นครเวียงจันทน์ ตั้งอยู่ในประเทศอะไร?
Viêng Chăn Nó nằm ở nước nào?
นครหลวงเวียงจันทน์ (, "นะคอนหลวงเวียงจัน") เป็นเขตที่ตั้งของกรุงเวียงจันทน์ ซึ่งเป็นทั้งเมืองหลวงของประเทศลาวและเป็นเขตการปกครองพิเศษนครหลวงเวียงจันทน์ ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีอาณาเขตตรงข้ามอำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคายของประเทศไทย เชื่อมต่อคมนาคมด้วยสะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 1 นครหลวงเวียงจันทน์เป็นเขตปกครองที่มีความเจริญของเมืองมากที่สุดในบรรดาเขตการปกครองระดับบนสุด 18 แห่งของประเทศลาว ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2532 โดยแยกออกมาจากแขวงเวียงจันทน์ เดิมชื่อ "กำแพงนครเวียงจันทน์" () และเปลี่ยนชื่อเป็น "นครหลวงเวียงจันทน์" มัสยิดยามิอา นครหลวงเวียงจันทน์ () เป็นมัสยิดกลางของนครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ถือเป็นมัสยิดหนึ่งในสองแห่งที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวง สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2513 โดยสมาคมมุสลิมลาว (The Muslim Association of Laos) ณ บ้านเชียงยืน เมืองจันทบุรี สัปบุรุษส่วนใหญ่ของมัสยิดนี้มีเชื้อสายเอเชียใต้ คือ ปาทานและทมิฬ ส่วนมัสยิดอีกแห่งในเวียงจันทน์คือมัสยิดอาสาฮาร () บ้านโพนสะหวาดใต้ เมืองศรีโคตรบอง ที่สัปบุรุษส่วนใหญ่เป็นชาวจามจากกัมพูชา อาสนวิหารพระหฤทัย บ้างเรียก วัดพระหฤทัย นครเวียงจันทน์ หรือ วัดคาทอลิก นครเวียงจันทน์ (; ) เป็นอาสนวิหารประจำมิสซังโรมันคาทอลิกเวียงจันทน์ ตั้งอยู่ในบ้านเก้ายอดใกล้สถานทูตฝรั่งเศส กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว หน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์ (; ) เป็นหน่วยอาสาสมัครกู้ภัยในกรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ที่ตอบสนองต่ออุบัติเหตุทางถนนมากกว่า 5,760 รายต่อปี (ตัวเลขปี ค.ศ. 2015) โดยหน่วยกู้ภัเวียงจันทน์เป็นหน่วยบริการที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ที่ประกอบด้วยอาสาสมัครกว่า 200 คน, รถพยาบาล 8 คัน, หน่วยดับเพลิง, ทีมกู้ภัยดำน้ำลึก ตลอดจนเครื่องมือกู้ภัยไฮดรอลิก และทีมงานขุดค้น เวียงจันทน์ (, ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศลาว อยู่ในลุ่มแม่น้ำโขง ในพิกัด 17°58' เหนือ, 102°36' ตะวันออก (17.9667, 102.6) ประชากรในตัวเมืองมีประมาณ 200,000 คน (ค.ศ. 2005) แต่ประชากรทั้งหมดที่อาศัยในนครหลวงเวียงจันทน์ เชื่อว่ามีอยู่ถึงกว่า 730,000 คน เวียงจันทน์ () เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ
Thủ đô Viêng Chăn (, "Nakhon Luang Viêng Chăn") là quận nơi Viêng Chăn tọa lạc. vừa là thủ đô của Lào vừa là Đặc khu hành chính Thủ đô Viêng Chăn. Nằm ở giữa đất nước. Nó có lãnh thổ đối diện với quận Si Chiang Mai. Tỉnh Nong Khai của Thái Lan Được kết nối giao thông bằng cầu hữu nghị Thái – Lào đầu tiên. Thủ đô Viêng Chăn là khu hành chính thịnh vượng nhất trong số 18 huyện hành chính cấp cao nhất ở Lào. Được thành lập năm 1989, tách ra khỏi tỉnh Viêng Chăn, trước đây gọi là “Bức tường thành phố Viêng