บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร ออกอากาศครั้งแรกเมื่อไหร่?
Tiết kiệm một lít nước mắt Lần phát sóng đầu tiên là khi nào?
ละครโทรทัศน์ของญี่ปุ่นชื่อ “อิชิริตโตะรุโนะนะมิดะ” ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิใน พ.ศ. 2548 โดยสร้างขึ้นจากบันทึกดังกล่าวของอะยะ ตัวละครหลักได้แก่ อะยะ อิเกะอุชิ (Aya Ikeuchi) แสดงโดยเอะริกะ ซะวะจิริ (Erika Sawajiri) ซึ่งเป็นเด็กหญิงที่ป่วยเป็นโรคสไปโนเซระเบลลาร์อาแท็กเซียและถึงแก่ความตายเช่นเดียวกับอะยะ คิโต
Phim truyền hình Nhật Bản mang tên “Ishitorirunonamida” được phát sóng trên Đài truyền hình Fuji năm 2005, dựa trên nhật ký của Aya. Nhân vật chính là Aya Ikeuchi, do Erika Sawajiri thủ vai, một cô gái mắc chứng mất điều hòa tủy sống và sắp chết vì tuổi già giống như Aya Kitou.
อิชิริตโตะรุโนะนะมิดะ (; โรมะจิ: Ichi Rittoru no Namida; แปล: น้ำตาหนึ่งลิตร; “บันทึกแห่งน้ำตา” ก็เรียก) เป็นบันทึกประจำวันของอะยะ คิโต (; โรมะจิ: Aya Kitō) (19 กรกฎาคม 2505—23 เมษายน 2531) ว่าด้วยประสบการณ์การป่วยเป็นโรคสไปโนเซระเบลลาร์อาแท็กเซียของผู้เขียน โดยมารดาของอะยะและแพทย์่ผู้รักษาร่วมเขียนในตอนสุดท้ายด้วยหลังจากอะยะไม่สามารถเขียนหนังสือได้เองแล้ว บันทึกดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์หลังจากที่ผู้เขียนเสียชีวิตไปแล้ว ด้วยแรงบันดาลใจจากหนังสือดังกล่าวได้มีการนำเรื่องไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ในญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาได้แพร่ภาพในหลายประเทศทั่วโลก หลักการออกอากาศดังกล่าวหนังสือจึงได้รับความสนใจอีกครั้งหนึ่งและได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ รวมทั้งภาษาไทยด้วย รายการ ตามไปดู ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2529 โดยเสนอเป็นประจำทุกบ่ายวันอาทิตย์ จากความคิดริเริ่มของ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม ที่จะให้มีรายการสารคดีที่ให้ทั้งสาระและความบันเทิง นำเสนออย่างเข้าใจง่าย โดยนำเรื่องใกล้ตัว และเรื่องแปลกประหลาด น่าเหลือเชื่อ จากจดหมายของทางบ้านมาเสนอ โดยมีสโลแกนประจำรายการว่า ""ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นของใคร ไม่ว่าของสิ่งไหนจะเป็นของคุณ ถ้าหากเรารู้ เราจะตามไปดู"" รายการนี้ประสบความสำเร็จจากความนิยมของผู้ชมทั่วประเทศ ทำให้มีการเพิ่มเวลาออกอากาศ และช่วงเฉพาะกิจตามวาระ บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร (ญี่ปุ่น: 1リットルの涙; โรมะจิ: Ichi Rittoru no Namida, อิชิ ริตโตะรุ โนะ นะมิดะ; แปล: น้ำตาหนึ่งลิตร) เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นด้วยแรงบันดาลใจจากบันทึกประจำวันชื่อ อิชิริตโตะรุโนะนะมิดะ ของอะยะ คิโต (ญี่ปุ่น: 木藤亜也; โรมะจิ: Aya Kitō) (19 กรกฎาคม 2505—23 เมษายน 2531) ผู้ป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อเสียการประสานงานจากสมองน้อยและไขสันหลังและต้องเผชิญชีวิตกระทั่งตายก่อนวัยอันควร ออกอากาศทางสถานีนิปปอนทีวี ตั้งแต่เมื่อวันที่ 24 กันยายน ถึง 4 เมษายน พ.