การค้าเครื่องเทศในสมัยประวัติศาสตร์ส่วนมากมาจากทวีปอะไร ?
Phần lớn hoạt động buôn bán gia vị trong lịch sử đến từ lục địa nào?
การค้าเครื่องเทศ คือกิจการทางการพาณิชย์ที่มีต้นตอมาแต่ยุคโบราณที่เป็นการค้าขายสินค้าที่รวมทั้งเครื่องเทศ, สมุนไพร และฝิ่น[1] การวิวัฒนาการของวัฒนธรรมของเอเชียบางส่วนก็มีอิทธิพลมาจากการค้าขายเครื่องเทศ จากนั้นก็ตามด้วยโลกกรีก-โรมันที่ใช้เส้นทางสายเครื่องหอม[2] และเส้นทางสายโรมัน-อินเดียเป็นเส้นทางการค้ามายังตะวันออก[3] เส้นทางสายโรมัน-อินเดียวิวัฒนาการมาจากเทคนิคที่ใช้โดยมหาอำนาจทางการค้าของราชอาณาจักรอัคซูม (ราว 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช-จนถึง ค.ศ. 1000 กว่า ๆ) ที่เป็นการริเริ่มการใช้เส้นทางในทะเลแดงมาตั้งแต่ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 1 อัคซูมแบ่งปันความรู้ในการใช้ลมมรสุมในการเดินเรือกับชาวโรมัน (ราว 30-10 ปีก่อนคริสตกาล) และรักษาสัมพันธ์ภาพระหว่างกันอย่างปรองดองมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 7 เมื่ออิสลามเรืองอำนาจขึ้น ก็ปิดเส้นทางการค้าทางทะเล และหันมาใช้ขบวนคาราวานในการขนส่งทางบกไปยังอียิปต์และซุเอซ ซึ่งเท่ากับเป็นการตัดความสัมพันธ์ทางการค้าโดยตรงระหว่างยุโรปไปยังอัคซูมและอินเดีย และในที่สุดพ่อค้าอาหรับก็ยึดการขนส่งสินค้าเข้ามาอยู่ในมือของตนเอง โดยการขนส่งสินค้าเข้าทางบริเวณเลแวนต์ไปให้แก่พ่อค้าเวนิสในยุโรปยุโรป การขนส่งด้วยวิธีนี้มายุติลงเมื่อออตโตมันเติร์กมาปิดเส้นทางอีกครั้งในปี ค.ศ. 1453 หลังจากที่ตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลแตก
buôn bán gia vị Đây là một doanh nghiệp thương mại có nguồn gốc từ thời cổ đại và buôn bán hàng hóa bao gồm gia vị, thảo mộc và thuốc phiện [1] Sự phát triển của một số nền văn hóa châu Á bị ảnh hưởng bởi việc buôn bán gia vị. Tiếp theo là thế giới Hy Lạp-La Mã, sử dụng Con đường Hương liệu[2] và Con đường La Mã-Ấn Độ làm con đường thương mại đến phương Đông[3]. Aqsum (khoảng 400 TCN - 1000 SCN) đã đi tiên phong trong việc sử dụng tuyến đường Biển Đỏ ngay từ thế kỷ thứ nhất sau Công nguyên. Aqsum đã chia sẻ kiến ​​thức của mình về việc sử dụng gió mùa để đi lại với người dân La Mã (khoảng năm 30-10 TCN) và duy trì. quan hệ hài hòa với nhau cho đến giữa thế kỷ thứ 7, khi đạo Hồi lên nắm quyền. đóng cửa các tuyến thương mại hàng hải và chuyển sang sử dụng các đoàn lữ hành để vận chuyển đường bộ đến Ai Cập và Suez. Điều này sẽ cắt đứt quan hệ thương mại trực tiếp từ châu Âu với Aksum và Ấn Độ. và cuối cùng các thương gia Ả Rập đã tự mình nắm giữ việc vận chuyển. Bằng cách vận chuyển hàng hóa vào khu vực Levant cho các thương gia Venice ở Châu Âu. Phương thức vận chuyển này đã chấm dứt khi người Thổ Nhĩ Kỳ Ottoman đóng cửa tuyến đường một lần nữa vào năm 1453 sau khi chiếm Constantinople.