Chăn”. () và đổi tên thành “Thủ đô Viêng Chăn” Nhà thờ Hồi giáo Yamia, Thủ đô Viêng Chăn () là nhà thờ Hồi giáo trung tâm của Thủ đô Viêng Chăn, Lào. Đây là một trong hai nhà thờ Hồi giáo nằm ở thủ đô. Nó được xây dựng vào năm 1970 bởi Hiệp hội Hồi giáo Lào tại Ban Chiang Yuen. Hầu hết các tín đồ của nhà thờ Hồi giáo này đều là người gốc Nam Á, cụ thể là Pathan và Tamil. Một nhà thờ Hồi giáo khác ở Viêng Chăn là Nhà thờ Hồi giáo Asahar (), Ban Phonsawat Tai. Mueang Sri Khot Bong Phần lớn người dân là người Chăm đến từ Campuchia. Nhà thờ Thánh Tâm, đôi khi được gọi là Wat Thánh Tâm, Thành phố Viêng Chăn hay Đền thờ Công giáo, Thành phố Viêng Chăn (; ) là nhà thờ chính tòa của Phái đoàn Công giáo La Mã Viêng Chăn. Tọa lạc tại Ban Kao Yot, gần Đại sứ quán Pháp. Viêng Chăn, Lào Dịch vụ Cứu hộ Viêng Chăn (; ) là dịch vụ cứu hộ tình nguyện tại Viêng Chăn, Lào, ứng phó với hơn 5.760 vụ tai nạn đường bộ mỗi năm (số liệu năm 2015). Dịch vụ Cứu hộ Viêng Chăn là dịch vụ lớn nhất cả nước. Điều đó bao gồm hơn 200 tình nguyện viên, 8 xe cứu thương, sở cứu hỏa và đội cứu hộ lặn biển. cũng như các dụng cụ cứu hộ thủy lực và đội khai quật Viêng Chăn (, ) là thủ đô và thành phố lớn nhất của Lào. Nằm trong lưu vực sông Mê Kông, ở tọa độ 17°58' Bắc, 102°36' Đông (17.9667, 102,6). Dân số của thành phố khoảng 200.000 người (2005), nhưng tổng dân số sống ở thủ đô Viêng Chăn là Người ta tin rằng có hơn 730.000 người. Viêng Chăn () là một trong những tỉnh của Lào. Nằm ở giữa đất nước
อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ เป็นอาณาจักรทางตอนกลางของประเทศลาว และ ภาคอีสานตอนบนของประเทศไทยในปัจจุบัน อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ครอบคลุม ภาคอีสานตอนบน แขวงเวียงจันทน์ นครหลวงเวียงจันทน์ กรุงเวียงจันทน์ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของประเทศและบริเวณใกล้เคียง อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ติดกับอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง และอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ เมื่อถึง พ.ศ. 2436 อาณาจักรล้านช้างทั้ง 3 ส่วนจึงได้ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส และได้รับเอกราชเป็นพระราชอาณาจักรในปี พ.ศ. 2496 รวมลาวอยู่ภายใต้อาณานิคมของฝรั่งเศสเป็นเวลา 60 ปี อาณาจักรเวียงจันทน์หลังการแบ่งแยกมีอาณาเขตมาถึงนครไทย (อยู่ในจังหวัดพิษณุโลกในปัจจุบัน) และติดกับจำปาศักดิ์ในบริเวณเมืองสุวรรณภูมิ (ปัจจุบันคืออำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด) แต่เพราะราชวงศ์ล้านช้างวิวาทกัน ทำให้เจ้าเมืองต่างๆ ตลอดจนพระบรมวงศานุวงศ์แยกตัวออกมาตั้งแต่พระบรมราชา (เฮงก่วน) เจ้าประเทศราชนครพนม พระวอพระตาแยกมาตั้งเมืองหนองบัวลำภู เมืองอุบลราชธานีและยศสุนทร (ปัจจุบันคือยโสธร) เจ้าโสมพะมิตร์แยกมาตั้งเมืองกาฬสินธุ์ เจ้าผ้าขาวแยกมาตั้งเมืองผ้าขาว เมืองพันนา เจ้าจารย์แก้วเจ้าประเทศราชเมืองสุวรรณภูมิ (ร้อยเอ็ด มหาสารคาม) ขอนแก่น ศรีสะเกษ ชนบถ และเจ้าจารย์จันทสุริยวงศ์เจ้าประเทศราชมุกดาหาร เป็นต้น วัดหัวเวียงรังษีตั้งอยู่ ณ บ้านธาตุพนม ตำบลธาตุพนม อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ติดริมฝั่งแม่น้ำโขงตรงข้ามกับเมืองหนองบก แขวงคำม่วน ประเทศลาว เป็นวัดโบราณมาตั้งแต่สมัยราชอาณาจักล้านช้าง และเป็นวัดประจำตระกูลเจ้าเมือง ขุนโอกาส และนายกองเมืองธาตุพนม มาตั้งแต่ครั้งที่เจ้านายจากราชวงศ์เวียงจันทน์เสด็จมาปกครองธาตุพนม วัดหัวเวียงรังษีเป็นวัดที่สร้างทับพื้นที่วัดเก่าทั้งหมด สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นพร้อมกันกับองค์พระธาตุพนม ได้รับการบูรณะและฟื้นฟูขึ้นใหม่ในสมัยปฏิสังขรณ์วัดพระธาตุพนม เนื่องจากอิฐที่ใช้ก่อพระอุโบสถ (สิม) หลังเดิมนั้นเป็นอิฐรุ่นเดียวกันกับอิฐวัดพระธาตุพนม เดิมวัดหัวเวียงรังษีมีเนื้อที่ประมาณ ๕ ไร่เศษ กล่าวกันว่าวัดแห่งนี้เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของที่ดินกัลปนาพระธาตุพนม เหตุที่เรียกนามวัดว่าวัดหัวเวียงนั้น เนื่องจากเป็นวัดที่ตั้งอยู่ทางทิศหัวเมืองธาตุพนมซึ่งเป็นหัวเมืองพุทธศาสนานครขนาดใหญ่ หรือเมืองสำคัญของราชอาณาจักรล้านช้างและหัวเมืองฝ่ายลาวมาแต่โบราณ อีกทั้งวัดแห่งนี้ยังตั้งอยู่ทางทิศเหนือของกำแพงเมืองธาตุพนมด้วย เดิมในอาณาบริเวณวัดหัวเวียงรังษีประกอบด้วยสระน้ำโบราณขนาดใหญ่จำนวน ๓ สระ สระน้ำทั้ง ๓ มีไว้สำหรับเจ้านายจากราชวงศ์เวียงจันทน์อุปโภคบริโภค ในตำนานกล่าวว่าสมเด็จพระเจ้าอนุวงศ์แห่งนครเวียงจันทน์เคยเสด็จมาประทับยังอาณาบริเวณสระน้ำทั้ง ๓ ในเขตวัด เนื่องจากใกล้แหล่งน้ำและสะดวกในการคมนาคม อีกทั้งยังอยู่ติดกันกับหอโฮงหลวงของเจ้าเมืองธาตุพนมซึ่งเป็นพระญาติใกล้ชิดของพระองค์ นอกจากนี้ น้ำจากสระทั้ง ๓ ยังใช้เป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์สำหรับประกอบพิธีอุปราชาภิเษกและมุทธาภิเษกฮดสรง (มุรธาภิเษก) เจ้าพระรามราชรามางกูรขุนโอกาส (ราม รามางกูร) เจ้าเมืองและขุนโอกาสทุกพระองค์ ตลอดจนนายกองเมืองธาตุพนมท่านต่อมาด้วย สระน้ำทั้ง ๓ ตั้งอยู่บริเวณโรงเรียนบ้านธาตุพนม บริเวณหลังกุฏิวัดหัวเวียงรังษี และบริเวณริมศาลาติดที่ว่าการอำเภอธาตุพนมหลังเดิม ปัจจุบันได้ถูกถมไปทั้งหมดแล้วอันเนื่องมาจากการพัฒนาภูมิทัศน์ของบ้านเมือง เวียงศีรษะเกษ ในปัจจุบันตั้งอยู่ที่บริเวณบ้านนาน้อย หมู่ที่ 4 ตำบลนาน้อย เมืองงั่วหรือเมืองศีรษะเกษในสมัยอดีต มีอาณาเขตการปกครองในพื้นที่ตำบลศีรษะเกษ ตำบลเชียงของ ตำบลนาน้อย บางส่วนของตำบลสถานและตำบลสันทะ นาน้อยในยุคเริ่มแรกที่เรียกว่า เมืองงั่ว ยังไม่มีหลักฐานใดบ่งชัดว่าชนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานคือชนกลุ่มใด สันนิษฐานว่าเป็นชนที่มีเผ่าพันธุ์เช่นเดียวกับคนพื้นเมืองในล้านนา ซึ่งมีการทำมาหากิน การนุ่งห่ม วัฒนธรรมประเพณี ภาษาพูด ที่คล้ายกับท้องถิ่นต่าง ๆ ในภาคเหนือ จากหลักฐานศิลาจารึกที่วัดดอนไชย หมู่ที่ 2 ตำบลนาน้อย ได้กล่าวถึงการเปลี่ยนชื่อจากเมืองงั่วมาเป็นเมืองศีรษะเกษ ในปี จ.ศ. 1241 (ปี พ.