ศ. 2527 มีความยาวทั้งสิ้น 23 ตอน ได้นำออกฉายในประเทศไทยครั้งแรกในช่อง IBC ในชื่อเรื่อง "นักรักโลกมายา" (ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็น UBC และ True ในปัจจุบัน) โครงเรื่องหลักๆ จะเหมือนกับในฉบับหนังสือการ์ตูน โดยเริ่มตั้งแต่ตอนแรกที่มายะต้องวิ่งส่งบะหมี่คนเดียว จนถึงช่วงที่แสดงบทเฮเลน เคลเลอร์ แต่ได้มีการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดและลำดับเหตุการณ์ในเนื้อเรื่องไปมากพอสมควร เช่น ในฉากที่มายะจะต้องได้ประชันฝีมือครั้งแรกกับอายูมิในการเล่นละครใบ้ กลับถูกเปลี่ยนเป็นให้มายะได้แต่แอบดูการแสดงของอายูมิเท่านั้น และหลังจากที่มายะเข้าคณะละคร ก็ได้รับบทเป็นเบ็ธ ในเรื่องสี่ดรุณีทันที โดยไม่มีการกล่าวถึงเหตุการณ์ก่อนที่จะได้รับบทเลย ซึ่งหากเปรียบเทียบกันแล้ว เวอร์ชัน พ.ศ. 2548 จะมีเนื้อเรื่องที่ตรงกับในฉบับหนังสือการ์ตูนมากกว่า
มีความยาว 3 ตอนจบ ออกจำหน่ายในช่วงปี พ.ศ. 2541-2542 โดยใช้ชื่อว่า "หน้ากากแก้ว เด็กสาวผู้มีหน้ากากพันหน้า" () ผลิตโดย TMS และจัดจำหน่ายโดย โพลีแกรม ครั้งที่ 2 สุรางค์ เปรมปรีดิ์ ผู้ถือลิขสิทธิ์นวนิยายในนามส่วนตัวนำมาจัดทำเป็นละครโทรทัศน์ ออกอากาศครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เมื่อปี พ.ศ. 2538 เขียนบทโทรทัศน์โดยศัลยา ผลิตโดยบริษัทดาราวิดีโอ กำกับการแสดงโดยสยาม สังวริบุตร นำแสดงโดยศรราม เทพพิทักษ์ รับบท ขุนไกร, สุวนันท์ คงยิ่ง รับบท ดาวเรือง และศตวรรษ ดุลยวิจิตร รับบท หมื่นทิพเทศา / หมื่นทิพ ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ เวลา 20.30 น. ตั้งแต่วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 - 7 มกราคม พ.ศ. 2539 จำนวนตอนออกอากาศถูกวางไว้เพียง 27 ตอน ดำเนินเรื่องเปิดเรื่องจนถึงตอนอวสานจบเรื่องตามบทประพันธ์ทุกประการ หมายเหตุไม่มีเพิ่มจำนวนตอนออกอากาศใดๆ
เนื่องจากนโยบายของ สุรางค์ เปรมปรีดิ์ การผลิตละครโทรทัศน์ให้ยึดถือต้นฉบับบทประพันธ์เป็นหลักทุกๆ เรื่อง พยายามทำตามบทประพันธ์ให้มากที่สุด จึงไม่มีการเพิ่มจำนวนตอนใดๆทั้งสิ้น มิวสิกวิดีโอนี้ได้ถูกเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 (วันฉัตรมงคล) ในรายการ ฮัลโหลวันหยุด ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยถ่ายทำที่โรงงานน้ำตาลแห่งหนึ่งในอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี และสตูดิโอ 125 กำกับโดย ณัฐพล มุขขันธ์ โดยมี มาช่า วัฒนพานิช มาร่วมแสดงในบทบาทของสาวงามที่บังเอิญรถเสียและเดินหลงเข้าไปในหมู่บ้านๆหนึ่งเลยทำให้ชาวบ้านร้านตลาดตกตะลึงในความงามของเธอ ส่วนฉากของ เบิร์ด - ธงไชย แมคอินไตย์ และ เสก โลโซ (เสกสรรค์ ศุขพิมาย) นั้น เป็นการประชันของ เบิร์ด - ธงไชย แมคอินไตย์ ซูเปอร์สตาร์ฝั่งป็อปในชุดสูทผูกเนคไทสุดเนี้ยบโดดขึ้นเวทีกับ เสก โลโซ (เสกสรรค์ ศุขพิมาย) ซูเปอร์สตาร์ฝั่งร็อกในบรรยากาศที่เซ็ตขึ้นมาเหมือนคอนเสิร์ตจริง โดยมีแฟนคลับร้อยกว่าชีวิตมาร่วมบรรยากาศข้าง ๆ เวทีด้วยความมันในอารมณ์ตามเพลงชนิดที่ว่าถ่ายกี่เทคกี่คัตยังไม่หาย