là một trường học trực thuộc Dòng Salêdiêng Đây cũng chính là ngôi trường mà Thanin Chearavanont, giám đốc điều hành cấp cao của Tập đoàn Charoen Pokphand, đã theo học vào năm 1949.