ศ. 2422) ในสมัยเจ้ามหาชีวิต อนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ปกครองนครน่าน ซึ่งตรงกับสมัยของรัชกาลที่4 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ตามตำนานได้กล่าวถึงชื่อเมืองว่า สาเหตุที่เรียกชื่อเมืองว่า ศีรษะเกษ นั้นมีที่มาจาก ครั้งเมื่อ เจ้าเมืองน่านได้เสด็จประพาสมายังแขวงนี้ได้เห็นสายน้ำไหลกลับทิศ คือไหลจากทิศใต้มาทิศเหนือเป็นที่น่าสังเกตและแปลกจากแขวงอื่นๆ จึงตั้งชื่อแขวงนี้ว่า แขวงศีรษะเกษ คำว่าศีรษะเกษ แผลงมาจากคำว่า"สังเกต"ต่อมาได้ตั้งชื่อเป็นอำเภอศีรษะเกษ แต่ชื่อไปตรงกับจังหวัดศรีสะเกษ จริงได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งตามสภาพทางภูมิศาสตร์ของตัวอำเภอ ด้วยพื้นที่การทำการเกษตรไม่มาก เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่ของเป็นผืนป่าและภูเขา จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น อำเภอนาน้อย
Vương quốc Lan Xang của Viêng Chăn Đó là một vương quốc ở giữa Lào và vùng thượng đông bắc của Thái Lan ngày nay. Vương quốc Lan Xang của Viêng Chăn bao trùm Vùng Thượng Đông Bắc Tỉnh Viêng Chăn Thủ đô Viêng Chăn Viêng Chăn, nay là thủ đô của đất nước và các vùng lân cận Vương quốc Lan Xang của Viêng Chăn giáp Vương quốc Lan Xang của Luông Pha Băng. và Vương quốc Lan Chang Champasak Đến năm 1893, cả ba phần của Vương quốc Lan Chang đều trở thành thuộc địa của Pháp. Nó giành được độc lập như một vương quốc vào năm 1953, bao gồm cả Lào dưới thời Pháp thuộc trong 60 năm. Vương quốc Viêng Chăn sau khi chia cắt đã mở rộng lãnh thổ đến Nakhon Thai. (hiện thuộc tỉnh Phitsanulok) và cạnh Champasak thuộc khu vực thành phố Suvarnabhumi. (Quận Suvarnabhumi hiện nay tỉnh Roi Et) mà vì nhà Lan Chang cãi nhau Làm người cai trị các thành phố khác nhau Cũng như hoàng gia, họ xa nhau kể từ thời Đức vua Bệ hạ (Heng Kuan), người cai trị Nakhon Phanom. Phra Wo Phra Ta tách ra để thành lập thành phố Nong Bua Lamphu. Ubon Ratchathani và Yot Sunthon (nay là Yasothon) Chao Somphamit tách ra và thành lập thành phố Kalasin. Chao Pha Khao tách ra thành Mueang Pha Khao, Mueang Panna, Chao Chan Kaew, Chao Prathet của thành phố Suvarnabhumi (Roi Et, Maha Sarakham), Khon Kaen, Sisaket, Chonbot, và Chao Chan Chanthasuriyawong, Chao Prathet của Rajamukdahan, v.v. Chùa Hua Wiang Rangsi tọa lạc tại Ban That Phanom, tiểu khu That Phanom, huyện That Phanom, tỉnh Nakhon Phanom. Nằm bên bờ sông Mê Kông đối diện thành phố Nong Bok, tỉnh Khammouane, Lào, đây là một ngôi chùa cổ có niên đại từ Vương quốc Lan Chang. Và đó là ngôi đền của gia đình thống đốc thành phố Khun Okasa và người chỉ huy Mueang That Phanom. Kể từ khi một hoàng tử từ triều đại Viêng Chăn đến cai trị That Phanom. Chùa Hua Wiang Rangsi là ngôi chùa được xây dựng trên toàn bộ khu chùa cũ. Người ta cho rằng nó được xây dựng cùng thời điểm với Phra That Phanom. Nó đã được khôi phục và hồi sinh trong quá trình cải tạo Wat Phra That Phanom. Điều này là do những viên gạch được sử dụng để xây dựng tòa nhà Ubosot (Sim) ban đầu có cùng mẫu với những viên gạch ở Wat Phra That Phanom. Wat Hua Wiang