ณ กาลครั้งหนึ่ง () เป็นละครโทรทัศน์จากสหรัฐ แนวชีวิตในจินตนาการ ฉายครั้งแรกวันที่ 23 ตุลาคม 2011 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม 2018 ทางช่อง ABC หกฤดูกาลแรกดำเนินเรื่องในเมืองสมมุติริมทะเลแห่งหนึ่งชื่อเมืองสตอรีบรุก รัฐเมน ซึ่งชาวเมืองนั้นเป็นตัวละครในเทพนิยายที่ถูกลบความทรงจำส่งมายังโลกจริงโดยคำสาป โดยมีเอ็มมา สวอนรับบทนำ ในขณะที่ฤดูกาลที่เจ็ดซึ่งเป็นฤดูกาลสุดท้ายเหตุการณ์เกิดขึ้นในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน หรือที่เรียกว่าเมือง ไฮพีเรียน ไฮตส์ ซึ่งมีเรื่องราวหลักใหม่นำโดย เฮนรี มิลส์ ลูกชายของเอ็มมา สวอน การแสดงยืมองค์ประกอบและตัวละครจากแฟรนไชส์ของดิสนีย์และวรรณคดีตะวันตกที่เป็นที่นิยมของชาวบ้านและเทพนิยาย ละครเรื่องนี้สร้างขึ้นจากชีวิตจริงของเด็กสาวชาวญี่ปุ่นวัยสิบห้าปีชื่ออะยะ คิโต ซึ่งป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อเสียการประสานงานจากสมองน้อยและไขสันหลัง ซึ่งเป็นโรคที่ไร้หนทางเยียวยา กระทั่งตายเมื่อวัยยี่สิบห้า บทละครอ้างอิงบันทึกประจำวันที่อะยะเขียนขึ้นกระทั่งไม่สามารถจับปากกาอีกต่อไปได้ มิวสิกวิดีโอนี้ เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ในรายการ 5Live ทางช่อง 5 ถ่ายทำกันที่ หมู่บ้านอารีย์ ซอย 5 มีป้อง-ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ กับพลอย-รัตนรัตน์ เอื้อทวีกุล เรื่องราวในมิวสิควิดีโอเพลงนี้ เป็นคู่สามีภรรยากัน ป้องกับพลอยเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ ป้องทำหน้าที่สามีที่ดีคอยดูแลเทคแคร์พลอยเป็นอย่างดี ต่อมาหญิงสาวมีโรคประจำตัวและจากไปอย่างกระทันหัน ทำให้ชายหนุ่มเศร้าเสียใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ยังไม่ลืมความรักในวันเก่า ๆ ที่มีสาว “พลอย” อยู่เคียงข้าง
Ishiritorunonamida (; Romaji: Ichi Rittoru no Namida; Dịch: Một lít nước mắt; “Nhật ký nước mắt” như tên gọi của nó) là nhật ký của Aya Kitō (; Romaji: Aya Kitō) (19 tháng 7 năm 1962—23 tháng 4 năm 1988) Liên quan đến trải nghiệm của tác giả với chứng mất điều hòa tủy sống tiểu não. Chương cuối cùng được viết bởi mẹ của Aya và bác sĩ của cô ấy, sau khi Aya không thể tự viết được nữa. Cuốn nhật ký được xuất bản sau khi tác giả qua đời. Lấy cảm hứng từ cuốn sách, câu chuyện đã được dựng thành phim truyền hình và điện ảnh ở Nhật Bản. sau đó được phát sóng ở nhiều nước trên thế giới Với nguyên tắc phát sóng này, cuốn sách đã thu hút được sự quan tâm mới và được dịch sang nhiều thứ tiếng. trong đó có tiếng Thái Chương trình Tam Độ View phát sóng lần đầu tiên vào ngày 02/03/1986 và được chiếu đều đặn vào các chiều Chủ nhật hàng tuần. Từ sáng kiến ​​của Paiboon Damrongchaitham có một chương trình phim tài liệu vừa cung cấp thông tin vừa giải trí. Trình bày một cách dễ hiểu Bằng cách đưa vấn đề đến gần trái tim mình và những điều kỳ lạ Đáng kinh ngạc Từ một lá thư từ nhà để cung cấp Với khẩu hiệu của chương trình: ""Bất kể là bạn ở đâu Bất kể thứ đó thuộc về ai. Bất kể thứ gì thuộc về bạn, nếu chúng tôi biết, chúng tôi sẽ đi xem”. Chương trình thành công nhờ sự yêu thích của khán giả cả nước. khiến thời gian phát sóng tăng lên và các giai đoạn đặc biệt theo chương trình nghị sự Kỷ lục Một lít nước mắt (tiếng Nhật: 1リットルの涙; Romaji: Ichi Rittoru no Namida, Ichi Rittoru no Namida; Bản dịch: Một lít nước mắt) là một bộ phim truyền hình Nhật Bản được tạo ra với cảm hứng từ cuốn nhật ký có tên Ishiritorunonamida của Aya Kitō (tiếng Nhật: 木藤亜也; Rōmachi: Aya Kitō (19 tháng 7 năm 1962 - 23 tháng 4 năm 1988) Một bệnh nhân mắc chứng loạn dưỡng cơ tiểu não và cột sống phải đối mặt với cái chết sớm. Phát sóng trên đài truyền hình Nippon Từ ngày 24 tháng 9 đến ngày 4 tháng 4 năm 1984, phim có tổng chiều dài 23 tập. Phim được chiếu lần đầu tiên ở Thái Lan trên kênh IBC với tựa đề "Nakhon Phon Rak Khao" (trước khi đổi thành UBC và True. Present) cốt truyện chính. Nó giống như trong phiên bản truyện tranh. Bắt đầu từ tập đầu tiên, Maya phải một mình chạy đi giao mì. Tuy nhiên, cho đến thời điểm vào vai Helen Keller, các tình tiết và trình tự diễn biến trong truyện đã bị thay đổi khá nhiều, chẳng hạn như cảnh Maya lần đầu tiên phải cạnh tranh với Ayumi trong vở kịch câm. Thay vào đó, nó được thay đổi để cho phép Maya chỉ bí mật theo dõi màn trình diễn của Ayumi. Và sau khi Maya gia nhập nhóm kịch nhận được vai Beth Trong câu chuyện của bốn cô gái ngay lập tức Không đề cập đến các sự kiện trước khi nhận vai. Để so sánh, phiên bản 2005 có cốt truyện giống với phiên bản truyện tranh hơn, có 3 kết thúc và được phát hành vào năm 1998-1999 với tựa đề "Glass Mask, a young girl who... Face Mask" () sản xuất. bởi TMS và được phân phối bởi Polygram. Lần thứ hai, Surang Prempreed, người giữ bản quyền cuốn tiểu thuyết dưới tên riêng của mình, đã chuyển thể nó thành phim truyền hình. Nó được phát sóng lần đầu tiên trên Đài Truyền hình Quân đội Hoàng gia Thái Lan Kênh 7 vào năm 1995, do Salaya viết kịch bản. Sản xuất bởi Dara Video Company Đạo diễn Siam Sangwaribut, với sự tham gia của Sornram Theppitak trong vai Khun Krai, Suwanan Kongying trong vai Daoruang và Satawat Dulyavijit trong vai Muenthipthesa / Muenthip. Phát sóng vào thứ Sáu, thứ Bảy và Chủ Nhật hàng tuần lúc 8 giờ 30 tối từ ngày 10 tháng 11 năm 1995 - ngày 7 tháng 1 năm 1996. Số tập phát sóng ấn định chỉ có 27, tiếp tục câu chuyện mở đầu cho đến tập cuối cùng, kết thúc câu chuyện theo kịch bản về mọi mặt. Lưu ý: Số tập phát sóng không tăng. Do chính sách của Surang Prempreed, việc sản xuất phim truyền hình phải dựa trên kịch bản gốc ở mọi câu chuyện, cố gắng bám sát kịch bản nhất có thể. Vì vậy, số lượng tập phim không hề tăng lên chút nào. Video ca nhạc này được phát hành lần đầu tiên vào ngày 5 tháng 5 năm 2004 (Ngày đăng quang) trên chương trình Hello Holiday. Trên Đài Truyền hình Quân đội Hoàng gia Thái Lan Kênh 7, quay tại một nhà máy đường ở huyện Phanat Nikhom. Tỉnh Chonburi và Studio 125, do Natthaphon Mukkhan đạo diễn, với Marsha Wattanapanich tham gia cùng dàn diễn viên trong vai một phụ nữ xinh đẹp vô tình suy sụp và lang thang vào một ngôi làng, khiến dân làng ở khu chợ bị sốc về vẻ đẹp của cô. Cảnh giữa Bird - Thongchai McIntyre và Sek Loso (Seksan Sukphimai), đó là cuộc so tài giữa Bird - Thongchai McIntyre, siêu sao nhạc Pop, mặc vest và cà vạt gọn gàng, nhảy lên sân khấu cùng Sek Loso (Seksan Sukphimai), một tảng đá siêu sao, trong bầu không khí được dàn dựng như một buổi hòa nhạc thực sự. Với hơn trăm fan hòa vào không khí bên cạnh sân khấu với sự sôi động của bài hát, cái cảm giác dù có cắt, cắt bao nhiêu lần vẫn không biến mất. Ngày xửa ngày xưa () là một bộ phim truyền hình của Hoa Kỳ. lối sống tưởng tượng Ban đầu nó được phát sóng từ ngày 23 tháng 10 năm 2011 đến ngày 18 tháng 5 năm 2018 trên ABC. Sáu mùa đầu tiên diễn ra tại thị trấn hư cấu ven biển Storybrooke, Maine, nơi cư dân là những nhân vật hư cấu có cuộc sống đã bị xóa bỏ. của một lời nguyền có sự tham gia của Emma Swan trong vai chính. Phần thứ bảy và cũng là phần cuối cùng diễn ra ở Seattle, Washington, còn được gọi là Hyperion Heights. Với câu chuyện chính mới do Henry Mills, con trai của Emma Swan dẫn dắt, chương trình mượn các yếu tố và nhân vật từ đó. Nhượng quyền thương mại của Disney và văn học dân gian và truyện cổ tích phổ biến của phương Tây. Bộ phim dựa trên cuộc đời có thật của một cô gái Nhật Bản mười lăm tuổi tên Aya Kitō, mắc chứng loạn dưỡng cơ não và tủy sống. đó là một căn bệnh không có thuốc chữa Cho đến khi chết ở tuổi hai mươi lăm Vở kịch dựa trên cuốn nhật ký mà Aya đã viết cho đến khi cô không thể cầm bút được nữa. video âm nhạc này Xuất bản lần đầu vào ngày 14 tháng 5 năm 2012 trong chương trình 5Live trên Kênh 5, quay tại Aree Village, Soi 5, với Pong-Nawat Kulrattanarak và Ploy-Rattanarat Ueathaweekul Câu chuyện trong video âm nhạc của bài hát này. Họ là một cặp vợ chồng. Pong và Ploy mới cưới. Pong đóng vai trò là một người chồng tốt, chăm sóc Ploy chu đáo. Sau đó, người phụ nữ trẻ mắc bệnh và đột ngột qua đời. làm chàng trai buồn Dù đã bao nhiêu năm trôi qua, tôi vẫn không thể quên được mối tình ngày xưa có cô gái “Ploy” bên cạnh.