Rangsi ban đầu có diện tích khoảng 5 rai. Người ta cho rằng ngôi chùa này là một phần của vùng đất Kalpana Phra That Phanom. Sở dĩ ngôi chùa có tên là Wat Hua Wiang là do Bởi vì đây là ngôi chùa nằm hướng về thành phố That Phanom, một thành phố lớn về Phật giáo. hay một thành phố quan trọng của Vương quốc Lan Xang và các tỉnh Lào từ xa xưa Hơn nữa, ngôi chùa này còn nằm ở phía bắc của bức tường thành That Phanom. Ban đầu, khu vực Wat Hua Wiang Rangsi bao gồm 3 ao cổ lớn. Cả 3 ao này đều dành cho hoàng gia triều đại Viêng Chăn sử dụng. Truyền thuyết kể rằng vua Anuwong của Viêng Chăn từng đến nghỉ tại ba ao trong khu chùa vì gần nguồn nước và thuận tiện đi lại. Nó cũng nằm cạnh sảnh hoàng gia của thống đốc That Phanom, người họ hàng gần gũi của ông. Ngoài ra, nước từ ba hồ còn được dùng làm nước thánh cho lễ đăng quang và lễ đăng quang của Chao Phra Ramrat. Khun Okkasa (Ram Ramangkun), người cai trị thành phố và tất cả Khun Okasa. Cũng như người chỉ huy sau này của Muang That Phanom, cả 3 ao đều nằm trong khu vực trường Ban That Phanom. Khu vực phía sau túp lều của chùa Hua Wiang Rangsi. và khu vực gần gian hàng bên cạnh Văn phòng Quận That Phanom ban đầu. Hiện tại, nó đã được lấp đầy hoàn toàn do sự phát triển của cảnh quan đất nước. Đau đầu Kết Hiện nay, nó nằm trên địa bàn Bản Na Nội, thôn 4, tiểu khu Na Noi, Mueang Ngua hay Mueang Sisaket ngày xưa. Lãnh thổ hành chính của nó nằm ở phó huyện Sisa Kaset, phó huyện Chiang Khong, phó huyện Na Noi, một phần của phó huyện Sathan và phó huyện Santha. Na Noi thời kỳ đầu được gọi là Muang Ngựa. Không có bằng chứng rõ ràng nào cho thấy nhóm người nào là người đến định cư đầu tiên. Người ta cho rằng họ là những người cùng chủng tộc với người bản địa ở Lanna. có sinh kế, trang phục, truyền thống văn hóa, ngôn ngữ nói giống với nhiều địa phương ở khu vực phía Bắc, từ bằng chứng trên bia đá tại chùa Wat Don Chai, thôn 2, huyện Na Noi, cho thấy. Tên được đổi từ Mueang Ngua thành Mueang Sisaket vào năm 1241 sau Công nguyên (năm 1879) dưới thời trị vì của Chao Maha Chivit Anantaworaritthidet Người cai trị Nakhon Nan tương ứng với triều đại của vua Rama 4 Vua Mongkut của Rattanakosin Theo truyền thuyết, tên của thành phố được cho là Sở dĩ thành phố có tên là Sisaket xuất phát từ lần thống đốc Nan đến thăm huyện này và chứng kiến ​​dòng nước chảy ngược. Tức là nó chảy từ Nam ra Bắc, là điều đáng chú ý và xa lạ so với các huyện khác. Vì vậy, tên của quận này được đặt tên là "Suakkaset". Bắt nguồn từ từ "quan sát", sau này nó được đặt tên là Quận Sisa Kaset. Nhưng tên tương ứng với tỉnh Sisaket. Trên thực tế, tên này đã được thay đổi một lần nữa theo địa lý của huyện. Với không gian canh tác không nhiều Vì phần lớn diện tích là rừng và núi. Vì vậy tên được đổi thành huyện Na Nội.